<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by şeyma halaç on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by şeyma halaç on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@seymahalac?source=rss-1bf43ec46a24------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*DxkSKMGbxDekEDop.</url>
            <title>Stories by şeyma halaç on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@seymahalac?source=rss-1bf43ec46a24------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Mon, 16 Nov 2026 13:35:12 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@seymahalac/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Bütün Saâdetler Mümkün müdür?]]></title>
            <link>https://medium.com/@seymahalac/b%C3%BCt%C3%BCn-saadetler-m%C3%BCmk%C3%BCn-m%C3%BCd%C3%BCr-803b843f756?source=rss-1bf43ec46a24------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/803b843f756</guid>
            <category><![CDATA[bütün-saâdetler-mümkündür]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[şeyma halaç]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 26 Apr 2018 22:58:23 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-04-26T23:19:58.297Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*RJ64kIH_TNthc5-NjS_nBg.jpeg" /><figcaption>İlhami Atalay Hoca’dan…</figcaption></figure><blockquote>Bütün saâdetler mümkündür…<br>Şu kapının açılması,<br>İçeri girivermen,<br>Bahar, kuşlar, gündüz.<br>Ve bütün dünya<br>Bir an içinde gürültüsüz.</blockquote><blockquote>Bütün saâdetler mümkündür…<br>Bahtsızların biraz gülümsemesi…<br>Körlerin gün görmesi,<br>Mümkündür bütün mucizeler…<br>Ana, baba, evlât, bütün kaybolanlar…<br>Ebedî bir sabahta buluşmamız bir daha.</blockquote><blockquote>Ölüler! Hepimiz için yalvarın Allah’a…</blockquote><blockquote>Ziya Osman Saba</blockquote><p>Saâdeti içinde geçtiği cümlelerde, şiirlerde, filmlerde aramak da bizim garâbetimiz.</p><p>Ziya Osman Saba’dan bir şiir, ve şiirden mülhem bir film:<strong> Bütün Saâdetler Mümkündür.</strong></p><p>Selman Kılıçaslan’ın yazıp yönettiği film:<em>”Dünya meşakkatli bir yerdir; varsa bir saâdet, o da bunu kabul etmek.”</em> cümlesiyle başlıyor.</p><p><em>Bütün Saâdetler Mümkündür</em> filmi, aşk anlatısına dönüşmeyen bir sevmenin hikâyesi. Aşkın her yere iliştirildiği bir zamanda, abartılı bir aşk anlatısı yerine; dönüştüren, sahibini aratan bir muhabbetin ön plana çıkarılması kıymetli bir çaba.</p><p><em>Sevmenin hikayesi… Sevmek ne kadar insanın elinde, ya da sevmişken vazgeçmek ne kadar müdahale edilebilir bir alan? Kalbine ne kadar muktedir insan? Kalbi evirip çeviren kim? Muhabbetten murad edilen ne?</em> Soruları filmi izlerken bir bir düşüyor içime. Sevmiyor, sevdiriliyoruz galiba.</p><p>Sinemaya, senaryo yazımına dair ilk dinlediğim dersi hatırlıyorum:<em>“Hikaye,üç ana öge üzerine kurulur, o ögelerden hikayeyi izlenebilir yapan da hikayedeki çatışmadır.” </em>İyinin karşısına aynı keskinlikteki kötüyü, sevmenin karşısına kavuşamamayı, zenginliğin karşısına yoksulluğu koyarak bipolar bir hikaye kurmak ve izleyicinin hikayedeki bir uca tutunmasını sağlamak... Kontrastı artırdıkça anlatmak da kolaylaşıyor belki ama bana göre gerçeğe mesafesi de artıyor hikayenin bileylenen bu zıtlıklarla. <em>Bütün Saâdetler Mümkündür’ün </em>belki en öne çıkan özelliklerinden biri, bir çatışma üzerine kurgulanmamış olması. Bunun için daha hayattan, daha hepimizin hikayesi gibi bir his bırakıyor izleyince.</p><p>Ali’nin boşlukta ve arayışta olduğu bir zamanda peşine düştüğü, tutunduğu aşk abartılmıyor. Sevmenin izini süren bir kalbin nahif hikayesi ve sevgisinin kendisini getirdiği bir eşik var filmde. İzleyenlerin hatırlayacağı söz konusu somut bir kapı eşiği var ama aslolan şu: Ali’nin Gülce’ye olan sevgisi, Ali’nin manevi arayışına bir eşik oluyor.</p><p>Sevmek bir eşik olarak duruyor Ali’nin önünde; takılıp düşsün mü, bir kıymet bilip o eşiği, basamak basamak yürüsün mü sevgisinin hakikatine doğru? Gerçek hayatta cevabı zor, belki tek cevabı da yoktur, önce düşüp sonra yürür belki insan. Belki de düşer kalır, muhabbetinin sırrından uzağa.</p><p>Yürüyor Ali. Ali film boyunca yürüyor zaten. Yolda olan kim varsa biraz da o, Ali. Böyle olunca sevilenin yani Gülce karakterinin filmin ilk yarım saatinden sonra hiç yer almaması rahatsız etmiyor hatta sürekli bahsi geçen sevilenin aradan çekilip sevmenin kaldığı bir tabloyu çıkarıyor ortaya.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/813/1*trup-L0_eOHS83mN8tP8WA.jpeg" /></figure><blockquote>Filmde bir sahnede geçen ilahiden:</blockquote><blockquote>“ İrfan meclisine erişebilsem</blockquote><blockquote>Varıp anlar ile görüşebilsem</blockquote><blockquote>Aşkın kervanına karışabilsem</blockquote><blockquote>Yolda bırakmazlar alırlar seni</blockquote><blockquote>***</blockquote><blockquote>Aşıklar solmaz taze gülleri</blockquote><blockquote>Zikr ü tevhid eder daim dilleri</blockquote><blockquote>Evliyaullah’ın doğru yolları</blockquote><blockquote>Yolda bulunagör alırlar seni”</blockquote><p>Ali’ nin manevi tekamülü bir dergahta değil belki ama karşılıksızca iyilik ettiği Mevlüt amcanın evinde gerçekleşiyor. Zaaflarıyla, eksikleriyle hayatta hepimizin çevresinde olacak bir tip; Mevlüt amca. Yine ne iyilik, ne yardım edilenin hâli izleyiciyi rahatsız edecek şekilde abartılmıyor. Aksine takdir görmeyen bir iyilik söz konusu ki; Allah ile arasında sır Ali’nin.</p><p>Kendinden geçmenin, diğerkamlığın, aşkını kaybettiği yerde başlayan bir nevi çilenin sağalttığı bir kalp. Ali kendinden kurtulup, diğerkam olmayı tercih edebildiği noktada, saadetin önüne açılacak bir yol olduğunu anlamaya başlıyor.</p><p>Sevmek yarası bir başkasının yarasına ihtimam göstermekle sarılıyor, kendi saadetimize kendimizi geçince varılıyor olabilir mi?</p><p>Bir de Osman var filmde. Her Ali’nin bir Osman’ı var galiba hayatta, ta ne zamandan beri böyle olmuş bu: Kalbini yasladığı, yanında rahatça susabildiği, kalbinin en derinindekileri sorabildiği. Osman bir bilge değil, hakikati bulmuş değil, onu bir paket hâlinde Ali’ye sunan değil, bütün sorulara verecek cevabı olan değil; o da insan, düşen, incinen, zihni karışan, kalbi kırılan ama kalpten anlayan ama ayna ama habib, refik, yâr-ı gar denilen türden ve çok zaman bir akran.</p><p>Bir de Ali ile Osman’ın ilişkisinde; güzel susmak, susarak hakikate çağırmak, susarken muhatabına kendisini buldurmak vurgulanıyor ki bunu konuşarak anlatmayalım.</p><p>*</p><p>İnsan gitmek istiyor bazen. Sorulunca söyleyecek amacı olmasa da gitmenin iyi geleceği hissi ile, bir şeylerin değişmesini umarak... <em>Aynı </em>tüketiyor çünkü, <em>değişmeyen</em> eksiltiyor. <em>İyileşmeyen</em> aynı kalmıyor, bugün biraz daha kötü oluyor dünden. Bunun için yerleri ezberlenmiş acılardan dahi kendini koruyamadığı, aynılığın ve ıssızlığın kalbini hapsettiği o yerden uzağa gitmek istiyor insan.</p><p>Ali de belki bu hislerle, hep içimden geçen o soruyu soruyor ve gitmek istiyor: <strong>Her şey aynı, peki nasıl olacak?</strong></p><p>Ali uzaklara gitmiyor filmde. Giderek değil, kalarak; bulunduğu yerde karşısına çıkana dikkat kesilerek buluyor saadeti. Ve izleyiciye de bir ip ucu uzatıyor: <strong>Bütün saâdetler mümkündür, eğer istersen, sana gelen anlamın önünden çekilirsen.</strong></p><p>Filmin bir çatışma, keskinlik üzerine kurgulanmadığını söylemiştik, filmin sonunda da aynı hissi yaşıyorsunuz: Tekâmülünü tamamlamış, filmin başından sonuna bir uçtan başka bir uca gelmiş, keskin bir dönüşüme uğramış bir Ali yok; film bitiyor, Ali yolda olmaya devam ediyor. Hepimiz gibi.</p><p>Velhâsıl<em> Bütün Saâdetler Mümkündür</em> güzel film, farklılığı ile kıymetli bir çaba olduğundan bahsetmek istedim. Bu yazım filmin eleştirisi değil, hikayesi değil neyi bilmiyorum ama galiba her yazılan gibi şöyle; başkasının hikayesiyle kendisini anlatması insanın.</p><p>Filmin bana anımsattığı <a href="http://www.kitapyurdu.com/kitap/gonul-bahcesinden-muhabbetteki-sir/31770.html">bir kitap</a> ve <a href="https://www.youtube.com/watch?v=1uh4gI221wM">filmde geçen müzi</a>ği paylaşarak bitirmiş olayım.</p><p>Saâdet bâd.</p><p><em>Şeyma</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=803b843f756" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kalbin Hırkası]]></title>
