<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by serdar on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by serdar on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@serdargurcay?source=rss-a7bf06b30887------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*U8c7lYgrDlGVED5-D95J_w@2x.jpeg</url>
            <title>Stories by serdar on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@serdargurcay?source=rss-a7bf06b30887------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Mon, 16 Nov 2026 13:45:45 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@serdargurcay/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[A Refugee for 78 Years]]></title>
            <link>https://serdargurcay.medium.com/a-refugee-for-78-years-3c4754573fcc?source=rss-a7bf06b30887------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3c4754573fcc</guid>
            <category><![CDATA[palestine]]></category>
            <category><![CDATA[nakba]]></category>
            <category><![CDATA[gaza]]></category>
            <category><![CDATA[refugees]]></category>
            <category><![CDATA[genocide]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[serdar]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 21 Oct 2026 10:45:29 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-10-21T10:45:29.276Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>“I was 9 years old. When our village was bombed, we had to leave our home. We stuffed a few clothes into a small bag and walked out. That’s where I got separated from my family. I walked toward the Lebanese border with my aunt and my 7-month-old baby brother.”</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/900/1*kz3bRvQcoyHLPZEiG0BooA.jpeg" /></figure><p>I’m sitting in a dimly lit room where the paint is peeling off the walls from the damp. Aunt Zekiye, a Palestinian woman, is talking and I’m listening closely to every word. She tells me about the days in 1948 when Israel occupied Palestine, and what happened to her as she fled and in the years after. I’ve met many Palestinians before, but I feel very lucky to meet someone who lived through the Nakba herself. (The Nakba means “the Great Catastrophe.” It refers to May 15, 1948.) Fewer and fewer people who lived through those days are still alive.</p><p>Aunt Zekiye goes on: <strong>“We walked until evening that day. When it got dark, we took shelter under a tree and spent the night there.</strong> The next day we reached southern Lebanon. Some time later the rest of my family arrived, and my older brother went to Beirut to find us a place to stay. At first we lived in a tent. A few months later we moved into a small house. More Palestinians like us kept coming, and that’s how this camp began.”</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/900/1*p6Z2wy3_5FVFnLr1hzQR0A.jpeg" /><figcaption>The old and unhealthy house where Aunt Zekiye currently lives. Although she once had a spacious home with a garden in Palestine, she is now forced to live here.</figcaption></figure><p>78 years have passed, but Aunt Zekiye remembers everything as if it happened yesterday. Palestinian children born far from their homeland grow up hearing these stories from their elders, and now I’m hearing hers. When I ask if she remembers her first days in the camp, she says, “I even remember my house and my village in Palestine.” Then she goes back to her childhood: <strong>“We had a big garden. We grew figs, olives, grapes and all kinds of vegetables. We had 12 cows, a few sheep and some chickens. We made our own cheese and ate eggs from our own chickens.”</strong></p><p>As you may know, the key is a special symbol for Palestinians. Some families who fled in 1948 passed the key to their home in Palestine down to their children and grandchildren, hoping to return one day. So I asked Aunt Zekiye if she had kept her key or any other keepsake. <strong>“What key? We had to leave in such a hurry that we even left the bread we’d baked in the oven.”</strong></p><p>When we first came in, Aunt Zekiye was watching news about Palestine on TV. She follows everything that happens. When I told her that people all over the world are holding protests for Palestine, she said, “Yes, I follow it too. <strong>It makes me very happy that people stand up for us and don’t leave us alone. I cry every time I see the news. God willing, one day we will go back.”</strong></p><p>After half an hour of rich conversation, we got up to leave. Just as we were saying goodbye, the power went out and the room went dark. Aunt Zekiye wasn’t surprised. Power cuts are normal in the Palestinian camps. The electricity and water lines were put up in a messy, unplanned way. The streets are already narrow, and so many water pipes and electric and phone cables run above them that you can’t see the sky. This is where Palestinian refugees live out their lives.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/900/1*f6i4gbpokxuqsdHPtbY2LA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/900/1*vnGjBuDB0C2_VEupuEQ-Rg.jpeg" /><figcaption>Electrical, water, and telephone installations — which expand as the population grows and are set up in open areas — pose a significant risk, especially during rainy weather. (Lebanon)</figcaption></figure><p>When Aunt Zekiye saw the camera I was carrying, she told me one more story: “One day some American journalists came to interview me. I grabbed the camera out of their hands and wouldn’t give it back. <strong>I said, ‘This is mine now!’ They were shocked and protested. So I told them, ‘This is exactly what Israel does to us. It takes what is ours by force and keeps it.’”</strong></p><p>This is the story of just one of the people who had to leave their country and live as refugees. Thousands of people like Aunt Zekiye died without ever seeing their homes again. <strong>Israel was founded on May 14, 1948, on top of the stories of hundreds of thousands of people who, like Aunt Zekiye, were forced to leave their homeland.</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3c4754573fcc" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[76 yıldır mülteci]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/filistini-kalbinde-ta%C5%9F%C4%B1yan-kad%C4%B1n-8ab30be67631?source=rss-a7bf06b30887------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8ab30be67631</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[nakba]]></category>
            <category><![CDATA[göç]]></category>
            <category><![CDATA[palestine]]></category>
