<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Sieta Keizer on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Sieta Keizer on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@sietakeizer?source=rss-c40e9f37bbd9------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*b_tixTj9Kh9C729qHz0pAA.jpeg</url>
            <title>Stories by Sieta Keizer on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@sietakeizer?source=rss-c40e9f37bbd9------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 04:38:52 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@sietakeizer/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Samenspelen]]></title>
            <link>https://sietakeizer.medium.com/samenspelen-af5da16c99ef?source=rss-c40e9f37bbd9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/af5da16c99ef</guid>
            <category><![CDATA[growth-mindset]]></category>
            <category><![CDATA[learning]]></category>
            <category><![CDATA[joy]]></category>
            <category><![CDATA[resilience]]></category>
            <category><![CDATA[dontforgettoplay]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sieta Keizer]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 07 Apr 2026 11:16:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-04-08T10:11:52.355Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>‘Je voegt twee dingen samen die nog niet eerder zijn samengevoegd;<br> en soms is de wereld veranderd, soms niet.<br> Ze kunnen neerstorten en verbranden.<br> Maar soms wordt er iets nieuws gemaakt,<br> en dan is de wereld veranderd.<br> Samen zijn ze, in dat eerste moment van vervoering,<br> groter dan beide afzonderlijk.’<br> — Julian Barnes</p><p>Samenspelen ontstaat waar mensen bereid zijn elkaar werkelijk te ontmoeten. Soms is dat groots, maar vaak begint het klein.</p><p>In de binnentuin zoeken kinderen naar paaseieren. Ze rennen door elkaar heen, lachen, zitten elkaar in de weg. Er wordt geplaagd, geroepen, gedeeld. Alles loopt door elkaar: enthousiasme, competitie, plezier.<br> Een meisje in een rood jasje blijft even achter. Ze kijkt. Twijfelt. Aan de rand van het spel. Een tiener buurjongen ziet haar. Eerst lijkt hij haar te willen plagen, zoals hij bij de anderen doet. Maar iets verandert. Hij blijft staan, wijst haar een plek waar nog iets ligt. Later rennen ze samen. Spelend.</p><p>Samenspelen vraagt geen perfectie. Het vraagt aanwezigheid. Iemand beweegt, iemand kijkt. Rollen wisselen voortdurend. Wat ertoe doet, is dat er gereageerd wordt. Dat iets wordt opgepakt, beantwoord, teruggegeven.</p><p>Daarin ontstaat iets wat je alleen niet kunt maken. Niet omdat je tekortschiet, maar omdat iets pas zichtbaar wordt in de ontmoeting. In hoe een ander reageert. In wat er terugkomt. Zo leren we onszelf kennen, niet los van de ander, maar juist in relatie tot die ander.</p><p>Samenspelen vraagt geen overeenstemming. Het vraagt aandacht. De ander hoeft niet hetzelfde te denken of te voelen. Maar wel bereid te zijn er te zijn. Wanneer die bereidheid er is, ontstaat wederkerigheid. Een ritme. Soms rommelig, soms vloeiend.</p><p>In dat samenspel groeit ook iets van veerkracht. Wat alleen zwaar voelt, wordt lichter wanneer het gedeeld wordt. Wat vastzit, komt in beweging. Niet doordat het opgelost wordt, maar doordat het gedragen wordt.</p><p>En nog iets anders: een gevoel van erbij horen. Niet omdat je hetzelfde bent als de ander, maar omdat je mee mag doen. Omdat jouw manier van bewegen, kijken, reageren, een plek heeft in het geheel. Daar begint iets eenvoudigs en groots tegelijk.</p><p>Samenspelen en samen leren spelen zijn geen bijzaak. Ze zijn een manier waarop we ons goed voelen, verbonden blijven, onszelf kunnen zijn. Het zit in kleine dingen: samen knikkeren op straat, touwtjespringen, tikkertje spelen tot je buiten adem bent. In lachen om niets. In opnieuw beginnen.</p><p>En wanneer het spel verandert van vorm, omdat je wat ouder wordt, verdwijnt de betekenis ervan niet. Samen koken. Samen muziek maken. Een balletje trappen in het park op zondag. Een gesprek dat alle kanten op beweegt. Iets maken zonder precies te weten wat het wordt.</p><p>Waar we samenspelen, ontstaat plezier en vinden we steeds opnieuw de weg naar onszelf en naar elkaar. Dus speel. Gewoon.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*TOdE-TBKn1jZsIelWjRmgA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*JsJAGPuOr2WFNKm5WVy8Bw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ztpw7hXHvWdnLXcxei-Sxw.jpeg" /><figcaption>Eerste Zee — Sieta Keizer (2017)</figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=af5da16c99ef" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Gymschoenen op de deurmat]]></title>
            <link>https://sietakeizer.medium.com/gymschoenen-op-de-deurmat-e8ec4f21d8a8?source=rss-c40e9f37bbd9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e8ec4f21d8a8</guid>
            <category><![CDATA[artist]]></category>
            <category><![CDATA[dontforgettoplay]]></category>
            <category><![CDATA[leadership-development]]></category>
