<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Serdar Yıllar on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Serdar Yıllar on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@serdaryillar?source=rss-38eb5394918d------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*z_A13J9wH3Z7M9CUPVHssw.png</url>
            <title>Stories by Serdar Yıllar on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@serdaryillar?source=rss-38eb5394918d------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 22:54:05 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@serdaryillar/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Japonya’da iş hayatı]]></title>
            <link>https://serdaryillar.medium.com/japonyada-i%C5%9F-hayat%C4%B1-b9e3b28fefb?source=rss-38eb5394918d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b9e3b28fefb</guid>
            <category><![CDATA[japonya]]></category>
            <category><![CDATA[tokyo]]></category>
            <category><![CDATA[i̇ş-hayatı]]></category>
            <category><![CDATA[i̇ş]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Serdar Yıllar]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 12 Feb 2021 13:00:10 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-02-12T13:00:10.593Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>2 Yıla yakın bir süredir Japonya’da bir yazılımcı olarak çalışmaktay<strong>dım</strong>. Düzensiz iş-yaşam dengesinden dolayı yıllardır hayalini kurduğum, uğrunda maddi ve manevi harcamalarımın olduğu, turistin rahat, çalışanın ise içler acısı durumda olduğu bu büyüleyici ülkeden maalesef ayrıldım.</p><h3>Work-life (İş ve Yaşam) Dengesizliği</h3><p>Ben bu maddeyi ilk sıraya koymak isterim.</p><p>Dışarıdan bakanlar ve bu ülkeye gelmek isteyenlerden duyduğum şeyler; O ülkenin ne kadar güzel ve büyüleyici olduğu, uğrunda hayatlarını harcamak istedikleri, hatta vatandaşı olup hayatını daimi olarak orada idame ettirmek istediklerini söylüyorlardı. Evet, haklıydılar; biz de bu durumdaydık.</p><p>4 Kez Japonya’ya gezi için gitmiştik ve sonuncusunda ise eşim ve ben işlerimizden ayrılıp, her şeyi yakıp, 3 aylığına yoğun dil okuluna bile gittik. Bu fedakarlıklar hep orada bir işe girmek, sonunda ise o ülkenin vatandaşı olmak yönündeydi (kalıcı oturum).</p><p>Neden böyle düşünüyorduk? Neydi bizi oraya bağlayan?</p><p>İlkokuldan beri Japonya ile ilgiliydim. Anime hayranlığından ziyade onların ne kadar çalışkan oldukları ve ileri düzey teknoloji (asla öyle değil) kullandıklarını düşünürdüm hep. Bu da benim orayla olan ilgimi her geçen yıl arttırıyordu.</p><p>Oraya yapılan ziyaretlerden sonra bu iyice bir hedef haline gelmişti benim için. Fakat iş hayatı hakkında zerre fikir sahibi değildim. Bu aslında her ülke için geçerli. Her ne kadar orada turist statüsünde bulunursanız bulunun, asla oranın işi-yaşam dengesini anlayamazsınız. Bu Türkiye için de geçerli. İnsanlar Türkiye çok güzel diyor ya hep, bir de orada yaşayana sorun!</p><h4>Nedir Bu Work-life Balance Dedikleri?</h4><p>Kısacası; gün içindeki işe ayırdığın vakit ile geriye kalan boş vaktin arasındaki denge diyebiliriz. Günde 16 saat çalışıyorsan bu denge yerlerde demek.</p><p>Diğer ülkeler ile yaşadığınız ülkeyi work-life balance olarak kıyaslayabileceğiniz bir araç var;<br><a href="http://www.oecdbetterlifeindex.org/countries/japan/">http://www.oecdbetterlifeindex.org/countries/japan/</a></p><p>Buradaki verilere göre Japonya, denge olarak sondan 5. sırada. Kısacası kötü bir iş hayatı sizi bekliyor.