<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Şerifenur Özata on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Şerifenur Özata on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@serifenurozata?source=rss-15f6dc0ed10b------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*TbkgdxMdGv7UzepfN_Z6Ng.jpeg</url>
            <title>Stories by Şerifenur Özata on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@serifenurozata?source=rss-15f6dc0ed10b------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Tue, 17 Nov 2026 15:57:22 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@serifenurozata/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Kederim Bizi Çok Sevdi]]></title>
            <link>https://medium.com/yaz%C4%B1/kederim-bizi-%C3%A7ok-sevdi-47d079bdfe00?source=rss-15f6dc0ed10b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/47d079bdfe00</guid>
            <category><![CDATA[keder]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[deneme-yazıları]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Şerifenur Özata]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 10 Feb 2025 14:02:15 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-02-10T14:02:15.314Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Kederim beni hiç bırakmadı. Sana gelen yolları da, senden dönen yolları da en iyi o biliyor. Ben adımlarımı sayarken, o da içimde yankılanan sessizliği dinledi. Hep bizimleydi, hiç gitmedi. Gider gibi yapıp kapının eşiğinde bekledi belki. Gözlerimde durdu, dudaklarımda sustu.</p><p>Keder, bizi çok sevdi. O kadar sevdi ki, mutluluğun eşiğine her yaklaştığımda elimi tuttu, “Sen buraya ait değilsin.” dedi. O kadar sevdi ki, en güzel anılarımızı bile içimde acıya dönüştürdü. Sesini hatırlamak bile ciğerimi kavurduğunda, keder gözlerime oturdu ve fısıldadı: “Seni terk etmeyeceğim.”</p><figure><img alt="https://linktr.ee/yazirehberi" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*2Dk0WgOw8NFwMRnlEBj_4Q.jpeg" /></figure><p>Oysa ben, seni bile unutmaya razıydım. Seni düşünmemek için şehirleri değiştirebilirdim, yolları ezberleyebilirdim, yeni diller öğrenebilirdim. Ama keder gitmeye hiç niyetli değildi. Senin adını her sabah fısıldadı bana. “O buradaydı.” dedi. “Buraya oturdu, burada güldü, burada sustu.”</p><blockquote>Ve ben, en çok da suskunluğunu sevdiğini fark ettim. Sesinin tınısına alışmıştım ama en çok sessizliğin içime işliyordu. Çünkü sessizlik, kederin sesiyle aynıydı.</blockquote><p>Kederim bizi çok sevdi. Öyle ki, aramıza bile girmedi. Elimizden tutup beraber yürüttü bizi. O yüzden sen gittin, ama biz hiç ayrılmadık.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/736/1*GzLXnXBtJzrxmBDNrSd6Mg.jpeg" /></figure><p>Editör: <a href="https://medium.com/u/3a1626c04dae">Eslem Akten</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=47d079bdfe00" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/yaz%C4%B1/kederim-bizi-%C3%A7ok-sevdi-47d079bdfe00">Kederim Bizi Çok Sevdi</a> was originally published in <a href="https://medium.com/yaz%C4%B1">Yazı Rehberi</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kaderim ne seni ne beni sevdi — 2]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/kaderim-ne-seni-ne-beni-sevdi-2-92ba27dd89e2?source=rss-15f6dc0ed10b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/92ba27dd89e2</guid>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <category><![CDATA[kader]]></category>
            <category><![CDATA[türkiye-yayını]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Şerifenur Özata]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 02 Feb 2025 22:08:02 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-02-02T22:08:02.458Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Bir yangının külünü savuruyorum ufuktan uzağa doğru...</h4><p>Her esen rüzgâr, küllerini alıp bilinmezliğe taşıyor. Gözlerim boşluğa dalarken, içimde bir zamanlar yanmış olan ateşin sıcaklığını hâlâ hissediyorum. Ama o yangın artık yok. Alevler, sevdayı harladığı gibi tüketmeyi de bilirdi; geriye sadece gri ve sessiz bir ağırlık bırakarak…</p><p>Biliyorum, hiçbir kül tekrar ateş olamaz. Ama rüzgârın savurduğu her parçada, bizden bir şeyler var. Bir zamanlar birlikte yürüdüğümüz yollar, konuştuklarımız, sustuklarımız, gülüşlerimiz… Her biri, birer iz gibi havada asılı kalıyor, sonra gözden kayboluyor.</p><p>Ufkun ardında ne var bilmiyorum. Belki yeni başlangıçlar, belki başka yangınlar… Ama bildiğim bir şey var: Kül, geldiği yere dönmez. Ve ben, ellerimden kayıp giden her şeye rağmen, o külleri savurmaya devam ediyorum. Çünkü geçmişi avuçlarında tutmaya çalışan herkes gibi, ben de onu gerçekten bırakmayı öğrenemedim.</p><h4>Hiç yaşamadığın bir şehirde, hiç geçmediğin sokaklarda adım adım izlerini gömüyorum.</h4><p>Her kaldırım taşına, hiç basmadığın ayak izlerini bırakıyorum sanki. Gözlerim, bilmediğin vitrinlere, hiç durmadığın ışıklara takılıyor. Adını bilmediğin caddelerde, gölgeni arıyorum. Oysa sen bu sokaklara hiç uğramadın, bu şehirde hiç soluk almadın. Ama yine de her köşesinde sen varsın.</p><p>Kafelerin buğulu camlarına, duvarlardaki solgun afişlere, rüzgârın savurduğu yapraklara bakıyorum. Senin olmadığın her yerde, seni yok etmeye çalışıyorum. Adını hiç duymamış insanların arasında kayboluyorum, sanki seninle hiç karşılaşmamış olmayı dileyerek. Ama bazı şeyleri yok etmek, onları unutmak anlamına gelmiyor.</p><p>Bir sokak lambasının altında duruyorum. Şehir geceyi giyinmiş, yollar sessiz. Başımı kaldırıp gökyüzüne bakıyorum. Hiç yaşamadığın bu şehirde, senin hiç görmediğin yıldızlar yanıp sönüyor. Ama biliyorum, onların ışığı da geçmişten geliyor. Tıpkı benim içimde, hâlâ sönmeyen bir şeyler gibi…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*vgk_JVaZfDMcvpczKWI2xQ.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=92ba27dd89e2" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/kaderim-ne-seni-ne-beni-sevdi-2-92ba27dd89e2">Kaderim ne seni ne beni sevdi — 2</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Güzel Olan Her Şey]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/g%C3%BCzel-olan-her-%C5%9Fey-7eede348c97d?source=rss-15f6dc0ed10b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7eede348c97d</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[türkiye-yayını]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[türkiye]]></category>