            <category><![CDATA[mindfulness]]></category>
            <category><![CDATA[present-moment]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sieta Keizer]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 17 Mar 2026 09:50:03 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-03-17T09:50:03.942Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Ik kijk naar buiten. In de binnentuin werken tuinmannen. Ze bewegen langzaam en aandachtig tussen het groen. Af en toe hoor ik het schrapen van een hark over de aarde. Hun werk heeft iets choreografisch. Ze lijken samen te vallen met wat ze doen. Niet omdat ze hun rol zijn, maar omdat ze er niet tegen vechten. Wat zich aandient, krijgt aandacht. Er is geen haast om ergens anders te zijn. Hun lichamen bewegen terwijl mijn dag zich vooral in mijn hoofd afspeelt.</p><p>Het leven kan ongemerkt voorspelbaar worden. Niet omdat er iets misgaat, maar omdat alles werkt. Werk, agenda, gewoonte. Het hoofd weet precies wat er moet gebeuren. En juist daardoor brengen we steeds meer tijd door in dat hoofd. Denken, plannen, vooruitkijken. Het lichaam volgt.</p><p>Het hoofd wil sturen. Corrigeren. Verbeteren.<br>Maar leven laat zich niet altijd zo organiseren. Soms verschuift er iets wanneer je het even laat.</p><p>Hoe doe je dat dan? Het leven laten. Zijn met wat er is. Kijken wat zich aandient? Spelen kan dat doen. Niet omdat het iets oplost, maar omdat je perspectief verandert losbungelend uit je routine. Ik denk aan een foto van twee kinderen op het strand. Ze hangen ondersteboven aan een rek, hun benen in de lucht. De wereld staat letterlijk op zijn kop. En precies daarin zit het plezier. Het lachen, het loslaten, de vrijheid om even niet rechtop en serieus te zijn.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*qETnosTD7eOMFExQAgqu3w.jpeg" /><figcaption>Foto: Sergio Larraín, ca. jaren 1950, Los Horcones (Chili) — Magnum Photos</figcaption></figure><p>Spel doet dat vaker. Het onderbreekt de voorspelbaarheid. Even geen doel, geen resultaat dat gehaald moet worden. Alleen beweging, aandacht, aanwezigheid. Een pak sneeuw tussen je handen kneden tot sneeuwbal en die zomaar ergens naartoe gooien. lachen, adem, ruimte, plezier. Wanneer er werkelijk ruimte ontstaat, blijft die zelden leeg. Niet omdat ze gevuld moet worden, maar omdat beweging zich aandient. Lege ruimte wordt speelruimte. Dat is een andere kwaliteit: minder kwetsbaar, meer levend. Er verschijnt nieuwsgierigheid. Een beetje durf. De bereidheid om iets te proberen zonder te weten waar het uitkomt.</p><p>Spel ontstaat niet uit opdracht. Het ontstaat wanneer mensen vrij genoeg zijn om iets te proberen zonder te weten of het zal lukken. In spel is plezier voelbaar. Betrokkenheid. Inzet. Soms humor, soms ernst. Vaak allebei tegelijk. Dat is ook wat kunstenaars doen. Ze zetten de wereld een fractie scheef. Ze breken iets open. Ze maken ruimte waarin iets nieuws kan ontstaan.</p><p>Dat hoeft echt niet groots te zijn. Je kunt jezelf op kleine manieren uit je eigen patroon halen. Lees iets dat je normaal niet zou lezen. Kijk een voorstelling. Ga voor een schilderij staan en blijf er langer bij dan je gewend bent. Maak een wandeling zonder bestemming.</p><p>Soms begint zo’n verschuiving heel eenvoudig. Door een gesprek met iemand die je nog niet eerder sprak. Soms begint het met een kleine beweging. met verwondering.</p><p>Leg je gymschoenen op de deurmat.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e8ec4f21d8a8" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Speelruimte]]></title>
            <link>https://sietakeizer.medium.com/speelruimte-9151a79c20a8?source=rss-c40e9f37bbd9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9151a79c20a8</guid>
            <category><![CDATA[mindfulness]]></category>
            <category><![CDATA[leadership]]></category>
            <category><![CDATA[leadership-development]]></category>
            <category><![CDATA[transformation]]></category>
            <category><![CDATA[community]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sieta Keizer]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 03 Mar 2026 07:40:07 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-03-03T07:40:07.455Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/1*fzQ4O-6MKsVhDenL-xBgNw.jpeg" /></figure><p><em>De lege ruimte is geen afwezigheid, maar een voorwaarde.</em></p><p>Als er even niets is, grijpen we naar ons scherm, naar nieuws, naar series, naar berichten, alsof leegte iets is wat je meteen moet opvullen. In mijn werk zie ik hoe ongemakkelijk stilte en ruimte voor veel mensen zijn geworden. Ik doe, dus ik ben.</p><p>Heel even, al is het maar een paar seconden. Niets. Adem. Kijken zonder oordeel. Een boom is geen boom. Ruimte houden, ook wanneer je nog niet weet wat er aan het ontstaan is.</p><p>Het kan voelen alsof iets anders de regie overneemt. Alsof je wordt meegenomen. Als duikeling naar beneden. En het midden is vaak chaotisch: het oude is weg, het nieuwe is er nog niet. Juist daar willen we versnellen. Dichtmaken. Begrijpen. Oplossen. Wanneer mensen werkelijk aanwezig zijn, bereid zijn om te blijven bij wat zich aandient, zonder het meteen te corrigeren, ontstaat beweging. Wat ontstaat, ontstaat. Niet één keer, maar telkens opnieuw.