Mandalay

Ik kwam toe in mijn hostel in Mandalay en het énige wat ik wilde doen, was een dutje. Maar mijn kamer – excuseer, bed, want we zitten in een hostel – was nog niet klaar. Wachten dus. Dat Ostello Bello dé social hub van Myanmar bleek te zijn, wist ik toen nog niet. Maria (Chileens, 27) stelde voor om samen naar Mandalay Hill te gaan en nog voor ik het zelf wist, zat ik achterop een moto. Er is niets waar ge wakkerder van wordt dan een motorcycle taxi die véél te snel Mandalay Hill oprijdt. En er is niets zo leuk als onderweg naar beneden compleet te verdwalen en de meest bizarre dingen tegenkomen.

Dag twee in Mandalay was een bijzonder goedgevulde: dit tripje beloofde om ons ‘het lokale leven te leren kennen’. Dat is best wel goed gelukt eigenlijk. Met Millie (Brits, 22) en Emily (Brits, 25) uit mijn hostel trok ik naar een lokale markt (veel te warm), een authentiek theehuis (waar ik niks kon proeven, want ja ge raadt het al) en reden we naar een soort van landhuis (supermooi, onder een mangoboom). En daar begonnen we te koken. Heel veel te koken. Ongeveer 7 schotels. Zoveel koken dat mijn lichaam óók maar besloot om over te koken. De temperaturen waren niet zoals die in Bagan, maar het scheelde niet veel. Ik heb van alles een beetje geproefd en ik zweer het u: LEKKER. Daarna mochten we een dutje doen (yes) en gingen we fietsen (de mijne had natuurlijk weer een platte band).

Dag 3 in Mandalay ging ik normaal een hele reeks oude steden bezoeken, maar ik was niet zo oké. Verder dan postkaartjes op de bus doen ben ik niet geraakt. Ik voelde mij wél een beetje schuldig tegenover de motorcycle taxi driver met wie ik afgesproken had, dus ik besloot dat de zonsondergang aan U-Bain Bridge welkome afwisseling zou zijn. En de tussenstop die we maakten langs een lokaal boekenmarktje, omdat hij nog schoolboeken nodig had voor zijn zoon, was bijzonder mooi meegenomen.

Kalaw

Een Nederlander, twee Belgen en twee Francaises zaten eens in een hutje en … Het zou het begin kunnen zijn van een mop, maar het is echt gebeurd. Allard (Nederlander, 22) kwam ik tegen in het lokale busje dat ons van Mandalay naar Kalaw bracht.

Van die zes uur busrit herinner ik mij niet veel (goeie reispillekes), behalve dat er een héél luide film voor de locals opstond, my best guess is dat het iets was à la FC De Kampioenen. Toegekomen in mijn hutje in Kalaw bleek de eigenaar een Belg te zijn – die zelfs nog in Strombeek gewoond heeft. De dag erna zat ik tijdens het ontbijt van homemade banana bread te smullen samen met Allard, Fanny (Frans, 30) en Victoria (Frans, 30), die midden in de nacht gearriveerd waren. Supergezellig.

Eigenlijk komt iedereen naar Kalaw om te stappen, maar de enige hike die ik maakte in de bergen van Kalaw, was de chille wandeling die we met ons vieren deden naar de heuveltop vlakbij ons. We waren terug nét voor de hemelsluizen zich openden, bestelden iets om te eten en probeerden een mix van Frans/Engels/Nederlands te praten. Again: supergezellig.

De rest ging dus de trek doen van Kalaw naar Inle Lake, ik wilde de lokale trein nemen – da’s naar ‘t schijnt een echt avontuur. Toen dat niet lukte door de regen, besloot ik een lokaal busje te nemen. Toen dat busje op zich liet wachten, heb ik maar gewoon een taxi genomen: 35 minuten later zag ik Inle Lake al verschijnen aan de horizon. Geduld, het is niet altijd aan mij besteed.

Inle Lake

De Ostello Bello in Inle Lake was heerlijk: ik voelde mij er meteen thuis, er begonnen meteen mensen tegen mij te praten en ik had meteen een nieuw Belgisch dormgenootje. Chiara (Eupen, even oud, ook introvert) en ik hadden ook metéén door dat Inle Lake wel ons ding was. We fietsten samen rond het meer, kropen bij zonsopgang op een bootje terwijl onze bestuurder zich een Birmaanse charmezanger waande, aten de lekkerste fried tofu én de lekkerste dim sum.