            <category><![CDATA[yıldız]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Şerifenur Özata]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 28 Jul 2024 08:15:47 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-09-15T22:47:31.906Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Güzel olan her şey çok uzak…</p><p>Uykularımın bölündüğü şehirlerin birinde eski bir balkondan bakarken gözlerim tesadüf eseri takıldı yanıp sönen yıldızın birine…</p><p>Sonradan öğrendim ki Cor Caroli’ymiş adı. Kuzey Yarımküre’den görülen en parlak yıldızlardan biri yani. 115 ışıkyılı uzaklıktaki bir yıldız yanıp sönerek de olsa ışığını ulaştırabiliyor ya hala hayrete düşüyorum. İmkansız diye bir tanım yok işte evrende. İmkansız biz dünyalıların zihninde işte bence, bu da en büyük kanıtı.</p><p>Öyle ya 115 ışık yılını bırak 115 adım ötemizdeki insanlara bile ulaşmıyor çoğu zaman ışığımız. Evrene hükmettiğini düşünen aciz zaman israflarıyız ve bu hiç değişmeyecek işte.</p><p>Güzel olan her şey çok uzak…</p><p>Düşünüyorum yine böyle zamanların birinde her şey anlamsız geliyor, kendimden de uzaklaşıyorum. Kendimden uzaklaşınca kendim de güzel görünüyorum kendime. Karanlığım biraz aydınlanıyor uzaklaşınca kendimden; ama nereye kadar kendimle arama mesafe koyabilirim ki. Etrafımdaki insanlar da “Kendinle barış, kendine yakın ol, kendine dön, kendini sev” şeklinde uzayıp giden tavsiyeler verirken… Bilmiyorum ve şimdilik yanıtsız bırakıyorum bu soruları.</p><p>Güzel olan her şey çok uzak…</p><p>Karanlığımdan her ne kadar şikayet etsem de karanlığımda mutluyum aslında. Beni güvende hissettiriyor; çünkü sadece izin verdiğim kişiler beni görebiliyor. Şu şekilde açıklasam netleşir sanırım: Tüm insanlık aslında ayın aynı yüzüne baktı kaç kişi ayın karanlık tarafını gördü ki öyle değil mi?</p><p>Güzel olan her şey çok uzak</p><p>Gidecek başka bir şehir buluyorum. Beni bilmeyen, geniş kaldırımlı sokakları olan nispeten küçük bir şehir. Hiçbir şey düşünmeden yürüyorum ellerim cebimde aylak aylak…Dönüyorum en yakın sağdan köşeyi…Oynak türkülere benzeyen yürüyüşünle sen çıkıyorsun karşıma…Gözlerin gözlerime değmeden kaçıyorum senden…Uzaklaşıyorum…Çünkü güzel olan her şey…</p><p>Güzel olan her şey çok uzak işte</p><p>Yakın olmayı ne kadar istesem de aslında bu gerçeği bildiğim için hep mesafeyi korumanın derdindeyimdir ben. Elimden geldiğince mesafeyi arttırırım hatta çünkü biliyorum uzaktan gördüğümüzde bizi büyüleyen şeyler yakınlaştığımızda anlamını yitiriyor. 115 ışık yılı bile yakın benim nezdimde işte karanlığım hep güvenli alanım sonra sen çıkıyorsun nereden geldiğini bilmediğim bir yerden. Karanlığımda iki yıldız oluyor ellerin beni çekip çıkarmaya çalışıyorsun ama gücün yetmiyor buna… Benden vazgeçme diye sıkı sıkıya sarılıyorum karanlığa tüm gücümle tutuyorum onu sana karanlık yüzümü gösterme cesaretine sahip değilim daha ben yüzleşemezken karanlıkta kalan yüzümle sana nasıl görünebilirim ki benden vazgeçmemen için her şeyi göze aldım gerekirse 115 ışık yılı kadar uzağa bile giderim.</p><p>İnsanlar içinde bir sana inandım, bir seni sevdim, kendimden nefret ettiğim zamanlarımda sen bağladın beni kendime. Aramızdaki mesafe azalıyor yavaş yavaş, beni çok korkutuyor bu durum. Ya sihrimi kaybedersem yine de yanımda kalmaya devam edecek misin, bilmiyorum. İşte bu belirsizliğin olumsuz cevabıyla yüzleşmeye hazır değilim, evet…</p><p>İşte uzak olan her şey çok güzel en çok da uzak ihtimaller… Ben o uzak ihtimallerin sarhoşu olmaya devam edeceğim. Gerçeklik bizi yutarken mesafelerimin güvenli kollarında büyüteceğim bizi. Ellerin başka dünyaların kutup yıldızı olurken izleyeceğim karanlıktan seni. Ben de alkış tutacağım sana, ama duymayacaksın sesini. Gözlerinin daldığı en uzak nokta benim en güvenli yerim olacak, sen bilmeyeceksin. Ve böyle yitip gideceğiz, ölen bir yıldızın toz bulutuna karışacağız. Mesafemiz gittikçe artmaya devam edecek biz uzaklaştıkça güzelleşeceğiz…</p><p>Güzel olan her şey çok uzak. Bugün benim için bir yıldıza bak…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*Dr3VmW2Vh5WS2z0d7E622Q.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7eede348c97d" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/g%C3%BCzel-olan-her-%C5%9Fey-7eede348c97d">Güzel Olan Her Şey</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[jamais vu]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/jamais-vu-ac732b63e4ff?source=rss-15f6dc0ed10b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ac732b63e4ff</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[türkiye-yayını]]></category>
            <category><![CDATA[hayat]]></category>
            <category><![CDATA[jamais-vu]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Şerifenur Özata]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 19 Jun 2024 17:08:12 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-06-19T17:08:12.219Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Ait olamama hissi ile savaşıyorum bir süredir. Ne kadar başarılıyım bu konuda bilmiyorum. Dönüp dolaşıp kendimi buralara savurduğuma göre başarılı değilim, işte buradan bu anlaşılabilir.</p><p>Hatta o kadar ki yaşananlar hiç yaşanmamış gibi bile geliyor bu aitsizliğim yüzünden. Ne diyorlardı buna? Jamais vu…</p><p>Evet evet yaşadığım şey bu…</p><p>“Jamais vu yaşanan bir durumun, tamamen yabancı geldiği, sanki hiç yaşanmamış gibi hissedildiği bir bellek yanılmasıdır. Kişi kendini anlık olarak daha önce bulunduğu mekânlarda hiç bulunmamış, daha önce konuştuğu insanlarla hiç konuşmamış gibi hisseder.” Yani öyle diyor kitaplar ben de bilmiyorum ki. Anlamıyorum olanı biteni; sanki beynim, bedenim benim değilmiş gibi bağımsızlarmış gibi, iradeleri varmış gibi, beni bırakıp her an gidebilirlermiş gibi geliyor. Hayatımın başında verilmiş güya bana ait olan şeyler bile bana ait değil aslında…</p><p>Aynalarla bakışıyorum, baktığım yüz yabancı geliyor, korkuyorum yansımamdan uzaklaşıyorum. Bir yandan uzaklaşsam ne fark eder diye düşünüyorum kendi kendime…Nereye gidersem gideyim, ne yaparsam yapayım daha da yabancılaşacağım kendime, daha çok uzaklaşacağım esiri olduğum bu bedenden.