<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Şefika M. on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Şefika M. on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@sefika?source=rss-35c744b47d91------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*HrrHyIpvxdgczdEaGHedYQ.jpeg</url>
            <title>Stories by Şefika M. on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@sefika?source=rss-35c744b47d91------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 12:25:15 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@sefika/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[GENÇ BİR KADIN VARDI ‘REFİKA’ ADINDA]]></title>
            <link>https://sefika.medium.com/gen%C3%A7-bi%CC%87r-kadin-vardi-refi%CC%87ka-adinda-a87c275129cf?source=rss-35c744b47d91------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a87c275129cf</guid>
            <category><![CDATA[bağ]]></category>
            <category><![CDATA[sevgi]]></category>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <category><![CDATA[ölüm]]></category>
            <category><![CDATA[rüya]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Şefika M.]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 08 Mar 2024 14:11:14 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-03-08T14:17:51.184Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Nisanın ikinci haftasıydı. Bir gürültüye irkildim, uyandım.</p><p>-Neredeyim ben?</p><p>Etrafa baktım, duvarda dedemin 70’lerden kalma meşhur saati asılıydı. Çalışmıyordu.</p><p>Odanın karşısında, el işlemeli çeyiz sandığının üzerinde oturan kadını bir süre sonra anca fark ettim. Beyaz tenli, parlak yanaklı, lâ’l gibi kırmızı dudaklı, güzeller güzeli bir kadın beni izliyordu.</p><p>-Günaydın balım</p><p>-Refika’m?</p><p>Yataktan kalktım yanına yaklaştım, yüzündeki gülümsemeden tanıdım onu. Her zamanki gibi gözlerinin içi parlıyordu.</p><p>-Anneanne ne kadar genç gözüküyorsun böyle?</p><p>-Çünkü aynı yaştayız balım.</p><p>Bir anda içim ürperdi. Işıltısından büyülenmiş gibiydim .</p><p>-Ben bir geziye çıkıyorum balım. Gitmeden seni görmek istedim. Birkaç emanetim var sana.</p><p>Elini uzattı, avcunda sandığın anahtarını tutuyordu.</p><p>Çocukken her yeri arayıp bulamadığım o anahtar. Meraktan ölürdüm bu sandıkta ne gizliyorlar diye.</p><p>-Sende dursun anneanne istemiyorum, hem ben kaybederim</p><p>Zorla tutuşturdu elime.</p><p>-Kaç gün sürecek ki bu gezi? Dursun işte sende, istemiyorum.</p><p>-Balımmm…Yine tuttu inadın. Gel üzme beni, sandık sana emanet ve sakın kimseye verme anahtarları.</p><p>Sonra duraksadı. Yüzümü okşadı, birkaç kez öptü. Ben ise karşılık veremedim.</p><p>-Hatırlıyor musun bu bilekliği? Annem vermişti bana da. Ne zaman kucağıma otursan bileğime yapışır, onunla oynar dururdun.</p><p>Hatırladım. Okyanus mavisi taşların dizili olduğu kırmızı bir ip.</p><p>Çıkardı bileğinden. İlk kez…</p><p>Bileğime taktığı anda kulağım öyle şiddetli çınlamaya başladı ki anneannemi duymuyordum. Saniyeler içinde çınlama yerini dalga seslerine benzer hafif bir uğultuya bıraktı.</p><p>-Gel balım</p><p>Elimi tuttu sımsıcak. O önden ben arkadan, çıktık evden.</p><p>….</p><p>Her taraf yemyeşil…</p><p>Kulağımda hala dalga sesleri…</p><p>Devasa ağaçların arasında beyaz, kireç duvarlı, penceresiz ve kapısız tek odalı bir evin önünde durduk. Evin girişinde asılı olan beyaz tülü araladık, girdik içeri.</p><p>Deli bir kalabalık karşıladı bizi.</p><p>“Allah’ım bunca insan bu eve nasıl sığmış olabilir? Ayrıca neden herkes siyah giymiş?” diye sordum içimden.</p><p>-Gidelim buradan Refika’m, kalbim sıkıştı. Sen de sevmezsin ki kalabalığı, neden geldik bu eve?</p><p>Huzursuzluğumu anladı,gülümsedi.</p><p>-Gel balım, korkma</p><p>17–18 yaşlarnda bir delikanlının önünde durdu. Uzun boylu, beyaz tenli, yeşil gözlü bu genç elinde bir tepsi ile gelenleri karşılıyordu.</p><p>Refika’m tepsideki şerbetlerden bir kadeh aldı, bana uzattı.</p><p>-İç bakalım.</p><p>Bir yudum aldım. Sonra kırmızı büyük kadife koltuğa doğru yöneldi.Koltuğun arkasındaki duvarda asılı olan halı dikkatimi çekti.Halının üzerine kafkas dağları ve dört nala koşan atlar işlenmişti. Oturduk yan yana. Geleni gideni izledik bir süre. İçeri her giren bize selam verircesine başını sallıyordu. Kimse konuşmuyordu.</p><p>İçimde garip bir burukluk…</p><p>Başımı anneannemin omzuna yasladım. O da her zaman yaptığı gibi saçlarımı okşamaya başladı.</p><p>Çok güzel kokuyordu. Bir taraftan kokusunu içime çekiyor, bir taraftan da gözyaşlarımın kan kırmızısı şerbet kadehine dökülüşünü izliyordum.</p><p>-Ah Refika’m yok artık bu yoldan geri dönüşün değil mi?</p><p>…</p><p>Uyandığımda yastığım göz yaşlarımdan ıslanmıştı. Bunun bana bir veda olduğunu anladım ama konduramadım. Bütün gün keyifsizce dolaştım evin içinde.</p><p>Pandeminin bilmem kaçıncı günü…</p><p>Telefonu elime alıp anneannemi aramaya korkuyordum. Cesaretimi topladım aradım, açmadı.Daha sonra teyzemi aradım,açmadı. Teyzemi inatla açana kadar aradım. En sonunda bir ses duydum karşıdan. Önce oyaladı beni. Israr edince ağlaya ağlaya anlattı olanları.</p><p>Ani bir kalp kriziydi. Pandemiden dolayı sınırlar kapandığı için gidemeyecektik. Annem gurbette yalnız başına bu acıyı kaldıramaz diye çekinip henüz arayamamışlardı.</p><p>Aylar sonra kabullendim gidişini.Defteri kalemi elime alıp veda ettim o güzeller güzeli kadına.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/360/1*OifHxcuK7NHCZov908GX6A.jpeg" /></figure><p><em>Sen yaşamın kendisisin,</em></p><p><em>Sonsuz ve sınırsız.</em></p><p><em>Hiçbir zaman ölmemiş,</em></p><p><em>Asla doğmamış gibisin.</em></p><p><em>Yakında kavuşmak üzere ayrıldık,</em></p><p><em>Yarın yine kavuşacağız.</em></p><p><em>Nice hayatlarda nice yaşlara Refika’m.</em></p><p><em>Gez şimdi gönlünce,</em></p><p><em>Diyarlarca.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a87c275129cf" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>