<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Sevil Devecioğlu on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Sevil Devecioğlu on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@sevildevecioglu?source=rss-6b336fbff5fe------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*HAPWXFZYTtNyWUNNQMijsw.jpeg</url>
            <title>Stories by Sevil Devecioğlu on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@sevildevecioglu?source=rss-6b336fbff5fe------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 23:28:11 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@sevildevecioglu/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[21. yy’a Hazırladığımız Çocuklar]]></title>
            <link>https://medium.com/@sevildevecioglu/21-yya-haz%C4%B1rlad%C4%B1%C4%9F%C4%B1m%C4%B1z-%C3%A7ocuklar-e53ba3f6779f?source=rss-6b336fbff5fe------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e53ba3f6779f</guid>
            <category><![CDATA[öğretmen]]></category>
            <category><![CDATA[eğitim]]></category>
            <category><![CDATA[gelecek]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sevil Devecioğlu]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 12 May 2022 20:28:19 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-05-12T20:31:17.146Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>Bir sınıfın önünden geçerken gözüm takılıyor ve hiç kıpırdamadan nizami şekilde oturmuş, kafaları kitaba eğik çocuklar görüyorum. Arada bir hiç kafalarını kaldırmadan ve göz göze gelmeme çabasıyla talimatlar yağdıran öğretmenlerine bakıyorlar.<br>‘’ Öğretmen geldiği zaman kafalarınızı kaldırmadan kitaba bakıyor olacaksınız. Hiç kıpırdamadan öğretmeninizi bekleyeceksiniz. Yoksa beden,meden yok size ha! ’’ <br></strong>İşte bu sözleri duyduğumda okulda her gün yaşadığım şaşkınlıklara bir yenisi daha eklendi. Bütün gün zihnimde dolandı durdu o ses tonu. Çok uzun yıllar öncesine götürdü beni, 19. yy’a, Sanayi Devrimi’ne…</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*avs4dwmnhQMsVl7Z" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@museumsvictoria?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Museums Victoria</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Sanayi Devrimi’nin özellikle ilk dönemlerinde ağır çalışma koşullarında kadınların ve çocukların çalıştırılması dönemin en belirgin özellikleridir. Yüksek kar elde etme peşinde olan üreticinin bir işçide olmasını istediği özelliklerin başında talimatları yerine getirmesi ve işi aksatacak herhangi bir davranışta bulunmaması vardı. Dolayısıyla okullarda çocuklara kazandırılmak istenen beceriler ‘’iyi bir işçi olma’’ ekseninde şekillenmişti. Bu dönemim eğitim felsefesi olan <em>esasici eğitim felsefesi disiplini, düzeni, kontrolü ve çalışkanlığı önemle vurgular</em>. Daha iyi anlamak adına bu felsefenin temel ilkelerini aşağıdaki tablodan inceleyelim:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/457/1*xpR9IIRTFvvQ6ON7NlriOA.png" /></figure><p>En başta duyduğum o ses tam da bu zamandan günümüze kadar gelmiş bir anlayışın sesiydi. Çocuklar hiç kafalarını kaldırmayacak, kıpırdamayacak ve otoritesini bekleyecekti. Bu emir ve talimatlar gene bir başka otoriten (nöbetçi öğretmenden) geliyor. Eğer uymazlarsa temel ihtiyaçları olan oyun hakları ellerinden alınacak. Talimatlara uy, sorgulama, sana tanımlanan işi yap ve karşılığında temel düzeydeki hakların sana bağışlansın. Nasıl ama ? Tam da 19. yy patronunun ağzına layık!