<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Şeyda Deniz Erten on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Şeyda Deniz Erten on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@seydadenizerten?source=rss-056e4b6d0cf1------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*uug2BRQj13DoZXYIoF8MEQ.jpeg</url>
            <title>Stories by Şeyda Deniz Erten on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@seydadenizerten?source=rss-056e4b6d0cf1------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 03:55:14 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@seydadenizerten/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[The Knowledge and Experience Dump: Turn Your Thrash into Something Useful]]></title>
            <link>https://medium.com/@seydadenizerten/the-knowledge-and-experience-dump-turn-your-thrash-into-something-useful-2a957ef7c037?source=rss-056e4b6d0cf1------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2a957ef7c037</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Şeyda Deniz Erten]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 04 Oct 2026 16:48:43 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-10-04T16:48:43.890Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Your twenties are a strange time. You start believing you are whatever people perceive you to be. Inexperienced, for example. You assume that older “real adults” must naturally be better thinkers than you. After all, they have careers. They have read more, lived longer, experienced more.</p><p>And to some extent, you’re right. They probably do know more than you.</p><p>But there is something I’ve come to realize over time: what moves a person forward is not always how much they know, but what they are capable of doing with what they know.</p><p>Someone who takes a relatively small amount of knowledge and thinks deeply about it ,questions it, interprets it, connects it to other ideas, and draws new conclusions from it, can be a far better thinker than someone who knows a great deal but produces nothing new from any of it.</p><p>Maybe, then, we should stop deciding who is worth asking for advice based primarily on how “knowledgeable” or “experienced” they are. Perhaps awareness, judgment, and the ability to make meaningful inferences are better criteria.</p><p>Because whenever I’ve asked someone I considered more knowledgeable or experienced than me for genuine guidance, I’ve usually ended up regretting that I asked in the first place.</p><p>You ask an older relative for advice, only to realize that the exam they are talking about is not the exam that exists today. The world they navigated is not the world you are navigating. The conditions have completely changed.</p><p>Or you ask someone who has already reached a place you hope to reach someday, and they spend the next ten minutes explaining the intellectual equivalent of “the Earth is round” as if they were passing down some piece of ancient wisdom.</p><p>At some point, you just want them to stop talking.</p><p>Because the profound life advice you are being given is something you probably first thought about when you were ten and moved on from.</p><p>There are so many moments in life that leave you thinking, <em>Why did I even open my mouth and ask?</em></p><p>Do you mourn the time you just lost? The peculiar agony of listening to the most basic observation imaginable delivered like an Instagram neoliberal motivation edit? Or the fact that, by asking, you accidentally gave someone who thinks they know everything an opportunity to feed their ego?</p><p>The worst part is that sometimes you forget.</p><p>A few months pass. You ask them something else about life or your career.