<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Psk.Seval Kayan on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Psk.Seval Kayan on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@sevalyskayan?source=rss-55ac415dfd6a------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*Hgfq7aGzhOYD48REyL_KcA.jpeg</url>
            <title>Stories by Psk.Seval Kayan on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@sevalyskayan?source=rss-55ac415dfd6a------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 17:11:41 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@sevalyskayan/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[ADOLF HİTLER’İN PSİKANALİTİK KURAM AÇISINDAN KİŞİLİK ANALİZİ]]></title>
            <link>https://medium.com/@sevalyskayan/adolf-hi%CC%87tleri%CC%87n-psi%CC%87kanali%CC%87ti%CC%87k-kuram-a%C3%A7isindan-ki%CC%87%C5%9Fi%CC%87li%CC%87k-anali%CC%87zi%CC%87-6134057b4582?source=rss-55ac415dfd6a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6134057b4582</guid>
            <category><![CDATA[history]]></category>
            <category><![CDATA[psychology]]></category>
            <category><![CDATA[mental-health]]></category>
            <category><![CDATA[personality]]></category>
            <category><![CDATA[psychoanalysis]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Psk.Seval Kayan]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 08 Feb 2026 09:18:14 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-02-08T09:31:06.653Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zzexM0XBca05PyGVWP9_zA.jpeg" /></figure><p><strong>AMAÇ</strong></p><p>Bu çalışmada Adolf Hitler’in ilk yılları, annesi ve babası ile ilişkilerinin ileriki yaşamına yansıması psikanalitik kuram açısından analiz edilerek kişiliğinin nasıl şekillendiği incelenecek ve çocukluğun kişilik gelişimini doğrudan etkilemede ne kadar kritik olduğu gösterilecektir.</p><p><strong>GİRİŞ</strong></p><p>İnsanın dünya içindeki kişiliği çeşitli kuramlar tarafından tartışılabilir. Bu çalışmada, psikanalitik kuram çerçevesinde düşüncelerimi bu bağlamla sınırlamayı yeğledim. Bu kişilik analizi çalışmama inandıklarımı koyduğumun bilinmesini isterim.</p><p>Yazdıklarımı kişisel görüşlerimle sınırlamak istemediğim için bu süre içinde daha önce okumuş olduğum birçok kitabı kısmen ya da tümüyle yeniden gözden geçirdim; okumamış olduğum bazı kitap ve makaleleri okudum. Analizim, Hitler ile ilgili biraz alıntı ve bilgiyi, ayrıca bazı yaşantı izlerini içeriyor.</p><h3><strong>ANALİZ</strong></h3><p>Hitler’in kişilik yapısına etki ettiği düşünülen hayatındaki en önemli olaylardan birincisi anne ile iç içe geçme, aynı zamanda babanın rol model olamaması olarak gösterilebilir. Psikanalitik kuram çerçevesinde bakıldığında, ödipal çatışmanın çözümlenememesi fallik dönemde meydana gelen Oedipus kompleksi olarak tanımlayabiliriz.</p><p>Hitler’in çocukluk dönemine baktığımızda annesine çok düşkün olduğu ve babasına karşı nefret ve düşmanca hisler beslediği, ayrıca babasını annesiyle arasına giren bir rakip olarak gördüğü açıkça bilinmektedir. Annesine bağlılığı ve iç içe geçmesi annesinin ölümüyle son bulurken, Hitler’in Almanya ile iç içe geçip Almanya’ya karşı büyük bir bağlılık yaşadığını söyleyebiliriz. Bunun sebebi de Hitler’in bu dönemde fiksasyona uğramış olmasıdır. Yani bu gelişim evresinde takılı kalmıştır. Hitler kendisini besleyecek, sakinleştirecek bir kaynak olarak Almanya’yı koymuştur.