<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by seyma on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by seyma on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@seyma13?source=rss-9bf3fb98ec49------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*_7baUSRTJRNJqw5aEeETRw.jpeg</url>
            <title>Stories by seyma on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@seyma13?source=rss-9bf3fb98ec49------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 23:36:29 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@seyma13/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[KALENDER Mİ? YOKSA KALANDAR MI?]]></title>
            <link>https://medium.com/@seyma13/kalender-mi%CC%87-yoksa-kalandar-mi-5aa4fe7e419c?source=rss-9bf3fb98ec49------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5aa4fe7e419c</guid>
            <category><![CDATA[books]]></category>
            <category><![CDATA[literature]]></category>
            <category><![CDATA[writing]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[seyma]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 16 Jan 2025 20:08:08 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-01-16T21:21:44.390Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/238/1*iwbDJJlwTd1M6LXmFstluQ.jpeg" /></figure><p>2024’ün yaz aylarından birinde, Arzu Hocam’ın Instagram hesabında paylaştığı bir hikâyede, bir öykü kitabı çıkardığını öğrendim.Bu duruma hem çok şaşırmış hem de çok mutlu olmuştum. Kitabı henüz okumadan bile Arzu Hocam’ın kalbi gibi güzel bir eser ortaya koyduğuna emindim. Doğrusunu söylemek gerekirse, en başından beri kitabı temin edip okumak istiyordum. Geçen hafta, nihayet bu niyetimi gerçekleştirmek için Üsküdar’daki TDV şubesine gittim. Orada çalışan abilerle kitabın ismi konusunda küçük bir anlaşmazlık bile yaşadık. Kitabın başlığındaki ilk kelime olan “Kalandar”, sesli harflerinden ötürü biraz farklı ve pek aşina olmadığımız bir kelimeydi. “Kalender mi, Kalandar mı?” derken kitabı nihayet satın aldım. Eser, beş öyküden oluşuyordu. Kalandar Gecesi başlıklı öykü, eserin büyük bir kısmını oluşturmanın yanı sıra kitaba adını veriyordu.</p><blockquote>Anıların bir kilidi yok ki hafızanın içinde hapsolsunlar</blockquote><p>Kitabı okudukça, sayfalar azalıp sona yaklaştıkça içimdeki “Konu nereye bağlanacak?” merakı daha da büyüdü. Kalandar Gecesi geleneğini ilk kez Arzu Hoca sayesinde öğrendim. Bir tarihçi olarak, geleneklerimizin özellikle Anadolu’da hâlâ yaşatılıyor olması beni çok duygulandırdı. Kalandar Gecesi gibi adetleri kurgusal bir olay dizisinde ele alma fikri gerçekten takdire şayan. Kitabı okurken, bu gecelerin ne zaman düzenlendiğini bilmesem de kendimi farkında olmadan ilkokul yıllarımdaki soğuk ve karlı kış gecelerine seyahat etmiş buldum. Bu adetlerin yalnızca eğlence amacı taşımadığını; aynı zamanda toplumsal dayanışmayı, iyiliği yaymayı ve cömertliği teşvik ettiğini görmek beni etkileyen unsurlardan biri oldu. Böyle kıymetli bir geleneği aile, okul, çocuklar ve tiyatro üzerinden kurgulamak güzel bir fikir olmuş. Özellikle kitabın temel odak noktasını oluşturan bu hikâyeyi okuyuculara bırakmak istiyorum.</p><p>Kitabı sonlandırırken, “Acaba Arzu Hocam başka öyküler yazacak mı?” diye düşünmeye başladım. Çünkü bu kadar öykü bana yetmedi 🤭 Diğer öykülerinde ise yalnızlık, ergenlik ve büyüme temalarının hepimizden bir şeyler barındıran bir üslupla işlendiğini gözlemledim. Özellikle Ele Güne Rezil Olmak isimli hikâye, hepimizin benzer süreçlerden geçtiği bir dönemin farklı bir şekilde ele alınması dikkatimi çekti.</p><p>Kaleminize sağlık hocam🌷</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5aa4fe7e419c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[MRS. LOWRY AND SON]]></title>