            <category><![CDATA[filistin]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[serdar]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 15 May 2024 19:15:48 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-10-21T10:29:06.637Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote><em>“9 yaşındaydım. Köyümüz bombalanınca evi terk etmek zorunda kaldık. Küçük bir çantaya birkaç parça elbise sıkıştırıp evden çıktık. Ailemle orada ayrıldık. Ben, teyzem ve 7 aylık kardeşimle beraber Lübnan sınırına doğru yürüdüm.”</em></blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/900/1*kz3bRvQcoyHLPZEiG0BooA.jpeg" /><figcaption>Filistinli Zekiye teyze (85)</figcaption></figure><p>Duvar boyası rutubetten dökülmüş, loş ışıklı bir odada Filistinli Zekiye teyzeyi can kulağıyla dinliyorum. İsrail’in 1948’de Filistin’i işgal ettiği günleri, göç ederken ve sonrasında yaşadıklarını anlatıyor. Daha önce birçok Filistinli ile tanıştım ama Nekbe’yi <em>(Büyük Felaket Günü, 15 Mayıs 1948)</em> bizzat yaşayan birisiyle tanıştığım için kendimi çok şanslı hissediyorum. Çünkü o günleri yaşayan insanların sayısı giderek azalıyor.</p><p>Zekiye teyze anlatmaya devam ediyor: <strong>“O gün akşama kadar yürüdük. Hava kararınca bir ağacın altına sığındık ve geceyi orada geçirdik. </strong>Ertesi gün Lübnan’ın güneyine ulaştık. Bir süre sonra ailem de gelince ağabeyim Beyrut’a giderek kalacak yer ayarladı. Önce çadıra yerleştik. Birkaç ay sonra küçük bir eve geçtik. Bizim gibi başka Filistinliler de gelince bu kamp kurulmaya başladı.”</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/900/1*p6Z2wy3_5FVFnLr1hzQR0A.jpeg" /><figcaption><em>Kamplarda yüz binlerce kişi sağlıksız ve güvensiz evlerde yaşıyor.</em></figcaption></figure><p>76 sene geçmesine rağmen Zekiye teyze her şeyi sanki dün yaşanmış gibi hatırlıyor. Ülkesinden uzakta doğan Filistinli çocukların büyüklerinden dinlediği gibi, ben de Zekiye teyzeden yaşadıklarını dinliyorum. Kamptaki ilk zamanlarını hatırlıyor musun, diye sorduğumda “Ben Filistin’deki evimi, köyümü bile hatırlıyorum.” diyor ve çocukluğuna geri dönüyor: <strong>“Büyük bir bahçemiz vardı. İncir, zeytin, üzüm ve çeşit çeşit sebze yetiştirirdik. 12 tane ineğimiz, birkaç tane koyunumuz ve tavuğumuz vardı. Peynirimizi kendimiz yapardık, kendi tavuklarımızın yumurtasını yerdik.”</strong></p><p>Bilirsiniz, <strong>anahtar,</strong> Filistinliler için özel bir simge. Hatta 1948’de göç eden bazı aileler, Filistin’deki evinin anahtarını, bir gün geri dönme umuduyla çocuklarına ve torunlarına emanet eder. Ben de Zekiye teyzeye anahtarını veya başka bir hatırayı saklayıp saklamadığını sordum. <strong>“Ne anahtarı! Öyle aceleyle çıkmak zorunda kaldık ki pişirdiğimiz ekmeği bile fırında unuttuk.”</strong> dedi.</p><p>Eve ilk girdiğimizde Zekiye teyze televizyonda Filistinle ilgili haberleri izliyordu. Olup bitenleri sürekli takip ediyor. Dünyanın her yerinde insanların Filistin için eylemler yaptığını söylediğimde “Evet ben de takip ediyorum. <strong>İnsanların bizi savunması ve yalnız bırakmaması beni çok mutlu ediyor. Haberleri her gördüğümde ağlıyorum.</strong> İnşallah bir gün geri döneceğiz.” diyor.</p><p>Yarım saatlik dolu dolu bir sohbetin ardından müsaade aldık. Tam veda ederken elektrikler gitti ve oda karanlığa büründü. Zekiye teyze pek şaşırmadı. Çünkü bu durum Filistin kamplarında çok normal. Elektrik ve su tesisatı çarpık inşa edilmiş. Zaten dar olan sokaklardan geçen su boruları, elektrik ve telefon kabloları yüzünden gökyüzü görünmüyor. Filistinli mülteciler burada ömür geçiriyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/900/1*vnGjBuDB0C2_VEupuEQ-Rg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/900/1*f6i4gbpokxuqsdHPtbY2LA.jpeg" /><figcaption><em>Nüfus arttıkça genişleyen ve açık alana kurulan elektrik, su ve telefon tesisatı özellikle yağmurlu havalarda büyük risk oluşturuyor.</em></figcaption></figure><p>Zekiye teyze yanımdaki fotoğraf makinesini görünce bir hatırasını daha anlattı: “Bir gün Amerikalı gazeteciler benimle röportaj yapmaya geldi. Ellerindeki kamerayı çekip aldım ve geri vermedim. ‘Bu artık benim!’ dedim. Şaşırdılar ve itiraz ettiler. Ben de onlara <strong>‘İşte İsrail de bize aynen böyle yapıyor. Bizim olanı zorla alıp el koyuyor, dedim.”</strong></p><p>Bu, ülkesini terk edip mülteci olarak yaşamak zorunda kalan insanlardan sadece birinin hikayesi. Zekiye teyze gibi binlerce kişi, evini tekrar göremeden vefat etti. <strong>İsrail, 14 Mayıs 1948’de, Zekiye teyze gibi ülkesini terk etmek zorunda kalan yüz binlerce kişinin hikâyesi üzerine kuruldu.</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8ab30be67631" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/filistini-kalbinde-ta%C5%9F%C4%B1yan-kad%C4%B1n-8ab30be67631">76 yıldır mülteci</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[“Açlıktan ölmekten biraz daha iyi.”]]></title>
            <link>https://serdargurcay.medium.com/a%C3%A7l%C4%B1ktan-%C3%B6lmekten-biraz-daha-iyi-234ac33047dc?source=rss-a7bf06b30887------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/234ac33047dc</guid>
            <category><![CDATA[mülteci]]></category>
            <category><![CDATA[filistin]]></category>
            <category><![CDATA[refugees]]></category>
            <category><![CDATA[palestine]]></category>
            <category><![CDATA[gazze]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[serdar]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 26 Nov 2023 11:58:57 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-11-26T16:56:34.350Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Birleşmiş Milletler’in (BM) raporlarına “Açlıktan ölmekten biraz daha iyi durumdalar.” notuyla kaydedilen Filistinli mültecilerin hikayesi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*i5M7oVya2tqRs6JwJR5XOg.jpeg" /><figcaption>Burc el-Beracne mülteci kampı</figcaption></figure><p>Beyrut, dünyayı gezmek isteyen her turistin ilk duraklarından biri. Akdeniz kıyısında, tarihi ve kültürel açıdan zengin, zahteri meşhur, her turistin uğrak noktası olan Güvercin Kayalıkları’na sahip ve en meşhur lakabıyla “Orta Doğu’nun Paris’i” olan şehir.</p><p>Ancak, Beyrut’un sahil kesimindeki lüks ve zengin yaşantının arka sokaklarında turistlerin dahi bilmediği bambaşka bir yaşam var. Lübnan’da, BM Filistinli Mültecilere Yardım Ajansı’na (UNRWA) kayıtlı 12 kampta 476 binden fazla Filistinli mülteci var (Aralık 2019). Ancak yaklaşık yarısının kötü yaşam koşulları ve baskılar sebebiyle başka ülkelere göç ettiği tahmin ediliyor. Kalanlar ise imkansızlıklarla mücadele ediyor. Çalışma, eğitim, sağlık ve benzeri haklardan mahrumlar(*). Bu hizmetlere yardım kuruluşları aracılığıyla ulaşabiliyorlar. Yani dışarıdan gelen yardımlara muhtaçlar.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*MnlRzQ5imxaEqLIWOV8cMg.jpeg" /><figcaption>Mülteci kampı</figcaption></figure><p>Çalışma alanları kısıtlı. Bazı işlerde çalışmalarına izin verilmiyor. Bize eşlik eden Filistinli Wisam çok iyi bir şoför. TIR, kamyon ve hatta dozer kullanabilmesine rağmen, mülteci olduğu için büyük araçlara uygun ehliyet almasına izin verilmiyor. O ehliyetleri de alabilse birçok işte çalışabilir.</p><p><strong>Buradaki kampların varlığı 1948 yılına dayanıyor.