Mijn hostel leek wel de meeting place van alles en iedereen die Belgisch of Hollands was: het was leuk om gewoon Nederlands te kunnen praten tijdens een sunset winery tour, of te ontdekken dat uw hele dorm eigenlijk ook uw buren zouden kunnen zijn.

En ook: een avondje hangen met de Kalaw-crew en hun verhalen horen over de trek – ik zou dat los niet overleefd hebben – was een fijn weerzien. Het voelde al een beetje als thuis.

Taunggyi

En dat thuisgevoel werd alleen maar groter. Ik was al iets te lang in Inle Lake blijven plakken, dus ik boekte een Airbnb in de bergen van Taunggyi. Ik dácht dat ik dan al dichter bij de luchthaven zou zitten. Fout gedacht dus. Drie uur rijden en geen enkele andere toerist tegenkomen. Toekomen en de kindjes van John hun huiswerk zien maken aan de keukentafel. Een échte Airbnb dus. Blijkt dat hun huisje dicht bij de 2478 roze pagoda’s van Kakku lag, dus niet veel later cruisden John, zijn vrouw en ik in hun gezinswagen door het landschap van de Shan state. Een familie-uitstapje, als het ware.

Op de terugweg aten we noedels in de buurt van een roze met neonlichtjes versierde pagoda en stopten we bij de lokale ‘bakker’. ‘s Morgens werd ik wakker van iemand die piano speelde. Ik kreeg vers fruit en pilletjes met een etiket van een dubieuze Chinese geneesheer om mijn buikpijn op te lossen. Ik werd ook – net alsof ik zes was en naar school ging – netjes door John en zijn vrouw afgezet aan Heho Airport. Het was dan wel mijn laatste stop in Myanmar, maar het was by far de meest authentieke. The middle of nowhere, dat was gewoon híer.

Mijn volgende stop? Chiang Mai … en mediteren. Dat dat niet gemakkelijk was, dat kan ik u nu al zeggen.

Dat is wat ongeveer elke Myanmarese man tegen mij zegt wanneer ik vertel dat ik uit België kom. Dat illustreert meteen twee dingen:

1. Eden Hazard is het beste Belgische exportproduct in Myanmar. De invloed van de Britten in het woelige verleden van dit land heeft als gevolg dat ongeveer elke man de Premier League volgt. En ongeveer elke man Chelsea als favoriete ploeg heeft.
2. Het Engels van Birmezen is – hoe schattig ook – totaal onbegrijpelijk.

Myanmar is een ongelofelijk mooi land. Mannelijke monks die gewoon achterop een scooter zitten. Meisjes met een kaalgeschoren hoofdje en roze gewaad die in groepjes giechelen – ook zij zijn monks. Alles is nog zo authentiek en onaangetast. Soms zijn de enige andere toeristen Aziaten. Maar Myanmar is ook ongelofelijk moeilijk. De taalbarrière maakt het letterlijk ondoordringbaar. Ge ziet zoveel moois gebeuren, ge hebt zoveel vragen, maar de antwoorden laten vaak op zich wachten.

Bijna 3 weken Myanmar dus, die ik begon in Yangon en Bagan. Kort samengevat: na regen komt zonneschijn. Heel veel zonneschijn.

Yangon en de regen

Ik kwam toe in Yangon en ik arriveerde in een soort gevangenis. Enfin: mijn hostel, dus. Met vloeren van beton (niet het hippe soort) en een strak ingerichte kamer (één meter op twee groot).

De dag erna viel de regen met bakken uit de lucht. Ik had geen zin om in mijn cel te zitten, dus ik trok naar de overdekte Bugyoke Market. Onder begeleiding van een vriendelijke Birmees, die mij met zijn paraplu beschermde tegen de regen. Wat op mijn to do-lijstje stond: een tour met Myanm/art langs hippe galeries. Wat ik echt deed: een paraplu kopen in een winkelcentrum en de dag al schrijvend doorbrengen in een coffeeshop.

‘s Avonds stopte de regen een beetje, dus ik stapte in een taxi en ging naar de Shwedagon pagoda. Alwaar ik uitgedost met spuuglelijke sarong, paraplu en hoofd dat barstte probeerde te luisteren naar de gids. Maar met blote voeten in plasjes water rond een pagoda daggeren, stond óók niet echt hoog op mijn to do-lijstje. Zelfs al was die pagoda belachelijk mooi.

Dus. Ja. Ik geef het toe. Ik ben meteen daarna in een taxi gestapt naar een door expats uitgebate yoga/food studio en heb mijzelf getrakteerd op een gigantische quinoabowl. En op een vliegtuigticket naar Bagan.