            <link>https://medium.com/@seyma13/mrs-lowry-and-son-48e1e0336992?source=rss-9bf3fb98ec49------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/48e1e0336992</guid>
            <dc:creator><![CDATA[seyma]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 11 Jan 2025 20:37:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-01-11T20:37:50.285Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/179/1*VRTBuPc7cnoWme_Kw9jt-w.jpeg" /></figure><blockquote>Ne görüyorsam onu resme döküyorum, ne hissediyorsam onu. Ben resim yapan bir adamım. Ne fazlası, ne azı.</blockquote><p>Yönetmenliğini Adrian Noble’ın yaptığı ve senaryosunu Martyn Hesford’un kaleme aldığı bu film, 2019 yılında izleyiciyle buluştu. Filmin yapımcılığını Debbie Gray, başrollerini ise Vanessa Redgrave ve Timothy Spall üstlenmiştir. Bu film, İngiliz sanatçı L.S. Lowry’nin annesi Elizabeth ile ilişkisini merkezine alır. Lowry, 1939’daki annesinin ölümüne kadar onunla birlikte yaşamış bir sanatçıdır.</p><p>Ben bu filmle ilgili ilk bilgiyi, TRT 2’nin sosyal medya paylaşımı sayesinde öğrendim. Dönem projesi olması, biyografi teması ve bir ressamın hayatını anlatması, ilgimi çeken ana etkenlerdendi. Bu sebepler doğrultusunda filmi izlemeye karar verdim.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*anr62yquT1ST6zuAyg-h1Q.jpeg" /></figure><p>Film, karakterin bir tuval üzerine resim yapmasıyla başlıyor. Flashbacklere sıkça başvurarak hikâyeyi bütünleştirmeye çalışmışlar diyebilirim. Film, 1934 İngiltere’si, Lancashire döneminde geçiyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*OpLsGg7Aum5ozqzkOJLhiQ.jpeg" /></figure><p>Olaylar, Lowry ailesinin sosyo-ekonomik açıdan zor bir döneme girmesiyle başlıyor. Bir zamanlar nezih bir muhitte yaşayan aile, ekonomik sıkıntılar nedeniyle orta-alt sınıfın yaşadığı, fabrikaların bulunduğu bir mahalleye taşınmak zorunda kalır.</p><p>Elizabeth Lowry, geçmişte takılı kalmış ve bu yüzden oğlunun sanatına saygı duymamaktadır. Oğlunun resimlerini, güzel günlerini değil, geçmişte yaşadığı zorlukları ve fakirliği hatırlattığı için sürekli eleştirir. Ancak olaylar, evlerinin yanına taşınan yeni bir komşu ile tanışmasıyla farklı bir yön alır. Bu komşunun aynı nedenlerle mahallelerine taşındığını ve benzer ekonomik sıkıntılar çektiğini fark eder. Bu durum, Elizabeth’in Lowry’nin tablolarına bakış açısını yavaş yavaş değiştirir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/940/1*YdOPHJoCKY-JvScmQ75bRA.jpeg" /></figure><p>Elizabeth, bir süre sonra oğlundan kendisi için yelkenli tablosunu sergiye göndermesini ister. Ancak Lowry, sadece yelkenli tablosunu değil, Fabrikadan Dönüş adını verdiği çalışmasını da sergiye gönderir. Bu adım, annesiyle arasında büyük bir gerilime neden olur. Elizabeth, fakirliği anımsatan her şeye karşı olduğu için oğlunun sanatını bir türlü kabul etmez. Ona göre sanat, meyve tabağı ya da manzara resmetmekten ibarettir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/736/1*7d6z2ZWueWR-Jc9TlmxxVA.jpeg" /></figure><p>Lowry’nin annesine olan bağlılığı oldukça takdir edilesidir. Annesi resimlerini beğenmese de ona her zaman saygıyla yaklaşır. Resimlerini takdir eden bir beyefendiye bile, annesinin rızası olmadığı için tablolarını göndermek istemez. Ancak Lowry’nin asıl başarısı, annesinin ölümünden sonra gelir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/492/1*QNlgS39GQ0PomsTWv6K0Gg.jpeg" /></figure><p>Lowry’nin eserleri, çevresindeki dünyayı hem görsel hem de duygusal olarak ustalıkla analiz etme yeteneği sayesinde dikkat çekmiştir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/488/1*iSosvIxwCxCAVJffSy1a9w.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=48e1e0336992" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bir Tutam Baharat]]></title>
