<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by sena on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by sena on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@senatoprakci?source=rss-80e6b4797796------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*jNwTHdTVZg-DZFu5EDqcaQ.jpeg</url>
            <title>Stories by sena on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@senatoprakci?source=rss-80e6b4797796------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 00:15:35 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@senatoprakci/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[It is weird]]></title>
            <link>https://medium.com/@senatoprakci/it-is-weird-98567409ef7c?source=rss-80e6b4797796------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/98567409ef7c</guid>
            <dc:creator><![CDATA[sena]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 22 Apr 2020 21:49:26 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-04-23T10:07:05.054Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>it is weird how the tables turn every time.</p><p>Every time you watch the sunset you think you’re actually having a great moment until the gloomy and depressing darkness takes over the throne. It is weird how the anxiety this imperfect darkness bears wins over the perfect reflections of the sun on your skin.</p><p>You feel beautiful when you see a sunset, it makes your eyes look nice. Maybe nicer, but you don’t feel like putting it that way. It may be too much, which is actually who you are. How the tables have turned, who you are is too much now. Your worn-out skin with a little bit of orange light on it looks perfect and even attractive, just like an average building which appears to be nice with the tree next to it, and the sunlight.</p><p>To you? Maybe also to someone else, but don’t you ever forget that the tables have turned? The sun is on your back now.</p><p>It is weird, you would face it every time.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=98567409ef7c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[The Wall]]></title>
            <link>https://curiosityneverkilledthewriter.com/the-wall-99c5782dde4b?source=rss-80e6b4797796------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/99c5782dde4b</guid>
            <category><![CDATA[thoughts]]></category>
            <category><![CDATA[stories]]></category>
            <category><![CDATA[introspection]]></category>
            <category><![CDATA[stream-of-consciousness]]></category>
            <category><![CDATA[storytelling]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[sena]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 08 Nov 2019 16:14:13 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-11-08T16:14:13.693Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>I was staring blankly at a wall.</p><p>A white wall with all its veins and flaws, like a huge organism whose flaws got more and more detailed as I kept looking at them.</p><p>Then, I found a book around, opened a random page which says, “you’re standing now, in front of the bookshelf, and staring.” It was exactly the situation. The random book distracted me from making those flaws on the wall bigger and more veined. I lost my train of thought in the meta-description of the moment or I lost my motivation to live that specific moment trying to describe what I was doing then.</p><p>Flaws were getting bigger then, even though I was not looking at them. They were organisms living and growing up outside the control of my thoughts. I wanted to correct them so badly with my finger tips or I wanted to smash the wall, and then the flaws would have disappeared.</p><p>I realized a tiny dot on one of the veins of the wall. As I turned my head, I felt its huge shadow on the right side of my face. I could not dare to look at it, so I decided to focus on another vein, than another, and another.</p><p>It was all dark. The darkest dark. There wasn’t even a pinch of another color. I was appalled. I tried to feel the veins with my hands. I could easily hear their swollen edges and the random book’s weight on my lap. I could not hear anything but them. I lost my connection in the fluffy edges of the vein and I lost</p><p>my train of thought.