<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Sena Ünal on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Sena Ünal on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@senaunal17?source=rss-3e5f0a105964------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*1v2ALxeUbwW93FQZ0zr7sA.jpeg</url>
            <title>Stories by Sena Ünal on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@senaunal17?source=rss-3e5f0a105964------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sun, 22 Nov 2026 20:42:22 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@senaunal17/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[ANLATTIĞIMIZ HİKÂYELER]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/anlatti%C4%9Fimiz-hi%CC%87k%C3%A2yeler-46572a440493?source=rss-3e5f0a105964------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/46572a440493</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[sinema]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sena Ünal]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 13 Oct 2026 20:47:28 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-10-25T18:46:34.266Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zqmZlsQjh_114foceQTZ7g.jpeg" /></figure><p>Hikâyemizin aslını kim bilebilir? Peki ya bu hikâye kaç farklı şekilde anlatılabilir? Bir insanın hikâyesi başka bir insanın hikâyesini ne kadar şekillendirebilir?</p><p>Bugün bana tüm bu soruları ve fazlasını sorduran bir filmden bahsedeceğiz. Bu aslında yeni bir serinin de ilk yazısı. Bu seride benim his dünyamda derinden iz bırakan her şeyden bahsedeceğiz. Filmler, kitaplar, müzikler, oyunlar, resimler ve pek tabii bitkiler. Bu seriye başlama nedenim ise hakikate tahammül etmek.<em> “Hakikat yüzünden ölmemek için sanat vardır.”</em> diyen Nietzche’den biraz fazlaca etkilenerek çıktığım bu yola sizi de davet ediyor ve izninizle kendi gerçekliğimden de sanata sığınıyorum.</p><p>Orijinal ismi “Stories We Tell” olan belgesel film, 2012 yapımı ve Sarah Polley imzasını taşıyor. Sarah Polley annesi Diane Elizabeth Polley’in hikâyesinin izinde kendi geçmişiyle yüzleşirken ailesini de peşinden sürüklüyor. Aile bireylerinden oluşan kahramanlarımızdan her biri Diane’yı ve onun hikâyesini kendi gözünden anlatıyor. Seyirci hikâye derinleştikçe yalnızca Diane’nin hikâyesini değil bizim hikâyemizin başkalarının hayatını nasıl şekillendirdiğini, anlatıcısı değiştiğinde aynı hikâyenin ne kadar değişebileceğini de gösteriyor. İşte bu filmin beni böylesine etkilemesinin nedeni tam da burada yatıyor. Herkesin başka bir Sena’sı olması fikri ve hikâyelerimizin birbirini tahmin ettiğimizden çok daha fazla etkilediği düşüncesi beni cezbediyor. Etrafınızdaki herkes hayatınızı, benliğinizi, kim olduğunuzu ona anlattıklarınız, karakterinizden yansıttıklarınız ve kendi hayatına dokunduğu kadar biliyor. Hayatınızın en zor zamanlarına eşlik etmiş bir arkadaşınızın sizi tanımlarken aklına hızlıca depresif kelimesi geliyor. Beraberken yalnızca eğlendiğiniz üniversite arkadaşlarınızdan birini bu tanım oldukça şaşırtabiliyor. Öfkenizin tüm yıkıcılığından nasibini almış kardeşiniz çocukluğunuzdan bahsederken ne kadar sinirli olduğunuzu sevgiliniz ise sizde en çok sevdiği şeyin sakinliğiniz olduğunu söylüyor. Elbette bu söylediklerim Erving Goffman’ın “İzlenim Yönetimi” kuramını William James’ın “Çoklu Sosyal Benlikler” kuramını, Carl Gustav Yung’un personalarını aklınıza getirmiş olabilir. Ancak ben bu yazıda teorikten, kuramlardan değil his dünyamdan bahsetmek istiyorum. Haa, bu durum yine de size bunları bildiğimi göstererek hava atmama engel değil tabii ki!</p><p>Başınıza sizi oldukça etkileyen bir olay geldiğini düşünün. Bu olayı anlatma arzusuyla yanıp tutuşuyorsunuz ve o dönem yanınızda olan üç kişiye bu hikâyeyi anlattınız. Aradan bir süre geçtikten sonra geriye dönüp baktığınızda muhtemelen hiçbirine aynı hikâyeyi anlatmadığınızı fark edeceksiniz. İçlerinden yargılanmaktan en korktuğunuza hikâyede sizi marazlı gösterecek her şeyi törpüleyerek anlatacak yine de eve gittiğinizde kendinizi sizi yargılayıp yargılamadığını düşünürken bulacaksınız. Aralarından en şefkat görmek istediğinize hikâyenin onda merhamet duygusu uyandıracak kısımlarının altını çizerek anlatacaksınız. İçlerinden birineyse boş bulunduğunuz bir anda kendinize bile söylemeye çekindiğiniz bazı gerçekleri söyleyecek içinizde taşıdığınız bu yükün ağırlığının azaldığına sevineceksiniz. Elbette sizin durumunuzda kişiler, hikâyeyi anlatma biçiminiz ve gerçekler değişebilir. Ancak muhtemelen her durumda bir odada yan yana getireceğimiz bu üç kişiden her biri aynı olayı bambaşka halleriyle anlatacak. İşin içine bir de bu üç kişinin sizi nasıl gördükleri, birbirinden farklı mizaçları, nasıl bir hikâye anlatıcısı oldukları girince durumlar epey karışacak. İşte bu filmden etkilenmemin ikinci sebebi.</p><p>Üçüncü ve son sebebim ise insan hikâyelerinin birbirini değiştirme, dönüştürme ve bambaşka yerlere sürükleme gücü. Bana kalırsa hikâyemizin seyrine ve benliğimize en çok sirayet eden ailemiz ve onlarla kurduğumuz bağlar. Film de tam olarak bu gerçekliği yüzümüze çarpıyor. Toplum tarafından biçilen fedakâr anne rolünden kendine kaçmak isteyen bir anne, giderek içine kapanan bir baba, aile yemeğinde yapılan bir kardeş şakası, bir merakın peşinde sürüklenirken rastlanılan biyolojik baba, ansızın öğrenilen bir hastalık Sarah Polley’nin hikâyesini şekillendiriyor. Bu da bize başkalarının seçimleri gölgesinde şekillenen kendi hayatımızı düşündürüyor. Sarah, kamera önüne geçirdiği bu aile üyelerinin hepsinden Diane’nin hikâyesini anlatmasını istiyor. Ancak anlatılan her hikâyede bizi başka bir anne başka bir eş başka bir sevgili karşılıyor. İzleyici kısa bir an için “Peki bunlardan hangisi gerçek Diane?” diye düşünüyor ama çok geçmeden hepsinin Diane’nin bir parçası olduğunu, gerçekliğin tek ve mutlak olmadığını fark ediyor.</p><p>Nihayetinde Sarah Polley bizlere bir insanın tek bir hikâyesi olmadığını, hayatımıza dokunan herkesin hikâyemizin farklı bir kısmına tanıklık edip onu şekillendirdiğini ve bizi hatırlayacak birileri oldukça hikâyemizin yeniden yazılıp değişmeye devam edeceğini gösteriyor. Bize de kendisini tebrik etmek ve filmini çokça sevmek kalıyor elbette.</p><p>Not: İstek, öneri, övgü ve yergileriniz için: senaunal17@outlook.com</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=46572a440493" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/anlatti%C4%9Fimiz-hi%CC%87k%C3%A2yeler-46572a440493">ANLATTIĞIMIZ HİKÂYELER</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Nerede Kalmıştık?]]></title>
            <link>https://medium.com/yaz%C4%B1/nerede-kalm%C4%B1%C5%9Ft%C4%B1k-c30a213388ac?source=rss-3e5f0a105964------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c30a213388ac</guid>