</strong> İsrail, kuruluşunun ertesi günü (15 Mayıs 1948) Filistin’i işgal etmeye başladığında o gün Filistinlilerin takvimine “Nekbe” olarak işlendi. Yani; Büyük Felaket.</p><p>O gün topraklarından çıkarılan aileler, evlerinin kapısını kilitledikten sonra anahtarları yanına alarak göç yoluna düştü. O anahtarlar bir gün geri dönmenin umuduyla nesilden nesile miras olarak geçiyor.</p><blockquote>1948&#39;de Lübnan’a göç eden ilk Filistinliler, kamplarda büyük sefalet içinde yaşamış. Çadır veya barakalara yerleşen ailelerin durumu, BM’nin o dönemde hazırladığı bir raporda <strong>“Açlıktan ölmekten biraz daha iyi.”</strong> şeklinde tanımlanmış.(**)</blockquote><p>Mülteci kampı denince aklımıza devasa çadır kamplar gelse de Lübnan’daki Filistinli mülteci kampları biraz farklı. 1948’de topraklarını terk etmek zorunda kalan Filistinlilerin bir kısmı Lübnan’ın farklı şehirlerinde yeni bir hayat kurmaya çalışmışlar. İlk yıllarda çadır ve barakalarda yaşamışlar. Sonraki yıllarda inşa edilen gecekondular, yıllar içinde nüfus arttıkça yükselmeye başlamış. Her aile için bir kat eklenmiş. Bugün, amatörce inşa edilen ve sağlam olmayan yapılarda yüz binlerce insan yaşıyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*00UtKuUk7MFw5Q3VbwNYfg.jpeg" /><figcaption>Yaklaşık 20 bin Filistinli’nin yaşadığı Burc el-Beracne kampı. Bazı yerlerde apartmanların arasındaki boşluklardan gün ışığı giriyor. Elektrik kabloları ve su tesisatları açıkta; bazen kafamıza değiyor, eğilerek altından geçiyoruz.</figcaption></figure><p>Akşamüstü hava henüz aydınlık olmasına rağmen, bazı yerlerde bir adım sonrasını bile göremediğimiz dar ve karanlık sokaklarda telefonumuzun ışığıyla yürüdük. Üstelik bu kamplarda temiz su, sağlık ve eğitim imkanlarına ulaşım da sınırlı. Altyapı yetersiz olduğu için zaman zaman su baskınları oluyormuş. Kampların çoğunda yalnızca bir tane sağlık merkezi var. Tedavi ve ilaç tedariği yetersiz kalıyor.</p><p>Kampların dar alanlara inşa edilmiş olması ve kalabalık, pandemi döneminde sosyal mesafeyi korumayı imkansız hale getiriyor. Mülteciler, BM’nin sağlık merkezlerinin genellikle kapalı olduğunu söylüyor. Ülke ekonomisinin sürekli kötüleşmesi, pandemide iş yerlerinin kapanması ve kısıtlamalar, mültecilerin yaşadıkları sorunları arttırmış. <strong>1975–1990 arasındaki iç savaş döneminde bile böyle bir yoksunluk yaşamadıklarını söylüyorlar.</strong>(***)</p><p>Filistinlilerin yeniden göçe zorlandığı bu günlerde çocuklarınızla birlikte izleyebileceğiniz bir çizgi film tavsiyesi:</p><p><a href="https://www.fullhdfilmizlesene.pw/film/kule-the-tower-2-fhd2/"><strong>The Tower (Kule)</strong></a> animasyonu<strong>,</strong> Lübnan’daki kampların yapısını, evleri ve yaşam şartlarını çok güzel anlatıyor. 1948’de Lübnan’a göç eden ilk mültecilerden olan Sidi, mülteci kampında doğan küçük torunu Wardi’ye ailesinin tarihini, işgalin başladığı günü, Filistin’in nasıl bir yer olduğu anlatıyor ve ona çok önemli bir emanet bırakıyor.</p><p>Wardi’nin şu sözü ise ülkesini hiç görmeyen bir çocuğun neler hissettiğini çok güzel özetliyor:<strong> “Kimliğimde mülteci yazıyor ama ben nereden geldiğimi biliyorum: Filistin.”</strong></p><h4><strong>Dipnot:</strong></h4><ul><li><em>*</em><a href="https://www.unrwa.org/activity/%20protection-lebanon"><em>https://www.unrwa.org/activity/ protection-lebanon</em></a></li><li><em>**</em><a href="https://insamer.com/tr/lubnandaki-filistinli-multeciler-75-yildir-yok-sayilan-insanlar_3556.html"><em>Lübnan’daki Filistinli Mülteciler: 75 Yıldır Yok Sayılan İnsanlar</em></a></li><li><em>***</em><a href="https://insamer.com/tr/lubnandaki-filistinli-multeciler-75-yildir-yok-sayilan-insanlar_3556.html"><em>Lübnan’daki Filistinli Mülteciler: 75 Yıldır Yok Sayılan İnsanlar</em></a></li></ul><blockquote>Bu yazının bir bölümü Nihayet Dergisi’nin 2021 Haziran sayısında yayımlanmıştır.</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=234ac33047dc" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Benim İçin 2021: Bir İnsani Yardım Çalışanının Bir Yılı]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/benim-i%C3%A7in-2021-48a5755b06e0?source=rss-a7bf06b30887------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/48a5755b06e0</guid>
            <category><![CDATA[2021]]></category>
            <category><![CDATA[türkiye]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[gezi]]></category>
            <category><![CDATA[covid19]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[serdar]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 31 Dec 2021 13:56:02 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-05-22T11:18:13.219Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Benim İçin 2021: Bir İnsani Yardım Personelinin Bir Yılı</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*PocAD7M8tJXpwlrtZ_m6Lg.jpeg" /><figcaption>Fotoğraf: Bayram Kuş, Bastar-Murriz (Arnavutluk)</figcaption></figure><p>Geçen yıl olduğu gibi yine <a href="https://www.bekirarslan.com/benim-icin-2021">Bekir Abi</a> ve <a href="https://humeyra-busra.medium.com/benim-i%CC%87%C3%A7in-2021-d7f7522944e4">Hümeyra</a>, 2021 yılını nasıl geçirdiklerini anlatmış. Bu sefer yazmaya hiç halim yoktu ama Hümeyra “neler neler yaşadın!” diyerek teşvik etti, sağ olsun. Onların 2021 yazılarını okumanızı tavsiye ederek hatıralarıma başlıyorum.</p><figure><a href="https://bit.ly/turkceyayin-twitter"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Hg6QZeY3WHm6Bt85bIPI4w.jpeg" /></a></figure><p>Bu yıl izne çıkamayışımla ve <em>afet fotoğrafçısı</em> olarak akıllarda kaldım, diyebilirim. Çok kişi bilmez ama arama kurtarma çalışmalarının bir tanesinde ölümden döndüm. Onu da burada anlatayım.</p><p>Pandeminin başında başladığım ekşi maya tutkusu çok şükür devam ediyor. 2 senedir sağlıklı ve çok lezzetli ekmekler yiyoruz ailecek. Hediye olarak ekşi mayalı ekmek veriyorum artık insanlara. Kime versem çok beğeniyor. Bu ekmeğin mutlu edemeyeceği insan yok.</p><h4>Lübnan ve Meysem</h4><p>12 Nisan akşamı Ramazan yardım faaliyetleri için Lübnan’a gittim. Ülkeye girişim biraz sorunlu oldu. Pasaport kontrol sırasında fotoğraf çektiğim için polis sorularıyla biraz terletti. Ertesi gün Ramazan’ın ilk günüydü. 3–4 gün kalacağımız için programımız yoğundu. 3 günde 3 farklı şehre gittim: Beyrut, Trablus ve Sayda.</p><p>Beyrut’taki mülteci kamplarını gördüm. Daracık ve yarı aydınlık ara sokaklar, birbirine neredeyse bitişik şekilde inşa edilmiş derme çatma binalar, yüzlerce elektrik kablosunun gökyüzünü kapattığı sokaklar… On binlerce aile amatörce inşa edilen ve sağlam olmayan binalarda sınırlı imkanlarla yaşıyor; bazı evler hiç güneş görmüyor. Dayanıksız evler, yağmur yağdığında çöküyor.