</p><p>Spelen ontstaat niet uit opdracht. Niet uit moeten. Het komt voort uit willen. Uit durven ja zeggen. Het ontstaat wanneer mensen vrij genoeg zijn om iets te proberen zonder te weten of het zal lukken. In spel is plezier voelbaar. Betrokkenheid. Inzet. Humor, en soms ook ernst. Vaak allebei tegelijk. Spel is meeslepend. Maar het dient geen doel buiten zichzelf. Het doel ligt in het spel zelf. In het proces. En precies daar keren we terug naar het begin. Geen carrousel waar je passief in zit, maar afzetten vanuit eigen beweging. In die speelruimte kun je loskomen van het automatische doorgaan en weer op adem komen. Wooshhh! Met een fikse ruk naar links, omhoog, of met een scherpe bocht naar rechts. Of juist heel langzaam. Dan weer met een val de diepte in. Buitelend en ademhalend, leven. Longen vol lucht.</p><p>Transitie vraagt ruimte. Proces ook. Dat gaat niet anders. En wanneer die ruimte lang genoeg openblijft, wordt het een plek waar iets mag ontstaan. Zonder dat het direct beoordeeld hoeft te worden. Los van eindresultaat. In spel mag je falen zonder dat je faalt. Je mag verdwalen zonder de weg kwijt te zijn. Je weet niet wat er gaat gebeuren. Je kunt niet terugvallen op wat je al beheerst. Maar juist daar, waar niet alles vastligt, komt bewustzijn in beweging. Niet doen wat moet, maar durven blijven waar nog niet vaststaat wie je zult zijn.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1004/1*oEXeQc9yZBwaLQhQuoKKbA.jpeg" /></figure><p>‘Je voegt twee dingen samen die nog niet eerder zijn samengevoegd;<br> en soms is de wereld veranderd, soms niet.<br> Ze kunnen neerstorten en verbranden.<br> Maar soms wordt er iets nieuws gemaakt,<br> en dan is de wereld veranderd.<br> Samen zijn ze, in dat eerste moment van vervoering,<br> groter dan beide afzonderlijk.’<br> — Julian Barnes</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9151a79c20a8" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Uit die jas]]></title>
            <link>https://sietakeizer.medium.com/uit-die-jas-0319d18bf3e6?source=rss-c40e9f37bbd9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/0319d18bf3e6</guid>
            <category><![CDATA[psychology]]></category>
            <category><![CDATA[mindfulness]]></category>
            <category><![CDATA[self-awareness]]></category>
            <category><![CDATA[community]]></category>
            <category><![CDATA[leadership-development]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sieta Keizer]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 20 Feb 2026 12:03:30 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-06-19T15:06:05.502Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*EvBUFwSbmn8z-SxLQ2ZveQ.jpeg" /></figure><p>Het innerlijke leven laat zich niet vastleggen. Niet in rollen, niet in identiteiten, niet in keurige verhalen over wie je bent en waar je naartoe werkt. Toch vertellen we die verhalen elkaar voortdurend. En we geloven ze ook nog. Tot het begint te knellen. Tot je merkt dat je leven steeds smaller wordt. De jas wordt te strak. Je zit erin vast. En ergens denk je ineens: wacht even… die jas moet uit. Geen opvlieger, maar te weinig lucht.</p><p>Heb je die strandlopertjes langs de waterrand wel eens opgemerkt? Ik vind ze zo grappig. Die kleine pootjes die sneller lijken te bewegen dan hun lijf aankan? Ze hebben geen planning. Geen stappenplan. Ze kijken. Ze rennen. Ze stoppen. En beginnen opnieuw. En gek genoeg: het klopt. Wanneer we echt vrije tijd hebben, niet de soort die je tussen twee afspraken in propt, gebeurt er iets. Je gaat vanzelf kijken. Voelen. Luisteren. Zonder dat je meteen iets hoeft te vinden. Zonder oordeel. En juist daar, in die open aandacht, leer je. Niet uit boeken. Niet uit adviezen. Maar uit wat er voor je neus ligt. Dat haalt je uit de automatische stand. Je merkt ineens: hé, ik leef.</p><p>Aanwezig zijn. Echt. Niet met één oog op het leven en één oog op je telefoon. Niet half in een gesprek, half in je inbox. Alsof je onmisbaar bent voor alles en iedereen, behalve voor jezelf. Alsof er iets misgaat als je even niet reageert. Van wie moet dat precies?</p><p><strong>Lege ruimte</strong></p><p>Je voelt ruimte in jezelf. Ruimte om te spelen. Om te proberen. Om te falen zonder meteen een zelfanalyse te starten. En nee, er hoeft niets bij. Er hoeft vooral veel af. Minder moeten. Minder bewijzen. Minder bijhouden. Alleen: ruimte maken. We zijn zo druk met ons leven draaiende te houden, dat we er soms nauwelijks nog in aanwezig zijn. Aan het einde van de dag ploffen we op de bank. Netflix aan. Hoofd uit. Alsof we een apparaat zijn dat ’s nachts opgeladen moet worden om morgen weer te functioneren.</p><p>In mijn werk zeg ik het vaak: je hebt energie nodig voor wat je doet, en voor wat je laat. Voor niksen. Voor dwalen. Voor niets bijzonders. Dat is geen luxe. Dat is onderhoud.