            <link>https://medium.com/@seyma13/bir-tutam-baharat-de8b791fc7d9?source=rss-9bf3fb98ec49------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/de8b791fc7d9</guid>
            <category><![CDATA[writing]]></category>
            <category><![CDATA[history]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[seyma]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 23 Nov 2024 15:10:35 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-11-23T15:11:09.973Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/736/1*D7-ZSq8s8csfdvlj--I_fw.jpeg" /></figure><p>“Bir Tutam Baharat” filmini yıllar önce bir hocam önermişti. Sürekli izlemeye niyetlenmiş olsam da ancak bu gece izleyebildim. Filmin benim için en dikkat çekici noktası, hikayesini baharat ve mutfak kültürü üzerinden kurgulamış olmasıydı.</p><p>Film, 2003 çıkışlı, Tassos Boulmetis&#39;in yönetmenliğini ve senaristliğini üstlendiği, Yunanistan ve Türkiye ortak yapımı bir eserdir. Zaman ve mekan olarak anılar ile geçmiş arasında, İstanbul ve Atina arasında gidip gelmektedir.</p><p>Filmin kahramanı Fanis, İstanbul’da doğmuş ve çocukluğunu burada geçirmiş Ortodoks Rum bir aileye mensuptur. Filmin her dakikasında Fanis ve ailesinin İstanbullu bir Rum olmaktan gurur duyduklarını hissediyorsunuz. Onlar için mutfak, yemek ve baharat hayatlarının merkezindedir. Fanis’in mutfağa ve baharatlara olan sevgisinin ana kaynağı dedesidir. Dedesi, tam bir baharat ve İstanbul aşığıdır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/638/1*PgXk7IfnXeKprdvccF543A.jpeg" /></figure><p>Filmde, 6-7 Eylül olayları ile 1959 veya 1964 yıllarındaki hadiseler diyaloglara ustalıkla serpiştirilerek azınlıkların o dönemde yaşadığı ruhsal bunalım, tedirginlik ve korku çok etkileyici bir şekilde yansıtılmış. Fanis, bir çocuk olarak bu zor anlara şahitlik etmiştir. Onun için İstanbul; ilk aşkı, çocukluğu, büyükdedesi ve baharatlarla özdeşleşmiştir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/430/1*m42maF8wco79O8ajAJ7mpg.jpeg" /></figure><blockquote>1964 yılında, Fanis’in babasının vatandaşlığı olmaması nedeniyle aile zorunlu olarak Atina’ya göç etmek zorunda kalmıştır. Bir çocuğun gözünden bu dönemi anlatan Fanis’in şu sözleri oldukça dikkat çekici:<br>&quot;Türkler bizi Yunanlı diye gönderirken, Yunanlılar da Türk diye karşılıyorlardı.&quot;</blockquote><p>Atina’da Fanis’i sancılı ve zor günler bekler. Dedesiyle birlikte öğrendiği mutfak öğretileri onun için bir tutku haline gelir. Yemek yapmak belki de onun için bir kaçış yoludur. Ancak ailesinin bu duruma müdahale etmesi, işleri daha da karmaşık hale getirir.</p><p>Yıllar geçtikçe Fanis, yemek yapma tutkusundan, dedesine ve ilk aşkına duyduğu hasretten asla vazgeçemez. Yıllar sonra İstanbul’a döndüğünde, içindeki bu tutkunun hala devam ettiğini görmek mümkün.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*oyUKgejoF1W2UsV6wD9D2Q.jpeg" /></figure><p>Görünmeyen ama yemeğin lezzetini tamamlayan baharatlardan biri olan tuz ile yazımızı noktalayalım.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*FTv9sUJRCiMdO60V0-iIuQ.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=de8b791fc7d9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>