</p><p>İlk gün, Beyrut’taki mültecilere kumanya ulaştırdıktan sonra çantamdaki hediyeleri çocuklara dağıtıyordum. Dünya tatlısı Meysem’e bir kolye hediye ettim. İki dakika sonra yanıma geldi ve fotoğraf çekilmek istedi. Bir çocuğun yüzünü güldürmek tarifsiz bir duygu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*SR18KCt-srQB9Db_vaur6Q.jpeg" /><figcaption>Fotoğraflar: Serdar Gürçay, Burc el-Beracne mülteci kampı (Lübnan)</figcaption></figure><h4><strong>Qarint</strong></h4><p>Baştan söyliyim reklam sayılmaz bu, kendi işimiz ve 2021 hatıralarıma dahil :)</p><p>Birkaç arkadaşımla 2019 Nisan’ında çalışmalarına başladığımız online İngilizce eğitim uygulaması Qarint, nihayet piyasaya girdi. Artık bir şirketimiz var. Ekibimiz geçen 3 yılda büyüdü. Tasarım ve yazılımını da ekip içinde yapabiliyoruz.</p><p>Qarint’te yabancı eğitmenlerden birebir İngilizce eğitimi alabilirsiniz. Bilgisayardan veya mobil uygulamadan, istediğiniz zamana ders ayarlayarak istediğiniz hocayla pratik yapabilirsiniz. 3 yılda çok güzel dönüşler aldık ve %100 memnuniyet sağladık.</p><p>Siz de <a href="https://qarint.com/">ücretsiz deneme</a> yapabilir ve İngilizce konuşabilirsiniz.</p><h4>Yangın</h4><p>Temmuz ayında güney şehirlerimizde büyük orman yangınları olmuştu hatırlarsınız. Ben de arama kurtarma çalışmalarına katılmak için Antalya’ya gittim. 6 gün Manavgat’taydım. Kilometrelerce uzunluğunda ormanların yandığına şahit oldum. Kocaman ağaçların, ormanların gözünün önünde, bir adım ötende yanması çok üzücü ve garip. Gündüz tahliye ettiğimiz köylerin, akşam yandığını öğreniyorduk. Yangın o kadar büyüktü ki uçak, helikopter ve itfaiye yetişemiyordu. Alevler kendi evine yaklaşırken evini Allah’a, ailesini komşusuna emanet ederek arama kurtarmaya koşan güzel insanlar tanıdım.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*oitu9Zg8nvMi-UrpNOXTEw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*V_7p2pJqjNkHbWrmvs16kQ.jpeg" /><figcaption>Manavgat</figcaption></figure><h4>Sel</h4><p>Antalya’daki çalışmalardan döndükten 6 gün sonra Kastamonu’da sel oldu. Ertesi gün Bozkurt’a ulaştım. Küçük bir ilçe olan Bozkurt’un neredeyse bütün sokaklarından sel geçmiş, su bazı yerlerde evlerin 2. katına kadar çıkmıştı. Biz vardığımızda dere yatağında çok azgın bir nehir akmaya devam ediyordu. Çevresindeki bazı binaları da yıkmıştı.</p><p>Sel bazı köy yollarını kapatmıştı. Günlerdir elektriği olmayan ve yardım ulaşmayan köyler olduğunu öğrendik. Araçlarımızı erzakla doldurarak yola koyulduk. Ana yollar kapalı olduğu için dağ yollarından gitmemiz gerekiyordu. Dar ve engebeli yollarda, bazı yerlerde dağdan düşen kayaları kaldırarak ilerliyorduk. 3 saat sonra Kızılcaelma köyünde çocuklar bizi karşıladı. Şehir dışından ninelerini ziyarete gelmiş ama yollar kapanınca mahsur kalmışlar. Gıda paketlerini evlere dağıtırken bir abla bizi görünce çok sevindi. Komşularına döndü: “Ben size demiştim! Yardım çağırmamıza gerek yok. Onlar bizi bulur, demiştim!” deyince bütün yorgunluğum gitti. Aslında o insanların dualarıyla oraya gittiğimizi anladım.</p><p>Girişte bahsettiğim ölümden dönme olayım da Küre’de oldu. Bir ailenin arabadayken sele kapıldığını ve ormana sürüklendiğini öğrendik. Onları aramak için ormana girdik. Selden dolayı yol göçmüş, su aşağıdaki ormana doğru yönelmiş ve şiddetle akmaya devam ediyordu. Ekipler halinde aileyi arıyorduk. Bir ara ben geride kaldım. Boynumda fotoğraf makinesi, sırtımda yaklaşık 5 kg yükle iyice yorulmuştum. Üstümdeki ağırlıktan dolayı bazen çamura batıyordum, arkadaşlarım gelip beni kurtarıyordu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*TJmjrTfnhSQBaBAmrwiJUA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*tCGbTgs37GVNlfrD43h5wQ.jpeg" /><figcaption>Küre ve Bozkurt</figcaption></figure><p>Ormanda epey ilerlemiştik. Geldiğimiz yerde selin devirdiği ağaçlar yolu kapatmıştı. Yukarı çıkmamız gerekiyordu. Arkadaşlarım önden kayalara tırmanarak çıktı. Ben aşağıda tek kaldım. Tarif ettikleri şekilde tırmanmaya çalışıyordum. Biraz tırmandım. Sel suyu aşağıda bütün şiddetiyle akıyordu. Dermanım yoktu. Zaten parmak uçlarımla tutunabiliyordum. Çıkamayacağımı anladım, inmeye karar verdim. Tam o sırada dengemi kaybettim. Vücudumdaki bütün kaslar kendini bıraktı. Düşeceğimi anladım. Gözlerimi kapattım ve “buraya kadarmış…” dedim içimden sessizce. Sel suyunda sürüklenişim geçti gözümün önünden. Sonra gözlerimi açtım. Düşmemiştim. “Nasıl düşmedim ben?!” diye şaşırdım. Aşağı indim. Ayaklarım yere bastığında hissettiğim ilk şey Allah’ın yardımıydı. Çünkü ben ölümü çoktan kabullenmiştim.</p><h4>Haiti</h4><p>Biz Kastamonu’dayken Haiti’de deprem olmuştu. 6 gün Kastamonu’da kaldıktan sonra acil bir haberle Haiti’ye yola çıktık. Arabayla yaklaşık 10 saatte Kastamonu’dan İstanbul’a geldim. 4–5 saat dinlendikten sonra havalimanına gittim. Haiti yolculuğumuz aktarmalı ve uzundu. 32 saat sürdü. O gün doğum günümdü. Yeni yaşıma Haiti yolunda, Atlas Okyanusu üzerinde girdim.</p><p>Depremden en çok etkilenen 3 bölgeyi gezdik ve depremzedelere yiyecek ulaştırdık. Dönüş yolu yine aktarmalıydı. Bir gün Dominik’te, bir gün de Kolombiya’da kalma imkanım oldu. Kolombiya… Tadı damağımda kaldı. Bogota’da kısa bir tur attık, bir de kahve molası verebildik. Şehir merkezinin sokaklarına kurulan devasa <em>bit pazarından</em> eski bir daktilo ve fotoğraf makinesi aldım. İtiraf edeyim ki çok kârlı bir alışveriş oldu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*pe3l9YZ7UpUuH48wp-WBmQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*_N0gLVu0WYrugXT1hk_O4g.jpeg" /><figcaption>Haiti</figcaption></figure><p>Eylülde Türkiye’ye döndüm. Ağustos ayını düşündüğümde hâlen şaşırtır beni. 1 ay içinde Antalya’da yangın, Kastamonu’da sel, Haiti’de depreme gittim. Bu yolculukların hepsi tam yıllık izne çıkacağım zamanlarda belli oldu, her seferinde erteledim. İyi ki ertelemişim. Afet olduğu için güzel olaylar yaşamasam da güzel yerler gördüm, güzel insanlarla tanıştım ve güzel hikayeler öğrendim.</p><h4>Arnavutluk</h4><p>Yetim çocuklarla ilgili etkinlikler için aralık ayında Arnavutluk’a gittim. Balkanlara ilk yolculuğum oldu. Yetimlerle eğlenceli vakitler geçirdim, güzel Balkan köyleri gördüm. Hafif yağmurun altında, dağın tepesinden yemyeşil köyleri seyrettim. Köy kahvesinde espresso içtim. Arnavutluk’ta yaygın bir kültür olduğu için espresso makinesi olmayan kahve yok. Yaşlı başlı dedeler bir araya gelip espresso içiyor.</p><p>Orada da güzel insanlarla tanıştım ve güzel hikayeler öğrendim. Küçük bağışların yetimlerin hayatında neleri değiştirdiğini gördüm. Mesela birkaç yetim ailesine geçen yıl 2 tane keçi verilmiş. Bazı keçiler doğum yapmış, bazıları da hamile. Hediye edilen 2 keçi, bir zaman sonra 4–5 keçi oluyor. Yetim anneleri keçilerin sütünü sağıyor, peynir ve yoğurt yapıyor. Hem çocuklarına yediriyor hem de satarak evin ihtiyaçlarını karşılıyorlar. Bazı ailelere de sera yapılmış. Sebze yetiştirip satıyorlar ve evin geçimini sağlıyorlar. Yapılan küçük iyilikler bereketleniyor, yetim ailelerinin derdine derman oluyor. Kimseye muhtaç olmadan yaşıyorlar.