<br>Oysa bu zamanın üzerinden neredeyse iki yüz yıl geçti. Dünya değişti, ekonomik düzen, üretim biçimleri ve hedefler değişti. Bu yüzyılda insanlarda olması gereken beceriler artık sonsuz itaat ile sorgusuzca görevini yapmak değil. <em>Günümüz ve geleceğimiz 21. yy</em></p><p>Prof. Dr. Erhan Erkut, <em>21.yy yetkinliklerini kazandırma</em> konusuna ülkemizde<em> </em>en çok emek veren kişilerin başında geliyor. Katıldığı ‘2009 World Business Forum’da şöyle bir anısından bahsediyor:<br><em>“Kurumlar çalışanlardan ne bekler?’’ sorusuna cevap olarak iş dünyasının en önde gelen gurularından birisi olan Gary Hamel, geçen yüzyılda kurumların itaat, sadakat, titiz/itinalı çalışma ve zeka beklediğini, fakat artık bu özelliklerin meta, yani ticari mal haline geldiklerini belirtip, 21. Yüzyılda bu özelliklerin yetersiz kalacağını vurguladı. Bu yüzyıl beklentileri olarak da inisiyatif alabilme/girişimcilik , yaratıcılık ve tutku/hırs/heyecanı saydı.’’</em></p><p>Burada Gary Hamel aslında oldukça net bir kıyaslama yapıyor. Bu kıyaslamayı yapabildiği 21. yy yetkinliklerinden iş veren dışında başka kimler mi bahsediyor ? İş verenlerin en değerli kaynakları olan üniversiteler. Üstelik bu üniversiteler dünyanın en değerli üniversiteleri. Belirledikleri yetkinlikler ise çoğunda benzer. Bu yetkinlikleri y<em>aratıcılık, inovasyon, eleştirel düşünme, problem çözme, takım çalışması, iletişim becerisi, bilgi okuryazarlığı, medya okuryazarlığı, bilişim ve iletişim okuryazarlığı, evrilebilme, esneklik, uyum sağlayabilme, inisiyatif alabilme, sosyal ve kültürlerarası etkileşim, üretkenlik ve hesap verebilme, liderlik üretkenlik ve hesap verebilirlik </em>yetkinlikleri şeklinde sıralayabiliriz. (<strong>Bir sonraki yazımda saydığım tüm yetkinlikleri açıklamaya çalışacağım. İlgilenirseniz okuyabilirsiniz.)</strong></p><p>Geleceğin dünyasında yer edinmeye çalışacak çocuklarımıza bugün ne verirsek, yarın karşılığını alacağız. Bugüne odaklanarak 20 yıl sonrasını inşa edemeyiz. Her gün eleştirilen eğitim sisteminin ve bilgi kirliliğinde kaybolmuş ailelerin çocukları için son şans daima biz öğretmenleriz.</p><p>Hesap oldukça açık ve net. İki yüzyıl öncesine makinadan farksız bir fabrika işçisi değil, geleceğe insan yetiştiriyoruz. Eğer günün birinde bu gemiyi en iyi limana demirlemek istiyorsak, olmamız gereken yer ile olduğumuz yer arasındaki farkı artık görmeli, bu mesafeyi kapatmak için de nereye gittiğimizi bilmeden boşa kürek çekmeyi bırakıp <em>-hatta belki de kürek çekmeyi en baştan öğrenmeli- </em>pusulamızı ayarlamalı ve ufka doğru açılmalıyız. Yoksa dalgalar bizim eski ve yorgun gemimizi daha da geri götürecek, günün birinde kendimizi en sefil kıyıda bulacağız. O zaman geride ne bir gemi kalacak ne de bir gün o güzel sahile varacağımıza inananlar. <br>Son olarak unutmayalım: <em>Bu gemi hepimizin ve hepimiz aynı gemideyiz !</em></p><p><strong>İncelemek isterseniz bu yazımda kullandığım kaynaklar:</strong></p><ul><li><strong>ÖREN,Kenan ve YÜKSEL,Hasan (2012) Geçmişten Günümüze Çalışma Hayatı</strong></li><li><strong>TUNCEL,Gül (2004) Ögretmenlerin Kendi Egitim Felsefelerini İnşa Etmeleri Üzerine</strong></li><li><a href="http://erhanerkut.com/21-yy-yetkinlikleri/21-yuzyil-yetkinlikleri-sorun/"><strong>http://erhanerkut.com/21-yy-yetkinlikleri/21-yuzyil-yetkinlikleri-sorun/</strong></a></li></ul><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e53ba3f6779f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>