Bagan en de hitte

Bagan, dat betekent: tempels bezoeken. En dat ging met wisselend succes. Laat mij jullie vertellen over mijn drie pogingen …

Poging 1 begint met het overwinnen van mijn verkeersangst in Azië. Mijn mountainbike tour start om 7u ‘s morgens. De enige deftige manier om daar te geraken, is op een ebike. Dat gaat ongeveer zo in mijn hoofd: ZO ZOT IK ZIT OP EEN EBIKE. Dit is écht aan ‘t gebeuren. Tot: MAN DAT DUURT LANG. Mijn hotel is écht ver weg van alle actie.

Aankomen bij de mountainbike tour, drie seconden op die fiets zitten en al smelten van de hitte (36°). Lokaal marktje, klooster, tempel één. En dan gebeurt het: om naar het uitzicht te kunnen kijken, moet ik een paar trappen beklimmen. Als ik boven ben, is elke vierkante centimeter van mijn lichaam nat. Geen bevallig stroompje zweet. Een waterval. Mijn bloed kookt létterlijk. We gaan naar tempel twee en mijn systeem begeeft het. Ik vraag om de tour stop te zetten, ze komen mij oppikken. En dan moet ik nog 45 minuten naar mijn hotel ebiken, met wind als een warme haardroger in mijn gezicht. Safe to say dat ik de rest van de dag in mijn hotelkamer heb gezeten, met de airco op max.

Poging twee begint met het verkeerd zetten van mijn wekker. ‘Beat the heat’ en ga vroeger, denk ik. Mijn alarm gaat niet af, ik rol letterlijk uit mijn bed naar de receptie om 5u, maar het busje is al weg. Geen zonsopgang. Wenen. Echt waar.

Poging drie begint met het toegeven van mijn limieten. Iemand van het hotel rijdt mij rond in een gammel busje. Ramen open voor natuurlijke airco. Eindelijk deftig tempels gezien. En een zonsondergang. Weliswaar als een totale toerist (zie foto), maar ik was ongelofelijk blij.

Besluit: de temperaturen in Bagan zijn zo heet dat rondlopen een beetje voelt als branden in de hel. Maar dan in de hemel, omdat alles zo mooi is.

Ik had mij voorgenomen om hier geen reisadvies te geven, want ik ben zelf geen volleerd reiziger. (Wanneer zijt ge dat ooit écht, trouwens?) Maar neem het van mij aan: kom naar Myanmar in de winter. Van februari tot oktober. Maart tot november à la limite. Alles daarbuiten is verschroeiend heet.

Cliffhanger voor de volgende keer: Mandalay, Kalaw, Inle Lake en …vriendjes maken.

Unsettled, wadisda?

Unsettled is voor mensen die geen idee hebben over hoe de volgende stap in hun leven eruit ziet. Voor mensen zoals ik, dus. Eén maand samen leven, één maand samen werken. Ter onzer beschikking: een villa met zwembad en een coworking space met zwembad. Een beetje Temptation Island dus, maar dan voor creatives.

In de eerste workshops bleek hoe ‘Unsettled’ iedereen eigenlijk is. Mike, net een jaar pianoles gegeven in Thailand, wil een online programma ontwikkelen om kindjes taal te leren via muziek. Hala, een architecte, wil een webshop starten voor haar zelfontworpen sjaals. Shitika, freelance journaliste, wil haar eerste roman schrijven. Iedereen heeft een plan, maar zit ‘ergens’ vast. Ergens praktisch, ergens mentaal.

Het mooie aan zo’n groep mensen? Iedereen heeft een ander talent waarmee hij of zij iemand anders kan helpen. Ervaren entrepreneurs die loopholes vinden in start-up ideeën, HR-professionals die LinkedIn checks doen, iemand die een workshop body rolling geeft. Serieus, zoek dat laatste maar ne keer op.

When you feel out of step

Introvertjes praten niet graag over koetjes en kalfjes. Wel graag over geitjes, maar dat ligt dan weer volledig aan mij. Nee serieus: ik vind praten moeilijk. Maar daar hoefde ik hier niet bang voor te zijn.

Iemand zei: I feel so out of step lately, but I guess everyone here does’. Ik zou het zelf niet beter kunnen verwoorden. Omdat iedereen op zoek is naar een vleugje verandering, gaan gesprekken veel sneller over dingen waar het echt om draait. Verhalen vertellen over een meditatiecursus, terwijl ge hangt aan de rand van een zwembad. Praten over hoe moeilijk het is om een zaak draaiende te houden, terwijl ge wacht op een taxi. Ons afvragen wat onze sociale impact is, terwijl we samen aan het ontbijten zijn. En ook: Tinder-dating stories delen in de taxi op weg naar huis.

