<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Sebnem Bolkan on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Sebnem Bolkan on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@sebnembolkan?source=rss-f6a41998bd97------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*dKwG-YYFldSQ6W7RSw1xxA.jpeg</url>
            <title>Stories by Sebnem Bolkan on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@sebnembolkan?source=rss-f6a41998bd97------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Mon, 16 Nov 2026 12:41:12 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@sebnembolkan/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Kusurlarınla Mükemmel Olmanın Yolları]]></title>
            <link>https://medium.com/@sebnembolkan/kusurlar%C4%B1nla-m%C3%BCkemmel-olman%C4%B1n-yollar%C4%B1-7c4380fa8fb0?source=rss-f6a41998bd97------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7c4380fa8fb0</guid>
            <category><![CDATA[life-lessons]]></category>
            <category><![CDATA[inspiration]]></category>
            <category><![CDATA[medium-turkce]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sebnem Bolkan]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 08 Oct 2018 00:11:43 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-10-08T00:11:43.907Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Kusursuzluk çabası içine girdiğimi farkettiğimde, beni kendime getirmesi için şu sözü hatırlamayı severim; “Tanrı bile kendini herkese sevdirememiş, sen kim oluyorsun ki...”</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*3ynmT6_Ch4wc8yY8WBOvOA.jpeg" /></figure><h4>Yani işin özü, kusurluyum ya da değilim, eğer beni daha fazla insanın onaylaması için çabalıyorsam ki bunu yapmam çok mümkün, Tanrı’nın yapamadığını yapmaya kalkışarak kendimi eşe dosta güldürmenin alemi yok. Çünkü gerçekten komik olmayayım derken komik duruma düşmenin en kestirme yolu “kusursuz olmaya çalışmak”.</h4><h4>Kimse ve hiçbir şey mükemmel değildir ve aslında bu hali ile mükemmeldir.</h4><p>Yıllar önce, çaylak zamanlarımda, çalıştığımız açık ofisin genişlemesi ve yıllarca çektiğimiz camsız, havasız ortamın düzeltilmesi söz konusu olmuştu. Hiç unutmadığım ve eminim yaşayanların da unutamadığı bir yerleşim planı toplantısı yapmıştık. Amaç kimin hangi masaya oturacağına karar vermekti. Herkes kura çekelim dedi benim dışımda. Kura çekmeyi onaylamadım çünkü, o cam kenarı, havadar ve rahat masayı kimsenin şansına bırakamayacak kadar çok benim hak ettiğime inanıyordum.</p><p>Bu konuda ki görüşümü hiç çekinmeden söyledim, hatta ısrar ettim. Allah’tan hep çok tatlı insanlarla çalıştım yıllarca. O kibar insanlar, beni nasıl idare edeceklerini bilemeseler de, kibarca dertlerini anlatmayı denediler. En sonunda da pes ettiler. Ben istediğim masayı seçerken diğerleri kura ile yerlerini belirliyordu.</p><p>Utandım mı bundan? Hiç utanmadım. O an kendi arsızlığımın farkında olmadan, azmiyle zafer kazanmış bir komutan gibi hissediyordum.</p><p>Akşam yeni yıl kutlaması için departmanca toplandığımızda, hala başım dimdik, haklı olduğunu sonuna kadar savunan bir komutan edasıyla aralarında kasım kasım oturuyordum. Aslında içten içe insanların hakkımda hissettiği kötü tadın farkındaydım. Kimsenin yüzüme birşey dememesini de duruşumla garanti altına almaya çalışıyordum. Birden herkes eğlenirken ne kadar yorulduğumu fark ettim. Beni yoran istediğimi almış olmama rağmen kendimden utanıyor ve aslında bunu dışarıya çaktırmamaya çalışıyor olmamdı. Birden yanımda oturan ekibe döndüm ve “bugün ne kadar çirkindim di mi?” diye yüzümde hatasının farkında bir sırıtmayla konuştum. İtirafımla beraber üstümdeki demir ağırlıkların yer çekiminden kurtulmuşcasına uçup gitmesini, ekibin yüzündeki aydınlanmayı ve bana sarılışlarını unutamam. <em>“Evet öyleydin ve bunu söylemiş olman harika, çok tatlısın sen” </em>deyişlerini de. Beni o ana kadar belki içlerinden yargılıyorlardı ama asaletlerinden hiç birşey demiyorlardı. Ancak itirafım ile benim kadar onlar da rahatlamış ve hatta benim hakkımdaki yargıları olumluya bile dönmüştü.</p><p>Bundan sonrasında her ters düşmede “çirkinleşirim bak” tehditlerim her gergin anın sempatik çözücüsü oldu. Ama yalan değil, gerçekten çirkinleşebilirdim ! Bununla yüzleştiğim an çirkinleşme ihtimalim de eriyordu. Dünyanın en güzel insanı oluveriyordum.</p><p>Bu hikayeyi niye hatırladım? Çünkü arşivlerde karşılaştığım eski bir röportaj, aslında o gün farkında olmadan yaptığım şeyin bana formülünü hatırlatı.</p><h3>Kabul et, itiraf et ve şımar !</h3><p>Röportajını okuduğum kişi, ağır diyebileceğimiz deneyimler yaşamış ancak sonucunda ölmemiş hatta herkesi kendine hayran bırakacak kadar güçlenmiş bir kadın.</p><p>Onunla gerçekleşmiş röportajı bir solukta ve gıptayla okudum. Bilgeliğine, olgunluğuna, dürüstlüğüne, samimiyetine ve güzelliğine hayran kaldım. Gayet bildik ve beylik bir laf olan “öldürmeyen güçlendirir” sözünün bence en canlı örneğiydi. Ve şunu sordum kendime. Nasıl yapmış?</p><p>“Bastığım yeri hiç hissetmedim” diyen, olimpiyat rekortmeni, oyuncu, <a href="http://www.hurriyet.com.tr/index/model">model</a>, <a href="http://www.hurriyet.com.tr/index/aktivist">aktivist</a> <a href="http://www.hurriyet.com.tr/index/aimee-mullins">Aimee Mullins</a>. Bastığı yeri hiç hissetmemiş çünkü bacaklarının dizden aşağısı bebekken kesilmek zorunda kalmış. Ancak bu onu engellememiş ve hayatta ne yaşamak istiyorsa hemen hepsini deneyimlemiş.</p><p><a href="http://www.hurriyet.com.tr/galeri-40122030?p=7">Bastığın yeri hiç hissetmeden, nasıl kalırsın hayatta?</a></p><h4>Ve gerçekten çok güzel bir kadın kendisi ve bu güzelliğinin de farkında. Sırrını şöyle açıklıyor.</h4><p><em>“Güzel olmak için tek ihtiyacın kusurunla barışmak, onu sevmek. Kusuruyla barışanın yüzüne bir rahatlık ve mutluluk çöker, o ışıltı işte gerçek güzelliktir. Hayatı, kusurunu tüm arsızlığınla kutlayacağın bir şölene dönüştürmeli. Mesele bu.” diyor Aimee Mullins.</em></p><p>İlham vermek için kendini iyi bir örnek olarak kabul etmese de bu sözleri ve duruşu ile ilhamın perisi kendisi. Onu özel yapan da, kimine göre kusur veya eksiklik kabul edilebilecek özelliğine yırtıcı bir kaplan gibi sahip çıkması, onunla arsızca şımarması (onun deyimiyle).</p><p>Kabul edelim her an mükemmel ve her an doğru olmak isteriz. Ancak dikkatlerimizden kaçan ufak bir detay vardır. <em>Mükemmelliğin kriterleri ‘kime göre, neye göre’ denecek kadar değişkendir.</em></p><p>Kimisi eti az pişmiş ve ızgarada sever, kimisi tereyağında çok pişmiş. Ve ikisi içinde eti mükemmel yapan, tam istedikleri gibi pişmesine bağlıdır. Aslında burada eti mükemmel yapan et değil, bizim seçim kriterlerimizdir.</p><p>Biliyorum hoş değil ancak kendimizi etin yerine koyacak olursak, belli normlara göre mükemmel olup olmadığımıza karar verebiliriz. Hangi kriterlere göre mükemmel olup olmadığımızı, o kriterlerin de aslında bize aitmiş gibi gözükürken başkalarının kriteri olduğunu çoğu zaman fark etmeyiz. Genellikle yakın çevremizdeki normlar ne ise ona göre bir skalaya kendimizi yerleştiririz.