</p><p>“You’re sitting now, and staring at the nothingness.” would say another random book, If I could see one,</p><p>and feel.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=99c5782dde4b" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://curiosityneverkilledthewriter.com/the-wall-99c5782dde4b">The Wall</a> was originally published in <a href="https://curiosityneverkilledthewriter.com/">Curiosity Never Killed the Writer</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[canım siyah elbisem]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/can%C4%B1m-siyah-elbisem-3eead7682207?source=rss-80e6b4797796------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3eead7682207</guid>
            <category><![CDATA[elbise]]></category>
            <category><![CDATA[yaş]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[almanca]]></category>
            <category><![CDATA[çevre]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[sena]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 15 Aug 2019 11:52:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-08-15T14:15:14.749Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Canım Siyah Elbisem</h3><p>Sık sık değişen arkadaş çevrem, hayatımı onaylayan veya onaylamayan yakın arkadaşlarım, dönemsel aldığım kilolar, verdiğim kilolar, sevdiklerim, asla beni sevemeyenler, fedakarlıktan nefes alamadıklarım, asla fedakarlık yapmayanlar ve tutunabildiklerim… her şey ve herkes bu düzeni bekliyor gibi. Hatıra kutumda biriktirdiğim vesikalık fotoğraflar bile dümdüz, her önemli etkinlikte giyebileceğim o siyah elbisenin peşinde.</p><p>20’li yaşlarımın ortasında hali hazırda bir düzeni olan hayatıma ikna olmayıp baştan düzenlemeye çalışıyor ve o düz siyah elbiseyi arıyorum.</p><p>Yarım bıraktığım dilleri öğrenmeye devam etmek ve tenis oynamak istiyorum. İndirimli yurtdışı bileti biriktirmek ve Jesus gibi herkesi aynı masada toplayacağım neşeli akşam yemekleri yemek istiyorum. Pembe gün batımını izlerken dünyanın en gereksiz konularından saatlerce bahsetmek ve sadece yarım saat sürecek yürüyüşüm için ayrıntılı bir playlist hazırlayıp sevdiklerimle paylaşmak istiyorum.</p><p>İdeal elbiseyi hala bulamadığım için Almanca cümleleri anlayabilmek için 3 kere dinlemem gerekiyor, henüz bir tenis raketim bile yok ve neşeli yemek organizasyonumda kimse birbirini sevmemiş. Trafikte kaldığım için gün çoktan batmış, yakın arkadaşlarımın işi çıkmış veya davet ettiklerimle artık görüşmüyoruz bile. Ne yürüyüş için zaman bulabiliyorum ne aradığım düzeni ne de hareketsiz siyah elbiseyi.</p><p>Oğuz Atay’ın Beyaz Mantolu Adam hikayesindeki adam gibi deli deli dolanarak bu ihtiyacımı herkese anlatmak istiyorum ama, dedim ya, o adam gibi net bir kıyafetim bile yok. Yine çiçekli şortumla oturmuş o elbiseyi ve neşeli yuvarlak masa organizasyonlarımda birbirini sevecek insanları arıyorum.</p><p>Altına da siyah bantlı düz bi’ ayakkabı.</p><p>arkada çalan,</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fopen.spotify.com%2Fembed%2Ftrack%2F75apix2UAgpUaEGlUzHDCh&amp;url=https%3A%2F%2Fopen.spotify.com%2Ftrack%2F75apix2UAgpUaEGlUzHDCh&amp;image=https%3A%2F%2Fi.scdn.co%2Fimage%2Fd5d3b703ef2c4d823e092ab48d1eee4f3477e7b8&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=spotify" width="300" height="380" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/e5a3bc56a63a3b46f2e2e81cea0b1fb6/href">https://medium.com/media/e5a3bc56a63a3b46f2e2e81cea0b1fb6/href</a></iframe><figure><a href="http://www.turkceyayin.net/"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/728/1*5EJPnpp57mg3hLd0dPNaqg.png" /></a></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3eead7682207" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/can%C4%B1m-siyah-elbisem-3eead7682207">canım siyah elbisem</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[gemiler]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/gemiler-5c8d5069fa6b?source=rss-80e6b4797796------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5c8d5069fa6b</guid>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[düşünce]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[geçici]]></category>
