<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Melih Arpacı on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Melih Arpacı on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@sirtmezodermi?source=rss-789fc6f4aa20------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*R4nEZ3JZjBsLUYUl.</url>
            <title>Stories by Melih Arpacı on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@sirtmezodermi?source=rss-789fc6f4aa20------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Mon, 16 Nov 2026 18:03:05 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@sirtmezodermi/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Buz ve Arayış — Part 1]]></title>
            <link>https://medium.com/@sirtmezodermi/buz-ve-aray%C4%B1%C5%9F-part-1-3693a870dabd?source=rss-789fc6f4aa20------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3693a870dabd</guid>
            <category><![CDATA[roman]]></category>
            <category><![CDATA[novel]]></category>
            <category><![CDATA[adventure]]></category>
            <category><![CDATA[travel]]></category>
            <category><![CDATA[seyahat]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Melih Arpacı]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 26 Nov 2024 04:43:35 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-12-28T19:41:59.503Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Buz ve Arayış</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*k7Z4Ztqon6KvyIre.jpg" /></figure><p>Bölüm 1: Altın Çembere Doğru</p><p>Nispeten iyi sayılan bir kış haftasının tam ortasında aniden bastıran yağmur bile canını sıkmaya yeterken, -bir de yağmur sonrasındaki o herkesin öve öve bitiremediği toprak kokusu bir kenara dursun- Ersan’ın burnunun direklerinde hissettği tek şey ıslak zeminde boğuşan asfalt ve tekerlerin altında bıraktıkları savaş kalıntılarıydı. Karşıdan karşıya geçerken pek dikkat etmediği, daha doğrusu önemsemediği trafik ışıkları yerine göz kararı yaptığı hamle ile arabalardan 1–1,5 saniye önce geçişini tamamlamış, lakin bu süre, yol kenarında baskıya daha fazla direnememiş çukurlarda biriken suların sabah tek kırışı olmadığına inanacak kadar özenle ütülediği pantolonuna sıçramasını engelleyememişti. Her zamanki gibi, ağır sövdü. Konu değişiyor, sövgü değişmiyordu, bu sefer de dart tahtasında geçen araçlar vardı. A pardon, bir de baş köşedekiler vardı, olmazsa olmaz sövülenler, mesela ütü gibi. İnsanoğlunun bu devirde halen böyle absürt bir kol hareketine ve bu saçma sıcaklık ile uğraşmasına nasıl devam ettiğini anlamaz ve adeta bir metropol iş çıkışı trafiğindeymişçesine daralırdı. Tabii bu ütü konusunu kendisine açsak, “Ah keşke hayatta tek stabil derdim bu olsa” da diyebilirdi. O ütü, o araba, o iş, o kadın, o aile, ben… Sonuncuyu hep vurgulayacağından da eminim, zira yaşamında değişmeyen tek şey, varlığıydı. İster tercihler ister zorunluluklar, ister toplum ister yalnızlık, ister A caddesi ister B sokağı, her şey Ersan’ın kendisiydi işte…</p><p>Küfürlerin arasında açılan çakralarının da etkisiyle ayaklar daha da pergel misali açılmış, Ersan istediği mekana daha çabul varabilmişti. Aslında uzun boylu insanlar için hızlı yürür derler; ama esas onu hızlı yürüten, durmak bilmeyen beyni ve o beyindeki 40 tilkiydi. Son zamanlarda aldığı, “Biraz dinlenmen, kafayı dağıtman lazım” tavsiyesini yalnızca sevdiği fine-dining mekanlarında 60–70 dk gerçekleştirebilecek kadar anlamış olsa da, en azından o 60–70 dakikanın da kendisine iyi geldiğini biliyor, kendini az önce kirlenen pantolonundan bir nebze olsun soyutluyordu. Yine de, erken varmasına karşın mekanı beklediğinden daha kalabalık bir gördüğü için canı sıkıldı, hızlıca her zamankinden sipariş edip, siparişin geleceği 12 dakikayı, yine telefonla oynayıp bir şeylere sinir olarak geçirdi. O sırada gelen bir bildirim, bir anda bütün dengesini değiştirmişti. Pantolon değiştirmek şöyle dursun, büyükçe bir valiz hazırlaması gerekecekti.</p><p>25 yaşında olmanın verdiği rahatlık ve enerjiyi arkasına alan Selen’in, bugün de 2 arkadaş buluşması, 1 izleyeceği dans gösterisi ve 1 gece takılmacası vardı. Perdeyi kaldırdığında yağmurun biraz önce dindiğini belirten o hava “görüntüsü” sokağın başında her ne hikmetse halen sağlam duran erguvan ağcıyla birleşince, tam Instagram’da paylaşmalık güzel bir görsel izlenimi vermişti ona. O düşünce tenezzül ededursun, dün geceki sarhoşluğun etkisinden kurtulmaya çalışıyor, mekandaki herhangi birine kötü bir izlenim vermediğini arkadaşlarından gelen ek bir mesaj olup olmamasından anlıyor ve bunun da verdiği pozitif enerjiyi salata tabağını hazırlarken mırıldandığı Simge şarkısından anlıyorduk. Sosyal medyada paylaşımları, takipçileri daha da arttığından beri, göründüğü imaj üzerindeki kontrolcülüğü de artmış, eskiden daha da rahat davrandığı bu gece eğlencelerinde kendi hareketlerini daha sorgular bir hale bürünmüştü. Bir yandan da yaşadığı toplumdaki artan suç oranlarıyla beraber, özellikle saatler ilerledikçe hep daha da tetikte olmaya alıştırıyordu kendini. İşte bu ön hazırlığa rağmen bir gecenin nispeten sarhoş geçmesi onda önce korkuları arttırmış, bir sorun olmaması da aynı dozajda rahatlık ve yeni güne motivasyon bırakmıştı.</p><p>Bu motivasyonla çabucak biten salata tabağının ardından ilk arkadaş buluşmasına biraz da gecikmeli şekilde yetiştirecek otobüsün biraz dolu olması, günün ilk tatsız haberiydi. Hareketli geceden yorgun ve munis düşen ayaklar, sinir uçlarıyla Selen’e ufak ufak mesajlar veriyordu. Herkesin inebileceği bağlantı duraklarından birinin ardaından nispeten boşalan koltuklardan gördüğü ilk tekliyi kapmanın sevinci, yerini gelen mesajlara yönelik meraka, bir önceki gecenin hikayelerini kimlerin gördüğüne (özellikle o hep karşılaşılan çocuğun, veya düzenli olarak bir yakın bir soğuk olunan o “arkadaşın”) yönelik bir kontrole bıraktı. Bu kontrolün biraz uzun sürmesi nedeniyle inmesi gereken duraktan an itibariyle geçtiğini fark etti, aniden kalktı ve bir sonraki durak için içi sıkıla sıkıla düğmeye bastı. En az 800–900 metre yürümesi gerekecekti. Bu mesafe aslında günlük önerilen yürüyüşün dahi altındadır; lakin ayaklara sorsanız, en az 36 saat boyunca 1 milim atmamaları gerekirdi. Hayıflanarak indi, tam yürümeye başlarken bir mesaj daha geldi. Normalde tamam sonra okurum diyecekti ki yine merakına yenik düştü, açması ile güne dair yapılacak bütün şeylerin manasız kalması bir oldu. Karnında 400 kelebek uçuşuyordu, 400&#39;ü de çeşitli hayallere ve güzel hazırlıklara uçuyordu.</p><p>Ailesinin halen daha çıkarken dikkat et, geç kalma tarzı uyarılarına anlam veremediği halde ister alışmış deyin ister uyuşmuş, anında bir “tamam” cevabı yapıştıran Furkan; ayakkabısını hızlıca bağladı ve sağ adımıyla dışarıya çıktı. Arabayı çalıştırıncaya kadar dahi telefonu elden bırakmayan ve günlük siyasi açıklamaları bir bir dinlerken sakallarını ovuşturuyor; acaba ülke yine kötü günlere dönecek mi endişesi sarıyordu. Daha o plase ayakları kısa şort bile görmemişken aldığı ideolojik temeller, onun bu dünyada bertaraf olmama yolunda keskin çizgilere sahip olmasını, sadece kendini ifade noktası şöyle dursun, hayatının bütün alanlarında kararlarını bu çizgiler üzerinden karalamasını sağlamıştı. Koşturmalıydı, daha da çok koşturmalıydı, ülkesi, toplumu, ümmeti, çevresinde değiştirmek istediği, dışlamadığı kim varsa adına bir şeyler yapmalıydı. Eh, günümüz siyasetinde bir şeyler yapmaktan kastın seçmen düzeyinde en fazla “twitter”a girmek, ya da kafelerde iş yerlerinde vs düşüncelerini paylaşmak olduğunun farkında mıydı tartışılır; ancak her günkü gibi heyecanı üst düzeydi. Futbolu çok sevdiği için en ufak hazırlık karşılaşmasına da, şampiyonlar ligi finaline de aynı yüksek heyecanla çıkan bir teknik direktörü düşünün. İşte bizimkinin futbolu da, sahip olduğu kutsal değerler ve ideolojiydi. A, bu arada, aracı çalıştırmadan şöyle bir arkaya baktı, halı saha kıyafetlerinin bulunduğu çanta arka koltukta uyumaya başlamıştı bile.</p><p>Radyoyu açarak devam eden yolculuğunda sıra korna seslerinin yol ortasındaki şarj aleti, su, gül satanların pazarlama bağrışlarına karıştığı o ana yol kavşağına gelmişti. Bu kavşaktan artık yüzüncü geçişi olduğu için, kendini yine aynı oyuna kaptırmaya koyuldu, başladı yan arabalara veya yürüyenlere bakarak kişilik analizi/tahmini yapmaya. Elbette ki bu tahminlerin de içinde Freudyen ögeler ya da beslenme alışkanlıkları barındırmıyor, yorumların %90’ı ideoloji içeriyordu. Sadece bu tahminleri yaparak bile birilerine sinirlenmeyi başarıp, birilerini görmekten mutlu olabilmeyi başarabilen 28’lik Barretta’mız, yolun biraz daha açılmasıyla, sol şerite doğru bir çocuğun dondurma ambalajını açtıktan sonraki yüz ifadesini andırırcasına baktı, yöneldi ve hızlandı.</p><p>İş yerine vardığında bir “Günaydın Amirim”i eksik etmemesinin ardından, klasik görevlerini 3 saatte halledip 2 saatini soltaire ve dünün olanları üzerine demli 5 çay içeren sohbete ayırdı. Önce görev felsefesi hem efektifliğini arttırıyor, hem de olası bir muhabbet anında yakalanırsa işlerini halletmiş olduğunu göstermesiyle, hiçbir cezai tehditle karşı karşıya olmayacağını ispatlıyordu. Neticede devlet dairesi diye tanımladığımız şeylerde, performans değerlendirme anketleri, esnek çalışma saatleri, dolar kurundan hızlı değişen kadrolar gibi “modern” farklılıklar yoktu, en azından henüz… Hem kendini, hem de çevresini mutlu edecek kadar çalışmasının ve dün siyah beyazlı formayla yüzüncü golünü atan futbolcunun gol sevincini 48 kere izlemesinin verdiği hazdan sonra, yağmurun bir süredir dindiğini fark etmesiyle sigaraya çıktı.</p><p>Yan departmandan çıkan arkadaşlarına da şöyle bir göz ucuyla selam verdi, ancak odağı sigarasında ve “Facebook”taki günlük siyaset sayfasının paylaşımlarına gelen yorumlardaydı. Bu yorumlarda da kısa sürede de 30 yalan “aneliz” görüp, kimse hiçbir şey bilmiyor diye iç geçirirken, üst taraftan gelen bir bildirimi yanlışlıkla kaydırdığı için kendine çok kızdı. Orada önemli bir şey yazıyordu, çok önemli… Hemen ilgili uygulamaya gitti, bildirimin olduğu maili buldu; açtı ve derince okudu. Ne kaybederim ki deyip başvurduğu bir çekiliş, kendisine hiç içinde bulunmadığı, araştırmadığı bir diyara sürükleyecekti.</p><p>Sabah yapacağı önemli sunum için gece etkin uyumak ile biraz daha çalışmak arasında ibreyi önemli ölçüde ikinciden yana tutan, hatta tekrarları biraz da abartan Ayla’yı, nispeten keyifli ama hafif sayılabilecek uykusundan, müzik tarihinin kuşkusuz en özgün karakterlerinden Ozzy Osbourne’un “All, Aboreeeeed” çığlığıyla kahkahaları uyandırıyordu. Günlük hayatta sevdiği bu şarkıdan, alarm müziği yaptıkça giderek nefret de etse, bugün fazla etkilenmemişti. Çünkü heyecanı, daha doğrusu “gerginliği” üst düzeydeydi ve dört saat olarak “planladığı” uykusunda zaten 2–3 kez, sabah oldu mu alarm mı çaldı şüphesiyle kendiliğinden uyanmıştı. Geceden hazırladığı atıştırmalıkları aldı, yer yemez diş fırçalamaya(aynaya sunumun ana hatlarını tekrar çalışacağı küçük kağıdı koyarak) koyuldu. En güzel elbisesini, daha doğrusu onca gün hazırlık yaparken hiç dokunmadığı, özenle beklettiği tek hazır elbisesini giydi, eşyalarını alıp hızlıca çıkıyordu ki, son anda kulaklığı yatağın dibinde unuttuğunu fark etti. E tabii, sunum mühimdi ama bir buçuk saatlik sabah trafiği de, kulaklıksız işkenceye dönerdi.</p><p>Gideceği plaza adının yazdığı orta kapasiteli(18–20 kişilik diyelim), nispeten yeni ve hızlı sayılabilecek, ön taraf hariç camları açılmayan servis de tam zamanında gelmişti. Artık sadece, erken saatte olmanın avantajı ile hızlı gidebilen(trafiksiz, hareket edebilen diyelim) bir araç ve 10 dakikalık kimlik bırakma, bekleme, asansör prosedürleri kalmıştı. Bu aşamada, biraz daha keyifli bir şekerlemeyi ve güzel müziği hak ettiğini düşündü. Favori uzun yol şarkısını açtı ve yanına yağmur yağarsa diye aldığı hırkayı şapka haline getirdi.</p><p>“saadet zamanı: avluya doğru oturmuşuz, sen ve ben<br>endamımız çift, sûretimiz çift, rûhumuz tek, sen ve ben” <br>manasına gelen dizelerle başlayan bu şarkıyı Japonca zannetmesi(orjinali Farsça) kayda değerdi. Ama esas olay; kendini uzak kıtalarda araba sürerken hayal etmesi ile bu dizelerin, kendisinin bugün içinde bulunduğu ülkede tasavvufi duygularla ortaya çıkmış olması apayrı bir ironi olarak, “Spotify” hatıralarında yer bulacak olmasıydı. Tam da akışına bırakmıştı kendisini melodiye ki, o ara sokağın başındaki sarışın İK görevlisinin olduğu yere gelmişti servis. Kapının açılmasıyla, o sokağın bütün rüzgarın önce servise, sonra bacaklarına bulaşması ve düzenini bozacak kadar rahatsız etmesi bir oldu. Biraz toparlandı, hırkayı dizlerine koydu ve kalan vaktini favori motivasyon sözlerini okumaya ayırdı.</p><p>Asansörden de geçtikten sonra nihayet o sarışın İK görevlisini ve sunum yapacağı esas amiri bir arada görmüş, yılın 365 günü soğuk sayılabilecek toplantı odasında eşyalarını hazırlamaya başlamıştı. Beş dakika geçmişinden bahsedecek, ardından bu mimari harikası plazanın 33–38. kat arasını en ciddi çalışanlarının içinde bulunduğu grup için kiralayan, her daim “vizyon” ve “misyon” sahibi büyük firma için farklı ülkelerdeki satış operasyonlarına nasıl destek olabilir, esnek çalışma saatleri adı altında kendini ne kadar hor kullandırtabilir, gelecek farklı talepleri karşılamak için aynı anda kaç yerde nasıl bulunabilir, olabileceği en enerjik seviyede aktaracaktı. Tam bu girizgahı yapmak için ekranı paylaşacaktı ki, sağ altta gelen mesajı gördü. “Tebrikler Ayla Hanım, yeriniz hazır!” Onca iş arasında bu kadar uzağa gidip gelmeye nasıl vakit ayıracağım, diye düşündü ilk başta. Sonra, nasıl ayıracaksam ayıracağım, kendim için bir şey sonuçta dedi, çene kaslarının bir tiyatro perdesi gibi hafif sağa sola açılarak gizleyemediği ufak tebessümün ardından sunumuna başladı.</p><p>Her zamanki gibi ne yapacağını bilemediği bir gece daha öylesine internet sitelerini dolaşırken sızmış, bir kere bile ne erken uyuyabileceğine, ne de erken kalkabileceğine sebep bulamamasına rağmen, yine de sabah istediği saatte kalkamamasına üzülmüştü Kaya. Sanki heyecanlı bir aksiyon dizisinin en kırılma anı olayını izler de, kalan bölümlere “Ee hadi ne zaman bitiyor” diye devam edersiniz ya, ya da 2–3 şarkısını bildiğiniz ve onlar için geldiğiniz konserde o şarkılardan sonra kalabalık sağ olsun yine çıkamazsınız; ama ne yapacağınızı da pek bilemezsiniz… İşte Kaya’nın hayatının tam olarak o bölümlerindeydik, günlük biyolojik temel ihtiyaçları ve yapılması gereken dünyevi birkaç görev dışında kendini tanımlayabilecek, en azından biraz olsun üzerine gidecek hiçbir şeyin olmamasıyla; iyice kendini her şeyden soyutluyordu. Yağmurun yağacağını hissetti, zira gökyüzünde o tarz bulutları ne zaman görse, geçmişte yaşadığı pek de iyi olmayan anılarını hatırlardı. Bir an, yağmurda yürümenin iyi bir şey olacağını düşündü, hava alacaktı, kıyafetlerini de iyi seçti mi su üzerinde kendi kendine dans bile edebilirdi. Üşendi… Hem niye yapacaktı ki, nereye gidecekti sanki, nereye yetişecekti… Tekrar, 10864. kez oynadığı bilgisayar oyununun başına oturdu.</p><p>Ural dağlarının içlerinde bulunan gizli bir Rus üssünü basmaları ve oradan biyokimyasal silahları harekete geçirmek için tasarlanan sinyallerin bulduğu istasyonun yerini almak için havadaydı. Paraşütlerle sessizce indi, tipide kaybolurken susturucuları kullanarak ilk korumaları etkisiz hale getirdi. Üssün ilk yan binasına elektrik santral kapısından sessizce girdikten sonra santral görevlilerini de etkisiz hale getirip kılık değiştirmeyi unutmadı. Haritasını kontrol etti, ana üssü buldu; kodların olduğu istasyona girdi, girdi ki kapılar kapandı! Daha ne oluyor diye etrafına soramadan, önce çığ sesini duydu, koşarak kaçabildiği kadar kaçsa da kaderinden kaçamadı. Kamboçya’da iç savaş esnasında duyduğu o yabancı pislik herifin sesine maruz kaldı. Yakalanmıştı…</p><p>Oyunun bu kısmını pek sevmediğinden, ekranı kapattı, kulaklığını çıkardı. Tam çıkardığı anda kapı sesini duydu. Hayret, “whatsapp” mesajlarının sayısı bile günde 10’u geçmeyen(ki 8–9’u gruplardan geliyordu) bu insanı günün bu vaktinde kim rahatsız edebilirdi? Acaba gelen çok ıslanmış mıdır ki diye düşünürken, yağmurun çoktan dinmiş olduğunu kontrol etti camdan.</p><p>Bilgisayarın aldığı vakti yağmurdan kontrol etmeden de anlayabilirdi elbette, sinyali veren midesiydi. Bütün birliklerini karşı tarafa saldırmak için haritanın öbür ucuna koymuşsun da, kalene gelen ilk atakta delik deşik olmuşsun gibi, ya da bir korku sergisinin bütün fotoğraflarını incelerken bitirdim demenle en kötü fotoğrafın tam arkanda olduğunu fark etmenin bir olması gibi acı ve ani bir sinyaldi bu. Dolapta gördüğü son pizza parçasını ve beşte birini yerim deyip dörtte üçüne acımadığı o koca aile boyu bisküvi paketinin kalan kısmını eline aldı, geciktiğini düşünerek kapıya hızlıca yöneldi.</p><p>Yıkanmadığı sadece çapaklardan değil, ten renksizliğinden bile belli olan yüzü, burnunun ucundaki siyah noktayı gösterircesine eğik bir duruş sergilerken, ne zamandır traş olmadığını boynundaki sakallarının hafif hafif kaşındırması fark ettiriyordu. Kapıyı açmasıyla bu bütün profilin tersiyle karşılaşması bir oldu. Sabahın köründe uyanıp işe koyulan sinekkaydı apartman kapıcısı, elinde ufak bir zarfla Kaya’nın karşısındaydı. Kaya teşekkür etti, zarfı açtı. Zarfta hem tebrik mesajı, hem de kocaman bir “Hazırlanın!” yazıyordu. Ne zaman başvurduğunu bile hatırlamadığı bu ufak çekilişin sonucu, Kaya için de hayatın monotonluğundan bir çıkış tüneli gibiydi. Tünelin ucunda Altın Çember, Kaya’yı da içine alacaktı. Kaya, kapıyı kapatır kapatmaz mektubu tekrar tekrar okumaya başladı:</p><p>“Merhaba Kaya Bey,<br>Mağazamızdan yaptığınız 10000 TL’lik giyim alışverişi sonrası katıldığınız İzlanda Golden Circle Turu çekilişini kazanan 5 kişiden biri oldunuz.<br>Bu tur babında 24–28 Kasım tarihleri arasında</p><ul><li>Thingvellir Milli Parkı</li><li>Geysir Jeotermal Alanı</li><li>Gullfoss Şelalesi</li><li>Seljalandsfoss ve Skógafoss Şelaleleri</li><li>Vatnajökull Buzulu</li><li>Reynisfjara Kara Kum Plajı</li></ul><p>ve daha nice doğal güzellikleri keşfedecek, İzlanda’nın ve Kuzey Işıkları’nın büyüsüne kapılacaksınız. <br>Kemerleri bağlayın, muhteşem bir deneyim sizleri bekliyor!