</p><h4>Veriler ile Gerçek Hayat Uyuşmazlığı</h4><p>İsterdim ki bu sıralama sonda 5 değil de daha yukarıda olsun fakat geçirdiğim bu süre zarfında rahatlıkla diyebilirim ki neredeyse sondan 2. sırada.</p><h4>Uzun ve Verimsiz Çalışma Saatleri</h4><p>Normal şartlarda bir insan günde maksimum 8 veya 9 saat harcamalı diye düşünüyorum. Hatta 1817&#39;de bir slogan ortaya çıkartmışlar; 8(iş)/8(eğlence)/8(dinlenme). Bu sayede çalışanların daha proaktif oldukları, daha az hata yaptıları ve haliyle daha verimli çalıştıkları gözlemlenmiş.</p><p>Fakat Japonya’da bu işler böyle yürümüyor. Çünkü Japon müşteriler işin tamamına değil, o işin üzerinde çalışılmış süreye göre ücret ödüyorlar. Haliyle Japon şirket, ne kadar fazla çalıştırırsa işçilerini o kadar fazla para kazanıyor.</p><p>Hal böyle olunca uzun ve verimsiz çalışma saatleri de kaçınılmaz oluyor. Bahsettiğim süreler ise günlük 12–15–18 bazen 24 saatin üzerine çıktığı dahi bazı şirketlerde görülüyor.</p><p>Bu yüzden mahvolmuş hayatları konu eden bir çok belgesel de bulunuyor. Hatta bir kelime var “<strong>Karōshi </strong>(fazla çalışmaktan ölmek)”. Bu maalesef gerçek ve hatta bunun da 3 dakikalık kısa bir belgeselini izleyebilirsiniz;<br>&gt; <a href="https://www.youtube.com/watch?v=HH1_px17utk">Belgeseli izle</a> &lt;</p><p>Biz ise Japonya’ya gitmeden önce bir çok Japon’la sohbet etme fırsatımız oldu. Onlar daha kurumsal (Mitsubishi, Xerox) firmaların çalışanlarıydı. Gün içerisinde şirketin marşlarını okumaları, takım elbiseyle sabahın erken saatlerinde şirketin bahçesinde “askeri” spor yapmaları gibi tuhaf etkinliklerden bahsediyorlardı. Anlıyorduk aslında ne kadar zorlu bir sürecin bizi beklediğini fakat bir durum vardı ki bizi rahatlatan; o da yazılımcı olmamızdı. Bilirsiniz belki, yazılım ofisleri biraz rahat olur; terlikle, şortla işe gelmek gibi.</p><p>Biz de bu düşüncenin arkasına sığınarak bizi bu denli kötü bir iş tecrübesi yerine, saatlerin düzgün ve verimliliğin yüksek olduğu bir şirketin bizi beklediğini düşünüyorduk.</p><p>Fakat işler böyle yürümedi. En ufak bir işin bile 3–4 saate yayıldığı, gereksiz toplantıların kol gezdiği, takım arkadaşına ihtiyacın olduğu o saatte onun masada sızmış ve horluyor olması, düzensizliği ve sıkıntıları da beraberinde getirdi.</p><p>Konumuza dönecek olursak eğer, iş yerinde geçirdiğimiz minimum 10–14 saat, işten sonra çok kısıtlı bir zamanı hayatımıza dinlenme olarak bırakıyordu.</p><p>Tokyo içi ulaşım ise bir cehennemden farksızdı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/655/1*ib5aNXSBIBO7FUkAAE6hWA.png" /></figure><p>Akşam saatlerinde 22:00 sularında bile tıklım tıklım olan bu trenler ile eve ulaşmaya çalışmak ayrıca insanı yoruyordu. 30 yaşında camı yalayarak eve ulaşmak psikolojik olarak bir çöküntü veriyordu. Zaten 10+ saat geçirdiğiniz şirkette ister istemez yoruluyorsunuz ve iş yerinden çıkıp tren’e ulaşmak da (7 kat yerin altında) ayrıca yoruyor. Eve geldiğinizde ise neredeyse gece yarısı olmuş, bir an önce uyuyup enerji kazanmanız gerekiyor ki bir sonraki gün için enerjiniz olsun.</p><p>Otobüs ile ulaşım ise maalesef daha kötü durumda.</p><p>İş-yaşam dengesinden biraz daha bahsedersek eğer; bu yorucu hafta içi sonrasında, hafta sonu neredeyse evden çıkmak dahi istemiyorsunuz. Çıksanız bile dışarının kalabalığından, adım adım yürümenizden ve her restoranda neredeyse sıra beklemenizden bunalıyorsunuz.