            <category><![CDATA[gemiler]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[sena]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 16 Apr 2019 20:43:15 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-04-21T06:58:34.691Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Gemiler</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/596/1*b4hjOCsupwDBb4Maq_VdEQ.png" /></figure><p><em>gemideyiz. ne zaman pencereden başımızı uzatsak gidiyoruz sanıyoruz. aslında duruyoruz. bu kafa karışıklığından o kadar rahatsız oluyoruz ki kafamızı çeviriyoruz. gemide olmanın verdiği bir tedirginlik var. tavan ne kadar yüksek olursa olsun kalıcı hissedemiyoruz.</em></p><p><em>geçiciyiz ve de gemideyiz.</em></p><p>ne zaman kendimi bir ikilemin ortasında bulsam en net köşeyi seçmeye çalışmanın yarattığı panikle gri alanın varlığını unutuyorum. bu düşünceyle kalbimin daha hızlı attığını hissedebiliyorum fakat bunu öğleden sonra içtiğim duble türk kahvesine bağlıyorum. ne zaman kalbim hızlı atmaya başlasa gidiyorum sanıyorum ama aslında duruyorum. bütün köşeli ve keskin alanların dışında dururken grinin varlığını yine unutuyorum. <br>can yeleklerinin koltuğun altında olduğunu bilsem bile durmakla gitmek arasında kalmak canımı sıkıyor. geniş tavanların verdiği iç rahatlığını bu kez hissedemiyorum. keşke bir iskelede ya da tren istasyonunda olsam diyorum. güvenli, geniş ve sınırları olan. <br>pencereden başımı uzattığımda düşünüyorum, ben bu gemiye ne zaman bindim? kalbim tekrar hızlı atmaya başlıyor. <br>duble türk kahvesi içmeyi bırakıyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*P3XdS_n3P5UrhTGk3TZbyg.png" /></figure><p><a href="https://www.facebook.com/turkceyayinblog/"><strong>Facebook</strong></a><strong> | </strong><a href="https://twitter.com/turkceyayinblog"><strong>Twitter</strong></a><strong> | </strong><a href="https://www.instagram.com/turkceyayin/"><strong>Instagram</strong></a><strong> | </strong><a href="https://join.slack.com/t/turkceyayin/shared_invite/enQtMzMzMDU1MDMyMzI0LTEwYjBjNzhlNmQ5NzNiYTBjZjQyMDkzYmRmOTg0ZmM4NmI4OTcyMTY4YmMwMGVmMmRjYjgyMDExMzZhODQ2NDE"><strong>Slack</strong></a><strong> | </strong><a href="https://medium.com/kodcular"><strong>Kodcular</strong></a><strong> |</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2fQUHUI0FA9h9aPtwxJ6fQ.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5c8d5069fa6b" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/gemiler-5c8d5069fa6b">gemiler</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kozmik Tesadüfler ve Başlangıç Noktaları]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/kozmik-tesad%C3%BCfler-ve-ba%C5%9Flang%C4%B1%C3%A7-noktalar%C4%B1-84fecf79c8fd?source=rss-80e6b4797796------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/84fecf79c8fd</guid>
            <category><![CDATA[tesadüf]]></category>
            <category><![CDATA[kozmik]]></category>
            <category><![CDATA[sorgulamak]]></category>
            <category><![CDATA[başlangıç-noktası]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[sena]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 11 Apr 2019 10:35:13 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-04-21T07:30:35.523Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Lise 2’deyken zaman yolculuğuna kafayı takıp bu konuyla ilgili yazılmış bütün kitapları okuyup çekilmiş bütün filmleri izlemiştim. Hatta kendimi çok kaptırdığım bir dönemde sabah okula giderken Moda’da 1800’lü yıllardan günümüze döneminin kıyafetleriyle seyahat etmiş birine rastladığıma inanıyordum. Gördüğüm kişinin sabah 7 sularında aklı başında insanların<br>gitmekten imtina ile kaçınacağı bir kafenin merdivenlerinde oturuyor olması dışında bir sorun yoktu. Arkadaşlarımı bu zaman yolcusunun varlığına inandırmaya çalışırken bir yandan da filmlerin etkisinden çıkmaya çalışıyordum. Donnie Darko’yu izlediğim günün akşamı yakın bi arkadaşıma mesaj attım, “Resmen hayatın anlamını sorguladım, inanamıyorum.”</p><p>Gelen cevap şuydu, “Daha yeni mi?”</p><p><em>“Daha yeni mi?”</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*ZBKnkycupaIOfbQrbL-B4A.jpeg" /></figure><p>Bu soru sorulduğunda 17 yaşındaydım. Yani, Richard Kelly’nin Donnie<br>Darko’nun senaryosunu yazdığı yaşta. O döneme kadar geceleri yorganın altında geçmişe dönük “keşke öyle deseydim,” “keşke şöyle davransaydım” senaryolarını kafamın içinde tekrar tekrar yazdığım için hayatı sorgulamaya veya insanlara hayatı sorgulatacak bir senaryo yazmaya vaktim olmamıştı… <em>Evet, daha yeni.