<br>Mağazamızdan aldığınız kıyafetleri de götürmeyi unutmayın :)<br>The South Palm ekibi”</p><p>Bölüm 2: Perde Aralanıyor</p><p>Ersan büyükçe olduğunu düşündüğü valizinin içini mümkün mertebe içlikler, soğuğa karşı montlar, takviye gıda ve ilaçlarla doldurmuş, kim uğraşacak orada traşla ütüyle diye minimum ütü gerektiren kıyafetlerini doldurup sinekkaydı traşını olmuştu. Havalimanına giderken giyeceği Hoodie’sindeki ufak bir dikiş söküğü canını sıktı, böyle küçük uyumsuzluklar onun gözünde hayatın aksak notalarıydı, bestenin en orta yerinde gelir dikkati dağıtır sinirleri zıplatır giderdi. Dikkatini geri topladı, valizi kapatma işini bitirdi, ışıkları kapatıp son bir su içip evden çıktı. Her ne kadar gece saatleri trafik sakin de olsa, zar zor bulabildiğini bildiği için daha sokağın başına yürürken taksi çağırdı; lakin havalimanını konum olarak seçtiği için, taksiciler zaten dünden razıydı. 5 dakika beklemesi gerekecekti. Tam telefonunu çıkaracaktı ki, köşedeki dönercinin tabelalarının söküldüğünü gördü, burası yine neye değişecek acaba diye etrafını süzerken, amaan İzlanda sonrası görürüz zaten dedi.</p><p>Taksi gelmişti, hızlıca bindi. Telefonundan 23 Kasım 00:40 olan biletine bakıp, 22:40&#39;ta olmak yeter diye hesap yaptı, ona göre de taksicinin radyonun hemen yanında sabitlenmiş telefonundaki harita uygulamasına ve dakika hesabına gözü ilişti. 5–10 dakika geç varacaktı. Arkasına yaslandı, yolu izlemeye başladı. Bu 5–10 dakikalık gecikmenin sebebi olan sol şeritteki kazaya denk geldi, yolun iki tarafı da tıkanmıştı, bir tarafta kaza yüzünden daralan 2 şerit, diğer taraftan izleme trafiği. Şu araçları biraz daha düzgün kullanamazlar mı diye yine kendi kendine kurulurken, yolun biraz daha açılmasıyla rahatladı. Elektronik eşyalarını çantasının ilgili bölmelerine koydu, taksi tutarını cüzdanından çıkarıp hazırladı. Artık tek yapması gereken havalimanında hızlıca eşyaları verip bir şeyler atıştırarak uçağı beklemekti. Tabii bu bütün hazırlıklara rağmen, Ersan bu 5&#39;linin havalimanına en geç varan insanıydı. Selen heyecandan, Kaya yapacağı daha iyi bir iş olmadığından, Ayla plancılığından, Furkan da konumu yakın diye hızlıca arabayla varmasından olsa gerek, çoktan ilk güvenlik kontrollerini geçmişti.</p><p>İstanbul Sabiha Gökçen Havalimanı’nın geniş terminaline doğru ağır adımlarla ilerlerken Ersan, sol omzundaki spor çantayı düzeltti. Gözlerini devirdiği insanların arasından geçmeye çalışıyordu. “Şu kalabalığa bak ya… Dünya sanki bugün bitiyor da herkes aynı anda tatile çıkıyor,” diye homurdandı. Adımları istemsizce hızlandı, çünkü onun için zaman her zaman önemliydi; daha doğrusu bir yerde beklemek, zaman kaybetmek demekti.</p><p>Check-in kontuarlarını bulduğunda, sıra şeritleri arasında kıvrılarak uzanan kalabalık karşısında derin bir iç çekti. “Yok, burası kesinlikle bir ülkeye yakışmıyor. Koskoca havalimanı yapmışlar, şu sıra işini hâlâ çözemediler!” diyerek sıranın sonuna doğru ilerledi.</p><p>Karşısındaki ekranlara bakarken bir yandan sıralı duran insanlara küçümseyici bir bakış attı. Spor bir çift ayakkabı giyen orta yaşlı bir adamla göz göze geldi ve adamın omzunun üzerinden başını eğerek sıraları izlemeye başladı. “Kimse düşünmüyor mu, hızlıca geçelim? Organize olamayan bir milletiz işte. Avrupa’da böyle mi?” diye kendi kendine konuşmaya devam etti.</p><p>Ersan’ın sürekli homurdandığını fark eden, sıranın biraz ilerisinde elinde bir kitap tutan Furkan, başını kitaptan kaldırdı. Adamın şikayetleri kulağına oldukça net gelmişti. Bir süre sessiz kalmayı düşündü ama sabrı çabuk taşan biri olarak dayanamayıp lafa girdi.</p><p>“Arkadaş, biraz sakin olabilir misiniz? Herkes aynı durumda. Şikayet etmek çözüm değil,” dedi sakin ama kararlı bir sesle. Sözlerinde öfke yoktu ama bu, Ersan’ın öfkesini körüklemek için yeterliydi.</p><p>Ersan hızla Furkan’a döndü. “Sakin mi? Bu kadar bekleyeceksem ben niye buradayım o zaman? Plan yapamayanlar yüzünden zaman kaybediyoruz,” dedi, biraz daha yüksek bir sesle. Sıra ilerlemese bile sesleri sırada bekleyen diğer insanların dikkatini çekmişti.</p><p>Furkan derin bir nefes aldı. “Eğer sabırsızsanız özel bir check-in hizmeti almayı düşünebilirdiniz. Burası ortak bir alan. Herkes eşit.”<br>Ersan’ın kaşları çatıldı. “Hah, eşitmiş! Eşitlik dediğin şey, insanları yavaşlatmaktan başka bir şey değil. Ben burada hızlıca işimi halletmek istiyorum. Sizin yüzünüzden eşit beklemek istemiyorum.”</p><p>Furkan biraz daha sakin bir şekilde gülümsedi. “Anladım. Ama belki sorun sıranın akışı değil, sizin tahammül seviyenizdir.” Ardından tekrar kitabına döndü, konuyu uzatmayı düşünmüyordu.</p><p>Ersan, “Kendi kitabına döndü tabii. Laf atıp geri çekiliyorlar, klasik,” diye homurdandı. Ama Furkan’ın umursamayan tavrı, onun daha fazla tepki göstermesini engelledi. Sessiz bir şekilde sırada beklemeye devam etti, ara sıra Furkan’a bakarak kendi kendine söylenmeyi sürdürdü.</p><p>Terminal kapısından içeriye giren Selen, parlak pembe valizini kolunda hafifçe sallayarak yürüyordu. Kulaklıklarında o çok sevdiği Dua Lipa şarkısı çalarken, adımlarını müzikle eşleştirdi. Etrafına göz gezdirip bir yandan Instagram hikayesi için uygun bir yer arıyordu. Terminalin cam tavanını ve yoğun insan kalabalığını fark ettiğinde durdu, telefonunu çıkarıp selfie kamerasını açtı.</p><p>“Herkese merhaba! Bugün Reykjavik yolcusuyum. Kuzey Işıkları beni bekliyor!” diyerek kısa bir video çekti ve telefon ekranına gülümseyerek sosyal medyasına yükledi. Videonun altına yazacağı açıklamayı düşünürken sırayı fark etti ve omuz silkerek sıranın sonuna doğru yöneldi.</p><p>Sırada beklerken bir an bile duramıyordu. Telefonuyla oynuyor, kulaklığını çıkarıp tekrar takıyor, etrafına bakıyordu. Bir ara valizini dikkatle kontrol ederken, arkasında bekleyen Ayla’nın omzuna çarptı. Laptop çantasının yere düşmesine neden olmuştu.</p><p>Ayla, terminalde hızlı adımlarla ilerlerken kafasında yapılacaklar listesi dönüyordu. Laptop çantasını sıkıca tutmuş, sırada beklerken uçakta tamamlaması gereken bir sunumun taslağını düşünüyordu. “Zamanında yetişirsem her şey yolunda olur,” diye kendini teselli etti. Sırada beklerken çantasını yere koyup laptopunu açmaya hazırlanıyordu ki omzuna çarpan bir darbe ile irkildi. Çantası yere düşmüştü.</p><p>Selen, hızlıca dönerek gözleri büyümüş bir ifadeyle Ayla’ya baktı. “Ah, çok özür dilerim! Gerçekten istemeden oldu,” dedi neşeli ama biraz telaşlı bir ses tonuyla. Hemen çantayı yerden alıp Ayla’ya uzattı.</p><p>Ayla, çantasını nazikçe alırken sakin ama mesafeli bir sesle yanıt verdi. “Önemli değil. Ama biraz daha dikkatli olursanız iyi olur.” Yüzündeki ifadede ne kızgınlık ne de sıcak bir gülümseme vardı; tamamen profesyoneldi.</p><p>Selen, durumu toparlamak için “Ben de o kadar heyecanlıyım ki! İzlanda’ya gitmek harika bir fırsat. Sen de mi Reykjavik’e gidiyorsun?” diye sordu. Ayla, kısa bir an duraksadıktan sonra başını salladı. “Evet. İşte… biraz ara vermek için diyelim,” dedi. Cümlesi bitince tekrar laptopunu açmaya odaklandı.</p><p>Selen, Ayla’nın mesafeli tavrını umursamadı, tam tersi bu evet cevabı onu daha da neşelendirmişti. “Süper! Belki birlikte gezeriz. Ben şahane bir rehberimdir, özellikle Instagram’da,” dedi gülerek. Ayla ise sadece hafifçe gülümsemekle yetindi ve Selen’in coşkusuna pek karşılık vermedi.</p><p>Kaya, sıranın sonunda yerini alırken çantasını yere bıraktı ve arkasına yaslanarak terminaldeki insan kalabalığını izlemeye başladı. Elinde bir kitap ya da telefon yoktu; çevresini izlemek onun için daha eğlenceli bir uğraştı. Gözleri, sırada heyecanla telefonuna bakan Selen’e takıldı.</p><p>“Bir de bunu izleyelim bakalım,” diye düşündü. Selen’in telefon kamerasını açıp parlak bir şekilde gülümsediğini ve “Reykjavik, ben geliyorum!” dediğini işitti. Kaya, gözlerini hafifçe devirdi. “Hepimiz buradayız ama bazıları bunu bir şov gibi yaşıyor,” diye içinden geçirdi.</p><p>Selen’in sürekli kıpırdanan tavırları ve valizini çekiştirirken Ayla’nın çantasını düşürmesi, Kaya’nın dikkatini dağıttı. Gördüğü bu küçük kazada Ayla’nın soğukkanlı tepkisini sessizce izledi. “Bak sen şu disipline. Ne o çantayı düşüreni azarlıyor ne de konuyu büyütüyor,” diye düşündü. Ayla’nın yüzündeki kontrollü ifadeyi inceledi. “Muhtemelen bir işkolik. Ama böyle bir tatilde ne yapacak ki?”</p><p>Selen’in heyecanla özür dilemesini ve ardından Ayla’ya neşeli bir şekilde İzlanda hakkında konuşmaya çalışmasını fark etti. Kaya, bu durumu alaycı bir şekilde değerlendirdi. “Biri sürekli özür diliyor, diğeri kibarca onu geçiştiriyor. Harika bir uyum,” diye düşündü.</p><p>Bir süre sonra gözleri sıranın diğer ucunda hararetle konuşan Ersan ve Furkan’a kaydı. Ersan’ın homurdanan sesi terminalde yankılanıyordu. “Evet, işte klasik bir şikayetçi. Her yerde bir tane bulursunuz,” diye düşündü Kaya. Ersan’ın yüz ifadelerindeki öfkeyi, kolunu sallayarak konuşmasını ve Furkan’ın sabırlı ama kararlı duruşunu izledi.</p><p>Furkan’ın “sakin olun” diyerek Ersan’a karşılık vermesi, Kaya’nın kaşlarını kaldırmasına neden oldu. “Cesaretine hayran kaldım,” diye geçirdi içinden. Ama Furkan’ın kitabına dönerek konuyu uzatmamayı tercih etmesi, Kaya’nın dikkatini daha çok çekti. “Ah, kendine dönmek. En iyi çözüm,” diye alaycı bir düşünceyle mırıldandı.</p><p>Ersan’ın söylenmeye devam ettiğini izlerken Kaya hafifçe gülümsedi. “Bu kadar şikayetle uçağa bile geçemeyecek. Ama belli ki karşıdakine biraz daha fazla tahammül göstermeli,” diye düşündü.</p><p>Bu gözlem biraz yarıda kaldı, zira bagaj görevlisi, devam edin buradan diyerek Kaya’yı sakince yanına çağırdı. Kaya kimliğini ve valizini uzatırken, Ersan’ın ve Selen’in tarafta da nihayet işlerin hızlandığını gördü. Kendisi biletini aldığında, Ersan ve Selen’in hemen ardından sıra Furkan ve Ayla’ya da gelmişti bile.</p><p>Kısa bir polis kontrolü ve pek de kısa olmayan duty free gezmesinin ardından, Ersan sigaralarını fullemiş, Selen en sevdiği parfümünü yenilemiş, Ayla ufak purolarla ve neyse ya diyerek aldığı M&amp;M drajelerle oradaki gecesini şimdiden planlamış, Furkan ise tüm mağazayı dolanıp karar veremeyip vazgeçmişti. Kaya sevmezdi uçak yolculuklarını, onun için her yolculuk bir konforlu alandan çıkış demekti. Aldığı ufak boy Smirnoff’un kendisini gevşeteceğini, uyuyarak gözünü Reykjavik’te açacağını hayal etti.</p><p>Sonrasında karakterlerimiz, havalimanının 206B kapısına çok da uzak olmayan farklı noktalarına dağıldılar. Kimi ufak bir hamburger ile şimdiden açlığını bastırdı, kimi daracık sigara odasında kıyafetlerine tütün kokusu bulaşmasına aldırmaksızın çekebildiği kadar dumanı içine çekti, kimi de sadece prizli sandalye aradı, bulduğu gibi de bırakmadı.</p><p>Nihayet vakit geldi, “boarding” tamamlandı, bu 5&#39;li, uçağın farklı koltuklarında, Reykjavik’te olacaklardan habersiz yolculukları için kemerlerini bağladılar.</p><p>Bölüm 3: Uçuş ve Kaçış Zamanı</p><p>Ersan, cam kenarındaki koltuğuna oturdu ve başını yasladığı pencerenin camından dışarı baktı. Aprondaki uçakları izlerken içinden geçirdi: “Her şey bu kadar karmaşık mı olmak zorunda? Şu sırada bile sorun yaşadım. İzlanda ne kadar farklı olabilir ki?”</p><p>Biraz huysuzdu ama fark etmeden heyecanlıydı da. Seyahati “gereksiz bir macera” gibi görse de, içten içe bu yolculuğun ona bir şeyler katmasını umuyordu. Koltuğunu dikleştirirken çevresindeki insanları gözlemledi ve yanındaki yolcuya bir selam vermeden sessizce oturdu. “Sadece birkaç saat. Şu uçağa düzgün bir yemek servis etseler bari,” diye homurdandı.</p><p>Selen, orta sıradaki koltuğa yerleştiğinde bir an duraksadı. Telefonunu uçak moduna aldı ve manzaraya bakmak için eğildi. Hava hâlâ kapalıydı ama o hayalindeki Kuzey Işıkları’nı görüyormuş gibi bir gülümseme sergiledi.</p><p>“Reykjavik’te neler yapacağım, herkes çok kıskanacak!” diye düşündü. Sosyal medyada paylaştığı hikayeler için nasıl fotoğraflar çekeceğini kafasında planlarken kulaklıklarını taktı ve bir podcast açtı. Göz ucuyla yanındaki yolculara bakarak, “Bu insanlar da İzlanda’ya gidiyor ama hiç heyecanlı görünmüyorlar,” diye düşündü. Anın tadını çıkarmaya karar verdi ve gözlerini kapadı.</p><p>Ayla, pencere kenarındaki koltuğuna oturdu ve hemen laptopunu açtı. Uçak kalkmadan önce tamamlaması gereken bir dosya vardı. Klavyeye hızlı hızlı vururken, çevresindeki yolcuların gürültüsünü yok sayıyordu. “Şu dosyayı bitirirsem, belki İzlanda’da biraz nefes alabilirim,” diye düşündü.</p><p>Kısa bir süre sonra, uçak kalkışa geçtiğinde derin bir nefes aldı. Çalışmayı bıraktı ve dışarıdaki bulutlara baktı. “Ne zamandır böyle bir şey yapmadım? Kendim için bir şey… Tamamen kendim için,” diye içinden geçirdi. Bu düşünce kısa sürdü; tekrar laptopuna döndü.</p><p>Furkan, koridor tarafındaki koltuğuna oturur oturmaz yanındaki yolcuyla kısa bir selamlaştı. Kitabını çıkardı ve birkaç sayfa okumaya başladı. Ama gözleri satırların üzerinde gezinse de düşünceleri çok uzaktaydı. “Bakalım bu yolculuk nasıl geçecek? Belki de farklı bir kültür görmek, bana bir şeyler katar,” diye düşündü.</p><p>Bir yandan Ersan’ın sıradaki söylenmelerini hatırladı ve hafifçe gülümsedi. “Her yerde böyle insanlar var. Yine de belki bu yolculuk onun gibi biri için bile bir şeyleri değiştirir,” diye içinden geçirdi. Kitabına dönmeye çalışsa da zihni İzlanda’nın zorlu doğasında gezinmeye başladı.</p><p>Kaya, pencere kenarındaki koltuğuna sessizce oturdu. Dışarıdaki havaalanı ışıklarına bakarken, yanındaki yolcuların hareketlerine kayıtsız bir tavırla göz gezdirdi. “İnsanlar hep bir yerlere gidiyor ama neden?” diye düşündü.</p><p>Hafif bir iç çekerek kafasını koltuğun arkasına yasladı. Seyahat onun için bir heves değil, daha çok bir kaçış gibiydi. İzlanda’nın sert doğasını düşündü: “Belki de bu uçsuz bucaksız yerlerde bir anlam bulurum. Ya da hiçbir şey bulamam. Fark eder mi?” Alaycı bir gülümseme ile gözlerini kapadı ve sessizce beklemeye başladı.</p><p>Uçak havalandığından itibaren, artık karakterler kendileriyle baş başaydı. Reykjavik’ten başlayıp bir sürü farklı doğal güzellikte devam edecek bu yolculuğun hepsi için ise bir ortak yönü vardı: Kaçış.</p><p>Ersan, ilk aşağıya bakan oldu. Şu lanet olası kalabalıktan bir nebze olsa nefes aldım diye düşündü. Hep, yeterli parası olsa da sonsuz bir yerlere kaçabilse hayalini kuruyordu. Lakin o kaçtığı yerlere dair bir hayali, spesifik olarak kaçmak istediği bir yer var mı deseniz, bunun cevabını Ersan’ın bile bildiğini zannetmiyorum. Uçağın içinin de hafif soğukluğu, yüzündeki ufak çatlakları daha da belirginleştirmiş, valiz verme sırasındaki ufak gerginlik saçlarının arasında ter damlaları olarak kendini temsil etmişti. Ellerini montunun cebine soktu, parmaklarıyla sigara dallarını, telefonunu cüzdanını anahtarını kontrol etti. Anahtarının da soğukla ettiği dans, elini bir kez daha üşütmüş ve biraz daha içindeki kasveti arttırmıştı. Şu an belli bir süreliğine olsa da teknik olarak kaçıyordu Ersan, peki kimden neyden kaçıyordu? Ve neden kaçıyordu, ne umuyordu? Eğer yeterince kaçarsa, kaçırdığı fırsatlara mı dönecekti, yoksa özünü mü keşfedecekti. Bu iç darlanmasını, telefonuna önceden indirdiği birkaç video böldü. Onları izlemeye koyuldu, kendini dünyadan soyutladı.</p><p>400 kelebeğin 400 yere uçuşması mıdır yoksa uçağa yetişirken yediği granola’nın yetmemesi midir Selen’in karnını guruldatan? Bir yandan içi içine sığmıyor, bir yandan da sabırsızlanıyordu. Hem ilk göreceği manzaranın, orada çekeceği fotoğrafın hayalini canlandırıyor, hem de uçakta internet olmaması nedeniyle şu an bu hayali aktaramıyor, sanki internet kesintisi yüzünden oynatmayı durdurmuş bir film ile bakışıyor gibi hissediyordu. Kesinti bitmeli, hayat hızlıca devam etmeliydi. Bu sırada aklı sabahki attığı story’e takıldı; acaba fazla kokoş mu görünmüştü, insanlar ne demişti, bff’ler heyecanlı mıydı? Böyle bir tatil ayda yılda bir gelir diye düşünmesinin coşkusuyla ölçüyü kaçırmış mıydı, bu esnada az önceki mavi gözlere yansıyan ışıltı biraz sönüyor, yanaklardaki pembelikler ise başrolü devralıyordu. Yine kontrol etme ihtiyacı hissetti. Lakin bu hislerini bir 3-4 saat daha ötelemeliydi. Bu duygu yoğunluğunun etkisini biraz Sia ile bastırmaya çalıştı.</p><p>Kitabını uçakta da soluksuz okuyacağını düşünüp hemen kaldığı yerden devam eden Furkan’ın dikkati, uçak hafifçe kanat kırdığında dağıldı. Koridor tarafında da olsa az da olsa tepeden memleketi görünce, yine zihni “Yahu bu ülke ne zaman güzel günler görecek” diye bir konu açtı, oturdu geçmişi düşündü. Zaman zaman içinde beliren o ünlü Moğollar şarkısının sözleriydi: Bir şey yapmalı, hey, bir şey yapmalı! Kafayı toplamaya çalıştı, o sırada yan ister istemez cama doğru fazla eğildiğinden yanındaki kişinin dikkatini çekti. Tekrardan kaşları ve gözleri ile selam verdi, arkasına yaslanarak sakallarını hafifçe ovuşturdu. E mesai yoksa traş da yoktu. Sağ elini çenesine koydu, hafif yukarı bakarak düşünmeye devam etti. Tepeden gördüğü memleketinin neleri kaybettiğini düşünürken, aslında kendi kaybettiklerine de bir gönderme mi yapıyordu, bunu bilemeyecekti.</p><p>Atkısının altına sıkışmış saçlarının, koltukların da darlığı nedeniyle iyiden iyiye kendini hissettirmesini fark eden Ayla, yavaş ve şık bir hareketle atkısını çıkarıp kucağı ile laptop arasına aldı. Laptopta oyalanırsa vaktin daha da hızlı geçeceğini düşünen Ayla’nın şu ana kadar yolunda gitmeyen tek şeyi, daha İzlanda’ya varmadan çatladığını fark ettiği elleriydi. Bu eller ilk intiba için çok önemliydi, öyleyse el kremi hazırda bulunmak zorundaydı. Neyse ki Ayla komutan, hiçbir kritik askerini savaşa giden yolda geride bırakmamıştı. Üstündeki kabin bagajındaki çantasını açtı, kremi alıp hafifçe ellerinin dış kısımlarında gezdirdi. Aslında bu nemlenmeyi de sevmemişti, üstelik çatlamanın verdiği hafif böyle doğallıktan gelen haz da vardı; lakin ilk intiba daha kritikti.</p><p>Kaya uçağa bindiği andan itibaren direkt uyumaya çalışsa da bunu başaramadı. Onun için değil uçak, değil İzlanda, evden dışarıya bakkala attığı adım bile bir konfor alanından çıkıştı. Dolayısıyla illa bir gerginlik olacaktı. Bir yandan bir ödülü alacağını düşündü, güzel yerler göreceğini düşündü; sonra zihni ile olan çatışmasının 866&#39;ncı raunduna geldi. Argüman sırası zihindeydi. Görsen ne olacak, görmesen ne olacak, hayatta zaten bir amacın arzun var mı ona da emin değilsin dedi. Görsen kimle paylaşacaksın, ne güzel evde şimdi üs basıyorduk dedi. Kaya irkildi, üs bastığı sahnedeki karları düşünerek, yeniden biraz olsun kendine geldi. Hayır dedi, o anı yaşamaya gidiyorum. Ne bulurum, ne keyif alırım bilinmez; ama kaybedeceğim de bir şey yok dedi. Yine de bu tartışmayı yaparken biraz daralmış olmalı ki, atkısını çıkarmaya çalıştı; lakin Ayla kadar elegan olmaması nedeniyle montunun şapka klipsini hafifçe zorladı, neyse ki henüz kopmadı, yerinden çıktı sadece. O klipsi geri taktı. Atkıyı kucağına alıp ellerine doladı, ufak bir oflama ile gözlerini kapatmaya ve gevşemeye başladı. Sonunda alkolün de biraz etkisiyle gözünü kapatabilmiş ve Reykjavik’te açacak şekilde uyku moduna geçmişti.