</p><p>Bu söylediklerim tabii ki Tokyo için geçerli. Diğer şehirlerde durum nedir bilemiyorum.</p><p>Uzun lafın kısası; buraya çalışmak için gelmek isteyenleri nelerin beklediğini kısaca anlatmak istedim. İş yaşam dengesizliğinden dolayı insanın kendine yeteri kadar vakit ayıramaması gerçekten hayatınızı olumsuz yönden etkileyebilir.</p><h3><strong>Ayrılma Kararı</strong></h3><p>Yapabilir miyiz, katlanabilir miyiz diye defalarca uzun uzun düşündük. Çünkü buraya gelmek için çok uğraşmış ve çok çalışmıştık. Tam bu durumda yaptığımız ve geldiğimiz noktada eşim Pokémon’a admin paneli yazarken, benim ise takım yönetiyor olurken, iş açısından tatminken ayrılmak doğru muydu? Bu bir anlık sıkıntı değildi, bu sürekli olan bir şeydi.</p><p>10 günlük yıllık izni olan bir ülkedesiniz ve 5/5 olarak 6 ayda bir kullanma hakkınız var. Türkiye’ye gitmek isteseniz 2 günü zaten uçakta gidiyordu. Bir asyalı için çok avantajlı olan ülke (yemek/ulaşım) bizim için maalesef değildi.</p><p>Elimizdeki mesleğin avantajını kullanıyor muyduk yoksa kullanılıyor muyduk? İşte tam bu noktada ülkeden ayrılmaya karar verdik. Tabii ki Japonya’daki diğer şirketleri de araştırdık, türlü mülakatlara da girdik fakat hepsi neredeyse aynıydı. Çünkü bu bir kültür ve değiştirmesi imkansıza yakın bir olguydu.</p><p>Meslek avantajını kullanarak haritayı açtık ve bir ülke seçtik. Bu da Hollanda oldu.</p><p>Hollanda’da geçirdiğim ve şu an için neredeyse 2 yılımı doldurduğum bu ülkeden kısaca bahsedecek olursam; iyi ki de gelmişiz. Kendimize geldik, daha mutlu ve daha huzurluyuz. İstediğimiz zaman da 30 iş günü tatilimiz içerisinde Japonya ziyaretini yapar dururuz rahatça.</p><p>Zaten Japonlar bile der ki; Japonya’ya alışveriş için gelin, yaşam için değil.</p><p>Bizim için büyük bir tecrübe oldu. Parayla satın alınamayacak bir tecrübeyi yaşadık. Olumlu yönden bakmaya devam ediyoruz.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b9e3b28fefb" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Japonya’ya Taşınmak]]></title>
            <link>https://serdaryillar.medium.com/japonyaya-ta%C5%9F%C4%B1nmak-640f9d5e998c?source=rss-38eb5394918d------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/640f9d5e998c</guid>
            <category><![CDATA[taşınmak]]></category>
            <category><![CDATA[japonya]]></category>
            <category><![CDATA[yaşam]]></category>
            <category><![CDATA[gezi]]></category>
            <category><![CDATA[yurtdışı]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Serdar Yıllar]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 16 Jan 2019 07:44:55 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-01-16T07:44:55.047Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Türkiye’den kalkıp yaklaşık 10,000km uzağa, Asya’nın en doğusuna, bir adaya, 30 milyon ve üzeri nüfuslu bir metropole gitmek, tüm o sevdiğin yemek kokularından, sevdiklerinden, soluduğun havadan, yağan karın sessizliğinden ve en önemlisi ailenden uzaklarda olmak hiç de kolay olmadı.</p><p>Japonya ile bağlar, ilkokulda Japonca’nın 2. alfabesi olan ‘Katakana’ ile arkadaşlarımın isimlerini yazarken başladı ve yıllarca devam etti. 2012 yılında ise ani bir karar ile eşimin de hayali olan Japonya’ya 2 haftalık geniş kapsamlı bir gezi düzenledik ve gittiğimiz anda büyülenmiştik! Hep hayalini kurduğumuz ülkenin içindeydik ve havasını soluyorduk. Çok ama çok farklı duygulardı bizim için.