</em></p><p>O dönemde mor ve incecik bir kitaptan felsefe dersi işlediğimiz ve 3 cümlelik özetlerle dev konuları öğrenmeye çalıştığım bir dönemdi. Birileri soracak olursa, hayat hakkında düşünmeye başlama noktam 17. yaşım, Donnie Darko ve Moda’daki zaman yolcusuydu.</p><p>Bugün 24 yaşındayım. Dev konuları dev kitaplardan öğrenip arkadaşlarıma zaman yolcusu gördüğümü kanıtlamaya çalışmaktan vazgeçtim. Hayat hakkında düşünmeye 17 yaşında başladığıma inanmaktan da. Çünkü her an bu sorgulamaya en baştan, bambaşka bir açıdan bakarak başladığımı fark ettim. Bu, içinde hapsolduğumuz, başlangıç ve bitiş noktası olmayan bir döngü ve ben, başlangıç ve bitiş noktası aramaktansa köşesi olmayan kozmik<br>noktalar yaratmaya inanıyorum. Anlam aramaktansa hali hazırda karşımda bulunan resme bakarak bir anlam yaratmaya çalışıyorum.</p><p>Büyük düşünürlerin 11 puntoyla yazılmış dev kitaplarında hayat ile ilgili kaç farklı senaryonun anlatıldığını bir süreliğine unutacak olursak, genelden özele giderek yaldızlı ve nakışlı cümlelerle anlamaya çalıştığımız hayat, aslında çerçeveler içerisine sığdırmaya çalıştığımız nokta kadar anlardan ibaret. Donnie Darko’nun 4 saniyelik bitiş sahnesi, yazı imlecinin yanıp söndüğü 1 saniye veya metroyu hali hazırda kaçıracağını fark edip duraksarken kalp atışlarını kafanın içinde hissettiğin 1 salise. Bütün<br>bunlar, anlamını olmasa bile, hayatı tek bir çerçeve içerisinde anlatabilecek en küçük ve en kozmik noktalar. Şifresini çözemediğin ancak durup baktığında hayatının anlamını üzerlerinden yaratabileceğin anlar.</p><p>Bahsi geçen kalp atışındaki metro, yazı imlecinin belirdiği ekran veya günün bir anında durup izlediğim ağacın sallanan yaprakları. Bütün bunlar benim hayatımı oluşturan noktalar ve hepsi bana kozmik tesadüfler çerçevesinde bağlı. Sonsuz bir boşluktaki nokta olmaktansa, milyarlarca kozmik tesadüften ve somutluktan meydana gelme fikri beni yaşadığım ana bağlıyor. Bu anın anlamını aramaktansa, kendim yaratıyorum.</p><p>Tam şu an karşımdaki çerçeveye dışarıdan bakıp yaşadığım anı sorgulamaya başlıyorum.</p><p><em>Evet, daha yeni.</em></p><p>arkada çalan,</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fopen.spotify.com%2Fembed%2Ftrack%2F27SyIXhJAUHZfaGKhd6nCH%3Fsi%3DtqgYO85aT5-DE8oOkop9Kw&amp;url=http%3A%2F%2Fopen.spotify.com%2Ftrack%2F27SyIXhJAUHZfaGKhd6nCH%3Fsi%3DtqgYO85aT5-DE8oOkop9Kw&amp;image=https%3A%2F%2Fi.scdn.co%2Fimage%2Fff15c8b7881070626597764c611c9842f54b66ac&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=spotify" width="300" height="380" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/74d1e044bbce37dc1806c2e69bc57060/href">https://medium.com/media/74d1e044bbce37dc1806c2e69bc57060/href</a></iframe><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*P3XdS_n3P5UrhTGk3TZbyg.png" /></figure><p><a href="https://www.facebook.com/turkceyayinblog/"><strong>Facebook</strong></a><strong> | </strong><a href="https://twitter.com/turkceyayinblog"><strong>Twitter</strong></a><strong> | </strong><a href="https://www.instagram.com/turkceyayin/"><strong>Instagram</strong></a><strong> | </strong><a href="https://join.slack.com/t/turkceyayin/shared_invite/enQtMzMzMDU1MDMyMzI0LTEwYjBjNzhlNmQ5NzNiYTBjZjQyMDkzYmRmOTg0ZmM4NmI4OTcyMTY4YmMwMGVmMmRjYjgyMDExMzZhODQ2NDE"><strong>Slack</strong></a><strong> | </strong><a href="https://medium.com/kodcular"><strong>Kodcular</strong></a><strong> |</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2fQUHUI0FA9h9aPtwxJ6fQ.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=84fecf79c8fd" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/kozmik-tesad%C3%BCfler-ve-ba%C5%9Flang%C4%B1%C3%A7-noktalar%C4%B1-84fecf79c8fd">Kozmik Tesadüfler ve Başlangıç Noktaları</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[imerafera]]></title>
            <link>https://medium.com/series/imerafera-5c3e50d764ac?source=rss-80e6b4797796------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5c3e50d764ac</guid>