</p><p>İkinci hatta ahlaki değerler bu dönemde yani fallik dönemde kazanıldığı için Hitler’in süperegosunun gelişmemiş olduğundan bahsedebiliriz. Bu kişilik bölümü gelişmediği için Hitler’de de açıkça fark ediliyor ki her zaman kafasına estiği gibi davranan ve toplumsal kuralları hiçe sayan bir kişilik özelliği gösteriyor. Bu durumda ilkel benlik dediğimiz id baskındır.</p><p>Yahudilere karşı kin duyması, aşağılaması, çok sert ve eleştirel davranması, sorunların kaynağı olarak Yahudileri hedef göstermesine psikanalitik kuram bazında baktığımızda bir yansıtma davranışı olduğu görülebilir. Kendini o kadar aşağılık ve zayıf görüyordu ki bununla yalnızca yansıtma yaparak baş edebiliyordu.</p><p>(Hitler’in çocukluk dönemine baktığımızda bu kadar değersiz hissetmesinin sebebinin babası olduğunu görebiliriz. Babasından maruz kaldığı kötü muamelelerin bir ürünü olan zayıf bir benlik yapısına işaret etmektedir. )</p><p>Bu eğilim daha çok lider ve siyasetle ilgilenen bireylerde görülebilir. Zayıflık hislerinin bilince ulaşması sakıncalı görülür ve yansıtma yoluna başvurabilirler. Dolayısıyla bu hisler başkasına mal edilebilir.</p><p>Hitler’in içinde büyük bir dürtüsellik ve öfke vardı. Çocukluğunda babasına karşı öfkeliyken, sonraları tüm dünyaya karşı — ki bunu söyleyebilmek için haklı sebeplerimiz var — tüm dünyayı kana bulamış İkinci Dünya Savaşı’nı ve Yahudi soykırımlarını başlatmıştır.</p><p>Hitler’in içindeki büyük öfkeyle baş edebilmek için egosu savunma mekanizmalarından en olgun olan yüceltmeyi kullandığından bahsedebiliriz. Yönetmekte güçlük çektiği saldırganlık ve birikmiş öfke duygularını siyasete yönlendirerek doyum sağladığından bahsedebiliriz. Yani Hitler dürtüsünü çevresel ve sosyal açıdan daha kabul edilebilir bir alana yönlendirmiştir.</p><p>Hitler yakın ilişkiler olarak adlandırdığımız duygusal ilişkiler kurmuyordu. Burada duygusal yalıtımdan bahsedebiliriz. Yakın ilişkilerin getirebileceği zedelenmelerden bu şekilde korunuyordu.</p><p>Bilinçdışında güçlü bir aşağılık kompleksi vardı ve bilinçdışındaki bu zayıflık duygularıyla bilinç düzeyinde Yahudiler’i küçümseyerek baş edebiliyordu. Yahudilere karşı bu tavırları empati kapasitesinin düşük olduğunu da gösteriyor.</p><p>Hitler bilinçdışında bulunan saldırgan dürtülerine çözüm getirebilmek için çevresindeki insanlar, nesneler ve olaylar üzerinde sürekli egemenlik kurmaya ve onları yönetmeye çalışır; ki bunda da başarılı olduğunu söyleyebiliriz, tüm dünyayı parmağında oynatmaya çalışıyordu. Psikanalitik kurama göre burada denetleme savunma mekanizmasının varlığından söz edebiliriz.</p><p>Hitler, Sovyetler’in yaklaştığını ve yenilginin kesinleştiğini görünce intihar eder. Çok güçlü korkuları vardı ve zedelenmeyi yaşamaktansa var olmamayı yeğledi. Psikanalitik kuramda yer alan savunma mekanizmalarından kaçınmayı görüyoruz. İnatçıydı ve yenilgiyi kabul etmesi zordu. Yenilgiden dolayı benliğin dağılmaması için kaçınmayı kullandığından bahsedebiliriz.