</p><h4>“Herşeyde bir çatlak var, ışık böyle içeri sızar” Leonard Cohen -Anthem</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*M-VhDEnpDZP6uTzotMGtpw.jpeg" /></figure><p>Bana göre de, kusur pürüssüz yüzeyimizde bir çatlaktır ve derinlere ışığın sızmasını o çatlak sağlar. Derinlerde de keşfedilmeyi bekleyen hazineler bulunur. Sızan o ışık, o hazinelerimizi görmemizi sağlar. Bizi merkezimizde taşıdığımız değerlerle tanıştırır. Bizim yapmamız gereken o ışığın izini takip etmek ve derinlerdeki hazinenin ortaya çıkması için o çatlağı mümkün olduğunca büyütmek, göze sokmaktır.</p><h4>Yani formül basit; çatlağını tanı, kabul et, itiraf et ve bununla meşgul ol, arsızca şımar.</h4><h4>1.Çatlağı tanımak:</h4><p>Saklanmak üstü örtülmek istenen her şeyde, bir kusurun var olduğu inancı vardır. Kusur vardir demiyorum, inanci vardir.</p><p>Lekelenmiş bir sehpanın üstünü örtü ile kapatmaya çalışmak, belki de lekeyi yaşanmış güzel bir yemeğin hatırası olarak görmek ile çözülür. O leke kusur kavramından çıkıp, yaşanmışlıkların anısıyla samimiyet, eğlence ve keyifi temsil etemeye başlayabilir.</p><p>O lekeye sen ne gözle bakarsan, inan ki herkes de o gözle bakar.</p><p>Sanatçıların resimlerinin hiç yanlış anlaşıldığını gördünüz mü? Ben görmedim. Çünkü insanlardan insanlara geçen, şekil yoluyla sadece birer duygudur. Duygunun adresi de hiç şaşmaz.</p><h4>2.Kabul et</h4><p>İçinde bir sıkıntı, utanç hissettiğinde kendine şu soruyu sorabilirsin <em>“Kimsenin bilmesini ya da görmesini istemediğim neyim olduğunu kabul etmeye ihtiyacım var?”</em></p><p>Eminim önce hiç birşeye ihtiyacın yok diyen bir ses duyacaksın ancak tatmin olma ve sormaya devam et. Hatta o sese sor; “<em>Neyi kabul etmiyorsun?”</em> diye. Samimi itirafın ısrara dayanamayıp içerden geldiğini hisset. Bu bazen “<em>şişman olduğumu, kıskanç olduğumu, yalan söylediğimi, bu işi beceremediğimi, korktuğumu, üzüldüğümü…” </em>diye arka arkaya gelecektir.</p><p>Barış imzala. Olabilir de. Şimdi böyle hissediyor olabilirim. Belki de gerçek budur. Eeee, ne olmuş böyle ise?</p><h4>3.Şımar</h4><p>Kıskanç mısın?</p><p>Bir şey yarat ve <em>“Picasso’yu kıskandım da yarattım”</em> de.</p><p>Güzelliğini kusurlu mu buluyorsun?</p><p>Güzellik yarışmasına katıl ve <em>“burnum karakterimi temsil ediyor, yüksekliği gururundandır” </em>de. Arkasından neşeli kahkahanı at. Böyle kendini hafife alan bir kahkaha değil, ne olmuş ben de insanım diyen içten bir kahkaha.</p><h4>Sonuç olarak</h4><p>İnsan olmayı tüm hallerin ile kabul edip, onunla coşkuyla dans edersen, güzelliğinin önce içini sonra da tüm dünyayı aydınlattığını ve ilham verdiğini çok geçmeden fark edersin.</p><p>Sevgiyle kalın,</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7c4380fa8fb0" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Turning the crises into opportunity]]></title>
            <description><![CDATA[<div class="medium-feed-item"><p class="medium-feed-image"><a href="https://medium.com/@sebnembolkan/turning-the-crises-into-opportunity-2e0691a90d24?source=rss-f6a41998bd97------2"><img src="https://cdn-images-1.medium.com/max/2600/1*w3a1qylIH3_IM8jEYoZkbQ.jpeg" width="5472"></a></p><p class="medium-feed-snippet">This is for the ones who are fed up with the economic crisis, job crisis, family crisis, relationship crisis and living the nervous&#x2026;</p><p class="medium-feed-link"><a href="https://medium.com/@sebnembolkan/turning-the-crises-into-opportunity-2e0691a90d24?source=rss-f6a41998bd97------2">Continue reading on Medium »</a></p></div>]]></description>
            <link>https://medium.com/@sebnembolkan/turning-the-crises-into-opportunity-2e0691a90d24?source=rss-f6a41998bd97------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2e0691a90d24</guid>
            <category><![CDATA[spirituality]]></category>
            <category><![CDATA[self-improvement]]></category>
            <category><![CDATA[overcoming-fear]]></category>
            <category><![CDATA[life-lessons]]></category>
            <category><![CDATA[coaching]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sebnem Bolkan]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 17 Sep 2018 05:07:52 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-09-17T05:07:52.723Z</atom:updated>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Krizi Fırsata Çevirmek]]></title>
            <description><![CDATA[<div class="medium-feed-item"><p class="medium-feed-image"><a href="https://medium.com/@sebnembolkan/krizi-f%C4%B1rsata-%C3%A7evirmek-185c4eaba214?source=rss-f6a41998bd97------2"><img src="https://cdn-images-1.medium.com/max/2271/1*ngKBoRzjOGxcW4R2PpCIYg.jpeg" width="2271"></a></p><p class="medium-feed-snippet">Ekonomik kriz, dolar krizi, papaz krizi derken sinir krizi ge&#xE7;irenlere sesleniyorum&#x2026;</p><p class="medium-feed-link"><a href="https://medium.com/@sebnembolkan/krizi-f%C4%B1rsata-%C3%A7evirmek-185c4eaba214?source=rss-f6a41998bd97------2">Continue reading on Medium »</a></p></div>]]></description>
            <link>https://medium.com/@sebnembolkan/krizi-f%C4%B1rsata-%C3%A7evirmek-185c4eaba214?source=rss-f6a41998bd97------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/185c4eaba214</guid>
            <category><![CDATA[life-lessons]]></category>
            <category><![CDATA[coaching]]></category>
            <category><![CDATA[self-improvement]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[motivation]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sebnem Bolkan]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 15 Aug 2018 00:42:13 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-08-15T00:42:13.469Z</atom:updated>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Çocuk aklımla “NO, NO, NO ” diyorum !]]></title>
            <link>https://medium.com/@sebnembolkan/%C3%A7ocuk-akl%C4%B1mla-no-no-no-diyorum-8cece67b6171?source=rss-f6a41998bd97------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8cece67b6171</guid>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[medium-turkce]]></category>
            <category><![CDATA[motivation]]></category>
            <category><![CDATA[marketing]]></category>