            <link>https://medium.com/@seymahalac/kalbin-h%C4%B1rkas%C4%B1-b3de3662a5fe?source=rss-1bf43ec46a24------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b3de3662a5fe</guid>
            <category><![CDATA[kötü-öykü-denemeleri]]></category>
            <category><![CDATA[güzel]]></category>
            <category><![CDATA[soğuk]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[şeyma halaç]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 23 Mar 2018 23:28:19 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-03-23T23:41:07.090Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/751/1*AMzl0SpsdQmwK-X-uZSU7g.jpeg" /><figcaption>Solda Aslan, sağda Kadir. Üsküdar, sahil.</figcaption></figure><p>Soğuk ve güzel.</p><p>Bu güzelliği hissetmek için bir süredir hava tahminlerine bakıp öyle çıktığını söylemişti evden; hava yağmurlu, o hâlde şemsiyeyi almıyoruz; 5 derece, öyleyse tişört üstüne bir hırka giysek yeterli.</p><p>Soğuk ve güzel.</p><p>Bu kez düşündüğünden daha soğuk, tahmin ettiğinden daha çok titriyor içi. Henüz batmamış güneşin, kalabalık caddelerin, bazı insanların bakışlarının içini ısıttığını hissediyor.</p><p>Mesai bitmiş; fakülteden çıkan çalışanlar, okuldan evlerine dönen öğrenciler… Kütüphanede çalışan memuru görüp selam veriyor, dalgınlıkla yürürken aniden önünde bir araba duruyor, kafasını kaldırınca şoförün sitemkâr bakışlarıyla karşılaşıyor, özür dileyen bir gülümsemeyle şoföre bakıyor, galiba şoför halinden anlıyor; hava soğuk, içi ısınıyor.</p><p>Büfedeki adama selam verip bir grup liseliyle durakta bekliyor. Bu büfe garip bir yer; hem iç hem dış. Küçücük. Bir insan ancak sığıyor ve o insan oraya uğrayan tüm insanlara güzellik dağıtıyor. Kapısı hep açık bu küçük büfenin. Yanındaki kestane tezgahı kadar dışarıda olmasa da içeride olduğu da söylenemez. Üşüyen bir insan nasıl bu kadar sıcaklık sebebi olabiliyor?</p><p>Soğuk ve güzel.</p><p>Çantasından okuduğu kitabı çıkarıyor, belki fırsatını bulur da otobüste, yolda filan okur diye, hep böyle yapar. Okuyamasa da elinde tutmak o kitabı, ne bileyim bu yüzden elleri daha çok üşüyordur ama içini ısıtıyor galiba böyle yapmak.</p><p>Soğuk ve güzel.</p><p>Birkaç saatliğine hem bedeninin hem kalbinin ısınacağı bir yere gidiyor, uzun zamandır her hafta aynı gün aynı saatlerde yapıyor bunu; bu sıcaklığı sarıp sarmalayıp hayatımın bütün köşelerine taşıyabilsem keşke diye geçiriyor içinden.</p><p>Soğuk ve güzel.</p><p>Üsküdar sahil. Gece, ıssız kaldırımlar, deniz… Daha soğuk ve daha güzel.</p><p>Bu kadar üşümeyi beklemiyordu, bir taraftan öksürüyor, zaten uzun zamandır böyle kuru bir öksürüğü var; <em>Dikkat etmiyorsun </em>diyor arkadaşları,<em> Haklılar</em> diyor iç geçirerek; bilip de değiştiremediği onca hâlin ağırlığını o an hissetmiş gibi.</p><p>Banklardan birine oturuyor. Yalnız. Soğuk ve güzel.</p><p>Dalgalar soğuğu aceleyle kıyıya taşımak ister gibi. Bunu umarak gelmemiş miydi? Belki ferahlarım diye de düşünmüştü ama her soğuk genişletir mi insanın daralan içini. Göğüs kafesine bastırarak kollarını, “yeterince üşüdük bugün, hasta olmasak iyi bari” diye geçiriyor içinden. Kalkacak kalkamıyor, soğuğun verdiği bir uyuşukluk mu, birini beklemek mi, Üsküdar’dan gitmek istememek mi?</p><p>Saate bakıyor, 1 saati var, sonrasında istese de dönemez eve. Biraz daha oturalım kalkarız diyor, yanındaki birine açıklar gibi.</p><p>Acıtan bir soğuk ve yine acıtan bir güzellik.</p><p>Önünden geçen bir arkadaş grubu, bir çift, ilerde üç balıkçı… Bu saatte, bu soğukta. Onlar da bile isteye içlerinin üşümesini istiyorlar galiba diyor.</p><p>Yanına bir çocuk oturuyor birazdan. Ses etmiyor. Çocuk da hiç ses etmeden oturuyor öylece.</p><p>Sessizlik, bekleyiş, tedirginlik; soğuk ve güzel.</p><p>Şaşırıyor içinden; sessizliği bozmayan çocuğa. Halbuki sessizlik tedirgin eder herkesi, korkar insanlar susan bir insandan, anlamlı ya da anlamsız kelimelerle sessizliğin buzlarını çözmek isterler.</p><p>Gece, deniz, çocuk; soğuk ve güzel.</p><p>-Abla acıktın mı? Gülümseyerek dönüyor çocuğa.</p><p>+Nerden bildin, acıktım evet.</p><p>-Ben Kadir abla, bak şu ilerdeki tombul da kuzenim Aslan.</p><p>+Çağırsana onu da.</p><p>-Utanır abla, gelmez.</p><p>+Utanacak ne var, çağır sen.</p><p>-Aslan gel, bak; abla seni çağırıyor.</p><p>Aslan… Gerçekten utanıyor, elleriyle yüzündeki gülümsemeyi kapatmak istiyor, yavaşça doğrulup geliyor.</p><p>Kadir, Aslan, gece, çekingen kalpler; soğuk ve güzel.</p><p>+Sen aç mısın Kadir.</p><p>-Yok abla biz yedik.</p><p>+Hadi gelin bi çay içelim birlikte. Tek başıma yemek yiyemiyorum yani içimden gelmiyor, birlikte de çok yiyemem aslında, zevkli gelmiyor yemek ama siz de eşlik ederseniz ben de yemek yerim sayenizde, olur mu?</p><p>Aslan mahcup gülümsüyor, Kadir daha neşeli;<em> Olur abla,</em> diyor.</p><p>Kadir 13 yaşında, elektirik mühendisi olmak istiyor, bilim kurgu filmlerini seviyor, usta patenciydim diyip gülüyor.</p><p>Şaka mı gerçek mi anlattıkları anlamıyor.</p><p>-YouTube kanalım da vardı hatta abla.</p><p>+Ciddi misin, söyle bakalım ismini, takip edeyim:)</p><p>Söylüyor. Hakikaten Kadir bu. Daha küçük bir çocuk videodaki, daha mutlu, gözleri ışıldıyor videoda. Şimdi yorgun Kadir, gözlerindeki pırıltı sönmemiş ama değişmiş. Eve ekmek götürecek olmanın sorumluluğu var küçücük omuzlarında.</p><p>Gece, Kadir, paten; soğuk ve güzel.</p><p>+Sen, Aslan sen neler seviyorsun?</p><p>Aslan mahçup ve Kadir’e göre daha durgun.</p><p><em>Bilmem ki </em>diyor. Kadir gülüyor, O<em>ğlum anlatsana ne sevdiğini ablaya, </em>diyor. Aslan biraz daha utanınca üstelemiyor ikisi de.</p><p>Gece, Aslan, anlatamamak; soğuk ve güzel.</p><p>Aslan konuşmayınca Kadir heyecanla anlatmaya devam ediyor. Annesiyle babası ayrılmış üç yıl önce, İstanbul’a akrabalarının yanına gelmişler, üç yıldır çoğunlukla Üsküdar’da olmak üzere bir yerlerde çalışıyormuş, annesi ve üç yaşında kardeşi varmış, anne babası ayrılmadan önce baya ferahmış hayatları anlattığına göre; paten sürmek de o zamanlardan hatıra kalmış çocuk kalbine.</p><p>Neşesini bölüp, yaşından beklenmeyen bir olgunlukla:<em> Kimi zengin kimi fakir hayatta abla, </em>diyor. Kimi…kimi… Annesi ve babası kadar yakın, bir o kadar da uzak olan zenginlik ile fakirlik.</p><p>Kadir, kalbi, gülüşü; soğuk ve güzel.</p><p>Aslan anlatmıyor hikâyesini.</p><p>Anlatmayan, anlatamayan insanlar diyor içinden; soğuk ve güzel.</p><p>Üç çay söylüyorlar, Aslan patatesi ve ketçabı çok severmiş, Aslan söylemiyor tabi bunu, Kadir söylüyor; öyleyse patates ve ketçap da geliyor.</p><p>Aslan’ın üzgün yüzüne bakıp gülümsemenin çok yakışacağını hayal ediyor, bir çocuğun ele avuca sığmayacak neşesini örten yaşanmışlığı düşünüyor.</p><p>Soğuk diyor hayat soğuk, ama Aslan güzel.</p><p>İçeri girmiyorlar, cafenin dışındaki masalardan birine geçiyorlar. Söylemiyorlar ama üçü de üşümeyi seviyor; soğuk ve güzel.