            <dc:creator><![CDATA[sena]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 11 Nov 2018 15:23:35 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-11-11T15:23:35.727Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>imerafera, yani rumca “gün ışığı.”</p><p>Arkadaşım ayak bileğine yeni yaptırdığı güneş dövmesini gösterirken aklımdan bu kelime geçti. Sarı, turuncu, sıcak renkler. Fazla dramatik olmak istemem ama bu dövmenin renk skalası olsaydı, sıcacık olurdu. Birlikte geçirdiğimiz zaman için de aynı şey söylenebilir.</p><p>11 Kasım 2018, Bohemian Rhapsody filmini izlediğim günün ertesi sıcak renkler ve insanlarla çevrili olduğumu fark ediyorum. Algıda seçicilik mi bilinmez ama şu an okuduğum kitaptan aldığım hediyelere, kıyafetlere kadar her şeyde sarı renkle karşılaşıyorum. Arkadaşımın siyah olan fakat özünde sarı hissini veren güneş dövmesi ve Bohemian Rhapsody filminin renk skalası dahil. Mağaza gezerken hardal rengi kadife montlara gidip dokunuyorum. Kozmik tesadüfleri ve kadife kumaşlara dokunmayı seviyorum.</p><p>Masamda duran ve asla kaldırmadığım 2 şey var; Sylvia Plath’in Lady Lazarus şiiri ve Van Gogh’un Sunflowers tablosunun kartpostalı. Sanırım hayatım bu 2 uç nokta arasında gidip geliyor. Etrafımdaki sıcak renklere, güneş dövmelerine ve sıcak insanlara dönüp bakınca mutsuzluk, karanlık ve endişe dolu Lady Lazarus’tan çok uzakta olduğumu hissediyorum. İçteki mutluluğun dışarıya yansıyacağına inanıp mutlulukla bağdaştırdığı sarı boyayı yiyen Van Gogh, haklıymış.</p><p>11 Kasım 2018, sarı boya yememe gerek kalmadan gün ışığımı buluyorum.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5c3e50d764ac" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[cosmopolitan]]></title>
            <link>https://medium.com/series/cosmopolitan-fbc02462ca3?source=rss-80e6b4797796------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/fbc02462ca3</guid>
            <dc:creator><![CDATA[sena]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 08 Nov 2018 20:44:29 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-11-08T21:14:08.860Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Herhangi bir alt geçitteki herhangi bir yürüyen merdiveni romantik kılan tek şey duvarda yazan “öğrenmek karşılaşmaktan geçer” yazısıdır. Aynı noktadan hayatım boyunca binlerce kere, binlerce farklı ruh haliyle geçsem de bu kural aynıdır, en azından benim için. Her ne kadar yürüyen merdivenlerin ince çizgileri ve kenarlarındaki sarı şeritler günümü mükemmelleştirmese de, karşılaşmak mükemmelleştirir.</p><p>8 Kasım 2018, arkadaşımla sushi yiyip sonrasında Cosmopolitan içerek Carrie Bradshaw olabileceğimi sanmamın ertesi günü… Benim yaşadığım İstanbul’un Carrie’nin yaşadığı New York’tan neyi eksik diye düşünüyorum. Cosmopolitan, Marlboro Lights paketi veya 90&#39;lı yıllar olmadığı kesin. Asıl eksikliğini yaşadığımız şey, çok az karşılaşıyor olmamız. Hatta bazen hiç.</p><p>Neden bilmiyorum ama yuvarlak masalarda oturup yemek yiyen insanları izlemeye bayılıyorum. Her zaman içimden çığlık atıp keşke benim de aynı sükunette buluşup herkesi görebileceğim şekilde yemek yiyip muhabbet ettiğim anlar olsa diyorum. İşte bu, ihtiyacımız olduğunu düşündüğüm karşılaşma şekli. Eksikliğini duyduğum şeyin basitliği beni zaman zaman yaralıyor ama biliyorum ki, <em>yuvarlak masa sükuneti </em>yakalanması çok da kolay bir şey değil. Ama<em> öğrenmek</em> kolay. Coldplay’in Parachutes albümünden bi şarkı çaldığında karşımdakinin heyecanını paylaşabildiğimde veya içtiği kahvenin kokusundan aşırı memnun birine ortak olabildiğimde <em>öğreniyorum.</em> Neyi mi? Cosmopolitan içmenin Carrie olmaya yetmeyeceğini, romantik duvar yazılarının doğruluğunu, Parachutes albümünün Coldplay’in en iyi albümü olduğunu ve kahve çekirdeğinin önemini.</p><p>8 Kasım 2018, öğrenmek karşılaşmaktan geçiyor, yuvarlak masalar olmasa bile.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*_2Pbykwrl-1tPiIn3AvmIg.jpeg" /><figcaption>cheers!</figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=fbc02462ca3" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Boşlukla Başa Çıkma Sanatı]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/bo%C5%9Flukla-ba%C5%9Fa-%C3%A7%C4%B1kma-sanat%C4%B1-50f1d9f3544?source=rss-80e6b4797796------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/50f1d9f3544</guid>
            <category><![CDATA[boşluk]]></category>
