<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Selçuk Sarıyar on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Selçuk Sarıyar on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@selcuksariyar?source=rss-53c5a983fb48------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*bTkttwuy94oFi86L6ZxLcg.jpeg</url>
            <title>Stories by Selçuk Sarıyar on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@selcuksariyar?source=rss-53c5a983fb48------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 23:13:04 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@selcuksariyar/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Demokraside Buluşmak Zorundayız]]></title>
            <link>https://selcuksariyar.medium.com/demokraside-bulu%C5%9Fmak-zorunday%C4%B1z-e8d3f1a7362c?source=rss-53c5a983fb48------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e8d3f1a7362c</guid>
            <category><![CDATA[martin-luther-king]]></category>
            <category><![CDATA[türkiye]]></category>
            <category><![CDATA[democracy]]></category>
            <category><![CDATA[kennedy]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Selçuk Sarıyar]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 21 Jun 2021 06:53:08 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-06-21T06:53:08.080Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>“Sizler, bütün vatandaşlarımız ve dünyanın dört bir yanındaki barışseverler için kötü bir haberim var: Martin Luther King bu akşam vurularak öldürüldü.” Robert Kennedy, bir seçim mitingine çıkmadan hemen önce aldığı suikast haberini bu şekilde aktarmıştı. Yıl 1968.</p><p>O an, ABD için “nasıl bir ulus olduklarını” sorgulama zamanıydı: <em>“Zor dönemlerimiz olacaktır, aynı geçmişte olduğu ve gelecekte de olacağı gibi. Kuşkusuz ki bu yaşanan olay, ne şiddetin ne kanunsuzluğun ne de kargaşanın sonu olacaktır. Fakat bu ülkedeki siyahların da beyazların da büyük çoğunluğu bir arada yaşamayı, daha iyi bir hayat sürmeyi ve bütün insanlar için adaletin yerini bulmasını istiyor.”</em></p><p>Biz de benzer bir anı yaşıyoruz şimdi. Ama maalesef bu anlar karşımıza çok çıktı. Ve hiçbir zaman gerekli sorgulama yapılmadı. Gerekli dersler alınmadı. O ‘barış içinde yaşamak isteyen’ çoğunluğun sesi, bir türlü duyulmadı; nasıl bir ulus olmamız gerektiği sorusuna samimi bir cevap bulunamadı.</p><p>İzmir’de HDP binasına yapılan saldırı ve orada gencecik bir kadının, Deniz Poyraz’ın katledilmesi, ülkemizin yıllardır mücadele ettiği korku siyasetinin sonuçlarından biri. Hoyratça, kin ve nefretle sürdürülen siyaset, bu cinayete giden yolu açtı. Hepsi gözlerimizin önünde oldu. Bu cinayet, göstere göstere geldi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/625/1*m8Oxy929psLfUjlHSX0igg.jpeg" /><figcaption>#DenizPoyraz</figcaption></figure><p>Oysa siyaset, insanlığın daha iyi bir dünya yaratma hayalinin en görkemli icadıdır: Bu yüzden de doğru insanların elinde uzlaşmanın, farklılıkları kabul edip ortak zeminde buluşmanın, herkes için daha yaşanabilir hayatlar üretmenin aracı olur. Herkesi ileriye taşır.</p><p>Ama yanlış insanlar gücü ellerinde tuttuğunda bu kırılgan icat, derin kötülüklerin sopasına dönüşür. Gücü elinden bırakmak istemeyen iktidar, toplumu bölüp parçalamaktan, nefreti tırmandırmaktan beslenir. Bunun sonucu felakettir.