Dat er ook heel veel introverten in de groep zaten verbaasde mij: nog nooit waren er zoveel mensen op één plek samen die mij al-le-maal begrepen. Als ik zei: ‘I feel like introverting today’, dan was er altijd wel iemand die zei: ‘You do you’. Dat was ook nodig: zoveel mensen, zoveel intense gesprekken. Maar tegelijkertijd: zo comforting dat het was om te weten dat ze er gewoon weer waren als ik terugkwam. No questions asked.

De mensen, de random gesprekken – maar ook de locatie was memorabel. Ik geef jullie nog snel deze Balinese beauties mee!

Mount Batur

Dit was een specialleke. De groep ging dit doen op een moment dat ik al weg zou zijn, maar deze trek wilde ik absoluut niet missen. Dus stond ik op om 2 uur ‘s nachts, zag ik twee kolossale bergen opdoemen in de duisternis, ben ik onderweg naar de top ongeveer drie keer over mijn eigen grens gegaan en heb ik toch wel een klein traantje gelaten toen ik de zon zag opkomen. Alsof ze het vandaag speciaal voor mij deed. Voor mij en voor een stuk of honderd andere toeristen, that is.

Canggu

De droom: leren surfen. De realiteit: veel te hoge golven en al over een rots gestruikeld nog voor ik überhaupt met mijn voeten water had aangeraakt. Dan maar de hipster uitgehangen: samen met vijf andere meisjes lekker gegeten, gedronken én genoten van de zonsondergang in een infinity pool.

Gili Air

Don’t go to the Gili’s, they said. It will be crowded with tourists, they said. Terwijl de rest van de groep in Seminyak en Nusa Lembongan zat, trok ik samen met Chiara naar Gili Air. Geen seconde spijt van gehad: op Gili Air waren bijna geen andere mensen, vonden we zandstranden om bij weg te dromen en aten we in de meest schattige plekjes.

Eervolle vermeldingen

Voor de motorbike lessons met Muesli – maar ik ben toch meer een ‘Ik zit achterop een scooter en voel de wind in mijn haar’ kind of person. Voor yoga uitproberen in de waanzinnig mooie Yogabarn. Voor alle organic restaurants die van dit eiland een beetje Bali-fornia maakten. Voor vastzitten met mijn slets in de modder van de rijstvelden en ze dan maar schoonmaken onder een watervalletje. Voor de jungle hike waarbij we klauterden door minigrotten. Voor de full moon ceremony – check zeker wat Shitika erover schreef.

Kortom: Bali was epic. Up next: mijn strijd met de hitte in Myanmar. Ik kan u al vertellen dat een van ons zwaar het onderspit heeft moeten delven.

Stap 1 van het overlevingsplan: acclimatiseren

Dat had ik mijzelf namelijk beloofd. Want geloof mij: met het vliegtuig in Vietnam landen, betekent in een totaal andere wereld terechtkomen. Dus toen de Zweed die op m’n vliegtuig zat (nope, geen Alexander Skarsgard lookalike) voorstelde om een taxi te delen naar centrum Hanoi, was ik in de wolken. Ik had een mooi hotelletje geboekt net buiten het toeristische centrum, iets met veel plantjes, want plantjes = liefde.

Het meisje daar dropte mij vervolgens in het Pho Bo walhalla – en man dat smaakte. Een andere kerel van het hotel – ik mocht hem T noemen, een marketingstudent die ook Facebook ads maakt – nam mij de dag erna mee op een gratis stadstour. Egg coffee in een place die ik anders nooit gevonden had, streetfood uittesten al zittend op mini plastic stoeltjes, Facebook in België en Vietnam vergelijken … dat soort dingen.

Stap 2 van het overlevingsplan: weten wat ik mag eten

De lijst met eten waar ik niet zo goed op reageer groeit elke dag. Meteen ook één van de redenen waarom ik graag naar Azië reis: het eten is er niet alleen superlekker, maar ook bijna allemaal zwak-spijsverteringssysteem-proof.

Niet alles kunnen eten én introvert zijn is geen geweldige combo. Case in point: wat vanaf nu door het leven gaat als Het Hanoi Social Club Incident.