            <category><![CDATA[pazarlama]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sebnem Bolkan]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 11 Jan 2017 13:33:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-01-12T06:32:08.231Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Değişim, neye “Hayır” dediğinizden çok, neye “Evet” dediğiniz ile başlar… Bir film izleyin ve hayatınız değişsin…</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*LVYnhKgTX3uDtl2S8-iIoA.jpeg" /></figure><p>80’li yılların ikinci yarısıydı. Gündemden aklımda kalan önemli dünya liderleri vardı ki Reagan, Thatcher ve Gorbaçov popüler olanlarıydı. Ablam Gorbaçov’u, ben ise sırf bayan olduğu için Thatcher’ı tutardım. Thatcher’ın ne yaptığını bilmezdim ancak duruşunu severdim. Demir Leydi dendiğinde bu bana da gurur verirdi.</p><p>Bir de gündem aralarına sıkıştırılan, soap opera izler gibi akıbetlerini takip ettiğimiz liderler vardı. Romanya lideri Nikolay Çavuşesku ve eşinin adım adım idamına giden kaderi, korku filmi izler gibi izlemiştik. O zamanlar neden öldürüldüklerine dair, aklımdaki tek gerekçe, eşi Elena’nın 500 çift ayakkabısı olması idi. Bugün sistemin bize makul gösterdiği bu sayı o zamanlarda, yılı maksimum 2 çift ayakkabıyla geçiren bizlerin dudaklarını uçuklatmıştı…</p><p>Bunlar akıbetlerini bildiğim liderlerdi, bir de isimlerini ara sıra duyduklarım ancak sonlarının nasıl olduğunu bilmediklerim vardı.</p><p>Yaklaşık bir yıl önce kulağıma aşina olan ama yıllar içinde unuttuğum bir lider ile tekrar karşılaştım. <em>Şili lideri Augusto Pinochet.</em></p><p><em>Augusto Pinochet,</em> bu sefer bir filmin kahramanıydı ama yan roldeydi. Bir dönemi anlatan bu filmin baş rolü, onu diktatörlük koltuğundan indiren bir reklamcıya aitti. <strong><em>Bu devrim hikayesinde ortada kan yoktu, intikam yoktu, sadece vizyon, zeka ve inanç vardı.</em></strong></p><h4>Filmin adı “NO”.</h4><p>Film, bir referandum ile ülke yönetimini 15 yıldır elinde bulunduran diktatör Pinochet’in yönetimden el çektirilişinin gerçek hikayesini anlatıyor.</p><p>Öyle bir dönem ki; ekonomiyi geliştirirken, zengin ile yoksul arasındaki uçurumu derinleştiren, insan hakları ihlalleri ile adaleti yerle bir eden ve koltuğu devretmeye asla razı olmayan bir diktatörlük yönetimi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*E7aNA2manI-b1glq1mTGEQ.jpeg" /></figure><p>Pinochet otoritesini bir 8 yıl daha sürdürme hayalleri kurarken, uluslararası güçlerin etkisi ile arzu ettiği ek yönetim hakkı için referanduma gitmek zorunda kalıyor.</p><p>Ve böylece muhalefete ilk defa şans doğuyor. Film de esasında tam burada başlıyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*EkWV2oZsTqMac2GmThfxWA.jpeg" /><figcaption>NO (Movie)</figcaption></figure><blockquote><strong>İşlediği konu bazı çevrelerden kapitalist sistemin reklamı olarak görülüp eleştirilse de, algı yönetimi konusunda verdiği ders ile, üstelik bana göre iyinin kazanmasına hizmet eden gerçek hikayesi ile beni son derece etkileyen bir film olduğunu söyleyebilirim.</strong></blockquote><blockquote><strong>Film; faşist sistemin yarattığı mutsuzluğu, kötülüğü anlatmaktansa, mutlu olmanın ne demek olduğunu resmederek, imkansız bir seçimi kazanmayı başaran bir reklamcının hikayesini anlatıyor.</strong></blockquote><p><strong><em>Film esasında hayatta olmazların asla olmadığının, her zaman alıştığımız veya farkında olmadan içine kısıldığımız kutularımızdan bizi çıkaracak her zaman başka bir yol, bakış açısı, vizyon, matematik, her ne derseniz işte onun var olduğunu gösteriyor.</em></strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Tw4Nt0zeCUUcOKo9QIGUNQ.jpeg" /><figcaption>NO (Movie)</figcaption></figure><p><strong><em>İnsanlara neyin kötü gittiğinden ziyade, farklı ve daha iyinin ne ve nasıl olabileceğini gösterdiğimizde, daha kolay seçim yapılabildiğini çok güzel anlatıyor.</em></strong></p><p><strong><em>İnsanlardan, farklı bir seçim yapmasını istiyorsak, özellikle de kitlelerden, mevcudu kötülemek yerine, henüz olmayanın güzelliğinden ve olabilme ihtimalinden bahsetmenin, bunu resmetmenin önemini hatırlatıyor.</em></strong></p><p><strong><em>Bakışımızı değiştirmek istediklerimize odaklanarak değil, olmasını umut ettiğimiz mükemmel sahnemize çevirdiğimizde, dönüşümü gerçekleştirebileceğimizi bize ispat ediyor.</em></strong></p><h3><strong>Değişimin daha iyiyi düşleyerek ve göstererek olabileceğinin altını çiziyor.</strong></h3><p>Bu filmi izlerken işte bu demiştim, çok zor gözüken ancak çok basit olan çözüm bu…Bir yıl önce izlediğim film, nedense (?) bugün de aklıma düştü.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*OlwojO9O7R4kFl734Q0S0A.jpeg" /><figcaption>NO (movie)</figcaption></figure><p>HAYIR dediğim karanlık bir yarın yerine, EVET diyeceğim daha aydınlık bir bir geleceğin resmi önümüze konsa ve çocuk akıllarımızla, kalplerimizle buna inansak...</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/334/0*ECeDsZZn_wkd5Je5." /><figcaption>NO (Movie)</figcaption></figure><p><strong><em>Bana öyle geliyor ki, şimdi tam zamanını yaşıyoruz. Daha temiz, şeffaf, adil bir toplumun ne demek olduğunu düşlemenin ve bunu çevremize yaymanın, çocuk masumiyetimiz ile hayal etmenin, çocuk akıllarımızı ikna etmenin tam zamanını yaşıyoruz.</em></strong></p><p>Sevgiyle kalın,</p><p><strong><em>Bu yazıyı sevdiyseniz, aşağıdaki yeşil kalbi ❤ tıklar ve paylaşırsanız sevinirim:)</em></strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8cece67b6171" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[22 Yaşımdaki Bana Ne Derdim?]]></title>
            <link>https://medium.com/@sebnembolkan/22-ya%C5%9F%C4%B1mdaki-bana-ne-derdim-590f860e2b89?source=rss-f6a41998bd97------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/590f860e2b89</guid>
            <category><![CDATA[life-lessons]]></category>
            <category><![CDATA[business]]></category>
            <category><![CDATA[coaching]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[motivation]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sebnem Bolkan]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 08 Dec 2016 12:38:28 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-12-08T12:38:28.067Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bugünün bilgi, farkındalığı ve yaşanmışlığı ile 22 yaşımdaki bana ulaşacak ve eline bir mektup tutuşturacak şansım olsaydı… O mektupta hangi bilgilerin ulaşmasını isterdim diye düşündüm bugün. Hatta düşünmekle kalmadım, oturdum yazdım. Buyrun…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*iuS7yglDjmF852zkx8MEYQ.gif" /><figcaption>Back To The Future (Film)</figcaption></figure><h4>1. Sağa sola değil sadece gitmek istediğin yöne bak.</h4><p>Biliyorum kendi değerini anlamak için hep sağa sola bakacaksın ama bu hep odağını dağıtacak ve aslında kendinle ilgili de pek bilgi vermeyecek. Sana tavsiyem gözünü yoldan hiç ayırma ve varacağın ana kadar hedefine kilitlen. Gitmek istediğin yön için vakit kaybetmeden seni yolda tutacak <a href="http://www.brandtailoring.com/"><em>Kutup Yıldızını</em> </a>bul.</p><h4>2. Kendinle aşk yaşamadan bir başkası ile muhteşem bir aşk yaşayamazsın.</h4><p>Bir büyüğümün sorusuydu ve çok haklıydı <em>“hiç değerli birşey değersiz birşeye gelir mi?</em>” diye. En önce kendini sevmeyi bileceksin, ne kadar değerli olduğunu en derinden hissedeceksin ki sevgin içinden dışına taşsın.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ursGrGIy--kFPJb-5Ad65A.jpeg" /></figure><h4>3. Hedeflerin için düşünerek vakit kaybetme, ilk adımı at, mutlaka düşünmekten daha fazlasını öğreniyorsun.