            <category><![CDATA[eğitim]]></category>
            <category><![CDATA[mezun]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[mezuniyet]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[sena]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 19 Jun 2018 19:18:52 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-06-21T14:27:42.816Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Manzara’da oturup şıkır şıkır boğazı izlediğim günlerin sona ermesiyle odamdaki boş duvarları izlemeye başladım. “Zamanım yok!” diye bağırarak ertelediğim şeyleri yapmak yerine gizlice bomboş içerikli videolar izledim. İzlerken de “Ya bi şey yapmam gerekiyodu ama…” hissinden asla kurtulamadım. Geri dönüp baktığımda bu süreci aşamalara ayırabileceğimi fark ettim. Buyrun:</p><h4><strong>1. Aşama: Tez Yazıyorum Hiç Öpmiyim</strong></h4><p>Okulun bittiği ve sadece paper yazıp finallere çalıştığım dönemde hayattaki yegane amacım tezimi bitirmek ve mezun olmaktı. Bu süreçte bana sorulan her soruya “tez yazıcam canım gelemem” şeklinde cevap vermeye and içmiştim. Annem su getirmemi istese bile tez yazdığımı öne sürerek yerimden kalkmıyordum. Normalde iyi gitmeme rağmen deadline yaklaştıkça günde 1 harf yazabilir hale geldim. Onu da ancak amuda kalkıp beyin fırtınası yaparak yazabiliyordum. Hikayedeki tek bir kelimeye takılıp etimolojik araştırma yaparken yazmayı unuttuğum zamanlar oldu. Olsundu… 1–2 kelime yaz, kafanı soğuk suya sok derken tez bitti. Sonra finaller bitti. Okulun kapısında her girildiğinde yaşanan duygu selleri ve fotoğraf çekimleri başladı. Beni manzarada çek, edebiyat fakültesiyle çek, kediyle çek, çimde çek, parende atarken çek derken..</p><p>-herkes köyüne döndü.</p><h4><strong>2. Aşama: Oh Biraz da Şuralarıma Kahve</strong></h4><p>Notlar açıklandı, yüreklere su serpildi ve parti başladı.</p><p>Tez yazma sürecinde görüşmediğim bütün arkadaşlarımla görüşmeye başladım. Sanat sepet kovaladım. Gün içinde orda burda içtiğim kahveler yüzünden taşikardi olup geceleri uyuyamadım. Facebook’ta gördüğüm bütün aktivitelere “gidiyor” işaretledim. Gitmedim ama sokaklarda kahve tüketimine tam gaz devam ettim. İnsanlara zorla tez konumu anlattım ve okumaya zorladım. Ee, 50 sayfa yazdım. Fotokopi çektirip dağıtmayı bile düşündüm.</p><p>-Öyle böyle derken bi sessizlik oldu.</p><h4><strong>3. Aşama: Boş Duvar Sendromu</strong></h4><p>Sessizliğin sebebi yapacak bir şey kalmamasından mütevellit boş duvar izleyişimdi. Kitaplığım kitap doluydu ancak bir süre 12 puntoyla yazılmış yazı görmek istemiyordum. Dedim en iyisi okumayayım. Sağa sola baktım. Herkes köyüne dönmüş, çalışmaya başlayanlar var. Uzun tahlillerim ve tespitlerim sonucunda 42 dakikalık vloglar izlemem gerektiğine karar verdim. Maçka’da yapılan dümdüz bir pikniğin 32 dakika 13 saniyelik çekimini pür dikkat izledim. Hayatımda hiç kullanmadığım ve muhtemelen kullanmayacağım makyaj malzemeleri hakkında ortamlarda konuşacak kadar derin bilgiye sahip oldum. Bilmemkimin mayısın bilmemkaçında yaptığı gezide gittiği bilmemnereyi ezberledim.</p><p>-Sonra yine bir sessizlik oldu.</p><h4><strong>4. Aşama: Yeni Mezun</strong></h4><p>Uzun süren iç hesaplaşmalarım sonucunda dinlenme sürecimin bittiğine karar verdim. Dünya üzerindeki bütün iş ilanlarına kör olana kadar başvurdum. Bu süreçte İngilizce bilmeyen işe alım sorumlularının “ee İngilizcen nasıl :d” sorularına maruz kalarak sinir krizi geçirdim. Sokaklarda “Asıl sizin İngilizceniz nasıl?” şeklinde bağırarak çıplak elle gökdelen dövdüm. HR’lara CV okumanın ne kadar önemli bir şey olduğunu anlatmaya çalıştığım süreçte aslında yeni mezun olarak en az 2 yıllık deneyimim olması gerektiğini öğrendim ve malesef yoktu. Ee, sizin de İngilizce bilmeniz gerekiyordu, bilmiyordunuz.</p><p>-Ödeştik!</p><h4><strong>5. Aşama: Doğru Yol</strong></h4><p>Kendime zaman vermeye karar verdim. Ee tabi bunu bomboş youtuberların haziran ayı favorilerini ezberleyerek yapmayacaktım. Ne yapmak istediğime, nerede durmak istediğime karar verebileceğim en iyi zamanın şu an olduğunu fark ettim. Boğaziçi kocaman bir fanustu ve ben bu fanusun dışında kalınca susuz kalan balık gibi çırpınmaya başlamıştım. Durumun farkına varınca zamanım yok diye yapamadığım şeyleri yapmaya başladım. Şu an üzerine paper yazmak zorunda olmadan kitap okuyabilmenin tadını çıkarıyorum. Günde 1 sezon dizi izliyorum ve bu ülkeden kurtulmanın yollarını arıyorum. Ee, sonuçta <em>there is a light that never goes out!