</p><p>And there it is again.</p><p>Instant regret.</p><p>Sometimes you don’t even have to ask a question. You criticize something, and suddenly the conversation becomes: “Young people are so ungrateful.” “Nobody wants to work anymore.” “When we were your age…”</p><p>Then come the same stories.</p><p><em>I did this. I did that. I worked like this. I lived like that.</em></p><p>And sometimes the life they are proudly describing is precisely the life you are terrified of living. The things they present as achievements are the very things you are deliberately trying not to do.</p><p>We don’t have to look down on anyone. Fine.</p><p>But some people genuinely have <strong>SMALL</strong> inner worlds.</p><p>Acknowledging that is not the same as treating people as inferior. It simply means becoming more selective about whom we listen to and why. We need enough awareness of ourselves and the people around us to stop making the mistake I made: automatically equating age, experience, or status with wisdom.</p><p>So this is ultimately what I’m trying to say:</p><p>You may be inexperienced. You may have fewer degrees. You may still have an enormous distance ahead of you.</p><p>But if you are someone with a high level of awareness, someone who thinks about their own thinking, connects what they learn, refuses to settle for what they have already achieved, continuously tries to build a better version of themselves, develops strategies, creates, and keeps updating their understanding of the world you may genuinely be a better thinker than someone with a PhD, decades of professional experience, and an impressive title.</p><p>So please don’t let someone’s age, seniority, or apparent “success” convince you to turn their last-century stories into the compass for your own life.</p><p>But if you do have older people around you who genuinely know how to <strong>process</strong> knowledge, don’t let them go.</p><p>You’ll recognize them.</p><p>Their minds are constantly analyzing, categorizing, connecting. When you tell them something, they don’t reach for a memorized answer. They take what you’ve said and produce a new insight from it. Instead of imposing their experience on you, they try to understand your circumstances.</p><p>Learn from those people.</p><p>I haven’t found a mentor like that in my own life yet. But I suppose even that has been useful. I’ve seen, in flesh and blood, the kind of person I don’t want to become. And through their absence, I’ve learned what kind of person I actually need.</p><p>Maybe needing a mentor eventually forces you to ask yourself two questions:</p><p><strong>What kind of person do I want to seek advice from?</strong></p><p><strong>And one day, when other people come to me for advice, what kind of mentor do I want to be?</strong></p><p>For now, this is where I’ve landed:</p><p>Accumulating knowledge is not enough.</p><p>Accumulating experience is not enough either.</p><p>Because knowledge that is never processed and experience that is never reflected upon eventually become nothing more than mental clutter.</p><p><strong>What matters is not how big the pile gets.</strong></p><p><strong>It’s what you can turn it into.</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2a957ef7c037" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bilgi ve Deneyim Çöplüğü]]></title>