</p><p>Kadir anlatıyor anılarından; yaptığı uzaktan kumandalı arabadan, sonra annesiyle babasının dava süreçleri, taşınma vs derken eski evde kalan icatlarından...</p><p>+Mutlu musun Kadir? <em>Mutluyum abla, </em>diyor. Sahih, sarih, içten.</p><p>+Seni ne mutlu ediyor mesela? <em>Mesela şimdi birlikte çay içtik ya abla ben mutlu oldum</em> diyor, <em>ben çayı çok severim hem.</em></p><p>İçi daha da üşüyor. Kadir, kanaati, samimiyeti içini anında ısıtıyor.</p><p>+Başka? <em>Yüksek not alınca da mutlu oluyorum abla, okumak istiyorum çünkü. </em>diyor.</p><p>Aslana dönüyor.</p><p>+Aslan sen? Mutlu musun? Üzgün gibisin?</p><p>Aslan cevap vermiyor yine, gülümsüyor sadece. Kadir muzipçe giriyor araya:</p><p>-Abla, sen de üzgün gibisin.</p><p><em>Şimdi birlikte çay içtik ya ben de üzgün değilim artık, </em>diyor.</p><p>Aslan hâlâ susuyor, içi daha çok üşüyor, ellerini çay bardaklarına sarıp ısınmaya çalışıyor üçü de.</p><p>Ayrılıyorlar. O soğuk evine, Kadir ve Aslan pırıl pırıl kalpleriyle ısıttıkları sıcacık yuvalarına doğru gidiyor.</p><p>Soğuk ve güzel.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b3de3662a5fe" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Doktor Çıktığımız Gün]]></title>
            <link>https://medium.com/hizmetkar/doktor-%C3%A7%C4%B1kt%C4%B1%C4%9F%C4%B1m%C4%B1z-g%C3%BCn-e3060fbc5b0f?source=rss-1bf43ec46a24------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e3060fbc5b0f</guid>
            <category><![CDATA[14-mart]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[tıp-bayramı]]></category>
            <category><![CDATA[hekim]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[şeyma halaç]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 14 Mar 2018 18:23:13 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-03-14T18:23:13.196Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/688/1*VYYJBJxoOkBeBkMKveQv0g.jpeg" /><figcaption>“En mes’ud günlerimden biri doktor çıktığım gündür.” Prof. Dr. Mazhar Osman</figcaption></figure><p>Kendisi de tıp doktoru olan Mihail Bulgakov <em>Genç Bir Doktorun Anıları </em>isimli kitabında tıp fakültesini dereceyle bitirmiş ve mesleğini yapmak üzere tek başına ücra bir yere gönderilen yeni mezun, genç doktorun hikayesini anlatıyor; heyecan, endişe, korku, tedirginlik, iyileştirilen hastaların verdiği sevinç…</p><p>Genç doktorun sükûnetten uzak içi ile kendinden emin ve güven telkin etmeye çalışan dışı arasındaki gerilim okuduğunuz her satırda size de sirayet ediyor. Gece yarısı kapı çalındığında Bulgakov kadar siz de heyecanlanıyorsunuz “ya bu kez ters doğum ya da boğulmuş fıtık vakası gelirse”, zira bunlarla tek baş edebileceğini aklının ucundan bile geçirmiyor genç doktorumuz…</p><p>Muayene odasına giren her hasta, vakitsizce çalınan her kapı tokmağı bir sorumluluk ve acemilikle birleşip şunları söyletiyor genç doktora: <em>“Aklıma hep aynı düşünce geliyordu: Onu nasıl kurtaracağım? Hadi bunu kurtardım diyelim, ötekini nasıl kurtaracağım? Ya diğerlerini…”</em></p><blockquote>Burada hatırımıza düşen şu sözlere parantez açabiliriz:</blockquote><blockquote>“Kurtulmak için kurtarmak lazım. Bize sevinç getirecek lütfu ilahiyi dilemek lazım. Bu lütfu ilahiyi dilemek için de bin fedakârlık lazım. ” -Nurettin Topçu</blockquote><blockquote>Fedakarlık ve hekimlik; birbirine içkin iki kelime.</blockquote><p>Sayfalar ilerliyor, genç doktorun günler geçtikçe artan tecrübesine, azalan endişelerine, hastalarını kurtarma arzu ve gayretine eşlik ediyorsunuz. Nihayet, ilk sayfalarda korku ile bahsedilen, gelmemesi için dualar edilen ters doğum vakası bir gece yarısında doktorumuz buna kendini hiç de hazır hissetmezken geliveriyor ve birkaç saat sonra sapasağlam doğan bir bebek… Ve anılara eklenen şu satırlar: <em>“…Bunu kitaplara göre değil, bir doktorun olmazsa olmazı sağ duyusuna göre yapmalıyım. Sakin ve dikkatli olmam gerektiği kadar son derece kararlı ve tereddütsüz de olmalıyım...”</em></p><p>Sakin, dikkatli, sağduyulu, kararlı ve tereddütsüz. Ah ne çok şey….</p><p>Genç doktor başka bir anısında ise teselliye muhtaç hastası için <em>“Ruhumun derinliklerinde bir yerlerden, insanların acılarına karşı hâlâ taşlaşmamış kısmından güzel, yatıştırıcı sözler çıkardım.”</em> diyor. Teselli eden hekim ve tecelli eden şifa!</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/479/1*WMdp3cOtHndVG-V-cQgtAQ.jpeg" /></figure><p><em>“…doktorum</em></p><p><em>gayya kuyusuna inmek istemem</em></p><p><em>bana bir ip uzat, yağmurlar istemem</em></p><p><em>aynaları kırarım, suretimi istemem</em></p><p><em>mevsimler dönedursun, bu dünyayı istemem…”</em></p><p><em>(Ruknettin’in Kalbi İçin Kehanetler, Kemal Sayar)</em></p><p>Mustafa Kutlu’nun, <em>İyiler Ölmez</em> isimli hikayesiyle devam edelim hekimliğin izini sürmeye;</p><p>“<em>Bu meslek şaka götürmez. İnsan hayatı ile meşgulüz. “</em>diyor bir hekim diğerine.</p><p>Böyledir, ciddi iştir hekimlik; tahfif etmeye gelmez, başka bir insanın hatta o insanla birlikte birçok insanın hayatı söz konusudur zira, başından sonuna bir vazife ahlâkını gerektirir.</p><p>İnsanların en zayıf hâllerine şahitlik etmek, acılarına bu denli yakın olmak, ömürleri ile ölümleri arasındaki o sınırda durmak nasıl bir yük yükler yine bir insan olan hekime?</p><p>Peki, iyileşmesinin herhangi bir basamağında rol alınmış bir hasta, hastalığı önlenmiş bir başka hasta, fark etmese de hayatı güzelleştirilmiş ve korunmuş, hastalıktan uzak o sağlıklı insan; hekimin omuzlarından bilmediği hangi yükleri alır?</p><blockquote>Hekimlik böyle böyle bir “yeğnileşme temrini” olabilir mi?</blockquote><p>M. Kutlu, hekim ile hasta arasında sık sık şahit olunan bir durumu da şöyle anlatıyor aynı hikayede; “<em>İhtiyarın gözünden damlayan yaş, doktorun eline değdi”.</em> Böyledir, hastanın, hasta yakınının gözünden damlayan yaş bazen elinize çok zaman da kalbinize değer. Hikâye sahibidir çünkü her hasta ve hekimlik o hikâyeye katılmaktır, o hikâyeden bir pay sahibi olmaktır, bazen göz yaşına eşlik etmek bazen onu silmektir; ağrılarına mihmandarlık etmek, başkasının yalnızlığının sınırında beklemektir. Bir kitap ismiyle söylersek; <em>Başkasının Acısına Bakmak </em>ayrıcalığı verilmiştir hekime.</p><p>Bir hekimin yüreği ne denli geniş olmalı, dağarcığı ne çok şey alabilmeli, hafızası kaç hastasına dair iyi kötü anı saklayabilmeli? Sınırı yok mudur hekimin gücünün, iyileştiriciliğinin, alabildiğine gelişmiş olan/olması gereken yeteneklerinin?</p><p>Cevabımıza Sokrates ve hekimi arasında geçen şu diyalog yetişsin:</p><p><strong>“Sokrates</strong>: Bedenim en gizli sırlarını sadece size açıyor, bana değil; bana tek gösterdiği acılar, bitkinlik, sızılar; adeta mutsuzluktan hakaret ediyor bana. Kendi bedenim size gelince ne istediğini ne istemediğini niçin böyle olduğunu açıklayıveriyor. Sanki bilginizin ışığında saydamlaşıyormuşum gibi, kendimle ilgili benden bin kat daha fazla şey bilmeniz, oysa benim kendime güç ve bulanık gelmem ne tuhaf şey… Hatta kendimi kötü hissettiğim bir anda neşelendiğimi, hayat dolu olduğumu söyleyerek bir süre sonra kendimi nasıl hissedeceğimi de bilebiliyorsunuz…</p><p><strong>Hekim:</strong> Beni bu kadar hayranlık uyandıracak bir kişiymişim gibi anlatmayınız Sokrates.<em> Sizin güzel sözcüklerinizin anlattığı bilgi ve güç canavarı değilim ben. Sınırlarım bellidir.” (Sokrates ve Hekimi, Paul Valery)</em></p><p>Hikmetin emanet edildiği bir insanın haddini (sınırını) bilmesi, buradan kendini bilmesi ve asıl şifa vereni bulması/bilmesi ne hoş.</p><p>Kendini bilmek için, bilince unutmamak için sık sık tekrar edilesi belki de: <em>Sınırlarım bellidir. Sınırlarım bellidir. Evet,hekimler de insandır, herkes kadar.