</h4><p>Bunu açıklamama gerek yok sanıyorum. Adımın yanlış olmasından korkma, yanlışsa bile doğrusunu öğrenmeni sağlar.</p><h4>4. Dinlemeye ve anlamaya, cevabı bulmaktan daha fazla emek ver.</h4><p>Klasik bir hata. Zaman içinde bunun önemini anlayacaksın. Sabır göster ve tüm duyularını karşındakinin hizmetine ver. Hiç pişman olmayacaksın.</p><h4>5. Hiçbir kurtuluşu dışarıdan bekleme, hiç birşeyi de dışarıdan kurtarmaya kalkma.</h4><p>Bu hassas bir konu… Şöyle ki; sen izin vermedikçe kimse senin duvarlarını aşamaz, sen de kimsenin duvarlarını izinsiz aşamazsın. Hırsızı yakalamak için bile olsa, elma bahçesine izinsiz girdiysen mutlaka cezasını görürsün.</p><h4>6. Hiçbirşeye mecbur değilsin.</h4><p>Hemen cevap verme,</p><p>Hemen tepki verme,</p><p>Kendine zaman ver,</p><p>Rahat ol.</p><p>Zihinini buna ikna edersen diğer alternatiflerini de görmeye başlarsın.Zihininin bir kullanım kılavuzu var, en kısa zamanda öğren.</p><h4>7. Sabah ilhamına güven. Gerçekten sana fısıldayan yaratıcı birşeyler var.</h4><p>Seni sabah erken uyandıran hiçbir sistemden hoşlanmadın. Habuki kurumsal hayat yıllarca gününün en anlamlı saatini kullanmak için para ödedi sana, sen o saatlerinin kıymetini bilemedin. Belki geç bir keşif oldu benim için ama bugünkü aklımla derim ki, hayatımda en değerli zaman dilimi sabah saatleriymiş. Evren ile özel bir kapım varmış ve sadece sabah saatlerinde bana açıkmış. O saatlerde ben ona, o bana istediğimizi fısıldar, konuşabilirmişiz. Sen bu zamanı sakın kaçırma.</p><h4>8. Hayal etmekten vaz geçme ve hep güzel hislere odaklan.</h4><p>Hangi titreşimi yayarsan onu kendine çekeceksin. Kar topu etkisini çok geçmeden göreceksin.</p><h4>9. Hersey gelip geçici.</h4><p>Ne korkup koşup kaçmana gerek var, ne de burayı sevdim deyip kazığı çakıp çadırı kurabilirsin. Tadını çıkart, öğreneceğini yanına al ve sadece yürümeye devam et.</p><h4>10. Değişim başladığında istediğin gibi gitmediği için durdurmaya çalışma.</h4><p>Hayatın senin bilmediğin harika çözümleri var ve seninle işbirliği içinde. Onun ayağına çelme takarak ancak kendi ayağına çelme takarsın.</p><h4>11. Beklemen gerekiyorsa bekle.</h4><p>Bekleme anları hayatın sinema seans aralarıdır. İhtiyaç aralarıdır. Teneffüstür. Serbestsin der. O sırada kendini hoş tut ve pamuklara sar. İyi şeyler için hazırla. Kendine yatırım yap. İster bedenine, ister ruhuna, ister aklına, ister neşene, ama mutlaka kendine yatırım yap.</p><h4>13. Cesaretin kahramanlıktan farklı birşey olduğunu anla.</h4><p>Cesaret için kalbinin sesine odaklan, egonun sana yaptırmaya çalıştıklarına değil.</p><h4>14. Hislerini yüksek sesle söyle.</h4><p>Hissettiğinde korkuyorum ve bilmiyorum demekten zarar gelmeyeceğini, aksine çok da rahatlatıcı olduğunu , koruyucu meleklerin ortaya çıkmasına izin verdiğini bil.</p><h4>15. Farklılıklarına en başında sahip çık.</h4><p>Tam ve bütün olmanın, yolculuğunda işe yaramaz diye dağıttığın parçalarını gerisin geri toparlamak ve onlara yeniden sahip çıkmak demek olacağını şimdiden bil.</p><h4>16. Şikayet ettiğin şeyin, aslında yapabilecekken yapmaktan kaçındığın şey olduğunu bil.</h4><p>Yani eğer yapmaya gönlün olursa, seni 1–0 öne geçirecek olan şey olduğunu…</p><h4>17. Sabırsızlık ve hayal kırıklığı yaşayarak günlerini heba etme.</h4><p>Sonuç almak için önce sorumluluk almanın önemli olduğunu, büyük amaçlara küçük adımlarla ulaşıldığının istisnasız olduğunu, küçük adımlarla amaca adanılmış bir gün geçirmenin en güzel gün olduğunu erken öğren.</p><h4>18. Dostlukların kalpten paylaşmakla ilgili olduğunu, perdelerini güneşe açtıranın dost olduğunu bil.</h4><p>Bulduğunda değerini bil, sen de onun perdelerini güneşe açmayı unutma.</p><h4>19. Teşekkür et, şükret, al ve ver.</h4><p>Terazi gibi, bu konuda da dengede ol.</p><h4>21. Duyguları yaşayabilmek ve adını koyabilecek zenginlikte olmak en güzeli.</h4><p>Ağlayabilmek ve gülebilmek, utanmadan hissedebilmek seni sende tutar.</p><h4>22. Beynini efendin değil, hizmetçin yap.</h4><p>Beynini bilir kişi olarak ilan etme sakın. Sadece çözüm yaratması gereken konuda komut ver. O gerekeni yapar. Çünkü onun senden beklediği de tam olarak budur.</p><h4>23. Bütün değişimler içerden başlar.</h4><p>Ne seni dışardan bir kuvvet değiştirebilir ne de sen dışardan bir baskı ile bir başkasını değiştirebilirsin. Herşey içerde gerçekleşir. Unutma; atom bile dışardan parçalanamadı. Bu yazı da seni, sen istemedikçe değiştiremiyecek. Her zaman değişimi sen iste ve sen başlat.</p><p>Sevgiyle kalın,</p><p><strong><em>Bu yazıyı sevdiyseniz, aşağıdaki yeşil kalbi ❤ tıklar ve paylaşırsanız sevinirim:)</em></strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=590f860e2b89" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Erkekseniz Teker Teker Gelin !]]></title>
            <link>https://medium.com/@sebnembolkan/erkekseniz-teker-teker-gelin-d6bf65cacdc5?source=rss-f6a41998bd97------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d6bf65cacdc5</guid>
            <category><![CDATA[trends]]></category>
            <category><![CDATA[motivation]]></category>
            <category><![CDATA[life-lessons]]></category>
            <category><![CDATA[motivasyon]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sebnem Bolkan]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 27 Nov 2016 16:01:15 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-11-28T09:51:06.217Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Tıpkı yıllarca hor görülen, yumurta gibi, tereyağ gibi, beyaz peynir gibi, atalarımızın bir seçimi daha kazandı diyebiliriz. Multitasking öldü yaşasın odaklanmanın gücü !</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*q-qSgKxq39yxez7j6jWY1w.jpeg" /></figure><p>Yıllar yıllar önce, iş hayatımda ilk kendimi göstermeye başladığım zamanlarda, yeni jenerasyon henüz kapılarımızı çalarken, internet ile iş hayatımız müthiş bir tempo kazanmışken, pazarlama direktörümle aramda şöyle bir diyalog geçtiğini net hatırlıyorum:</p><p><em>“İş hayatının geleceği çok zor bu yeni nesille. Kesinlikle iki işi bir arada yapamıyorlar. Halbuki artık zaman hızlanıyor, multitask olmak çok önemli…</em>”</p><p>Bu paragrafın birazını ben, birazını direktörüm tamamlamış, hafif kaygılı hafif kendi becerilerimizi öven, tatlı bir söyleyişi yapmıştık.</p><p>İşin özü şuydu; bizim nesil farklıydı. Kafamız çok farklı çalışıyordu.</p><p>Aynı anda birden fazla konu ve dosya üzerinde çalışabiliyorduk.</p><p>Aynı toplantıda, birden fazla başarılı karar alabiliyorduk.</p><p>Aynı günde, birden fazla yerde olup, harika görüşmeler yapıp neticelendirebiliyorduk.</p><p>Ne de olsa, gazı da almıştık. Çocuk, kariyer aynı anda yapılır, yetmez tek taş bile kendi imkanları ile alınırdı.</p><p><em>Konuyu cinsiyet noktasına taşıyacağım sanılmasın, sadece derin bir konu olduğunun altını çizmek isterim. Kendisini pek severim, toplumsal infial oluşturmak istemem. Ancak,… tarihin birgün Nil Karaibrahimgil’den de bu şarkıların hesabını soracağını üzülerek belirtmek isterim..:)</em></p><p><strong>Biz “multitask” olmakta özgür olan, bizden önceki ve sonraki nesillerin sahip olamayacağı süper güçlere sahip, harika insanlardık (?).