</p><p>Stel dat we samen langs zee lopen. Grote kans dat ik je ineens nat spetter met ijskoud water. Heel vervelend, toegegeven. Maar vooral omdat ik je wakker wil schudden. Omdat ik zie hoe makkelijk we inslapen in ons eigen leven. Ik ben een vreselijke plager. Soms werkt ongemak beter dan duizend goede adviezen.</p><p>Veel mensen worden pas wakker als het leven hard op de deur klopt. Ziekte. Verlies. Stilstand. Momenten waarop alles even wegvalt. Dan ontstaat er ruimte. Lege ruimte. En soms, heel voorzichtig, iets nieuws. Ik geloof dat dat ook kan zonder crash. Zonder drama. Vandaar dit schrijven. Ik stel me voor dat je na een strandwandeling met koude wangen en warme chocolademelk dit leest. Langzaam. Zonder dat iemand weet waar je bent. Even uit beeld. Even van niemand. Dat is geen egoïsme. Dat is zelfbehoud.</p><p>We hebben een wereld gecreëerd die altijd iets van ons wil. Aandacht. Reacties. Resultaten. Bereikbaarheid. En ondertussen vergeten we hoe het is om gewoon ergens te zijn, zonder doel. Misschien is dat ook waarom ik je dat zoute water wel gun. Want zodra je aandacht even niet wordt opgeëist, gebeurt er iets bijzonders. Je gaat vanzelf kijken. Voelen. Luisteren. En ineens ben je er weer. In je eigen leven.</p><p>Misschien hoeft er niets toegevoegd te worden. Alleen ruimte gemaakt.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=0319d18bf3e6" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ruimte maken]]></title>
            <link>https://sietakeizer.medium.com/ruimte-maken-c0b2fd03cf47?source=rss-c40e9f37bbd9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c0b2fd03cf47</guid>
            <category><![CDATA[spaciounes]]></category>
            <category><![CDATA[leadership-development]]></category>
            <category><![CDATA[stillness]]></category>
            <category><![CDATA[coaching]]></category>
            <category><![CDATA[mindfulness]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sieta Keizer]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 16 Feb 2026 12:03:47 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-02-20T12:06:11.288Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/414/1*41FQfHgGDJ3FjaX5d6y7hQ.jpeg" /><figcaption>Scènefoto CIRCUS — regie Sieta Keizer</figcaption></figure><p>Er komt een moment waarop harder werken niet meer helpt. Niet omdat je tekortschiet, maar omdat je merkt dat wat je doet niet langer voortbrengt wat het ooit deed. Je doet wat je altijd deed. Met aandacht, met inzet, met verantwoordelijkheid. En toch ontstaat er frictie. In het lichaam. In het denken. In het werk. Alsof het leven ergens anders heen wil. Dat moment vraagt geen oplossing. Het vraagt ruimte. De plek tussen weten en niet-weten.</p><p>In mijn werk ontmoet ik mensen op precies dat punt. Kunstenaars, acteurs, leiders, wetenschappers, jonge en oudere talenten. In verschillende werelden, met verschillende woorden, maar steeds met dezelfde ervaring: het oude werkt niet meer, het nieuwe is er nog niet. Dat tussengebied voelt ongemakkelijk. Het nodigt niet uit tot versnellen. De reflex is versnellen. Maar het verdraagt geen haast. Zijn we niet geneigd dit moment te vullen. Met plannen. Met verklaringen. Met willen oplossen. Met verbetering.</p><p>Ontwikkeling laat zich niet dwingen. Ze ontstaat wanneer er ruimte is. Tussen orde en ontregeling. Tussen weten en niet-weten. Het gaat over ruimte maken voor wat zich wil ontwikkelen.</p><p><strong>Vrije tijd</strong></p><p>Misschien merk je het zelf ook: dat alles maar doorgaat en dat je hoofd nooit echt stil is. Zelfs in je vrije tijd ben je bezig; met je telefoon, met plannen, met jezelf verbeteren, met ontspannen <em>op de juiste manier</em>. Maar echte vrije tijd is iets anders. Het is het moment waarop je nergens mee bezig hoeft te zijn. Waarin je niets hoeft op te lossen, te begrijpen of te bereiken.</p><p>Wanneer ik langs de zee loop word ik vrolijk. Waarom? Ik zie andere mensen die net als ik de zee hebben opgezocht. Waarom doen we dat? Omdat we verlangen naar ruimte. Lucht. Adem. Langs de branding, waar het land en zee samen spelen, hebben gedachten de vrije ruimte. En in die ruimte kan het zomaar zijn dat je gedachten en je ideeën ergens over even stilvallen. Wat een verademing! Alle mensen, uit zoveel verschillende culturen, het maakt niet uit, zoeken die ruimte op. Het stemt hoopvol. Stel, we gaan naar het strand en overal ter wereld zouden de stranden leeg zijn, wow, dan moeten we ons echt zorgen maken. Het zou betekenen dat we werkelijk onze spelende energie, onze levensenergie hebben geblokkeerd. Dat we volstrekt mechanisch zijn geworden met zijn allen. Dat we enkel nog uitvoerders zijn van alle dingen die ‘moeten’ gebeuren. Denk je nu ook ineens aan een sci-fi serie? Zo’n dystopische. Of een openingsscène van een film met een huppeldepup shot van allerlei verschillende soorten stranden over de hele wereld waar niemand te bekennen is. Alle stranden leeg. Weird.</p><p>Wanneer je in harmonie kunt zijn met jezelf, met wat er in je omgaat en hoe je je uitdrukt in de wereld, ontstaat er een gevoel van echtheid. Daar waar het leven niet begint bij streven, maar bij zijn. Wanneer je samenvalt met het geheel. Wanneer je binnenwereld en buitenwereld niet langer uiteen vallen. Elkaar spiegelen. Zoals water geen verschil kent tussen oppervlak en diepte. Zo vloeit het een over in het ander.</p><p>Zoals adem. In en uit.</p><p>Voelt ook weird toch. Je denken stopt, er is ineens ruimte.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c0b2fd03cf47" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Terug naar heelheid]]></title>