</p><p>Düşüncelerimle yüzleşiyorum. Daha doğrusu yüzleşmeye çalışıyorum desem daha iyi ifade ederim sanırım kendimi. Oldu mu bu şekilde yazmam? Emin değilim… Her neyse zaten düşündüklerim de benim olmaktan çıkan, dile dökülemeyen, varlığı kanıtlanamayan soyut kavramlar saçmalığı. O kadar düşünüyorum ki bunu sürekli yapmak beni inanılmaz yoruyor. Nedenini açıklayayım hemen; çünkü ,söyledim ya en başından beri, düşüncelerim yabancılaşınca bunu düşünmemek için başka başka düşünceleri düşünmeye zorluyorum kendimi sürekli. Çoğu zaman neyi düşündüğümü unutup, unuttuğum şeyi düşünürken aslında hiç düşünmeyeceğim durumların ortasına düşerken buluyorum kendimi. Kafam çok karışık öyle değil mi? Bunu sonra düşüneceğim. Konumuz neydi… Jamais vu…Evet evet…</p><p>Jamais vu kısacası günlük hayat alıklığı, saflığı ve iyi niyetliliği. Her şeye bir çocuk şaşkınlığı ile bakabilme hali. “Dilimin ucunda…” ifadesinin kibirli Fransız karşılığı işte. Bu şekilde de tanımlanabilir. Bende de sık sık olur. Neye baktığımı bilmem, anlamam, unuturum, bir anlığına kısa bir heyecan ve şok dalgası yaşanır, daha sonra beynim derinlerde sandığı şeyin yekpare parlayan, gün gibi yüzeyde olduğunu anlar, alır getirir bana güya bana ait olduğunu düşündüğü şeyi. “Bana ait değil işte yabancı o.” diretsem de bunu ilkel insan beyni sürekli jamais vu halinde kalamaz. Beynim maalesef düşündüğüm kadar gelişkin değil işte. Aitsizlik ve yabancılaşma hakkında yazıyoruz beraber, paragraflarca anlatıyoruz bir şeyler ama illa ki iyelik eki kullanacak. Kusuruna bakmayın şimdilik eğitimlerimiz devam edecek, yakında iyelik ekini de hayatımızdan çıkaracak.</p><p>Şimdi fark ettim aitsizlik hissinden şikayet etmişim başta, ama içten içe seviyorum bunu. Ait olmamak, bağlı kalmamak sonsuz bir özgürlüğün kapısının altın anahtarı. Bulunduğun yere ait değilsin, sevmek zorunda değilsin. kalmak zorunda değilsin, gidebilirsin. İstediğin zaman istediğin yere gidebilirsin. Özgürlük karşısında ödenen bedel jamais vu hissi oluyor sanırım. En azından benim için öyle şimdilik. Bu duyguyla savaşacak mıyım? Hayır hayır bu duyguyla barışacağım ve onunla yaşamaya devam edeceğim. İstediğim özgürlüğe kavuşana kadar en azından…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*2gwql75Gzc0T3XSc" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@viktortalashuk?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Viktor Talashuk</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ac732b63e4ff" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/jamais-vu-ac732b63e4ff">jamais vu</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Konular- 3]]></title>
            <link>https://medium.com/@serifenurozata/konular-3-0de4b83408d6?source=rss-15f6dc0ed10b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/0de4b83408d6</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[yazı]]></category>
            <category><![CDATA[düşünmek]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[deneme-yazıları]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Şerifenur Özata]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 05 Mar 2024 16:02:33 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-03-05T20:22:14.347Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Düşünürüm</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/520/1*wqwbU6jL51HNj32i8fogMw.jpeg" /></figure><p>Şu günlerde ne yapacağımı tam olarak bilemiyorum. Düşünüyorum saatlerce ki bu bir önceki düşünmemden saniyeler önce başlayıp saatler sonrasına uzuyor. Sen bana göre çok sakinsin sanki, kendi içinde.</p><p>Bugün yeni bir kitap aldım. Kitap çok dramatikmiş öyle yazmış kitabı okuyanlar. Normalde dramatik kitapları okumayı pek sevmem, ama aldım. Hem de bir tane değil iki tane aldım; çünkü hem kargo bedava olacaktı hem de kupon kazanmıştım, onu kullanabilecektim.</p><p>Kupon demişken ne diyeceğim sana, Beşiktaş- Galatasaray derbisi var. Bence Beşiktaş 3–1 alır. Fenerbahçe şampiyon olur. Sonra da Türkiye Kupası’nı Beşiktaş alır, seneye Süper Kupa Fenerbahçe- Beşiktaş arasında olur. Bence böyle olacak. On sene oldu artık lütfen şampiyon olsun Fenerbahçe. Hoş, şampiyon olsa ne olmasa ne yine de seveceğim Fenerbahçe’yi. Şampiyon olduğumuz zaman yeni forma alırım diye diye yeni forma almıyorum ne zamandır, forma beş yıldız oldu, ben neredeyse üniversiteyi bitireceğim, gerisini sen düşün artık.</p><p>Yıldız demişken, sana ne anlatmayı unuttum bak. Çin, nötron yıldızı çarpışmaları, süpernova patlamaları ve kara delikler gibi geçişken göksel fenomenleri araştırmak üzere, gelişkin X-ışını donanımlarına sahip bir astronomi gözlem uydusunu uzaya gönderdi. Adı Einstein uydusuymuş. “Neden Einstein koymuşlar adını?” diye soracak olursan onun da cevabı şöyle: Kara deliklerin ve kütle çekim dalgalarının varlığı, ilk kez Albert Einstein’ın “genel görelilik kuramında” ortaya atıldığı için uydu onun adını taşıyor.</p><p>Einstein demişken, keman çalmayı beş yaşında öğrenmiş. Biliyor muydun? Ben daha geçenlerde öğrenmiştim bu bilgiyi. Fizik kitaplarında yazmıyor böyle şeyler. Müzik çok büyülü ve evrensel bir sanat dalı bence. Eğer müziğin dilini bilirsen başka hiçbir dünya dilini bilmene gerek kalmaz. Geçenlerde öylesine vakit geçirirken internette, Rusça bir şarkı keşfettim. Normalde Rusça şarkı dinlemem pek ama duyduğum on saniye çok kıymetliydi benim için. İşte orada görelilik sihri devreye girdi bence, Einstein’ın adını da anmamıştım o gün. Neyse ya ne diyordum, nasıl yazacağımı bile bilmiyordum şarkıyı ama bir şekilde yazıp Türkçe çevirisine baktım. Çok dokunaklı bir şarkıydı ve anlamını öğrenemeden, şarkıdan çok etkilenmiştim. Buraya linkini bırakayım, tesadüf bu ya belki bu yazıyı buraya kadar okur da şarkıyı merak edip dinlemek istersin.