</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*65jX30KBR44yx1Cv7Ng2Cg.jpeg" /><figcaption>me_irl</figcaption></figure><p>Bu noktaya kadar okuma sabrını gösterebilen nadir insanlar için kafam radyomdan bir şarkı:</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fopen.spotify.com%2Fembed%2Ftrack%2F2pxpJ9lmbqPEIk3M7ezLR0&amp;url=https%3A%2F%2Fopen.spotify.com%2Ftrack%2F2pxpJ9lmbqPEIk3M7ezLR0&amp;image=https%3A%2F%2Fi.scdn.co%2Fimage%2Fac72f978c6ee910bb4593bd1482b62733d2e8ce3&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=spotify" width="300" height="380" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/74372cb8697c8b6e51fe8492f04d14fa/href">https://medium.com/media/74372cb8697c8b6e51fe8492f04d14fa/href</a></iframe><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*EphTjkJm7YSDD7TZYBup6A.png" /></figure><p><a href="https://www.spreaker.com/show/turkce-yayin"><strong>Podcast</strong></a><strong>| </strong><a href="https://www.youtube.com/channel/UCwZKCd0LIjDkVbPMt7-UOgQ?sub_confirmation=1"><strong>Youtube</strong></a><strong> | </strong><a href="https://join.slack.com/t/turkceyayin/shared_invite/enQtMzMzMDU1MDMyMzI0LTEwYjBjNzhlNmQ5NzNiYTBjZjQyMDkzYmRmOTg0ZmM4NmI4OTcyMTY4YmMwMGVmMmRjYjgyMDExMzZhODQ2NDE"><strong>Slack</strong></a><strong> | </strong><a href="https://www.facebook.com/turkceyayinblog/"><strong>Facebook</strong></a><strong> | </strong><a href="https://twitter.com/turkceyayinblog"><strong>Twitter</strong></a><strong> | </strong><a href="https://www.instagram.com/turkceyayin/"><strong>Instagram</strong></a><strong> | </strong><a href="https://medium.com/kodcular"><strong>Kodcular</strong></a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2fQUHUI0FA9h9aPtwxJ6fQ.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=50f1d9f3544" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/bo%C5%9Flukla-ba%C5%9Fa-%C3%A7%C4%B1kma-sanat%C4%B1-50f1d9f3544">Boşlukla Başa Çıkma Sanatı</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[İkibinonsekiz]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/ikibinonsekiz-c4d85e216d24?source=rss-80e6b4797796------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c4d85e216d24</guid>
            <category><![CDATA[hayat]]></category>
            <category><![CDATA[ajanda]]></category>
            <category><![CDATA[2018]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[takvim]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[sena]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 11 Feb 2018 18:54:37 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-04-21T08:00:24.211Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Ajandama not alıyorum. Karelere sığmıyor, arka sayfadaki aynı güne tekrar, daha uzun cümlelerle not alıyorum. O gün, o işi ne olursa olsun hallediyorum. Kahve mi içeceğiz, ismini yazıp altına kalp çiziyorum. Huzurla dolaşıyorum. Gökyüzüne bakıyorum, dev bir ağacın en üstünde kalan dalına bakıp giderek uzaklaşırken bulunduğum yerden, olduğum insandan ne kadar memnun olduğumu hissediyorum. Tüylerim diken diken oluyor. Bunu da ajandama not alıyorum. <em>İkibinonsekiz, ağaçları seviyorum.</em></p><p>Boş kağıtlara yazıyorum. Kalp çiziyorum, kahve içiyorum. Sarı fosforlu kalemle altını çiziyorum. Bütün sayfayı çiziyorum. Yetmiyor, yuvarlak içine alıyorum. Cümleleri, kelimeleri, ağaçları, ıspanaklı kekleri, herkesin farklı şeye gülümsediği grup fotoğraflarını. Günün bir anında durup dururken Tomris’in “beden harcayıcıları” diye bahsettiği insanlar geliyor aklıma. Onlardan mıyım diye düşünüyorum. Hayır, diyorum, ben olsam olsam “geniş ve büyük tabaklarda yemek yemekten zevk alanlar”dan olurum. Kendi kendimi onaylayıp gülümsüyorum. <em>İkibinonsekiz, kendi kendimi onaylamakta bir zarar görmüyorum.</em></p><p>Pencereleri açık evlerin içini uzaktan izlemeye bayılıyorum. Başlı başına bir voyörizm. Yan yana ışıklı kutulardan gelen tabak çanak sesleri ve apartmanın önündeki yaprakları dökülmüş açık kahverengi ağaç. Romantize etmeyi seviyorum fakat başlı başına bir dikizcilik işte, ne kaybederim söylemekten. Ne kaybederim? Bunu da ajandama not alıyorum, hiçbir şey. <em>İkibinonsekiz, söylemekle hiçbir şey kaybetmiyorum.