            <link>https://medium.com/@seydadenizerten/bilgi-ve-deneyim-%C3%A7%C3%B6pl%C3%BC%C4%9F%C3%BC-%C3%A7%C3%B6pl%C3%BC%C4%9F%C3%BCn%C3%BC-d%C3%B6n%C3%BC%C5%9Ft%C3%BCr-a56813bb1961?source=rss-056e4b6d0cf1------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a56813bb1961</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Şeyda Deniz Erten]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 04 Oct 2026 16:35:13 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-10-04T17:23:51.478Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>20’ler öyle bir dönem ki sırf öyle görüldüğün için öyle olduğunu sanıyorsun. Mesela toy olduğunu. Daha büyük yaştaki “gerçek yetişkinlerin” mutlaka senden daha iyi düşünebildiğini varsayıyorsun. Sonuçta kariyer edinmişler, daha fazla okumuşlar, daha fazla yaşamışlar.</p><p>Bu düşünce kısmen doğru. Gerçekten senden daha çok şey biliyor olabilirler. Ama zamanla fark ettiğim bir şey var: İnsanı ileri götüren şey her zaman ne kadar bilgiye sahip olduğu değil, o bilgiyi nasıl işlediği.</p><p>Az bilgiyi derinlemesine benimseyen, sorgulayan, yorumlayan; parçalar arasında ilişki kurup başka bilgilerle birleştirebilen biri, çok şey bilip hiçbirinden yeni bir çıkarım üretemeyen birinden çok daha iyi düşünebilir. Belki de bu yüzden akıl danışacağımız insanları “çok bilgili” veya “çok deneyimli” olmalarından önce; farkındalıkları, muhakeme güçleri ve çıkarım yapabilme becerileri üzerinden değerlendirmeliyiz.</p><p>Çünkü ben ne zaman benden daha deneyimli veya daha bilgili olduğunu düşündüğüm birine, gerçekten beni yönlendirmesi umuduyla bir şey sorsam, çoğunlukla sorduğuma bin pişman oldum.</p><p>Aile büyüklerine bir şey sorarsın; bahsettikleri sınav artık 20 yıl önceki sınav değildir, dünya aynı dünya değildir, dönem şartları tamamen değişmiştir. İlerde ulaşmak istediğin şeye sahip birine soru sorarsın; dünyanın en basit çıkarımını, “dünya yuvarlaktır”ı sana kadim bir bilgi aktarıyormuş gibi dakikalarca anlatır. Bir noktadan sonra sadece sussun istersin. Çünkü sana hayat tavsiyesi olarak anlatılan şey, senin muhtemelen 10 yaşındayken ilk kez düşünüp geçtiğin bir şeydir.</p><p>Hayatta insana “Ben neden ağzımı açıp bunu sordum?” dedirten çok fazla an var. Zamanının akıp gitmesine mi üzülesin, dünyanın en basit çıkarımını Instagram’daki neoliberal motivasyon editlerinden biri gibi dinlemenin iç sıkıntısını mı yaşayasın, yoksa “tek bilmediği şey hiçbir şey bilmediği” olan birinin egosunu istemeden beslediğine mi pişman olasın?</p><p>En kötüsü de bazen bunu unutuyorsun. Aylar sonra hayatla veya kariyerle ilgili başka bir şey soruyorsun. Yine aynı pişmanlık.</p><p>Bazen soru sormana bile gerek yok. Bir şeyi eleştiriyorsun; konu hemen “Gençler şükretmiyor”, “Gençler iş beğenmiyor”, “Biz sizin yaşınızdayken…” konuşmasına geliyor. Ardından aynı hikâyeler: Ben bunu yaptım, ben şunu yaptım, şöyle çalıştım, böyle yaşadım…</p><p>Oysa bazen onların övündüğü hayat, sizin yaşamaktan korktuğunuz hayat. Başarı diye anlattıkları şeyler, sizin özellikle yapmamaya çalıştığınız şeyler.</p><p>Kimseyi küçümsemeyelim, eyvallah. Ama bazı insanların düşünce dünyası gerçekten de KÜÇÜK. Bunu kabul etmek insanları hor görmek değil; kimi neden dinlediğimiz konusunda seçici olmak. Kendimizin ve çevremizin farkına varmamız gerekiyor ki benim yaptığım hatayı yapıp yaş, deneyim veya unvanı otomatik olarak bilgelikle eşitlemeyelim.</p><p>Günün sonunda söylemek istediğim şu:</p><p>Ne kadar tecrübesiz olursanız olun, ne kadar az diplomanız olursa olsun, önünüzde gidecek ne kadar çok yol bulunursa bulunsun; eğer yapısal olarak farkındalığı yüksek, sürekli kendi düşünme biçimini de düşünen, öğrendiklerini birbirine bağlayan, elde ettiği başarılarla yetinmeyip kendisinin daha iyi bir modelini kurmaya çalışan, bunun için strateji geliştiren, üreten ve durmadan kendini güncelleyen biriyseniz; doktora yapmış, yıllardır çalışan, çok iyi unvanlara sahip insanlardan daha iyi düşünüyor olabilirsiniz.</p><p>O yüzden sırf sizden büyükler, daha kıdemliler veya daha “başarılı” görünüyorlar diye geçen yüzyıldan kalma hikâyelerini hayatınızın pusulası yapıp kendinizi geriye çekmeyin.