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*Ek_4nWxMyUC_jT_OW7dOJA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*YGwOMwsM4LutGdyc85ttwA.jpeg" /><figcaption>Arnavutluk</figcaption></figure><h4>İzlemelik</h4><p>Lübnan’dan gelince oradaki kamplarla ilgili bir animasyon izledim: <em>The Tower (Kule)</em>. Kamplardaki bazı aileler, imkansızlıklardan dolayı evlerini üst üste yapıyor. Animasyonun adı da bu yüzden “Kule”. 1948’de, İsrail işgaliyle evini terk etmek zorunda kalan ve Lübnan’a göç eden ilk mültecilerden olan dede Sidi, torununa Filistin’i anlatıyor ve ona bir emanet veriyor. Ailecek izleyebileceğiniz güzel bir <a href="https://www.fullhdfilmizlesene.com/animasyon-filmi-izle/kule-the-tower-2/">animasyon.</a></p><p>Yazıyı yazmadan önce bu kadar şey çıkacağını tahmin etmemiştim. Meğer anlatacak ne kadar çok şey varmış.</p><p>Bu yıl Nihayet dergisinde Lübnan, Kastamonu ve Haiti seyahatlerimle ilgili 3 yol hikâyesi yazdım.</p><p>Bazı yolculuklarımda sonradan Müslüman olan insanlarla karşılaşıyorum. Farklı kültürlerde sonradan Müslüman olmak ve Müslüman olarak yaşamak gerçekten zor. Onlara hep hayran olurum. Haiti’de tanıştığım İbrahim ve Arnavutluk’ta tanıştığım Taulant da sonradan Müslüman olan güzel insanlar. Onların hikayesini de anlatırım belki ilerde.</p><p>2021&#39;den birkaç fotoğraf:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*aSvSvEw99mnFXB_sp5SM2Q.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*Sr0m_ltQQidH-YXZHkdlfA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*JkGRgjUbKC1vJ3mFwlDkHg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*zTGMTsV0r-U7bPzOcN7eJA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*kt5CpJKfOIhfX4t6XSgESQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*hv8xa2hd23aFpw6A373z2Q.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*4HRS_ns0MeHCk1-UhvtUJQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*HtAdOax9_13MKNM48ZP6jw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*tbsI98EZxes-DJKEZCyacQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*Ofni21ZvR6A2jXEokR6NWw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*vs-b_D3wIFCWRZHiqLuD7w.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*c6rxsEnl03b14m_nnOQG2g.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*NsczuqQWBynhy_imlpvs5Q.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=48a5755b06e0" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/benim-i%C3%A7in-2021-48a5755b06e0">Benim İçin 2021: Bir İnsani Yardım Çalışanının Bir Yılı</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[İzmir Depremi ve Elif’in Kitabı]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/i%CC%87zmir-depremi-ve-elifin-kitab%C4%B1-cb9f93236d7?source=rss-a7bf06b30887------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/cb9f93236d7</guid>
            <category><![CDATA[deprem]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[izmir]]></category>
            <category><![CDATA[kitap]]></category>
            <category><![CDATA[türkiye]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[serdar]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 30 Oct 2021 13:06:10 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-10-30T14:26:25.193Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="İzmir depremide vefat eden 10 yaşındaki Elif’in kitabı" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*CUWY8ao842MiFMQAizIwuw.jpeg" /><figcaption>Fotoğraflar: Serdar Gürçay</figcaption></figure><p>Saat akşam on bire geliyor. Rıza Bey Apartmanı’nın etrafı kalabalık ve hareketli. Ambulanslar, polisler, arama kurtarma görevlileri, iş makineleri, yüzlerce insan… Sekiz katlı binanın yüksekliği iki kata kadar düşmüş. Onlarca görevli enkazda çalışıyor. Binanın sağ tarafında duvarları ayakta duran bir balkon var. Enkazın karşısında birbirine sarılmış bir çift çalışmaları izliyor. Adam, ağlayan eşini sakinleştirmeye çalışıyor. Bir ara kadının “şurası bizim çocuk odası değil mi?” dediğini duydum. O an anladım ki enkazda kalan çocuklarından haber bekliyorlar.</p><figure><a href="https://bit.ly/turkceyayin-twitter"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Hg6QZeY3WHm6Bt85bIPI4w.jpeg" /></a></figure><p>Yakınlarda bir enkaz daha olduğunu öğrendim. Arama kurtarma ekibinden arkadaşlarımla gece saat ikide Emrah Apartmanı enkazına ulaştık. Bu binanın durumu daha kötüydü. 28 dairelik apartman tuzla buz olmuştu. Neredeyse hiçbir duvarı ayakta değildi. Bizden önce buraya ulaşan arama kurtarma ekibindeki arkadaşımla konuştum. Sekiz saattir burada çalıştıklarını ve 11 kişinin sağ, 8 kişinin de ölü olarak enkazdan çıkarıldığını söyledi.</p><p>Çalışmalara yardımcı olmak için enkaza girdim. O sırada betonların arasında bir “LYS (Lisans Yerleştirme Sınavı)” kitabı gördüm. Binada üniversite sınavına hazırlanan bir genç olduğunu anladım. “Kim bilir ne hayalleri vardı? İnşallah sağ kurtulur ve hayallerini gerçekleştirir” diye dua ettim içimden. Etrafta başka kitaplar da vardı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*-PwM5NTok0bkfSVPPwDMQw.jpeg" /></figure><p>Enkazdan çıkarılan kitap ve fotoğraf gibi kişisel eşyalar sahiplerine verilmek üzere kolilerde toplanıyordu. Depremin üzerinden yaklaşık 25 saat geçmişti. <strong>Eşyaların toplandığı kolilerin yanından geçerken üzerinde etiket olan bir kitap gördüm. Etikette “Elif İnan, 4/B” yazıyordu. Dinlendiğim sırada fotoğraflarıma bakarken Elif’in enkazda bulunduğu anı hatırladım. O sırada depremzedelerin arasında oturuyordum.</strong></p><blockquote>Birden herkes sevinç çığlıkları attı. “Elif bulunmuş, yaşıyormuş” diyordu herkes. Hemen enkaza koştum. Enkazda görevli arkadaşım sessizce ölü bulunduğunu söyledi. Az önce sevinen insanların yaşayacağı hayal kırıklığını yaşadım. Birazdan umutları yıkılacaktı.</blockquote><p>10 yaşındaki Elif, depremden biraz önce ablasıyla okuldan gelmiş. Ablası evin önünde arkadaşlarıyla kalmış, Elif tek başına eve çıkmış. Annesi ve gazi babası o sırada işte olduğu için Elif depreme tek başına yakalanmış. Cansız bedeni 22 saat sonra enkazdan çıkarıldı.</p><p>Enkaza savrulan kitaplar binadaki insanların yaşını, ilgi alanlarını, hedeflerini ve hayallerini anlatıyordu. Ben de Emrah Apartmanı enkazındaki kitapların fotoğrafını çekerek o insanları ve gördüklerimi ölümsüzleştirmek istedim.</p><p><em>Bu yazı, Nihayet Dergisi’nin Aralık 2020 sayısında ve </em><a href="https://www.gzt.com/nihayet/izmir-depremi-ve-elifin-kitabi-3580353"><em>gzt.com</em></a><em>’da yayımlanmıştır.</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*Cfo5lbTOhkb4V6bQWBjQ8A.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*qafO3SJh2cCUjyi5iTqHcQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*1Sx8MuNw5oV8L7Jlz7NL8A.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*2cQJnj54O_RJWUtCPhrs0w.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*CrvonTjlQsKaocKrCrXQ2g.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*eYGyGw3D40vdaYrumGVfxQ.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=cb9f93236d7" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/i%CC%87zmir-depremi-ve-elifin-kitab%C4%B1-cb9f93236d7">İzmir Depremi ve Elif’in Kitabı</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Benim için ‘2020]]></title>