            <category><![CDATA[büyümek]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[yeni-yıl]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sena Ünal]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 04 Jan 2025 14:01:38 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-01-04T14:01:38.500Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*p66YCtq9wRt3r8O8g1OyBA.png" /></figure><p>Farfaracı Fikriye ile favorili faso fiso Fahri, Fatsalı Fatma’yı görünce, fesleğenci feylesof Feyyaz’a fındıkçı Ferhunde’yi anımsatarak feveran ettiler. Az önce okuyup yüksek doz f harfi kullanımına maruz kaldığınız girizgâh, yanlışlıkla ezberlediğim bir diksiyon tekerlemesi. Şu sıralar beklenmedik anlarda kafamın içinde bir anda belirip tekrarlandığı için siz de bilin istedim.</p><p>Uzunca bir aradan sonra beni buraya getiren bir derginin az önce önüme düşen <strong><em>“Yiyorsa yazdıklarınızı bize gönderin.”</em></strong> başlıklı paylaşımı. Kulağa kaba geldiğinin farkındayım fakat müstakbel yazarlarına yazı göndermeleri için motivasyon konuşmalar yapmayan üstüne bir de onu hiç tarafı olmadığı bir muharebeye ansızın dahil eden bu derginin cüretkâr tavrı beni etkilemiş olacak ki işte buradayım. Heybemde bu kez beklediğime değecek bilgiler getirmedim.</p><p>Geçen bindiğim takside öğrendiğim Melissa Vargas’ın Burhaniye’de oturduğu bilgisini saymazsak tabii. Yalnızca bu da değil. Aynı geveze taksiciden Mehmet Topal’ın, Serdar Aziz’in, onun tabiriyle Kızılcık Şerbeti’ndeki kötü gelinin ve hâlâ kim olduğunu bilmediğim Berker Güven’in nerede yaşadığını da öğrendim. Bitti mi? Elbette hayır. Bu kapsamlı lokasyon bilgilendirmesinden sonra lafazan taksicimiz söylediklerini görsellerle destekleyerek devam etti. Bir yandan araba kullanıp bir yandan telefonunu bana uzatarak birbiri ardınca itinayla yamuk çekilmiş birtakım ünlü fotoğrafları gösterdi. Kısa bir an acaba bakmasam mı diye düşünsem de merakıma yenik düşüp göz ucuyla fotoğraflara baktım.</p><p>Gördüğüm yamuk karelerden favorim kesinlikle Mehmet Topal’ın kameranın kadrajına zoraki bir gülümsemeyle tedirgin bir bakış attığı fotoğraftı. Fotoğrafta Mehmet Topal’ın huzursuzluğu öylesine barizdi ki eğer Nazım Hikmet zamanında<strong><em> “Sen huzursuzluğun resmini yapabilir misin Abidin?”</em></strong> demiş olsaydı, Abidin Dino’nun bu fotoğrafı göstermesi kâfi gelirdi. Bir de bu fotoğrafı gösterirken Mehmet de iyi çocuk ama biraz utangaç dedi. Neyse ki o sırada taksi fizik tedavi merkezine ulaştı da Mehmet Bey de ben de rahat bir nefes aldık.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*L1-YX6RRHVckExbkk-BQbw.png" /></figure><p>Bu merkeze gelmenin müsebbibi bir süredir bana şiddetli ağrılar yaşatan bel ağrısı. Bel ağrısı, yirmili yaşların ortalarından sonra sinsice hayatınıza giren ve bedeninizdeki varlığını giderek daha fazla gösteren bir rahatsızlık. Bu ağrılar ne zaman başladı, en son ne zaman beliniz hiç ağrımadan uzunca bir yürüyüş yaptınız hatırlamazsınız. Bel ağrısı bir gün ansızın gelmiştir ve artık ölene kadar sizinledir. Yalnızca size has bir rahatsızlık da değildir bu. Sâri bir hastalık gibi belirli bir yaşı geçen herkesten bel ağrısına dair birkaç yakınma işitir ve hemen hepsinden belinize iyi geleceği iddia edilen farklı çözüm önerileri öğrenirsiniz.</p><p>Bu önerilerden en tuhafını yakın bir geçmişte tanıştığım birinden dinledim. Büyük bir ciddiyetle yıllardır süren bel ağrısına çözüm bulduğundan bahseden bu kişi, meraklı bakışlarımıza daha fazla dayanamayarak beklediğimiz o çözüm önerisini sanki mahrem bir şey söylüyormuşçasına sessizce söyledi. Hindistan cevizi. <strong><em>“Hindistan cevizi mi?”</em></strong> dediğinizi duyar gibiyim. Evet Hindistan cevizi ve evet Hindistan cevizi böyle yazılıyor. Hindistan cevizinin bel ağrısına nasıl iyi gelir, tedavi Hindistan cevizini sürerek mi yoksa yiyerek mi uygulanır bilmiyorum. Çünkü konuşmanın bundan sonrasını dinlemedim.</p><blockquote>Çözüm önerisini duyduğumdan beri zihnimde yankılanan tek bir cümle vardı:</blockquote><blockquote>“Hayatımda hiç Hindistan cevizi yemedim.”</blockquote><p>Bu saçma gerçekle bir süre yüzleşemedim. Sanki Hindistan cevizi yemek için çok fazla fırsatım olmuştu ve hiçbirini değerlendirmemiştim.</p><p>Survivor’ı Ersin Korkut’a gülmek için izlediğim o kısacık dönemde, Hindistan cevizi tozuyla yapılmış güzel bir tatlı yediğimde veya soğuk bir market manavı önünde göz göze geldiğimiz o günlerin hiçbirinde canım Hindistan cevizi istemedi ve böylece birbiri ardınca geçen onca yıl hiç Hindistan cevizi yemeden gelip geçti. Ne yazık ki insan yaş aldıkça kabullenmek zorunda olduklarının sayısı da bir hayli artıyor. Bu sebeple ben de acı gerçeğe teslim oldum. Evet saçımdaki ilk beyaz çıkmış, bel ağrılarım başlamış, en yakın arkadaşlarım evleneceklerinden bahis açar olmuş, gözlerim de biraz bozulmuştu fakat hiç Hindistan cevizi yememiştim. Bu sebeple ben de kendime yeni yıla gireceğimiz şu günlerde ilk hedef olarak Hindistan cevizi yemeyi koydum.</p><p>Umudunun kapıları aşınmamış olanlarımız için yeni yıl hazırlıklarının vazgeçilmezlerinden biri olan hedef listelerini, o sene gayretimizi yönlendirmek istediğimiz şeyleri belirleme fırsatı tanıdığı için seviyorum. Hatta bununla da yetinmeyip gerçekleşmesi için benim çabamdan çok daha fazlasının gerektiği dilek listeleri de hazırlıyor ve sıklıkla geçtiğimiz seneyi değerlendirmek gibi bir hataya düşüyorum. Bu senenin değerlendirme raporundaysa yok yok.</p><p>Kâh Bulgaristan’da bir Roman düğününde kâh Slovakya’da bir ağaç gölgesinde kâh Ankara treninde yahut İstanbul’daki yeni evimde olduğum ve hayatımın en Evliya Çelebi yılı tayin ettiğim bu yıl, iyisiyle kötüsüyle bazen kederi bazen neşesiyle hayatımın unutulmaz yılları arasında yerini aldı. Hiç beklemediğim güzellikleri de yaşadım çokça serzenişte bulunduğum talihsizlikleri de. Doyasıya kahkaha attığım günlerim de oldu aynada kendimi ağlarken izleyip ne kadar çirkin göründüğümü düşündüğüm de. İnandığım, yenildiğim, korkarak yüzleştiğim, biteviye dertlerim, üzülerek vazgeçtiğim ve inatla peşinden sürüklendiğim onca şeyden sonraysa <strong>yine buradayım.</strong></p><blockquote>Günler, şehirler, bana evimde hissettiren yüzler değişti. Sevdiklerimin şahane bir yıl geçirmesini dilemem ve hiç Hindistan cevizi yemiş olmamam ise hâlâ değişmedi.</blockquote><p>Editör: <a href="https://medium.com/u/b67c1b1432d7">Berfin Yeşilyurt</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c30a213388ac" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/yaz%C4%B1/nerede-kalm%C4%B1%C5%9Ft%C4%B1k-c30a213388ac">Nerede Kalmıştık?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/yaz%C4%B1">Yazı Rehberi</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Perşembe Nefretleri ve Gayriciddi Hezeyanlar]]></title>
            <link>https://medium.com/yaz%C4%B1/per%C5%9Fembe-nefretleri-ve-gayriciddi-hezeyanlar-0439e3bafca6?source=rss-3e5f0a105964------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/0439e3bafca6</guid>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[şiir]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[türkiye]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sena Ünal]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 21 Sep 2024 13:02:55 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-09-22T15:21:11.273Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Günlerden perşembe, aylardan eylül, mevsimlerden sarı bir güz. Bu arada söylemeden edemeyeceğim, 7 Kasım 2005’ten beri perşembeleri hiç sevmiyorum. Tarihin özel bir anlamı yok. Sadece bir anda perşembe gününden nefret etmeye karar verdiğiniz tarihi unutmuyorsunuz nedense. Bu nefreti aklayacak makul gerekçeler listesine de sahip değilim ama işte perşembeleri hiç sevmiyorum. Cuma gününe yakın olduğu için insanda haftanın biteceğine dair hilafıhakikat bir beklenti oluşturmasını sevmiyorum mesela. İlkokul ders programımda en sevmediğim derslerin hep perşembe gününe denk gelmesini, şehrin dört bir yanına kurulan pazar yerleri sebebiyle dolmuşların perşembeleri hep çok kabalalık oluşunu, bir perşembe günü ölüm mefhumuyla tanışmış olmayı ve daha nicesini… Bu saikler uzar gider. Bir şeyi sevmemeye meylettiğinizde elbet neden bulunur. Bunda şaşılacak bir şey yoktur. Ha, siz illa şaşırmak isterseniz Oğuz Atay’ın da tıpkı benim gibi perşembelerden hiç hazzetmediğine şaşırabilir, günlüğündeki şu alıntıya göz atabilirsiniz:</p><p><em>“Perşembe günlerini sevmem. Sabah sekizden akşam beşe kadar demek istiyorum. Yüz kere, bin kere alt alta yazmak istiyorum: perşembe günlerini sevmem. Sonunda insanlar anlasın ne demek istediğimi de sormasınlar gerisini. Can sıkıcı anılarımdan kurtulmak için daha iyi bir yol bilmiyorum. Perşembe günlerini sevmem. Daha ne istiyorsun benden? Sevmiyorum işte. Neyi seviyorum ki? Çiçekleri de, iki kiloluk gaz tenekelerinin içine doldurduğum toprakların ortasına sapladım: arsız çiçekler yetiştiriyorum. Tenekeler düşmesin diye pencerenin iki kasası arasına çıtalar çaktım: daha çirkin oldu görünüşleri. Çiçeklerle birlikte her soluk alışımızda havayı kirletiyoruz. Daha ne istiyorsunuz benden?”