</p><p>Bölüm 4: Reykjavik’e İniş</p><p>Atlantik Okyanusu’nun, Arktik Okyanusu’na nöbeti devretmeden önceki 3 yardımcısının (Labrador, Grönland ve Norveç Denizleri) tam kucaklaştığı yerde, uçağımız da Keflavik Havalimanı’nın bir buzuldan tek farkı tekerlekleri tutabilecek yüzeyi olan zeminine doğru yaklaşıyordu.</p><p>Bu yaklaşma, herkese farklı yansımıştı elbette. Bir tarafta cebindeki sigarayı parmaklarında gezdirip, bir an önce soğuğa karşı ilk dumanı çekmesi gereken Ersan, bir tarafta bıraksalar ayakta bütün camlardan manzarayı panoramik olarak kaydedecek Selen. Koridorda olduğundan mütevellit, Furkan’ın odağı uçağın alçalma hızında iken; sanki kapı açılmışçasına soğuğu hisseden Ayla, ellerine bakıp seyahatin kalanı hakkında şimdiden telaş yapıyordu. Tabii bütün yolcuların, hepsinin arasında, Reykjavik’te olduğunu en geç fark edecek de Kaya’ydı. Önce uyanması, bir oyunda mı gerçekte mi olduğunu ayırt etmesi, sonra afyonu patlayarak günün başlangıcını hatırlaması gerekiyordu.</p><p>Küçük bir havalimanıydı; pistlerin de uçuş mesafesinin de inanılmaz geniş olduğu söylenemezdi. Soğuğu ve yaklaşık 6 saatlik uçuş yorgunluğunu da ekleyince, nispeten sert bir inişin ardından, T şeklindeki ana binanın baş kısmının tam ortasına uçağımız yanaştı. İnsanlar ayağa kalkmaya başladı (tabii ki liderlik Ersan’da), ufak uyarıların ardından ışıklar yandı ve hızlıca çanta toparlamaları, körüklerin gelmesi derken artık İzlanda topraklarına ilk adımlar atılmıştı.</p><p>Havalimanı’nın küçük olması dışında aslında normalde olduğundan da boş olması, ilk göze çarpan detay oldu. Bunun nedenini sorgulayan Ayla’nın gözüne, ilk etapta uçuş tabelalarındaki “DELAYED” “CANCELLED” yazıları çarptı. İçinden, iyi bile gelmişiz sanırım dedi. Bu sessizlik ve boşluk, Selen’in içindeki heyecanı biraz yumuşattı; ancak öldürmedi. Havalimanından çıkmadan önce bazı hatıralık eşyalara göz atacak, dönüşünde de zengin bir koleksiyonla poşetlerini dolduracaktı.</p><p>Bu boşluğa sevinenlerden biri de Ersan’dı. Hem Sabiha Gökçen Havalimanı’ndaki gerginliğin ardından az insan kafa rahatlığı demekti, hem de yabancı ülkelerdeki pasaport kontrollerindeki kalabalık, ekstra stres yaratıyordu. Hızlıca belgeleri gösterir geçeriz, diye düşündü. Bu hızın arasında bir an sigarasını düşürdü, yerden alırken Furkan’ın da buraya geldiğini fark etti, bir yüzü asıldı. Neyse ya, diyerek tekrar hızlıca devam etti.</p><p>Yarışmanın kazananları olarak, bu 5 dostumuzun vize işleri detaylıca halledilmiş dahi olsa, mağaza işini ciddiye almış, Golden Circle Turu, eşlik edecek rehberlik firması ile ilgili önden birkaç belge de göndermişti. Pasaport kontrolleri sırasında bu belgeleri kağıda bastırması, hazırcevaplılığı ve sonuç odaklılığı ile en hızlı geçen Ayla, afyonu yeni yeni patladığı ve aslında kendi de neden burada olduğunu henüz anlamlandıramadığı için, biraz daha fazla soruyla bir şekilde geçmeyi başaran ise de Kaya olmuştu. Hayatının herhangi bir alanında insanlarla diyalog ilk tercihi olmayan Kaya, kendini birine ispat etmeye çalışırken ekstra zorlanıyordu, karşıdaki polis memurunun da bir farkı yoktu. Neyse ki kendini biraz aksanıyla da olsa toparladı, belgeleri mobilden tek tek gösterdi, rehberlik ajansının logosunu gören memur da nispeten rahatlayarak damgayı vurdu.</p><p>Kontrollerin hemen ardından valizlere doğru yönelirken, Ayla dahi şaşırmıştı. Küçük havalimanı olduğundan gerek, valizler çoktan alınmak için bekliyordu. Herkes, çabucak bu işlemi de halledip, Golden Circle Turu için karşılayacak kişiyi bulmaya doğru çıkış kapısına yöneldi.</p><p>Kapı açıldığında, aslında Havalimanı’nın dışarısındaki modern sanat heykellerinin tam aksine oldukça minimalist tasarımlı ve dar bir koridorda, büyük bir karton tutan adamı fark etmek uzun sürmedi. Kartonda dostlarımızın anlaması için her şey vardı. Alışveriş yaptıkları mağazanın logosu, Golden Circle Turu yazısı ve hatta karakterlerimizin isimleri. Bu kartonu tutarken kolları hafifçe terlemeye başlayan Gunnar, heyecanla karakterlerimizi bekliyordu; önce tanışmak, sonra da rotadaki ufak değişikliklerden bahsederek bir an önce yola koyulmanın gerekliliğini anlatmak için.</p><p>Bölüm 5: İlk Tanışma</p><p>Gunnar’ı ilk fark eden Ayla oldu, hemen yanına doğru hızlandı. Bir yandan atkısı nedeniyle bu hız boynunda küçük ter damlacıklarına sebebiyet verirken, bir yandan ceketinin cebinde dahi olsa elleri soğuğa iyice yenik düşüyordu. Elleri kendini daha da salmadan hızlıca harekete çıkardı, Gunnar’ın ellerini sıktı ve kendini tanıttı. <br>_Merhaba, ben Ayla, siz tur rehberimiz olmalısınız.<br>Gunnar, başıyla onayladı, <br>_Ayla Hanım hoş geldiniz. Evet, benim adım Gunnar. Keyifli Golden Circle macerası boyunca size ben eşlik edeceğim.<br>Ayla, tam “Peki, turumuzdaki detayları anlatır mısınız, nereden başlıyoruz” diyecekti ki, diğer arkadaşlarımız da sırayla geldiler. Önce ikilinin diyalogunu Selen’in “Selaam” sesi böldü, Gunnar’la kısa bir el sıkıştıktan sonra döndüğü tur arkadaşının, Sabiha Gökçen’de çarpıştığı kişi olduğunu fark etmesi ile hem biraz kızardı, hem de tekrar özür dileyerek ortamı yumuşatmaya çalıştı. Ayla’nın, “Hayır hiç önemli değil, ayrıca hoş geldin” derkenki tebessümünün verdiği enerji Selen’in ilk atacağı selfie’lerde görünecek diş sayısını daha da arttıracaktı.</p><p>Sigaraya mı önce çıksam diye düşünen Ersan’ın dikkatini hem Gunnar’ın tuttuğu tabela, hem de etrafına yaklaşan insanlar çekmişti. Şimdi çıkarsam sonra bulamam, diye düşünerek o da yanaştı. Tam selam verecekti ki arkasından bir el uzandı. El, Furkan’ındı. <br>_Selamlar, ülkede valiz sırasında birazcık tartıştık; ancak şimdi yol arkadaşlığı yapacağız. Ben Furkan, memnun oldum.<br>Normalde tekrar görse savaş baltalarını çıkarmaya hazır olacak Ersan, bu beklenmedik samimiyet karşısında şok olmuş, o da yelkenleri suya indirmişti.<br>_Ben de Ersan, kusura bakma lütfen, biraz seyahat öncesi telaş diyelim.<br>_Hiç önemli değil, artık yolculuğun keyfini çıkarma zamanı.<br>İkili Gunnar’ın yanına doğru giderken, kapıdan son çıkan Kaya da Gunnar’ın tabelayı fark etti; doğrudan oraya doğru yöneldi. “İyi, ilk giden ben olmayacağım, hızlıca da araca geçeriz.” diye düşündü.</p><p>Gunnar Ayla ve Selen, Ersan Furkan ve Kaya ile kısa bir selamlaştı, hem ekip birbiriyle tanıştı hem de Gunnar herkesi toplamanın verdiği rahatlık ile turun detaylarına girmeye başladı.</p><p>_Arkadaşlar, hepiniz tekrardan hoş geldiniz. Dünyanın en eşsiz ülkelerinden biri olan İzlanda’nın sayısız doğal harikalarının arasında sizlere güzel bir seçki hazırladık. Önce, dev kanyonu, şelalesi ve yemyeşil alanlarında eşsiz bir doğa yürüyüşü imkanı sunan ulusal hazinemiz Thingvellir Milli Parkı’nı gezeceğiz. Sonra Gayzerler ve Şelaleler ile suyun hiç karşılaşmadığımız formlarıyla bizi büyülediği anlara şahit olacağız. Sonrasında, bu soğuk içimize işlerken, Vatnajökull parkında en ilginç mavi tonlarından birine sahip olan buzulları inceleyeceğiz. En sonunda da, sizler Türkiye’deki sıcak denizlere ve sapsarı kumlara alışıksınızdır; ancak kara kumlardan oluşan Reynisfjara Sahili eminim ki hem ayaklarınızda hem hatıralarınızda unutulmaz izler bırakacak.</p><p>_Bugün uzun bir yolculuktan geldiğiniz için, Thingvellir Parkı sonrası biraz daha dinlenme, yerel yemekleri ve içkileri deneme ile başlayacağız. Gayzer, Şelale ve Buzları yarın planlayıp, Kara Kum için ise son günü ayıracağız. Her birinde bol bol fotoğraf çektirmeyi ve anı biriktirmeyi unutmayın :) Tabii ne kadar soğuk olduğunun hatırlatmama gerek yok, ihtiyaç halinde yerel mağazalardan hem ek kıyafet hem de sıcak içecek almanızı öneririm. Normal şartlarda 1 saat içinde Thingvellir’de olmamız gerekiyordu; ancak bugün uçuş tabelalarından da görmüşsünüzdür, biraz daha uzun bir yolculuk olacak.</p><p>Ersan söze atladı<br>_Daha sabah sabah ne oldu?</p><p>Gunnar telaşı gidermek için biraz daha sakin bir ses tonuna geçerek<br>_Aslında sabah değil, olan biraz gece oldu. Maalesef fırtına ve yoğun kar yağış bazı yollarda ağaç devrilmesine ve trafiğin kilitlenmesine yol açtı. Gideceğimiz ana otoban olan 41&#39;de de tıkanıklık var. Özellikle Grindavikurafleggjari tarafında yolları açamadıkları için orada mahsur kalan araçlar da var. Biz bu nedenle ana yoldan değil; Stapafellsnamur tarafından dolanarak gideceğiz ve orada sorun olmazsa, 2–3 saat içinde Thingvellir’de olacağız. Zaten sonrasında da yine bu fırtınanın devam etme riskine karşı, bugünün kalanını biraz daha dinlenerek geçireceğiz.</p><p>Bu sözler Ayla’da biraz endişe ve daha çok dikkat, Selen’de biraz hayalkırıklığı uyandırmıştı. İlk yanıt Selen’den geldi.<br>_Peki, bu aslında çok daha az gezebileceğimiz anlamına mı geliyor; bu turda bahsettiğiniz diğer doğal güzellikleri de görememe şansımız var mı?</p><p>Gunnar bu sefer Selen’e dönerek<br>_Aslında bu yüzden 3 günlük esnek bir parça seçtik, hem yarın öğleden sonradan itibaren bu fırtınanın azalmasını bekliyoruz, hem de rahat bir plan yaptığımız için herhangi bir yerde yaşayacağımız 2–3 saatlik kayıp bizi etkilemeyecektir.</p><p>Ayla devam etti<br>_Peki bu fırtına sırasında dikkat edin dediğiniz bir şey var mı? Ya gezi sırasında yakalanırsak?<br>Furkan da buna, “Bunu ben de merak ediyorum.” diyerek destek çıktı.</p><p>Gunnar,<br>_Gezi sırasında hep beraber ve her türlü acil duruma karşı çantalarımızda tedarikli olacağız. Ayrıca gezeceğimiz yerler, insan girmemiş ormanlarda veya dağlarda değil, fırtına kopsa bile birbirimizi daha kolay bulacağımız ve hızlıca yeniden yola düşebileceğimiz yerlerde olacağız.<br>Şeklinde cevabını iletti.</p><p>Ersan biraz bunları duymaktan hoşlanmamıştı. Tatil mi eziyet mi belli değil, diye Türkçe söylendi. Bu serzeniş, diğer 4 kişide bir tık hoşnutsuzluğa yol açtı. Selen araya girdi. “Fas’a gelmedik ya sonuçta, bunlar olur; ama bak bir sürü de güzel manzara göreceksin, bir sürü anı biriktireceksin, dedi.” Ersan bunun üzerine, “O an keyif alamadıktan sonra anıya dönüştürmenin ne anlamı var, bugün bu fırtına yüzünden sağa sola savrulursam tam tersi lanet olsun der ertesi gün otelden bile çıkmam muhtemelen.” dedi. Furkan araya girmek istedi, “Hayat böyle anlarla baş etmekle güzel, o an çektiğin acıyı bile sonrasında bir deneyim olarak hatırlayacaksın, ben olsam yapmazdım.” dedi. Ersan’ın bakışları adeta, “Bana deneyim falan anlatma, şurada azıcık stres atmaya geldik, daha da germe” der gibiydi ama bu sefer lafı uzatmak istemedi.</p><p>Bu sırada hem ekibin dağılan dikkatini ve moralini toplamak hem de boşta kalan Gunnar’ı da sohbete dahil etmek isteyen Ayla, sanki mikrofon önündeymişçesine yeniden İngilizce söze girdi. <br>_Hadi arkadaşlar, fırtına varsa da Gunnar bizim için güzel bir alternatif hazırlamış. Alışverişimizi yaptık, ödülümüzü aldık, şimdi bu planda yola koyulalım ve birlikte bu turdan keyif almaya bakalım. Hem tur devam ederken de Gunnar’ın bir sürü anlatacağı tarihi coğrafik bilgi vardır.</p><p>Gunnar gülümseyerek başını salladı. O esnada Kaya’ya gözü ilişti. <br>_Tekrar merhaba Kaya, senin merak ettiğin bir şey var mı? Sen hiç soru sormadın.</p><p>Kaya, o zamana kadar hiç konuşmadığı için önce boğazını hafif bir toparladı. Sonrasında da, “Yok, bence okey bu plan.” demekle yetindi ve telefonunda bildirimleri ve saati kontrol etmeye yöneldi. O sırada Selen, biraz buzları eritmek adına, “Bence o telefonu burada harcama, fotoğrafları çekerken şarja ihtiyacın olacak :)” diye laf attı. Kaya’nın “Fotoğraf çeker miyim bilmiyorum, gerçi hayatta anı biriktirmeye değer bir şey var mı onu da bilmiyorum” demesi, hem ekibi yeniden biraz düşürdü hem de sorgulamaya itti. Bunu bu sefer, Ersan dağıtmak istedi. “Sen yine de çek fotoğraf, kenarda durur.” dedi. Kaya da istemsiz, ama anladığını belirtircesine onayladı.</p><p>Bölüm 6: Yolculuk Başlıyor</p><p>Yeniden söz alan Gunnar, ekibe daha fazla beklememeleri gerektiğini anlatarak konuşmanın kalanını araçta yapabileceklerini söyledi ve onları araca doğru yönlendirmeye başladı. Havalimanının küçük de olmasından ötürü, kapının dibinde duran 6 koltuklu ve belki de Reynisfjara’nın kumlarından daha parlak siyah Mercedes Vito’ya doğru yöneldiler. Gunnar anahtara bastı; ekip önce arka tarafa eşyaları bıraktılar, sonrasında da 6 koltuklu iç alana doğru geçtiler. Gunnar, “Buyrun rahatınıza bakın, sadece emniyet kemerlerini unutmayın” dedi. Küçük çantaları ortaya atıp, şöyle bir koltuklara baktıktan sonra, ilk istek Selen’den geldi. “Sol taraftaki giden taraf cam kenarını alabilir miyim?” Kimseden itiraz gelmedi. Furkan, ben de sağı alayım o zaman, diye devam etti. Kaya’nın, “Ben ortada otururum bir şey olmaz” açıklamasının ardından, Ersan da, kapıya yakın olayım sağ ön iyidir, dedi ve Ayla’ya da sol ön koltuk kaldı. Ayla da bunu onayladı ve herkes kemerleri bağlayıp yerlerine yerleştiler.</p><p>Gunnar arabayı çalıştırırken ekibe döndü, dilerseniz geçtiğimiz yerler boyunca anlatmaya başlayabilirim; ancak biraz soluklanmaya ihtiyacınız varsa bir yarım saat sessizce de devam edebiliriz, belki biraz müzik açarım dedi. Herkes birbirine baktı, kimseden net itiraz gelmediği için Gunnar 2. planı yapmaya doğru ufak bir müzik radyosu açtı. Rondo istasyonunda ağırlıklı Klasik ve Jazz müzikleri eşliğinde, Mercedes Vito Keflaik havayolunu terk ediyordu. Kısa bir 41 otobanında seyahatin ardından önce Hafnavegur tarafına sağa, sonra da Stapafellsnamur tarafına doğru sola dönerek ara yollardan 43&#39;e çıkıp sonra geri 41&#39;e bağlanacaklardı.</p><p>Havalimanını terk ederken, bu sefer Furkan söze girdi:<br>_Eee, herkes anlatsın bakalım, kim kimdir ne yapar?</p><p>İlk sözü Selen aldı<br>_Ben Selen, 25 yaşındayım, bir yandan üniversite bir yandan yarı zamanlı staja devam ediyorum. Bazen de sosyal medyaya güzel içerikler hazırlıyorum, burası için çok heyecanlıyım, sizlerle de tanıştığıma memnun oldum :)</p><p>Ayla devam etti<br>_Ben de Ayla, senden biraz büyük sayılırım ama detayına girmeye gerek yok. İş stresine biraz ara vermek istedim, her ne kadar aklım biraz kalsa da dönünce geri toparlanır zaten sanırım. Onun dışında böyle bir soğuk ülke ya da genel olarak soğuk hava tecrübem yok, bu nedenle biraz da gerginim diyebilirim. Ama ana hatlarıyla hazırlıklıyım diyebilirim biraz önden dersimi çalıştım.</p><p>Diğerlerinden aldığı cesaretle bu sefer Furkan, <br>_Ben de Furkan. Biraz monotonluktan sıkılmıştım, bir de ülke sorunları bunaltıyordu, hem gezmeye hem de görmeye geldim farklı bir medeniyet neler var neler yok. Kamuda çalışıyorum, Beşiktaşlıyım. Gunnar biraz hava şartlarından bahsedip can sıktı; ancak bir arada olursak da atlatılmayacak bir durum olmaz diye düşünüyorum, en fazla ara ara dinleniriz. Ben de memnun oldum.</p><p>Ersan devam etti<br>_Selam, ben de Ersan. Açıkçası dün İstanbul’un havasına küfrederken bugün burada olmak bana da garip hissettirdi de, neyse bir değişiklik olsun diye geldim işte. Özelde çalışıyorum, onun dışında da yaşamaya çalışıyorum. Şu Thingvellir’i atlatırsak sakin bir akşam yemeği bence güzel olacak. (Thingvellir için atlatma kelimesini kullanmak, Ersan’ın şimdiden oluşan tahammülsüzlüğünü anlatmak için güzel bir ifade olsa gerek)</p><p>Son olarak yine ekibin dönmesiyle harekete geçebilen Kaya,<br>_Ben de Kaya, hepinizden gencim sanırım. Hayatla ilgili pek bir şey söyleyemem, yani daha doğrusu anlatacağım ilginç bir şey yok. Açıkçası çekilişe ne zaman nasıl başvurdum onu bile hatırlamıyorum, sadece kıyafete ihtiyacım vardı. Gelince hayatımda ne değişecek onu da bilmiyorum; ama neyse bir de burada bulunmuş oluruz dedim ve geldim ben de. Sizlerle tanıştığıma da memnun oldum, bilmediğim bir turda yalnız olmamak biraz daha güzel. Yalnız Ayla’nın aksine, ben de hiç araştırma yapmadım, sanırım gidince göreceğim doğal güzellikler nelerse.</p><p>Ekip bu konuşmaları tamamlarken, Gunnar çoktan sağ ve sol yapıp Stapafellsnamur’a bağlanmıştı bile. Lakin daha öğle saatlerine bile gelmemişken fırtınanın dozajının arttığı her türlü belli oluyordu. Hem aracın kapıları biraz daha zangırdıyor, hem de etrafta ufak tefek ağaç dalları uçuşuyordu. Bunun dışında bir de, görüş açısı azalmış ve o azalan görüş açısında da Vito’dan başka adeta hiçbir araç bulunmuyordu. Kaya’nın cümlesi biter bitmez Ersan homurdanarak, “anlaşılan Thingvellir’e bile kendimizi zor atcaz.” dedi. Selen ona dönerek, “Lütfen hemen enseyi karartma, ben de biraz korkuyorum ama Gunnar bir şekilde bizi ulaştırır.” dedi. Furkan, ellerini kafasının iki yanına alıp gözünü kısıp yolu seçmeye çalışırken Ayla’nın aklına, ilk benzinlikte veya kafede durma fikri geldi. Bunu ekibe açıklarken, Kaya ben seslenirim diyerek doğruldu; ancak doğrulmasıyla bir viraj nedeniyle yere kapaklanması bir oldu. Sesi duyan Gunnar, “Herkes iyi mi” diye seslendi. Kaya o esnada toparlandı, elinin üzerine düşmüştü bir şeyi yoktu. Hızlıca geri koltuğuna oturdu ve emniyet kemerini bağladı. Ayla eliyle Kaya’nın durumunu sordu, karşılıklı başparmağı yukarıya kaldırarak okeyleştiler. Ersan o sırada arkasını şoför koltuğuna doğru dönerek, “Gunnar, en yakın mola yerinde durur musun zorlamayalım bu fırtınada” dedi. Gunnar ise, merak etmeyin şu yolu bir atlatabilirsek 43 ve 41&#39;de rahat edeceğiz; ancak burada mola yeri bulunmuyor dedi.</p><p>Bu cevabın üstüne Ersan homurdanacaktı ki, yine bir viraja denk geldiler ve oradaki keskin dönüş Ersan’ı daha germeye başladı. Selen, öne bakarak oturduğu için önce dağ manzarasından büyülendi; ancak sonra virajdan dolayı midesini kötü hissetmeye başladı. O esnada telefonunu çıkarmayı unutup dağ manzarasını da kaçırmıştı, sonra bunu hatırlayıp ona da üzüldü. Ayla, Furkan ve Kaya birbirlerine bakıp sıkı sıkı tutunurlarken, viraj dönüşünde aniden sallanmaya başladılar. Virajın tam bittiği noktada çıkan bir Ren Geyiği, Gunnar’ı korkutmaya yetmiş, Gunnar ani olarak hem direksiyonu kırmaya hem de frene basmıştı. Yine de geç kaldığını ve çarpacağını düşüneceği için direksiyonu frene göre daha kuvvetli kırmış ve bu nedenle geyiğin yanından geçecek mesafede ancak bu sefer de yolun dışına doğru hareket ediyordu. Bunu da fark ettikten sonra direksiyonu öte tarafa kırmayı denedi. Ancak başaramadı, aksine aracın dengesi iyice şaştı. Araç biraz yavaşladı yavaşlamasına, ancak yoldan çıktı, refüje girdi ve ardından da “Küt” diye bir sesle sol önden ağaca çarparak durabildi.