Het is dinsdag. Ik ben superblij, want om de hoek van mijn hotel ligt de Hanoi Social Club, een plek waar ze zowaar quinoa serveren. Alleen is er nét de dag dat ik er binnenstap een probleem met de leidingen: hun keuken is gesloten en ze serveren alleen maar Bahn Mi. Ongeveer het enige wat ik in Azië niet kan eten. Daar had ik niet op geanticipeerd (ongeveer 99% van mijn hersenactiviteit wordt gebruikt om op dingen te anticiperen).

Ik ben ondertussen al helemaal geïnstalleerd en fan aan het zijn van het interieur, dus ik durf niet meer weg. Ik denk: ik neem gewoon iets met avocado and everything will be okay. Maar dan blijkt dat broodje toch een heel groot broodje te zijn. Ik neem het vast, ik wil er een hap van nemen en … nope. Nope nope nope. Een dikke klets mayo. Probeer dan maar eens aan San de supervriendelijke Vietnamees uit te leggen waarom dat in se lekkere broodje onaangeroerd op uw bord ligt. Stoem.

Stap 3 van het overlevingsplan: toch wel echt een beetje een plan

Dingen dag per dag bekijken, carpe diem-gewijs, ik kan dat niet. Ik plan mijn week altijd volgens energieniveau: drukke sociale dagen afwisselen met avonden alleen thuis zitten en niksen. Niet omdat dat gewoon de max is, maar omdat mijn systeem anders overbelast geraakt.

Dus: een plan. Ze zeggen altijd dat schrijven schrappen is, maar reizen is óók schrappen. Er is letterlijk zo veel te zien dat FOMO achter elke bont gekleurde en naar streetfood geurende hoek schuilt. Keuzes maken is echt niet mijn sterkste kant, dus trok ik naar Friends Travel Vietnam, a.k.a een sympathieke Hollander in Hanoi. Klinkt bijna als de titel van een Suske & Wiske strip, ik weet het.

Z’n Vietnamese vrouw luisterde naar mijn dilemma’s: naar de rijstvelden in Sapa? Naar Ninh Bin? Of toch maar gewoon naar Halong Bay? Het werd het laatste – maar dan wel de full option met overnachting op een eilandje tegenover Cat Ba.

Eigenlijk was dat gewoon twee dagen chillen met een bende van 15 Hollanders – we zijn quasi geen andere mensen tegen gekomen. Epic, ik zweer het u. Met twee bootjes in de baai. Niet zeeziek geweest en alleen maar lekker vers eten. En een apart hutje voor mij alleen, om efkes te bekomen. Het zachtjes ruisen van de zee en ik, het blijft a match made in heaven. De foto’s hieronder spreken voor zich, denk ik.

Cliffhanger voor de volgende keer: mijn eerste encounter met het hostelleven … Spannend.

Wat er daar zo geweldig aan was:

1. Het eten
2. Het eten
3. Het eten

Wat er daar niet zo geweldig aan was: geen comfort zone meer. Hostels. Brrrr. Zelfs in een tropisch klimaat krijg ik er koude rillingen van. Elke minuut van elke dag omringd worden door andere mensen betekent dat ik, net zoals mijn iPhone, vaak op energiebesparende modus overschakel.

Ups en downs dus. Met alles, eigenlijk.

Naar waar is ‘t?

In Hué ben ik niet één, maar twee keer verloren gelopen. Daar staat ge dan, denkend dat ge goed voorbereid zijt met een app om offline de weg te vinden. Het is alleen een beetje minder wanneer die app de locatie van uw hostel fout voorheeft. Of een shortcut verzint die u middenin het kluwen van een Vietnamees ziekenhuis leidt.

Dan kiest de introvert in mij liever voor de tot in de puntjes uitgestippelde bike tour op een eilandje vlakbij Hoi An. Of voor de easy rider die door de bochten van de Hai Van pas scheurt. Ik ben zo’n schrikschijter die niet met een scooter durft rijden, dus een easy rider is voor mij the next best thing. Het blijft redelijk touristy, maar ge hebt wel iemand die u meeneemt naar de plaatsen waar Vietnamezen écht gaan eten. Een stevige scheut couleur locale. Niet de kers op de taart, maar de chilivlokjes op de Pho Bo.

Eten, eten, nog eens eten

Had ik al gezegd dat dat lekker was? Het is dus écht lekker. Hué barst van de hipster hangouts. Hoi An is de hemel. Al lijkt het soms een beetje op een foodie Disneyland, er lopen namelijk duusd toeristen rond. Maar ze hebben alle duusd gelijk: ik heb nergens zo lekker gegeten als hier.