</strong></p><p>Sonra birden, bu harika toplumda birşeyler ters gitmeye başladı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*YJLg-mj8rbZ3Yy0_itAEqw.jpeg" /></figure><p>Yeni gelenlerden <em>“üstüme gelmeyin, hangi işle uğraşayım” </em>diyenler olmaya başladı.</p><p>Sonra <em>“ Çoçuğum oluyor ara vereceğim” </em>demeye başlayanlar oldu.</p><p>Sonra, nasıl olsa becerikliyiz, yönetiriz diyerek büyüyen portföyler, ekipler şiştikçe şirketlerde işler tıkanmaya başladı.</p><p>Yani, birşeyler ters gitmeye başladı ama biz kabul etmekte zorlandık. <strong><em>Çünkü insan kendi yarattığını yok etmeye kıyamıyor, ta ki yaratığı onu yok etmeye başlayana kadar.</em></strong></p><p>Benim de yok olduğumu anladığım bir an oldu. Daha doğrusu hiç var olmadığımı anladığım bir aydınlanma anı…</p><p>Bir gün elimde telefon, bakkala girdiğimde, telefondaki önemli sesin sözlerini dinleyip cevap verirken, bakkalla yaşadığımız iletişimsizlik beni kendimle ilgili şüpheye götürdü. Üstüne, bakkal çıkışı, elimde hala telefon, taksiye binemeyip, takside beni bekleyen erkek arkadaşımın yönlendirmelerini anlamayıp, şaşkın ördek yavrusu gibi ortada kaldığımda gerçekten yeteneklerimden ve zekamdan şüphe ettim. Sırf ben değil, duruma şahit tüm mahalleli benden şüphe etti.</p><p>Ki ben, koskoca bir departmanı yıllarca yönetmiş biri olarak, aynı anda hem genel müdüre, hem direktöre, hem de ekibine laf yetiştirebilen. Telefonda konuşurken, bilgisayarda mail okuyabilen, toplantıda sunum dinlerken, maillerini kontrol edebilen hatta cevap yazabilen, aynı anda sunum yapan kişiye sorusunu sorabilen ben… Koskoca ben, o gün bakkal, taksi ve telefon üçgeninde en basit iki işi bir arada yapamadığımı fark ettim.</p><p>Ne olmuştu ki bana?</p><p>Biraz üzerine düşününce anladım esasında. Zaten bugüne kadar hiçbir işi bir başkası ile aynı anda yapamamıştım. Sadece yaptığımı zannetmiştim.</p><p><strong><em>Evrensel kurallar gereği, zaten bir şey varsa diğeri yoktur. Yani hareket varsa düşünce yoktur. Düşünce varsa hareket yoktur. Konuşma varsa, dinleme yoktur. Dinleme varsa konuşma yoktur. Umut varsa karamsarlık yoktur. Karamsarlık varsa umut yoktur. Bu böyle sürüp gider…</em></strong></p><p>Kısa dönemli de olsa yer değiştirerek hareket edebilirler ancak aynı anda var olamazlar.</p><p>Yani aynı anda, hem telefondaki sesi hem de bakkalı dinleyemem.</p><p>Onlara aynı anda cevap veremem.</p><p>Toplantıyı dinlerken maillerimi okuyamam.</p><p>Ağlarken gülemem.</p><p>Uyurken kitap okuyamam gibi bir şey..</p><p>Güleyim mi ağlayayım mı bilmiyorum ama ben yapabildiğimi zannettiğim bir on yıl geçirdim yanılmıyorsam.</p><p>O günkü farkındalıktan sonra, hatalarımın çoğunun sebebini biliyordum. Eksik kalan işlerimin de, eksik kalan anılarımın da, hislerimin de…</p><p>Şimdi bir süredir, ne yediğimi, bakkala ne dediğimi, ne giydiğimi, kaç para üstü aldığımı, ne hissettiğimi, ne düşündüğümü hatırlıyorum. Çünkü ne yapıyorsam sadece onunla meşgulüm. Başka bir şey daha yapayım diye bir iddaam, daha doğrusu koşturmam yok.</p><p>Kendimi kaybetmeye başladığımda, eski usul bir seslenişte bulunuyorum;</p><h3><strong>“Hoop durun bakalım, e<em>rkekseniz teker teker gelin” diyorum.</em></strong></h3><p><strong>Bu sesleniş tüm sistemime ayar veriyor. <em>Çünkü bana kendi sınırlarımı hatırlatıyor.</em></strong></p><p>Odaklanmak, tek bir işi layığı ile yapmak, iş kalitesini artırdığı gibi yaşam kalitesini de artırıyor. Yaşam enerjimiz, keyfimiz yeniden yerine geliyor.</p><p>Benim yeni süper gücüm ODAKLANMAM.</p><p>Multitask olmak OUT, odaklı olmak IN.</p><p>Multitask olmak TATSIZ, odaklı olmak LEZZETLİ,</p><p>Multitask olmak MIŞ gibi yapar, <strong><em>ODAKLI olmak, seni orada tutar, dinlersin, hissedersin, anlarsın, bilirsin, yaparsın, herşeyin üstüne çıkarsın, görürsün, hayal edersin, olursun.</em></strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*GV2Hh-qTaUY2Gs5ICzDBYQ.jpeg" /></figure><p>Multitask olmak ömrü KISALTIR, odaklı olmak ÖMRE ÖMÜR KATAR</p><p><strong><em>Tıpkı yıllarca hor görülen, yumurta gibi, tereyağ gibi, beyaz peynir gibi, atalarımızın seçimi yeniden kazandı diyebiliriz.</em></strong></p><p>Saatlerce süt sağmak, saatlerce halı örmek, saatlerce toprakla oynamak, saatlerce kitap okumak, saatlerce sadece karşımdakinin gözlerine bakıp sohbet etmek istiyorum. Siz yapabiliyor musunuz? Bir deneyin bakalım.</p><p>Şimdi bozulmuş fabrika ayarlarına bir ayar daha çekmek gerek.</p><p>Bunun için yoga ve meditasyon dışında da her ne yapıyorsanız şu an ona odaklanın ve sadece on dakikanızı o işe konsantre olarak ayırın. Farkı göreceksiniz.</p><p>Yapamıyor musunuz? Merak edenleriniz olursa çok basit birkaç yöntemini bir başka yazıda anlatabilirim.</p><p>Sevgiyle kalın.</p><p><strong><em>Bu yazıyı sevdiyseniz, aşağıdaki yeşil kalbi ❤ tıklar ve paylaşırsanız sevinirim:)</em></strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d6bf65cacdc5" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Her Başarılı Markanın Arkasında, Bir Girişimcinin, Tatmin Olmamış İhtiyacı Yatar…]]></title>
            <link>https://medium.com/@sebnembolkan/her-ba%C5%9Far%C4%B1l%C4%B1-markan%C4%B1n-arkas%C4%B1nda-bir-giri%C5%9Fimcinin-tatmin-olmam%C4%B1%C5%9F-i%CC%87htiyac%C4%B1-yatar-3f23722b300b?source=rss-f6a41998bd97------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3f23722b300b</guid>
            <category><![CDATA[entrepreneurship]]></category>
            <category><![CDATA[marketing]]></category>
            <category><![CDATA[personal-development]]></category>
            <category><![CDATA[brand-strategy]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sebnem Bolkan]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 20 Sep 2016 07:19:45 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-08-11T08:04:00.696Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>İlham veren markalar üzerine methiyeler düzülür ancak başka bir yerden bakalım… Markalar ilhamını nereden alır?</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/279/1*PFCmGKjSs6n7LZPrEj6Ggw.jpeg" /></figure><p>Bir kaç sene önce, belli çevrelerde ünlenmiş iki kardeş ile tanışmıştım. Bu iki kardeş, ailelerinden kalma bir iş hanını alışık olunmadık bir yaklaşımla, parti hanına, yaratıcılar için de kaçış çalışma noktasına dönüştürmüşlerdi.</p><p>Çevrelerinde, tüm markaların arayıp bulamayacağı “cool” diye tarif ettiğimiz kişiler, bu kişilere ulaşmak isteyen “cool” diye tarif ettiğimiz markalar dolaşıyordu.</p><p>Kendileri ile iş yapmak için tanışmıştık. Tahminimden daha mütevazi ancak oldukça farklıydılar. Kurallarını kendi yazmak üzere mütevazi bir meydan okuma içinde oldukları, giyimleri kuşamlarından, bizi ağırlayış şekillerinden, hatta biz sohbet ederken karşımızda özel berber eşliğinde saç sakal traşı oluşlarından belliydi. Yanlış anlamayın, bunları tamamen doğal bir mütevazilik içinde yaptıklarından enerjileri insana doğal bir rahatlık veriyordu.