</em> Bu satırları okuduktan sonra perşembe günü nefretimin hiçbir özgün yanı olmadığını, fena halde Oğuz Atay’a özenmiş olduğumu düşündüyseniz tebrikler, bizden bir adet güven problemi kazandınız. Güle güle kullanmanızı diler bizi tercih ettiğiniz için teşekkür ederiz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/680/1*Jq5sqjUBVsVBa8a6Vdg_kA.jpeg" /></figure><p>İstanbul’da hava sıcaklığının mevsim normallerinin bir hayli üstünde olduğu, Balkanlar’dan gelen soğuk hava dalgasının bizi yapayalnız bıraktığı şu günlerde bilgisayar başına geçmeler, odaklanmalar, varoluşsal birtakım sancılar, çokça kaygılar ve pek tabii kelime oyunu bulmalar zor. O sebeple söylemeye değer bir şeyler buluncaya değin beklemek istedim. Belki biraz bekledim ama sonunda Uşak ilimizde altın imalatçısı sayısının üç, altın tamirci sayısının ise beş olduğunu öğrendim ve bu harika bilgiyi sizinle paylaşmak istedim. Bu bilgi nerede işime yarayacak diye sorgulayıcı bir tavra bürünmeden durup bir dakika düşünün. Eğitim hayatınız boyunca size genel kültür adı altında öğretilen gündelik hayatın pratiklerinden, yaşamın gerçeklerinden hayli uzak onlarca bilgiyi hatırlayın. Hiçbir zaman gitmeyeceğiniz o küçük Avrupa ülkesinin başkenti, dünyadaki en büyük nehrin ismi, Osmanlı’nın ilk başkentinin Söğüt oluşu size hiçbir zaman arzuladığınız kadar kültürlü hissettirmeyecek. Fakat bir gün Uşak’a gider ve aynı gün tesadüf eseri bir altın ihtiyacı içinde olursanız, işte o gün yeryüzündeki en havalı insan gibi hissedeceksiniz. Tüm mümkünlerin kıyısında, bazı gayrimümkünlerin ise büsbütün içinde olduğumuzu hatırlatarak bu söylediğimin imkânsız bir ihtimal olmadığının altını çizerim. Bitti mi? Elbette hayır. Bu süreçte yalnızca yeni hayatıma uyum sağlamaya, geride bıraktıklarımı düşünmemeye çalışmadım. “Köylüleri Niçin Öldürmemeliyiz?” (Siz aynı kanaatte değilseniz Şükrü Erbaş’ın “Köylüleri Niçin Öldürmeliyiz?” şiirini okumayı da tercih edebilirsiniz.) isimli bir şiir yazmaya ve Kıpçak Türkleri hakkında araştırmalar yapmaya başladım. İlki için diyebilecek bir şeyim yok. Her şeyden önce köylü milletin efendisidir, köyde içilen iyi bir yayık ayranı insana yaşamı sevdirebilir ayrıca öldürmek sizce de biraz abartılı bir eylem değil midir? Yanlış anlamayın, sorularıma cevap aramıyorum Şükrü Bey. Ben yalnızca şiir mizahını azaltmaya ve daha az sıkılmaya çalışıyorum, kusura bakmayın. Gerçi ne yaparsam yapayım bu şiiriniz için size mektup gönderen Süleyman Demirel kadar sıkamam canınızı. O sebeple dert etmiyorum. Hem bu sorgunuz üzerine düşünen bir tek ben değilim ki.</p><figure><img alt="https://linktr.ee/yazirehberi" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*x9cyi5ZQpQd7w5HeK6yHbg.png" /><figcaption><a href="https://linktr.ee/yazirehberi">https://linktr.ee/yazirehberi</a></figcaption></figure><p>İsmet Özel “Akla Karşı Tezler” şiirinde sorunuzu ele almış ama ne yazık ki o da bir yanıt bulamamış bu soruya. Mevzubahis şiirin ilgili kısmı ise şöyle:</p><p>“Köylüleri niçin öldürmeliyiz?</p><p>Bu sorunun karşılığını bulamıyorum</p><p>içinden çıkılmaz bi olay, ama önemsiz</p><p>köylüleri öldürmesek de olur</p><p>hatta onların kalın suratlarını</p><p>görmezlikten gelebiliriz</p><p>yapılacak çok şey var daha</p><p>sözgelimi ben, kendim</p><p>hiç hayıt ağacı görmemişim</p><p>görmeden ölürüm diye korkum da yok</p><p>değil mi ki albatrosu Baudelaire’den</p><p>Yves Bonnefoy’dan semenderi öğrendim</p><p>bir gün bakarsınız</p><p>şu güzelim bilgiç beynimi kırıp</p><p>teneşir tahtası olarak kullanabilirim.”</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/425/1*TVLl2Dwd9A-_n_0bYNzm8w.jpeg" /></figure><p>Bu dünyada İsmet Özel’in bir şekilde ucundan kıyısında dahil olmadığı herhangi bir mevzu bulmak ne kadar zor fark ettiniz mi? Kendisi üzerine söylemek istediğim çokça şey var lakin İsmet Özel mizahını da azaltmaya çalıştığım için yalnızca bu soruyu yöneltip meseleyi kapatıyorum. Gelelim ikinci mevzumuz Kıpçaklara. Herhalde bir insanın Kıpçakları araştırması için ya konuyla ilgili özel bir araştırma yapma zarureti bulunmalı ya da bizzat Kıpçak Türkü olmalı. Bende ise bu iki durum da mevcut değil. Yalnızca şimdilerde yanında işe girdiğim kişi beni Kıpçak Türküne benzetiyor hatta benzetmekle de kalmıyor bu bilgiden oldukça emin. Geçenlerde masamda oturmuş önümdeki işle ilgileniyor, bir yandan kafamdan mesai saatinin bitimini hesaplıyordum. Aniden elinde telefonla içeri giren patronum, telefonunu bana uzatarak görseldeki kadına ne kadar benzediğimi söyledi. Görsel muhtemelen arama motoruna “Kıpçak Türkü bir kadın” yazınca çıkan ilk görseldi ve hayatımda bana o kadar benzemeyen birini daha görmemiştim. Kaş şeklimizin, dudaklarımızın, burnumuzun falan benzememesini geçiyorum. Görseldeki hanımefendinin oldukça çekik olan gözleri maviydi. Gözlerimin alelade bir kahverengi olduğunu düşününce bu benzetme her şeyiyle çok tuhaftı fakat benzetmeyi yapan kişi patronum olduğu için yalnızca “Aslında benim gözlerim o kadar da çekik değildir, sadece son zamanlarda biraz kilo aldım.” gibi bilimsellikten hayli uzak bir açıklama yaptım. Gerçi yalan söyleyemem hâlâ kilo aldığım için yanaklarıma dolan etlerin gözlerimi sıkıştırdığını düşünüyorum ama bunu dillendirmeme gerek var mıydı bundan emin değilim. Zaten o da ikna olmamış olacak ki sonraları bu görsele yenileri, “Sen kesin Kıpçaklardansın, soyağacınızı doğru düzgün araştırmak lazım.” cümleleri eklendi. Ben de bir süre sonra bu kendinden emin tavra teslim oldum ve kendimi Kıpçak Türklerini araştırırken buldum. Görüyorsunuz, kendinize yeterince inanırsanız birini Kıpçak Türkü olduğuna bile ikna edebilirsiniz. Kendisinden şüphe etmeye teşne biriyseniz de gecenin bir yarısı kendinizi internette bulduğunuz “Kıpçak Türkleri” isimli bir kitabı karıştırırken ve Kıpçak kelimesinin Kutadgu Bilig’de tam dört yerde geçtiğini öğrenirken bulabilirsiniz. Ancak merak etmeyin, bütünüyle kuşkuda olmak elbette ayıp değil. Kıpçak Türkü olmak da hatta Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da. Fakat akla yakın gönle uzak ihtimallerin peşinden sürüklenip ümit verdiğiniz kalpleri kırmak, tükenesi çirkinlikler çağına ayak uydurmak, yazıya uygun bir son bulamadığı için yine bir şiir alıntısına sığınmak ayıp.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*wlw-5mIyRi2ry76ECQv27g.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=0439e3bafca6" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/yaz%C4%B1/per%C5%9Fembe-nefretleri-ve-gayriciddi-hezeyanlar-0439e3bafca6">Perşembe Nefretleri ve Gayriciddi Hezeyanlar</a> was originally published in <a href="https://medium.com/yaz%C4%B1">Yazı Rehberi</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Çekoslovakyalılaştıramadıklarımızdan mısınız?]]></title>
            <link>https://medium.com/yaz%C4%B1/%C3%A7ekoslovakyal%C4%B1la%C5%9Ft%C4%B1ramad%C4%B1klar%C4%B1m%C4%B1zdan-m%C4%B1s%C4%B1n%C4%B1z-d44e1544124d?source=rss-3e5f0a105964------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d44e1544124d</guid>
            <category><![CDATA[avrupa]]></category>