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FiaCWhOhlzWo%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DiaCWhOhlzWo&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FiaCWhOhlzWo%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/f850f717658b2d8daf953f4a71ed9858/href">https://medium.com/media/f850f717658b2d8daf953f4a71ed9858/href</a></iframe><p>Merak demişken, ben seni çok merak ediyorum. Çünkü tanımıyorum seni. Sen de benim kadar kafası karışık biri misin mesela? Dur dur bence senin kafan benim kadar karışık olamaz. Dışarıdan bakınca her şey yolunda gibi görünüyor senin hayatında sanki, yoksa bir yanılsama mı bu? Mesela farklı dillere ilgi duyar mısın, müzik dinlemeyi sever misin, ne tür kitaplar okursun… Sanki sorular sonsuza kadar uzayıp gidecekmiş gibi. Seni tanımıyorum ki ama, bu kadar soru sormam normal karşılanmalı.</p><p>Çok yazdım değil mi? Çok da konuşurum ben aslında sen bilmiyorsun. Belki bir gün öğrenirsin diye çok yazdım işte. Çünkü sen de beni tanımıyorsun biliyorum. Hoş tanımaya değer biri de değilim ben. Görüyorsun işte az çok beni. Savruk, sorumsuz, dağınık, ne konuşacağını bilmeyen, kafası karışık biriyim. Yeter benimle ilgili bu kadar bilgi sana.</p><p>Şu an aklıma ne geldi biliyor musun? Keşke birbirimizi hiç bilmeseydik. Ben, senin varlığından haberdar olmadığım günlerde sanki kendimle daha az kavga ediyordum. Ya da bilmiyorum ya ben bu sorunun cevabını. Şimdi düşündüm de seni bildikten sonra kendimle daha az tartıştım doğru. Kendimden daha çok seni düşünüyorum çünkü, kendime sıra gelmiyor bazen o kadarını söyleyeyim sana. Hatta ipin ucunu kaçırıp senin ne düşündüğünü tüm ihtimalleriyle bile düşünürken buluyorum kendimi.</p><p>İşte böyle zamanlarda kitap okumaya vuruyorum kendimi. Bir süre sonra tüm cümleler sen oluyorsun. Fark edip bırakıyorum, kafa dağıtayım diye maç izliyorum sonra Fenerbahçe yüzünden kafayı gözü dağıtıyorum. Gün sonunda ne Fenerbahçe’yi bırakıyorum ne de seni düşünmeyi bırakıyorum.</p><p>Gece olur sonra, kulaklıklarımı takıp, yıldızlara bakıp, düşünürüm bu sefer. Hep ilgimi çekmiştir başka başka evrenlerin varlığı. Başka evrenler başka ihtimaller demek. Geçenlerde sana anlatmıştım öyle değil mi? Sen normal insanlar gibi unutmuşsundur ama bunu, ben her zaman küçük ihtimaller peşinde koşarım. Ve matematik küçük ihtimallerin tarafını tutar.</p><p>İşte ben bu küçük ihtimallerin hesabını yaparken şarkılar ilerler. (Hadi ama bu kadar unutkan olma, geçen sefer anlatmıştım şarkılarla zaman hesabı yaptığımı). Yeni şarkılar keşfederim, genelde konuşamadığım dillerde olur bu. Sonra onları pırlanta saklar gibi saklar zamanı gelince emanet ederim en güvenli gördüğüm yere.</p><p>Sen bilmiyorsun tabi bunları. Gün geceye döndüğünde bir dolu işleri hallettikten sonra gelip bir de kağıda kaleme, dağa taşa gelir seni anlatırım. Sonra geçerim masama, sana sensizliği yazarım senin haberin bile olmadan.</p><p>Tıpkı şimdi olduğu gibi. Seninle konuşsam yazmayacaktım bu yazıyı mesela gelip sana anlatacaktım her şeyi. Yazacak daha güzel konular bulacaktım ikimizle ilgili mesela. Ama olsun, biz bir süre daha konuşmayalım bence. En azından benim kafam sakinliğe erene kadar konuşmayalım. Sahi ya ne anlatacağım sana…</p><p>Şu günlerde ne yapacağımı tam olarak bilemiyorum. Düşünüyorum saatlerce ki bu bir önceki düşünmem-…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=0de4b83408d6" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Konular-2]]></title>
            <link>https://medium.com/@serifenurozata/konular-2-872ecfd822ff?source=rss-15f6dc0ed10b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/872ecfd822ff</guid>
            <category><![CDATA[moon]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[writing]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Şerifenur Özata]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 05 Mar 2024 16:02:16 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-03-05T16:02:16.534Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Ay</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/480/1*r4YEkRj19R5W9WCNqNMogw.jpeg" /></figure><p>Geceye ait farklı bir büyü var sanki. Gece normal, sıradan, gündelik olayları bile daha büyülü, daha güzel kılıyor.</p><p><em>Ay bu gece ne kadar güzel…</em></p><p>Ay, günümüzde Dünya’dan ortalama 384.400 kilometre uzaklıkta bulunuyor. Biliyor muydun? Fakat, Dünya ile Ay arasındaki gelgit kuvvetlerinden dolayı Ay, Dünya’dan her yıl 4 cm uzaklaşıyor. Bu gerçek beni çok üzüyor biliyor musun? Çünkü Dünya’daki dengeyi belirleyen, yılın 365 gün 6 saat olmasını sağlayan Ay aslında… Ve uzaklaşınca Dünya’nın dengesi bozuluyor…</p><p>Seninle benim aramda da çok büyük bir mesafe var, biliyorsun bu gerçeği geçenlerde anlatmıştım. Bugün ölçüp biçtim bu uzunluğu, mesafemiz de git gide artıyor önlenemez bir şekilde…</p><p>Sen, benden uzaklaşırken fark etmeden, ben de dengemi kaybediyorum hali hazırda bu dengesini kaybeden Dünya’da. Yarınlarım yok oluyor, dünlerim zaten kayıp, şimdilerim gri… Kalbim kararıyor, sürüklendikçe daha da kararıyor, çözüm bulamıyorum.</p><p>Bu sebeple geceyi çok seviyorum. Karanlığım karanlığa karışıyor, daha iyi hissediyorum. Yok olmak canımı o kadar acıtmıyor sanki geceleri. Dileklerimi kayan yıldızlara söylediğimi anlatmıştım değil mi sana? Dileklerim de benden ayrılınca hiç oluyorum… Hiçlik bu kadar huzur veren bir şey miydi?</p><p><em>Şu sıralar yıldızlar pek parlak değil ama…Çünkü, Ay çok güzel…</em></p><p>Ay o kadar güzel ki, çevresindeki başka güzelliklere odaklanmamı engelliyor. Farkında olmadan yaptığı bu bencilliği hoşuma gidiyor. Karanlıkta kaybolmamamı sağlıyor, bana yol gösteriyor. Işığı sayesinde güvende hissediyorum kendimi. Varlığı güven veriyor, orada olması iyi hissettiriyor. Gel gör ki benden uzaklaşma durumu içimi kemirip bitiren bir gerçek ve ışığına gölge düşürüyor.