            <link>https://sietakeizer.medium.com/terug-naar-heelheid-bc87b0e19dc2?source=rss-c40e9f37bbd9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/bc87b0e19dc2</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Sieta Keizer]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 23 Dec 2025 10:42:39 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-02-16T11:36:52.911Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>Vrede begint met openheid en de moed daarbij te blijven</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/0*lrVlX51U91PtImo3.jpg" /></figure><p><strong>Reflectie</strong></p><p>Winterdagen hoeven geen moment te zijn van grote conclusies of nieuwe voornemens. Ze kunnen wel dienen als een nuchtere tussenbalans: wat wil ik meenemen, en wat kan ik achterlaten?</p><p>Heling is een proces waarin we mogen opmerken waar we ons hebben aangepast, waar we over onze grenzen zijn gegaan en waar we iets van onze eigenheid zijn kwijtgeraakt. Het is geen lineaire weg en geen individueel project dat je ‘even’ afrondt. Heling vraagt <strong>bewustzijn</strong>: het vermogen om waar te nemen wat er in ons gebeurt, zonder direct te hoeven ingrijpen.</p><p><strong>Autonomie</strong></p><p>Autonomie wordt vaak verward met zelfstandigheid of controle. In een helend perspectief betekent autonomie iets anders: verantwoordelijkheid nemen voor je leven, zonder jezelf te verharden.</p><p>Het vraagt moed om te erkennen waar keuzes zijn gemaakt uit angst, loyaliteit of gewoonte. En het vraagt zachtheid om onszelf daarin niet af te wijzen. Autonomie groeit met <strong>zelfbewustzijn</strong>: leren voelen wat van jou is en wat niet, en ruimte durven maken voor gezonde boosheid als signaal dat een grens is overschreden. Aan het begin van het nieuwe jaar kan die bewustwording een stille voorbereiding zijn op het licht van de lente.</p><p><strong>Acceptatie</strong></p><p>Acceptatie is misschien wel het moeilijkste, en tegelijk het meest bevrijdende element van heling. Het betekent dat we onze werkelijkheid onder ogen durven zien, zonder die te willen fixen of verbeteren.</p><p>Acceptatie vraagt om de moed om te blijven bij wat pijnlijk, onaf of onbegrepen is. De Joodse mystica Etty Hillesum noemde dit <em>‘de moed tot zichzelf’</em>: aanwezig blijven bij je eigen leven, precies zoals het zich aandient. Vanuit die houding ontstaat vanzelf mededogen, voor jezelf en voor de ander, en opent zich ruimte voor echte verandering.</p><p><em>‘If we want there to be peace in the world, we have to be brave enough to soften what is rigid in our hearts, to find the soft spot and stay with it.’</em></p><p>– Pema Chödrön</p><p><em>Originally published at </em><a href="https://keizercoaching.com/2025/12/23/terug-naar-heelheid/"><em>https://keizercoaching.com</em></a><em> on December 23, 2025.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=bc87b0e19dc2" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Stilte in een wereld vol lawaai]]></title>
            <link>https://sietakeizer.medium.com/artikel-stilte-in-een-wereld-vol-lawaai-8c3ee5ed0ffb?source=rss-c40e9f37bbd9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8c3ee5ed0ffb</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Sieta Keizer]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 14 Jan 2025 16:43:11 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-02-16T11:37:41.558Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/0*1Tk_vsnJpfoqMEL0.jpeg" /></figure><p>Vanaf mijn coachlocatie op de Universiteit van Amsterdam zie ik winterse schaduwen spelen met het zonlicht. Ik kijk naar al het gewemel van de studenten in de Roetersstraat. Binnen is het ook aangenaam. Wel iets warmer. En stiller. Hier ontvang ik sinds het najaar docenten, PhD’s, promovendi, leidinggevenden en andere medewerkers van de UvA.</p><p>Ook in mijn eigen praktijk naast Park Frankendael kijk ik graag naar buiten. Het zou een ietwat naïeve gedachte zijn dat de ervaringen in beide ruimtes waar ik coach volstaan om iemands leven te veranderen. Leven is niet iets statisch wat alleen even een nieuw likje verf nodig heeft. Leven is een proces en als we een proces willen veranderen dan is het zinvol daar dagelijks mee bezig te zijn. De nadruk ligt in die zin op het nemen van de volgende stap. En die stap is wat mij betreft durven stil zijn.</p><blockquote><em>“Time is a created thing. To say, ‘I don’t have time’, is like saying, ‘I don’t want to. — Lao Zi </em>“</blockquote><p>Wat we met elkaar het meeste nodig hebben is Stilte. We kunnen niet meer groeien als we doorgaan met het lawaai dat we de hele tijd tegenkomen. Het schaadt ons. Het is in de rust waar je je begint te ontwikkelen en te begrijpen wat het is dat jij te bieden hebt. Waarvoor je hier bent. Ondanks al het lawaai en vervlogen dromen is dit nog steeds een mooie wereld. Doe je werk, speel buiten, wees stil en luister.</p><p><em>Originally published at </em><a href="https://keizercoaching.com/2025/01/14/de-kracht-van-stilte-in-een-wereld-vol-lawaai/"><em>https://keizercoaching.com</em></a><em> on January 14, 2025.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8c3ee5ed0ffb" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[YOU ARE INCLUDED / Tram 13]]></title>