</p><p>Hitler’in intiharından kısa süre önce köpeği Blondi’yi siyanür kapsüllerinin etkisini test etmek amacıyla zehirlettiği bilinmektedir. Bu durum, Hitler’in belirsizliğe tahammül edememesi ve denetim ihtiyacının son ana kadar sürdüğünü göstermektedir. Psikanalitik kuram açısından bakıldığında, burada kontrol etme ve denetleme savunma mekanizmasının varlığından söz edebiliriz. Sevdiği bir canlı üzerinde dahi mutlak egemenlik kurma ihtiyacı, bilinçdışındaki yoğun korkularla baş etme biçimi olarak değerlendirilebilir.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6134057b4582" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[KENDİNİ YETERSİZ HİSSETMEK: İÇSEL BİR YOLCULUK]]></title>
            <link>https://medium.com/@sevalyskayan/kendi%CC%87ni%CC%87-yetersi%CC%87z-hi%CC%87ssetmek-i%CC%87%C3%A7sel-bi%CC%87r-yolculuk-441fc2888421?source=rss-55ac415dfd6a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/441fc2888421</guid>
            <category><![CDATA[i̇çsel-yolculuk]]></category>
            <category><![CDATA[psikolojik-dayanıklılık]]></category>
            <category><![CDATA[kendini-keşfet]]></category>
            <category><![CDATA[yetersizlik]]></category>
            <category><![CDATA[ruhsal-gelişim]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Psk.Seval Kayan]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 24 Apr 2025 18:11:43 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-04-24T18:11:43.052Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zqexmzABdq9BhwJaxF3awg.jpeg" /></figure><p>Zaman zaman kendimizi yetersiz hissederiz. Bir konuşmada kelimeler boğazımıza dizilirken, başarısız olduğumuzu düşündüğümüz bir anda, ilişkilerimizde “yetemediğim” duygusu içimizi kapladığında… Bu his, çoğu zaman utançla, suçlulukla, bazen de öfkeyle el ele verir. Peki, bu duygunun kökeninde ne yatar?</p><p>Yetersizlik hissi doğuştan gelmez. Bu duygu çoğu zaman öğrenilir. Çocuklukta sıkça eleştirilen, takdir görmekte zorlanan ya da koşullu sevgiye maruz kalan bireylerde, “Ben yeterli değilim.” inancı zamanla bir iç ses halini alır. Bu ses, büyüdükçe daha karmaşık biçimlere bürünür: “Daha iyi olmalıydım”, “Bu kadarla yetinme”, “Bak, diğerleri nasıl yapıyor”…</p><p>Oysa yeterlilik, dışsal bir ölçüte bağlı bir şey değildir. Yeterlilik, varoluşun kendisinde saklıdır. Sen, şu anda olduğun halinle bile bir anlam taşıyorsun. Elinden geleni yaparken hissettiğin yetersizlik, çoğu zaman seni geçmişte şekillendiren koşulların bir yankısıdır. Belki bir öğretmenin bakışı, bir ebeveynin beklentisi, belki de toplumun çizdiği “başarılı olma” kalıpları…</p><h4>Yetersizlik duygusuyla baş etmenin yolları var mı?</h4><p><em>Evet. Ama sihirli bir formülden ziyade, kendinle kurduğun ilişkiyi yeniden inşa etmen gerek. İşte bazı adımlar:</em><br> <strong>1. Duygunu tanı ve adlandır. </strong>“Kendimi şu anda yetersiz hissediyorum.” diyebilmek bile iyileştirici olabilir. Duygular görüldükçe yatışır.<br><strong> 2. İç sesinle yüzleş.</strong> Sana “Yetersizsin” diyen ses kimin sesi olabilir? Belki annen, belki eski bir öğretmenin… Bu sesin kaynağını fark etmek, onun gerçekliğini sorgulamanı sağlar.