</em> Hekimlere emanet edilen o ilahi bilgi ve aynı zamanda aciz oluşun hikâyesidir bu biraz da…</p><p><em>“Ancak iyi insanlar, iyi hekimlik yapabilir. Ancak güç ilişkilerine râm olmayan, kendi mesleğini insanlara hizmet olarak telakki eden insanlar iyi hekim olabilir. Yoksa kendi mesleğini bir kartvizit, toplum içinde bir ayrıcalık, bir statü sağlama, insanlar üzerinde otorite kurma vesilesi sayan insanlar; bence asıl amaçlarını unutmuş olurlar. Yani asıl maksatlarının insana hizmet olduğunu unutmuş olurlar.”</em>diyor kendisi de bir hekim olan Kemal Sayar.</p><p>İyi insan olmaktan iyi hekim olmaya geçisi sağlayan o köprü nasıl inşa edilir?</p><p>En nihayetinde Kutlu’nun anlattığı hikayedeki merhametli, gayretli, özverili ve iyi bir hekim olan Atalay’ın da, bütün diğer iyi hekimlerin de bahtına şu cümle düşüyor: <em>“Böyledir. İyiler Ölmez”</em></p><p><em>Bilvesile fedakarlık, muhabbet, aşk ve hizmet şuuruyla, iyilik üzere mesleğini icra eden bütün hekimlerin ve tıp camiasının tıp bayramını da tebrik etmiş olalım.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e3060fbc5b0f" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/hizmetkar/doktor-%C3%A7%C4%B1kt%C4%B1%C4%9F%C4%B1m%C4%B1z-g%C3%BCn-e3060fbc5b0f">Doktor Çıktığımız Gün</a> was originally published in <a href="https://medium.com/hizmetkar">Hizmetkar Kariyer</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kağıttan Gemi]]></title>
            <link>https://medium.com/@seymahalac/ka%C4%9F%C4%B1ttan-gemi-265b7be4d5f4?source=rss-1bf43ec46a24------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/265b7be4d5f4</guid>
            <category><![CDATA[kağıt]]></category>
            <category><![CDATA[kalp]]></category>
            <category><![CDATA[kötü-öykü-denemeleri]]></category>
            <category><![CDATA[gemi]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[şeyma halaç]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 15 Sep 2017 14:19:41 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-09-15T07:50:18.901Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/320/1*Fu7cYMG5LyqlKbMMTSkBtw@2x.jpeg" /></figure><blockquote>Ayın ondördü, ay bir anne sanki/Ay ışığını emiyoruz tabiatla beraber/Birlikte bir gece dokunuyor üstümüzde/Gece dedimse kast ettiğim yaşamak sadece/Yaşamak aşkı, ıstırabı, vefayı, isyanı</blockquote><blockquote><em>“Gemileri seversin; bugün kağıttan bir gemi bıraktım denize…”</em></blockquote><p>Gecenin bir vakti aradı. Ben uyumamıştım da, o neden uyanıktı ki bu saatte? Tedirgin, açtım telefonu.</p><p>“Yarın benimle gelir misin?” Ağlayarak söylemişti bunu. Şaşırdım.<em> Hayır, </em>diyemedim. “Nereye?” de demedim. “Neden ağlıyorsun?” diye sorulmazdı zaten.</p><p>“Olur gelirim tabi, saat kaçta?”</p><p>“İkindi sonrası 6 gibi olur.” dedi.<em> Hep o saatlerde giderdik</em>, de dedi galiba diyorum o geceyi hatırlamaya çalışınca. Söylemiş miydi gerçekten bunu?Anlamıyor ama devam ediyordum söylediklerini onaylamaya:</p><p>“Peki, 6&#39;da nerede buluşuyoruz? “ “K…..’de” dedi. <em>İyi geceler,</em> diyip kapattı.</p><p>Ertesi gün yâd-ı hazin vaktiydi kalbi için. Ve bunu tek başına yaşamaktan korkuyordu. İnsan böyledir, hem yalnız olmak ister hem de yaşadıklarına şahitlik etsin biri… Öyle biri ki: Ne içinde ne dışında; ne tam anlayacak ne de yoldan geçen biri kadar uzak olacak yaşadıklarına, yaşayacaklarına.</p><blockquote>Ah bir yalnızlık vaktinde/Herkesle birlikte olduğumuz/Gene de yalnız olduğumuz/ Bir parkta/Ta uzaklardan gelir gibi/Bir tanburdan bir ezginin/Bizi bizden ve bizi her şeyden/Alıp götürdüğü gibi…</blockquote><p>Buluştuk ertesi gün, söylediği gibi 6&#39;da. İyi gibiydi ama hep böyle olurdu zaten; iyi gibi. “Sana tatlı ısmarlayayım şurada.” dedi; bir şeyleri tekrar etmek ister vaziyette. O günkü buluşmamızın özeti bu aslında: Onun için bir tahattur ediş kıvamında idi yaptığımız her şey.</p><p>Ben de bu durumu bozacak en ufak bir irade bile göstermedim. Bir kalbin acısına, vefasına şahitlik etmenin ağırlığı ve güzelliği idi içinde bulunduğum; hâl böyleyken itiraz edilmezdi, bir alternatif önerilmezdi, <em>şuraya değil de buraya gidelim</em> denmezdi, <em>bence şunu yapmak daha iyi olur </em>gibi bir seçenek sunulmazdı. Her şey olması gerektiği gibiydi, ben de bu planın bir parçası, hatta o da. Onun planı sanıyorduk ama plan yapılmıştı çoktan ikimiz adına da.</p><p>Girdik tatlıcıya. Sürekli gelen birisinin aşinalığı ile garsona aklındakileri sıraladı ve sordu: “Var değil mi?”</p><p>Hem aşina hem uzak… Belli ki çok gelmişti buraya ve yine belli ki uzun zamandır gel(e)miyordu. Garson, gelmediği o zaman diliminde hiçbir şeyin değişmediği bilgisi ile onu rahatlatacağını hissetmiş gibi: “Aynen efendim, söylediklerinizin hepsi var; peki içecek olarak ne alırsınız?” <em>Çay,</em> dedi. Benim de orada olduğumu aniden hatırlamış gibi bana dönüp “Sen de çay içersin değil mi?” Diye sordu. <em>Olur</em>, dedim <em>tabi olur</em>. <em>Her planına varım</em>, demek istedim bunu da anladı mı bilmiyorum. Etrafa bir şey arayan gözlerle bakıyordu, bazen uzunca takılıyordu gözleri bir yerlere. Dönüp baktığımda boş bir masaydı bakakaldığı ilk yer, sonraki pencere önünde oturan iki arkadaş, oraya daha uzun takılı kaldı gözleri. Ne zamana gidip geliyor, gözünde neler canlanıyor, kalbi ne hissediyor bilemiyor; bir soru soracak cesareti de bulamıyordum.</p><p>Aklımdan geçenleri anladı mı bilmiyorum ama anlamadıysa da böyledir bu: İnsan taşar.</p><p>O da taştı nihayet.</p><p>O günkü her şeyi hesap etmişti belli, uzun uzun düşünmüştü her ayrıntı üzerine; kapıdan nasıl girecek, ilk nereye bakacak hâla aynı mı diye, muhtemel oturma planları da yapmış olmalı; nereye oturursa anılarını daha net seyre dalabilecek… Peki, ya duygularına yenilirse? İhtimal ki onu da düşünmüştü, hangi sandalyeye yaslanacak düşer gibi olduğunda, nereye bakarsa bir şey hatırlamaz ve daha az acır canı. Ama söyleyeceği şeyleri planlamadığına eminim. Öyle acemiydi cümleleri. Hem uzun zamandır söylemek istedikleri hem de sadece içinde tekrar edip durması gereken, bir sır olarak saklanacak cümlelerdi dile gelenler. Bölemiyordum, sadece dinliyordum. Anlatmaya başladı. Sesi boğuklaşıyor sonra tekrar düzeliyordu. Bana kalsa <em>Tamam, anlatma</em> derdim çoktan, ama anlatması gerekti, hissediyordum. Belki sonrasında pişman olacak, “Hayır, anlatamadım ve anlamadı” diyecekti ama onun kaderi şu an anlatmasıydı; benimki de dinlemek, sadece dinlemek… Sustum ve dinledim. Durulmasını bekledim. Son bir kez vedalaşır gibi göz gezdirdi etrafa. Gözyaşlarını silip “Kalkalım mı?” dedi çoktan kalkmış vaziyette. “Bugün” dedi iki kelime daha etti. Hem sessiz hem de duymamı ister gibi. Duymamış olmak istedim. Duyulmasın istedim. “Bugün, doğum günü..”</p><p>Sonra ekledi: “İşte bu yüzden gelmek istedim bugün buraya tekrar.”</p><p>Çıktık. Sahile doğru yürüdü, takip ediyordum adımlarını. Bir banka ilişip çantasından bir kağıt çıkardı. Şahitliğimden rahatsız değildi, hissettim, bankın diğer ucuna da ben iliştim. Üstünde yıllar öncesinin tarihi ve iki mısra olan bir kağıttı elindeki. O iki mısra da duyulsun istemedim. Tuttum kendimi, cebimdeki tespihi aradım, cebimden çıkarmadan avucumda çevirdim durdum<em>. Geçecek, geçecek, geçsin Allah’ım</em> mı diyordum her tespih tanesinde bilmiyorum. Hızlı ve alışkın hareketlerle kağıdı katlamaya başladı, bazı katlara denk düşen göz yaşları.. Sonunda elinde kâğıttan bir gemi vardı. Kalktı, denize yaklaştı iyice:</p><p>“Ulaşır değil mi, hisseder bunu? Belki yürüyordur da durur birden, belki bir şeyler anlatıyordur da ne olduğunu anlamadan elini kalbine götürür, geçsin diye bekler aniden olan her ne ise kalbine, belki ağlıyordur da gülümser birden, siler gözyaşlarını, umut pırıltıları doğar içine.