</p><p>Türkiye, bu felaketin sonuçlarını her gün yaşıyor.</p><p>Vatandaşların kimlikleri üzerinden birbirine düşman edildiği, bu ayrımların bir siyasi oyunmuşçasına oy hesaplarıyla kaşındığı bu siyasi iklimi Türkiye taşıyamıyor. Hiçbir toplum da taşıyamaz zaten. Bu kötülüğün altında ezilir. Bizim ezildiğimiz gibi.</p><p>Hükümetin artık başka bir siyasi dille kendini var etmesi mümkün değil. Bile isteye tırmandırdıkları öfke ve korku ortamı, aslında çaresizliklerinin bir yansıması. Çünkü millete anlatabilecekleri bir hayal kalmadı artık. Günü kurtarmak dışında yapabilecekleri hiçbir şey yok. Sorundan besleniyorlar; o yüzden çözümün parçası olmaya niyetleri de yok. Hiçbir zaman da olmayacak.</p><p>Ama buna karşı bize düşen, siyaseti tekrardan insani ilerlemenin o benzersiz aleti olarak tanımlamak. Tekrardan insanlık ortak paydasında buluşup; nefretin karşısına huzuru, öfkenin karşısına bir arada yaşama iradesini koymak. Türkiye’ye tekrar inanmak.</p><p>Bunu yapmanın ilk ve ana koşulu, demokrasi ülküsünde buluşmaktır. Kötülükten beslenen bir iktidarın karşısına, sorunlarını ve fikir ayrılıklarını demokratik bir çerçevede çözen; bütün vatandaşları için daha iyi bir gelecek üretmek için demokratik kurumları kullanan bir Türkiye hayalinde bir araya gelmektir.</p><p>Zira demokrasi, bütün fikir ya da kimlik ayrılıklarına rağmen uzlaşmanın zemini; hayati sorunlara, hakiki çözümler üretmenin merkezi. Yani bizim en çok ihtiyaç duyduğumuz siyasetin ta kendisi.</p><p>Unutmayalım ki Türkiye, uzun süredir üzerinden atamadığı bu kara bulutların ardından, derin bir iyileşme süreci yaşamak zorunda. Birbirimizin düşmanı değil komşusu olduğumuzu tekrardan hatırlamak zorundayız.</p><p>Fikirlerimiz farklı olsa da neticede Türkiye’nin daha iyi yarınları olsun diye samimi bir şekilde çalıştığımızı göreceğiz ki birbirine nefretle bakan bir toplum olmayı bırakabilelim.</p><p>Ancak ve ancak bu şekilde ayrışmaları fikir dünyasına çekebilir; hakiki dünyada birbirimize güvenebiliriz.</p><p>Ancak ve ancak demokrasi zemininde, Türkiye’yi hapsetmeye çalıştıkları bu karanlıktan çıkarabiliriz.</p><p>Bunu, her şeye rağmen bir araya gelip ortak bir demokratik Türkiye hayalinde buluşarak yapabiliriz.</p><p>Bu, bizim “nasıl bir ulus olmak istediğimiz”e dair de vereceğimiz en net cevaptır.</p><p>Ve son olarak; Robert Kennedy’nin yine o konuşmasında Eshilos’un sözleriyle seslendiği gibi: <em>‘uykuda bile dinmeyen acı, kalpten damla damla dökülür, istemesek de çaresizlik içinde kalsak da, yerini Tanrı’nın lütfuyla gelen hikmet alana dek.’</em></p><p>Kötülük, bizim hayallerimizin altında kalır.</p><p>Kalacak da.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e8d3f1a7362c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Boşa harcayacak bir dakikamız bile yok. ‘Genç Siyaset’ bunu kavramaktır.]]></title>
            <link>https://selcuksariyar.medium.com/bo%C5%9Fa-harcayacak-bir-dakikam%C4%B1z-bile-yok-gen%C3%A7-siyaset-bunu-kavramakt%C4%B1r-41b9b886bdd3?source=rss-53c5a983fb48------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/41b9b886bdd3</guid>
            <category><![CDATA[local-government]]></category>
            <category><![CDATA[youth]]></category>