</p><p>Konumuz değildi ancak merakım karşısında, nasıl bu işlere bulaştıklarını samimiyetle anlatmışlardı.</p><p>Yıllarca yurtdışında okumuş iki kardeş olarak, bir gün Türkiye’ye döndüklerinde kendilerini çok yalnız hissettiklerini farketmişler. Bunu da şöyle sempatik bir şekilde açıklıyorlardı. <em>“Bir baktık ki, bütün yaz düğünler oluyor ve bizi kimse bu düğünlere çağırmıyor, o zaman bizi içine alan bir çevremiz olmadığını anladık. Ama biz de eğlenmek istiyorduk”</em>.</p><p>Bu ihtiyaçtan yola çıkarak, kendi partilerini yapmaya ve eşi dostu çağırmaya başlamışlar. Zaman içinde tekrarlanan partilere herkes başka tanıdıklarını da getirmeye başlamış ve derken “cool” dediğimiz kitle, doğal yollarla çevrelerinde oluşmaya başlamış.</p><p>Kış boyu partileyen kardeşler, yaz mevsiminde de devam edelim, açık havaya çıkalım mantığı ile bir de plaj işine el atmışlar ve yine başarılı bir plaj konsepti yaratmışlar.</p><p>Kardeşlerin sosyalleşme ihtiyacı, eğlence hayatında onları söz sahibi yapmaya yetecek kadar önemli isimler olmalarının önünü açmış. Kendi iç ihtiyaçlarını tatmin etmek için kendi tarzlarında çıktıkları yol meğerse başka insanların da ihtiyaçları ile kesişiyormuş.</p><p>Dışarıdaki insanların ihtiyacını değil, kendi iç dinamiklerini dinleyip, kendilerini anti sosyallikten, sosyal dünyanın merkezine almayı böyle başarmışlar.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*Ln0NwVlMNJBAptEHmMc-sQ.jpeg" /><figcaption>Fotoğraf: Sergey Klimkin</figcaption></figure><blockquote>“Ürünleri odak gruplarına göre tasarlamak gerçekten zordur. Çoğu zaman insanlar, siz onlara gösterene kadar neye ihtiyaç duyduklarını bilmezler”</blockquote><blockquote>-Steve Jobs-</blockquote><p>Hersey icimizdedir sadece kesfedilmeyi bekler, disarida olan biten herşey sadece uyarıcıdır.</p><p>Bu yüzden diyorum ki; eksikliğin gücündür. Neyin özlemini çekiyorsan dikkatini oraya ver, orada yaratım fırsatı vardır.</p><p>Vizyonu senden beslenen bir yaratım yaptığında, dısarıda olanın da ilgisini çekersin. Çünkü çekici olan budur.</p><p>Bu inancımı paylaştığım bir tanıdığım; dunyayı keşfe çıkmış bir gezgindir kendisi. <em>“Sana katılıyorum, ben hiçbir zaman talebe göre hareket etmedim. Sadece görmek istediğim yerlere seyahat düzenliyorum. Gezilerime de, benim görmek istediğim yerleri, benimle birlikte görmek isteyenler katılıyor”</em> demişti. Seyahatlerinin kapalı gişe olduğunu ben yakinen biliyorum.</p><blockquote>“İnsanlara ne istediklerini sorsaydım daha hızlı giden atlar istediklerini söylerlerdi”</blockquote><blockquote>-Henry Ford-</blockquote><h4>Hedef kitlenden daha hızlı atlar istediğini duyabilirsin. Ancak onlara daha hızlı gidecek at yerine motor vermek ve bunu beygir gücü ile anlatmak, işin sahibinin vizyonudur.</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*amQqyZhbczfdXayq2kwzAg.jpeg" /><figcaption>Fotoğraf: Unsplash</figcaption></figure><p>Yaratmak, parçaları birleştirmek ve kendini ifade etmek ile alakalıdır. Parçaların bir kısmı dışarıda olabilir ancak senin içindeki parça ile buluşmadan gerçek bir yaratım ortaya çıkamaz. İçerideki parça da muhtemelen çığlık çığlığa ben buradayım beni gör ve tatmin et diyen parçadır.</p><p>Mark Zuckerberg’in, teknolojik imkanları kendi kişisel ihtiyaçları ile birleştirmesi nedeni ile bugün Facebook kullanıcısıyız.</p><p>Steve Jobs’un yüreğini ve sezgilerini dinlemesi nedeniyle bugün sistemler insanlığın kullanımına ve gelişimine açılmış durumda.</p><p>Bugün adını duyduğumuz ve markalarını kullandığımız insanlar, kendi ihtiyaçlarını fark edecek ve iç kaynaklarını harekete geçecek kadar kendilerine karşı tutkuluydular.</p><p>Spot ışıklarını kitlelere değil öncelikle kendinize çevirin ve önünde korkusuzca durun:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*vHWf3dIcELg-Fe9HDWJ3SA.jpeg" /><figcaption>Fotoğraf: Rudy ve Peter Skitterians</figcaption></figure><p>Senin tatmin olmamış ihtiyacın ne?</p><p>Hangi girişimi yaratmaya adaysın?</p><p>Ruhun neyi özlüyor?</p><p><strong>Marka, ilhamını girişimcisinden alır.</strong></p><blockquote>Bana göre; ticari bir değer, dışarıdan gelen bir taleple oluşmuşsa “hizmet”, içeriden bir tutkuyla oluşmuşsa “marka” dır.</blockquote><p>Konu şu: Sen, derinlerine bakacak kadar kendine tutkulu musun?</p><p>Herkesi sevgiyle selamlıyorum,</p><p><strong>Found this post useful? Kindly tap the ❤ button below! :)</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3f23722b300b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yüz yıllık yanlışlık !]]></title>
            <link>https://medium.com/@sebnembolkan/y%C3%BCz-y%C4%B1ll%C4%B1k-yanl%C4%B1%C5%9Fl%C4%B1k-d1bb92b827a3?source=rss-f6a41998bd97------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d1bb92b827a3</guid>
            <category><![CDATA[entrepreneurship]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[business]]></category>
            <category><![CDATA[life-learning]]></category>
            <category><![CDATA[life-lessons]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sebnem Bolkan]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 19 Aug 2016 16:06:16 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-08-19T16:06:16.249Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Ülkenin gündemi mevsimlerden daha hızlı değişirken kendi gündemime sadık kalmayı görev biliyorum.</h4><p>Bir kaç hafta önce, Türkler Yunan Adaları’nda mı yoksa Ege kıyılarında mı tatil yapmalıyı tartışırken birden bire kendimizi darbe girişiminin ortasında bulduk. Ve kıyılarımız boşaldı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*XBlUF1Cs8LP_vBjKylT-FA.jpeg" /></figure><p>Darbe miydi değil miydi tartışmasına hiç girmeyeceğim ve şu kritik günlerde kendini farklı gündemlerle meşgul etmeye çalışanlarla kendi naçizane gündemimi paylaşacağım.</p><p>Yaklaşık bir sene önce kurumsal hayattaki görevimden ayrıldım ve epeydir hazırlığını yaptığım kendi yapılanma sürecime ağırlık verdim. Bu süreç tam olarak ne zaman başlamıştı bilemiyorum ancak beni adım atmak için tetikleyen bir haber okuduğumu hatırlıyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*sfF-suplBrsBMpd842pcLw.gif" /></figure><p>Dünya’nın en zengin 2. adamı olan, Meksika’lı 76 yaşındaki iş adamı Carlos Slim, bir görüş ortaya atmıştı. Çalışma gün sayısının haftada 3 güne düşürülmesini önermişti. Yani bir patron, tatil gün sayısının 4 güne çıkarılmasından ve sisteme kazandıracağı faydalardan bahsetmişti.