Ik heb eigenlijk geen probleem om het rare meisje te zijn dat alleen aan tafel zit, maar soms is dat echt. niet. leuk. In een triestig donker restaurant eten omdat het te hard regent om ergens anders naartoe te fietsen, is niet mijn idee van een leuke avond.

Eén van de beste remedies tegen te veel alleen eten is … niet alleen eten. Ha. Logisch. Zoals op de kookworkshop met een ouder Australisch koppel, dat mij tegen het einde al half als hun dochter beschouwde. Of tijdens de lunch van de bike tour met een Australische familie van vijf. Ze hadden allemaal éxact dezelfde schoenen aan, zo van die wandelschoenen met airco. Deze. Beetje pech gehad met de gemiddelde leeftijd van de mensen rondom mij dus, maar niettemin: bijzonder gezellig.

Vriendschapsverzoeken

Ik ben heel goed in alleen zijn, soms zelfs te goed. Mijn eerste hostel in Hué was een shock: het regende, er waren niet zoveel mensen, de common space was een café waar vooral groepjes Vietnamese studenten rondhingen. Er kwam een Californiër toe in mijn dorm, 2 minuten later was ons gesprekje gedaan. Er kwam een groepje stoere Zweedse motorbike chicks toe, 5 minuten later hadden ze besloten dat ze die avond met de Californiër op stap gingen. Of hoe ge u heel eenzaam kunt voelen, zelfs wanneer ge omringd wordt door andere mensen.

Mijn hostel in Hoi An daarentegen, was de hemel op aarde: slapen in bamboe hutjes vlakbij het strand, een restaurant met geweldige gerechten en mensen die allemaal maar één doel hadden: chillen. Ik installeerde mij in een cosy hoekje en 15 minuten later was ik aan ‘t bonden met de Singaporese Siti. Drie uur later zaten we op restaurant samen met een Nederlands meisje. En acht uur later — rond 5u ‘s morgens — zaten we samen naar een mislukte zonsopgang te kijken op An Bang Beach. Geen goudgele cirkel gespot, maar wel heel veel Vietnamezen die er hun dag starten met een work-out op het strand.

Ik bracht nog een dagje door in Da Nang, waar meer coffeespots zijn dan in Antwerpen en New York samen. Aangezien de weergoden mij niet gunstig gezind waren, valt er daar helaas niet veel over te vertellen. Maarrr hier is alvast een cliffhanger voor volgende keer: ik trok naar Bali samen met de Unsettled crew …

Voor ik u hoor zeggen: ‘Whut zes maanden vakantie?’. Yep, mijn werkgever heeft me inderdaad 6 maanden tijdskrediet gegeven. Maar echt waar: voor mij gaan die maanden moeilijker zijn dan elke dag achter een bureau zitten.

Waarom?

Ik ben een introvert. Ik haal dus al mijn energie uit alleen zijn. En ik ben waanzinnig slecht in vriendjes maken. Want dat deed mijn tweelingzus altijd voor mij, en blijkbaar is het redelijk moeilijk om die skill na het 6de leerjaar nog volledig onder de knie te krijgen.

Ik heb PDS. Google it. Basically betekent het dat mijn spijsvertering een eigen willetje heeft. Beeld u in: ge moet supersupersuperdringend naar ‘t wc (maar echt superdringend). En ge zit in the middle of nowhere. Er is niks. Zo voel ik mij 75% van de tijd.

Ik heb een legendarisch slecht gevoel voor oriëntatie. Ik heb al vaker bussen in de foute richting genomen dan in de goeie.

Ik heb reisziekte. Bussen en boten zijn een big no-no.

En yep, toch ga ik zes maanden reizen.

Waarom?

Ik ben verliefd geworden op de Filipijnen. Ik ben als een blok gevallen voor Hong Kong. Cambodja heeft mijn hart gestolen (en nog altijd niet teruggegeven).

Omdat de timing perfect is. Omdat ik het altijd al hebben willen doen. Omdat ik wil zien of ik dat überhaupt kan, dat alleen reizen. Omdat ik een beetje een break nodig heb. Omdat er net een 3 voor mijn leeftijd staat. Omdat dat ook het ideale moment is om eens na te denken over de dingen.

Op de planning: van Vietnam naar Bali naar Myanmar naar Chiang Mai. Raarste route ooit? Yup. Er is een reden voor. Maar daarover later meer. Een mens moet eindigen met een cliffhanger hé :-).