            <category><![CDATA[son]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sena Ünal]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 10 Jun 2024 14:01:31 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-06-10T14:01:31.095Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*1FuY-o-i4MGpnYC7m-QgyA.jpeg" /></figure><blockquote>“İyi yazının birinci cümlesi, mevzuya girmek için tereddütsüz atılmış ilk adımdır. Arkasından gelen cümleler; vezinli adımlarla, sekmeden, aksamadan, sendelemeden onu takip ederler.”</blockquote><p>Peyami Safa’nın <em>“İyi Yazı Kötü Yazı”</em> adlı metnine ait bu alıntı, iyi yazı için müessir bir girizgâh yapmanın öneminden söz ediyor. Ben ise kendisine son derece katılmakla beraber bahsini ettiği etkili girişi bulamadığım için ufak bir hinlik yaparak girizgâhı kendisine yaptırmış bulundum, umarım kusura bakmamıştır.</p><p>Bugün sizlere biraz, takribi sekiz ay önce geldiğim Bratislava’dan bahsetmek istiyorum. Çünkü insanlığın payına düşen nankörlükten herkes kadar nasibini almış biri olarak ben de sıklıkla elimdekinin kıymetini ancak onu yitireceğimi idrak edince anlayabiliyorum. Coğrafyası en az benim kadar kötü olanlarınız için Bratislava’nın Slovakya’nın başkenti olduğu bilgisini vererek başlayayım.</p><p>475.000 nüfusa sahip olan bu kent, Türkiye’den yaklaşık 2278 kilometre uzakta olan küçük bir Avrupa şehri. İklimi ılıman, insanı hayli soğuk, coğrafyası engebeli, resmi dili Slovakça, para birimi ise euro. Slovakça merhaba “ahoj”, günaydın “dobré ráno”, iyi günler “pekný deň”, iyi akşamlar “dobrý večer” demek. Buraya kadar yazılan kelimeleri aklınızda tutabildiyseniz tebrikler, benim sekiz aydır geldiğim Slovakça seviyesine kolayca eriştiniz. Ha bir de kelime anlamı “elbette” olan “dobre” var ki ben bunu, bizim dilimizdeki bağlaç niyetine kullanılan küfürlere benzetiyorum. Zira hemen her şeyin başına ve sonuna bu kelimeyi ekliyorlar. Bunu da öğrendiyseniz artık hazırsınız.</p><blockquote>Benimle Bratislava’da geçirmeyi sevdiğim günlerden birine eşlik edebilirsiniz.</blockquote><p>Bratislava’ya dair en sevdiğim şey, şehir topraklarının yarısından fazlasını ormanların kaplaması. <em>(Bir de otobüslerin hep ekranda yazdığı dakikada gelip hiç gecikmemesini seviyorum ama onu yazının gidişatıyla bir alakası yok.)</em> Bu, canınız ne zaman bir orman yürüyüşüne çıkıp her şeyin yoluna gireceğine dair itikat tazelemek istese kolayca erişim sağlayabileceğiniz anlamına geliyor. Ben de bugün öyle yapacağım. Yürümek için sıklıkla tercih ettiğim güzergahlardan biri orman diğeri ise şehrin ortasına boylu boyunca uzanan Tuna Nehri’nin kıyısı. Ülkenin sahip olduğu dört nehirden biri olan Tuna’yı tanırsınız.<strong><em> Hani şu “Akmam.”, “Etrafımı yıkmam.” gibi menfi cümleleri kurduğu söylenen marştaki nehir.</em></strong> Yeri gelmişken söylemem gerekir ki kendisi hakkında söylenenler gerçeği yansıtmıyor. Doğru, etrafı falan yıktığı yok ama naz niyaz etmeden gürül gürül akıyor. Fakat ben bugün insan kalabalığına karışmamak için orman tarafında yürümek istiyorum. Üstüme beni yürüyüş yapacağıma ikna eden birkaç şey geçirip kendimi dışarı atıyorum.</p><h4>Durak 1: Gün boyu Billa’nın önünde dikilen sinirli anketör.</h4><p>Çocukluktan beri çatık kaşlarıyla etrafa asabi bakışlar atan insanları güldürmeye çalışma refleksine sahibim. Bilinçli olarak tasarlamadığım bu dürtü başımı daha önce çokça belaya soktuğu için artık eskisi kadar ona kulak vermiyorum. Yine de ne zaman bu abiyi görsem yüzündeki öfkeyi bir nebze kırabilmek umuduyla gözlerinin içine bakarak gülüyorum ama bırakın bir yumuşama belirtisini sanki onu daha fazla sinirlendiriyorum. Bazen o kadar hırslanıyorum ki o gözlerini kaçırdıkça ben yüzümdeki gülüşün dozunu ürkütücü bir hâle gelene kadar abartıyorum. Tam pes etmeye yakınken aniden “Şaşı taklidi yapsam güler mi acaba?” diyorum. Sonra “İnsanların şaşı olması sana komik mi geliyor Sena? Ne kadar ayıp!” sesiyle irkilip önüme dönüyorum. En azından bu abi tarafından azarlanmadığıma seviniyorum. Çünkü sarının hayatımda gördüğüm en kötü tonuna sahip saçlarıyla beni her markete gittiğimde azarlamanın bir yolunu bulan kasiyer hanımefendi tarafından düzenli olarak tersleniyorum. O beni tekdir ededursun ben o sırada arkadaşlarımla girdiğim iddiaları düşünüyorum. Kaç para verilse saçımı bu renge boyarım merakı içinde marketten çıkıyorum.</p><h4>Durak 2: Hanımellerine çıkan yokuşlu yol.</h4><p>Orman yolu güzergâhından biraz saparak bir yol ayrımına geliyorum. Her defasında sonu hanımellerine çıkan sokağı seçeceğimi bilsem de bir an için durup düşünüyorum ve malumu seçerek zorlu bir yokuşu çıkmaya başlıyorum. Kalbi benim gibi pek güçlü olmayanlar için yokuş çıkmayı ayva yemeye benzetiyorum. İkisinde de öleceğinizi düşünüyor, bundan sinsi bir haz alıp eyleminize devam ediyor, en sonunda yaşamak yükünün altında ezilip ölmüyorsunuz. Esasen ben, yedi tepeli İstanbul’dan yokuş çıkmaya alışkınım ama bu sokak beni her defasında zorluyor. Yolun sonunda burnuma dolan ve beni hayatın güzel olduğunu düşündürmeye meylettirecek hanımellerinin kokusunu bir mükâfat olarak görüp biraz soluklanıyorum.</p><h4>Durak 3: Sessizliğin gölgesinde bir yeşil bank.</h4><p>Bence bu hayatta hepimiz mevcudiyetimize az ya da çok bir aidiyet kazandırabilme gayreti içindeyiz. Yalnızca aidiyet mefhumu üzerine birbiri ardınca sayısız cümle kurulabilir ama benim derdim tumturaklı cümlelerle aklınızı bulandırmak değil, bir şehre aidiyet duygusu besleyebilmek için yaptığım şeylerden birine sizi eşlikçi etmektir. Hayat olanca hızıyla akar, değişken zamanın içinde her şey eriyip kaybolur. Böylesi bir devinim içinde ben sıklıkla “aynılıklara” ihtiyaç duyarım. Yıllardır dinlediğim aynı albümler, defalarca izlememe rağmen sıkılmadığım filmler, kitaplığımda duran her yanı iz dolu kitaplar bunun tezahürüdür. Bir şehri sahiplenmeye karar verdiğimde yine bir aynılık ihtiyacı ile bir yer belirlerim kafamda. Bu belirlemeyi neye göre yaptığımı ben bile bilmiyorum. Yalnızca çok kabalık yerler seçmemeye gayreti içinde olduğumu biliyorum. İşte bu yeşil bank, benim Bratislava şehrindeki ayniyet noktamdır. Orman yolunun çıkışındaki patika yola bakan bu bank, geceleri ışıklandırılan ufak bir kulübeye ve iki büyük çınar ağacına bakıyor.</p><p>Muhtemelen yamuk olan ayağı yüzünden ne zaman gelsem boş oluyor. Ben de sonunda toplumsal güzellik standartlarını avantaja çevirebilmenin sevinciyle dilediğim kadar bu bankta oturabiliyorum. En azından bugüne kadar oturabiliyordum. Bugünse heyecanlarından ilişkilerinin taze olduğunu anladığım yirmilerinin başında bir çift çok geçmeden gelip yanıma oturdu.</p><p>O andan itibaren kendi dünyamın kahramanı olmaktan çıkıp IMDB’si altı olan bir romantik komedi filminin içinde, kimsenin hatırlamayacağı silik bir yan karakter oldum. Aslında normalde hemen kalkıp giderdim ama nedense o gün bankın sahibi olduğumu sanma yanılgısı yüzünden gitmedim. Size bakmıyorum mesajı verebilmek için kafamı yolun diğer tarafına çevirip kulaklığımdaki müziğin sesini yükselttim. O sırada kendime<em> “Hayır Sena hiç de ayıp değil yaptığın. Önce sen gelip oturdun. Neden gitmek zorunda olasın?” </em>gibi telkinlerde bulundum. Heyecanlı çiftimizin öpüşmeye başlamasıyla kendimi ikna çabalarıma saniyesinde son vererek hızlıca yerimden kalktım. Öpüşen bir çiftin yanında uzaklara bakmaya çalışırken boynu tutulan bir kadın rolünün üstümde hiç durmadığını fark ettim.</p><blockquote>Hayat romantik komedi filmi içine hapsolmuş bir yan karakterseniz gerçekten çok zor.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*4FAUiJ7c89RwsBZLPdjekw.jpeg" /></figure><h4>Durak 4: “ Gayet de akabiliyorum.” diyen Tuna Nehri’nin kıyısı.