</p><p><em>Ben Dünya’ysam</em></p><p><em>Sen Ay’sın</em></p><p>Anla işte bunu. Sana uzun uzun anlatırım ben ama gel biraz da sen anla halimden. Yanımda yöremdeki yekpare güzelliksin sen. Uzaklaştığını hissetmek beni mahvediyor. Dengemi kaybediyorum. Ne düşüneceğimi bilmiyorum. Ne yapacağımı bilmiyorum. Neyi severim, neyi sevmem, neyden kaçarım, neye koşarım bilmiyorum işte hiçbir şey bilmiyorum. Tek bildiğim sana her koşulda teslim oluyor olmam. Varlığın hayatıma sızan tek ışık. Hayatımdaki tek güzelliksin. <em>Benim için,Ay kadar güzelsin, ama farkında değilsin.</em></p><p><em>Bir gerçek daha var:</em></p><p>Ay Dünya&#39;dan hiçbir zaman tamamen uzaklaşmayacak.</p><p>Dünya sonsuza kadar yavaşlamaya devam ederse, sonunda Ay&#39;ın yörüngede dolanma hızında dönmeye başlayacak.</p><p>Bu durumda Dünya ile Ay arasında bir denge noktası oluşacak ve Ay artık yerküreden uzaklaşmayacak.</p><p>Ancak bu süre içinde, Güneş genişleyip kızıl bir canavara dönüşecek ve hem Dünya hem de Ay&#39;ı yutacak.</p><p>Bu yüzden kaçış planı için beş milyar yılımız var.</p><p>Ama bizim beş milyar yıl kadar vaktimiz yok biliyorsun değil mi?</p><p>Ay kadar güzel ve ulaşılmazsın ama, gör artık gerçekleri…</p><p>Gel gir Dünya’ma ve benim Ay’ım ol…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/736/1*ObotklxJUK0WFgcDmNT0LA.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=872ecfd822ff" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kitap İncelemesi- Kiraz Ağacı ile Aramızdaki Mesafe]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/kitap-i%CC%87ncelemesi-kiraz-a%C4%9Fac%C4%B1-ile-aram%C4%B1zdaki-mesafe-9c31165bd149?source=rss-15f6dc0ed10b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9c31165bd149</guid>
            <category><![CDATA[cesaret]]></category>
            <category><![CDATA[kitap-i̇ncelemesi]]></category>
            <category><![CDATA[türkiye-yayını]]></category>
            <category><![CDATA[çocuk-edebiyatı]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Şerifenur Özata]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 01 Mar 2024 18:02:53 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-03-01T18:02:53.124Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Cesaret, kararlılık ve umudun karanlıktaki öyküsü</h4><p>Yazar Paola Peretti’nin kendi yaşadıklarından yola çıkarak yazdığı bu roman, yazarın ilk kitabı. Hala aktif olarak yazarlık faaliyetlerini sürdüren Paolo Peretti küçük çocuklara İtalyanca öğretiyor ve yeni kitaplarını kaleme almaya devam ediyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/528/1*gS5WR-vpXZUk-o9AhRgFUA.jpeg" /><figcaption>Source: Picture taken by author</figcaption></figure><p>Kitapta ana olarak beş bölüm var. Bu bölümlerin ismi ana karakterimiz Mafalda’nın kiraz ağacını ne kadar uzaklıktan gördüğü ile ilişkili. İlk bölümün ismi 70 metre iken, beşinci bölüme geldiğimizde 30 metre olduğunu görüyoruz. Burada yazar kitabın konusu ile bölüm isimlerini çok güzel bir şekilde bağlamış.</p><p>Peki, nedir bu kitabın konusu? Kitabımız 9 yaşında bir kız olan Mafalda’nın genetik bir hastalık olan ve zamanla görme duyusunu kaybedeceği bir hastalık olan Stargardt hastalığı ile mücadelesini anlatıyor.</p><p><em>Bütün çocuklar karanlıktan korkar. Ama ben sadece kendi karanlığımdan, yani gözlerimin içindeki karanlıktan korkuyorum.</em></p><p>İlk bölümde Mafalda hastalığını öğrenip onunla yüzleşmeye başlıyor. Bir çocuk için görme duygusunu yavaş yavaş yitirmek çok ağır bir durum ama Mafalda büyük bir olgunlukla karşılıyor bu durumu ve kendisine bir liste çıkarıyor. Listede karanlıkta kalmadan yapmak istedikleri yazıyor. Ailesinin, arkadaşlarının, okuldaki temizlik görevlisi Estella‘nın ve kedisinin yardımıyla listede yazılanları ufak ufak hayata geçiriyor.</p><p><em>Cosimo bana yardım edecek misin?</em></p><p><em>Bana yardım etmenin bir yolunu bulmalısın. Gizli de olabilir, bana söylemek zorunda değilsin; sadece bir yolunu bulman yeterli. yoksa düşünce gücümle üzerinde durduğun dalları yok ederim ve sen de içinde timsahların bulunduğu lavların arasına, hatta yere düşersin.</em></p><p><em>Yani gerçekten karanlıkta mı kalacağım? Bazı haberler insanın yanında sarılabileceği bir kedi varken verilmeli.</em></p><p>İkinci bölümde Mafalda, gördüğü tedavi yüzünden okuldaki en yakın arkadaşı Chiara tarafından dışlanıyor. Başlarda bunu sorun etmiyor çünkü onun futbol takımında arkadaşları var. Mafalda futbol takımında kalecilik yaparken hastalığı yüzünden hatalar yapınca futbol takımındaki arkadaşları da onu yalnız bırakıyor.</p><p>Kitabın bu bölümünde çok sinirlendim ister istemez. Zor durumda kalan arkadaşınıza neden sırt çevirip gittiniz ki? Ona destek olmak, moral vermek varken neden bir zor durum da siz yarattınız? İnsanları sadece güçlü oldukları zaman mı sevmeliyiz? Ben gerçekten insanları anlamakta zorlanıyorum.</p><p><em>Gördüğün gibi herkesin kendisine yardım edecek bir arkadaşı var. Oysa benim yanımda sadece Ottimo Turcaret var ve o konuşamıyor.</em></p><p><em>Karanlıkta renkleri birbirinden nasıl ayırt ediyorsun?</em></p><p><em>Karanlıkta kaldığımda beni renk okuluna gönderecek misiniz?</em></p><p>Mafalda bu bölümde görme yetisini iyiden iyiye kaybetmiş. Babası ona daha rahat görebilmesi için bir büyüteç almıştı. Yardımcı öğretmeni ile beraber kendisi gibi özel insanların kullandığı 6 nokta alfabesi ile okumayı ve yazmayı öğrenmeye başlıyor. Günler bu şekilde gelip geçerken Filippo ile tanışıyor. Filippo çok hızlı bisiklet kullanıyor istediği her yere gidebiliyor. Bu sebeple Mafalda’nın ilgisini çekiyor ilk başta.</p><p><em>O özgürdü. Onun şeffaf çerçeveli gözlüğü vardı ve istediği yere gidebilirdi. Oysa ben hapsolmuştum. Sanki polisler beni yakalayıp içeri tıkmışlardı. Benim hapishanem ile gerçek bir hapishane arasında tek bir fark vardı: Hapishanedeki parmaklıklar sisten yapılmıştı ve hücredeki arkadaşlarımın hepsi kaçmıştı.