<br><strong> 3. Kendinle şefkatli konuş.</strong> Her başarısızlık bir eksiklik değil, bir deneyimdir. Kendine “Yetersiz değilim, sadece öğrenme sürecindeyim” demeyi dene.<br> <strong>4. Kıyaslamayı bırak.</strong> Senin hikayen, başkalarınınkine benzemez. Kendi yolunu kendi hızında yürüyorsun.<br><strong> 5. Destek al.</strong> Bir terapist eşliğinde bu duyguların köklerine inmek, kendinle olan bağı derinleştirir.</p><p>Bu noktada yapabileceğimiz şeylerden biri, duygularımıza karşı daha yumuşak, daha anlayışlı bir tavır geliştirmektir. Kendimize “Neden böyle hissediyorum?” diye sormak, o anı bastırmak yerine onunla kalmayı denemek, duygunun kökenine inmek…</p><p><strong>Unutma: Yetersizlik hissi, senin gerçeğin değil; geçmişin sana bıraktığı geçici bir iz olabilir. Ve her iz, fark edildiğinde iyileşme yoluna girer.</strong></p><p><strong>Küçük Bir İçsel Çalışma:</strong></p><p><em>Sessiz bir ortamda birkaç dakika ayır kendine. Derin bir nefes al. Ve kendine şu soruları sor:</em><br> • Şu anda kendimi yetersiz hissettiğim bir alan var mı?<br> • Bu hissin kaynağına dair bir hatıra, bir anı geliyor mu aklıma?<br> • Bu duygunun bana ne anlatmaya çalıştığını duyabiliyor muyum?<br> • Kendime, bir başkasına gösterdiğim şefkati gösterebilir miyim?</p><p><em>Ve en sonda, sadece şu soruyla baş başa kal:</em></p><h4><strong>Kendini en son ne zaman yetersiz hissettin?<br>O an, kendine ne söylemek isterdin?</strong></h4><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=441fc2888421" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Delilikle Flört: Cesur Bir Yolculuk]]></title>
            <link>https://medium.com/@sevalyskayan/delilikle-fl%C3%B6rt-cesur-bir-yolculuk-5ed5c67d1df2?source=rss-55ac415dfd6a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5ed5c67d1df2</guid>
            <category><![CDATA[nihilism]]></category>
            <category><![CDATA[felsefe]]></category>
            <category><![CDATA[nietzsche]]></category>
            <category><![CDATA[god-is-dead]]></category>
            <category><![CDATA[philosophy]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Psk.Seval Kayan]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 22 Apr 2025 11:13:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-04-22T11:13:50.642Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*AD3MEKWd6P5a29ErklUCog.jpeg" /></figure><p>Nietzsche’ye karşı saygıya benzer bir duygu yaşamış olduğumu bugün seçebiliyorum. Belki farklılığından, belki de özgürlüğünden ötürü. Bu yazıyı yazmamın amacı Nietzsche’nin söylediklerini ortaya koymak. Ama bunun yanı sıra, biraz da, ait olduğum kültüre farklı bir açıdan bakmayı “denemek” istediğimi sanıyorum. Kimileri geleneksel bilimsel yöntemleri hiçe saydığımı düşünebilir, kimi ise tam karşıtı yönleri seçerek yazımı tutucu bulabilir. Şöyle ki Nietzsche’yi ilk kez ne zaman okuduğumu hatırlamıyorum. Ama onu anlamaya çalıştığım anı çok net hatırlıyorum: “Tanrı öldü.” Cümle kısa, sarsıcı ve bir o kadar da kışkırtıcı. Sadece felsefi bir tespit değil; bir çağın, bir anlam dünyasının çöküşünü ilan ediyor.