            <category><![CDATA[youth-in-action]]></category>
            <category><![CDATA[gençlik]]></category>
            <category><![CDATA[youth-in-politics]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Selçuk Sarıyar]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 23 May 2021 09:29:29 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-05-23T09:29:29.926Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>Boşa harcayacak bir dakikamız bile yok. ‘Genç Siyaset’ bunu kavramaktır.</strong></p><p>Geçen gün Arayüz Kampanyası’nın düzenlediği Gençlik Zirvesi’nde ‘genç siyasetin’ neye benzemesi gerektiğini ve siyaseti nasıl gençleştirebileceğimizi konuştuk. Sağ olsunlar, beni de “genç siyasetçi” kontenjanından çağırdılar.</p><p>Düşüncelerimi yayında paylaştım ama daha derli toplu bir şekilde kayıt altına almanın da iyi olacağını düşündüm.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*WO18Ml8CkwvTOrQsm-7ANg.jpeg" /></figure><p>Doğrusu, bana sorarsanız, gençlik ve siyaseti aynı cümle içinde kullanan herkesin iki ana meseleye yakından bakması gerekiyor. Birini gözden kaçırmanın sonucu bile eksik bir manzara ortaya çıkaracaktır. Bunlardan ilki, ‘genç siyaset’in aslında neye benzediğidir. İkincisi ise bu siyasi anlayışı merkeze taşıyacak ‘genç temsili’nin nasıl artırılabileceği konusudur.</p><p>Zira bedeni genç olsa da fikirleri bu çağa ayak uyduramamış insanlar, siyaseti gençleştiremez. Ama gençleşemeyen bir siyaset de bu çağın ihtiyaç duyduğu fikirleri içselleştirmiş kadroları var edemez. Türkiye, ikisine birden ihtiyaç duyuyor.</p><p>Öyleyse öncelikle ‘genç siyaset’in neye benzemesi gerektiğini konuşmak lazım.</p><p>Ben yaşadığımız çağa ‘Sorumluluklar Çağı’ adını veriyorum. Çağdaş siyasetin de sorumluluğunu bilen, aksiyonu ötelemeyen bir siyaset olduğuna inanıyorum.</p><p>Ne demek istediğimi anlatayım:</p><p>“Z jenerasyonu”, “yeni siyaset” gibi kavramları son zamanlarda ne kadar sık tartıştığımız malum. Ama aslında konuyu çoğunlukla epeyi yüzeyde bırakıyoruz. Mesele sanki gençlerin nereden haber aldığından, izledikleri dizilerden ya da hangi app’lerde zaman geçirdiğinden ibaretmiş gibi düşünenler var. Bana kalırsa konunun bununla hiçbir alakası yok.</p><p>Konuşmamız gerekenin ben tamamıyla yenilenmesi gereken bir siyaset anlayışı olduğunu düşünüyorum. Artık derin, sistemsel sorunların çözümünü erteleyemeyiz. Örneğin iklim krizi insanları yurtlarından ediyor, geleceğimizin tamamını tehdit ediyor. Bugün değil dün harekete geçmemiz gerekirdi. Benzer şekilde dünyanın hemen her yerinde eşitsizlik artık tarihi noktalara gelmiş durumda. Kimsenin doğduğu sokak, hayatının kaderi olmamalı. Siyasetin bunu öteleme lüksü kalmadı. Yetmezmiş gibi bir de Türkiye’de konuşmaya çekinen bir jenerasyon yetişiyor ve tüm gençlerde bir <strong>‘umut krizi’</strong> var. Bir de bu gençlerimizden inovasyon yapmalarını bekleyeceğiz.</p><p>Bunların tamamı <strong>şimdi</strong>nin konuları. Çözümleri için <strong>hemen</strong> hareket etmeye ihtiyaç duyduğumuz meseleler. Z Jenerasyonu diye kocaman kalıplar icat etmemize gerek yok: Gençlerin beklentisi artık <strong>sorumluluğunu bilen bir siyaset</strong>. Bugün bu çağa uygun siyaset yapıyorsanız; yaşınız, başınız, hangi sosyal medya platformunda zaman geçirdiğiniz fark etmez. Gençleri anlıyorsunuz demektir. Yeni siyaset de tam anlamıyla budur. Zaman harcamamaktır. Siyaseti kısa vadeli bir kazanç aracı olarak görmemektir. Sorumluluk almaktır. Boşa harcayacak bir dakikanın bile olmadığını anlamaktır.