</em></p><p>İzlemeye devam ediyorum hızla geçen metroları, koşturan insanları, şikayetçileri ve el hareketlerini. Ajandada tarihi bulup o-bana-bugün-böyle-söyledi, şu-bana-bugün-böyle-baktı diyorum, kalp çiziyorum, yuvarlak içine alıyorum. İkibinonsekizde kendimi iyi hissettiren her şeyin yanına tik atıyorum.<em> İkibinonsekiz, kendimi iyi hissediyorum.</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*LVgpfGLaCTzMNfJOKslSKA.jpeg" /><figcaption>30 Ocak ikibinonsekiz, Beyoğlu.</figcaption></figure><p><a href="https://join.slack.com/t/turkceyayin/shared_invite/enQtMjkzNDUzMzg5MDQ2LWRkOTdjNzNlYTI0MWI1Y2EwOTQzMmRkMzljYzQwZmUxOWMyMWJiZjFiMDFkNGY4ZDZiMjk5MTcxYmE4YmM0MWU"><strong>Slack</strong></a><strong> | </strong><a href="https://www.facebook.com/mediumturkiye"><strong>Facebook</strong></a><strong> | </strong><a href="https://twitter.com/mediumturkiye"><strong>Twitter</strong></a><strong> | </strong><a href="https://www.instagram.com/turkceyayin/"><strong>Instagram</strong></a><strong> | </strong><a href="https://medium.com/kodcular"><strong>Kodcular</strong></a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2fQUHUI0FA9h9aPtwxJ6fQ.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c4d85e216d24" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/ikibinonsekiz-c4d85e216d24">İkibinonsekiz</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[17]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/17-9f7761141d55?source=rss-80e6b4797796------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9f7761141d55</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[yeni-yıl]]></category>
            <category><![CDATA[yenilik]]></category>
            <category><![CDATA[2017]]></category>
            <category><![CDATA[özet]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[sena]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 30 Dec 2017 21:38:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-01-04T22:11:35.463Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Yaşadığım şehri, düzenimi ve alışkanlıklarımı değiştirerek başladığım 2017&#39;yi evimde, yaşam alanım olan masamın başında bitiriyorum. Bu yüzden olacak ki 2017 yılında sonu, başına bağlanan büyük bir daire çizmişim gibi hissediyorum. Köşesiz ve olabildiğine geniş. Gittiğim yerlerden ıslak mendil çalıp çantama atar gibi bu daireye ne sığdırabilirsem sığdırmaya çalıştım. Şu an dairenin sonunun başına bağlandığı noktada, polar pijamalarımla bağdaş kurmuş oturuyorum. Dümdüz baktığım her şeye kafamı eğip baktığımda yeni şeyler görebilmeyi öğrendiğim için mutluyum.</p><p>Farklı dillerde yaşadığım heyecanların hepsinden ve pijamalarımın yumuşaklığından oldukça memnunum. Çizginin dışına çıkarım korkusuyla dengemi kaybettiğim anların da aslında bu dairenin içinde kaldığını biliyorum. Islak mendiller hala çantamda. Kafamın içindeki karmaşanın önüne iskemle atıp esnafla çay içiyorum. Karmaşadan yarattığım düzeni seviyorum, alçak iskemleleri pek değil.</p><p>İçimdeki hep bahsettiğim kahverengi takım elbiseli matematik öğretmeni kürsüsünde oturup ıslak mendillerin kolonya kokmasını diliyor. Kaos seven gönlüm ise paketleri bile açmayacağı için kürsüyü ateşe veriyor.</p><p>Yeni dairemin başlangıç noktasında, uzaktan izliyorum.</p><p>İyi seyirler.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ZIeb7of9jY-htkBOjL8-vg.jpeg" /><figcaption>Nisan 2017, Londra-Edinburgh treni.</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*arIM6k21v8ZALHp7NhhpwA.png" /></figure><p><strong><em>En aktif Türkçe Yayına bekleriz </em></strong>|<strong><em> </em></strong><a href="https://www.spreaker.com/show/turkce-yayin">Podcast</a>| <a href="https://www.facebook.com/mediumturkiye">Facebook</a> | <a href="https://twitter.com/mediumturkiye">Twitter</a> | <a href="https://join.slack.com/t/turkceyayin/shared_invite/enQtMjkzNDUzMzg5MDQ2LWRkOTdjNzNlYTI0MWI1Y2EwOTQzMmRkMzljYzQwZmUxOWMyMWJiZjFiMDFkNGY4ZDZiMjk5MTcxYmE4YmM0MWU">Slack</a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2fQUHUI0FA9h9aPtwxJ6fQ.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9f7761141d55" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/17-9f7761141d55">17</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>