</em></p><p>Bu bölümde Mafalda görme yetisini tamamen yitirmeden kiraz ağacına taşınmanın yollarını arıyor. Bir taraftan da yeni hayatında yapmayı sürdürebileceği, sevdiği şeyleri keşfetmeye devam ediyor. Müziği çok seviyor çünkü müzikle ilgilenirken görmesi gereken bir şeyin olmadığını düşünüyor. Yeni tanıştığı arkadaşı Filippo da piyano çalıyor. Okul gösterisinde bu gerçeği öğrenen Mafalda çok şaşırıyor.</p><p><em>Hangisi beni daha çok şaşırttı bilmiyorum: Bu şarkıyı Filippo’nun çalması mı, yoksa dünyada insanı ağlatacak kadar güzel şarkılar olması mı?</em></p><p>Daha sonra Filippo ve Mafalda’nın ailesi tanışıyor. Bu süreçte Filippo, Mafalda’nın şarkı söylemeye olan yeteneğini keşfetmesine yardımcı oluyor. Hatta doğum gününde Mafalda’ya karaoke seti alarak ona yeteneğini geliştirme fırsatı yaratıyor.</p><p><em>“Yaşlılar, uzaklarda, başka yerlerde yaşayan insanlar, kötüler… Hepsi aşık olurlar.”</em></p><p><em>“Kötüler de mi? Drakula gibi…”</em></p><p><em>“Evet. Onun da bir karısı vardı. Tuhaf gelebilir ama bu doğru. Çok güzel bir şey değil mi? Hepimizin eşit olduğunu gösteriyor. Aşk sayesinde fakirler zengin oluyor, zenginler de daha mutlu.”</em></p><p><em>“Aşk vazgeçilmez olduğu için mi?”</em></p><p><em>“Evet. Birçok kişi için öyle.”</em></p><p><em>“Anne, karanlıkta beni bulabilir misin?”</em></p><p><em>“Karanlıkta göremiyorum Mafalda, yine de seni bulacağımdan eminim.”</em></p><p><em>Anneme kendi karanlığımdan bahsettiğimi söylemedim. O, yine de beni bulur.</em></p><p>Mafalda maalesef bu bölümde görme yetisini tamamen kaybediyor. Ama kiraz ağacında yaşamak istediği için görüyormuş gibi davranıyor.</p><p><em>Gözlerimi açtım. Bütün çocuklar karanlıktan korkar ve ben de korkuyorum. Çünkü benim için karanlık oyun için gözlerime taktığım ve bir daha çıkaramadığım bir fular gibi.</em></p><p>Mafalda okula koşarak kiraz ağacına tırmanır. Karanlık onun üzerimi tamamen örttüğü için inemez. O sırada hastanede olan Estella yanına gelir. Mafalda korkularını Estella’ya anlatır.</p><p><em>“Korkarak yaşamak yaşamak değildir.”</em></p><p><em>Yüzümde büyük bir gülümseme vardı ve gözlerim yanıyordu. Korkarak yaşamak, yaşamak değildir; korkarak yaşamak, yaşamak değildir…</em></p><p>Daha sonra Mafalda, Filippo ve Estella’nın yardımıyla başına gelen bu durumu kabullenip ağaçtan aşağıya indi. Ertesi gün Filippo ile yeni bir liste yaptı. Listenin ilk sırasında kitap yazmak vardı ve tabii ki Filippo, Mafalda’nın bu serüvendeki en büyük yardımcısı olacaktı.</p><p><em>“Kitaba nasıl başlayacağını düşündün mü?”</em></p><p><em>Gülümsedim.” Evet. Şöyle başlayacağım: Bütün çocuklar karanlıktan korkar…”</em></p><p>Çocuk edebiyatını takip etmeyi çok severim. Çünkü büyüdükçe o hayal gücü geniş, masum ve basit bakış açımızı kaybediyoruz. Kaybettiğimiz başka bir şey de var o da çocukken olan cesaretimiz.</p><p>Bence büyüdükçe korkaklaşıyoruz. Cesaretimiz bastırılıyor, sindiriliyor ve yok ediliyor. Bu sebeple çocuk edebiyatı okumayı kıymetli buluyorum.</p><p>Kitabı okurken her ne kadar fiziki bir karanlıktan bahsetse bile, ben kendi karanlığımı düşündüm. Benim de karanlığım vardı ve benim de karanlığım beni yutuyordu. Kitaptaki karanlık Stargardt hastalığı, benim karanlığım da yetersizlik duygusuydu.</p><p>Evet benim karanlığım: “Yetersizlik.” Her zaman bu duygu ile savaştım durdum, bazen onun içinde kayboldum, bazen başa çıkamadım kendi kafamın içinde yok oldum. Sürekli aynı düşünceler döndü durdu kafamda: Ya yetersiz bir doktor olursam, ya bana verilen bu işi başaramazsam, ya tekrar insanları hayal kırıklığına uğratırsam…</p><p>Sonu gelmedi bu düşüncelerin. Ama bu kitabı bitirdiğimde şunu anladım ki karanlıktan da kendi karanlığımdan da korkarak ya da kaçarak bir yere varamam. Cesaretimi toplayıp karanlığı yenmeliyim. Korkularımla varım ve onları kaçarak değil, varlıklarını kabul edip cesaretle, hayatıma “Nasıl daha iyi olabilirim?” sorusunun cevaplarını ertelemeden, vazgeçmeden, hayatıma en iyi şekilde entegre ederek yenebilirim.</p><p>Umarım beğenerek okumuşsunuzdur ve sizde de güzel duygular uyandırmıştır bu yazı. Bir sonraki incelemeye kadar kendinize iyi davranın.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9c31165bd149" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/kitap-i%CC%87ncelemesi-kiraz-a%C4%9Fac%C4%B1-ile-aram%C4%B1zdaki-mesafe-9c31165bd149">Kitap İncelemesi- Kiraz Ağacı ile Aramızdaki Mesafe</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Konular]]></title>
            <link>https://medium.com/yaz%C4%B1/konular-21d81da274a2?source=rss-15f6dc0ed10b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/21d81da274a2</guid>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[karışık]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[düşünce]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Şerifenur Özata]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 18 Feb 2024 13:02:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-02-18T13:02:00.948Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Kaybolurum…</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*MJg-rhasu28B1Oyf" /><figcaption>Photo by 愚木混株 cdd20 on Unsplash</figcaption></figure><p>Kaybolmayı severim bilmediğim sokaklarda. Hatta bazen bildiğim şehrin bilmediğim ara sokaklarında kaybederim kendimi. Adımlarımı sayarım, sokakları kaç şarkıda geçtiğimi sayarım, çizgilere basmadan kaç taşa bastığımı sayarım, sonra döner dolaşır yine senden ne kadar uzaklaştığımı sayarım.</p><p>Matematiğim yetmez buna, çünkü aramızda kilometreler var bilirim. Bu sayıyla ifade edilebilen türden de değil onu da söylemeden geçmeyeyim. Henüz matematik, kalplerimizin arasındaki mesafeyi ölçecek kadar gelişmedi. Aralarında milyonlarca ışık yılı bulunan gezegenler bile daha yakın sayılır birbirine benim nezdimde.</p><p>Paragraflara göz gezdirdiğinde düşünürsün illaki; sokaklar, matematik, gezegenler…Bunu bu konuya nasıl bağladı, neyden bahsediyordu, konu nereye geldi? Cevabı çok basit aslında bu soruların. Aklım bir karış havadadır benim. Hiçbir konuya, hiçbir yere, hiçbir zamana bağlı kalamam. Hep gitmenin derdindeyimdir. Bazen cümlenin sonunda, başladığı konudan başka bir konuya giderim. Bazen de şarkıların daha anlamlı geleceği, köşe başlarının sır tutabildiği, yollarının sonunun yepyeni yollara çıkacağı, kaldırım taşlarının kırık olmadığı başka başka sokakların şehirlerine giderim.