</p><p>İkinci konu ise bu siyaset felsefesini içselleştirmiş, kendi yaşam mücadelesi içinde deneyimleyen gençleri aktif siyasetin içine çekmekten geçiyor.</p><p>Bugün siyasete çok uzaklardan bakan bir insan bile gençlerin siyasette yeterli temsile sahip olmadığını görüyor. Bunun aksinde fikir beyan edenler sadece bu durumdan memnun ve genç olmayan siyasetçilerdir herhalde.</p><p>Avrupa’nın en genç nüfusuna sahipken siyasette saçı beyazlamamış insan bulamayan bir Türkiye’de sistematik ve yapısal bir sorunla karşı karşıya olduğumuzu kabul etmemiz gerekir. Bunun önüne geçmenin yolu da birkaç gencin -sembol olmaları ümidiyle- ellerinden tutmak değil. Bunu yaparak tabi ki durumu biraz da olsa iyiye götürebilirsiniz ama sorunu çözemezsiniz. Çözüm, yine yapısal ve sistematik bir değişimden geçiyor.</p><p>Bence yerel siyaseti bir başlangıç rampası olarak kurgulamamız bu yüzden çok önemli.</p><p>Zira sağlıklı demokrasilerde yerel siyaset, gençlerin siyasi hayatlarına başlamaları için ilk şanslarıdır. Bir partiye katılıp, yerel örgütlerde iyi işler yapan, sıkı çalışan, mahallelerinin sorunlarını çözmek için yaratıcı adımlar kurgulayan gençler, komşularının temsilcisi olarak öne çıkarlar. Fakat bunun için öncelikli olarak ‘yerel’in sınırlarını iyi belirlemek ve gerçekten de mahalle bazında siyasetin önünü açmak lazım. 100 bin kişinin yaşadığı bir ilçede ya da ilde, üniversiteden yeni mezun olmuş, kendi kampanyasını fonlayamayacak bir gencin başarılı olması zordur. Bu yüzden dev parti yapıları, merkez yönetim ile ilişkiler gibi siyasette pişmeyi gerektiren engeller öne çıkar. Mahallesini daha iyi bir yer haline getirmek idealizmiyle yola çıkan bir genç için bu hayal kırıcıdır. Yereli gerçekten yerel kılmak ise siyasete atılmak isteyen gençlere idealist kalma hakkı tanır.</p><p>Bunu yapmak için yeni bir kıta keşfetmeye gerek yok. İngiltere’deki seçim sistemine yakından bakarsak aslında tarif ettiğim yapısal dönüşümü görürsünüz: Ülkenin tamamı ufak seçim bölgelerine ayrılmış ve o seçim bölgeleri kendi yerel ve genel siyasette temsilcilerini seçerek siyaset zeminini oluşturuyor. Gençler 100 bin kişiye değil; kendi mahallelerine kampanya yapıp, siyasete giriyor.</p><p>Bu fırsat eşitliğini sağlayabilmenin ilk adımı, siyaseti daha ucuz ve şeffaf bir uğraş haline getirmek. Mevcut düzen içinde 100 bin kişiyle iletişim kurmak çok maliyetli bir iş. Sosyal medya ekibiniz, sokak sokak gezecek aktivistleriniz, halka ilişkilerini yürütecek danışmanınız olması gerekir. Bunu bir gencin finanse etmesi mümkün değil. Bu yüzden de yine partilerle kampanyaların entegrasyonunun çok üst düzeyde olması gerekiyor. Hal böyle olunca da gençlerin kendi özgün fikirleri ve politikalarını anlatması zorlaşıyor. Eh, yetenek sorunu da baş göstermeye başlıyor elbette. Bu yüzden de kampanyaların yapılanmaları ve finansmanı konusunda belli bir standardı merkezi hükümetin belirlemesi ve bu standartların bütün partileri koruyup haksız rekabeti engellemeleri gerekiyor.