</p><p>Emniyet kemerleri herkeste takılıydı; ancak gün sonunda sol önünü tamamen kaybetmiş bir Vito ve o ağacın sarsıntısı ile sallanmış 6 kişi vardı araçta. Bir an dünya durdu, herkes kendi özelinde kendine gelmeye çalıştı. Işıklar kısa süreliğine sönmüştü, şimdi yeniden açılıyordu…</p><p><strong>Bölüm 7: Yaralı Yol ve Karanlık</strong></p><p>Aracın ön tarafında ezilmiş metalin çıkardığı tiz ses, soğuk havada yankılanırken, Gunnar’ın sessiz iniltisi herkesin nefesini tutmasına sebep oluyordu. Önden çarpan darbenin etkisiyle yerinden oynayan ön panel, Gunnar’ın bacaklarını sıkıştırmış, hareket etmesini engellemişti.</p><p>Ayla hemen Gunnar’a yaklaştı, gözleriyle durumunu kontrol etti. “Kanaması var ama çok kötü değil gibi,” dedi, sesi titrekti ama kontrolü elden bırakmamaya çalışıyordu. İçindeki panik bir yana, daha önce aldığı ilk yardım kurslarının bilgisini zihninin derinliklerinden çağırıyordu. “Gunnar, bacaklarını hissedebiliyor musun?”</p><p>Gunnar’ın kaşları çatıldı. “Hissediyorum, ama çok acı var. Hareket ettiremiyorum,” diye yanıtladı, sesi zorlukla çıkıyordu.</p><p>“Yardım çağıralım hemen,” dedi Selen, çantasından telefonunu çıkararak. Parmakları titreyerek ekrana dokundu, ama hızlıca yüzü düştü. “Hiç sinyal yok! Burada ne yapacağız?”</p><p>Furkan, Gunnar’a yaklaştı ve arabaya dikkatle baktı. “Paneli biraz kaldırabilirsek Gunnar’ın bacaklarını çıkarabiliriz. Ama bunu dikkatlice yapmamız gerek.”</p><p>Ersan bu fikre kaşını kaldırdı. “Ya onu daha da zedelersen? Yani bir profesyonel gelmeden bu işe kalkışmak bence riskli.”</p><p>“Profesyonel mi?” dedi Furkan, sesi alaycıydı. “Burası bir hastane değil. Ve bir kurtarma ekibi hemen gelmeyecek. Zaman kaybetmemeliyiz.”</p><p>Kaya, grubun tartışmasını bir an sessizce dinledi. Şu an Gunnar’ın bacaklarını çıkarmak yerine daha öncelikli bir plan yapmaları gerektirdiğini hissediyordu ama söylemekten kaçındı. Ayla’nın talimatıyla Gunnar’a destek olmaya çalıştı.</p><p>“Paneli kaldırmayı denemeliyiz,” dedi Ayla, kesin bir tonla. “Hepiniz yardım edin.”</p><p>Ersan derin bir nefes aldı. “Peki, deniyoruz ama Gunnar’ın daha fazla zarar görmeyeceğinden emin olun.”</p><p>Furkan, “O zaman organize olalım. Ben ve Kaya, paneli yukarı kaldırmaya çalışırız. Ayla sen Gunnar’ı destekle, sürtünmeden kurtarmaya çalış.”</p><p>“Ben ne yapayım?” diye sordu Selen, gözleri dolmuştu ama hareketsiz kalmak istemiyordu.</p><p>“Çevrede bir yerden yardım sinyali çekmeye çalış,” dedi Ayla. “Biraz uzaklaş, belki daha iyi sinyal alırsın.”</p><p>Ekip Gunnar’ı kurtarmak için birlikte harekete geçti. Paneli kaldırmak için harcadıkları efor, soğuk havanın etkisiyle daha da zorlu hale geldi. Uzun bir çabanın ardından Gunnar’ın bacakları nihayet sıkışıklıktan kurtarıldı, ama Gunnar hareketsiz kalmaya devam etmek zorundaydı.</p><p>“Tamam, buradan kurtardık ama Gunnar’ı bu halde taşıyamayız,” dedi Furkan, nefes nefese.</p><p>Ayla, Gunnar’a döndü. “Burada kalmamız şart. Seni sıcak tutacak şeyler bulmalıyız.”</p><p>“İçeride battaniyeler var,” diye yanıtladı Gunnar. “Aracın arkasında, bir kaç tane daha ceket de var.”</p><p>Selen, sinyali kontrol etmek için biraz uzaklaştıktan sonra geri geldi. “Hiçbir şey yok. Ne yapacağz?” dedi, sesi çaresizlikle doluydu.</p><p>Ersan kısaca sözlendi. “Görüldüğü gibi teknoloji bize yardımcı olmayacak. Gunnar’ı burada bırakıp yola çıkmalıyız.”</p><p>“Bunu yapamayız,” diye sert çıktı Ayla. “O yaralı. Ona burada yardım etmeli ve bir yol bulmalıyız.”</p><p>“Ama bıraksak bile Gunnar bize rehberlik edebilir,” diye önerdi Kaya. “Thingvellir’e ne kadar uzak olduğumuzu biliyoruz. Belki orada yardım buluruz.”</p><p>Tartışma büyürken Gunnar’ın sesi tekrar duyuldu. “Burada kalıyorum önemli değil, siz yardıma odaklanın. Ama beraber çıkın, birbirinizden kopmayın; benim durumumu da ilk sinyal aldığınız yerde iletin. Unutmayın, 20 dakika önce Stapafellsnamur’a dönmüştük.”</p><p>Ayla’nın önerisiyle grup, Gunnar’ı sıcak tutacak şekilde battaniyelerle sardı ve yemek stoğunu ona bıraktı. Ersan ve Furkan, Gunnar’a su ve yiyecek bırakmanın yeterli olduğunu söylerken, Selen hâlâ tereddüt ediyordu. “Onu yalnız bırakmak… Bu doğru mu?” diye sordu.</p><p>“Başka seçeneğimiz yok,” dedi Ayla. “Ama mümkün olduğunca hızlı döneceğiz.”</p><p><strong>Bölüm 8: Issız Yol ve Kopuş</strong></p><p>Gruptaki herkes Gunnar’a vedadan sonra ağır adımlarla ilerlemeye başladı. Karşılarındaki orman, devasa bir duvar gibi yükseliyordu. Sanki karanlık ağaçlar onları içine çekmek istermişçesine kıvrılıyor, dallar hışırdıyor, gövdeler rüzgarın etkisiyle iniltiye benzer sesler çıkarıyordu. Göz alabildiğine uzanan ağaçların arasında yol, zaman zaman kayboluyordu.</p><p>Ekip, ince bir patikanın üzerine adım attı. Zemindeki kar, yer yer buz tabakaları oluşturmuştu. Hafif eğimli arazi, yürümeyi daha da zorlaştırıyordu. Kuru dallar ayaklarının altında kırılıyor, soğuk hava yüzlerine tokat gibi çarpıyordu.</p><p>“Şuraya bakın,” dedi Furkan, uzaktaki devasa kayalıkları işaret ederek. “Bu yolda kaybolmamak için bir referans noktası olabilir.”</p><p>“Referans noktası mı?” diye homurdandı Ersan. “Sanki bir GPS cihazı bulduk da noktalara ihtiyacımız var. Bu yürüyüş nereye varacak belli değil.”</p><p>Selen, grubun gerisinde kalmıştı. Nefesi hızlanıyor, her adımda daha da zorlanıyordu. “Ersan, hepimizin morali zaten bozuk. Şikayet ederek daha da kötüleştiriyorsun,” dedi, sesi hafifçe titriyordu.</p><p>“Gerçekleri söylemek şikayet değil,” diye yanıtladı Ersan. “Burada ölüp kalmamak için ne yapacağımızı bilmeliyiz. Planımız nedir? Sadece yürümek mi?”</p><p>Ayla durdu, döndü ve Ersan’a sert bir bakış attı. “Planımız ilerlemek, Ersan. Gunnar’ı yalnız bırakmak zaten zordu. Şimdi bir de bu tartışmayı mı sürdüreceğiz?”</p><p>Furkan, sesi yumuşak ama kararlı bir tondaydı. “Ersan, biliyorum sinirlisin. Hepimiz öyleyiz. Ama bu durumdan ancak birlikte çalışarak çıkabiliriz. Şu an buna odaklanmamız gerek.”</p><p>Kaya grubun arkasında sessizce yürüyordu. Ayakları karla kaplı toprağa her bastığında ince bir çıtırtı duyuluyordu. Nihayet sessizliği bozdu. “Belki de çıkamayacağız. Burada bu boşlukta ne kadar yürürsek yürüyelim, sonuç aynı olabilir.”</p><p>Selen döndü, Kaya’ya baktı. “Bunu neden söylüyorsun? İnsan biraz pozitif olmaya çalışır,” dedi. Yüzündeki gerginlik, yerini hafif bir öfkeye bırakmıştı.</p><p>Kaya omuz silkti. “Pozitiflik? İzlanda’nın ortasında kaybolmuşken mi? Ben sadece gerçekçi olmaya çalışıyorum.”</p><p>“Gerçekçilikle umutsuzluğu karıştırıyorsun,” dedi Ayla. “Hepimiz burada zor bir durumdayız. Ama birbirimize ihtiyacımız var, Kaya. Böyle konuşmak sadece bizi dağıtır.”</p><p>Kaya derin bir nefes aldı, bakışlarını yere çevirdi. “Belki haklısın. Ama bu yerin insana hissettirdiği şey… sanki her şeyin anlamsız olduğu. Bu boşluk, bu soğuk, bu karanlık…” Sesi giderek alçaldı.</p><p>Ersan bir kahkaha patlattı. “Kaya’yı anlamıyor değilim. Ama böyle düşünüp oturup bekleyemeyiz. Yine de bir noktada bir anlam aramanın lüzumu var mı, emin değilim.”</p><p>Zemin gittikçe daha engebeli hale geliyordu. Ağaç kökleri, yol boyunca ilerlemeyi zorlaştırıyordu. Grubun temposu yavaşladıkça tartışmalar yeniden alevleniyordu. Tam bu sırada Selen’in ayağı kaydı ve yere düştü. Sert bir çığlıkla sırt üstü yuvarlandı. Ayla hızla yanına koştu. “Selen, iyi misin?”</p><p>“Sanırım bileğim burkuldu,” dedi Selen, yüzünü acıyla buruşturmuştu. “Ama yürüyebilirim.”</p><p>Furkan, Selen’i ayağa kaldırmaya yardım ederken, “Daha dikkatli olmalıyız,” dedi. “Bu tür bir hata hepimizi daha zor durumda bırakabilir.”</p><p>Kısa bir molanın ardından ekip yeniden hareket etti. Çevrelerini daha dikkatle inceliyorlardı. Uzaktaki bir tepenin üzerinde bir ışık yanıp sönüyor gibiydi.</p><p>“Orada bir şey gördüm!” dedi Selen heyecanla. “Bir ışık olabilir!”</p><p>Grup yeni bir umutla hareket etmeye başladı. Ancak Ersan bir anda durdu, “Siz yavaşsınız,” diye çıkıştı. “Ben oraya gidip bakacağım.”</p><p>Ayla itiraz etti. “Ersan, bu çok tehlikeli! Hep birlikte gitmeliyiz.”</p><p>Ama Ersan çoktan harekete geçmişti. Hızla ormanın içinde kayboldu.</p><p>Ersan ışığa doğru ilerlerken zemin bir anda ayağının altından kaydı. Büyük bir gürültüyle aşağı yuvarlandı, çalılara ve taşlara çarparak durabildi. Canı acı içinde kıvranırken, ekibe seslenmeye çalıştı. Ancak rüzgarın uğultusu sesini boğuyordu.</p><p>Ekip, Ersan’ın bağırışlarını duyduğunda hızla harekete geçti. Furkan ve Kaya önde ilerliyor, Ayla ve Selen geriden takip ediyordu. Furkan, Ersan’ı bir çalının içinde buldu. Yüzü çizilmiş, dizini tutuyordu.</p><p>Furkan eğilip kolunu Ersan’ın omzuna koydu. “İyisin, tamam mı? Seni çıkaracağız buradan.”</p><p>Ersan, dişlerini sıkarak başını salladı. “Bu kadar aptalca bir şey yaptığıma inanamıyorum,” diye mırıldandı. Grup onu yukarı çekip tekrar patikaya çıkardığında, Ersan kısa bir süre sustu. Gözleri Kaya, Ayla ve Furkan arasında dolaştı. “Sağ olun,” dedi, sesi neredeyse fısıltı gibiydi.</p><p>Ekip, zorlu ormanda yeniden ilerlemeye başladı. Ersan, sessizce grubun gerisinde kalıyordu. İçten içe onların yardımını takdir etmiş, ancak bunu yüksek sesle dile getirememişti. Selen, “Daha dikkatli olmalıyız,” dedi. “Hepimizin birbirine ihtiyacı var.”</p><p>Ayla, bir yandan Ersan’a kısa bir bakış atarak, “Bu, birlikte daha iyi hareket etmemiz gerektiğini bir kez daha gösterdi,” dedi.</p><p>Grup sessizce yürümeye devam ederken, rüzgar hafifledi, uzaklardan gelen ışık daha net görünmeye başladı. Ama bu ışığın onları nereye götüreceğini hâlâ bilmiyorlardı. Her adımda, hayatta kalmanın ağırlığını omuzlarında hissediyorlardı.</p><p><strong>Bölüm 9: Sinyal Arayışı ve Yükseliş</strong></p><p>Ormanın derinliklerinde, yorgun adımlarla ilerleyen grup, bir an için duraksadı. Selen, cebinden telefonunu çıkardı. Ellerinin soğuktan titreyişine rağmen ekranı açmayı başardı. Aniden heyecanla bağırdı: “Bir diş sinyal var! Sinyal var!”</p><p>Bu sözler grubun dikkatini çekti. Herkesin gözleri Selen’in telefonunda toplanmıştı. Selen, aceleyle acil numarayı çevirdi, ama telefon birkaç saniye çaldıktan sonra bağlantı koptu. Sinirle yeniden denedi; yine aynı sonuç. Umutla parlayan yüzü bir anda karardı. “Kimseye ulaşamıyorum…” dedi, sesi kırık bir şekilde.</p><p>Ayla, soğukkanlı bir sesle konuşmaya çalıştı. “Selen, sakin ol. Belki biraz daha yüksek bir yere çıkmamız gerekiyordur.”</p><p>Selen gözlerini yere indirdi. “Burada ölmek istemiyorum…” dedi fısıldar gibi. Gözleri dolmuştu, nefesi hızlanıyordu. “Bu kadar yolu geldik ve… ya kurtulamazsak?”</p><p>Ersan, Selen’e yaklaştı, omzuna elini koydu. “Selen, buradan kurtulacağız. Bunu kafana kazı. Daha önce başımıza kötü şeyler geldi, ama her zaman bir yol bulduk. Şimdi de bulacağız.”</p><p>Furkan da Ersan’ın yanında yer aldı. “Ersan haklı. Şu an hepimizin sana ve birbirimize ihtiyacı var. Birlikte hareket edersek başarabiliriz.”</p><p>Bu cesaretlendirme, Selen’i bir nebze de olsa sakinleştirdi. Ancak grubun geri kalanı, gerginliği bedenlerinde hissediyordu. Bu esnada Kaya, bir ağaca yaslanmış, sessizce uzaklara dalmıştı. Arkadaşlarının sesleri bir uğultu gibi kulaklarında yankılanıyordu. Kendi içindeki karanlık düşüncelerle boğuşuyordu: <em>“Belki de burada kalmalıyız. Belki de bu mücadele, bir şeyleri değiştirmeyecek…”</em></p><p>Birden Furkan’ın yüksek bir sesiyle irkildi. “Kaya! Sen de bizimle misin? Haydi, toparlan ve devam edelim.”</p><p>Kaya, arkadaşlarının ona bakan gözlerini fark etti. Derin bir nefes aldı, başını salladı. “Evet… devam edelim.”</p><p>Grup, daha yüksek bir sinyal bulmak için yukarı doğru yürümeye karar verdi. Dağlık arazide yollar iyice sarpa sarıyordu. Çevredeki manzara giderek daha vahşi bir güzellik sergiliyordu. Grindavikurbaer Dağı’nın karla kaplı zirveleri, uzaklardaki kara bulutlarla birleşiyor, taşların üzerindeki buz tabakası parlayan bir kristal gibi ışıldıyordu.</p><p>Ağaçlar arasından geçerken, Ayla sessizce ellerini ovuşturuyordu. Ellerinin çatlaklarından sızan soğuk, ince bir bıçak gibi acı veriyordu. Gözlerinden birkaç damla yaş süzüldü. Gözyaşlarını saklamaya çalıştı, ama Kaya onu fark etmişti. Sessizce yaklaştı ve bir anda onunla konuşmaya başladı.</p><p>“Ayla, iyi misin?” diye sordu, sesi alışılmadık şekilde yumuşaktı.</p><p>Ayla, gözyaşlarını hızlıca sildi. “İyiyim… sadece soğuk biraz fazla geldi sanırım.”</p><p>Kaya hafifçe gülümsedi. “Biliyorum. Ama biz buradan kurtulacağız. Belki de bu yolculuk hepimiz için bir şeyleri değiştirecek.”</p><p>Bu destek beklenmedik bir şekilde Ayla’ya iyi gelmişti. Başını sallayarak teşekkür etti ve yeniden yürümeye odaklandı.</p><p>Grup, sürekli yukarıya doğru tırmanırken çevredeki sessizlik daha belirgin hale geliyordu. Tek duydukları, rüzgarın uğultusu ve ayaklarının kara batıp çıkarken çıkardığı hışırtıydı. Her adım, onları hem daha fazla yoruyor hem de daha fazla umuda yaklaştırıyordu.</p><p>Bir süre sonra, Selen yeniden telefonunu çıkardı. “Birkaç diş sinyal görüyorum!” dedi heyecanla. Herkes hızla onun yanına yaklaştı. Bu kez, Ayla elindeki telefonla acil durum numarasını aradı. Telefon birkaç kez çaldıktan sonra bir ses duyuldu: “Acil durum hattı, nasıl yardımcı olabilirim?”</p><p>Bu ses, grubun üzerine bir dalga gibi yayıldı. Bir anlığına, herkes derin bir nefes aldı. Ayla, titreyen sesiyle konuşmaya başladı. “Biz… İzlanda’da bir kazaya karıştık. Yardıma ihtiyacımız var…”</p><p><strong>Bölüm 10: Tepeye Doğru</strong></p><p>“Merhaba, burası acil durum hattı. Nasıl yardımcı olabilirim?”</p><p>Selen’in sesi titriyordu, ama konuşmayı başardı. “Biz… Stapafellasnamur bölgesindeyiz. Bir kaza geçirdik, Gunnar adında bir rehber de orada mahsur kaldı. Yardımınıza ihtiyacımız var.”</p><p>Karşıdaki kişi sakin bir tonla yanıt verdi. “Fırtına şu anda çok yoğun ve gece kurtarma ekiplerini göndermek mümkün değil. Ama yukarıya doğru devam ederseniz, yakınlarda bir kulübe bulabilirsiniz. Sabaha karşı fırtına azalır azalmaz önce Gunnar’a ulaşacağız, ardından sizi alırız. Lütfen dikkatli olun ve birbirinizden ayrılmayın.”</p><p>Bu yanıt grupta hayal kırıklığına neden oldu. Selen telefonu kapattı, omuzları çökmüş bir halde başını eğdi. “Hemen gelmeyecekler… Gece burada kalmamız gerekiyor.”</p><p>Ayla derin bir nefes aldı, kendi kendine mırıldandı. “Daha fazla dayanabilecek miyiz?” Gözleri ufka kayarken, çatlamış ellerini ovuşturmaya devam ediyordu.</p><p>Ersan ise bu durumu kabullenmiş gibi göründü. “Peki,” dedi, sert bir tonla. “Öyleyse daha fazla oyalanmadan en tepeye çıkalım. En azından kulübeyi buluruz.”</p><p>Furkan başıyla onayladı. “Ersan haklı. Ne kadar zor olsa da bu şekilde devam etmeliyiz.” Çantasından birkaç yiyecek paketi çıkardı. “Hadi, önce biraz enerji toplayalım.” Yiyecekleri gruba paylaştırdı ve herkesin bir şeyler yemesini bekledi.</p><p>Ufak bir mola sırasında Furkan, ekibin gözlerine bakarak konuşmaya başladı. “Bakın, zor bir durumdayız. Ama bu bir sınav gibi. Eğer burada birlikte dayanabilirsek, buradan sağ salim çıkabiliriz. Birlikte çalışmak zorundayız.”</p><p>Herkes Furkan’ın bu sözlerinden etkilenmiş görünüyordu. Ancak Selen, bir köşede sessizce ağlıyordu. Başını ellerinin arasına almış, hafifçe sallanıyordu.</p><p>“Ben burada ölmek istemiyorum,” dedi, gözyaşları içinde. “Henüz yaşadıklarımın bile tadını çıkaramadım. Belki de hiçbir zaman gerçekten yaşamamışımdır. Bütün hayatım… sosyal medyada sevildiğimi hissetmekle geçti. İnsanlar beni gerçekten sevdi mi, bilmiyorum. Yaşamım sadece bir illüzyondan ibaret olabilir…”</p><p>Bu sözler gruptaki herkesin içini burkmuştu. Ayla, Selen’in yanına oturdu. Onun çatlamış elleri, Selen’in omzuna nazikçe dokundu. “Hayat bazen inişli çıkışlıdır, Selen,” dedi, sakin bir sesle. “Ama her inişten sonra bir çıkış gelir. Bu an da öyle bir an. Sen buradan daha güçlü çıkacaksın.”</p><p>Ersan da konuşmaya katıldı. “Her şeye rağmen güçlü olmak zorundasın. Çünkü buradan ancak kendi gücünle kurtulabilirsin. Biz buradayız. Ama sen de kendine inanmalısın.”</p><p>Furkan, Selen’e cesaret verici bir bakış attı. “Biz senin yanındayız, Selen. Seni seviyoruz ve bunu sana kanıtlayacağız. Yeter ki sen de buna inanmaya devam et.”</p><p>Kaya, sessizliğini bozarak konuştu. “Selen, senin neşen bu gruba güç veriyor. Buradan çıkmanın bir yolu varsa, senin o enerjinle olacak. Hep beraber başaracağız.”</p><p>Bu sözler, Selen’in biraz olsun toparlanmasına yetmişti. Gözyaşlarını sildi ve derin bir nefes aldı. “Hepinize teşekkür ederim,” dedi. “Buradan çıkacağız. Hep birlikte.”</p><p>Grup, bu küçük mola ve duygusal destekle biraz daha güçlü adımlarla yeniden yürümeye başladı. Dağa doğru ilerledikçe, Grindavikurbaer’in sert kayalıkları ve fırtınalı manzarası etraflarını sardı. Çevredeki ağaçlar artık seyrekleşmiş, yerlerini çıplak kaya yüzeylerine ve karla kaplı yamaçlara bırakmıştı.</p><p>Tepenin daha yüksek bir noktasına geldiklerinde, uzakta bir siluet gördüler. Kaya, ilk fark eden oldu. “Orada bir şey var!” dedi, sesi umut doluydu.</p><p>Selen hemen doğruldu. “Kulübe olabilir mi? Orası mı?”</p><p>Grup heyecanla hızlandı. Zemin giderek daha engebeli hale geliyordu, ama sonunda hedeflerine ulaştılar. Küçük, tahta bir kulübe, karla kaplı yamaçların arasında bir sığınak gibi duruyordu.</p><p>Ersan, kulübenin kapısını iterek açtı. İçeride, basit bir tahta masa, birkaç sandık ve bir şömine vardı. Herkes içeri girdiğinde, üzerlerindeki soğuk bir nebze de olsa hafifledi. Kulübede bir anlık huzur hissi, yorgun bedenlerine yayıldı.</p><p>“Tam zamanında bulduk,” dedi Furkan, hafifçe gülümseyerek. “Bu geceyi burada geçireceğiz. Sabaha kurtuluşumuz yakın.”</p><p>Ayla, şöminenin yanına oturdu ve çatlamış ellerini ovuşturarak ısınmaya çalıştı. Selen, Kaya’ya minnettarlıkla baktı. Grup, yeniden bir araya gelmenin verdiği güçle bu uzun gecenin üstesinden gelmeye hazır görünüyordu.</p><p><strong>Bölüm 11: Kulübenin Sessizliği</strong></p><p>Kulübenin kapısı gıcırdayarak açıldığında, soğuk ve karanlık bir iç mekanla karşılaştılar. Tahta döşeme eskiydi, her adımda hafifçe çıtırdıyor, duvarlardaki çatlaklardan ince rüzgar sızıyordu. Ortadaki küçük taş şömine dikkatlerini çekti; yanan hiçbir şey yoktu, ama içinde birkaç kuru odun parçası vardı.</p><p>Furkan, hemen odunları düzenledi ve cebinden çıkardığı çakmağıyla ateşi yaktı. Odunlar kısa sürede çıtırdayarak yanmaya başladı. Hafif bir sıcaklık, soğuğun donukluğunu kırar gibi oldu.