</p><h3>Karar:</h3><p>Yıl 2017. Dört kez uzunca ziyaret edilmiş ve 4. gidişte 3 aylık yoğun Japonca dil eğitiminden sonra Japonya’ya taşınmak ve hayatımızı burada devam ettirmek için kollarımızı sıvamıştık. Gecenin 4&#39;ünde ayarlanmış iş görüşmeleri, uyanık kalabilmek için gece 2&#39;de kalkmış ve kahve yemiş bir bünye ile girilen Skype konuşmaları sonucunda tünelin sonu artık görülmüştü. Tokyo’da bir yazılım firmasından eşime ve bana aynı yerde 2 pozisyon açılmıştı ve ikimiz de işçi statüsünde Tokyo’ya yerleşme fırsatını yakalamıştık.</p><h3><strong>Vize Süreci:</strong></h3><p>Japonların en sevdiği şey döküman ve evraklardır, bayılırlar. Biz de vize için tüm hayatlarımızı 10 yıl öncesinde alınmış iş ile ilgili sertifikalara kadar ne kadar belge varsa toplayıp, hızlı bir kargo firması ile 2 gün içerisinde Japonya’daki şirkete gönderdik. Onlar da bakanlığa müracaat edip, bizim o ülkede çalışabileceğimize dair ‘Certificate of Eligibility’ belgesine başvurdular.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/450/1*ugUSa2dWTGvwT1F4Ph_noQ.jpeg" /><figcaption><strong>Certificate Of Eligibility (COE)</strong></figcaption></figure><p>Bu süre yaklaşık 2,5 ay sürdü ve o sırada ne evden çıkabildik, ne de eşyalarımızı satabildik. Sonuçta bu belgenin kesin çıkacağına dair bir bilgi maalesef yoktu. Tamamen sizin geçmişinize bağlı etkenler sonucunda çıkabilecek bir belgeydi.</p><p>Bu bekleyişten sonra nihayet iyi haber şirketten geldi ve belgelerimizi Türkiye’ye gönderdiler. Ardından İstanbul’daki Japonya Başkonsolosluğu’na bu belge ve gerekli bazı evraklar ile pasaport’a vize basılması için tekrar müracaat ettik ve tekrar bir bekleme sürecine girdik. Dediklerine göre 3 iş günü içerisinde basılması gereken vize 2 iş günü sonunda basılmıştı ve asıl olaylar bundan sonra başladı.</p><h3>Türkiye’den Ayrılış ve Varış:</h3><p>Maksimum 1 hafta içinde evdeki tüm eşyaları ve arabayı satmak, kira kontratı henüz dolmamış evden ayrılmak, üstüne de hazırlanma evresini bitirmek gerekiyordu. Zor bir hafta geçirmiştik ve sonunda 4 büyük ve 3 küçük bavul, 2 sırt çantası ve 1 gitar ile kendimizi uçağa attık.</p><p>Uçak Japonya sınırlarına yaklaştığında size bir gümrük beyannamesi kağıdı veriliyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*HlJMIk2970SO3fUNSPNK0A.gif" /><figcaption><strong>Customs Declaration Form</strong></figcaption></figure><p>Bu kağıdı gerçek bilgilerle doldurup imzalayıp, pasaport kontrol noktasında görevliye teslim etmeniz gerekiyor. Eğer ki belirttiğiniz miktardan fazla bir tutar üzerinizde bir şekilde bulunursa, bu paraya havaalanında el konma olasılığı gayet yüksek. Bu yüzden dikkatli olmakta yarar var.</p><p>Pasaport kuyrukları bazen uzun sürebiliyor, eğer bu kağıdı doldururken yanlış yaparsanız da sizin için sırada biri beklerken siz de bu formu oradan yenisini tekrar alıp, doldurabilirsiniz.</p><p>Bu kuyrukta bir çift Türk görmüştük ve ‘Yov bunların Türkçe olanı yoh midur’ diye söylenmişlerdi, maalesef 3. Dünya ülkelerinin genelde olmuyor.