            <link>https://serdargurcay.medium.com/benim-i%C3%A7in-2020-dc37b1048f8f?source=rss-a7bf06b30887------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/dc37b1048f8f</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[2021]]></category>
            <category><![CDATA[yeni-yıl]]></category>
            <category><![CDATA[2020]]></category>
            <category><![CDATA[pandemi]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[serdar]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 31 Dec 2020 15:53:16 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-10-30T13:14:28.022Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Aslında aklımda böyle bir içerik yoktu. <a href="https://medium.com/u/6a8aa365b620">Bekir Arslan</a> ve <a href="https://medium.com/u/6990709f05ce">Hümeyra Büşra</a> ‘da görünce 2020’deki hatıralarım aklıma geldi. Dedim, ben de yazayım, bu yıl güzel şeyler de oldu. Dönüp baktığımda, gerçekten de güzel şeyler.</p><p><strong>Evden çalışma</strong></p><p>16 Mart saat 16.30 civarı işyerinden aldığım mailden itibaren evden çalışmaya geçtim. O sırada 3–4 gün dinlenmek için gittiğimiz, Selçuk Abi’nin Sakarya’daki ağaç evindeydik. Ülkede tedbirler dönemine geçilince şehirlerarası seyahatin yasaklanması ihtimaline karşı 1,5 gün kalıp İstanbul’a döndük. 1 Eylül’e kadar tamamen evden çalıştım. Zor ve yoğun bir süreçti. 1 Eylül’den bu yana da haftada 1–2 gün ofise gidiyorum, diğer günler yine evden çalışmaya devam ediyorum.</p><p><strong>En çok dinlediğim</strong></p><p>15 Mart akşamı ağaç eve çıkarken <a href="https://twitter.com/akibritci?s=21">Abdullah Abi’nin</a> açtığı şarkı benim için yılın şarkısı oldu. Spotify yılın özetinde de en çok dinlediğim şarkı olduğunu gördüm. Onu da şuraya bırakıyorum: <strong><em>Le Manifeste Lulu (Mon Européenne)</em></strong></p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FpoyAG61oluQ%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DpoyAG61oluQ&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FpoyAG61oluQ%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="640" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/92356e6444f917a79b0eddf2ad7d5f47/href">https://medium.com/media/92356e6444f917a79b0eddf2ad7d5f47/href</a></iframe><p>Başka bir zaman yine ağaç evin önünde, ateş başında dinlediğimiz Elias Rahbani’nin müziği de benim için 2020&#39;nin güzel kazanımlarından.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FzpoPY2YrOt8%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DzpoPY2YrOt8&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FzpoPY2YrOt8%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="640" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/e1dc9450e0e63951c7e5fa32daab39fb/href">https://medium.com/media/e1dc9450e0e63951c7e5fa32daab39fb/href</a></iframe><p><strong>Ekşi maya</strong></p><p>Pandeminin başında arkadaşım <a href="https://medium.com/u/8f36386e8824">Burak </a>‘tan ekşi maya aldım ve ekmek yapmaya başladım. İyi ki başlamışım dediğim harika bir şey bu. Yapması ayrı, yemesi ayrı keyif. Uzun süre kötü ekmekler yaptım. Hatta bir ara az kalsın bırakıyordum. Ama ekşi maya öyle bir şey ki, kötü yaptığınız ekmekler bile çok lezzetli oluyor. Yavaş yavaş geliştirdim kendimi, hatalarımı düzelttim, düzeltmeye devam ediyorum. Her lokmadan aldığım keyif, iyi bir et yediğimde aldığım keyifle aynı. Ağzınızdaki akupunktur noktalarından bütün vücudunuza yayılan harika bir haz gerçekten. Mümkünse başlamanızı tavsiye ederim. Zaman zaman “ekşi maya övgü seansları” yapıyorum artık.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/300/1*jS2S6-QjqChjjX5cE382AA@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/250/1*7gNyOzQrM8MzDJrMG2r3Wg@2x.jpeg" /></figure><p><strong>Tanzanya</strong></p><p>Kurban Bayramı’nda yardım organizasyonu için Tanzanya’ya gittim. 1 yıl aradan ve Korona’dan dolayı uzun süre evde durduktan sonra yurt dışına çıkmak çok iyi geldi. Özlemiştim. Aynı zamanda ilk Afrika yolculuğumdu. Bilirsiniz; yeni yerler keşfetmek her zaman güzeldir.</p><p><em>Tanzanya yolculuğumu da </em><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/bir-c%C3%BCmle-bir-yolculuk-bir-%C3%B6zlem-297a4d984f88"><em>şuradan</em></a><em> okuyabilirsiniz.</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*g0TN4P28rDEPMWs1jF8XwQ@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*UuWcJdF4qsIR8YN7ZKjCtQ@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*CJPnnrKxdpCab2tW0mJI9Q@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Ovn0bzkrzEYS34p_W47C0g@2x.jpeg" /></figure><p><strong>Gökçeada</strong></p><p>Eylül’ün ilk haftası, planını zar zor yapabildiğim yıllık iznimde harika bir ekiple, ilk defa Gökçeada’ya gittim. 4–5 gün, sahilin karşısında, ormanın girişinde kamp yaptık. Yediklerimiz, içtiklerimiz, gittiğimiz yerler ve keşfettiklerimiz efsaneydi. Gitmeden önce deniz için yüz maskesi almıştım. Ada’nın harika denizinde, yüzlerce balıkla birlikte saatlerce yüzdük, suyun altını keşfettik. Vaktin nasıl geçtiğini bile anlamıyorduk. Bir keresinde 3,5 saat denizde kalmıştık. Hayatımda hiç içemem dediğim espresso ile de orada tanıştım. Zeytinliköy’deki Nostos Cafe’de Yunan bir ustanın elinden Espresso Freddo (buzlu espresso) içtim. O andan itibaren espresso hayatıma girdi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*8qYnPqFjWaPP4CXWwnoEIw@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*wVue6T8QwvniIpKyWeKFYg@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/375/1*4YTsu4088w0Xm24wZKL_4g@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/375/1*fRVnNsbsqH50dt2kSsqNwg@2x.jpeg" /></figure><p><strong>İlk yayınlanan yazım</strong></p><p>30 Ekim’deki depremin ardından arama kurtarma çalışmalarına katılmak için İzmir’e gittim. Bu benim ilk afet tecrübemdi. Bir yıkıma ilk defa bu kadar yakından tanık oldum. Hem kendi hikayemi hem de şahit olduğum hikayeleri anlattığım yazıyı Nihayet Dergisi Aralık 2020 sayısında yayınladı. 2020&#39;nin son sayısında, bir dergideki ilk yazımı yayınlamış oldum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/375/1*2mlh4VfZmsNNHHhW6fpBdw@2x.jpeg" /><figcaption>İzmir</figcaption></figure><p><strong>Karar veremedim</strong></p><p>Aralık’ta Taha Kılınç’ın Seyrüsefer kitabını okudum. Betimlemeleri ve hikayeleştirmesi harika. Fas yolculuğundan başlayan kitabı okurken sırasıyla Tunus, Yemen, Filistin, Katar, Japonya, Güney Afrika, Bosna, Makedonya ve Lübnan’ı hem geziyormuş gibi hem de Taha Abi ile konuşuyormuş gibi hissettim. O kadar keyif aldım ki hangisi olduğuna karar veremedim. Fas’ı okuyunca Arapça’yı özledim ve tekrar başladım. Ne diyebilirim ki?! Bu dili seviyorum. Kitabı sevdiğimi zaten söylemiştim.</p><p><em>Arapça öğrenme hikayemi ve Mısır yolculuğumu da </em><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/ortak-dil-arapca1-fa4498508228"><em>şuradan</em></a><em> okuyabilirsiniz.</em></p><p>Herkes için zor bir yıl oldu. Sevdiklerini kaybedenlere Allah sabır versin. Sağlıkla atlatırız inşallah.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=dc37b1048f8f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bir Cümle, BirYolculuk, Bir Özlem]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/bir-c%C3%BCmle-bir-yolculuk-bir-%C3%B6zlem-297a4d984f88?source=rss-a7bf06b30887------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/297a4d984f88</guid>