</p><p>Bu kağıttan gemi suya değince onun da kalbine bir şeyler değer mi sence? Belki de değmez, hiçbir şey değişmez. Ama… Benim ona verebileceğim hediye ancak bu..”</p><p>“Değer” dedim içimden, hatta şöyle ki: “Deler”</p><p>İçimden dedim bunu, duymasına imkan yoktu, içimdeki cümle henüz bitmişti ki döndü ve şöyle söyledi:<em> Geçiyor biliyor musun, her şey geçiyor. Sadece bazıları değip geçiyor. Bazıları delip.</em></p><p>Yaslandım omzuna, kağıttan gemiyi izledik birlikte, kağıdın ağır ağır ıslanışını, yırtılmadan, parçalanmadan yok oluşunu.</p><p><strong>“…Ben geçerdim kaşık bala gömülüyor gibi ağır/ Bir çocuğa bir rüya damlıyor gibi hafif/ Hayır anlatamadım!”</strong></p><p>Bu dizeleri tekrarlıyor olabilir miydi içinden?</p><p><em>(Bugünün kalpteki hatırasına. Cerrahpaşa Onkoloji Servisi, 04.00&#39; Nöbet )</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=265b7be4d5f4" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Sevincini Buldun Mu?]]></title>
            <link>https://medium.com/hizmetkar/sevincini-buldun-mu-182d2ef9cae?source=rss-1bf43ec46a24------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/182d2ef9cae</guid>
            <category><![CDATA[hayat]]></category>
            <category><![CDATA[meslek]]></category>
            <category><![CDATA[sevinç]]></category>
            <category><![CDATA[kariyer]]></category>
            <category><![CDATA[mesai]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[şeyma halaç]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 10 Sep 2017 10:50:22 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-09-10T10:50:22.827Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/999/1*iD-d3Eaj0kEjUrRWpOvmAw.jpeg" /></figure><blockquote>Kurtulmak için kurtarmak lazım. Bize sevinç getirecek lütfu ilahiyi dilemek lazım. Bu lütfu ilahiyi dilemek için de bin fedakârlık lazım. — Nurettin Topçu</blockquote><p>Sırf ismi için aldığım kitaplarım var. İsminin yettiği, açıp okumasam da bana bir şeyler kattığına inandığım kitaplar bunlar. Onlar kitaplığımda dururlar, ben arada elime alır kapağına bakar, düşünür, hayal kurar, sonra tekrar koyarım yerine. Belki bir çeşit istifadesizlik bu, bilemiyorum ama kapağındaki manadan geçip de sayfalarına ulaşamıyorum bu kitapların. Beni düşünmeye sevk eden bu kitap isimleri, yazı başlıkları ile bir derdim olduğu muhakkak. İşte, yakın zamanda isminden etkilenip de aldığım kitaplardan birisinden bahsetmek istiyorum bu yazıda.</p><p>Gariptir, sadece isminden hareketle aldığım kitap açtı da açtı kendini, bazen oluyor böyle, nasibimiz varmış belli ki, önce ismi üzerine günlerce düşündüm, sonra ismin hikâyesini merak edip sayfalarını karıştırmaya başladım, her sayfada biraz daha hayret ve hayranlık duyarak bir heyecanla bitirince kitabı, bu satırların sadır olduğu gönlü merak ettim. Bir güzellik de yazarına dair yaptığım araştırmadan hasıl oldu, nurun alâ nur yani. Bir elhamdülillah kapladı içimi; bu güzelliğin şükrü paylaşmaktır diyip, kitaptan biraz paylaşımda bulunmak istedim. Buyurunuz:</p><p>Kitabımızın ismi: <strong>Sevincini Bulmak.</strong></p><p><em>-İsmi üzerine senin de düşünmeni rica ediyorum sevgili okuyucu </em>:)<em>-</em></p><blockquote><em>“…Dünyanın hakikati karşısında sevgisini, sevincini bulan, yükünü hafifletti ve kurtuldu. Her halde kurtulmak için sevmek, bir sevgiye sahip olacak kadar kurtarmak lazım. ..”</em></blockquote><p>diyor yazarımız ve şöyle bir tabloyu tasvir ediyor:</p><blockquote><em>“…Evet kayığını tamirle meşgul bir kayıkçı görmüştüm. Etrafı çepeçevre onu seyredenlerle doluydu. Bu seyirciler oraya, bir kayığın nasıl tamir edildiğini görmek için mi gelmişlerdi? Ben bu seyircilerin seyircisi olarak diyebilirim ki, onlar asla bu iş için toplanmamışlardı. Yalnız şu var ki ben de bir anda bu gruba katılmış ve biraz sonra da kayıkçıyı hayranlıkla seyreder olmuştum. Ona duyduğumuz bu alaka nedendi? Bunu düşünmemiştik bile. Yalnız ortada görünen bir şey varsa o da; bizim kayıkçının çalışmasından, onun halinden taşan sevince hayranlığımız onu alaka ile takip edip seyredişimizdi. O yalnız sevinçle çalışmıyor, yaşadığı bu sevinci etrafa, bize de saçıyordu. O, o hâli ile başlı başına bir alemdi. İnsan orada, bir anda işinden bezgin, içi sıkıntı dolu, ne çalışmasında ne de istirahatında huzur bulamayan dünyayı bir yana bırakıyor; kayıkçının enerji dolu sevinç ve huzur taşıyan dünyasına giriyordu. Şehre dönmek zamanı gelinceye kadar orada kaldık. Onun dünyasında onun sevincini, içimizde kıpırdanan güzel duyguları yaşadık. Ayağımız yerden kesilmişçesine hafiflik hissediyor, ağır ağır istemiye istemiye dönüyorduk .Başımız içimize çevrilmiş adeta orada bir hayat kaynağı keşfeder gibiydik, heyecanlıydık. Ne idi bize de akseden bu sevinç? Bu sevincin üstüne ve sıcağı sıcağına onu tahlil etmek sıkıntısına katlanabilecek miydik? Gerçekten bu sıkıntıya katlanamadık. Hiç olmazsa o zaman için olsun bir şey söylemek lazımmışçasına, öğrenciliğin işin kolayına kaçan davranışına uyarak şöyle denildi: “ Keşke biz de kayıkçı olsaydık!</em></blockquote><blockquote><em>O kayıkçıyı, o hayranlık ve sevincimizi zaman zaman düşünürüm: Evet hayranı olduğumuz bir mevzu, bir canlı tablo vardı. O hâli kendimizde de yaşamak istiyorduk. Ama bunun için muhakkkak ona benzeyip kayıkçı mı olmak lazım gelecekti?… Böyle bir davranışla, bizim kayıkçıdan ilham aldığımız sevinci bir ömür boyu duyup duyurmamız mümkün olur muydu? Bu olsa olsa kayıkçı rolüne girivermek olurdu.</em></blockquote><blockquote>Hem mesele kayıkçı olmakta mı yoksa kayıkçının duyup duyurduğu sevinçte miydi? Muhakkak ki mühim olan bu sevinçti. Nitekim görüyoruz ki iş ve hizmet konusu pek çok, yeter ki gönüllerde sevgi olsun… Bütün mesele sevincini bulmakta dolayısı ile hayatı kıymetlendirmekte idi.”</blockquote><p>Altını çizdiğim birkaç satır da şöyle :</p><blockquote><em>“…Zevk ve sevincini hakikat aşkında bulan adam bir ilim hayatının yaşanmasına vesile olurken; sevincini güzellik aşkında bulan adamı bir sanatkâr olarak görmekteyiz…”</em></blockquote><p>Sevincini bulmak; hakkındaki muradı bulmak, bulduğunda da ona razı olmak, onu sevmek ve kıymetini bilmek desek yanlış mı olur? Kıymet bilmek, hâl ile şükretmektir ki bu da sevince eklenen sevinç; insanın kendi ömrüne ve değdiği ömürlere berekettir. “Ömür yeter mi ki sevincini bulmak için?” demiştim kitabı ilk gördüğümde. Şimdi diyorum ki; sevinç bulacaksak ömrümüzde bulacağız, ömrümüzle bulacağız; tek sermayemiz olan hayatımızda, mesleğimizde, say’imiz olan ne varsa orada, mesaimizde bulacağız. Ve içinde sevincimizi bulduğumuz o işlerimizle, gayretlerimizle güzelleşecek dünya.</p><blockquote>Kayıkçının say’inde, mesâîsinde bulduğu ve etrafına yaydığı o sevinç bizim hayatımızda hangi cehdimize, uğraşımıza denk düşüyor?</blockquote><p><em>“Yaşamak hizmet etmek ve af dilemek için bir mühlettir.”</em> diyordu Rahmi Eray. Sevincin; mesleğimizdeki hizmetle, sevinç vermekle başlayıp büyüdüğünü hep hatırda tutmak gerek.</p><p>Hayatıyla, mesleğine duyduğu aşkla, bir ömürlük hizmet ve gayretiyle “Sevincini Bulmak” sözünü bizatihi yaşamış olan, kitabımızın yazarı kıymetli hekim <strong>Ayhan Yücel</strong>’den de bahsetmekti niyetim ama o da başka yazımıza kalsın.</p><p>Sevincini arayanlara selam olsun…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=182d2ef9cae" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/hizmetkar/sevincini-buldun-mu-182d2ef9cae">Sevincini Buldun Mu?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/hizmetkar">Hizmetkar Kariyer</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yeni Yaşım, Musa Abi ve Birkaç Şey Daha…]]></title>