</p><p>“En azından burası rüzgardan koruyor,” dedi Ayla, ellerini ateşe doğru uzatarak. Çatlamış ellerini hafifçe ovuşturuyordu.</p><p>Ersan derin bir nefes aldı, sırtını kulübenin köşesindeki duvara yasladı. “Burası eski bir dağcı kulübesi gibi görünüyor. Kendi başına bir tarihi var gibi.”</p><p>Kaya ise sessizce oturdu, bakışlarını ateşe dikmişti. Ormanın karanlığından çıkmış olmanın verdiği hafif rahatlamaya rağmen, yüzünde hala düşünceli bir ifade vardı.</p><p>Selen ateşe yakın bir yere oturdu, ellerini ısıtarak çevresine baktı. “Etraf gerçekten korkutucu… Ama en azından ateşimiz var,” dedi. Sesinde bir parça umut kırıntısı duyuluyordu.</p><p>Bir süre kimse konuşmadı. Yalnızca ateşin çıtırtıları ve rüzgarın kulübenin duvarlarına vurması duyuluyordu. Sonunda Furkan sessizliği bozdu. “Şimdi burada oturuyoruz. Ama herkesin aklında aynı soru var. Buraya neden geldik? Bu yolculuktan ne bekliyorduk?”</p><p>Ayla, biraz düşünerek konuştu. “Açıkçası… çok bunalmıştım. İş hayatı, sürekli birilerine bir şeyler kanıtlamak… Bu yolculuk, insanlarla uğraşmadığım, şık giyinmek zorunda olmadığım, sadece nefes aldığım bir kaçış olacaktı.”</p><p>Selen gülümsemeye çalıştı ama başarısız oldu. “Ben… farklı yerler görmek, eşsiz fotoğraflar çekmek istiyordum. Ama şimdi düşününce, bu kadar önemli mi diye soruyorum kendime. Hayat bir Instagram hikayesi değil.”</p><p>Kaya bakışlarını ateşten ayırmadan konuştu. “Sanırım hayatımda bir değişiklik olsun istedim. Üzerimdeki bu ölü toprağını atacak bir şey arıyordum. Ama buraya gelince… değişikliğin ne kadar zor olduğunu anladım.”</p><p>Ersan hafifçe güldü. “Hava değişikliği arıyordum. İstanbul’da her şey zaten bir sinir harbi. Sürekli aynı döngüde boğuluyordum. Ama burası… bu kadar da stres atmak değildi planım.”</p><p>Herkes Furkan’a baktı. Furkan, bir an duraksadı. “Ben de değişim için geldim,” dedi kısaca.</p><p>Ersan hemen atıldı. “Sen? Ama sen her zaman mevcut düzeni savunuyorsun. Ülkeni seviyorsun, ideolojilerinle yaşıyorsun. Değişim aramak sana ters değil mi?”</p><p>Furkan kaşlarını çattı. “Evet, ülkem için her zaman bir şeyler yapmak istedim. Ama insanlar… insanlar artık dayanılmaz oldu. Sürekli bir kutuplaşma, herkes birbirinin açığını arıyor. Herkes öfke dolu. Ve bu öfke hiçbir yere varmıyor. Siyasetçiler? Hepsi rant peşinde. Kimseye güvenemiyorsun.”</p><p>Selen, Furkan’a döndü. “Peki, sen neden bir şeyler yapmıyorsun? Eğer bu kadar rahatsızsan, neden mücadele etmiyorsun?”</p><p>Ayla, Furkan’ın yüzündeki gerilimi fark etti. “Bir şey sormak istiyorum. Madem bu kadar rahatsızsın, neden devlette çalışıyorsun?”</p><p>Furkan, derin bir nefes aldı. Ellerini saçlarının arasından geçirdi. “Ailem… Her zaman düzenli bir işim olmasını istediler. Devlet güvencesi dediler. Onların beklentileri, onların hayalleri… Ama ben… ben kendim için ne istediğimi hiçbir zaman bilemedim.”</p><p>Ersan, Furkan’a doğru eğildi. “Abi, saygı duyuyorum. Ama kendi yolunu çizmeye başlaman lazım. Yoksa hep aynı döngüde takılı kalırsın.”</p><p>Furkan, başını salladı. Gözlerinde bir karmaşa vardı. “Haklısın,” dedi sessizce. Sonra ayağa kalktı ve kapıya yöneldi. “Biraz nefes almam lazım,” diye mırıldandı.</p><p>Grup sessizce Furkan’ın kapıdan çıkışını izledi. Kulübenin içinde yeniden sessizlik hakim oldu. Ateşin çıtırtıları dışında hiçbir ses duyulmuyordu. Rüzgar, dışarıda Furkan’ı karşılamaya hazırdı. İçeridekiler ise, her biri kendi düşüncelerine dalmıştı. Bu yolculuk, her birine farklı bir şekilde dokunuyordu.</p><p><strong>Bölüm 12: Sessizliğin Çığlıkları</strong></p><p>Kulübenin içinde Furkan’ın çıkışından sonra garip bir sessizlik hâkim oldu. Ateşin hafif çıtırtıları bile bir süre sonra rahatsız edici bir yankıya dönüştü. Herkes, birbirine bakmadan bir şeyler düşünüyordu. Selen, ateşin yanındaki odunları düzenliyordu. Kaya yine sessizliğe gömülmüş, gözlerini kıstığı bir noktaya dalıp gitmişti.</p><p>Ayla, sonunda dayanamayarak sessizliği bozdu. “Furkan nerede? Daha ne kadar sürecek?”</p><p>Ersan, derin bir nefes aldı, biraz rahatsız ama sakin bir sesle yanıtladı. “Biraz yalnız kalmak istemiştir. Üzerine gitmeyin, gelir.”</p><p>Ancak, aradan geçen 15 dakika boyunca Furkan hâlâ dönmemişti. Bu süre Ayla’nın yüzünde gittikçe büyüyen bir endişeye yol açtı. Selen, oturduğu yerde kıpırdanmaya başladı. “Ama bu kadar uzun süre dışarıda kalmamalıydı. Ya başına bir şey geldiyse?”</p><p>Bunu duyan Ayla, artık gücünün son noktasındaydı. Kendini bıraktı ve avazı çıkarcasına ağlamaya başladı. Bir anda Ersan, Kaya ve Selen irkildi. Anlam da verememişlerdi, Ayla sadece hüngür hüngür ağlayabiliyordu. Bu sekanstan dünyaya ilk dönen Ersan oldu. “Selen, Ayla’yla ilgilenmen lazım. Kaya, sen de kulübeye sahip çıkıyorsun.” dedi. Kimsede itiraz yoktu. Daha sonra dışarı baktı, kaşlarını çattı. “Tamam. Bakayım,” diyerek hızlıca montunu giyip kulübeden çıktı.</p><p>Soğuk hava yüzüne çarpar çarpmaz, Ersan’ın içi ürperdi. Rüzgarla savrulan ince kar taneleri görüş alanını daraltıyordu. “Furkan!” diye bağırdı, sesi ağaçların arasında yankılandı.</p><p>Ersan birkaç adım attı, gözleriyle izleri tarıyordu. Kısa süre sonra, bir ağacın yanında hareketsiz duran bir siluet fark etti. Daha yaklaştığında, Furkan’ın yere çökmüş bir şekilde, sırtını ağaca yaslamış uyuduğunu gördü.</p><p>“Allah’ın delisi,” diye homurdandı Ersan, hafif bir öfkeyle. Furkan’ın omzuna dokunarak onu sarsmaya başladı. “Kalk, Furkan. Burada mı uyuyacaksın? Deli misin sen?”</p><p>Furkan gözlerini açtı, yüzünde bir yorgunluk ifadesi vardı. “Sadece… bir dakikalığına dinlenmek istemiştim. Ama sanırım uyuyakalmışım.”</p><p>Ersan iç çekti, hem rahatlamış hem de sinirlenmiş gibiydi. “Bu soğukta uyuyarak ölmek mi istiyorsun? Hadi, kalk. Geri dönüyoruz.”</p><p>Furkan, Ersan’ın yardımıyla ayağa kalktı. İkili kulübeye doğru ilerlerken, Furkan mahcup bir şekilde başını eğdi. “Kusura bakma,” dedi alçak bir sesle. “Yorgunluktan kendimi kaybettim.”</p><p>Ersan omzunu silkti. “Dikkat et. Herkes burada bir şekilde mücadele ediyor. Saçma bir şey yaparsan hepimizi tehlikeye atarsın.”</p><p>Ersan ve Furkan kulübeye geri döndüklerinde, içerideki hava değişmişti. Ayla, ateşin başında oturuyordu, yüzü solgundu. Selen yanına çömelmiş, bir şeyler mırıldanarak onu sakinleştirmeye çalışıyordu. Kaya ise arkasına yaslanmış, gözlerini ateşin alevlerinden ayırmıyordu.</p><p>Furkan yerine oturur oturmaz, Ayla’nın derin bir nefes alarak rahatladığını gördü. Ancak yüzündeki endişe kaybolmamıştı.</p><p>Ersan, Ayla’ya dönerek sakin bir sesle konuştu. “Ayla, ne oldu? Neden birden ağlamaya başladın?”</p><p>Ayla önce cevap vermedi, sonra yavaşça başını kaldırarak konuşmaya başladı. “Her şey üstüme üstüme geliyor,” dedi boğuk bir sesle. “Geçmişte yapamadıklarım, iş yerinde yaşadığım şeyler… Hepsi burada daha büyük bir ağırlık gibi üzerime çöktü.”</p><p>Ekip sessizce Ayla’yı dinlemeye başladı. Ayla, duraksamadan devam etti. “İş yerinde… bazen uğradığım zorbalıklar. Ama ayakta kalmam gerekiyor. Çalışmam lazım. Yoksa ne olur bilmiyorum. Kendimi sürekli güçlü göstermem gerektiğini hissediyorum. Ama bu… bu beni yoruyor.”</p><p>Ateşin ışığı Ayla’nın yüzüne vuruyordu, gözlerinden süzülen yaşları herkes fark etmişti. “Eski arkadaşlarımı özlüyorum. Eskiden ne kadar farklıydık. Şimdi yalnız kalmaktan korkuyorum. İşsiz kalmaktan korkuyorum. Hep bir şeyler için mücadele etmem gerekiyor ve bunu kimseyle paylaşamıyorum.”</p><p>Furkan, Ayla’nın yanına oturdu. Ona yumuşak bir sesle hitap etti. “Bizi tanımamış olsan bile, bundan sonra artık hep yanındayız. Ne zaman istersen, orada oluruz. Dinlemek gerekirse dinleriz, susmak gerekirse susarız.”</p><p>Bu sözler Ayla’nın gözlerinde yeni bir ışık yaktı. Bir an sustu, ardından hafifçe gülümsedi. “Teşekkür ederim,” dedi. “Gerçekten teşekkür ederim.”</p><p>Bu kısa an, ekibi birbirine biraz daha yaklaştırmıştı. Ateşin etrafında bir süre daha oturduklarında, dışarıdaki rüzgarın sesi bile daha az tehditkar geliyordu. Herkes, bu zor yolculukta yalnız olmadıklarını bir kez daha fark etmişti.</p><p><strong>Bölüm 13: Boşvermişlikten Dayanışmaya</strong></p><p>Kulübenin loş ışığında oturan ekip, sessizliği bozmamaya çalışırken, Furkan nispeten biraz gürültü yapmak zorunda kaldı. Furkan’ın nefesi hâlâ biraz hızlıydı; yeni yeni toparlanıyordu. Selen sessizliği bozdu: “Furkan, neden bu kadar uzun kaldın? Hepimiz seni bekliyorduk.”</p><p>Furkan derin bir nefes alarak ellerini dizlerinin arasına koydu. “Sadece… bir anına kapılmışım. Yorgunluk ve soğuk bir araya gelince ağaç kenarında uyuyakalmışım.”</p><p>Bu sözlerin ardından Kaya, derin bir iç çekerek konuyu farklı bir yöne çekti. “Belki de uyuyakalmalıyız. Yarın kurtulacağımız bile kesin değil.”</p><p>Ersan, bu sözlere sert bir ifadeyle yanıt verdi. “Senin derdin ne, Kaya? Nedir bu her şeye boşvermiş, teslim olmuş tavrın? Hiç mi umudun yok?”</p><p>Kaya hafifçe omuz silkti, ama bakışı dalgındı. “Umudum mu? Sence burada, bu dağın ortasında, bu fırtına içinde umut mu bulmalıyım? Her şeyi akışına bırakmak daha kolay.”</p><p>Ersan sinirlenmişti, sesi bir oktav yükselmişti. “Kolay olanı seçmek her zaman çözüm mü? Sen her şeyi akışına bırakıp otururken, bir şeyler kendiliğinden düzelir mi zannediyorsun? Bu tavırın sadece kendine değil, bize de zarar veriyor.”</p><p>Furkan, Ersan’ın sesindeki tonu fark ederek araya girdi. “Biraz sakin ol, Ersan. Kaya’nın hissettiklerini anlamaya çalışalım.”</p><p>Ersan derin bir nefes aldı, öfkesi yatışıyor gibiydi. Ama Kaya beklenmedik bir çıkış yaptı. “Sen her şeye isyan ediyorsun da ne değişiyor, Ersan? Hayatında çok şey mi düzeldi? Bir şeyi mi kurtardın?”</p><p>Bu sözler Ersan’ı şaşırtmıştı. Beklenmedik bir şekilde sesini alçalttı. “Kaya… aslında derdim sana kızmak değil. Seni anlama çabası bu. Bu umutsuzluk neden? Hayata bu kadar teslim olmuşluk neden? ”</p><p>Kaya, ateşin titreşen ışığında yüzünü avucuna alarak konuştu. “Eskiden insanlara bağlanırdım. Ama ne zaman birilerine fazla güvensem ya da fazla değer versem, mutlaka bir yerden kazık yedim. Bu böyle böyle birikti. Bıktım. Ne kadar çabalarsam çabalayayım, hayatımda hiçbir şey tam olmadı. Kısa bir süreliğine mutlu olsam da sonunda hep o sıkıntı, o anlamsızlık hissi geri geldi. Artık yeni bir şey görmek istemiyorum. Aynı oyunlara, aynı dizilere sığınıyorum. Şu an bile dönmeyi ve sadece odama kapanmayı düşünüyorum. Çok yoruldum.”</p><p>Bu sözlerin ardından ortam tekrar sessizliğe gömüldü. Ancak bu kez sessizlik, acıklı bir empati ile doluydu. Selen, Kaya’nın yanına oturdu ve yumuşacık bir sesle konuştu. “Bugün buradasın. Bizi unutma, Kaya. Düşününce belki her şey iç karartıcı gibi geliyor ama sen İzlanda’ya geldin, 4, hatta Gunnar dahil 5 yeni kişiyle tanıştın ve en zor zamanlardan birinde Ayla’ya yardımcı oldun. Kulübeyi korudun. Ve biz… seni kaybetmek istemiyoruz. Ben seni kaybetmek istemiyorum. Bu yetmez mi?”</p><p>Furkan’da bir ışık belirdi, sözü devraldı. “Kaya, söylediklerin doğru. Döndüğünde hayatın birden bire değişmez. Ama buradaki ufak zaferlerini hatırla. Ve bunlara yenilerini eklemek için adımlar at. Ufak da olsa ilerlemeye değer.”</p><p>Ayla, battaniyesini biraz daha sıkıca sardı ve nazik bir gülümsemeyle konuştu. “Az önce siz bana dediniz, şimdi de ben sana diyorum. Kaya, bir şeye ihtiyacın olursa, boş vermişliği bile anlatmak istesen, bil ki telefonum her zaman açık olacak.”</p><p>Ersan, gerginliği biraz da olsun yumuşatmak istercesine konuşu. “Ben de telefonu açarım ama sonra bir şeyler içmek falan da şart. Dönünce bu mevzuyu bir pub’da masaya yatıralım.”</p><p>Kaya, gülümsemeye çalışsa da gözlerindeki hüzün hala oradaydı. “Tamam. En azından bu gezi bitene kadar… Boş vermeyi düşünmeyeceğim. Buradayım. Savaşacağım.”</p><p>Dışarıda rüzgar şiddetini artırmış, kulübenin duvarlarına sert çarpan seslerle geceyi daha korkutucu hale getirmişti. Ancak içeride, grup arasındaki dayanışma, doğanın zorbalığına karşı koyabilecek kadar güçlüydü.</p><p><strong>Bölüm 14: Yarına Dair Hayaller</strong></p><p>Kulübenin içindeki hava biraz yumuşamıştı. Ateşin ışığı, odanın ahşap duvarlarına titrek gölgeler düşürüyor, çatırdayan odunlar sessizliği bozan tek sesti. Herkes, üzerlerine çöken bu kara düşünceleri biraz dağıtmak istercesine birbirine baktı. İlk sözü Selen aldı.</p><p>“Dönünce…” diye başladı, sonra derin bir nefes aldı ve gülümsedi. “En sevdiğim kimler varsa, hepsine sarılacağım. Bugünü hatırlayıp daha güçlü olmaya çalışacağım. Ve sanırım… anı daha fazla yaşamaya odaklanacağım.”</p><p>Bir süre sessizlik oldu, herkes Selen’in sözlerinin ağırlığını düşündü. Furkan araya girdi. “Sanırım biraz daha girişken biri olmaya çalışacağım,” dedi. “Ne yapmak istiyorum, biraz üzerine düşünmem gerek. Ama akşamları biraz daha kendi başıma dolanırım muhtemelen. Belki kafamı boşaltmanın bir yolunu bulurum.”</p><p>Ayla, Furkan’a dönüp sıcak bir gülümsemeyle başını salladı. “Ben de… sanırım iş konusunda biraz daha rahat olmaya çalışacağım. Alternatif senaryolar üzerine düşünmeyi öğrenmeliyim.” Gözlerini ateşe dikti, bir süre sustuktan sonra ekledi. “Bir de… aramadığım birkaç arkadaş vardı, onları ararım belki. İncelen bağları geri kurmaya çalışırım. Eğer kuramazsam…” Gözlerini Selen’e çevirdi, sesi yumuşadı. “Kuramazsam da sizler olacaksınız.”</p><p>Selen, yüzüne yayılan kocaman bir gülümsemeyle karşılık verdi. “Her zaman.”</p><p>Kaya arkasına yaslanarak hafifçe omuzlarını silkti. “En önce boş vermemeye çalışacağım,” dedi. “Sonrasında… belki biraz yeni filmlere ve spor yapmaya zorlarım kendimi. Gerisi… bilmiyorum. Belki bir kursa giderim. Mesela… dans kursu olabilir.”</p><p>Selen, kaşlarını kaldırıp gülümsedi. “Dans mı? Harika olur. Dilediğinde konuşalım bu konuyu,” dedi.</p><p>Herkesin gözü Ersan’a çevrildi. Ancak Ersan sessizdi, ateşe bakıyordu. Ayla, ona dönerek hafifçe gülümsedi. “Eee, ya sen? İstanbul’a dönünce ne yapacaksın?”</p><p>Ersan omuz silkti, bakışlarını ateşten kaldırmadan konuştu. “Bilmiyorum ya… Her şey yine aynı gerizekalılıkta devam edecek İstanbul’da. Bilmiyorum. Belki de yine kaçmam lazım.”</p><p>Ayla, kaşlarını hafifçe çatarak Ersan’a doğru eğildi. “Ersan,” dedi nazik ama kararlı bir sesle, “sonsuza kadar kaçamazsın. Seni bu kadar isyana sürükleyen şey ne?”</p><p>Ersan, aniden yöneltilen bu soru karşısında donakaldı. “Soruyu anlamadım,” dedi, gözlerini kırpıştırarak.</p><p>Bu sefer Furkan lafa girdi. “Derdin ne, abi?” diye sordu, sesi hem meraklı hem de hafifçe meydan okur bir tondaydı.</p><p>Ersan birden sinirlendi. “Bir derdim merdim yok,” diye çıkıştı, sesi sertti. Oda sessizliğe büründü. Ancak bu suskunluk, Ersan’ı daha da huzursuz etti. Başını öne eğdi, birkaç saniye boyunca ellerini ovuşturdu. Sonunda derin bir nefes aldı ve tane tane konuşmaya başladı.</p><p>“Arkadaşlar,” dedi, sesi yavaş yavaş yumuşuyordu. “Ben de hayal kırıklıkları yaşadım. Değişik bir çocukluktu benimki… Çokça baskı hissettim. Sürekli bir şeyler başarmak zorundaydım. Ve başardıkça, sevildikçe mutlu olduğumu düşündüğüm bir dönemden geçtim. Ama sonra… en ufak bir başarısızlıktan korkar oldum. Önce saklandım. Baktım ki eziliyorum, ben de isyan modunu açtım.”</p><p>Herkes dikkatle dinliyordu. Ersan devam etti, gözleri ateşe dikilmişti. “Nasıl mı açtım? Zor bir işim vardı, bir gün dayanamadım. ‘Yeter ya’ diyerek çıktım. Ama ne yapacağımı bilmeden çıktım. Benim de arkadaşlarım, sevdiklerim vardı. Ama bir yerlerde, bir şeylere canım sıkıldı. O sıkıntıyı yönetemedim. Tartışıp çıktım. Sonra… ne varsa bildiğim, uzaklaşmış ve yerine de bir şey koyamamış buldum kendimi.”</p><p>Ersan derin bir nefes aldı, sesi çatallaşmıştı. “En son, geçmişimle bir gölgem gibi kavga eder haldeyim. Ne yok edebiliyorum, ne de sarılıp barışabiliyorum. Bilmiyorum. Neyin iyi geleceğini… ya da daha doğrusu, neyi yine berbat etmeyeceğimi bilmiyorum.”</p><p>Ayla, bu içten itirafın ardından konuşma ihtiyacı hissetti. “Geçmişle kavga etmek nedir bilirim,” dedi, sesi nazik ve yumuşaktı. “Ama her gün bir iyisini denemek için uyanmadıkça, kendi varlığından rahatsız olmaya devam edeceksin. Geçmiş oldu, üzüldün. Hepimiz de senin adına üzüldük. Ama bazen, kaçırdığın bir basket şutu gibi… ya da kaçırdığın bir otobüs gibi, bir şekilde toparlanman ve yeniden denemen gerekiyor. Şunu düşün. Denersen yine kaybedebilirsin; ama denemezsen kesin kaybedersin.”</p><p>Selen, Ayla’nın sözlerini desteklercesine konuştu. “Ben senden daha tecrübesizim biliyorum. O yüzden, ‘şunu yapmalısın’ diyemem. Ama bugün kritik anlarda bazen hepimiz adına karar verebilen bir iraden vardı. O isyan eden yapının arkasında da dağ gibi duran bir güç var. Bu güce yazık etme. Denediğinde, geçmişle aynı senaryo olacak diye bir zorunluluk yok. En başında, aynı nehirde yıkanmıyorsun. Bunu düşün.”</p><p>Kaya, bir adım öne çıkarak araya girdi. “Senin bu isyan ediyorum dediğin şey de, her şeyi haykırsan da, aslında fiili olarak boş vermenin bir diğer türü değil mi? Bak, ben söz verdim boş vermemeye. Sen de verme. Şikayet etmekle kalma. Hadi, değiştir.”</p><p>Son olarak Furkan söze girdi. “Kardeş,” dedi, sesi sakin ama etkiliydi. “Sadece bunları anlatmakla bile ne kadar güçlü olduğunu gösteriyorsun bize. Sen kendini herkese böyle anlatsan, sana destek olmaya çalışan kişi sayısı sadece dört olmaz, emin ol. Ayrıca… geçmiş seni üzdü, evet. Ama şunu düşün. Şimdi bir güzel haber alsan, farklı bir sürece girsen, geçmişi ne kadar çabuk unutacağını göreceksin. Sabah kalkıp kendini yeni maceralara hazırlayacaksın. Sen yeri geldi hepimize sahip çıktın. Şimdi kendine sahip çıkma zamanı.”</p><p>Ersan başını kaldırdı, gözlerinden iki damla yaş süzüldü. Hafifçe gülümsedi ve “Peki,” dedi. “Ben de sizin için daha uyumlu olmaya çalışacağım.”</p><p>Tam o sırada, Selen bir anda heyecanla ayağa fırladı. “Kutup ışıkları!” diye bağırdı. Ekip hızla dışarı çıktı. Gökyüzünde yeşil ve mor ışıklar, dans edercesine hareket ediyordu. Kimse konuşmadı. Beş dakika boyunca büyülenmiş gibi bu muhteşem manzarayı izlediler.</p><p>Sonunda içeri döndüklerinde, Ersan bir plan önerdi. “Hepimiz biraz yorulduk. 2’şer saat nöbetleşecek şekilde uyuyalım mı? Böylece yarın sabaha biraz daha enerji toplarız.”</p><p>Herkes bu öneriyi başıyla onayladı. Nöbet planını yaptılar: Sırasıyla Ersan, Furkan, Kaya, Ayla ve Selen. Kulübe sessizleşirken, dışarıda rüzgarın sesi giderek şiddetleniyordu. Ancak içeride, yeni bir günün umudu ve dostluğun sıcaklığı vardı.</p><p><strong>Bölüm 15: Zirveye Doğru</strong></p><p>Kulübenin içi, bir önceki geceden kalan hafif bir odun kokusuyla doluydu. Ateşin son kıvılcımları, sabahın ilk ışıklarıyla dans edercesine sönmek üzereydi. Saat 10:30 olmuş, ekip nöbetlerini tamamlamıştı. Herkes, bir yandan dinlenmenin verdiği enerjiyle toparlanmış, bir yandan da günün zorluklarına karşı hazırlıklı olmaya çalışıyordu.