</h4><p>Sağ tarafında alabildiğine uzanan Tuna Nehri ve orman, sol tarafında birbiri ardınca dikilmiş ağaçların olduğu bu yol şehrin en kalabalık yerlerinden biri. Öyle kalabalık dediğime bakmayın. Bu şehrin en kalabalık hâli bile bayram zamanı boşaldığı iddia edilen İstanbul’umuzun en sakin halinden katbekat sakindir. Hatta hafta içi sekizden sonra her yer öylesine boş olur ki kendinizi şehir üstünüze kitlenmiş de siz içeride unutulmuş gibi hissedersiniz. İlk zamanlar oldukça garipsediğim bu durum şimdilerde hoşuma bile gidiyor. Çünkü şu an yürüdüğüm yolu ezber edebilecek kadar bir süreyi bu şehirde geçirdim. Mesela otobüsten indikten sonra yaklaşık altı şarkı sonra sevdiğim bankın önünde olacağımı, bu bankı geçtikten tam yedi ağaç sonra UFO Kulesi’ne bakmak için duracağımı ve Slovakya’nın Cengiz İnşaat’ı tarafından dikilip şehrin silüetini büsbütün bozan plazayı görüp sinirleneceğimi biliyorum. Birazdan bisikletin arkasına oturtulmuş sevimli bir çocuk görüntüsüne, yaz kış koşan Slovak insanların görüntüsünün karışacağını, kibarlığı ile günümü güzelleştiren hanımefendiden kahve almayı düşüneceğimi biliyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*wCKm7CurXskGKqlWH_YEIA.png" /></figure><p>Nehrin üzerindeki Pink Whale isimli bardan yükselen kötü rock müzik sebebiyle anı güzelleştirme çabasından sıyrılıyor ve aniden onunla konuşmaya başlıyorum. Sevgili Pink Whale, bu şehre dair unutmayacağım şeylerden biri de sen olacaksın. Ne pembesin ne balinaya benziyorsun. Üstüne sarılı alüminyum folyolarla ilkokulda yaptığım kötü teknoloji tasarım ödevlerine benziyorsun. Hepsini geçtim fena halde kötü rock müzik yapan bu kadar grubu nasıl buluyorsun? Kötü rock müzik demişken lütfen sahnendeki beyefendiye söyler misin sorunlarını rock müzik kisvesi altında bağırarak çözmeye çalışmasın ve ben seninle konuşmak yerine anda kalabileyim.</p><blockquote>Teşekkürler, öpüyorum.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2z04Du_t2BRnyokSNxECRw.jpeg" /></figure><h4>Durak 5: Anlam yeşili köprü ve kapanış konuşması.</h4><p>Bratislava şehri dört köprüye sahip. Bunların üçü nehir kıyısı boyunca uzandığından “Üç Kardeş Köprüler” ismiyle de biliniyor. Ben ise dördüncü köprüye yapılan bu ayrıştırıcı tutumu kınadığım için onlara renkleriyle hitap ediyorum. Örneğin şu an üzerindeki bir banka oturup şehri izlediğim Eski Köprü’ye yeşil, ondan bir öncekine gri, sonrakineyse mavi diyorum. <strong><em>(İsim bulma konusundaki yaratıcılığımdan etkilendiyseniz doğru yoldasınız. Yol biraz engebelidir lütfen dikkat ediniz.)</em></strong></p><p>Peyami Safa katılır mı bilmem ama kanaatimce iyi bir son etkili bir girizgahtan çok daha zor. <em>En azından benim için.</em> Çünkü ben büyük vedalara, alımlı bitiş cümlelerine değil kendiliğinden sone erişlere inanıyorum. Ne zaman aksini yapmayı denesem ya beceremiyor ya da kuvvetli bir pişmanlık duyuyorum. Üstelik vedaları filmlerde gösterildiği gibi yalnızca hüzün duygusuna bulanmış dramatik bir sahne olarak da görmüyorum.</p><p>Bu filmlerde kahramanımız o çok sevdiği kişiye, yere veda ederken dünya sanki onun etrafında dönmeye başlıyor ve aniden her şey yavaşlıyor. Oysa gerçek hayatta siz bir otobüs durağında gülüşünü ezber ettiğiniz kişiye veda ederken yanınızda oturan kadın otobüsü kaçırdığına, bir diğeri yarın işe gideceğine üzülüyor. Ne dünya yavaşlıyor sizin için ne arkadan duygusal bir şarkı yükseliyor. İnsan kalabalığının gürültüsüne korna sesleri karışıyor. Söylemek istediğiniz o göz alıcı son cümleyse hep sonradan aklınıza geliyor. En nihayetinde kitapta da dediği gibi her şey bir şeyin etrafında hiç durmadan dönüyor, insanın payına ise yalnızca sarhoşluk düşüyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*F7tPa9d5MTGjFu-rQlSKZA.jpeg" /></figure><blockquote>Not: Eğer hâlâ benden bir şey duymayı bekliyorsan vedalar için ettiğim onca sözden sonra sana veda edemem Bratislava ama her şey için teşekkür edebilirim. Ettim bile.</blockquote><p>Editör: <a href="https://medium.com/u/e11ce325ae15">Pozan</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d44e1544124d" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/yaz%C4%B1/%C3%A7ekoslovakyal%C4%B1la%C5%9Ft%C4%B1ramad%C4%B1klar%C4%B1m%C4%B1zdan-m%C4%B1s%C4%B1n%C4%B1z-d44e1544124d">Çekoslovakyalılaştıramadıklarımızdan mısınız?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/yaz%C4%B1">Yazı Rehberi</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Çalma Listeleri]]></title>
            <link>https://medium.com/yaz%C4%B1/%C3%A7alma-listeleri-73a427ac3df6?source=rss-3e5f0a105964------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/73a427ac3df6</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[şarkı]]></category>
            <category><![CDATA[türkiye]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sena Ünal]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 10 May 2024 17:14:58 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-05-10T17:14:58.554Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*APVKTAGNxd-BEwSXTLLYQg.jpeg" /></figure><blockquote><em>Siz, hiç beklemediğiniz bir anda galiba birazdan öleceğim diye düşündünüz mü?</em></blockquote><p>Ben düşündüm. Yirmi gün önce bindiğim uçak, kalkıştan bir süre sonra o kadar şiddetli bir sarsıntı yaşadı ki o an için hissedebildiğim tek şey öleceğime dair kuvvetli inançtı. Sarsıntının şiddeti artıp süresi uzadıkça itikatım da artı. Vehmim beynime başka şeyler düşünebilmesi için izin verdiğinde kulağımda çalan şarkıyı fark ettim. Rumeli Ekrem, “Dokumacı Kızlar”. Çok geçmeden bu farkındalığa bir yenisi daha eklendi. Demek ki anılarım film şeridi gibi gözümün önümden geçerken fon müziği olarak bu sesi işitecektim. Bana sorulsaydı ölmeden önce dinlediğim son şarkının bu olmasını istemezdim. Yanlış anlaşılmasın Rumeli Ekrem ile bir derdim yok. Sorun tam olarak “Dokumacı Kızlar” şarkısının kendisinde. Çocukken performans ödevi yapmak için gittiğim internet kafede küfürlü versiyonunu dinleyip travmatize olmanın eşiğinden döndüğüm bu şarkıyı safiyane hislerle hatırlamam çok zor. (Dikkat! Şarkının bu versiyonu ruh sağlığınıza fena halde zarar verebilecek sunturlu küfürler ve birtakım çirkinlikler içermektedir. Sağlığınız için evde dinlemeyiniz.) Üstelik gözümün önünden geçecek anılar arasında şarkıyla uyum sağlayabilecek bir anı da yok. Bu noktada geç de olsa aklıma şarkıyı değiştirmek geldi. Gelen şarkı Sezen Aksu’dan “Kahpe Kader”. Hüzünlü bir melodiyle başlayan şarkı, ilk otuz saniyeden sonra hareketli bir hal alıyor ve hızlıca sözler giriyor:</p><p>“A benim avanak arızalı, arsız gönlüm</p><p>Feleğin çemberine takılıp döndün ya</p><p>Arayan bulur elbet aradın, buldun pes</p><p>Hanya’yı Konya’yı gördün ya”</p><p>Bu çok daha iyi bir kapanış şarkısı. Hem ismi konsepte uygun hem işiteceğim son sözlerin gönle edilen bir sitem olma ihtimali kulağa fena gelmiyor. Gerçi benim gönlümün, şimdiye kadar yaptıkları ve pek tabii yapamadıkları düşünüldüğünde bunlardan çok daha ağır sözler duymayı hak ediyor ama ağzımı bozmak istemem. Uçağın sarsıntısı yavaşça sonlanırken tam olarak bunları düşünüyordum. Yani ne anılarım gözümün önünden bir film şeridi gibi geçti ne de içimden hüzünlü bir veda konuşması yapıyordum. O an sadece uygun bir şarkı eşliğinde ölebilmenin derdindeydim. Birkaç şarkı daha değiştirme şansım olsa belki bunu başaracaktım da. Neyse ki ölmedim ve uçak bir saat sonra Yunanistan’a indi. Bu kısımda size biraz geziden bahsedeceğim fakat bu bahis yine oldukça kısa ve belirli anlardan ibaret olacak. Uzun uzun gezi yazıları yazmakta ne gibi bir beis gördüğümü daha önce açıklamıştım. Şahsi deneyimlerin aktarıldığı gezi yazılarından hoşlanıyorsanız Mine Urgan’ın “Bir Dinazorun Anıları” kitabını okuyabilir, kitap okumak bana göre değil diyorsanız Ayhan Sicimoğlu’nun gezi programlarını izleyebilirsiniz. Ayhan Sicimoğlu konusunda sizi baştan uyarmam gerekiyor. Kendisi gezi deneyimlerini ancak önüne iyi bir yemek gelene kadar anlatabiliyor. Onu dinlemeye devam etmek için ise bir süre iştahı ve ağız şapırdatma sesleriyle baş başa kalmayı göze almanız gerekiyor. Beni okumaya devam etmek içinse dağınık bilinç akışıma sabretmeniz. Anda kalabilmeyi sahiden istiyorum. Mesela tam bu kısımda size yediğim güzel yemeklerden, yolculuğumun ilk rotası olan Selanik’ten, hayatımda gördüğüm ilk nar ağacının Atatürk’ün babasıyla evlerinin bahçesine diktiği nar ağacı oluşundan bahsetmek hatta bu son kısmıyla biraz hava da atmak istiyorum ancak bu noktada tek düşünebildiğim Selanik otobüsünde kafamı cama yasladığımda zihnime doluşan bir ilkokul tiyatro anısı. Ben 5. Sınıfa giderken okulumuz Atatürk’ün hayatını anlatan ufak bir tiyatro oyunu sahneye koymaya karar vermişti. Bu oyunun deneyimli oyuncuları da elbette ki bizler olacaktık.