</p><p>Bu yazı, Nietzsche’nin yaşamın anlamına dair düşüncelerini hem felsefi hem de varoluşsal düzlemde ele alma niyeti taşıyor. Amacım onu yalnızca bir filozof olarak değil, aynı zamanda çağının (ve belki de hâlâ içinde yaşadığımız çağın) bir ruh hekimi olarak okumak. Nietzsche’nin “Tanrı öldü” çığlığıyla başlayan ve “üstinsan” (Übermensch) kavramıyla yeni bir yaşamı kurmaya çalışan felsefi yolculuğunu takip edeceğiz. Bu, aynı zamanda benim de kendi değer yargılarımı, inançlarımı ve yaşama bakışımı sorguladığım kişisel bir yolculuk.</p><h4><strong>Bir Tanrı’nın Ölümüne Tanıklık</strong></h4><p>Bir cümlesinden onun kime ait olduğunu anlayabileceğimiz çok az filozof vardır. Nietzsche bunlardan biridir. Tıpkı “düşünüyorum öyle ise varım” ın Descartesi’ ı ya da “kendini bil” in Sokrates’i akıllara getirdiği gibi “Tanrı öldü” ifadesi akla hemen Nietzsche’yi getirir. “Tanrı öldü” sözü oldukça tahrik edici bir söz olması nedeniyle bu güne kadar oldukça fazla yanlışyorumlanmaya açık hale gelmiş bir sözdür. Dolayısıyla “Tanrı öldü” sözünün doğru yorumlanması ya da doğru yola sevk edilmesi önemli bir meseledir. Bir provakasyon ya da bir savaş narası olarak yanlış yorumlandı hep. En büyük yanılgılardan biri de onun çok keskin bir ateizm olumlaması olduğunu düşünmektir.</p><p>Nietzsche Tanrı yoktur demiyor. Tanrı öldü diyor bu aslında: Tanrı bir zamanlar yaşadı ve sonra öldü demek. Ölen bir varlık düşündüğümüzde onun bir saniye bile olsa yaşadığını var saymamız gerekir. Meseleyi öncelikle bu bağlamda kavramak gerekir. “Tanrı öldü” ifadesi Nietzsche’nin çarpıtılmış ve bu çarpıtılmış tasvirini sürdüren en yüksek cümlelerinden biridir. Bu çarpık resim nihayetinde oldukça yüzeyseldir ve yanıltıcıdır aynı zamanda Nietzsche’nin büyük düşüncelerini anlamayı engeller.</p><p>Tanrı’nın ölümünün en meşhur ifadesi Şen Bilim’in 3.kitabında yer alan deli adamın hikayesinde dile gelir.</p><p><em>“Sabahın en aydınlık saatlerinden fener yakıp, pazarın orta yerine koşarak durmaksızın ‘Tanrıyı arıyorum! Tanrıyı arıyorum!’ diye bağıran deli adamı hiç duymadınız mı?”</em></p><p>Burada dikkat edilmesi gereken noktalardan birisi, Tanrı inancının yitirilişinin çoktan dünyaya sirayet ettiğidir.</p><p><em>“Tanrıya inanmayan birçok kişi vardı etrafta, deli adama kahkahalarla güldüler. Neden kayboldu? diye sordu içlerinden biri.”</em></p><p>Pazar meydanındaki, Tanrıya artık inanmayan insandı işte o. Ateizmiyle gayet rahat ve memnundu. Üstelik ateizm, işleri idame ettirmenin en önemli gündem maddesi olduğu bu laik dünyanın yaşam biçimine de oldukça uygundu. Öte yandan, Tanrıyı arayan kişi ise deli adamdı, çünkü bu geri çekilme onu cidden huzursuz etmişti.</p><p><em>“Tanrı nerede?” diye bağırdı. “Söylüyorum. Onu öldürdük-siz ve ben. Hepimiz onun katilleriyiz. Fakat bunu nasıl yaptık? Denizi nasıl içip tüketebildik… Bu dünyayı güneşinin zincirinden kurtarınca ne yapmış olduk? Şimdi nereye doğru hareket ediyor? Ya biz şimdi nereye doğru hareket ediyoruz?”</em></p><p>Sonra şunu ekledi, <em>“Sonsuz bir hiç gibi başıboş dolaşmıyor muyuz” </em>Deli adamın sözlerin işitene kadar, Pazar yerindeki insanlar başlarına gelen felaketten tamamen bihaberdi. Orada hayretler içinde sessizce kalakaldılar. Zira bu sessizlik çok şey söylemekteydi; bu sözleri işitmedikleri gibi, işitmeyi de zaten hiç istememişlerdi. Bu sözler gündelik hayattan çıkışı ve hayatlarını düzenleyen temel değerler sorusuna doğru bir atılımı gerektiriyordu. Oysa bu pek de umurlarında değildi.