</p><p>“Tamam,” dedi Ersan, küçük bir esneme hareketiyle. “Dışarısı biraz daha sakinleşmiş gibi görünüyor. Sanırım bu fırtına dinmeye başladı.”</p><p>Selen, pencerenin buğulu camından dışarı bakarken başını salladı. “Ama hâlâ çok soğuk. Ve rüzgar yön değiştiriyor gibi.”</p><p>Ayla, biraz daha ciddi bir ses tonuyla, “Hadi, yeniden arayalım acil durumu,” dedi. Furkan telefonunu çıkarıp çevrimiçi olmayı denedi. Nihayet bir sinyal buldu ve ekip heyecanla acil durum merkezine bağlandı.</p><p>Acil durum merkezinden gelen sakin bir ses, “Merhaba, durumunuzu öğrenebilir miyiz?” diye sordu.</p><p>Furkan, “Dün geceden beri bir kulübede barınıyoruz,” diye başladı. “Ama şimdi nereye doğru gitmemiz gerektiğini bilmiyoruz. Gunnar’ın kazanın yaşandığı noktada, Stapafellsnamur yolunda olduğunu biliyoruz.”</p><p>“Anladım,” dedi telefondaki görevli. “Ekiplerimiz Gunnar’a doğru yola çıktı. Sizin bulunduğunuz noktayı netleştirmek için dağın zirvesine çıkmanızı rica edeceğiz. Zirveye ulaştığınızda manzarayı tarif edin. Bu, Reykjanesbaer ya da Grindavikurbaer dağında olduğunuzu anlamamıza yardımcı olacak. Oradan size bir helikopter gönderebiliriz.”</p><p>Telefon kapandıktan sonra bir an sessizlik oldu. Kaya derin bir nefes aldı. “Zirve, ha? Yani daha da yukarı.”</p><p>Ersan ayağa kalktı. “Başka çaremiz yok. Hadi, başlayalım.”</p><p>Kulübede kalan son yiyecekleri paylaştırdılar. Kalan son 5 paket bisküvi ve 5 küçük kek, herkesin payına düşmüştü. Furkan, “Bu bizi zirveye kadar götürür,” diyerek herkese payını dağıttı. Ayla, ateşi dikkatlice söndürdü ve herkes çantalarını toparladı.</p><p>Zirveye doğru yürüyüş başlamıştı. Rüzgar hâlâ sertti, ancak geceki kadar hiddetli değildi. Yine de her adımda, soğuk rüzgar yüzlerini kesiyor, karda ilerlemek giderek daha zorlaşıyordu.</p><p>Selen, bir kayanın üzerinden atlarken ayağı kaydı. Düşeceğini fark edince çığlık attı, ama Furkan hemen elini uzatıp onu yakaladı. “Tamam, tamam. Sakin ol,” dedi. “Dikkat etmeliyiz.”</p><p>Selen derin bir nefes aldı. “Teşekkür ederim. Ayağım hâlâ sağlam sanırım.”</p><p>Kaya ise yolun başka bir kısmında kaygan bir yamaca basmıştı. Birden kayarak yere oturdu. “Of ya, bu yokuşlar beni bitirdi!” diye bağırdı. Ayla hemen yanına gidip elini uzattı. “Kalk, Kaya. Birlikte çıkacağız, değil mi?”</p><p>Kaya, Ayla’nın yardımıyla ayağa kalktı ve hafifçe gülümsedi. “Sanırım bu da bir başarı sayılır.”</p><p>Grup, ara sıra durarak, birbirlerine destek olarak zirveye doğru ilerliyordu. Yol boyunca ağaçlar seyreldi, manzara genişledi. Uzaklarda, karla kaplı dağların arasında parlayan bir göl ve ince bir sis tabakası belirmişti. Rüzgar, uğultulu bir şekilde esiyor, sanki bu küçük ekibi zirveye itmeye çalışıyordu.</p><p>Nihayet, grup dağın zirvesine vardığında, manzaranın büyüklüğü karşısında birkaç saniye boyunca donup kaldılar. Ayla, gözlerini kısarak etrafı dikkatle incelemeye başladı.</p><p>“Stapafellsnamur yolunun viraj kısmı,” dedi heyecanla. “Onu görebiliyorum! İşte orası, virajın olduğu yer!”</p><p>Furkan hemen telefonu çıkarıp tekrar acil durumu aradı. Ayla’nın manzarayı tarif etmesiyle telefondaki görevli, “Grindavikurbaer dağındasınız. Harika, yerinizi netleştirdik. Helikopter 30 dakika içinde orada olacak,” dedi.</p><p>Bu haber, ekipte büyük bir sevinç dalgası yarattı. Selen, “Kurtuluyoruz!” diye bağırdı, ardından kahkahalarla gülmeye başladı. Kaya, yerdeki karı avuçlayarak havaya fırlattı. “Sanırım yaşamaya devam edeceğiz.”</p><p>Zirvede beklerken, ekip biraz da olsa rahatlamıştı. Karların üzerinde oturup sohbet etmeye başladılar.</p><p>“Dönünce ilk ne yiyeceksiniz?” diye sordu Furkan, gülerek.</p><p>Selen, düşünmeden yanıtladı. “İstanbul’da en sevdiğim yer var, köftesi muhteşem. Orada kendime güzel bir ziyafet çekeceğim.”</p><p>Kaya, “Ben bir lahmacun diyorum,” dedi. “Ama yanında kesin ayran olmalı.”</p><p>Ayla, “Sıcak bir çorba içmek istiyorum. Ama öyle sıradan bir şey değil, anne çorbası gibi,” dedi, gözleri hafifçe dalgındı.</p><p>Ersan, bu konuşmaları dinlerken sessizdi. Sonunda gülümsedi. “Benim için fark etmez. Ama arkadaşlarla dışarı çıkmak güzel olurdu.”</p><p>Tam bu sırada, helikopterin sesi duyulmaya başladı. Gökyüzünde beliren araç, ekibi iyice heyecanlandırdı. Herkes toparlandı ve helikopterin inişini izledi. Rüzgarla savrulan karlar, sanki bir kutlama dansı yapıyordu.</p><p>Helikopterden inen ekip hızla gruba yaklaştı. “Hepiniz iyi misiniz?” diye sordular. Herkes bir ağızdan “Evet” diye yanıtladı. Helikopter personeli, Gunnar hakkında da bilgi verdi. “Gunnar hipotermi geçirmiş ama şu anda kendine geldi. Bacağı için ameliyata alacaklar. Kalıcı bir şey olmaması için ellerinden geleni yapacaklar.”</p><p>Bu haber, herkesin yüzünde bir rahatlama ifadesi yarattı. “Gunnar için en iyisini diliyoruz,” dedi Ayla. Diğerleri de bu dileği tekrar etti.</p><p>Helikoptere binen ekip, yeniden otellerine doğru yola çıkarken, kafalarında artık bu zorlu günlerin hikayesi vardı. Her biri, bu yolculuktan kazandıkları dostlukları ve içsel değişimleri düşünerek sessizce manzarayı izliyordu. Grindavikurbaer dağları, artık arkalarında kalmıştı. Ama orada yaşananlar, hepsinin hafızasında bir iz bırakacaktı.</p><p><strong>Bölüm 16: Eve Dönüş</strong></p><p>Otelin lobisi, karakterlerimizin yorgun ama huzurlu yüz ifadeleriyle dolmuştu. Ekip, bir köşede sıcak içeceklerini yudumlarken tur firmasından görevli Emilia, ellerinde bir tablet ve üzgün bir ifadeyle yanlarına yaklaştı.</p><p>“Merhaba arkadaşlar,” dedi, sesi samimi ama mahcup bir tondaydı. “Öncelikle yaşadığınız zorluklar için firmamız adına özür dilerim. Umarım Gunnar’ın durumuyla ilgili bilgi almışsınızdır. Kendisi şimdilik iyi ve ameliyat için hazırlık yapılıyor.”</p><p>“Evet, öğrendik. Sağ olun,” dedi Furkan, başını hafifçe eğerek.</p><p>Emilia devam etti: “Bugünkü programınız tamamen sizin tercihinize bağlı. Eğer isterseniz geziyi birkaç gün uzatabiliriz ya da başka bir zaman ücretsiz olarak yeniden gelebilirsiniz. Lütfen kendinizi baskı altında hissetmeyin.”</p><p>Ersan, fincanını masaya bırakarak konuşmaya başladı. “Arkadaşlar, acaba biraz uyuyup ilk uçakla dönsek mi? Başka bir fırsatta yine geliriz belki; ama şu an tekrar yola çıkmaya emin olamadım.”</p><p>Ayla, Ersan’ın sözlerini onaylarcasına başını salladı. “Ben de aynı fikirdeyim. Burada olmak güzeldi, ama yaşadıklarımız yetti sanırım. Eve dönmek istiyorum.”</p><p>Furkan, düşünceli bir ifadeyle ekledi: “Benim de gücüm kalmadı. Biraz dinlenelim, sonra yeniden konuşuruz. Belki başka bir tarihte bakarız.”</p><p>Selen, derin bir nefes alarak konuştu. “Yine yapalım sizlerle, gerçekten. Ama evet, şu an eve dönmek istiyorum. Biraz toparlanmam lazım.”</p><p>Kaya, Selen’e dönüp hafifçe gülümsedi. “Ben de dönelim diyorum. Hiç riske etmeyelim. Zaten fazlasıyla hikaye biriktirdik, değil mi?”</p><p>Emilia, grubun kararını anlayışla karşıladı. “Tamam, anladım. Size hemen akşam saatlerinde Almanya aktarmalı bir uçuş ayarlayabilirim. Yaklaşık yarım saatlik bir aktarmanın ardından gece Sabiha Gökçen’e varacaksınız. Kabul eder misiniz?”</p><p>Grup hep bir ağızdan “Kabul ederiz” dedi. Emilia, “Harika, işlemleri hemen başlatıyorum. Siz biraz dinlenin,” diyerek yanlarından ayrıldı.</p><p>Herkes odalarına çekildiğinde otelin sessizliği, İzlanda’nın doğasının kışkırtıcı melodisinden sonra adeta huzur doluydu. Ayla, yatağına oturdu ve çatlamış ellerini kremleyerek kendi kendine mırıldandı: “Hayat gerçekten garip… Bir gün ofiste, bir gün dağın zirvesinde.”</p><p>Selen, odasında yatağa uzanmış, telefonu elinde tutuyordu. Bir story paylaşmaya niyetlendi, ama vazgeçti. “Bazen sadece yaşamak yetiyor,” diye düşündü.</p><p>Kaya, pencereden dışarı bakarken, “Belki de bu yolculukta kazandığım en büyük şey bu insanlardı,” diye düşündü. İlk kez biraz umutla geleceğini hayal etti.</p><p>Furkan ve Ersan ise odalarında sessizce yatağa uzanmış, uykuyla uyanıklık arasında, yaşadıkları anların zihninde dolaşıyordu. Her biri, bu yolculuktan bir parça alıp götürmeyi kafasına koymuştu.</p><p>Ekip, otelin önünde buluştuklarında yeni bir şoför onları bekliyordu. Otobüse yerleşirken şoför, “Bu arada Gunnar’dan haber var,” dedi. “Ameliyatı başarılı geçmiş, şimdi dinleniyor. Doktorlar umutlu.”</p><p>Herkesin yüzüne hafif bir gülümseme yayıldı. “Gunnar için çok sevindim,” dedi Ayla. Diğerleri de aynı dilekleri tekrarladı.</p><p>Bu seferki yolculuk, beklenmedik olaylar olmadan, huzurlu bir şekilde geçti. Otobüs, karla kaplı yollarda yavaş ama kararlı bir şekilde ilerlerken, ekip gözlerini camlardan dışarıya çevirmişti. İzlanda’nın beyaz örtüsünün altında saklanan doğa, sanki onları uğurluyordu.</p><p>Havalimanına vardıklarında check-in işlemleri hızlıca tamamlandı. İlk uçakta herkes sessizdi, ama sessizliğin altında duygu yüklü bir huzur vardı. Kaya, pencereden dışarı bakarken, “Belki de bu macera benim için bir başlangıçtı,” diye düşündü. Furkan, yanında oturan Selen’e döndü ve “Ne olursa olsun, hayatımıza çok şey kattı bu gezi,” dedi.</p><p>İkinci uçakta, Selen ve Ayla yan yana oturmuşlardı. Selen, “Biliyor musun,” dedi, “bu grup olmasaydı ben burada ne yapardım, bilmiyorum.”</p><p>Ayla, “Biz de sensiz bu kadar ileri gidemezdik,” diye yanıtladı. “Ekip ruhu diye bir şey varmış.”</p><p>Ersan, koltuğunda gözlerini kapatmış, düşüncelere dalmıştı. “İstanbul’a döndüğümde her şey aynı olacak mı?” diye kendi kendine sordu. Ama bu kez soruya bir korku değil, hafif bir umut eşlik ediyordu.</p><p>Uçak, gece yarısına doğru Sabiha Gökçen’e iniş yaptı. Bagajlarını aldıktan sonra, karakterlerimiz terminalde birbirlerine döndüler. Bir süre kimse konuşmadı, sanki söylenecek sözlerin ağırlığını hissediyorlardı.</p><p>Ersan, ilk adımı atarak, “Arkadaşlar, siz olmasaydınız… Yani, iyi ki buradaydınız,” dedi. Sesi biraz çatallaşmıştı.</p><p>Selen, “Sizlerle olmak bana çok şey kattı. Belki bazen zorluklarla karşılaştık, ama her an değerliydi,” diye ekledi.</p><p>Furkan, elini cebine sokarak, “Hadi, hepimiz numaralarımızı paylaşalım. Bundan sonra kopmak yok. Kim bir şey olursa birbirine haber versin,” dedi. Herkes Furkan’ın önerisini onayladı.</p><p>Ayla, “Birlikte daha çok hikaye biriktiririz. Ama şimdilik, bu hikaye bizi birbirimize bağlayan en özel şey,” dedi.</p><p>Kaya, gruba bakarak hafifçe gülümsedi. “Belki de en anlamlı yolculuk buydu. Hepinize teşekkür ederim.”</p><p>Sonunda, birbirlerini teker teker kucaklayarak ve iyi dileklerle vedalaştılar. Her biri farklı araçlara binerek, İstanbul’un gecesine karıştı. Ancak her biri, artık yalnız olmadıklarını bilerek, bu kısa ama unutulmaz yolculuğun izlerini kalplerinde taşıyordu.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3693a870dabd" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[32]]></title>
            <link>https://medium.com/@sirtmezodermi/32-1b4b1c2ba06?source=rss-789fc6f4aa20------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1b4b1c2ba06</guid>
            <category><![CDATA[challenge]]></category>
            <category><![CDATA[league]]></category>
            <category><![CDATA[nfl]]></category>
            <category><![CDATA[football]]></category>
            <category><![CDATA[predictions]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Melih Arpacı]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 10 Sep 2023 17:09:37 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-09-10T17:10:39.566Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*WL0PC0YH9MU4PcaS.png" /></figure><p>Buraya, ara ara öneri niteliğinde bazı deneyimlerimi eklemeyi düşündüm. Son zamanlarda okuduğum kitaplardan gittiğim yerlere, indirdiğim uygulamalardan kullandığım deterjana kadar tavsiyelerin ne kadar önemli olduğunu, daha kaliteli bir yaşam için anahtar olduğunu anladığım dönemlerdeyim. Buraya zaman zaman çeşitli konulardan gördüklerimi not olarak bırakacak ve etrafıma da daha fazla soru sorup onlardan da daha fazla tavsiye kovalayacağım.<br>İlk olarak NFL ile bir başlamak istedim, yeni sezon da başlamışken. 32 takıma da 2023–24 sezonunda şans verebilmek için en azından bir sebebimiz olabilir mi sorusuna cevap arayarak şu şekilde sorular sıralayabilirim:</p><p>AFC West<br>Kansas City Chiefs: Son şampiyonlar. Son 4 senenin 3&#39;ünde superbowl gördüler, 5 sene üst üste konferans finali gördüler. Dominasyonları kırılacak mı, ilerleyen yılların herhangi bir etkisi olacak mı, Mahomes yine bir MVP alacak mı?<br>Los Angeles Chargers: Geçtiğimiz seneki hayal kırıklığının üzerine artık tecrübeli de sayabileceğimiz Herbert’ın liderliğinde bu sene şeytanın bacağını biraz daha kırabilecek mi, isim yapmış defans liderleriyle playoff basamaklarını tırmanabilecek mi?<br>Denver Broncos: İlk yılı felaket başlayan Russell Wilson-Denver birlikteliğinde ikinci yıl bir şans, Wilson’dan da belki bir son dans görebilir miyiz?<br>Las Vegas Raiders: Derek Carr sonrası dönemde geçiş nasıl olacak, Davante Adams’ın Jimmy ile veya sakatlık durumuna göre diğer QB’lerle iletişimi nasıl olacak, bu sezon da kendisini NFL’in en etkili WR’leri arasında görebilecek miyiz?</p><p>AFC South<br>Indianapolis Colts: Carson Wentz’li Matt Ryan’lı geçiş dönemi bitti. Çaylak Anthony Richardson bize neler gösterecek, Jonathan Taylor’ın trade ihtimali nasıl sonuçlanacak ve neler getirip götürecek<br>Houston Texans: Deshaun Watson sonrası oluşan QB boşluğuna CJ Stroud bir noktada ilaç olabilecek mi? Devin Singletary eklemesi sonucu koşu oyunlarında daha güvenilir bir katkı izler miyiz? <br>Tenessee Titans: Tannehill ile konferans yarı finalinin ötesine gitmeyen macerada Deandre Hopkins bir değişim yaratır mı? Derrick Henry’den 2021 doneleri izler miyiz, yoksa yine uzun bir sakatlık görür müyüz?<br>Jacksonville Jaguars: Giderek olgunlaşan Trevor Lawrence oyununda bu sene daha az interception görür müyüz? Geçen sene pek çokları tarafından overrated bulunan kontratlı oyunculardan bu sene güzel bir katkı gelir mi?</p><p>AFC North<br>Cincinnati Bengals: Peri masalı geçen sene biraz erken bitti. Joe Burrow, bizlere bir konferans finali daha izletir mi? Ligin en iyi WR 3&#39;lüsü bu sene hangi maçlarda keyifli anlar yaşatacak? Chiefs’in önünde konferans liderliği şansı ne kadar mümkün?<br>Baltimore Ravens: Kontrat sonrası Lamar Jackson’dan bir 2020 donesi izler miyiz? OBJ’in uzun sakatlık sonrası gelişi ne kadar etki getirecek ve bu etki için OBJ ne kadar sağlıklı ve verimli kalabilecek?<br>Pittsburgh Steelers: TJ Watt’tan 2021 gibi bir sezon görür müyüz? Naijee Harris, en çok yard alan RB olma konusunda ne kadar güçlü bir aday? Bu zor division’da play-off’a kalabilecekleri veya kalamayacakları ne zaman sonra belli olur?<br>Cleveland Browns: Deshaun Watson ne kadar hazır ve ne kadar futbolun içinde kalabilecek? ZaDarius Smith gibi bir ekleme Garrett liderliğinde Browns defansına ne katacak. Nick Chubb’ın şapkadan tavşan çıkardığı günlere ara ara döner miyiz?</p><p>AFC East<br>Patriots: Jones-Cunningham-Zappe tandeminde herhangi bir sabit tercih olur mu, bu çok sık değişir mi? Rodgers eklemesi de sonrası iyice zorlaşan division’da Patriots bir erken tanking düşünür mü? Belichick-Eliott ilişkisinden verim ne ölçüde alınır?<br>Jets: Çok iyi bir nüve var, acaba Zach Wilson bu nüveyi taşır mı dedik, Aaron Rodgers geldi :) Rodgers ne kadar hırslı, meteliğinde ne kadar sihir kaldı, şaşalı New York futbol günleri görür müyüz? Bills ve Dolphins gibi tehlikelerin arasında konferans liderliği ne ölçüde mümkün?<br>Bills: Hep arzulanan ama bir türlü gelmeyen Super Bowl bu sene ihtimal dahilinde mi? Josh Allen ileriye mi gider, geriye mi? Von Miller Hall of Fame yürüyüşü öncesi ne kadar daha gözümüzün pasını alacak?<br>Dolphins: Hill-Waddle ikilisi şova kaldığı yerden devam edecek mi? Tua’nın sakatlık riski ile mücadelesi nasıl olacak, offseason’da neleri değiştirdiler? Playoff’a nereden kalacaklar, nasıl yol alacaklar?</p><p>NFC West<br>Los Angeles Rams: Superbowl sonrası gelen korkunç sezonun etkileri ne kadar silinecek? Stafford, Akers, Kupp, Donald birlikteliğinden belki bir son dans çıkacak mı? Donald’dan 17 haftanın kaçında bir dominasyon göreceğiz? Ramsey takası sonrası Secondary nasıl şekillenecek?<br>San Fransisco 49ers: Son 4 sezonun 3&#39;ünde NFC konferans finali oynayan, öyle ya da böyle winner bir camia. Peki hem Jimmy hem Trey ayrılığı sonrası QB krizi Purdy ile çözülecek mi? Bosa’yla de çözülen maaş krizinin ardından korunan “Yıldızlar Kadrosu” bu sene Superbowl görür mü?<br>Seattle Seahawks: Wagner’in takıma dönüşü sonrası ne değişir? Geno Smith bir güzel sezon daha verir mi? Takım San Fransisco’yu ve playoff’u zorlar mı?<br>Arizona Cardinals: Murray’i deyim yerindeyse erken emekli eder miyiz, yoksa bir 2020 kesiti sunar mı? Erken bir tanking gelir mi; yoksa Conner ve Baker’ın aklında farklı düşünceler var mı?</p><p>NFC South<br>Tampa Bay Buccaneers: Brady resmen sahneyi terk etti, onun ve mentalitesinin boşluğu ne kadar dolacak? Todd Bowles takımda ne kadar süre kalır, Mayfield neler sunar, işler iyiye gitmezse sürpriz bir Mike Evans takası gelir mi?<br>New Orleans Saints: Uzun ve çok yorucu Oakland/Las Vegas macerasından sonra Carr’da ne kadar enerji kaldı? Thomas ve Kamara’nın futbolla araları nasıl? Olave ve Mathieu ne kadar keyif verir? Sean Payton sonrası Taysom Hill ne sıklıkla ve hangi pozisyonda görürüz?<br>Atlanta Falcons: Mariota dönemi de erkenden bitti. Ridder formanın tek sahibi mi, Heinicke ara ara zorlar mı? Cornadelle emekli olmadan önce ne durumda, Kyle Pitts’ten keyifli sekanslar izler miyiz?<br>Carolina Panthers: Bryce Young sihri için hazır mıyız, Cam Newton 2016&#39;dan beri tat kaçıran QB krizine artık çözüm bulduk mu? Adam Thielen emekli olmadan birkaç güzel Slant izler miyiz?</p><p>NFC North<br>Minnesota Vikings: Rodgers gitti, ancak gümbür gümbür Lions geliyor. Bu hücum gücü division liderliğini perçinleyebilir mi? Cousins ile inişli çıkışlı gidiş ne durumda olacak. Son topa kalan maçlarda ne kadar üzecek ne kadar sevindirecekler? JJ’den bu sene gözlerimize inanamayacağımız kaç hareket izleyeceğiz?<br>Green Bay Packers: Neredeyse 1992&#39;den beri ilk defa bir QB boşluğu var. Jordan Love, Rodgers antrenmanlarından ne kadar gelişerek çıktı? David Bakhtiari eski günleri anımsatır mı? Erken bir tanking görür müyüz?<br>Chicago Bears: Justin Fields döneminde ilk winning season zorlanır mı? Division mücadelelerinde maçlar son toplara ne kadar kalır? Herhangi bir kötü gidişatta yine koç değişikliği görür müyüz, bu sefer kim gelir?<br>Detroit Lions: Chiefs galibiyeti ile başladılar, yürüyedursunlar. Beklenen division liderliği için o sene bu sene mi? NFL’in en göz ardı edilen camialarından biri, bu sene ne kadar ileriye gider? Şükran gününde ne yaparlar?</p><p>NFC East<br>Dallas Cowboys: Dak-Trey birlikteliği nasıl geçecek? Elliott sonrası en öne çıkan receiver Pollard mı olacak, sürpriz bekler miyiz? Yine bir divisional round’da elenme mi bekliyoruz, yoksa daha iyisi-kötüsü olur mu? Cee Dee’den ne kadar elit bir performans alırız?<br>New York Giants: Rodgers’ın da gelişi sonrası en iyi New York takımı kim? Geçen seneki rüyayı devam ettirebilirler mi? Daniel Jones bizleri ne kadar yükseltecek, ne kadar düşürecek. Saquon sakatlanmaz, değil mi?<br>Philadephia Eagles: Son 6 senede 2 Superbowl görmek ve geçen senedeki muazzam Jalen Hurts performansına bir yenileri eklenir mi? Division içi maçlarda ne kadar üstünlük sağlanır? Jason Kelce bu yaşında halen ligin en iyi 2–3 Center’ından biri olur mu?<br>Washington Commanders: Takım ne zaman üst sıraları zorlayabilir konumlara dönecek? Bu seneki QB tandeminden ne beklemeliyiz? Terry Mclaurin bu sene yard sıralamasında kaçıncı bitirecek?</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1b4b1c2ba06" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Puzzle]]></title>