</p><figure><img alt="https://linktr.ee/yazirehberi" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*XNPao36-YhoejeyJ1SgjPw.jpeg" /></figure><p>Çoğumuz hayatında tiyatro sahnesi görmemişti hatta bazılarımız tiyatronun ne olduğundan bile habersizdi ama elbette ki bunlar ufak detaylardı. Hızlıca bir ekip seçildi. Ben oyunculuk kariyerimle gündeme gelmemek için hangi karaktere hayat verdiğimi söylemeyeceğim. Zaten asıl mesele Atatürk’ü kimin oynayacağıydı. Fark ettiyseniz bu günümüzde hala karar verilmesi gereken oldukça ciddi bir mesele. Atatürk olmanın taban puanları sürekli değiştiğinden olacak hemen her sene başka biri Atatürk olarak karşımıza çıkıyor. Şimdiye kadar bu rolü oynayanlar arasında Haluk Bilginer, Rutkay Aziz, Sinan Tuzcu, Halit Ergenç, İlker Kızmaz öne çıkan isimler arasında. Tabii en son Atatürk’ümüz Ertan Saban’ı da es geçmemek lazım. Bir de tüm Türkiye’nin “Atatürk’e benzeyen adam” sıfatıyla tanıdığı beyefendi var ki o başlı başına bir deneme konusu. Mesela kendisi “Atatürk dedi ki” diye bir kitap yazmış ve kitabından “Atatürk dedi ki… Ne dediğini merak ediyorsanız kitabımı alacaksınız işte.” diye bahseden mizah anlayışı hayli kuvvetli biri. Askeri üniformayla gezip girdiği pozlardan bahsetmiyorum bile. Ülkemizin Atatürk rezervi olarak o kadar bereketli ki “Atatürk bugün Atatürk’e benzeyenler yarışmasına katılsa ilk üçe girebilir mi acaba?” diye düşünmeden edemiyor insan. Bu yarışma bizim ilkokulumuzda yapılsaydı muhtemelen ilk ona bile giremeyecek çocuklardan biri seçilmişti Atatürk rolü için. Gerçi Ciguli’yi ve Charlie Chaplin’i tanıyamadığı için birinci seçmeyen jüriye ne kadar güvenilir orasını bilemem. Yine de saydığım tüm bu isimlerin arasında açık ara en kötü Atatürk benim ilkokul arkadaşımdı. Bir kere 130 santimlik boyu, koyu renk saçlarıyla fiziksel olarak uygun değildi üstelik sesi de fena halde inceydi. En kötüsü sınıfımdaki kızların hemen hepsi bu çocuğu seviyordu. Bu çocuğa Atatürk rolü vermek Atatürk’e benzeyen adama “Paşam” diye seslenmek kadar kötü bir fikirdi ama olmuştu. Oyun tam da beklediğim gibi geçti. Ne mi bekliyordum? Her şeyin berbat gitmesini ve çıkan rezillikten zevk alarak gülüp eğlenmeyi. Ben dahil hemen herkes sahnede ne söyleyeceğini unuttu. Atatürk’ün rahmetli babası Ali Rıza Efendi öldüğünü unutup sahneye bir daha çıktı, annesi Zübeyde Hanım şok olduğundan olacak oyunun yarısını sesi titreyerek oynadı. Tahmin edemediğim şey ise oyunun ortalarında Kazım Karabekir’in takılıp düşeceği ve benim buna gülmeyi bir türlü durduramadığım için sahneden indirilmek zorunda kalacağımdı. İsmet İnönü de gülmüştü bu arada ama ona kimse bir şey demedi tabii. (Siyasi şaka yok, zorlamayınız.)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*yEUCdVJQrskYQ5S1dpo7zQ.jpeg" /></figure><p>Neyse sorun etmiyorum. Oyunculuk kariyerine başlamak için zaten oldukça kötü bir başlangıçtı. Hem artık epey büyümüş, Selanik otobüsünden çoktan inmiş ve şu an bu satırları Atina’ya yakın bir ada olan Aegina’dan yazıyordum. Düşünecek çok daha mühim şeylere sahiptim. Mesela yüksekten korkmama rağmen tüm Aegina’yı kuş bakışı görebildiğim bu kayada durmaktan neden korkmuyordum? Bu ada biraz Büyükada’ya mı benziyordu yoksa ben mi bu yaz tekrar yaşayacağım için epey mutlu olduğum Büyükada’yı özlemiştim? Atina elbette oldukça güzeldi ama İstanbul daha güzel değil miydi? Suya hasret çöllerde beyaz güller biter mi, dikenleri göğü deler miydi? Bir menekşe kokusunda seni aramak var ya, bu hep böyle böyle gider miydi? Şarkı ile başladığım yazıyı şarkı ile kapatmak iyi bir fikir miydi?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*gUvW3P6KqqSDia7FqlR1Bg.jpeg" /></figure><p>Editör: <a href="https://medium.com/u/932d448d71ac">Sıla Yazıcı</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=73a427ac3df6" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/yaz%C4%B1/%C3%A7alma-listeleri-73a427ac3df6">Çalma Listeleri</a> was originally published in <a href="https://medium.com/yaz%C4%B1">Yazı Rehberi</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bir Hastane Koridorunda Düşündüklerim]]></title>
            <link>https://medium.com/yaz%C4%B1/bir-hastane-koridorunda-d%C3%BC%C5%9F%C3%BCnd%C3%BCklerim-f281cb1696ea?source=rss-3e5f0a105964------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f281cb1696ea</guid>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[türkiye]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[şiir]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sena Ünal]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 03 Mar 2024 14:52:24 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-03-03T14:52:24.867Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/563/1*5PWtgjus8ofWyaFHBF7Fyw.jpeg" /></figure><p>Burnuma dolan keskin iyodoform kokusu, boşaltılma zamanı çoktan geçmiş çöp tenekesi, pencerenin kenarından yüzüme vuran güneş ışığı, araları kirden simsiyah hâle gelmiş yerdeki fayanslar ve ben yaklaşık 2 saattir hastanedeyiz. Bundan yaklaşık 25 sene önce Ferhat Göçer henüz bir doktorken onun çalıştığı hastanede dünyaya gözlerimi açtım. O zamandan beri de ne yazık ki buralara yolum sıklıkla düşüyor. Ferhat Göçer’in çalıştığı hastanede doğduğum bilgisi kulağa havalı geliyor mu emin değilim ama doğduğum hastaneyi diğerlerinden ayırmak için kullanabileceğim bu detayı söylemeyi seviyorum. Ayrıca Ferhat Göçer’i yeterince cezbedici bulmadıysanız, size kendisinin cerrahlıktan şarkıcılığa geçen tek sanatçımız olduğunu da hatırlatırım. Gerçi bir hastane koridorundaysanız ve yeterince bunaldıysanız düşünecek bundan çok daha anlamlı şeyler bulacaksınız. Anne babasının yüzündeki karartıdan hasta olduğunu anladığınız çocukları düşüneceksiniz mesela. Yaşlı insanların hastaneye tek başına gelmesinin ne kadar üzücü olduğunu, burnunuza çalınan bu keskin kokunun adını bir ara Google’da aratmayı (Muhtemelen yine unutacaksınız diye isminin iyodoform olduğunu baştan söylüyorum.), sağlığınız için edilen bir anne duasını, en iyi damar yolu açan hemşirenin kim olabileceğini ve daha nicesini. Ben ise mevcudiyetime mahkumiyetimi böylesine yoğun hissettiğim anlarda kendimle sohbeti koyultmamak ve beni boğan bir vehime kapılmamak için sıklıkla etrafı izlerim.</p><figure><a href="https://linktr.ee/yazirehberi"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*AkoxVX2tcuHN9Lu5D1AasA.png" /></a></figure><p>Otobüs hastanenin olduğu köşeyi dönerken gördüğüm “Gürsaçlı Berber” tabelasından beri de yine bunu yapıyorum. Gür saçlının neden bitişik yazıldığını sorgulamıyorum ama gür bir saçın iyi bir berber olmak için ne gibi bir fayda sağlayacağını düşünüyorum. Kendi saçıyla pratik yapma fırsatı var bir kere diyor ve gür saçlı bir berberin kel bir berbere göre üç buçuk kat kadar avantaj sahibi olduğuna hızlıca ikna oluyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/563/1*4qeLTzxLewSjlAOprNNCHQ.jpeg" /></figure><p>Hastane kapısından geçtiğim an sarılan bir çifte ilişiyor gözüm. Sarılmanın hissettirdiklerini düşünüyorum. Günübirlik otel odasındaymış hissi veren omuzları, evinizdeymiş gibi hissettiren sarılışları, en son kime sarılmak isteyip sarılamadığımı ve şu sıralar omuzlarımın ne kadar sık ağrıdığını. Bana kalsa bir süre daha bunu düşünürüm aslında ama danışmadan gelen Cemşit Bey, sesi ile düşüncelerimin akışı değişiyor. Aşinayım çünkü bu isme. Cemşit, bizim fırına sıklıkla gelen bir delinin ismi. Aranızda Cemşit Bey’e deli dememden