            <link>https://sietakeizer.medium.com/you-are-included-tram-13-46396b264f9b?source=rss-c40e9f37bbd9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/46396b264f9b</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Sieta Keizer]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 05 Nov 2023 10:40:51 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-11-05T10:42:19.499Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*cWo0G73ttl7KLYljkpUGKg.jpeg" /></figure><p>Ik kijk uit het raam van tram 13 terwijl we Amsterdam Centraal achter ons laten en zie een parmantige regenboogvlag wapperen. In verbeelding zie ik regenboogvlaggen uit elk raam hangen, aan iedere gevel en in het voorbijgaan zwaaien kleurrijke mensen naar elkaar. Vanuit het verlangen dat iedereen lief is en medemens, zie ik ook Tjitske Reidinga in musicalster hoedanigheid uit het raam hangen en alle mensen zingen met haar mee, terwijl er een acrobatische choreografie van vlaggen, duiven en mensen op en over de daken en muren zich aftekent de lucht in, en weer zachtjes landend op de Dam.</p><p>Eenzaamheid komt niet voort uit het ontbreken van mensen in de buurt, maar uit het niet kunnen communiceren van de dingen die voor jezelf belangrijk zijn, of uit het hebben van bepaalde opvattingen die anderen ontoelaatbaar vinden. Aandacht is nog altijd het mooiste cadeau wat je mensen kunt geven. Écht luisteren (en zien) houdt in dat je stil bent als een ander praat, dat je op zoek gaat naar gedeeld begrip en de ander het gevoel geeft waardevol te zijn. Zo oefen je in niet kijken naar de ander als anders, de uitzondering, de afwijking.</p><p>Bezorgdheid om de mensen die we liefhebben/ Bezorgdheid om de mensen die we niet kennen en liefhebben/ Oog hebben voor iemands leven/ Obstakels die iemand heeft moeten overwinnen.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*C662Tk2_kDkFzbo7deqRfA.jpeg" /></figure><p>Wanneer ik de regenboogvlag zie, zie ik iedere keer ook een poging om naar elkaar te kijken. Naar elkaar kijken, helemaal los van de identiteiten die we onszelf en anderen geven. Dat raakt mij diep. Hoe cool zou het zijn wanneer we losjes met onze sociale identiteiten kunnen omgaan. Dat we elkaar zien als mens. Als een ‘ik ben’ in plaats van een ‘ik ben Nadya, een geadopteerde transvrouw uit Nigeria, opgegroeid in Drachten, met een master in wiskunde’. Het feit dat Nadya een zwarte transvrouw met een Friese opvoeding en hoger opgeleid is, zegt nog niks over wie zij ten diepste is als mens, in haar verbondenheid met anderen. Hoe geweldig zou het zijn, wanneer iedereen zou nadenken over zijn/haar/hun eigen sociale identiteiten, zodat we sterker komen te staan en beter in staat zijn om de ander primair als mens te zien. Hoe meer mensen zich hiervan bewust zijn, hoe meer humaniteit er ontstaat.</p><p>De tram neemt een flinke bocht, een verregend medemens ploft naast me op het blauwe bankje en tegelijkertijd rolt iedereen over elkaar heen. Ik kijk nog even omhoog. De kleurrijke, wapperende vlag, wuift ons kluwen mensen elegant na.</p><p><a href="https://youtu.be/F2cF9o7FuU4">https://youtu.be/F2cF9o7FuU4</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=46396b264f9b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Doe wat je droomt en laat de illusie dat je persé moet presteren los]]></title>
            <link>https://medium.com/nederlandse-inspiratie/doe-wat-je-droomt-en-laat-de-illusie-dat-je-pers%C3%A9-moet-presteren-los-2b98589aca99?source=rss-c40e9f37bbd9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2b98589aca99</guid>
            <category><![CDATA[persoonlijke-ontwikkeling]]></category>
            <category><![CDATA[dreams]]></category>
            <category><![CDATA[talent]]></category>
            <category><![CDATA[coaching]]></category>
            <category><![CDATA[effectiveness]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sieta Keizer]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 12 Dec 2021 12:53:34 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-12-12T19:22:37.666Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*5LF869GjgrL8UhmUE_Ii2Q.jpeg" /></figure><p>Ooit sprak ik een zangeres met een geweldige stem, die zichzelf op een bepaald punt van haar leven, geen podium meer gunde. “Ik ben geen Beyoncé.”, was het argument. “Dan kan ik maar beter snel oordoppen gaan kopen.”, was mijn antwoord. “Stel je eens voor wanneer iedereen zou klinken als Beyoncé.” Gelukkig liet ze haar overtuiging snel varen en kunnen we weer genieten van haar talent.