            <link>https://medium.com/@seymahalac/yeni-ya%C5%9F%C4%B1m-musa-abi-ve-birka%C3%A7-%C5%9Fey-daha-5597f40c7576?source=rss-1bf43ec46a24------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5597f40c7576</guid>
            <dc:creator><![CDATA[şeyma halaç]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 06 Aug 2017 23:26:24 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-08-06T23:39:17.921Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Neden 17, 18 veya başka bir yaş değil de şimdi bilmiyorum. Sanırım hiçbir yaşımda bu kadar büyüdüğümü hissetmemiştim. Daha gün görmüş, daha tecrübeli, daha olgun,daha mutmain bir kalp sahibi olabildim mi? Buna cevap vermek güç. Ama insanı gerçekten büyümüş hissettiriyor kimi yaşlar. Evet, şairin dediği gibi:<em> Kendime yeni bir yaş aldım bugün.</em></p><p>Hayatıma dair birçok ilki yaşadığım için mi bilmiyorum yaşanmamış yıllarıma bakıp şöyle diyorum: Bu yaşımın hatırası silinmez ömrümde. Belki yaşadıkça yanıldığımı anlayacağım ama içindeyken de biraz uzağından bakınca da içimden geçen bu.</p><p>Sevmek, sevdiklerinin ölümü, ayrılık, çok sevmek, umut kırıklıkları, deva bulamamak, söze gelmeyen bir sürü hâl …. Ömür denen kelimeye sığdırılan çoğu şeyi prova ettiğim bir yaş oldu sanırım: 21.</p><p>En güzel nerede ve nasıl ağlanırmış, bu yaşımda öğrendim mesela. Konuşmacı olarak davet edildiğin kürsüde dinleyiciler araya çıktığında, sözlü sınavlarda, boş ve dolu anfilerin en arka sıralarında, en çok da üsküdar’a giderken başını yasladığın o camlarda,<em> insan başını yaslayacak yer buldu mu en önce ağlar zaten</em>, ve yürürken, <em>“kaldırım taşları ve göz yaşları” arasında bir bağ var</em>, toplantılarda, konferanslarda, arkadaş ortamlarında, sonrasında bir gülümsemeyle silebiliyorsan her yerde ağlanırmış, “her yerde ağlayabilme” özgürlüğümü fark ettiğimde bu yaştaydım.</p><p>Çok sevdim mesela, çok öldüm galiba bir de. Yaş almak bu kadar zor muymuş ömürden? Çok şiirlerin, şarkıların, hikayelerin içinden geçtim; çok unuttum, hiç unutamadım ya da. Sürekli tekrar tekrar başa sararak dinlediğim şarkılar bu yaşıma denk geldi. Yaralandığım kendimi yaraladığım bir yaş oldu. Şimdi yaptığım gibi, hiç istemesem de içimi çokça döktüğüm dışarıya. Halbuki en çok içime konuşur(d)um ben.</p><p>İnsan <em>“Bir daha yapamam”</em> diye cümleler kurduğunda mı büyümüş oluyor? <em>“Ben böyle hayal etmemiştim”</em> bile diyemediğin kadar hayallerinden uzak düştüğün bir yaş, sonra bölük pörçük hatırladığında o hayalleri; içini kaplayan eksiklik duygusu ama teslim…Her cümlenin sonuna eklenen: Nasip böyleymiş.</p><blockquote><em>Aklının almadığına, sırrını çözemediğine sabretmek zormuş, evet. </em>yazıyor birkaç ay öncesinin tarihini attığım notta…</blockquote><blockquote><em>“Geri dönüşü olmayan” ifadesini kullanmak için kırk yaş üstü, aşırı tecrübeli bir hayat yaşamaya gerek yokmuş; bu yaşta da, bir ömür sızısını çekeceği geri dönemeyişler eklenebilirmiş insanın hayatına.</em> Bu da 21 yaşındayken düşülmüş bir not ömre.</blockquote><p>Deli gibi kitap okuduğum, kitap okumayı delicesine bıraktığım, en çok serserilik yaptığım, sokağa, acılara bile isteye talip olduğum, dertli sızılı insanlarla, sadece insan değil kırılmış dökülmüş ne varsa, mekanlarla, yarası olan bir kedi, köpek, kuşla, varlıkla hemhal olduğum bir yaş oldu 21 yaş. Hastaların acılarını geçen yıldan daha çok içimde hissediyor oluşumda payı var bu yaşta yaşanan ne varsa…</p><p>Bir de en çok bu yaşımda mahcup oldum sanırım, bir işte çalışıyor olsam kesin kovardı beni patronum. Hani sorumluluk sahibiydim ve de çalışkan? Birden verimsiz, performansı düşük, başarısız bir çalışan olmak…Yanılmış sayılmazlardı, ben bu kadar boşvermemiştim hiç. Bu kadar ara vermemiştim hayata. Hem inanmazdım insanın toparlanamama olasılığına. Bana kalsa “ben varsam işleri yolunda gitmezdi zaten”, kovsunlardı bence de, kötü bitsindi bütün hikayelerim.</p><blockquote>Ama öyle olmadı işte yaşadığım her acıyı beni mahcup edercesine hep daha güzel bir yaşanmışlıkla örten Rabbim; her düştüğümde beni kaldıran, hem de bunu bana rağmen yapan birbirinden kıymetli yol arkadaşları verdi. Bunun nasıl bir nimet olduğunu ne tam anlayabiliyor ne de anlatabiliyorum, sadece düşündükçe gözlerim doluyor ve dökülüyor dilimden; elhamdülillah.</blockquote><p>Her şeyin anlamını çabucak yitirebildiğini, her yaşanmışlıktan geriye sadece Allah kaldığını bu yaşımda öğrendim demeyeceğim ama bu kadar tecrübe etmemiştim en azından.</p><p>Tesellinin sınırsızlığını da bu yaşım öğretti bana. Teselli sürekli yolda olan bir şeymiş, sen onun yoluna çıkıyorsun ve tesellinin uğraklarından biri oluyorsun, sana gelmekte olana gitmek gibi, allahualem kimden gelip kime gidiyordu o teselli esasında; bunu tanımadığım insanlardan gelen sürpriz merhemler öğretti bana.</p><p>Yusufpaşa’da artık selamlaşmadan geçemediğim arkadaşlarım oldu; birisi meczup birisi sevincini arayan bir genç bir de sesini nerede olsa tanıyacağım köşedeki satıcı amca. Bizi tanıştıran bir akşam vakti, bir dert ve bir teselli olmuştu, tesellimizi bulmuş ve dağılmıştık. Belki de üçümüzün içinden de şu geçmişti o akşam: <em>Hayat teselli olmakmış…</em></p><p>Üsküdar var bir de ve Musa abi…Şeyma isminde bir kızı varmış, ismimin Şeyma olduğunu öğrendiğinden beri ,sanırım 3 yıl oluyor, kızı yerine koydu hep. Bugün doğum günüm olduğunu bilmiyor ama sabah arayıp hediyesini verdi bile. Şundan daha güzel sürpriz ne olabilir ki bir sabahı daha, umutsuz karşılayan bir insan için: Musa abi arıyor, yine dernekte bir şey unuttum galiba diye düşünüp açıyorum telefonu. Biraz mahcup hemen giriyor cümleye: “Şeyma çok güzel bir yazı okudum ve dedim ki muhakkkak sen de okumalısın bunu.” Musa abi vatsap kullanmıyor, mesaj yazmayı da çok sevmez. “Bi ihtiyacın olduğunda mesaj yazma saat kaç olursa olsun ara.” diye de sıkı sıkı tembihler bu yüzden.</p><p>+Şu yazarı tanıyorsun değil mi?</p><p>-Evet abi duymuştum ama nasip olmadı okumak.</p><p>+Olmaz öyle bırak elindeki kitabı hemen başla buna, yazıyı okuyunca da haber et konuşalım üstüne.</p><p>-…</p><p>Musa abi nereden biliyor bunun beni iyileştirdiğini, iyileştireceğini bilmiyorum ama sanki olması gereken buymuş gibi, sorumluluk bilinciyle yapıyor bunu çok kez. Zaten evsiz kaldığımda da arkadaşlarını arayıp, Üsküdar’a kolay gidip gelmem için Kadıköy’de ayarladığı yurdu hatırladıkça yüzüme bir gülümseme gelip oturuyor, ne denir Allah razı olsun.</p><p>Bazı zamanlar Uncular caddesine girdiğimde beni kaplayan huzurun sebeplerini sıralayabiir miyim diye düşünürüm kendi kendime.</p><p>Şükür sebebim 1, Elhamdülillah 2, 3,4 … Bu uzar uzar, Musa abi her seferinde yaptığı başka bir güzellikle o listenin muhtelif yerlerinde yer alır. Musa abi, tanıştırdığı arkadaşları, tavsiye kitapları, hayata dair düşünceleri… Tanısanız size de bir teselli payı çıkardı muhakkak. Çünkü biliyorum benim kalbim onun güzel kalbinden çıkan tesellilerin sadece bir uğrağı , kimbilir benden sonra nerelere uğruyor hangi canlara can katıyordur söyledikleri yaptıkları …</p><p>Üsküdar’dan devam edelim: Çengelköy. Bu yaşımın tam ortasıydı; 1,5 yaşındaki Ömer Tarık’ın sarı uzun saçlarına başımı yaslayıp birlikte ağladığımızda, Ayşe abladan Halil abiyi gözü yaşlı ama o hep yanındaymış gibi güçlü dinlediğimde. O zaman anladım ben; sevgiyi de, tesellinin sonsuzluğunu da. Ne garip değil mi? Belki bir nebze teselli olurum acılarına ümidiyle gittiğim Ayşe ablalardan hep ben teselli bulup çıktım. Zeynep’in, Ali cihat’ın, Ömer Tarık’ın kalbime deva oluşunu, Ayşe ablanın desteğini hissettiğimde bu yaşımda ve ancak onlarla gönderilecek tesellilerle şifa bulacak yaralarlaydım.