</p><p>Ama tek mesele bu değil. Şu an Türkiye’de gerçekten tam anlamıyla zehirli bir siyasi iklim var. Sosyal medya bu durumu iyice felaket bir hale getirdi. Özgürce fikrini beyan eden insanları ya devlet mekanizması elindeki yargı tehdidiyle karşılıyor ya da gergin toplum elinde taşlarla linç ediyor. Aklı çalışan insan bu iki deliliğin ortasına kendini atar mı? Atmaz elbette. Atmıyor da insanlar.</p><p>Elimde bir veri yok ama dünyada bizdeki kadar anonim hesapla siyasi tartışma yürüten başka ülke var mıdır, bilmiyorum. Paralı trollerden bahsetmiyorum bu arada; Boğaziçi’nde, ODTÜ’de okuyan, pırlanta gibi gençler, garip garip isimlerin altına sığınıp düşüncelerini ancak bu şekilde paylaşabiliyor. Bu özgürlük ve tolerans sorunu çözülmeden, aklı başında gençleri siyasi arenaya çekmenin imkanı yok. Burada elbette özgürlük sorununu AKP’den sonra gelecek iktidar çözmek zorunda. Buna dair kimsenin şüphesi yok. Ancak toplumsal gerilimi hepimiz çözmek zorundayız. Siyasetin basit sloganlardan ibaret olmadığını; meselenin, aslında, dünyayı daha yaşanabilir kılan fikirler olduğunu hatırlatmak gerekiyor.</p><p>Bu yüzden de siyasette hem bir anlayış dönüşümüne hem de yapısal bir değişime ihtiyaç duyuyoruz. Sorunların hayatı boğduğu bir Türkiye’de bu konular ‘lüks’ değil; çıkış yolumuz. Tam da bu sebeple çözümden yana olduğunu gösterip Türkiye’de siyasetin yaşadığı gençlik krizini gündeme getiren Arayüz Kampanyası’na ne kadar teşekkür etsek az. Şükür ki gençliğimiz var.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*3BfJq_wx1aUWF_KH7qK1pA.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=41b9b886bdd3" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Aklıselim]]></title>
            <link>https://selcuksariyar.medium.com/akl%C4%B1selim-ba994633611?source=rss-53c5a983fb48------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ba994633611</guid>
            <category><![CDATA[politics-for-tomorrow]]></category>
            <category><![CDATA[common-sense]]></category>
            <category><![CDATA[türkiye]]></category>
            <category><![CDATA[politics]]></category>
            <category><![CDATA[social-media]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Selçuk Sarıyar]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 10 May 2021 07:28:41 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-05-10T07:28:41.927Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Zamanı öylesine kısa kesitlere bölen bir çağda yaşıyoruz ki sanki hiçbir ince nüans yokmuş gibi büyük ama içi boş cümlelere tutunup duruyoruz. Önümüze her gün, kaç ekrandan, ne kadar çok ‘bana bak’ diyen içerik çıkıyor; tahmin etmek mümkün değil. Gündem dediğimiz şey politikanın inceliklerini tartışmak değil; bir kişinin tweet’i üzerinden çevrilen, sıkıcı ve kendini tekrar eden ve anlaşılamaz hızla akan bir film.</p><p>Sinema benzetmesi de yerinde zira bundan sadece birkaç on yıl önce Amerikan filmlerinde ortalama bir kamera çekimi 27 saniye sürüyordu; şu anda 2. Gittikçe daha az tartışıyor, daha az konuşuyor, daha çok şeyi ıskalıyor ve anlamsızca sık aralıklarla bağırıyoruz. Şairin dediği çok zaman sonra hakikat oldu: Gerçekten de kimselerin vakti yok durup ince şeyleri anlamaya. Sloganlarla yaşıyoruz.