</p><p>Ama çevrenizde bilgiyi gerçekten <strong>işleyen</strong> büyükler varsa, onların da yakasını bırakmayın. Zaten onları tanırsınız. Zihinleri sürekli analiz eder, kategorize eder, bağlantı kurar. Bir şey anlattığınızda size ezberlenmiş bir cevap vermek yerine söylediklerinizden yeni bir çıkarım üretirler. Kendi deneyimlerini size dayatmak yerine, sizin koşullarınızı anlamaya çalışırlar. Onlardan faydalanın.</p><p>Ben henüz çevremde böyle bir mentör bulamadım. Ama bunun da bir faydası oldu sanırım: Nasıl biri olmak istemediğimi canlı kanlı gördüm. Nasıl birine ihtiyaç duyduğumu da eksikliğinden öğrendim.</p><p>Belki mentör ihtiyacının kendisi insana iki soru sorduruyor:</p><p><strong>Nasıl birine danışmak istiyorum?<br> Ve bir gün başkaları bana danıştığında, ben nasıl bir mentör olmak istiyorum?</strong></p><p>Şimdilik vardığım sonuç şu: Bilgi biriktirmek yetmiyor. Deneyim biriktirmek de yetmiyor. Çünkü işlenmeyen bilgi ve üzerine düşünülmeyen deneyim, bir süre sonra yalnızca zihinsel bir çöplüğe dönüşüyor.</p><p><strong>Mesele çöplüğün ne kadar büyük olduğu değil.</strong></p><p><strong>Onu neye dönüştürebildiğin.</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a56813bb1961" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Sağlıklı Yeme Davranışı Olan İnsanlardan Öğrendiğim 6 Şey]]></title>
            <link>https://medium.com/@seydadenizerten/sa%C4%9Fl%C4%B1kl%C4%B1-yeme-davran%C4%B1%C5%9F%C4%B1-olan-i%CC%87nsanlardan-%C3%B6%C4%9Frendi%C4%9Fim-6-%C5%9Fey-dabc4f762f12?source=rss-056e4b6d0cf1------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/dabc4f762f12</guid>
            <category><![CDATA[davranış]]></category>
            <category><![CDATA[binge-eating]]></category>
            <category><![CDATA[yeme-bozukluğu]]></category>
            <category><![CDATA[beslenme]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Şeyda Deniz Erten]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 12 Aug 2025 08:37:51 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-08-12T08:42:13.121Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Yeme bozukluğu döngüsünden yıllar boyu çıkamayınca anlıyor insan,diyetler ve detokslar çözüm değil.Hatta bu atakların döngüye dönüşmesinin ana nedeni.Kıstıkça,kısıtladıkça atakların ardı arkası kesilmiyor,bilen bilir.Çözüm aslında iyi bir diyet uygulayıcısı olmakta değil,standartları olan bir insan olmakta.Yani aslında kiloyu,kilo vermeyi unutun.Amacınız direkt olarak kilo vermekse,yeme bozukluğu olan biri olarak muhtemelen geri alacaksınız,hatta fazlasıyla.Sonrası malum;ataklar ve pişmanlıklar…</p><p>Çevrenizde çabasızca zayıf olan insanları düşünün;en doğalında zayıf olan,beyni obez olmayan…Tabii her şeyi çöp kutusu gibi süpürüp metabolizması zayesinde zayıf olan insanlardan bahsetmiyorum.Ama standartları olan insanlar:yavaş yavaş yiyen,doyduğunda bırakan,acele etmeyen,hissederek yiyen…Endişe yok,acele yok,zorunluluk yok.Yemenin amacını farkında,kilo kaygısı gütmeden özgürce yemek yiyor,zihni yemekle ilgili olumsuz kavram ve düşüncelere zincirlenmemiş.Yeme bozukluğu olan birinin belki yıllardır belki de hiç yaşamadığı,bir daha ya da hiç yaşayamamaktan korktuğu o özgürlük,o rahatlık.</p><p>Profesyonel destek almadan kendi kendime yürüttüğüm iyileşme yolculuğumda örnek almam kişilerin çok zayıf,fit insanlar değil fakat sağlıklı yeme davranışlarına sahip olan insanlar olduğunu kabul ettim.Amacımı bir görüntü,tartıdaki bir rakam ya da bir elbise olmaktan çıkarıp,davranışlarımı değiştirmeye yönelttim.İşte,sağlıklı yeme davranışları olan insanları gözlemleyerek öğrendiğim şeyler:</p><h3><em>1)Bir mağdur ya da suçlu değilim.</em></h3><p><strong><em>Her şeyden önce kendimi affediyorum.Bir insan olarak hata yapıyorum,öğreniyorum,düzeltiyorum.Bu benim yolculuğum.