</p><p>Bu yukarıdaki belgeyi, ‘Certificate of Eligibility’ belgesini ve 3 yıllık vizesi hazır basılmış olan pasaportunuzu görevliye teslim ettikten sonra size anında bir oturum kartı hazırlanıyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*AISMSIKtlrjatgKUtkyB_g.jpeg" /><figcaption><strong>Residence Card (在留カード)</strong></figcaption></figure><p>Bu aşamadan sonra iş Narita Havaalanı’ndan Tokyo merkeze ulaşmak kalıyor. Bunun için 2 yol var; ilki ‘Nex (Narita Express)’ ile yaklaşık 1 saatte, diğeri ise JR (Japan Rail) ile Nex’e göre daha konforsuz olan normal tren hattı ile ulaşabiliyorsunuz.</p><p>Nex için rezervasyon yaptırmanız gerekiyor gibi görülse de, rezervasyonsuz olarak da tren bileti alabiliyorsunuz.</p><h3><strong>İlk İş Günü:</strong></h3><p>Jetlag dedikleri beladan kurtulalı 6 gün olduktan sonra ilk iş günümüzü şirkete <strong>ERKEN</strong> giderek gerçekleştirdik. Tabii ki kimse yoktu ve ilk kurbanımızı beklemeye başladık.</p><p>Önce bir tanışma toplantısı yapıldı ve meşhur selamlaşmalardan sonra iş ne içersiniz sorusuna geldi. Tabi çok da zahmet olmasın diye bir su rica ettik fakat o da ne! Su yok.</p><p>Çoğu şirkette su sebili bulunmuyormuş ve insanlar dışarıdan her gün 2&#39;şer litre su alarak ofise geliyormuş. Çay/Kahve için çeşme suyu kullanıldığından, sebil alınmamış ofise kısaca.</p><p>Tüm ekiple tanıştırıldıktan sonra bir masa ayarlanıp tüm isteklerimi eksiksiz karşıladılar.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-PcjdQzZ-VrTBhZLnhMbug.png" /></figure><p>İlk iş günü gerçekten çok garipti. Uzun süre aldığım Japonca eğitimi sanki hiç alınmamış gibi çok başka bir Japonca duyuyordu bu kulaklar. Sürekli aralarında günlük Japonca ile konuştuklarından, bizim aldığımız düzgün Japonca ile çok bir benzerlik yoktu ne yalan söyleyeyim.</p><p>İlk gece yatağa yattığımda çok yorgun hissettim kendimi. Bu benim ilk İngilizce konuştuğum iş yerimdi ve buna ek olarak bir de Japonca duyup cevap verebilmek gerçekten bünyeyi zorlamıştı. Eşim de aynı duygular içerisindeydi ve otele geldiğimizde direk uyku moduna geçmiştik.</p><h3><strong>Ev Bulmak:</strong></h3><p>İlk ayımızı otelde konaklayarak geçirirken, bir yandan da ev arama sürecine başladık. İş yeri ‘Roppongi’de olduğu için buralara yakın bir yer bulalım ümidiyle bir emlakçı ile tanıştırıldık. 2 odalı bir ev istediğimizde kahkaha atıp, o kadar büyük evde ne yapacaksınız dediğinde önden bir şok geçirdik haliyle.</p><p>Kendimiz de bir yandan ev bakarken çok da iç açıcı evler ile karşılaştığımız söylenemez. Üçgen şeklinde 5m2&#39;lik evler gördükten sonra kahkaha atması hiç de normal değilmiş gerçekten.</p><p>İlk ay ev bulunamadı ve 1 ay daha otel odasında kalmak durumunda kaldık. 2. ayın sonlarına gelirken Shinjuku bölgesinde 2 odalı 59m2 bir ev bulabildik sonunda. Tabii ki bu eve bir çamaşır makinesi bir de buzdolabı almak gerekiyordu ve hiç bir eşyamız yoktu. Resmen sıfırdan doğmuş gibiydik.</p><p>Japonya’da 100V kullandığından, hiç bir regülatörlü elektronik eşyayı getirtemedik. Çok gariptir ki klimalar 220V ile çalışıyor ve klimalara ait 220V prizler bulunuyor evde.</p><h3><strong>Sonuç:</strong></h3><p>Daha önce hiç yaşanmamış bir deneyim ve her şey farklı; kokular, insanlar, duygular tümüyle farklı. Alışmak zor ve aile özlemi farklı bir sınav oluyor. Mutlu muyuz? Bazen mutluyuz bazen değiliz. 9 ay olmasına rağmen hala alışma sürecindeyiz. Çalışma saatleri ve şartları gerçekten çok ağır burada. Bunu sakın es geçmeyin.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=640f9d5e998c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>