</p><p>Doe wat je droomt en laat de illusie dat je persé moet presteren los. Durf op zijn minst volledig de mist in te gaan, en vind jezelf in alles wat je graag had willen doen, maar niet deed. Droom je van een betere wereld? Maak het concreet. Droom je van opgaan in de muziek? Wat let je? Droom je van een baan waarbij je met je handen in de klei mag zitten wroeten? Doen.</p><p>Maar, mag je wel mislukken in een samenleving waarin het draait om prestaties, scoren en succes?</p><p>Het vraagt om de moed je los te maken van de verwachtingen van je omgeving, en de verwachtingen van jezelf. “De criticus staat soms te belten in mijn oor!” Een rake opmerking van een jonge vrouw in mijn praktijk. Is het niet de omgeving, dan zijn het wel onze eigen gedachten die ons gevangen houden. Dat kabaal in je hoofd kan zo verlammend werken, dat je in sommige gevallen dan maar afziet van wat je eigenlijk heel graag wilde. Om met die emoties vooruit te kunnen, is het nodig dat je een idee hebt wat er allemaal binnenin je afspeelt. Pas dan kan je in beweging komen.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/240/0*ugMd1bu_B_ihtGGk.jpeg" /></figure><p>Niet zo heel vreemd dat mid-dertigers willen sparren over ‘mezelf niet kwijt kunnen’, over talenten die ze meer willen (durven) benutten en de ontwikkeling ervan. Sommigen geven al op jongere leeftijd vorm aan wat ze het liefste doen, maar vaker wordt de behoefte rond je 35e groter om vanuit je waarden (je eigen waarden) en talenten te leven, en daar een missie aan te koppelen. Het oude voldoet niet meer.</p><p>Dat kan verfrissend, maar ook schokkend zijn. Je kunt je gaan terughouden en ervoor kiezen het vertrouwde in te blijven zetten. Toch begint het daar vaker wel dan niet te wringen. Vaak liggen talenten te verpieteren, voel je al een tijd dat je iets anders wil, en tegelijkertijd is er angst om te falen om het talent werkelijk in te zetten. Doe dan eens langzaamaan, ook al is het maar voor even. Kalm voorwaarts, zo zie en hoor je meer. Misschien hielp deze tijd je wel.</p><p>Bronnie Ware, is een Australische hospice die twaalf jaar lang opschreef waar mensen op hun sterfbed het meest spijt van hadden.</p><p>The top five of regrets:</p><p>1.Ik had het lef willen hebben het leven te leiden dat ik gewild had, niet het leven dat anderen van mij verwachtten.<br>2. Ik had niet zo hard willen werken.<br>3. Ik had het lef willen hebben mijn gevoelens te uiten.<br>4. Ik had het contact met mijn vrienden willen behouden.<br>5. Ik had mijzelf geluk willen toestaan.</p><p>Vanuit je diepste kern breng je iets eigens dat anders is dan datgene wat de omgeving van je gewend is. Beperk jezelf niet tot de comfort zone, beperk je niet tot de ‘veilige’ dingen, waarvan je weet dat je ze toch wel (aan)kunt. Weten wat je echt belangrijk vindt, keuzes durven maken, jezelf beter leren kennen, weten welke gedachten je helpen en welke niet, waar gehoor aan te geven waar niet, brengt je rust. Of zoals ik het verwoord: je wordt relaxter met jezelf. Wees nieuwsgierig. Een begin, begint in het binnenste van onszelf. Luister. Durf daar eens tijd en aandacht aan te besteden. Weet je niet hoe los te komen van de waan van de dag, je mag me altijd appen, en ik help je verder.</p><p>Ramses Shaffy zong in feite ‘Mens durf te falen’. Leven is ook het falen accepteren als onderdeel van leven. Leven is falen. Durf te falen, het zijn bouwstenen voor geluk. Zet kleine stappen, durf, heb moed je leven in te richten vanuit jouw waarden en je te verbinden met wat je ten diepste wilt. En het mooie van de hele zoektocht naar je eigen kern, is dat het tegelijkertijd een oefening in mildheid naar jezelf kan zijn en daardoor ook mildheid naar anderen. Daar ga je geen spijt van krijgen. En de bijvangst is dat wij kunnen genieten van jouw talent, jouw potentieel. Hoe geweldig Queen B. ook is.</p><blockquote>‘It is so liberating to really know what I want, what truly makes me happy, what I will not tolerate. I have learned that it is no one else’s job to take care of me but me’ — Beyoncé Knowles</blockquote><p>Sieta</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2b98589aca99" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/nederlandse-inspiratie/doe-wat-je-droomt-en-laat-de-illusie-dat-je-pers%C3%A9-moet-presteren-los-2b98589aca99">Doe wat je droomt en laat de illusie dat je persé moet presteren los</a> was originally published in <a href="https://medium.com/nederlandse-inspiratie">Nederlandse inspiratie</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Alleen mensen die hun passie nastreven zijn gelukkig. Eens?]]></title>
            <link>https://sietakeizer.medium.com/alleen-mensen-die-hun-passie-nastreven-zijn-gelukkig-eens-1fee9f60d0d1?source=rss-c40e9f37bbd9------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1fee9f60d0d1</guid>
            <category><![CDATA[personal-development]]></category>
            <category><![CDATA[carreer-change]]></category>
            <category><![CDATA[personal-growth]]></category>
            <category><![CDATA[passion]]></category>