</p><blockquote>Her şey ters gittiğinde, hayır hayır böyle bir cümle kurmamalıyım, her şey olması gibi olup sadece bana biraz ağır geldiğinde 21 yaşımdaydım, evet biliyorsun öyleydi Allah’ım. Sana daha çok yaklaşabilecek, beni kendine esir eden her şeyden sıyrılabilecek bir yaşta. Ama hayattaki en güzel dönüşler acı köşelerinden yapılmazmış gibi dönemedim, gelemedim sana Allah’ım. Bu yaşıma dair en büyük pişmanlığım belki de bu. Önceden her yaşımda ölüme ve sana daha yaklaştığımı düşünür, huzur bulurdum; evet bir yaş daha geldim sona ama daha yakın mıyım sana? Bu sorunun cevabı beni üzüyor…</blockquote><p>Bir de nerden öğrendiğimi bilmediğim temkinli yaşamak ile hatırıma düşüyor pişman olduğum ne varsa şimdi. Halbuki ben beceremezdim kendimi korumayı, nereden sızmış bu risk hesapları, bu korkmak. Korkmadan ve kendini sakınmadan sadece O’na rağbet ederek yaşamak gerekmiş diyorum bu yaşın tecrübesi(zliği)yle. Sanki ömre ömür katmak gibi bir şey bu, sabah erkenden kalkmak gibi günü uzatmak için, daha çok hasta hikayesi dinlemek gibi, daha çok yaşanmışlıkla Allah’ı daha çok hissedeceğine inanmak gibi, konforlu korunaklı alanından çıkıp daha çok mücadele etmek gibi. <strong><em>Yaşamak gibi işte. </em></strong>Netice yıpranmak ve yaralanmak mı? Varsın olsun, insan yaralarından tanınacak buna inanıyorum ben, hastaların acılarına dokunduğumuz gibi acıyan yerlerimiz belirleyecek üzerimize giydirilecek hükmü.</p><p>Çok anlatmak yoruyor, hem zaten <em>anlatırım da azalır</em> dediği şeyler yine kalıyor insanın içinde, bir yazının sonuna gelmişken içindeki birikintinin azalmayışını görmek… İşte öyle yaşanmışlıklar yüklü bu yaşım.</p><p>Yeni bir yaş, yeni bir sayfa, yeni bir başlangıç olsa diyor insan bir taraftan sonra bu kadar yenilemeye bu kadar ‘sil baştan’a gerek olmadığını fark ediyor; zor olan da bu değil mi zaten yarıda kaldığını sandığın ve başına dönemediğin yolda “devam etmek”.</p><p>Dünü yarından ayıran temsili bir ayraç olan doğum günümde yazdım bu yazıyı. Belki bilvesile yarınım dünümden fazladan bir besmele, bir salavat, iki rekat namaz, bir kalbe daha edilen dua, bir gayret, bir umut, bir merhamet, bir heyecan ile ayrılır diye. Yoksa beklediğimiz o büyük dönüşümler, harika gelişmeler, sıfırdan ve çok güzel ilerlemeler bir günde olmuyor, belki bir yılda da olmayacak. Belki de oluyor ama yaşım bunu anlamaya yetmiyor şimdilik.</p><p>Güzel ömür, güzel ölüm duası dilimde….</p><p>ne diyordu şair;</p><blockquote>kendime yeni bir yaş aldım bugün<br>yaş pasta, çift anlamlılık, düşündük kendimle güldük<br>“niçin hep üzgünüm”ü aramış ayşe google’da<br>dünya acımasızdır, kabul ettik, duyunca.</blockquote><blockquote>ötmeyen kuşlar ve başarısız dizeler<br>saldırdık bana take this waltz eşliğinde,<br>ağız kenarımdan sızıyordu bazı ayetler medeni<br>insansız bir uçak kadar yalnızdım düştüğümde.</blockquote><blockquote>yılın ilk karına sövüyor uygar dünya<br>kapıları çarpıp çıkıyorum cümlelerden,<br>o soruyu buluyorum, koyduğum yerde<br>bir sis düdüğü gibi, gizli ve aşina:<br>insanda teselli var mı insana?</blockquote><p>(Kendi, Ahmet Murat)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5597f40c7576" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Sağlıklı Ama Hasta Gibi: Ergen]]></title>
            <link>https://medium.com/kolaysaglik/sa%C4%9Fl%C4%B1kl%C4%B1-ama-hasta-gibi-ergen-74f158454d84?source=rss-1bf43ec46a24------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/74f158454d84</guid>
            <category><![CDATA[gençlik]]></category>
            <category><![CDATA[ergenlik]]></category>
            <category><![CDATA[sağlık]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[şeyma halaç]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 23 Mar 2017 09:32:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-03-23T09:32:01.290Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/864/1*l__ihs1ImA1cAP32-myT0w.jpeg" /><figcaption>“Kelebeklerle tanışmak istiyorsam bir veya iki tırtıla tahammül etmeliyim. Bu da çok güzel olacaktır...” (Küçük Prens-syf.34)</figcaption></figure><p>Ergenlik döneminde biyolojik, psikolojik, duygusal ve düşünsel değişiklikler hepimizin başına geliyor. Fakat bu değişiklikler bu dönemi yaşayan birey, aile ve çevre tarafından sağlıklı bir gelişimin işareti olmaktan çok; adeta hastalık belirtileri gibi algılanıyor.</p><p>Ergenlik; bedensel- ruhsal değişim ve gelişimin en yoğun (0–2 yaş hariç) olduğu, çocukluktan çıkış yetişkinliğe geçiş diyebileceğimiz dönem. Bu hızlı değişim ve gelişim neticesinde aileler çocuklarını tanımakta güçlük çekerken en büyük zorluğu “ergen”ler yaşıyor muhakkak; kendileri ile hem vücut hem de duygu ve düşünce olarak yabancılaştıkları bir dönemden geçiyorlar çünkü. Kendileri ile aralarına giren bu “ergenlik” mesafesi; benliklerine, hayata, çevreye dair var olan bakışlarını değiştirdiği, yerine yenisini geliştirdiği gibi ergenlerin bir içgörü kazanmalarını da sağlıyor. Yani insan ömrünün kıymetli bir safhası olan gençliğin de kendi içinde hassas bir evresi oluyor ergenlik.</p><p>Ergenliği doğallaştırmak ve bireyin sağlıklı bir şekilde bu dönemden geçmesini sağlamak için birey aile ve eğiticilerin birlikte hareket etmesi gerekiyor. Bu dönemde yaşayacağı değişim ve gelişimden habersiz olan bireyler, yaşadıkları değişimleri hastalık sanırken; ergen psikolojisinden ve bu dönemde yaşanacaklardan bihaber olan anne- baba ya da yeterli bilince sahip olmayan öğretmen “ergenliği bir türlü bitmeyen” bireyler yetişmesine sebep verebiliyor.</p><p>Çocukluktan direkt yetişkinliğe atılmak mümkün ve sağlıklı olmadığı gibi anne-babaların “hiç büyümeyen çocuğu” olarak kalmak da o kadar sağlıksız. Bu sebeple ergenliği bir an evvel kurtulmak gereken bir hastalık gibi değil aksine sağlığın bir parçası olarak görmek ve bu konu hakkında daha fazla bilinçlen(dir)mek gerekiyor.</p><p><em>“Ergenlikte Biyolojik Değişim Gelişim” üzerine yaptığım bir sunum, aynı programda dinlediğim bir konuşma ve sunum sırasında dinleyici kitle olan “ergen”lerin sordukları sorulardan hareketle farkındalık oluşması gerektiği düşüncesiyle kaleme alındı.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=74f158454d84" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/kolaysaglik/sa%C4%9Fl%C4%B1kl%C4%B1-ama-hasta-gibi-ergen-74f158454d84">Sağlıklı Ama Hasta Gibi: Ergen</a> was originally published in <a href="https://medium.com/kolaysaglik">Kolay Sağlık</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Mutluluk Hapları]]></title>
            <link>https://medium.com/kolaysaglik/mutluluk-haplar%C4%B1-4052ad18cde?source=rss-1bf43ec46a24------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4052ad18cde</guid>
            <category><![CDATA[mutluluk]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <category><![CDATA[antidepresan]]></category>
            <category><![CDATA[psikiyatri]]></category>