</p><p><em>“Deli adam sonunda fenerini yere fırlattı, kırılan fener söndü. “Çok erken gelmişim” dedi, “zamanım henüz gelmemiş.” Bu muazzam olay hala yolda, hala başıboş geziniyor- insanların kulağına henüz ulaşamamış.”</em></p><p>Bu olayı olağanüstü kılan şey, onun gerçekleşmiş olmasına rağmen gerçekleştiğinin henüz fark edilmemesidir.</p><p><em>“Edimler, gerçekleştirilmiş olmalarına rağmen, görülmek ve duyulmak için zaman isterler. Bu olay da onlar için en uzaktaki yıldızdan daha uzaktır- oysa bunu yapan ta kendileridir.”</em></p><p>Tanrının ölümünün can alıcı noktası, bir yaşam biçimini bunca zaman ayakta değerlerin kendilerini değersiz hale getirdiğinin farkına varılmasıdır. Pazar yerindeki kalabalık artık Tanrı’ya inanmamaktadır. Gerçekleşmiş olayın parçasıdırlar aslında, fakat buna kulak asmamışlardır. Tanrı ya da nihai amaçlar hakkındaki gereksiz sorularla kafalarını karıştırmadan, mutluluk arayışının onları ilgilendiren yegane şey olduğu sahte bir güvenlik hissiyle gündelik işlerini sürdürmüşlerdir.</p><p>Dolayısıyla “Tanrı öldü” ontolojik bir atıf değildir. Tanrının ölümüyle Nietzsche’nin kast ettiği aslında Sokrates ile başlayıp Kant’a kadar uzanan; batı metafiziği, batı değercilik tarihi, batı ahlakçılık tarihi ve yeni Plantonculuğun motive ettiği bir din olan Hıristiyanlık ve Hıristiyan ahlakı Nietzsche’nin nezdinde Tanrı kavramı ile vücut buluyor ve Tanrı 19.yüzyılda öldü diyor. Dolayısıyla buradaki ölümün aslında ontik olarak kavranan tanrıyla alakasının olmadığı batı ahlakçılığın ya da kurumsallaşmış anlamıyla Hıristiyanlığın sona geldiğini artık tükendiğini, nihilizmin ifadesi olarak da en yüksek değerlerin bile değerini yitirdiğini bir çöküşe uğradığını hatta daha ileri giderek Tanrı’yı baş değer olmaktan çıkarıyor.</p><p>Tanrı’nın ölümü, Nietzsche’nin Avrupa tarihinden şu ana kadar hayatı idame ettiren tüm ahlaki yapının çöküşü için kullandığı bir ifadedir. Bu bağlamda Tanrı’nın ölümünün anlamı, ahlaki değerlerin ve değerlendirmelerin alanında yatar. Zaten “Tanrı” sözcüğü de bu dünyadaki varoluşu kötüleyen ve öte dünyada ki kurtuluşu olumlayan hiyerarşik bir değerler sistemine gönderme yapar. Bu çöküşün yol açtığı değersizlik ve amaçsızlık hissi ile cevabı olmayan “neden” sorusu ise yaşamın ötesindeki bir başka dünyayı hedefleyemeyeceğinin ve bu öte dünyanın yıkıldığının belirtileridir.</p><p>Tanrı’nın ölümünü ilan etmesiyle, Nietzsche’nin bütün derdi aslında, insanı Tanrı’nın kıskacından kurtarıp kendisi üzerinden düşünmesini sağlamaktır. Ona göre Tanrı ölmüştür ve insanlar dünyada yapayalnız kalmışlardır. Bu yüzden insanlar Tanrı’dan bekledikleri umut ve istekleri bir kenara bırakıp kendilerini dünyaya adamalılar. Böylelikle düşünce ile yaşam arasında bağ kurulması daha kolay olur</p><p><strong><em>Tanrı öldü mü gerçekten, yoksa sadece sustuğunda biz dönüp bakmadık mı?</em></strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5ed5c67d1df2" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>