rahatsız olanınız varsa kendisinin bundan hiç de rahatsız olmadığını belirtirim. Deli birinin beyanını ciddiye almamak da bir seçenek elbette ama müsaadenizle ben kendisine deli demeye devam edeceğim. Cemşit, mahalleli tarafından deli mahlasıyla tanınan hemen her gün fırınımıza gelen kırklı yaşlarında bir abi. Cemşit abi fırına gelir, göz ucuyla şöyle bir etrafa bakar ve çok geçmeden babamı sorar. Babamı neden sorduğunu bilmediğimizi sanır ama biliriz. Ondan 10 lira istemek için. Ne enflasyon ne döviz kuru ne de ekonomimizin geldiği son hâl değiştiremedi bu miktarı. Anlayacağınız gönlü oldukça tok bir delidir Cemşit abi. Aylık 300 lira Cemşit masrafını gider defterine yazıyor muyuz acaba diye düşünürken bu kez de bir teyzenin sesi değiştiriyor düşüncelerimin akışını. Hastaneyle ilgili sorulan birkaç sıkıcı sorudan sonra malum teyze sorusu karşılıyor beni. “Ne iş yapıyorsun kızım, okuyor musun?” Yaşlılardan gelen bu sorulara hiçbir zaman dürüstçe cevap veremiyorum. Bence zaten vermemeliyiz de. Hele de teyzemiz sorduğu üç sorunun ardına en az beş tane hayatından şikâyet eder cümle sıkıştırdıysa asla yapmamalıyız bunu. Alımlı sevinçlerin hepsini bir çırpıda atlayarak geçirdiği ömründen yakınan birine (Tamam kabul ediyorum, teyze kendini tam olarak böyle ifade etmedi ben birazcık süsledim.) nasıl “Teyzecim ben aslında gölge yazarlık gibi bir şey yapıyorum, biri için komik kısa metinler yazıyorum ama bundan bahsetmemem gerekiyor zaten bu işten çok az para kazanıyorum. Ayrıca haftanın ilginç ve komik haberlerini bularak onları derliyorum bu iş içinse neredeyse para bile almıyorum.” diyeyim? Demiyorum haliyle. Ona duymak isteyeceği yanıtları veriyorum. “Hukuk okuyorum teyzecim.” “Evet evet devlete sırtımızı yaslamak lazım ben de savcı olmak istiyorum zaten çok haklısın.” “Avukatlık yasal dolandırıcılık, doğru söylüyorsun.” Ayaküstü bu kadar yalan söylemekten yorulduğum için teyzenin yanından nazikçe ayrılıyorum. Yürürken gözüme kotumdaki leke ilişiyor ve hemen size kota ismini veren hikâyeyi anlatmaya karar veriyorum. Yugoslavya göçmeni bir terzi olan Muhteşem Kot, o dönem “blucin” olarak bilinen bugünkü kot pantolonları 1960’larda ülkemize getiriyor. Marka ismi için de oldukça yaratıcı bir karara imza atarak soyadını seçiyor. 1992 yılında şirket batıyor ama Muhteşem Bey’in soyadı bugün “kot pantolon” kullanımıyla hepimizin diline yerleşmiş oluyor. Ben bu bilgiyi öğrendiğimde ilk olarak ülkemizde Muhteşem ismine sahip kaç kişinin olduğunu araştırmıştım (14.724). Siz ise bu bilgiyi dilediğiniz gibi kullanabilirsiniz. İsterseniz bir ilk buluşmada flörtünüze genel kültürünüzü kanıtlamak, isterseniz arkadaş ortamlarında kullanmak yahut Kot soyadına sahip kaç kişinin olduğunu araştırmak için. Siz bu bilgiyi nerede kullanacağınızı düşünürken izninizle ben yazıma devam edeceğim.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/564/1*63iYmbysrd6oTCRH-0uR6w.jpeg" /></figure><p>Rutin hastane bekleyişleri, gerekli kontroller, ince damarlarım yüzünden hiçbir zaman ilk seferinde alınamayan kan verme faslından sonra nihayet koridorda boş bir sandalye bulup oturuyorum. Geleli 2 saatin geçtiğini fark ediyor ve hastane koridorlarında geçirilecek daha epey zamanım olduğu için bu denemeyi yazmaya koyuluyorum. Size Ferhat Göçer’den, Cemşit’den, saçları gerçekten gür mü bilemediğimiz gür saçlı berberden, meraklı yaşlı teyzeden ve Muhteşem Kot’dan bahsediyorum. Aniden sıkılıp temiz hava almak için dışarıya doğru yürürken kendimin devamı olmakta neden bu kadar zorlandığımı düşünüyorum, ömre yük akılları, biteviye kalp kırıklıklarımı, uzun süredir asılı kaldığım o hikâyenin artık sonlandığını ve çok sevdiğim bir şiirin de dediği gibi üzünç sevgilim ya da nane otları.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*OvrXsIpUXRqX0kXBD1i6Bg.jpeg" /></figure><p>Editör: <a href="https://medium.com/u/42d4916137ae">Buse Özcan</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f281cb1696ea" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/yaz%C4%B1/bir-hastane-koridorunda-d%C3%BC%C5%9F%C3%BCnd%C3%BCklerim-f281cb1696ea">Bir Hastane Koridorunda Düşündüklerim</a> was originally published in <a href="https://medium.com/yaz%C4%B1">Yazı Rehberi</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yeni Yıl, Yeni Umutlar, Umut Bulutlar ve Çocukluk Özlemleri]]></title>
            <link>https://medium.com/@senaunal17/yeni-y%C4%B1l-yeni-umutlar-umut-bulutlar-ve-%C3%A7ocukluk-%C3%B6zlemleri-41d0e9f87a43?source=rss-3e5f0a105964------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/41d0e9f87a43</guid>
            <category><![CDATA[hayat]]></category>
            <category><![CDATA[yeni-yıl]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[çocukluk]]></category>
            <category><![CDATA[büyümek]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sena Ünal]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 02 Jan 2024 02:19:32 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-01-02T02:28:30.174Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Merhabalar. Öncelikle belirtmeliyim ki bu yazının Umut Bulut ile en ufak bir ilgisi yok. Profesyonel futbol ile ilgilenme kariyerimi uzun zaman önce sonlandırdım. Başlığı koyarken zihnimde birden bu isim belirdi sadece. Umut Bulut futbolu bıraktı mı, onu bile bilmiyorum. Böyle söyleyince anlık olarak merak ettim tabii ama geçeceğini umuyorum. Futbolla artık ilgilenmiyorum ama hâlâ Beşiktaşlıyım ve Şenol Güneş’i oldukça seviyorum bir de arada Zeki Demirkubuz’un Beşiktaş’ın başına geçeceğini hayal ediyorum hepsi bu.</p><p>Yeni bir yıla girmek üzereyiz. Her sene birçoğumuz, içimizde tanıdık heyecanlar taşıyarak yeni yılın gelişini kutluyoruz. Kimileri benim de kişisel favorim olan mandalina ve yeni yıl konseptli televizyon programları eşliğinde yapıyor bunu, kimileri “Abi yılbaşında bizdeyiz bak, fena eğleneceğiz.” cümlesinin büyüsüne kapılıp alkole karışmış ter kokusunun burnu yaktığı bir arkadaş evinde, kimileri ise haftalar öncesinden ayarlanmış bir mekânda kötü canlı müzik eşliğinde. Bir insan en fazla ne kadar kötü şarkı söyleyebilir ki diye düşünüyorsanız bu mekânlardan birine gitmenizi şiddetle tavsiye ederim. Tabii benim gibi başkası adına utandığınızda gözleriniz doluyorsa şarkı söyleyen kişiyle göz teması kurmamaya lütfen özen gösteriniz. Aksi takdirde bu kişi, söylediği şarkının sizi duygulandırdığına inandığı için performansının dozunu giderek arttıracak ve kulağınızın dibinde çıkabildiği en tiz tondan “Çileeeee” diye bağıracaktır.</p><p>Geçenlerde, hazır yeni bir yıla giriyorken geride bıraktığımız yılı değerlendirmek gibi bir hata yaptım. Zihin klavyemde basılmadık tek bir tuş kalmayana dek düşündüm. Sene başladığında sanırım bir müzede çalışıyor, Kadıköy’de oturuyor ve şimdi hiçbiriyle konuşmadığım insanlarla yeni yılın gelişini kutluyordum. Bu sene ise farklı bir ülkede, bambaşka insanlarla gireceğim yeni yıla. Arada geçen zamanda çok fazla şey yaşandı, bazı şeyler ise çok istememe rağmen yaşanamadı ve üzülünen ihtimallerin heyecanı olarak bir köşede öylece kaldı. Yeni kitaplar okundu, yeni filmler izlendi, biraz gezildi biraz görüldü ama “Çok gezen mi bilir, çok okuyan mı?” sorusuna henüz yanıt bulunamadı. Herkese açık bir blog sayfasında tüm yıl yaşadıklarımı tek tek anlatmak gibi bir hataya düşmeyeceğim elbette o yüzden burada kesiyorum. Zaten hafızam bir hayli iyidir ve şimdi anlatmaya başlasam tüm yılımı anlatmak dört beş gün sürebilir. Saatlerce anlatmaya değecek kadar hareketli bir hayatım yok sadece ufak detayları ve saçma anıları unutamama gibi bir probleme sahibim. Hayatımızın bir döneminde yollarımız kesiştiyse ve ilgimi çektiyseniz, size dair sizin bile hatırlamadığınız küçük detayları hatırlıyorumdur muhtemelen. Mesela 5. sınıfta bir okul etkinliğinde Badem’in Sen Ağlama şarkısını söylerken sahnede birden ağlamaya başlayan sınıf arkadaşımı ve o gün yaşanılan her şeyi hâlâ hatırlıyorum. Örnek vermek için özellikle bu anıyı seçtim ki sınıf arkadaşım İ. D., uykusunun kaçtığı gecelerin birinde zihninde utandığı anların klibini döndürürken kendini rahatlatmak için “Ya herkes unutmuştur zaten olayı, çocuktuk daha, çocukken herkes biraz salak değil midir, hatta bazıları hâlâ salak…” gibi şeyler söylüyorsa bilsin ki ben unutmadım. Hatta düşündüğünden bile daha çok anımsayıp gülüyorum buna.