            <category><![CDATA[depresyon]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[şeyma halaç]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 27 Feb 2017 15:02:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-02-27T15:02:01.279Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*UZzwx3PUJFdJ8E_vrhTCbg.jpeg" /></figure><p>Dünya Sağlık Örgütü, sağlığı sadece hastalıklardan ve mikroplardan korunma değil; bir bütün olarak fiziki, ruhi ve sosyal açıdan iyi olma hali olarak açıklıyor. Peki, ruhen iyi olmak deyince ne geliyor aklınıza?</p><p>“Depresyon” günlük hayatta sıklıkla kullanılan kelimeler arasında artık; sıkıntı içindeki arkadaşı için efkârlanan, birkaç hüzünlü şiir yazan hatta okuyan, gün içinde duygu durumu değişip biraz canı sıkılan da, bir yası olup yerinde hüzünlenen de kendisini aynı kelimenin çatısı altında buluyor. Gerçekten depresyon düzeyinde olan hastalar olduğu doğru fakat bu düzeyde olmayanlar da bir hastalıkla etiketlenmekten kurtulamıyor; depresyonda değil ama biraz da hüzünlü iseniz “eşik altı depresyon” söz konusu olabilir, diyor doktorunuz.</p><p><em>“Hüznün tıbbın hükümranlık alanına girmesi, özellikle antidepresan ilaçlar geliştirildikten sonra yaygınlaşan bir durum.” </em>diyor Psikiyatrist Kemal Sayar, <em>Hüzün Hastalığı</em> isimli kitabında. Yakın gelecekte bütün duygularımız birer hastalık sebebi olarak karşımıza çıkarsa şaşırmayacağız neredeyse. Çevremize bir bakalım; kendisini depresyonda sanan ve gereksiz yere ilaç kullanan insanların sayısı oldukça fazla değil mi?</p><blockquote>Hüznü, hastalık olarak görüyor ve bundan kurtulmak adına yeni bir hastalığa tutuluyoruz: Mutlu Olma Hastalığı.</blockquote><p>Hâl böyle olunca Kemal Sayar’ın ifadesiyle: “Hayatlarımız, yaşanılacak değil; tedavi edilecek unsurlara dönüşüyor.” Hüzün içinde ya da mutluluk peşinde olmayı hastalık düzeyine getirmemek adına birkaç “gönül koruyucu” ile yazımıza son verelim:</p><ul><li>Hüznü ve mutluluğu ile bir bütün olan kaderimizi sevmeli</li><li>Olgunlaşabilmek için hayatın kırılgan taraflarıyla karşılaşmaktan, hüzünlenmekten, mutsuz olmaktan korkmamalı aksine hüzünsüz bir hayatın eksik olacağını fark etmeli</li><li>Hayattan beklentimizi düşürmeli ve böylece sunulan sürprizlerin farkına varmalı</li><li>Hayatlarımızı başkalarının hayatlarıyla mukayese etmekten mümkün olduğunca kaçınmalı; bize lutfedilen kendi hayatımızın şükrünü eda etmeli</li><li>Dokunabiliyor, yürüyebiliyor, tadabiliyor oluşumuz gibi sıradanlaştırdığımız nimetlerin kıymetini bilmeli</li><li>Hüznü de mutluluğu da misafir olarak görüp geldiklerinde en güzel şekilde ağırlamalı.</li></ul><p>Sağlık fiziki ve ruhi boyutlarıyla bir bütündür. Ruhumuzu ihmal etmeyelim. Huzurla kalın…</p><p><em>Yazımı Kemal Sayar’ın Hüzün Hastalığı kitabını okuyup tuttuğum notlardan hareketle yazdım. Not tutarak ve maddeli yazma tekniklerini kullandım. 3x3 olamadı maalesef. Uygulamak için oldukça zorladım ama olmadı; cümle silmek, yazmaktan zor hakikaten. Ve de yazının içeriğinin Kolay Sağlık’a uygun olup olmadığından emin değilim. Daha somut ve sağlığın -ayırmak doğru değil çok, farkındayım ama- fiziki kısmı ile ilgili yazmak daha uygun oluyor galiba Kolay Sağlık’a?</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4052ad18cde" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/kolaysaglik/mutluluk-haplar%C4%B1-4052ad18cde">Mutluluk Hapları</a> was originally published in <a href="https://medium.com/kolaysaglik">Kolay Sağlık</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kış Bilgisi*]]></title>
            <link>https://medium.com/kolaysaglik/k%C4%B1%C5%9F-bilgisi-e1796a1af498?source=rss-1bf43ec46a24------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e1796a1af498</guid>
            <category><![CDATA[nezle]]></category>
            <category><![CDATA[soğuk-algınlığı]]></category>
            <category><![CDATA[kış]]></category>
            <category><![CDATA[sağlık]]></category>
            <category><![CDATA[grip]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[şeyma halaç]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 10 Feb 2017 07:02:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-02-10T07:02:01.483Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/620/1*CksKsh0HQaP7Zc7aYfoBQQ.jpeg" /></figure><p>Her yıl bu zamanlarda gündeme gelen ama eskimeyen bir konu; grip, nezle, solunum yolları enfeksiyonları ve bu durumlarda nasıl bir tedavi planı izlenmesi gerektiği… Üzerine sürekli konuşulan bu konuyla ilgili ne kadar doğru bilgi sahibiyiz?</p><p>Grip olduğunuzda hâlâ ilk tercihiniz bir önceki hastalığınızdan kalan antibiyotikleriniz mi oluyor, komşunuza iyi geldiğini duyduğunuz bir antibiyotiği almak için hekime danışmadan soluğu eczanede alıyor veya antibiyotik yazdırmak üzere hastaneye mi gidiyorsunuz? Sorulara cevabınız “evet” ise gelin, birlikte kış bilgimizi tazeleyelim:</p><p>Antibiyotik kullanım kararı, hastalığın kaynağının belirlenmesine göre veriliyor. Etkenin virüs mü bakteri mi olduğunun ayrımı teorik olarak mümkün olsa da pratikte oldukça güç; hasta ve hekim için. Peki, neden önemli bu ayrımı yapmak? Çünkü tespit edilen etkene göre tedavi planı uygulanıyor.</p><blockquote>Virüslerin sebep olduğu enfeksiyonlarda antibiyotikler işe yaramıyor. Kış döneminde görülen enfeksiyonlarınsa %85’ini virüsler oluştururken; %15’lik kısmında bakteriler rol alıyor.</blockquote><p>Hasta- hekim- eczane üçlüsünün herbirinden kaynaklanabilen sebeplerle bir antibiyotik kullanım furyasının içindeyiz. Bu sebeplerden birkaçını sıralarsak;</p><ul><li>Hastalığın virüsten mi bakteriden mi kaynaklandığına dair ayrımı yapmanın zorluğu</li><li>Virüs kaynaklı başlayan hastalığa bakteri etkeni eklenmesinin de muhtemel oluşu</li><li>Vücutta birden fazla enfeksiyon var ise antibiyotiğin bunlardan birine etki etmez ise diğerine etki edeceği düşüncesi</li><li>Hastaların ağrı, ateş gibi her semptomu antibiyotiğin gidereceğine dair yaygın inancı</li><li>Komşuya, arkadaşa iyi gelen antibiyotiğin herkeste işe yarayacağı fikri</li><li>Hekim basamağının atlanarak çevrenin tavsiye ettiği ilaçları almak üzere direkt eczaneye başvurulması.</li></ul><p>Bilakis doktora danışmadan rastgele ve gereksiz antibiyotik kullanımı; iyileşme süresini kısaltmıyor, şifa olmuyor. Üstelik etken virüs ise bunun diğer insanlara yayılımını önlemediği gibi; bakterilerin antibiyotiğe direnç geliştirmesine ve vücudun antibiyotiğin yan etkilerine maruz kalmasına sebep oluyor. Meseleye devletin ekonomik kaybı penceresinden bakmak da mümkün.</p><p>Bu sebeplerle özellikle kışın geçirdiğimiz soğuk algınlığı, grip, nezle gibi enfeksiyonlarda en az etkenin bakteriler olduğunu, antibiyotik kullanımının yüksek ihtimalle gerekmediğini, buna hekimin karar vermesinin en doğrusu olacağını hatırda tutmak gerekiyor.</p><p><strong><em>Bir Müjde:</em></strong></p><p>Yakın zamanda gerçekleştirilen Akılcı Antibiyotik Kullanımı Toplantısı’na katılan Sağlık Bakanı Recep Akdağ; hastaların da hekimlerin de kafa karışıklığını giderecek ve hekimleri doğru tedavi planına bir adım daha yaklaştıracak olan<a href="http://www.medimagazin.com.tr/ozel-saglik//tr-hizli-beta-testi-nasil-yapiliyor-9-681-72629.html"> Hızlı Antijen Testi uygulamasından</a> bahsetti. Bu testle Hekimler antibiyotik kullanımına hastanın boğaz sürüntüsünde beta mikrobu (yani bakteri) olup olmadığına 5 dakika gibi kısa bir sürede karar verilebilecek.</p><p>Bu uygulamanın hekim ve hastaların yüzünü güldürmesi ve şifaya yaklaştırması temennisi ile!</p><p>*Ahmet Murat, Profil Yayınları</p><p>Kendimde ve çevremde sık rastladığım bir konu üzerine kısmen <em>Sohbetten Yazı</em>, kısmen de <em>Maddeli Yazı</em> tekniği kullanarak kaleme alınmış bir yazı oldu.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e1796a1af498" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/kolaysaglik/k%C4%B1%C5%9F-bilgisi-e1796a1af498">Kış Bilgisi*</a> was originally published in <a href="https://medium.com/kolaysaglik">Kolay Sağlık</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>