            <category><![CDATA[talent-development]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sieta Keizer]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 30 Apr 2021 08:44:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-12-12T12:57:45.354Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Iemand die zijn talenten gebruikt, is een gelukkig mens. Echter, passie is één ding. Je gelukkig en goed voelen in je werkomgeving het andere.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/0*ry4xCvLyiVNjZ10V.jpeg" /></figure><p>Waar ik het regelmatig over heb met de mensen die ik spreek in mijn praktijk, zijn waarden. En of de waarden die het meest belangrijk zijn voor ze, overeenkomen met de organisaties waarvoor ze werken. Loopt dat heel erg uit elkaar ‘dan gaat de liefde op den duur voorbij’, of in het geval van sommige cliënten ‘is de liefde allang over’. Je kan er weinig aan doen, maar je verpietert.</p><p>Opvallend veel mid-dertigers keren zich af van hun huidige werkzaamheden, en willen pertinent niet meer (mee) werken aan zaken die de aarde NIET helpen. Dus een keiharde sales functie in de mode, waarbij de mode niet <em>sustainable</em> is, is geen match made in heaven.</p><p>Maar ja, wat moet je dan??? Weten wat je niet meer wilt, en nog niet weten wat je wel wilt, kan een hele grote opgave zijn, want deze fase kan onzeker voelen. <strong>Het is raadzaam om jezelf de tijd te gunnen, onderzoek te doen, en te accepteren dat daar ook nare gevoelens bij komen kijken.</strong> Zo’n periode kan ronduit klote voelen, echter wanneer je je verdiept in jezelf en wat je werkelijk wil, komen daar mogelijkheden en kansen uit voort.</p><pre>Om een ​​goede keuze te maken, moet je weten wie je bent en waar je voor staat, waar je heen wilt en waarom je daar wilt komen.</pre><h3>Is werkgeluk geluk hetzelfde als passie?</h3><p>Werkgeluk bestaat uit meer dan alleen passie; het gaat er ook om dat de <em>waarden</em> van een organisatie stroken met iemand zijn of haar eigen waarden dus, en de mate van <em>vrijheid</em> en de mogelijkheden voor <em>ontwikkeling</em> die je krijgt, en de kwaliteit van de onderlinge <em>relaties </em>op het werk. In het verleden (en nu nog, zij het vanuit mijn rol als coach) heb ik veel gepassioneerde podiumkunstenaars begeleidt. Maar man, o man, wat was er in sommige gevallen veel narigheid te vinden op de werkvloer. Enerzijds de PASSIE en anderzijds een groot werkONgeluk. Wat niet heel gek is, een werkplek of organisatie biedt niet altijd ruimte voor jouw eigen waarden, behoefte aan vrijheid en ontwikkeling, en soms heb je collega’s of een leidinggevende waar je gek van wordt. In sommige situaties en/of producties was er dus VEEL passie en heel WEINIG werkgeluk. Stop een groep bezwete dansers na de voorstelling in een te kleine bus = geen werkgeluk. Heel simpel natuurlijk. Werkgeluk wordt vaak verward met het nastreven van je passie. Echter, het is iets anders.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/635/0*Ua5dvlvLBDGgo-PV.jpg" /></figure><p>Misschien, misschien is een grote passie hebben, of roeping ook niet aan iedereen besteed. Of denk je dat iets je passie is, maar is het eerder een idee, opgelegd door jezelf of je omgeving. Van je passie je werk maken kan een grote uitdaging zijn, lukt niet altijd of iedereen, of de noodzaak is er niet. Ook buiten je werk om kan je op een verschrikkelijk bedreven manier met je passie bezig zijn. En, niet iedereen hoeft ook topsporter of kunstenaar te zijn, hier succesvol in worden hangt soms van toevalligheden aan mekaar en daar heb jezelf niet altijd invloed op.</p><blockquote><strong>Echter, werkgeluk, is voor iedereen bereikbaar, en dat mag je jezelf gunnen voor elkaar te krijgen.</strong></blockquote><p>Ieder werkend mens heeft er iets aan om zich bezig te houden met vragen als ‘wat vind ik belangrijk’ en ‘waar wil ik naartoe en waarom’ en ‘hoe kom ik daar, weet ik wel wat werkt voor mij, waar sta ik voor?’. En ja, misschien leidt dit wel tot een carrièreswitch of minder willen werken omdat je je privéleven meer tijd en aandacht wil geven, of misschien juist andersom. Of kom je erachter dat het voor jou niet ‘the only way up’ is, dat je niet louter met een ladder steeds verder omhoog wil, op weg naar die managementfunctie, of werken als leidinggevende, of die ene rol bemachtigen. Wil je vooral veel verschillende dingen uitproberen. En zie jij je werkende leven als een groot klimrek.</p><p>Werkgeluk en passie, zijn twee verschillende dingen. Wat de samenleving ons laat zien via de media en het commerciële ‘geweld’ — denken in verliezers en winnaars, in het geen fouten mogen maken, mannen die niet mogen huilen, of vrouwen die besluitvaardig zijn, zijn een ‘bitch’, denken in dat alles maar maakbaar is — en wat je misschien zelf ten diepste voelt zijn vaker wel dan niet ook heel verschillend.</p><p>Wanneer je vastloopt, of juist helemaal niet, en hier mee aan de slag wilt gaan, voel je vrij om me te contacten. Ik puzzel graag met je mee.</p><p>Sieta</p><p><a href="https://keizercoaching.com/">www.keizercoaching.com</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1fee9f60d0d1" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>