</p><p>Anlamakla katlanmak arası tükettiğimiz ve yer yer tükendiğimiz ömürlerimizde girilen her yeni yılda biraz daha büyüyoruz. Oysa ben ara sıra da olsa çocukluk günlerinin başıboşluğunu özlüyorum. Bazı rüyalarımda hâlâ Cennet ile mahallede top oynuyor, annemin kızacağını bildiğim hâlde terli terli eve koşuyorum. Koşarken yüzümü yalayan rüzgarı, zayıf olduğu için tüm çocukluğum boyunca beni koşu yarışlarından mahrum bırakan kalbimin ağzımda attığını hissediyorum ama sonra uyanıyorum ve anlıyorum. İsli de olsa alın yazımız bu. Kitapta da söylendiği gibi sesimiz dışarıdaki çocuk seslerinin arasına karışmayacak artık ve çaresiz hissettirse de büyüyeceğiz, başka yolu yok. Kıblesi umutsuzluk olanın karanlığa mahkûm bir ömür süreceğinden bir hayli korktuğum için ve uzun süre ciddi kalmak konusunda biraz sıkıntı yaşadığımdan mihnet yüklü satırlara burada son veriyor ve yeni yıla dair ümitvar olduğumu da eklemek istiyorum. (Hatta başta biraz komik gelse de yeni yıldan isteklerimi yazdığım bir liste bile yaptım.)</p><p>Bu sene yaşadığım şeylerin hepsini anlatmasam da öğrendiğim birkaç şeyden bahsederek yazımı bitirmek isterim. Mesela 2023’de bıraktığım birçok güzel anıya ev sahipliği yapan Büyükada’daki Aşıklar Yolu’na ismini Tahsin Nahit vermiş. (Unutmazsam bir ara Tahsin Nahit’in de dahil olduğu Fecr-i Ati döneminin, edebiyatımız için ne kadar talihsiz bir dönem olduğundan da bahsetmek isterim.) Orhan Veli’nin bacaklarının dikkat çekici şekilde ince ve uzunmuş. Necip Fazıl’ın babası deliymiş. (Kendisinin de pek akil baliğ bir insan gibi davrandığını söyleyemeyeceğim.) Okyanusta yüzen oyuncak ördeklerin anlatması zevkli bir hikâyesi varmış. Avrupa’da gerçekten arabalar ayağını attığında duruyor ama kızlar teklif etmiyormuş. Ömür inşa etmeye çalıştığın her şeyi imha etmekle geçiyor, mevcudiyetinle savaş en çok seni yoruyormuş. Bazen çok istemek bile yetmiyor, uzakta kalanların yakınlığını arzulamak kalbi incitiyormuş. Evde olma hissi çok büyük bir lütuf, edilgen bir mutlu etme ihtiyacı ömre yük oluyormuş. Bazı insanlar makul gerekçelerle aklanamayacak kadar kötü bazıları ise inanması güç bir biçimde iyiymiş ve bir varmış bir yokmuş uzak diyarların birinde kahramanımız kendisinin devamı olmakta zorlandığı gecelerin birinde bu satırları yazıyor sevdiği herkesin şahane bir yıl geçirmesini diliyormuş.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/385/1*biekyUPybf2CUH4q_c_U9w.jpeg" /></figure><p>Yazıyla ilgili görüş bildirmek isterseniz:</p><p>Mail: senaunal17@outlook.com</p><p>Instagram: senanurunal</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=41d0e9f87a43" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Satılık Hayatlar ve Lahana Dolmaları]]></title>
            <link>https://medium.com/@senaunal17/sat%C4%B1l%C4%B1k-hayatlar-ve-lahana-dolmalar%C4%B1-548a35885ace?source=rss-3e5f0a105964------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/548a35885ace</guid>
            <category><![CDATA[hayat]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[lahana]]></category>
            <category><![CDATA[onurunlu]]></category>
            <category><![CDATA[sohbet]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sena Ünal]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 09 Dec 2023 19:43:40 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-12-09T19:43:40.786Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Saçma ne zaman anlam kazanır? Marcel Duchamp saçma zamanla anlam kazanır diyerek net bir tarih vermekten kaçınmış. Ben ise muğlak ifadelerden hiç hoşlanmam. Kafamda dönüp dolaşan sorulara hemen yanıt bulmak isterim. Çoğunlukla bulamam o sebepten yazarım. Saçmanın anlama kavuşacağı iddiasındaki bu sözü söyleyen Duchamp ama ben bu söze ilk kez Onur Ünlü’nün “Hayatımı Satıyorum” isimli sitesinde rastlamıştım. Neler yoktu ki o sitede. Yolda yürürken rastlanılan patlıcan, satılacağından bir haber evin bir köşesinde duran F klavye, “Tahta zaten, bende üç tane daha var.” diyerek satışa sunulan ülke sinemamızı özetler nitelikte bir altın portakal ödülü (tamam altın değil ama en azından portakala benzeyebilirdi yine de siz bilirsiniz tabii), bir Ah Muhsin Ünlü şiirinin ses kaydı ve daha nicesi. Siteyi incelerken hemen hayatımı sattığım bir site olsa o siteye neleri koyardım diye düşünmüştüm. Bir bakalım elimizde ne var? İlkokul hızlı okuma yarışması birinciliğinden kalan ucu dişlenmiş kırmızı kurşun kalem, Ankara kompozisyon yarışması ikinciliğimin hatırası büyük ekranlı bir mp5 (birinci olan çocuk nerede ne yapmakta bugün bile merak ediyorum. Umarım yazar falan olmuştur ve birinci olamadığıma değmiştir. Sonuçta ikincilik kulağa birincilik kadar havalı gelmiyor itiraf edelim.) bugün hemen hemen hiçbiriyle konuşmadığım, isimlerini bile hatırlayamadığım insanlar tarafından doldurulan hatıra defterleri, adını sonraları Latif koyduğum (bu bambaşka bir hikayedir) içi ıvır zıvır dolu kırık mavi kutu, yedinci sanat tutkumu borçlu olduğum DVD’ler, bir zamanlar odamın her tarafını süslemiş, etrafı bant izleriyle dolu rock grubu posterleri, birkaç talihsiz şiir denemesi, yoldan bulduğum taş şeklindeki taş (şimdi bana taş şeklinde taşı neden sakladın demeyin. Tüm taşlar başka bir şeye benziyor. Kalp olanı var, kare olanı var, yumurta görünümlü taş var hatta insan yüzüne benzeyeni bile var. Sadece taşa benzeyen bir taş bulmak ne kadar zor bilemezsiniz.) Fena bir liste olmadı doğrusu. Ciddi alıcılar için fiyat bilgisi vereceğimi ve toplu satışlarda indirim yapacağımı da belirtmek isterim</p><p>Duchamp ile başlattığımız, tuhaf bir şekilde pisuvarından hiç bahis açmadığımız, geçmişimin bölük pörçük birkaç hatırasına tanıklık edip oradan şimdilerde anlam kazanamayacak kadar saçmalamakla meşgul olan Onur Ünlü’ye getirdiğimiz bahsi kapatıyorum artık. (yazıyı yazdığımda henüz son filmi olan ismiyle müsemma Bomboş’u izlememiştim. Bu kötü film şaheserini iki parantez arasına sığdırmak haksızlık olur. Ayrıca bu seviyedeki bir kötü filmin oldukça ilham verici bir yanı da var doğrusu. O sebeple bambaşka bir yazıda sadece bu filmin kötülüğünden bahsetmek isterim.) Deneme yazmaya bu yüzden seviyorum işte. Deneme yazarken az buçuk bildiğinizi sandığınız şeyler hakkında mutlak doğrularmış gibi ahkâm kesebilir, seçtiğiniz bir yönetmenin bir hayli saçmaladığından bahsedebilir (ben bu yazı için kelleşmeye başlamış, etine dolgun, solcu bıyıklı bir yönetmen tercih ettim. Siz evde bulduğunuz yönetmenlerden dilediğinizi kullanabilirsiniz.) düzyazının rahatlığına yaslanıp şımarabilir yahut şu an canınızın bir hayli lahana dolması istediğinden bahis açabilirsiniz. Konunun gidişatı açısından lahana dolmasından bahsetmemi saçma bulduysanız teessüf ederim. Ne anlattığımı hiç anlamamışsınız ama inanın ne anlattığımı ben de hiç anlamadım hatta en ufak bir fikrim bile yok.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*X0zwF_6IWLMHmKI1FvcJog.jpeg" /></figure><p>Yazımla ilgili görüş belirtmek ister yahut Bomboş filminin ne kadar kötü olduğu hakkında hasbihal etmek isterseniz;</p><p>Instagram: senanurunal</p><p>Mail: senaunal17@outlook.com</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*SPl2_8aHxO859QmEFo0QoA.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=548a35885ace" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>