            <link>https://medium.com/@sirtmezodermi/puzzle-431ac61c7c0f?source=rss-789fc6f4aa20------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/431ac61c7c0f</guid>
            <category><![CDATA[bulmaca]]></category>
            <category><![CDATA[oyunlaştırma]]></category>
            <category><![CDATA[meydan-okuma]]></category>
            <category><![CDATA[oyun]]></category>
            <category><![CDATA[puzzle]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Melih Arpacı]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 10 Sep 2023 15:48:53 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-09-10T15:48:53.893Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Gelgelelim serinin bir devam niteliğindeki yazısına. Son 1,5 yılımda inceleme şansı bulduğum, zamanımın önemli bir bölümünü meşgul eden ve bir nebze iyi kötü özellikleriyle tanıştığım bir “oyun türü” hakkında biraz notlarımı aktarabilirim. Elbette ki burada confidential, gizli bilgi sınıfına girebilecek teknik bilgilerden veya ince kıyaslamalardan bahsedemem; lakin her oyuncunun bir nebze fark edebileceği daha sosyal beceri alanındaki işlerden tartışma açabilecek düzeyde fikir beyan edebilirim.<br>Son 1,5 yıldır bir puzzle oyunla içli dışlı olabilme şansı buldum. Bunun aslında temeli, Candy Crush 3&#39;lü eşleştirmelerden oluşuyor olsa da daha büyük resimden aslında bir puzzle oyunu olarak nitelendirebiliriz. Aslında önünde bir bulmaca var. Bulmacanın bir hedefi, bu hedefi yapabilmek için kısıtlı bir hamle sayısı var. Yine bu bulmacanın her bir hücresinde parçasında ögeler ve bunların farklı özellikleri, kabiliyetleri mevcut. Bir bulmacayı bitirince diğeri, onu bitirince diğeri. Belli sıklıklarla yeni ögeler ve daha karmaşık panolar geliyor. Aslında içimizdeki bulmaca çözme içgüdüsünü taze tutarak, günlerce aylarca peşinden sürüklemek üzerine bir tür. Ve aslında çok temelde de bir yarış. Oyuna yeni bulmacalar, yeni meydan okumalar ekleyen üreticiler ve onları da bitirerek bu meydan okumaya cevap veren daha fazlasını talep eden tüketiciler. Peki, yine bu confidential kısımlara girmeden, kitleleri peşinde sürüklemek ve daha fazla kullanıcıya ulaşmak adına puzzle/bulmaca oyunlarda neler önemli, neler faydalı görebildiğim kadarıyla buraya bir not etmem gerekirse, şunlardan bahsedebilirim.<br>* Net bir görünüm. Kullanıcının bütün ögeleri birbirinden ayrı bir şekilde net seçebilmesi, hangi ögenin hangi özelliğe sahip olacağını net anlaması ve ona göre hamlelerini rahatlıkla planlayabilmesi gerekmekte. İlk etaptan gözleri yormaması, o bulmacaların içine girmesi ve yeni levelleri talep edebilmesi açısından çok kritik.<br>* Hamle akıcılığı. Nasıl ki Twitter/Instagram’da bir beğeni butonuna basmamızın bir kısa feedback’i oluyor, o gönderiyi beğendiğimizi bize hissettiriyorsa, aslında burada da hamleyi hissettirmek önemli. Bilhassa farklı ögelerin kendilerine has kabiliyetlerini net şekilde gösterebilmek, kullanıcı o ögeleri kullanırken ya da tetiklerken evet şimdi bu hamleyi yaptın kısmını kendisine doğru bir akışta sergilemek, kullanıcının parmağından ya da telefonundan ziyade oyunun içine dalması açısından matrix görevi görüyor.<br>* Özel efektler, sesler, animasyonlar, dikkat çekici ekranlar. Gün sonunda mevcut hayatından soyutlanan, buraya hem keyif almaya hem de bir meydan okumaya gelen kullanıcının, duygularına ve güdülerine hitap etmek bir artıdan ziyade adeta temel unsur. Filmlerdeki aksiyon dozajı yüksek sahneleri, sanat eserlerindeki estetik kaygıyı yükselten ağdalı ifadeleri aslında burada da bu düzleme oturtmak mümkün. Burada mümkün olduğunca kullanıcıda hoş bir etki bırakarak bunu tekrarını talep ettirmeyi amaç oluyor aslında. <br>* Meydan okuma çeşitliliği. Nasıl ki tutku duyduğunuz yemekleri farklı yerlerde denemek istersiniz, ya da seyahat tutkunlarının kafasında hep yeni yerler vardır, burada da aslında sürekli yeni pano dizilimleri, yeni ögeler, zaman zaman zor-kolay dengesindeki değişimler, kullanıcıyı daima diri tutmakta ve daha doğrusu yarışın içinde tutmakta anahtar görev görüyor. Birbirinin hemen aynısı olan yerlerde kim bulunmak ister ki, aynı şekilde çok benzeri panolarda kim neden saatlerini geçirsin diye düşünebiliriz.<br>* Zor-Kolay dengesi. Neden 4 parça veya 40.000 parça puzzle’lar pek üretilmiyor diye düşünebiliriz. Bir levelin çok kolay olmasının bir meydan okuma hissettirmeyeceği gibi, sadece bitirilemesin umuduyla level tasarlandığında da kullanıcıları daha iyisine tetiklemek yerine daha çabuk uzaklaştırabilmek kuvvetle muhtemel. Burada önemli olan, yapamadım ama bir daha uğraşsam yapabilirim, şunu da alırsam yapabilirim demek; bu güdüyü tetiklemek. <br>* Kolay yönlendirme. Ekranların açık net anlaşılır olması, leveller arasında geçişte ya da herhangi bir şeye ihtiyacımız olduğunda da kolayca ne yapacağımızı bilebilir olmak yine bir uygulamanın içinde vakit geçiren kullanıcının odağının o uygulamada yapmak istediklerinden başka hiçbir şeye kaymaması açısından kıymetli.<br>* Sosyal etkileşim. Burada sadece levellere karşı değil, bu levelleri bitirirken diğer oyunculara diğer bitirenlere karşı olan bir yarış da, kişiyi çokça güdüleyen, bir adım öne geçmek için ekstra efor sarfettiren durumlardan biri. Bir diğer açıdan da, beraber aynı oyunu deneyimlediğin, aynı tutkuya sahip olduğun kişilerle etkileşime geçmek çok daha kolay. Zira bu ortak paydada buluşma hissi birbirine yardımcı olmayı, ekip olmayı ya da bir şeyler paylaşmayı çok çok kolaylaştırıyor.<br>* Yan görevler. Sadece bulmaca çözmeyi sevmeyen ya da bir noktada tıkanan kullanıcılar için, onları daha küçük ama ana arterdeki devamlılığına katkıda bulunacak ufak görevler vermek, hem kullanıcının harcadığı vakti ve odağını arttıracak hem de dönemeçler esnasında motivasyonunu ayakta tutacaktır. Keza aynı şekilde yapılan levellerin sonucunda level dışında bir ilerleme dışında da kazanım elde etmek, kendini bir senaryonun içinde bulundurmak, bu levelleri aşmayı daha da anlamlı kılacaktır.<br>* Hatırlatmak. Kullanıcıların kendi yaşam döngüleri içerisinde oyunla ilgili veya oyundan bağımsız sebeplerden ötürü uzaklaşmaları oldukça doğal. Bu uzaklaşmayı kırabilmek adına kullanıcıya kendini hatırlatmak veya uzundur gelmedin, gelirsen bir de şöyle ilgi çekici şeyler kazanacaksın şeklinde bir şeker uzatmak döngüyü ve ilgiyi yeniden başlatmaya sebebiyet verebilir.<br>* Çözüm odaklılık. Her ne kadar kullanıcılar karşılarında ekranlar serisi görse de, aslında o uyglamanın arkasında bir ekip var. Kullanıcıların yaşadıkları sorunda bu ekibin hem ilk anda hızlı ve etkili desteği ile yanlarında olduğunu hissettirmesi, hem de sonrasında çözüm odaklı gitmesi, kullanıcının sevdiği sevmek istediği uygulamaya “güvenmesi”ni de sağlar.<br>* Canlılık. Bir üstteki maddeyi, aslında geri bildirimlere veya gelişmelere göre evrilmek olarak da yorumlayabiliriz. Bunun dışında, hem bulmacaları bitirmeye çalışan kullanıcılar için hem de genel açıdan oyunun içinde keşfe çıkan herkes için uygulamayı daha güncel ve zinde tutmak yine kullanıcıda hep, ee gelecekte ne gelecek hadi biraz daha devam edeyim güdüsünü tetikleyecektir.<br>* Kişiselleştirme. Nasıl ki sosyal platformlarda artık bir kimlik oluşturuyor, kendimizi aslında farklılaştırıyor ve özelleştiriyoruz, bu kadar odak ve emek verdiğimiz herhangi bir platformda uygulamada da bunu sağlamak istememiz oldukça olağan ve bu imkanı bulabildiğimiz ölçüde de buraya özel bir kimlik oluşturmak, diğer kimliklere karşı kazanımlarımıza ve neler kazanabileceklerimize tetiklenmek ve bu tetiğin de yeni meydan okumalara yol açmasında güzel bir potansiyel yer alıyor :)</p><p>Daha çok duygulara ve güdülere odaklanarak, umarım bir nebze aktarım yapabilmişimdir ve sorular sordurabilmişimdir, okuyan herkese teşekkürler :)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=431ac61c7c0f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ürün]]></title>
            <link>https://medium.com/@sirtmezodermi/%C3%BCr%C3%BCn-bed2b1c73f6c?source=rss-789fc6f4aa20------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/bed2b1c73f6c</guid>
            <category><![CDATA[ürün-geliştirme]]></category>
            <category><![CDATA[ürün]]></category>
            <category><![CDATA[yönetim]]></category>
            <category><![CDATA[proje]]></category>
            <category><![CDATA[urun-yonetimi]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Melih Arpacı]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 09 Sep 2023 19:19:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-09-09T19:22:10.461Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Geldik alandaki ikinci yazımıza, “ürün yönetimi”. Aslında bugün çalışma hayatımı bir pasta dilimi ile ikiye böldüğümde, yarısında bulunan bu ürün yönetimi kısmı, her ne kadar birinci yazıdaki “proje yönetimi” ibaresindeki bütün notlarımı içerse ve oraya çok yakın görünse de, içine girdikçe çok daha farklı doneler de barındırdığını gösterdi ve hem mesleki tatminiyle hem de hayata kattıkları ile biraz daha iyi ki dedirtiyor, yolun görece çok da başındaki biri olarak. <br>Biraz temel farklılıkları ile başlayarak, sonrasında yine madde madde notlar bırakabilirim. Öncelikle ürün dediğimiz şeyin en şahsına münhasır özelliği, temelde bir canlı olması. Yaşayan, sevilen-sevilmeyen, kullanılan-unutulan, yorum yapılan, önerilen, birilerine bir noktada “dokunan” her şeyi bu sınıfın içerisine alabiliriz. Tabii günümüzde “live ürün” tabiiri daha çok e-ticaret sitesi veya mobil uygulama/oyun gibi sürekli açık olan ve online değişiklik yapılabilen içeriklere daha çok tekabül ediyor, ancak market raflarındaki ürünler de aslında 24 saat kullanılabilen ve bir şekilde hafızalarda yer edinen şeyler. Tüketicide bıraktığı iz açısından bakacak olursak, hemen hemen her şeyi bu sınıfa alabilmek de mümkün. Burada farklılık olarak gördüğüm, aslında bu ürünle beraber siz de yaşıyorsunuz, onunla mutlu oluyor yükseliyor düşüyorsunuz veya üründe karşılık bulanlar aslında sizsiniz, yapmak istedikleriniz veya yapabildikleriniz. Sadece yaptığınız etkilerle değil, onların tepkileriyle de döngüsel olarak yüzleşiyor ve gün sonunda tezleriniz ve antitezleri ile kendi gelişiminizde sentezler çıkarıyorsunuz. (Teşekkürler Hegel) Bir diğeri de, kapsamının genişliği aslında başı sonu belli olan projelere göre çok daha yüksek ve gün sonunda bu, farklı yönlerdeki edinimleri talep eden, kişiyi daha “çok yönlü” bir gelişime iten bir süreç. Yeri geldiğinde sıfırdan yeni şeylerin üretiminde öğrenmeniz gereken teknik süreçler, yeri geldiğinde tüketici davranışları analizi için kullanılan yöntemler, yeri geldiğinde rakip ürünlerin artı eksileri için girilen detaylar bunlardan sadece birkaçı. Son olarak, ürün yönetiminin en önemli alametifarikası olarak o ürüne “yön verebilmek” ve “karar verebilmek”. Bu kısımda da hem ürünün başından geçen ve geçecek her olaya ilişkin sorumluluğu yüklenmek ve hem de doğru amacı doğru yöntemi belirlemeye çalışarak peşinden bir takımı da sürüklemek anahtar kavramlar diyebilirim. Biraz uzun da özetledim; ancak şimdi nasıl izler bıraktığı konusuna geri dönmek ve maddelerde daha da detaylandırmak isterim.<br>* Ürünle yaşamak. Elbette ki yönettiğimiz ürün bizim en sevdiğimiz değer olmayabilir, veya hayatımızın geri kalan zamanlarında doğru bir uzaklaşma ve deşarj da gerekebilir; ancak bizim amacımızın ürünün amacı, varmak istediğimiz yolun ürünün başarısı olacağı yerde ona katacağımız yeni özelliklere yönelik heyecan duymak, onun tüketici nedzinde yaşadığı sorunlarda üzülmek ve doğrudan çözüm yöntemleri düşünmek, herhangi bir konuda karar verirken birincil önceliği onun sağlığı ve gelişimi yapmak olmazsa olmazmış, bu edindiğim en kıymetli kazanım oldu.<br>* Denemek, yine denemek, yine denemek. Elbette ki sağlam bir iş planı ile başlamak, bilhassa hesabını kitabını iyi ayarlamak çok önemli, ancak hem tüketici davranışlarının değişmesi, hem rakip ürünlerin değişimi ve gelişimi, hem de daha sayabileceğimiz onlarca çevresel faktör gereği, hiçbir zaman gideceğimiz yol Full-HD berraklıkta görünmüyor. Bazen deneyip başarısız olabilirsin, denemezsen hiçbir zaman başarılı olamazsın. Ürünle ilgili de, temeli ve amacı olan pek çok şeyi, uzunca ayrıntılarıyla planlamak yerine minimum uygulanabilir haliyle denemek ve etkisini görerek üzerine koymak, hem rekabette hem de ürünün kendi gelişiminde öğreniminde çok katkı sağlıyor.<br>* Detaylar, nüanslar. Ürününüz bir “tekel” ise bile kullanıcıların elbette ki olumlu/olumsuz deneyimleri olabilir, “tekel” değilse zaten bir rekabet içerisindesinizdir ve bu rekabette sizin tercih edilme/edilmeme sebepleriniz olacaktır. Bunlara hakim olmanın, en doğrusu nedir ne yapmalıyım’ın bir “ders kitabı” bulunmuyor, çünkü bu doğru zaten aslında sabit değil ve kitlelerin tercihlerinin “göreliliğinde”. Burada en fark ettiğime mutlu olduğum kısım, hem kullanıcıların davranışları, yorumları içindeki hem de rakip ürünlerin ekranlarında, geçişlerinde, süreçlerinde, öne çıkardıklarındaki detayların aslında her şey olduğu. Yeri geliyor, rakip ürünlerin içerisine girebildiğimiz kadar kendi ürünlerimizin de farkında oluyoruz. Yeri geliyor, uzun vadede ürünümüze karşı körleşebiliyoruz ve kullanıcılar bizi hiç de bilmediğimiz uykudan çok sert bir şekilde uyandırabiliyor. Bu hem uzun hem de “detay” kelimesinden alışılagelen “yoğun” süreçte motivasyonu ürün odaklı tutmak ve kopmamak, gün sonunda çok daha birikimli ve özgüvenli kararlar almaya olanak veriyor.<br>* Değişebilmek, eleştirilebilmek. Ürünün “hayatı” sırasında pek çok olumsuzluk yaşanabiliyor ve burada birincil sorumlu olarak bu sorumluluğu üstlenmek gerekiyor. Bu sorun, çevresel faktörlerden olabildiği gibi, elbette aldığımız kararlardan da kaynaklanabilir. İki durumda da, bir uyarı var ve mevcut halinden kullanıcılar memnun değil, bu da çeşitli aksiyonlar almaya işaret ediyor. İşte bu noktada, ürünün gideceği vizyonu değiştirmekten, kurduğumuz bazı hipotezleri ellerimizle çürütmeye kadar birçok kararlarımızı ve motivasyonumuzu zorlayacak bazı şeyler mevcut. A seçeneği, bunu bir yenilgi olarak kabul eder ve nasıl böyle bir şey yaptım kısmına üzülerek veya bu aksiyonu almamakta direterek süreçleri arapsaçına çevirebiliriz. B seçeneği, buradaki yanlışlardan, yanlışlarımızdan da bambaşka öğrenimler edinerek hem bakış açımızı hem de yöntemlerimizi değiştirebilir, farklı bir boyut katabiliriz. B.<br>* Karar vermek, verebilmek. Gün sonunda o üründen sorumlu kişi, o ürünün yöneticisi olmak, hem ürünün vizyonu ve gelecek gün-hafta-ay-yıllarda o ürüne neler katılacağı hakkında, hem de ürünün yaşadığı/yaşayacağı herhangi bir soruna karşı herhangi bir ikilemde kalındığında bir yol çizmeyi/seçmeyi içeriyor. Burada elbette karar dediğimiz sadece tek seferde çıkan bir cümleden oluşmuyor. Kullanıcı verisinden geçmiş tecrübelere, takım içindeki beyin fırtınasından sektördeki diğer gelişmelere kadar bu kararı sentezleyen onlarca faktör var. Lakin gün sonunda “şunu yapıyoruz” demek (bunu da ürünün kendisine ve çevreye hakim olarak “özgüvenle” söyleyebilmek) ve yine herhangi bir sonuca karşı bu kararı verdiğinin bilinciyle yüzleşebilmek bu görevi hem çok keyifli hem de bir o kadar kritik hale getiriyor.<br>* İletişim. Varsa yoksa iletişim. Ürün geliştirme ekibi, tasarımcılar, yazılımcılar, üreticiler, tüketiciler, son kullanıcılar, hissedarlar… Her türlü bir takımın içindesiniz ve bu bütün paydaşların da aslında tam ortasında yer alıyorsunuz. Ve öyle ya da böyle herkes bu ürün olduğu için mutlu olmak, bu ürünün daha başarılı olmasını, bu ürün olduğu için iyi ki diyebilmeyi istiyor. Bu amaca yönelik tüm takımı bir arada tutabilmek, gün sonunda bu arzulara kavuşabilmek için neyi neyden önce yapmak lazım, nelerden kaçınmak lazım, nasıl bir düşünce yapısında olmak bu değerleri oturtmak sürecin en başından doğru bir gidişat açısından kaçınılmaz oluyor. Bir diğeri de, ürüne vizyon verebilirken bu bütün paydaşları yoluna ortak edebilmek. Bunun hem ürüne ilişkin hakimiyet ve tecrübe ile ilişkisi bulunurken hem de diğer paydaşlara da bu vizyonu doğru bir şekilde aktarabilmek, onların da kendi isteklerini ve katabileceklerini bu potada eritebileceklerini gösterebilmekte gizli. Son olarak, süreçteki zorluklara da elbette bir takım olarak göğüs gerebileceğinizi veya ürünü başarıya ulaştırırken takımın her bir parçasının da azami katkı verebilmesi gerektiğini asla unutmamak lazım. İşte bu noktada da, iyi bir takım her şey, iyi bir iletişim bu her şeyin başı oluyor.</p><p>Umarım birazcık olsun ilgi çekebilmiştir veya keyif almışsınızdır, sonraki yazılarımda biraz daha teknik kısımlardan veya farklı konulardan gelebilirim, şimdilik buraya kadar. Görüşmek üzere :)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=bed2b1c73f6c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Proje]]></title>
            <link>https://medium.com/@sirtmezodermi/proje-ab89fa8786c4?source=rss-789fc6f4aa20------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ab89fa8786c4</guid>
