<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Sibel Uyanık on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Sibel Uyanık on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@sibeluyanik97?source=rss-4da6fe2394dc------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*0WwANS0-qiWHSgYN3KvuNw.jpeg</url>
            <title>Stories by Sibel Uyanık on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@sibeluyanik97?source=rss-4da6fe2394dc------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 06:29:38 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@sibeluyanik97/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[GEÇMİŞİN PENÇELERİNDEN KURTULDUĞUM AN]]></title>
            <link>https://medium.com/@sibeluyanik97/ge%C3%A7mi%CC%87%C5%9Fi%CC%87n-pen%C3%A7eleri%CC%87nden-kurtuldu%C4%9Fum-an-24480885afcb?source=rss-4da6fe2394dc------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/24480885afcb</guid>
            <category><![CDATA[farkındalık]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sibel Uyanık]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 16 Nov 2020 12:44:06 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-11-16T13:05:57.934Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="The Last Paradox-Mihai Criste" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*QheIBOua0X0kSNi5tIZbAQ.jpeg" /></figure><p>Bazı insanlar tarihlere ve mekanlara fazla anlam yüklerler. Bu anlam, duygusal bir kubbe etkisi yaratarak her yıl o tarihte veya her o mekana gidişlerinde kişileri farklı duygulara sürükler. Bazen çok acı bir hatıranın yaşandığı o tarih geldiğinde takvim yaprağını koparmaktan çekinen-şimdilerde telefonun tarih kısmına bakmamaya çalışmaya evrildi bu tabi- bazense güzel bir anın yaşandığı tek katlı bir bahçeye girerken yüzüne huzurlu bir tebessüm hücum eden o bazı insanlardan biri de benim. Belki geleceğe dair umutlarımızın gün geçtikçe kırılmasından belki de içinde bulunduğumuz an’a yönelik farkındalığımızın körlüğünden olsa gerek geçmişe dair ne varsa aklımızın bir köşesinde duruyor hep. En ufak bir hatırlatıcı niteliğindeki uyarıcı ise o an’a güçlü bir şekilde dönmemize neden olabiliyor. Belirli bir dozda bunun sakıncalı bir tarafının olmadığı aşikar. Fakat hayatımda bu durumun dozunu abartarak “abartma dozu” kıvamına getirdiğim bir dönem oldu.</p><p>Birkaç yıl önce yaşadığım ve hayatımı çok derinden etkileyen bir olayla başladı her şey. O zamana dek tarihlerle ilgili böyle bir durumum yoktu. Sadece güzel olaylar yaşadığım yerlere tekrar gittiğimde verdiği huzurlu hissin farkındaydım ve o mekanlara gitmeyi seviyordum. Bu önemli olayla birlikte o günün tarihi benim hayatımın merkezi olmuştu. Bir sonraki yıl o gün gelene dek “acaba o gün tekrar kötü bir şeyler yaşayacak mıyım?” düşüncesi ara ara zihnimi yokluyordu. Ta ki o tarih yaklaşana dek. O malum tarihin bulunduğu ayın içerisine girdiğim an endişem artmış, o tarihte tekrar kötü bir şey yaşayacağıma dair inancım güçlenmişti. Kendimi o günün getireceği felaketlere hazırlıyor, o günü düşünmekten yorgun düşmüş mental ve duygusal gücümü toparlamaya çalışıyordum. O gün gelip çatmıştı. O günden bir önceki gün bir karar verdim. O günü arkadaşlarımla geçirecek, güzel anılarla geçmişteki kötü hatıraların yerini değiştirecektim. Belki bu anı değiş tokuşu bu tarihle barışmamı sağlayabilir diye düşünmüştüm. Fakat bunu yaparken bile hala o tarihe takılı kaldığımın, tarihin sıradanlığını kabul edemeyişimin farkında değildim. Dikkatimi başka yöne çevirecek, güzel anlar yaşarken kaygımı biraz olsun dindirecek yani günü kurtaracaktım. Yapmam gereken bu değildi. O yılı böyle geçirdim. Bir sonraki yıl o tarih geldiğinde artık bir şeyin farkındaydım: O tarihte yaşadığım olayla, düşündüklerimle ve hissettiklerimle yüzleşmeliydim. Başıma tekrar bir felaket geleceğini bana düşündüren neydi? Ve her felaket olarak nitelendirdiğimiz olay gerçekten bizim felaketimiz miydi?</p><p>O olayın üzerinden 2 yıl geçmiş, tam da o tarih yaklaşıyorken bunları yapmam gerektiğine karar verdim. Hayatımda önemli olarak nitelendirdiğim bu olaya hayatımda gerçek bir yer açtım. Zihnimde kendime ve yaşananlara konuşma ve anlaşma fırsatı verdim. Uzun süren bu muhakemeden sonra zihnimde ve duygularımda kendi yarattığım ağırlığın farkına varıp geçmişi olduğu yerde bırakırken affetmenin verdiği dinginlik duygusuna bıraktım kendimi. O yıl ve sonraki yılları o tarihin geleceğini veya geldiğini herhangi bir çaba sarfetmeme gerek kalmadan düşünmeyerek geçirdim.</p><p>Gelecek bilinmeyenlerle dolu bir çıkmaz, geçmiş ise çoktan akıp giden bir ırmak gibi gözükse de yeni yaşanmışlıkları hak eden bir bugüne sahibiz. İçinde bulunduğumuz an’ı ya geçmişle ya da gelecekle ilgili düşünerek tükettiğimizin farkında mıyız?</p><p><strong><em>Medium’daki ilk kısa yazımda beni yalnız bırakmadığınız için teşekkür ederim. Yazıyı sonuna kadar okumuş ve kelimelerime ortak olmuş değerli okuyucu, iyi ki varsın.</em></strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=24480885afcb" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>