</em></strong></p><h3>2)Kısıtlamıyorum,standartlarım var.</h3><p><strong><em>Bütün tecrübelerime dayanarak şunu kesinlikle biliyorum ki:diyetler ve kısıtlamalar bir noktada patlak verecek.Bu nedenle kısıtlayan değil fakat hayat kalitesini korumak ve yükseltmek amaçlı standartları olan biriyim.Tadını beğenmediğim şeyi yemeye devam etmek zorunda değilim.İçeriğini beğenmediğim,kaliteli üründen yapılmamış ve besleyici olmayan bir şeyi bedenime layık görmeyebilirim.İkramları da ayıp olmasın diye yemek zorunda değilim.Standartları olan bir insanım dolayısıyla bu beslenmeme de yansıyor.</em></strong></p><h3>3)Tabağımı bitirmek zorunda değilim.</h3><p><strong><em>Eğer doyduysam yemeği o an kesebilirim.Tabağım yarım kalmışsa sonra yiyebilirim.Sonradan yeme şansım olmasa dahi o yemek pişmiş ve hazırlanmışsa ham madde envanterinden çıkmış demektir.Dolayısıyla benim karnıma da gitse çöpe de gitse elden çıktığı için midemi çöp kutusu yapmamayı seçiyorum.Ziyan konusunu çok mühim ve ahlaki bir mesele olarak görsem de,bu mantıkla aslında yiyecek ziyan etmemiş oluyoruz.</em></strong></p><h3>4)Doymamaktan korkma,tabağına daha az yiyecek al.</h3><p><strong><em>Aslında üste yazdığım tabakta yemek meselesinin de çözümü bu.Eğer doyunca bırakacaksan doyacağın kadar yiyecek al.Zaten doyma sinyallerini almak için düşündüğümüz kadar yiyecek yememize gerek yok aslında.O yüzden açlık güdünle dolu dolu tabaklar yapmana da gerek yok,tabii kalanı çöpe atmak istemiyorsan.Aç kalmayacaksın,kıtlık yok,tekrardan aç hissedersen yeniden yemek yiyebilirsin.</em></strong></p><h3><strong>5)Acele yok,yavaş yavaş.</strong></h3><p><strong><em>Endişe ve kaygılarını yanında taşıyor olabilirsin,dolayısıyla farketmeden refleksel olarak hızlı yemeye başlıyorsun.Bunu farkettiğin an yavaşla,çiğne,küçük lokmalar al,tadları hisset.Eğer yemeğin önüne eğildiysen,yerken omuzlarını ve boynunu sıkıştırıyorsan duruşunu düzelt.Öyle zamanlar oluyor ki insan yemek yerken yediğini farkına varmıyor,tabak bitince bilinç yerine geliyor.Farkında ol,yavaşla.</em></strong></p><p><strong><em>Hızlı yemekle ilgili bir diğer durumsa sosyal nedenlerle hızlı yemek.Arkadaşlarınla ya da ailenle yemek yiyorsun ve onlar hızlı yediği için sen de onları takip ederek aynı hızda yiyor olabilirsin.Ama gerek yok,bırak insanlar seni beklesin ya da onlar yavaşlasın.Biz standartları olan insanlarız.</em></strong></p><h3>6)Uykunu önemse,gece yemeklerinden kaçın.</h3><p><strong><em>Eğer akşam yemeğini de yemişsen gece yemek yemene gerek yok.Zaten akşam yemeğini hissederek ve doyana kadar yemişsen zihnen ve fiziken tatmin olmuşsundur.Şayet illa yiyeceksen hafif yemelisin fakat bunu kilo için bir kısıtlama olarak düşünme.Bu,kaliteli bir uyku uyuman ve sabah enerjik kalkman için bir tavsiye.</em></strong></p><p>Sağlıklı yeme davranışları olan insanların hemen hemen her şeyi yediklerini fakat üstte yazdığım davranış kalıplarını uyguladıklarından dolayı kilo problemi ve kaygısı yaşamadıklarını söyleyebilirim.Demek ki kilo için mesele hiçbir zaman diyet listesi olmadı.Yemeği duygusal dayanak olmaktan çıkarıp beslenmek ve beslendiğini hissederek keyif almaya dönüştürmek tüm mesele.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=dabc4f762f12" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Tıkanırcasına Yeme Bozukluğu Simülasyonu]]></title>
            <link>https://medium.com/@seydadenizerten/t%C4%B1kan%C4%B1rcas%C4%B1na-yeme-bozuklu%C4%9Fu-sim%C3%BClasyonu-42592c39dc46?source=rss-056e4b6d0cf1------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/42592c39dc46</guid>
            <category><![CDATA[yeme-bozukluğu]]></category>