</p><p><a href="http://www.independent.co.uk/news/business/news/carlos-slim-mexico-three-day-work-week-six-hour-day-telmex-america-movil-productivity-a7173501.html"><em>http://www.independent.co.uk/news/business/news/carlos-slim-mexico-three-day-work-week-six-hour-day-telmex-america-movil-productivity-a7173501.html</em></a></p><p>Çalışma günlerinin verimliliği ve sağlığını uzun uzadıya kafamda sorguladığım günlerde, dünyanın 2. zengin adamı tarafından paylaşılan bu görüş kalbimi hoplatmıştı. Tamam, benim bu işten bazı çıkarlarım olabilir ve bu nedenle objektif bakamıyor olabilirdim bu konuya ama Carlos Slim de benimle aynı fikirde ise o halde haklıyım demiştim. Sonuçta ben söylesem gündem yaratamayacak bu konuya, fikirden çok fikri kimin söylediğinden yola çıkarak dikkatler çekilmişti ve “<em>acaba</em>” diye konu tartışılmaya başlanmıştı.</p><p>Yanlış anlamayın henüz iş çevrelerinde değil sadece basında ve akademisyenlerce tartışılmaya başlanmıştı. Ali Koç’un kapitalist sistemin sürdürelemeyeceğine dair konuşması, bu açıklamadan yaklaşık iki yıl sonraya denk gelir.</p><p>Esasen çalışanlar arasında sıklıkla konuşulmaya başlanan bir konunun bir işveren tarafından da dile getirilmesi benim gibi kurumsal insanlarının yüreklerine de su serpmişti.</p><p>Özellikle, bu çalışma saati ve gün sayısı kavramlarının en son endüstri devrimi ile 1800 yılların sonlarında ve işçi eylemleri ile kazanılan haklar olduğu göz önünde bulundurulursa ;</p><p>Dijital çağa girdiğimiz, internet devrimi yaşadığımız, yaşamın inanılmaz derecede hızlandığı bu yıllarda yeni bir devrimle değiştirilmesi gündeme gelebilir miydi?</p><p>Bu sorundan muzdarip beyaz yakalılar tarafından bir devrim yapılması beklenebilir miydi?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*HYpHbJ4Y_J6dirCIvHD-GQ.jpeg" /></figure><p>Bence evet. Ancak, bu devrimi yapması için Y kuşağının iş dünyasında biraz daha palazlanmasını beklemek icap edebilirdi.</p><p>Bir “niye” sorusunu da, 100 yıl önce belirlenmiş çalışma saatleri ve düzenine getirmelerini bir X kuşağı olarak Y kuşağından hasretle beklendiğine şahidimdir.</p><p>Ben fazla bekleyemedim ve kendi devrimimi yaptım.Üç yıl önce tükenmişlik sendromu ile (verip alamamak) zonklayan başımı biraz dinlendirmek üzere Pazartesi-Cuma günlerini kendime tatil ilan ederek, çalışma gün sayımı haftada 3 güne düşürdüm. Bu benim kişisel tarihimde bir devrimdi. Yanlış anlamayın bunu kendi işimde değil epey kurumsal bir şirkette, önemli görev ve sorumluluklarım varken yapıyordum.</p><p>Önümde beni bekleyen acil işler listesine rağmen yapıyordum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*xnjsqU1QKazdkd3K_2g3Ow.jpeg" /></figure><p>Neyseki, birikmiş izinlerim ve şirketimin izinlerimi kullandırma baskısı, bu tarz bir sisteme girmeme izin veriyordu. Ancak vicdanımın da buna izin vermesini sağlamak için aşağıdaki kararları almam icap etti. Zira farklı jenerasyonlarla içli dışlı ola ola biraz evrilmiş olsam da, esasında riski sevmeyen ve stresi üstünde tüten bir X jenerasyonuydum.</p><p>Ne kararlar aldım?</p><ol><li><strong>İşler kesinlikle yürüyecek, </strong>yetişmesi gereken zamanında ve tatmin edici şekilde yetişecek. Daha planlı programlı, daha konsantre iş günleri yaşanacak. Belki bir süredir ayak sürüyerek ve yataktan kalkamayarak başlanan günlere daha zinde ve erken başlanacak. Sadece ilgilenilmesi gereken ile ilgilenilecek, sorulması gereken sorulacak, yapılması gereken yapılacak.</li><li><strong>Daha sağlıklı ve taze bir zihin olacak</strong>. Kendine, önceliklerine daha fazla vakit ayırmış, belki de önceliklerini yeniden belirlemiş, sap ile samanı birbirinden ayırabilen, daha pozitif bir zihin…</li><li><strong>İraden mecbur olduğu için değil, keyif aldığı için yapacak…</strong> Tanımlanan coğrafik konumun dışına çıkılacak, sadece mecbur olduğun için değil, canın istediği için nerede olmak isteniyorsa orada olunacak. İrade özgür bırakılacak. İstediği an istediği yerde olmanın zevkine varılacak. Bol bol yeni keşifler yapılacak, sadece fikir değil hareket de olacak. Tatmin olacak.</li><li><strong>İlgi alanları keşfedilecek, keşfedilen ilgi alanına zaman ayırılacak, mazeretler bitecek.. </strong>İlla ki bir yetenek ya da zevk keşfedilecek. Haftasonunu değerlendirmek kafasından, zevkleri değerlendirmek kafasına geçilecek. <em>Vaktim yoktu, enerjim azdı, stresim vardı, işim çoktu </em>bahaneleri yerine üretime bırakacak.</li><li><strong>Daha fazla spor daha az stres olacak. </strong>Dedim ya mazeretler bitecek:)</li><li><strong>Daha yaratıcı olunacak. </strong>Hiç her gün ofise gidenle, haftada üç gün giden, diğer günler<em> araştıran, okuyan, izleyen, gözleyen, keşfeden</em> bir olur mu? Olmaz.</li><li><strong>Daha fazla network…</strong> Samimiyetin olmadığı her yerden uzağım, bu değişmeyecek, ancak insan sevdikleriyle de, görüp merak ettikleriyle de ilişkiyi derinleştirmeli. Başkalarından dinlemeli, öğrenmeli, kendini tanıtmalı. Evet ininden çıkıp kendini dünyaya tanıtmalı. Yeni okyanuslar keşfetmeli.</li></ol><p>Sonrasında ne mi oldu? Gerçekten şirkette işler yürüdü ancak ben kendime vakit ayırdıkça, anlamlı yerlerde olmak için içimdeki istek de daha fazla büyüdü. Kendime ayırdığım zamanı tamamen ilgi alanlarıma yönelik kendimi beslemek için kullandım. Tabii ki bu kadar beslenen ben, besili besili olduğu yerde daha fazla kalamadı ve kuvvetli esen rüzgarın yönüne kendini serbest bıraktı. 100 yıllık evrensel yanlış, bireysel dünyamda bitirilmiş oldu.</p><p>Şimdi kendi rüzgarını yaratan bir bireyim. Nereden nereye… Teşekkürler Carlos Slim.</p><p>Herkesi sevgiyle selamlıyorum.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d1bb92b827a3" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[“Güzel Yarınların Olasılığı”]]></title>
            <link>https://medium.com/@sebnembolkan/g%C3%BCzel-yar%C4%B1nlar%C4%B1n-olas%C4%B1l%C4%B1%C4%9F%C4%B1-14631f34a30a?source=rss-f6a41998bd97------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/14631f34a30a</guid>
            <category><![CDATA[life-learning]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[mentorship]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sebnem Bolkan]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 20 Mar 2016 15:08:37 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-03-20T20:07:05.915Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Dünya nereye gidiyor? Ülkem nereye gidiyor? Bombaları, savaşları ve yokluğu nasıl durdurabilirim? Daha güzel bir dünya mümkün mü? İşte sana cevaplarıyla “Dünya kurtarma” klavuzu…</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/299/1*yf3sCkIqDytW3H-1d01mOA.jpeg" /><figcaption>Dünyayı Kurtaran Adam (Film)</figcaption></figure><p>Hiç hissettirmese de bugün baharın ilk günü. Keyifsiz bir Cumartesi gecesinin ardından, yine hareketsiz bir İstanbul sabahı. Dünkü patlamanın etkisiyle İstanbul yolları epeydir bomboş. Herkes evinde, kendi kutusunun içinde ve sanıyorum güvende. En azından güvende hissedebildiğimiz tek yer evimiz. Üzüntü ve kederimizi evlerimizde yaşıyor, arada bir de sosyal medyaya bağlanıp içimizi boşaltıyoruz.</p><p>Yaşanan kaos herkesi derinden etkiliyor. Kimileri çok öfkeli hatta öfkelenmeyenlere de öfkeli. Kimileri ise öfkeye karşı bir panzehir yaratmaya çalışıyor. Her iki kesim de sosyal medyada aktif. Amaçları duyulmak ve bir şeyleri harekete geçirip değiştirmek.