</p><p>Giderken kafamda beliren yekpare düşünce tektir aslında: Kafamda olan biten gürültülü kavgaları geride bırakmak. Bu mümkün olmaz bilirim, bu kafa da benimle gelecek alıştım artık. Son zamanlarda sanki sihirli bir şeyler oluyor ama. Kendi içimde kendimle daha az kavga ediyorum. İçerisi eskisi kadar gürültülü değil sanki. Bazen öyle zamanlar oluyor ki, karmaşık bir gürültü duymuyorum hiç içimde. Tüm karmaşıklıklar kendi içlerinde yok oluyor, bağıran ses susuyor, düşüncelerim birbiri ardına siliniyor. Bir tanesi hariç. Bir tanesi var ki kafamdaki huzurun şairi o düşünce işte. Farkında değil kendi gücünün, kendi güzelliğinin. İç savaşlarımın barış çiçeği, zihnimin güneşi, inancını kaybetmiş ruhumun yaz meltemi, başıma gelen en güzel düşünce sensin işte sen.</p><p>Güzelliğini anlatmak için yeni bir dil bulmaya kaçacağım. Bu aciz ve bilindik dünyanın dilleriyle seni sana anlatmaya çalışırken seçeneksiz hissediyorum artık kendimi. Bu sebeple araştırıyorum, bir yol bulmak için. Bir haber okumuştum aslında geçenlerde. Kırmızı bir cüce yıldızın yörüngesinde dönen Wolf 1069 b adlı gezegen, Cygnus takımyıldızında Dünya’dan 31 ışık yılı uzaklıkta ve Dünya’ya benzer bir kütleye sahipmiş. Aklım beş karış havadadır benim, demiş miydim sana? Bir yol bulmaya çalışıyorum ama beni anla. Bir yol bulunur çünkü bir son bulunmadıkça. Sonu düşünmeyelim, sonu bulmayalım, beraber mutlu bir son yazalım diye bütün bu çaba.</p><p>Ne bulacağımı bilmeden arıyorum vazgeçmeden. Şehirler geçiyorum, birçok hikâyeyi arkamda bırakıyorum. Acaba şehirler dolusu hikâyelerin hepsini öğrensem ne değişirdi? Aradığımı bulur muydum, yoksa daha çok mu kaybederdim kendimi? İlk defa bir sorunun cevabını merak etmiyorum biliyor musun? Çünkü yine kafamın içinde sihrin gerçekleşiyor ve netleşiyor tüm cevaplar.</p><figure><a href="https://linktr.ee/yazirehberi"><img alt="https://linktr.ee/yazirehberi" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*rnapj_3Wlc-uvB7XXKKBTw.png" /></a></figure><h4>Aradığım sensin…</h4><p>Şehirler geçiyor olmam değiştirmiyor bunu, şehirler boyunca aklımdasın. Attığım her adımı biz birbirimize daha çok yaklaşalım diye atıyorum. Köşe başlarına seni sevdiğimi söylüyorum hâlâ ve ekliyorum ardından “Onu burada görürseniz, sakın bu sırrı ona söylemeyin.” diye sıkı sıkıya tembih ediyorum. Evet, sokakların sonu yeni yollara çıksın istiyorum ama o yollar seni bana getirsin işte. Yürürken gökyüzüne bakmayı ihmal etmiyorum elbette. Belki bulutları aynı şekillere benzetiriz haberimiz olmadan, aynı yıldız dikkatimizi çeker belki de. Belki tesadüfler yine haberimiz olmadan buluşturur bizi . Küçük olasılıkları görmezden gelemeyiz, matematik diye bir gerçek var. Ve matematik küçük olasılıkların tarafını tutar.</p><p>Paragrafları geçtin aklında sorular var: Sokaklar, matematik, gezegenler…Konu tam olarak ne acaba? Birbirinden alakasız, bağımsız onca cümle neden birbirinin ardında?</p><p>Konu sensin. İster üç ister beş konu, ister bir paragraf istersen koskoca ansiklopediler gelsin geçsin bu parmaklardan, sen benim kasvetimdeki tek mevzusun ve tüm konularım seni bana getirmek için sana çıkar . Sorular gelir geçer bizden, bize ne ki mesafeden matematikten. Cevabını duymak istediğim tek soru var senden: Peki sen gelecek misin aklımın beş karış havada olmasına rağmen?</p><p>Editör: <a href="https://medium.com/u/932d448d71ac">sıla</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=21d81da274a2" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/yaz%C4%B1/konular-21d81da274a2">Konular</a> was originally published in <a href="https://medium.com/yaz%C4%B1">Yazı Rehberi</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Farkında Değildin]]></title>
            <link>https://medium.com/yaz%C4%B1/fark%C4%B1nda-de%C4%9Fildin-dc0cf1a37996?source=rss-15f6dc0ed10b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/dc0cf1a37996</guid>
            <category><![CDATA[farkındalık]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Şerifenur Özata]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 09 Feb 2024 13:01:33 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-02-09T13:01:33.662Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>Farkında değildin…</em></p><p>Uzaksın bana görmüyorsun. Gözlerinin ardına sakladıklarınla bugününe bakarken, yarının planlarını gerçekliğinde yaşatmaya çalışırken gitgide uzaklaşıyoruz birbirimizden. Farkında değildin, yavaş yavaş bitirdik kendimizi bu sebeplerden…</p><p><em>Farkında değildin…</em></p><p>Bir varsın bir yoksun. Masal kadar gerçeksin ve bir o kadar da yalan… Alıştırıyorsun önce kendini, sonra çekip gidiyorsun sessizce. Anlamsız bu delilikle baş başa bırakıyorsun beni, kara deliklere esir zamanın birinde. Sahi sen ne yapıyorsun bu karışıklığın içinde? <em>“Gerçek”</em> dünyanın zamanında, hala uğraştırıyor mu seni kehanetten bozma fikirler?</p><p><em>Farkında değildin…</em></p><p>Sizin gibilerin huyudur zaten varsaymak, kabul etmek uydurmak, yalanlara inanmak… En iyi bildiğiniz şey soyutlamak çünkü. Gerçekleri soyutlamak, duyguları soyutlamak, var olanı soyutlamak… Bu hastalıklı düşüncelerle gayet mutlusun görüyorum. Bu durumu anlamak istemiyorum…</p><p><em>Farkında değildin…</em></p><p>Ben kendi karanlığına yenilmiş, kendi kafasının içinde kaybolmuş zavallının tekiyim. İnsanlardan gelecek tebessüm kırığının hasretini çeken, işe yaradığını hissetmek için sürekli çalışmak zorunda kalan biriyim. Beni anlayamazsın… İçinde bulunduğum her şehir üstüme üstüme gelir, nerede yoksam orada daha iyi olacakmışım gibi düşünürüm. Nereye gidersem gideyim daha da büyüyerek gelir bu düşüncelerim. Haliyle gittiğim her yer kişisel cehennemim haline gelir. Yine uslanmam, hala çekip gitmeyi deli gibi isterim. Sorumluluklarım bağlar beni sadece. Bu yüzden özgürlüğün