            <category><![CDATA[kurban]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[tanzania]]></category>
            <category><![CDATA[afrika]]></category>
            <category><![CDATA[seyahat]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[serdar]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 05 Dec 2020 16:49:31 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-10-30T13:17:30.701Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3><strong>Bir Cümle; BirYolculuk; Bir Özlem</strong></h3><blockquote>“Seyahat etmenin en güzel yanlarından biri, kadim yol yordamları unutmamış, geçmişlerini esen rüzgârda hâlâ duyabilen, yağmurlarla yıkanan taşlarda hissedebilen, bitkilerin kekre yapraklarında tadabilen insan toplulukları arasında yaşama fırsatı yakalamaktır.” (Wade Davis, Yol Bilenler)</blockquote><p>Bu harika cümleye Tanzanya’dan döndükten hemen sonra denk geldim. Cümleyi okuyunca yolculuğum bir film şeridi gibi gözümün önünden geçti. Uzun araba yolculuklarında camdan seyrettiğim çocuklar, kadınlar ve bisikletlere yüklenmiş sarı bidonlar… Çocuklar bembeyaz elbiseleriyle tek sıra halinde yan köydeki okula yürüyor; kadınlar başlarının üstündeki kovada bazen su, bazen bir eşya taşıyordu. Bisikletler ise arka tekerleklerinin üstüne su dolu 2–3 bidon yüklenmiş şekilde sahibi tarafından itiliyordu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*YMK3uVWENEEfRAZ0NJCdhw.jpeg" /><figcaption>Fotoğraflar: Serdar Gürçay ve Abdurrahim Kibritçi</figcaption></figure><p>Sekiz saat süren yolculuğumuzda yirmiden fazla köyün arasından geçtik. Köylerdeki hareketliliğin aksine, son evi geçer geçmez başlayan uçsuz bucaksız yeşillikler, muz ve hindistan cevizi ağaçları olmasa bu uzun yolculuk çekilir miydi bilemiyorum. Evini, köylerin dışındaki bu boş arazilere inşa edenler de vardı. Onların hayatı merkeze uzak ama daha sakin geçiyor olmalı.</p><figure><a href="https://bit.ly/turkceyayin-twitter"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Hg6QZeY3WHm6Bt85bIPI4w.jpeg" /></a></figure><p>Mola verdiğimiz yerde yolun karşısındaki renklilik dikkatimi çekti. Bir pazar yeri olduğunu anlayınca gidip dolaştım. 8–10 tezgahlık küçük ve kalabalık bir pazar. Renkliliğin sebebi kadınların yerel elbiseleri. Sokağın sonunda, evlerinin önünde oynayan tatlı çocuklara selam verdim. Kısa süreli bir “yakalamaç” oynadık. İstedim ki onların da benim de güzel bir hatıramız olsun.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*4xo7R9zQaMAosD3VAX8jUQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*s9UZOfYCnp82SlIKsZUpiA.jpeg" /></figure><p>Kurban kesimi yapacağımız Tanga’ya vardığımızda yola çıkalı 1,5 gün olmuştu. Yol uzun sürse de bir yıl sonra yolculuğa çıkmak iyi gelmişti. Hele ki pandemiden dolayı evlerde kaldığımız 5 aydan sonra. <strong>Yolculuğu özlemiştim.</strong></p><p>300 binden fazla nüfusu olan Tanga, çoğunluğu Müslüman olan bir sahil kenti. Merkezden uzak köylerde on binlerce kişi kısıtlı imkanlarla yaşıyor. Çoğu köyde olduğu gibi kadim yol yordamları unutmamış, yaşamlarını geleneksel yöntemlerle sürdüren bu insanlar, turuncu toprağın üstündeki kerpiç evlerinde yaşıyor, geceleri yıldız şöleninin altında uyuyor. Biz de bayram için son hazırlıklarımızı yapıp uyuduk.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*jEz3F_rhCCTDFJcBz0CSxQ.jpeg" /></figure><p>Handeni’deki kurban kesim meydanına girdiğimizde rengarenk kıyafetleriyle yüzlerce insan, et taşıyacağı kovalarıyla erkenden sıraya girmişti. İlerleyen saatlerde bu sayı binlerce insana ulaştı. Bu bölgede ilk defa kurban kesileceği için halk heyecanlı ve tecrübesizdi. El birliğiyle kurbanları kestik ve ihtiyaç sahiplerine ulaştırdık. Tabii ki ortamın en neşelileri çocuklardı. Etrafta koşturuyor, kurbanlık hayvanları seyrediyor ve müsait her alanda oyun oynuyorlardı. Kum tepelerinden atlıyor, bir kamyonetin kasasına tırmanıyorlardı. Bilirsiniz işte; çocuklar oyun oynamanın bir yolunu mutlaka bulur.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*28lzIhyztS0D-4hJqS2E3A.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*gUjMPs2_88E_-M_pk1bvrg.jpeg" /></figure><p>İlk günü tamamladığımızda 3 binden fazla aileye kurban eti ulaştırmıştık. Meydandan ayrılırken gülen yüzleriyle birçok kişi bize teşekkür etti. Biz akşam dinlenirken, 3 bin evde neşeli bayram sofraları kurulmuş, Türkiye’den paylaşılan hediyeler on binlerce kişiye ulaşmıştı.</p><p>İkinci gün Türkiye’den 100 kurbanlık hayvan daha bağışlandığını ve üçüncü gün kesileceğini öğrendik. Hemen hazırlıklarımızı yaptık. İki buçuk saatlik bir yolculukla sabah erkenden Pangani’ye ulaştık. Köy halkıyla bayramlaştıktan sonra el birliğiyle kurbanlarımızı kestik. Kurban emanetlerini ihtiyaç sahiplerine ulaştırmak için yakındaki başka bir köye gittik. Köy halkıyla hem bayramlaştık hem de hediyelerini verdik. Yaşlı ve hasta olan ihtiyaç sahiplerini evinde ziyaret ettik. Yanımızda getirdiğimiz balonları çocuklara dağıttık. <strong>Bir balonun bir çocuğu ne kadar mutlu edebileceğini ilk defa o zaman gördüm. Bizi ilk gördüğünde şaşıran ve çekinen evin küçük oğlu Hamza, balonları şişirince bizimle koşup oynamaya başladı.</strong>Bu Kurban Bayramı’nda Türkiye’den paylaşılan kurbanlar, Tanzanya’da 10 bin ailenin sofrasına ulaştı. Ben de ilk defa Afrika yolculuğu yapmış ve başka hayatlara şahitlik etmiş oldum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*H6WHFxEivOhhftfrUvP_iA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*pL0Xz-h04DSHmkinjdKd5w.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*iUnzqexBbG5zw8BIZe4LlA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*6zdGQa7AtMquUuzJky-okQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/550/1*R-BUOH_ls7lpHMEBTZiUwQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/550/1*F0KB3lgxMtvKl4-RyuM4Ag.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=297a4d984f88" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/bir-c%C3%BCmle-bir-yolculuk-bir-%C3%B6zlem-297a4d984f88">Bir Cümle, BirYolculuk, Bir Özlem</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Gölgenin öğrencileri]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/golgenin-ogrencileri-1849b7b74fa7?source=rss-a7bf06b30887------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1849b7b74fa7</guid>
            <category><![CDATA[çocuk]]></category>
            <category><![CDATA[eğitim]]></category>