</p><p>Ama hayat da, meselesi doğrudan insanların hayatlarını daha iyi bir hâle getirmek olması gereken siyaset de bu basitlikte yaşatılamaz hâle geldi. Bunun doğal sonucu da zaten vatandaşın yaşamını değiştirecek somut politikaları değil; kimin daha iyi söz oyunu yapacağını konuşmak oluyor. Bu, birbiriyle daha barışık, daha zengin ve zihni özgür bir toplum yaratmıyor. Zaten ölüm döşeğindeki demokrasiye de bir katkı sunduğunu söylemek mümkün değil.</p><p>Türkiye’nin iktidar tarafından düşürüldüğü hâle bakınca ihtiyacımız olan her şeyin aslında bu ortamın tam zıddından ibaret olduğunu görüyoruz: Ortak kader algısını yitirmiş bir toplum; ekonomisi can çekiştiği için hayatta kalma mücadelesine terk edilmiş bir halk ve her geçen gün daha da kısıtlanan bir özgürlük ortamıyla karşı karşıyayız.</p><p>Birbirimizle konuşmaya, kendimizi anlatmaya, anlaşılmaya ve dertlerimize derman olacak somut politikalar üretmeye ihtiyacımız var. Bunun için; yani durup ince şeyleri anlamaya zaman ayırabileceğimiz, sloganlarla değil aklıselimle konuşabileceğimiz tartışmaları hiç değilse yazarak yapabilmek için bu Medium hesabından zaman zaman paylaşımlar yapacağım. Aklıselimle konuşmanın değerini tekrardan hatırlatmaya çalışacağım.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/550/1*ldgMdGk7rqK-Qzl5NqsbOQ.jpeg" /><figcaption>Sağlıklı tartışmalar yoksa, aklıselim de kaybolur.</figcaption></figure><p>Aslında ‘zamanın ruhu’ deyip, bir bağırma yarışmasının parçası olmak oldukça kolay. Ama hemen hemen hiçbir işlevi yok. Gerçek hayatla, gerçek seçmenlerin duygu dünyalarıyla da ne kadar ilişkisi olduğunu sorgulamak gerek. Zira ABD’de gazeteciler Nate Cohn ve Kevin Quealy’nin yaptığı araştırma, sanal dünyada çıkan cıngarlarla hakiki dünyada yaşananların ne kadar birbirinden kopuk olduğunu gösteriyordu: Kendi ‘bağırma çemberleri’nin içinde Demokrat aktivistler, partilerinin seçmen tabanından katla daha radikal hale gelmişlerdi. Aynı araştırmanın gösterdiği de zaten yaşam gailesindeki seçmen gruplarının çoğunluğunun sosyal medyada siyasi içerik paylaşmadığını ortaya koyuyordu.</p><p>Yine benzer konulara odaklanan Jay David Bolter da kitabı ‘The Digital Plenitude’da sosyal medyada siyaset konuşurken insanların birer ‘hayal gerçekliğine’ kapıldıklarını ortaya koyuyordu. Yani karşımıza çıkan paylaşımların, Youtube’un ‘tavsiye ettiği’ yeni içeriklerin gerçek olmayan bir değerler dünyasına bizi hapsediyor. Bunun sonucu, kendimize benzeyenleri dinlerken gittikçe radikalleşmek, gittikçe de toplumun kendimizle beraber radikalleşmesi oluyor. Komplo teorileriyle gerçek haberleri birbirinden ayıramayan zihin dünyaları da böyle inşa ediliyor.</p><p>Bütün bunlar, kanayan ve iktidarın hiçbir şekilde çözüm bulamayacağını her geçen gün vatandaşa hissettirdiği yaralara merhem olmanın önüne geçen engeller. Rasyonel tartışmanın olmadığı bir ortamda ciddi çözümler üretmek ve bu çözümleri anlatmak da zorlaşıyor. Fikirlerin ve yorumların değil, hakikatlerin ve verilerin ayrıştığı bir tartışma ortamında çözüm anlatmak da mümkün değil. Dolayısıyla sloganlardan uzak, aklıselimin konuşacağı, daha ufak tartışma alanlarına ihtiyacımız var. Umarım burası da ona hizmet eder.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ba994633611" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>