hasretini çekerim. Kendi kafasına esir birinin özgürlük hasreti bitmez bilirim ama yine de isterim. Bu karışıklığın içinde tek dileğim sendin… Sen de farkında değildin…</p><figure><a href="https://linktr.ee/yazirehberi"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*rnapj_3Wlc-uvB7XXKKBTw.png" /></a></figure><p><em>Farkında değildin…</em></p><p>Seni, senin haberin olmayan anlarda ve haberin olmayacak bir şekilde, kendi gözümden sakınmaktan bile sakınırken seviyorum. Bu zamanlarda kafamın içinde susmayan ses susuyor duyduğum en net melodi sen oluyorsun. Kayboluyor bu melodi sonra mantığımın sesi kaplıyor her yeri, bana bildiğim gerçekleri yineleyerek anlatıyor. Ben de biliyorum seni hayatıma alamam, karanlığımla seni tanıştıramam. Biliyorum ben dünyanın en savruk, dağınık, kafası karışık, düzensiz insanıyım. Bir anlığına beraber olduğumuzu düşünmek karanlık ormanda ateş böceklerini görmek gibi işte. Bu satırları yazarken bir anlığına huzur bulduran tek şey belki de…</p><p><em>Farkında değildin…</em></p><p>Aynı şarkıları dinleriz seninle ama aynı nakarata takılmaz duygularımız. Ve yine aynı şarkılar açar aramızı biz fark etmeden… Benzerlik olarak gördüğümüz en derin ayrılık yerimiz…</p><p><em>Farkında değildin…</em></p><p>Farklı hayaller peşindeyiz ikimiz de farkındayım. Peki yarının hayali bugüne yetecek mi?</p><p><em>Farkında değilsin…</em></p><p>Yalvarırım…</p><p>Evim ol, yolum ol, gel her şeyim ol ama,</p><p>Ne olur anı olma…</p><p>Seni bırakmak istemem sararmış sayfaların arasında, tozlu kitap raflarında, eskimiş kahverengi çerçeveli camı çatlak fotoğrafların içinde yarım bir gülüşle. Seni hatırlamak istemiyorum. Seni yaşamak istiyorum. Seni anı olarak bırakmak değil niyetim, seninle yüzlerce, paha biçilemez, anlatmaya romanların yetmeyeceği anlar yaşamak. Rengarenk fotoğrafların içinde kocaman gülmek, güneşin her haline seninle sayamayacağım kadar tanık olmak, uçsuz bucaksız yolların bir şekilde geri sana çıkmasına teslim olmak, karanlık tarafımın, varlığının içimi ısıtmasıyla beraber yok oluşunu izlemek… Seninle tekrar sevmeyi öğrenmek istiyorum. Arkamda bırakacağım buruk bir anıdan fazlası olman, bir gün fark etmen dileği ile…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*WI3BtLq_qiOra2is" /><figcaption>Photo by Everton Vila on Unsplash</figcaption></figure><p>Editör: <a href="https://medium.com/u/bc2caa0978d3">Tuanna</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=dc0cf1a37996" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/yaz%C4%B1/fark%C4%B1nda-de%C4%9Fildin-dc0cf1a37996">Farkında Değildin</a> was originally published in <a href="https://medium.com/yaz%C4%B1">Yazı Rehberi</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Sana Dair…]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/sana-dair-ca5dd48d5d9c?source=rss-15f6dc0ed10b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ca5dd48d5d9c</guid>
            <category><![CDATA[arayış]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Şerifenur Özata]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 05 Feb 2024 20:31:12 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-02-05T20:31:12.961Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>Seni bulmalıyım…</em></p><p>Asla bulunmayacağın yerlerde gözlerim seni arıyor. Bu şehrin kalabalığı siliniyor yavaş yavaş. Senin yokluğun siliyor koca bir şehrin varlığını. Ben özellikle kendimi bu yoklukla siliyorum, senin olmadığın yerde benim varlığımın bir anlamı olmuyor çünkü, biliyorum.</p><p><em>Seni aramalıyım…</em></p><p>Dün üç defa adını seslendi yabancının biri. Döndüm istemsizce, büyük bir kuşkuyla… Ya o yabancı, bana yabancıysa sana değilse… Bu kuşkunun beni yavaşça nefessiz bırakmasına teslim olarak, çağrılanın senin olmadığı bir an düşleyerek, bir taraftan da tesadüf bu ya sensen eğer bir anlığına da seni görmüş olurum özlemim gider düşüncesinin beni ele geçirmesini isteyerek gözlerimi buluşturdum o yabancı sesin sahibi ile… Sen değilmişsin, başkasıymış… Bu duruma şükretsem mi yoksa üzülsem mi? Kalbimi ikilemde bırakarak kaçmak istercesine uzaklaştım oradan… Daha ne kadar savaşacağım yokluğunla? Dur, cevabı biliyorum sakın söyleme: Seni arayıp buluncaya kadar…</p><p><em>Seni görmeliyim…</em></p><p>Sana, seni görecek kadar yakın olmalıyım. Sana bakacak kadar yakın olmak çok zor ikimizin şartlarında bunu bilecek kadar farkındayım her şeyin. Benim derdim seni görmek… Yaralarını nerede saklıyorsun? Sürekli uzaklara dalan gözlerin neden yorgun? Ben böyle soruların cevaplarının peşinde koşup, seni bugünkünden daha iyi hale getirmek için ömrümü harcamaya hazırım. Ama korkuyorum…Eğer sana seni görecek kadar çok yaklaşırsam uzaktan bizi büyüleyen şeyler yakınlaşınca anlamını yitirir mi? Böyle bir durumda biz ne yaparız? Kalbim kaldıramıyor bu belirsizliği…</p><p><em>Sana anlatmalıyım…</em></p><p>Sana her şeyi anlatasım var biliyor musun? Masamda duran bitmiş tükenmez kalem mesela. Lise üçe giderken almıştım. Bir daha o renkte bir kalem bulamadım biliyor musun? Bu yüzden bitse bile benzerini bulurum ümidiyle senelerdir yanımda taşıyorum, atmaya kıyamıyorum bir türlü. Bir tesadüf merak eder, haberli habersiz okursun bu yazıyı diye anlattım bu alakasız hikayeyi. Senin milyonda bir ihtimalle bu yazıyı okuyor olman bile benim için büyük umut kaynağı. Görüyorsun değil mi küçücük ihtimal yetiyor, sana dünyamı anlatmam için. Bu yüzden biz seninle bir hikayede buluşalım. Bizim yazdığımız bir hikayede. İçinde bir parça ümit, bolca gün ışığı olsun. Unutalım orada tüm yalan dünyanın kötülüklerini. Bir deniz kıyısında yaşayalım. Elimi sıkıca tut. Tut ki bu hikaye kötü bitmesin…</p><p>Sana dair yazacaklarım çok bilirim. Seninle yaşayacaklarım da çok olur umarım, bunu dilerim…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/444/1*K6hVUFjbVobNVSbzfWcQhQ.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ca5dd48d5d9c" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/sana-dair-ca5dd48d5d9c">Sana Dair…</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>