            <category><![CDATA[türkiye]]></category>
            <category><![CDATA[suriye]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[serdar]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 15 Oct 2019 11:39:32 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-06-23T20:39:17.824Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>Reyhanlı’daki sınır kapısından Killi’deki (Suriye) çadır kampa ulaşmamız yaklaşık yarım saat sürdü. Çadırların düzensizliğinden yeni kurulan bir yer olduğu belliydi.</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*GR7XLHnAi034cG1tSH6FAg.jpeg" /><figcaption>Öğrenciler, dünyanın en geniş sınıfında ders işliyor.</figcaption></figure><p>Bu kampta yaşayanların en eskisi 3 ay önce buraya gelmiş. Günlük ihtiyaçlarını karşılayacak birkaç eşya kapabilen yola düşmüş. Araba bulamayanlar yürüyerek kilometrelerce uzaktan gelmiş.</p><p>Suriye’deki savaş milyonlarca insanın hayatında bir şeyleri yarım bıraktı. Kamptaki çocukların hayatındaki eksiklerden biri de eğitim. 12–13 yaşında okuma yazma bilmeyen çocuklar var burada. Sürekli göç etmek zorunda kaldıkları için hiçbir yerde okula devam edememişler. Eğitimleri, arkadaşlıkları, hatıraları hep yarım kalmış.</p><figure><a href="http://www.turkceyayin.net/"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/728/1*WVJ1FMfw1QBe0aNC1mfgnA.png" /></a></figure><p>Kamptaki genç kızlar, çocukları ağaçların altına toplayarak gönüllü öğretmenlik yapıyor. Kur’an, Hadis, dini bilgiler ve İngilizce öğretilen farklı sınıflar var. Sınıfların yeri dersin saatine göre değişiyor. 30 dereceyi bulan sıcakta gölgeyi takip etmek zorundalar. Ancak gölgeye otursalar da rüzgarın getirdiği tozlardan kurtulamıyorlar.</p><p>Yine de sınıfları doldurmaktan ve öğrenmekten vazgeçmiyorlar.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*MbHNy9ir3UGSy6UFxpg3Sg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*F_uobma0IdKdBIOltheRvg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*f2q_GEkLwMZGt_r8Y-GWiQ.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1849b7b74fa7" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/golgenin-ogrencileri-1849b7b74fa7">Gölgenin öğrencileri</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kilisede dinlediğim “Kur’an okuyun” öğüdünün hikayesi]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/kilisede-dinledi%C4%9Fimiz-kuran-okuyun-%C3%B6%C4%9F%C3%BCd%C3%BCn%C3%BCn-hikayesi-f9a8870529ef?source=rss-a7bf06b30887------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f9a8870529ef</guid>
            <category><![CDATA[kilise]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[din]]></category>
            <category><![CDATA[i̇slam]]></category>
            <category><![CDATA[türkiye]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[serdar]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 20 Nov 2018 17:45:29 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-06-23T20:38:51.278Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/888/1*wbAv1C3UXW2xlFP_Y7Ba6w@2x.jpeg" /><figcaption>Fotoğraf: Serdar Gürçay</figcaption></figure><p>Beyazıt’ta gezerken daha önce hiç görmediğim Gedikpaşa Ermeni Kilisesi’ne denk geldim. Bahçedeki masanın üzerinde “hediyedir” yazan bir kağıdın yanında bazı kitaplar vardı. Arkadaşım <a href="https://medium.com/u/71957a4b4a7a">Muhammed Düzgün</a>’le birlikte kitaplara doğru yöneldiğimizde içeriden elinde bastonuyla yaşlı bir adam çıkıp yanımıza geldi. Hal-hatırdan sonra kiliseyi gezmek için izin isteyip içeri girdik. Bina 1800lü yıllarda ahşap olarak yapılmış ama daha sonra yanınca 1900lü yıllarda yeniden inşa edilmiş.</p><p>Kısa bir koridordan geçip üzerinde “İsa dirildi” yazılı pankartın olduğu büyükçe bir kapıdan eski ve büyük ayin salonuna girdik. Gıcırdamalar ve parke sesleri eşliğinde kapıyı kapattık. Oldukça eski ve kasvetli bir yapısı vardı. Bir yandan etrafı incelerken bir yandan da yaşlı amcayı dinliyorduk. Ama ilginç bir şey vardı söylediklerinde. “Kur’an’ı mutlaka okuyun. Dikkatli okuyun” diye öğüt veriyordu sürekli.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*kIbpyh-BTS50aTv1DJAnpw@2x.jpeg" /><figcaption>Fotoğraf: Muhammed Düzgün</figcaption></figure><p>Kendisi 78 yaşındaymış ve önceden Müslümanmış. Bazı araştırmalara girdikten sonra din değiştirmiş. Kur’an’da şeytanın olup Allah’ın olmadığından, içinde ‘biz’ geçen ayetlerin ‘ilahlar meclisi’ olduğundan ve şeytanın da bu meclisten olduğundan bahsetmeye başladı. Kur’an’da Allah’ı çokça aradığından ama bulamadığından sözetti. Elmalılı Hamdi Yazır ve Mehmet Akif Ersoy’dan da ‘merhum’ diye bahsetti hep. “Kur’an mantıkla okunur. Mantığınızla okuyun, gerçeği göreceksiniz” diyordu.</p><p>15 – 20 dakika bu minvalde şeyler söyledi. Konu dallanıp budaklanınca müsade isteyip ayrılmak istedik. Zaten o da “müsaade istemek dinlemek istememektir, anlıyorum” dedi ve bizi bahçe kapısına kadar yolcu etti. “Size İncil hediye edeceğim ama şimdi okumayın. Önce Kur’an’ı okuyun” diyerek uğurladı bizi.</p><p><em>Fotoğraflar: Muhammed Düzgün</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*vxps7ePKjXC-in6kqpadvQ@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*7ZMhbx_0Adqqblk22WDIAw@2x.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*P3XdS_n3P5UrhTGk3TZbyg.png" /></figure><p><a href="https://www.facebook.com/turkceyayinblog/"><strong>Facebook</strong></a><strong> | </strong><a href="https://twitter.com/turkceyayinblog"><strong>Twitter</strong></a><strong> | </strong><a href="https://www.instagram.com/turkceyayin/"><strong>Instagram</strong></a><strong> | </strong><a href="https://join.slack.com/t/turkceyayin/shared_invite/enQtMzMzMDU1MDMyMzI0LTEwYjBjNzhlNmQ5NzNiYTBjZjQyMDkzYmRmOTg0ZmM4NmI4OTcyMTY4YmMwMGVmMmRjYjgyMDExMzZhODQ2NDE"><strong>Slack</strong></a><strong> | </strong><a href="https://medium.com/kodcular"><strong>Kodcular</strong></a><strong> | </strong><a href="http://www.mustafagerdan.com/"><strong>Editör</strong></a><strong> | </strong><a href="http://www.wolony.com/"><strong>Sponsor</strong></a></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2fQUHUI0FA9h9aPtwxJ6fQ.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f9a8870529ef" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/kilisede-dinledi%C4%9Fimiz-kuran-okuyun-%C3%B6%C4%9F%C3%BCd%C3%BCn%C3%BCn-hikayesi-f9a8870529ef">Kilisede dinlediğim “Kur’an okuyun” öğüdünün hikayesi</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[istanbulda işe gitmek]]></title>
            <link>https://medium.com/series/istanbulda-i%C5%9Fe-gitmek-26c9c714bf57?source=rss-a7bf06b30887------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/26c9c714bf57</guid>
            <dc:creator><![CDATA[serdar]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 19 Sep 2018 07:23:15 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-09-19T07:23:15.484Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=26c9c714bf57" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>