</p><p>Bir de temkinliler var. Aslında herkes gibi onlar da şaşkın ve korkuyor. Belki çok akıllı ve bilgililer, ancak bu sefer farklı. Henüz bir çözüm yoksa bildikleri, bu konuda kimseyi meşgul etmek istemiyorlar. Hatta kendilerini bile.</p><p>Zaten konuşsan da konuşmasan da başkasının gözünde bir sebeple suçlusun.</p><p>Hepimizin ortak noktası korku. Az ya da çok, hepimizin içinde var. Bilinmez ve görünmez olan tehlikeye karşı bir korku. Korkunun panzehiri ise HUZUR. Huzur için elde edilmesi gereken tek bir şart var. Korkuya karşı kazanılan bir ZAFER.</p><p>Bu zaferi herkes bir yerlerden bekliyor. Çünkü kabul etmek istemesek de biliyoruz, bizim kontrol edemediğimiz bir şeyler var. O şeyleri kimlerin kontrol ettiği belli ve hepsi bize zarar vermek için çalışıyor (?). Çoğumuza göre;</p><p>Bizi yönetenler hata ediyor,</p><p>Yöneticileri seçenler hata ediyor,</p><p>Susanlar hata ediyor,</p><p>Konuşanlar hata ediyor,</p><p>Dünya hata ediyor,</p><p>Sonumuz Ortadoğu,</p><p>Yolumuz cehennem,</p><p>Ülke savaşa giriyor,</p><p>…….</p><p>…….</p><p>Hemen hepsi ortak kaygılar ve birey olarak bu gidişi durdurmak için yapabileceğimiz pek bir şey yokmuş gibi gözüküyor.</p><p>Peki biz neyi değiştirebiliriz? Bizim kelebek etkimiz nedir?</p><p>Kaderimize razı olup bekleyecek miyiz? Yoksa bu kaderi değiştirecek miyiz? Bu romanı kim yazıyor? Hikayenin kahramanları kim? Bizler mi başroldeyiz yoksa figüran olarak geçip gidecek miyiz?</p><h4>Bunlara tek bir cevabım olabilir; hepimiz kendi inancımızla sınanıyoruz, farkında değiliz.</h4><p>İki film kahramanı ve olaylara yaklaşımları ile ilgili iki söz geliyor aklıma.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*UidN3tOsQ0of-DsV5xyztg.jpeg" /><figcaption>Bridge of Spies (film)</figcaption></figure><p>Birisi “Bridge of Spies” (Casuslar Köprüsü) filminden. Tutuklanmış ve idama mahkum edilmesi muhtemel Rus casus Rudolf Abel karakterinden. Olabilecek kötü sonuçlar konusunda kendisine bilgi veren avukatını sakinliği ile şaşırtıyor. Ve <em>“Bu söylediklerim seni kaygılandırmıyor mu ?</em>” diye soruyor avukat rolündeki Tom Hanks. Rus casus yine sakince bakıyor ve <em>“Faydası olacak ise kaygılanayım”</em> diyor. Elbette ki, kaygılanma demek dışında buna verilebilecek bir cevap yok.</p><p>Bir diğeri de, The Walk (Tehlikeli Yürüyüş) filminden. Kahramanımız Philippe Petit. 1974 senesinde ikiz kulelere çelik halat gerip üzerinden yürüyerek geçmeyi başarmış, Fransız bir ip cambazı. Hayatını neden riske attığını, neden ölümü göze aldığını soranlara cevabı çok ilginç. <em>“Ben bu ipte hayatı görüyorum”</em> diyor. Ve asla ölüm lafını etmiyor. Onun dünyasında aldığı risk, sadece yaşam için.</p><p>Her iki film de gerçek hikayeler üzerine kurulu. Ve imkansız olanın olduğu, dönüşümün gerçekleştiği hikayeler.</p><p>Bize ne bunlardan, bizim hikayemizle ne ilgisi var diyeceksiniz. Ben de diyeceğim ki ilgisi var.</p><h4>Ne için kaygılanıyoruz ve yaşamımızda neyin olasılığını görüyoruz?</h4><p>Kabul edelim, bu hikaye, bu karabasan hepimizin, bu kader ortak. Sesini çıkaran da çıkarmayan da herkes bunun farkında. Yoksa bir cumartesi gecesi herkes evlerine kapanmaz ve İstanbul yolları bu kadar boş olmazdı.</p><p>Bu kaderi değiştirmenin tek bir yolu var bildiğim.</p><p><em>Bu da, tıpkı Einstein’ın tavsiye ettiği gibi, şu ana kadar yaptığımız her ne varsa onun tersini yapmaktan geçiyor.</em></p><p>Bize düşen, kendi küçük dünyalarımızda yaşadığımız kaygı ve kavgaların, artık tüm yaşam alanımızı ele geçirdiğini kabul etmek.</p><h4><strong><em>Yani artık bizi bu kadere sürükleyen kök inançlarımızın farkında olmak ve onları yeni kaderimiz için uygun inançlarla değiştirmek.</em></strong></h4><p>Daha açık konuşayım, dilimize ve davranışlarımıza yansımış tüm felaket ifadelerini yeniden gözden geçirmemiz gerekiyor.</p><p>Hayat, büyük güç, evren,… siz her ne diyorsanız işte O… Bize her ne umuyorsak, işte onu verir. Bize beklediğimizi sunar. Bizi haklı çıkarmak için çalışır. İster inanın ister inanmayın kural böyledir. Bunu yapabilmesi için de bizden net ve açık komutlar duymak ister.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/275/1*XYEDSPPaA3EviJvZiOPVMg.jpeg" /></figure><h4>Unutma, ne söylersen onu yaratırsın !</h4><p>Yani <em>“Bizi yönetenler felaketimiz olacak”</em> dersen, tamamen bu felaketi yaratmak ve seni haklı çıkarmak için sistem çalışmaya başlar. Zamanla haklı olduğunu hissettiğin bir sürü gelişme ile karşılaşırsın. Daha çok öfkelenmeye ve şikayet etmeye başlarsın ve aslında istemediğin yöndeki gelişmeleri farkında olmadan hızlandırırsın.</p><p>Evrenin düzeni böyledir ve aslında amacı son derece iyidir. <strong><em>Amaç senin yanında olduğunu sana göstermektir.</em></strong></p><p><em>“Ben seçmemiş olsam bile, farklı niyetleri olsa bile, gelen tüm yöneticiler ülkemin ve dünyanın mutluluk ve refahına hizmet eder”</em>. İşte bu çarkı tersine döndürebilecek bir inançtır. “<em>Her işte bir hayır vardır”</em> inancının daha net ve yönü belli bir söylemidir.</p><p>Bunu fark et ve değiştir. Sözlerini değiştir, tavrını değiştir, tutarlı ve kararlı ol. Bir de böyle dene. Ne kaybedeceksin? Bırak seni vatan haini, düşman olarak yaftalasınlar. De ki;</p><p><em>Olan herşey “Yurtta barış, dünyada barış” a hizmet ediyor ve o günler çok yakın,</em></p><p><em>Yolumuz sevgi, huzur ve güven yolu,</em></p><p><em>Ve ben buna inanıyorum.</em></p><p>Yasımızı tutalım, üzüntümüzü hissedelim. Ve yarın sokağa çıktığımızda, birbirimizin gözünün içine bakıp, sevgiyle merhaba diyelim. Neşeyle ve güvenle dükkanımızın önünü süpürelim. Nezaketle ve kalpten sahip olduğumuz iyi şeyler için şükredelim. Birbirimize teşekkür edelim.</p><p>Facebook, Instagram, Twitter kullandığımızda, kalbimizin kırıklığını kabul ederek,<strong> <em>güzel yarınların olasılığından</em></strong> bahsedelim.</p><p>Şüphe ve korku yerine, inanç ve güven yayalım. Hiçbir şeyi görmezden gelmeyelim, farkındalığımız hep olsun ancak yapılan ve yapılmakta olan iyi ve güzel şeyleri paylaşalım. Onları da fark edelim.</p><h4>Bir de böyle deneyelim.</h4><p>Ruh halimizi ve bakış açımızı değiştirelim, dünyamız da izin verelim dönüşsün.</p><p>Kendi küçük dünyalarımızda yaşadığımız kavgaların, artık tüm yaşam alanımızı ele geçirdiğini kabul edelim. Ve içimizdeki sevginin, hoşgörünün çoğalıp, dünyamızı ele geçirmesini keyifle izleyelim. Bunu kendimiz, vatanımız ve çocuklarımız için yapalım.</p><p>Huzur için kazanılacak bir zafer varsa önce bunu kendi yüreğimizde, ruhumuzda ve zihnimizde kazanalım. Bugün bitti ve biz bugünden yeni yarınlar yaratmaya başlayalım.</p><p><em>Unutmayın Çanakkale savaşında omuz omuza çarpışan kahraman tüm vatan evlatlarının elinde, dilinde, yüreğinde olan sadece bu umuttu. </em><strong><em>“Güzel yarınların olasılığı.”</em></strong></p><p>Herkesi sevgiyle selamlıyorum.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=14631f34a30a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>