            <category><![CDATA[tıkınırcasına-yeme]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <category><![CDATA[binge-eating]]></category>
            <category><![CDATA[binge-eating-disorder]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Şeyda Deniz Erten]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 11 Aug 2025 06:15:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-08-12T05:11:45.681Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Çikolatayı alıp ağzınıza attınız.Bütünce yuttunuz,tadını bile hissetmediniz.Sanki biri sizi suçüstü yakalayacakmış gibi,buzdolabının kapağını bile kapatmadan;buzdolabının önünde,ayakta çikolatayı bölüp bölüp ağzınıza tıkıştırdınız,koca paket saniyeler içinde yok oldu.”Pisliğe” bulaşmış hissettiniz;”pisliğe” bulaştığınızla yüzleşmemek için bu zevki sürdürmeniz gerekiyor çünkü bittiği anda uyanıp kendinizi farkına varıcaksınız.Ağzınıza peynir attınız,salatalık dişlediniz,bonibon kutusunu ağzınıza dayadınız;yetmedi,tahin kaşıkladınız…Mideniz neredeyse ağzınızda,davul gibi şiştiniz,benliğiniz sizden uzakta…</p><p>Durduğunuz vakit kendinizden ve yemekten iğrendiniz.İnanılmaz bir ağırlık çöktü.Kendinizi bu gerçeklikten uzaklaştırmak için koltuğa uzanıp uzunca bir süre sosyal medyada video kaydırdınız.İyice uykunuz geldi ama mideniz öyle dolu ki yatıp uyumak istemiyorsunuz.Mutfağa girdiniz,her yer her yerde.Toplayacak mecaliniz yok,kaldı ki yemeğin “y”’sini dahil görmek istemiyorsunuz.Mutfağı öylece bırakıp odanıza geçtiniz.Bu karın şişliğiyle uyayacak gibi değilsiniz fakat uykusuzluktan da ölüp bitiyorsunuz,inanılmaz bir ağırlık var üzerinizde.Yatağa yattığınızda yine kendinizle baş başasınız.Kötü kötü hisler;pişmanlık,suçluluk,öz nefret içinizi duman gibi sarıyor iken aklınıza dahiyani bir fikir geliyor,başka bir sahte keyif kaynağı ile hislerinizden kaçmak.İçinizden gelmese de görüntülerle kendinizi zorlayarak bir de o keyfi yaşıyorsunuz.Bitince tatsız bir duygu,telefonunuzu öylece bırakıp uyuyakalıyorsunuz.</p><p>Sabah alarmınız çalıyor,duyuyorsunuz ama sanki ruhunuz bedeninizde değil,kalkıp da kapatamıyorsunuz.Alarm çalıyor ama sizin derin uykunuzun ardında çalan bir fon müzik gibi…Sanki bilinciniz açık ama bedeniniz bir ölüye ait.Bir şekilde kalktınız,inanılmaz şişsiniz,yüzünüz alerjik bir yüz gibi şişmiş,karnınız hala dopdolu,geğirmekten bi halsiniz.Hiçbir kıyafetinizi giymek istemiyorsunuz,pantolonlar sizi sıkıştırıcak,tişörtler göbeğinizi belli edicek.En son en bol kıyafetlerden bulup öylece çıkıyorsunuz evden.Kendinize sözler veriyorsunuz;bugün hiçbir şey yemeyeceğim,bugün tek öğün yapacağım,bi hafta su orucu tutacağım,keto diyet yapacağım,akşam yemeklerinizi bırakacağım…Çok inançlısınız kendinize çünkü dün de neydi öyle…Tamam artık yemeğe doydunuz,şimdi detoks yapıp hafifleme vakti.Taa ki kendinizi uzun süre aç bıraktıktan sonra gelecek olan bir sonraki tıkanırcasına yeme atağına,yukarıda anlattığım ana geri dönene kadar.</p><p>İşte tıkanırcasına yeme bozukluğu olan birinin haftada en az bir günü,belki de kimisinin her günü.Bu ekstrem bir gün değil,bir döngü.Hayat bu sırada akıyor,sen bunu neredeyse her akşam yaşarken bir de hayatına devam etmen,kendini geliştirmen,sorunları çözmen,engelleri aşman lazım.Her seferinde düzelmeye söz verip,akşamına kendinizi aldattığınız bir hayat…İnsan kendine olan güvenini bu kadar zedelerken,kendinden nefret etmez mi?Hayatında böylece yer kaplayan bir sorunu çözemiyorken diğer alanlardaki performansları da domine gibi taşı gibi devrilmez mi?Bu durumda yeme bozukluğu sadece kilo almak değildir;mental ve fiziksel olarak ağırlaşmak,özgüvenini ve özsevgini yitirmek ve potansiyelini yaşayamamaya kendini mahkum etmektir.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=42592c39dc46" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>