            <category><![CDATA[ürün-geliştirme]]></category>
            <category><![CDATA[proje]]></category>
            <category><![CDATA[ürün]]></category>
            <category><![CDATA[urun-yonetimi]]></category>
            <category><![CDATA[proje-yönetimi]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Melih Arpacı]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 09 Sep 2023 18:29:11 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-09-09T18:29:11.618Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Aslında bu tarz yazıların genellikle “VP, Founder, Director” title’larına dayalı veya minimum 10+ yıl deneyimli veya “Keynote Speaker” seçimine hak kazanmış kişiler tarafından yazılanları çok daha makbuldür ve bu bir bakıma da doğrudur, kabul ederim. Neticede önemli tecrübeler büyük başarı/başarısızlıklarla daha korelasyon içindedir ve bu başarı/başarısızlığın boyutu ile insanlarda uyandırdığı merak aynı şekilde bir doğru orantı içerisindedir. Neden benim bu yazıyı yazdığıma gelince; aslında hem bir genel açıdan yazmaya daha tanıdık bir noktadan dönüş, (tıpkı bir uzun süreli hastalığın ardından iyileşince, önce yakın yerlere yürümek gibi) hem de daha çok kişisel bir blogda gördüklerimi görmeye çalıştıklarımı bir not defteri niteliğinde aktarmak ve bunu bir sosyal ortamda yaparak belki de okuyucuların da aklında bıraktıklarıyla yeni tartışmalar oluşturarak bu edinimi daha da zenginleştirmek. Hazırsak, bugün birinci yazı olarak “proje” kavramının bende bıraktıkları üzerine biraz laflamak isterim. Devamı da “ürün” ile gelecek.</p><p>Aslında çok bilinçli bir şekilde “ürün yönetimi” kavramıyla tanıştığımı söyleyemem. Hayalini kurduğum bölümün, aslında hiç de bana ait olmadığını öğrenmem uzun sürmemiş; lakin üniversiteden sonra ne yapacağım sorusu uzunca aklımdan çıkmamıştı. O süreçte, daha çok “bu işi yapmak istemem, yapamam” dediklerimin arasından yaptığım başvurulardan, temelde “proje yönetimi” içeren bir iş ile eşleşmemle bu süreç başladı diyebilirim. Bu esnada bu iki kavramı şu şekillerde ayırmam gerekecektir muhtemelen. Proje, daha başı sonu belli ve canlıya çıkıldıktan sonrası pek de mühim olmayan, ve daha küçük ekiplerle daha kısa sürede ortaya çıkarılmaya çalışılan bir kavram oldu meslek hayatımda ilgilendiğim süre zarfında. Ve üzerinde durduğumuz temel 2 kavram; zaman yönetimi ve son ürünün temel beklentileri karşılaması üzerine idi. Elbette tüketici ekip ile beklentileri anlamak için tartışmalara girmek, bu beklentileri ilgili geliştirici &amp; tasarımcı ekiplere anlatmak için teknik detaylara bir nebze hakim olmak gerekliydi; ancak “karar verici” olmaktan ziyade, ekonomik olmak daha önemliydi. Eğer ekonomiyi, kıt kaynakların kullanılmasında en yüksek faydanın elde edilmesi amacını inceleyen bir bilim dalı olarak ele alırsak, ekonomik olmak da burada kısıtlı zaman-insan gücü ile aslında proje içerisinde istenen bütün özellikleri teslim edebilmek diyebiliriz. Burada uzunca projelerden ya da teknik detaylardan bahsetmek yerine, biraz bende iz bırakan anahtar bazı noktalardan bahsetmem daha doğru olacaktır. <br>* Sadece isteği almaktan ziyade, isteğin arkasındaki motivasyonu görmek, bu proje/eklenti nasıl kullanacak ve gün sonunda hangi kararlara yol açacak onu görmek; hem o isteği daha net yansıtmaya hem de gerektiğinde daha doğru/hızlı/çözüm odaklı alternatiflere yönlenmekte çok önemli imiş, bunu gördüm.<br>* Zamanla çalıştığınız her insanı motivasyonları yapmak istedikleri istemedikleri, güçlü yönleri ve zayıf yönleriyle tanımak, hem onlarla kuracağınız iletişimin detayını ayarlamakta hem de projeyi en doğru yolda götürmek için nasıl bir iş planı ve iş bölümü ayarlamak gerekecek, buna karar vermekte önemli olacaktır. Kimsenin hayatına veya yapabileceklerine %100 hakim olamayız; lakin olmamız da gerekmez. Kişinin motivasyonlarını bilmek, doğru bir zeminde aynı takımda olmayı hissettirebilmek ve aslında proje odaklı aynı takımda da olmak, birçok düğümü olabildiğince kolay çözülür hale getiriyor, konu her ne olursa olsun.<br>* Sıklığı iyi ayarlanmış doğru zamanlarda yapılan kontroller (hem zamanlama hem de o zamana kadar yapılanların kalitesi, uygunluğu açısından) geri kalan süreçte yaşanabilecek herhangi bir aksiliği önceden görmek ve daha doğrusu önceden yönetmek adına yine çok mühim. Hayatta hiçbir zaman işler süper istediğimiz gibi gitmeyebilir, bizden veya bizden kaynaklı olmayan sorunlardan dolayı çokça tökezleyebiliriz; burada en mühim olan doğru teşhis ve tedavi/çözüm odaklı yaklaşım.<br>* Dürüstlük iyidir. Verilemeyecek sözlere kısa vadeli konumumuz için girişmenin, uzun vadede doğru bir yere vardığı pek görülmedi, görülecek gibi de değil. Daha çok, o sözlerin neden verilemeyecek olduğuna ve nasıl verilebileceğine veya nelerin alternatif olabileceğine odaklanmak daha doğru, çünkü bir yandan kendi kabiliyetini geliştiriyor ve kendi çizgini oluşturuyorsun. Yüz yüze hiç gülmediğim, neredeyse hiç iyi haber paylaşmadığım yüzlerce insanla iş çizgisinde çok büyük saygı ve güven içerisinde ilerlemiştim, hepsine de buradan iyi ki diyorum.<br>* Motivasyon elbette ki her şey değildir; ancak çok şeydir. İstenenin faydasına inanmak, hatta olacağına biz inanmıyorsak bile en azından bu isteğin sahiplerinin ne arzuladığını bilmek ve aslında kabullenmek; bazen çok şeyi değiştirebilir. İş hayatı elbette maddi getiri ile dönen profesyonel bir ortamdır. Lakin ayda bir yatan EFT’nin geçirilen 180+ saatin tamamında aklımızdaki birincil düşünce olması hemen hemen imkansız. Konunun özüne olan yaklaşımımız, hayat kalitemizde sanıldığından çok şey değiştirebiliyor.<br>* Konfor alanı çok sevimli, ama bir o kadar da tehlikeli bir şey. Zamanla tecrübenize, o zamana kadarki yetenek setinize ve en önemlisi iş ajandanıza göre çok benzeri yeni projelerin gelmesi kuvvetle muhtemel; ancak bunlar belli bir süre sonra sizi de işi de durağanlaştırabiliyor. İki açıdan bu oluyor, birincisi her zaman yaptığınız yöntemle devam edip işe yaradığını görünce neden yenisini yapayım diyorsunuz ki bu çok doğal; ikincisi projeler gelip geçiyor ancak uzun vadede kendinize daha az edinim katıyorsunuz. Bu, tabii ki X öğrenin, Y öğrenin gibi her şeyi öven bir yaklaşım değil; ancak size ve yapmak istediklerinize yakın olabilecek yeni maceralardan kaçınmamak da uzun vadede daha alanına hakim ve geleceğe daha hazır bir birey olmak açısından kıymetli. Değil projeler, iş yerleri bile gelip geçiyor, gün sonunda kendi kendimizle baş başa kalıyoruz.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ab89fa8786c4" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Perde Kapanırken; EPL Üzerine Notlar — 1) Manchester City]]></title>
            <link>https://medium.com/@sirtmezodermi/perde-kapan%C4%B1rken-epl-%C3%BCzerine-notlar-1-manchester-city-9428f5bde52a?source=rss-789fc6f4aa20------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9428f5bde52a</guid>
            <category><![CDATA[manchester-city]]></category>
            <category><![CDATA[review]]></category>
            <category><![CDATA[premier-league]]></category>
            <category><![CDATA[football]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Melih Arpacı]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 24 Apr 2022 13:58:30 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-04-24T23:11:37.109Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3><strong>Perde Kapanırken; EPL Üzerine Notlar — 1) Manchester City</strong></h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*TXB0av3Vzq4N1HRU.jpg" /></figure><p>Artık futbol hafta sonlarının sultanı EPL’nin bitmesine 1 aydan biraz daha fazla süre kaldı. Birçokları tarafından aynı zamanda dünyanın en iyi iki takımı olarak gösterilen lider Manchester City ve bir puan gerisindeki Liverpool arasında yarışın en çok kızışacağı bölümdeyiz. Bir yandan hafta içlerindeki Şampiyonlar Ligi yarı final eşleşmelerini sorunsuz geçip birbirlerine en büyük arenada meydan okumaya çalışacaklar, bir yandan da hafta sonları önce maç yapan kendi sırasını salıp rakibinin olası hatasını patlamış mısırlarla izlemeye koyulacak. Tüm dünyanın gözü burada olduğu için her ne kadar ben de yazıyı bu ikiliden açmış olsam da; aslında hem geçen 33 haftaya hem de kalan süreye 20 takım için şöyle bir göz atmamızın ve gelecek sezon için ayrıntıları yakalamamızın daha doyurucu olabileceği kanaatindeyim. Her takım için genel gidişatı, şu anki durumlarını ve kendilerinden hatırlayabileceğimiz bazı ilginçlikleri elimden geldiğince aktarmaya çalışacağım.<br> <br> <strong>Manchester City, Seneler geçtikçe makine öğrenmesine bağladığını düşündüğüm 2 takımdan biri. Diğeri de elbette Liverpool. Geçen senelerden bu yana oyunlarında köklü bir değişiklikten ziyade, aynı oyunu daha fazla iterasyon ile daha da mükemmel hale getirmek, her maç bir öncekine göre neyi kötü yaptık düzeltelim veyahut neyi iyi yaptık daha da keskinleştirelim şeklinde.</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*EYSStenN-b4iEBCx" /></figure><p>Lakin biraz notlar bırakacak olursak, son haftadaki Kyle Walker sakatlığı sonucu yapılan zaruri değişime kadar sezonun jokeri, sol bek Joao Cancelo idi diyebiliriz. Ligin penaltı bölgesine en çok pas atan oyuncusu, pas veya top sürerek en çok şut fırsatı yaratan 2. defansı (Trent Alexander-Arnold’un ardından). Kyle Walker’ın üçlüdeki uyum ve etkisini de düşündüğümüzde City’nin bilhassa kapanan takımlara karşı bir oyuncu fazla olma kısmının da ilk anahtarı. Guardiola’nın zaten alametifarikası olan üçüncü Bölgedeki kaliteli ve yoğun paslarının, prime bir Benjamin Mendy seviyesindeki hücumcu bek kalitesiyle hatta belki de daha iyisiyle harmanlandığını düşündüğümüzde, bu işin zirvesi daha nereye gidecek diye iştahlarımızı kabartıyoruz. Bu arada alametifarikadan bahsetmişken, City’nin her 3 topla buluşmasından birinin rakibin defansında (üçüncü Bölge) olduğunu ve en yakın rakibinden 1700 kez daha fazla buluştuğunu hatırlatalım. Korkunç bir istatistik.<br> <br> İterasyonun mükemmelleşen kısmında ise Kevin de Bruyne geliyor. Ağır sakatlıklar geçirdiği ve onlardan dönmekte zorlandığı dönemler hariç son 5 senenin en özel 3–5 oyuncusundan biri olmasını koruyan Belçikalı yıldızın; son aylarda zirveye çıkan form grafiği, Pep Guardiola’nın maraton sonunda en çok sevindiği şeylerden birincisi olabilir. Belki kendisini City’deki ileri yönlü hemen hemen her futbolcu gibi (başta İlkay Gündoğan olmak üzere Phil Foden, Gabriel Jesus ve Bernardo Silva bu kısma girebilir) sahte 9 rollerinde ya da ceza sahasının en tehlikeli bölgesinde sıkça göremiyoruz. Lakin artık kendine güveniyle kusursuzlaşan ve adeta bir Stephen Curry tehdidi haline gelen uzaktan şutları ve David Beckham misali ortalarıyla bulunduğu bütün 22 kişinin arasında neredeyse her zaman en büyük tekil tehdit.<br> <br> Gizli kahramanlar ya da gözden kaçan değişimler konusunda da 2 konu gözüme çarpıyor. Birincisi, olağanüstü kadrosundan ve çeşitliliğinden bahsetmemize karşın Manchester City şu anda ligin en az oyuncu kullanan üçüncü takımı (25 Oyuncu ile). Liverpool’un Ibrahima Konate ve Luis Diaz transferleri, Chelsea’nin yaz hareketliliğini göz önüne aldığımızda artık City’nin diğerlerinden o kadar da fazla farkı olmadığını söyleyebiliriz. İkincisi, sezon başındaki Jack Grealish ısrarı dışında, Guardiola’nın sakatlık olmadıkça geçen senelerdeki kadar ilginç rotasyonlarda bulunmadığından bahsetmek mümkün. Artık Real Madrid maçındaki gibi Eric Garcia hamleleri, veya bir sezon içinde sol bekte denenen 5–6 futbolcu gibi üzerine konuşulacak hamlelerden daha uzak bir profil çizen tecrübeli antrenörün artık kafasındaki tek problemin, oyuncuların sağlığı ve EPL-UCL maçları art arda gelirken koruması gereken form durumları olabilir. Öyle ki, bir önceki paragrafta uzunca bahsettiğimiz Kevin de Bruyne oyundan alındığı zaman, Guardiola’nın rakibe daha fazla saldırmayacağını, ateşkes imzaladığını sezebiliyoruz.<br> <br>Bir ikinci kısımda da defansından bahsedebiliriz. Ligin bitimine 5 maç var ve nispeten kolay fikstürde Ederson 3 kere daha kalesini gole kapatabilirse rekorunu kırmış olacak. Ayrıca City’nin bilhassa hedef maçlarda başına gelen defans hatalarından dolayı gol yeme ve defans sertliği konusunu nispeten Ruben Dias ile çözdüğünü ve gol atmakta zorlandığı takımlara karşı bile bir şekilde ayakta kalabildiğini söyleyebiliriz. Sezonu yüksek gollü City maçlarıyla ve Guardiola futbolu ile gözümüzün önüne getirirken; şampiyonluğu ve belki de Şampiyonlar Ligi’ni Manchester’a getirmekte defans daha bile kritik faktör olacak.</p><p>Lakin defans konusunda bundan sonraki dönem için 2 kritik noktadan bahsetmemiz gerekebilir. Öncelikle Ruben Dias’ın uzun süren sakatlığından sonraki dönüş seviyesi merak konusu olacak. Dünkü Watford maçı çok bir antrenman modunda da geçse, yine de Dias’ın iyi görünmediği 1–2 pozisyonu ben şahsi olarak not aldım. Bir diğer not da Atletico maçında yaşanan Kyle Walker sakatlığı. Her ne kadar Cancelo gibi joker bir katkıda görünmese de Kyle Walker’ın gerektiğinde üçlü savunmada uyumunu ve John Stones, Aymeric Laporte ve Ruben Dias’a göre çok daha hızlı olmasının kontrataklara karşı kilit önem taşıması kendisini vazgeçilmesi zor parçalardan biri yapıyor. Dönüşünün zamanı, dönüş formu ya da dönemediği zamandaki Cancelo ve Oleksandr Zinchenko performansı, bir sezonun koca emeğini vezir de edebilir, rezil de.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*RA57j4CzQto4onIU.jpg" /></figure><p>Manchester City’i bitime çok az kala Liverpool ile kıyaslarken aslında en büyük farklardan biri de gol dağılımları. Bu sene Premier League’de gol krallığı yarışında ilk yedide City’li bir oyuncu bulunmuyor. 53 golü 6 kişinin paylaştığı bir City ve 51 golü öndeki üçlülünün kaydettiği Liverpool. Aslında her ne kadar Guardiola dönemlerinden artık iterasyon olarak da bahsetsek, burada Aguero öncesi ve Aguero sonrası başka iki düzlemden bahsetmek mümkün. Bu sezon özelinde ligde liderliği Riyad Mahrez ve de Bruyne çekerken, yerel kupaları ve Şampiyonlar Ligi’ni düşündüğümüzde Mahrez bir adım öne çıkmakta. Bilhassa Bernardo Silva’nın büyük çıkış yaptığı 2018–2019 sezonundan sonra rotasyondan ağır etkilenenlerden biri olan Mahrez, bu sezon öncekilere göre daha doyurucu süreler almayı ve bunu etkili kullanmayı başardı. Raheem Sterling’i diğer sezonlara göre daha az gördüğümüz bir düzende Pep’in belki de dar alanlarda kilidi açmak için bileğine en çok güveneceği isim kendisi. <br> <br>En göz önündeki isimlerden bahsettik; ancak sezonun en kritik virajlarında kalan isimler Manchester City için ne ifade ediyor, birer cümle de kendilerine ayrırarak bu haftalık yazımıza nokta koyalım. Maalesef Jack Grealish’in , sezon başında Guardiola’nın ısrarlı tercihlerine rağmen mayası takıma tutmadı diyebiliriz. Bir Bernardo Silva ya da Riyad Mahrez etkisinden, ya da bu sezon artık Wonderkid statüsünden çıkıp takımın ana parçası haline gelen Phil Foden’ın kattıklarından çok daha uzak bir profil çizen İngiliz yıldız için gelecek sezon belki de ya tamam ya devam sezonu olacak. İlgili furbolseverlerin belki de City hakkında en çok konuştuğu konu olan hedef santrfor eksiğini şu anda çok hissetmeyen City’nin, bu konudaki en büyük adayı Gabriel Jesus’tan farklı yönde bir katkı aldığını söyleyebiliriz. Son noktalardaki bir bitirici olarak dünkü maç hariç çok uzak bir görüntü çizmesi sizi yanıltmasın, Jesus City’nin şu an asist kralı ve üçüncü bölgedeki kritik koşuları ve ince pasları İlkay Gündoğan, de Bruyne, Phil Foden gibi isimleri bu sezon sıklıkla duymamızın perde arkası. <br> <br> İki sene öncesine kadar milli takımdaki mevkidaşı Harry Maguire’dan bile daha fazla eleştiri odağı olan John Stones, belki de en olgun sezonunu geçiriyor, hatta öyle ki Dias’ın dönüş performansına bağlı olarak formasını dahi tutabilir. FA Cup’taki Liverpool maçında tek seferlik bir istisna gördük; ancak yine de Ederson’un herhangi bir sakatlığına karşı belki biraz daha güvenilir bir isme gitmek için bir kaleci transferi yapılmasına yazın kesin gözüyle bakıyorum. Her sene acaba artık bırakıyor mu sorularına konu olan Fernandinho’nun son aylarda yakaladığı standart oyununa ve ülkesindeki savaşın getirdiği psikolojik etkiye rağmen görev verildiğinde etkili performansı ile göze çarpan Zinchenko’ya ise sadece şapka çıkarasım geliyor. Sezon başında Guardiola’nın belki de en çok Ferran Torres’ten beklediği ara koşuları şu sıra en iyi icra eden kişinin 31 yaşındaki İlkay olması da bu takımı daha ilginç hale getiren ayrıntılardan. Son olarak Bournemouth’tan geldiğinden beri sakatlıklarla boğuşan ve etkisiz bir profil çizen Nathan Ake’nin Atletico maçı başta olmak üzere bu kadar hazır görünmesi, şapkadan çıkan garip bir tavşan olsa gerek. <br> <br>Bir sonraki bölümde biraz daha Gegenpress konuşacağız gibi, şimdilik hoşça kalın 😊</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9428f5bde52a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Öldü ve Yeniden Dirildi: Bir Bakışta CS:GO 2021]]></title>
            <link>https://medium.com/@sirtmezodermi/%C3%B6ld%C3%BC-ve-yeniden-dirildi-bir-bak%C4%B1%C5%9Fta-cs-go-2021-d75c86520eeb?source=rss-789fc6f4aa20------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d75c86520eeb</guid>
            <category><![CDATA[tournaments]]></category>
            <category><![CDATA[csgo]]></category>
            <category><![CDATA[esports-news]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Melih Arpacı]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 22 Mar 2022 22:50:59 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-03-23T22:21:38.682Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/971/0*XiPNBWg_-tZ8L0jF.png" /></figure><p>Zevk için ve/veya bir iş olarak kurallara göre oynanan veya yapılan, fiziksel çaba ve beceri gerektiren bir oyun, yarışma veya aktivite.</p><p>Cambridge sözlük’ün yukarıdaki gibi tanımladığı spor sözcüğünü, bilgisayar oyunlarına adapte ettiğimizde çıkan E-Spor kavramının, günümüzde diğer sporlardan dışlanması için herhangi bir neden konulması gerektiğini söylemek güç. En başta bu sporu eğlenmek, keyif almak ve rekabet etmek için oynayan milyonlar; aralarından yetenekleri ve oyun bilgileri ile sıyrılıp bu alanda en iyi olmaya çabalayan ve bu işten para kazanan oyuncular, onları en iyi şekilde turnuvalara hazırlayan takımlar, bu turnuva maçlarında doğru taktikleri vererek zaferi hedefleyen antrenörler ve bu turnuvaları statlarda ve ekranlarda takip eden milyonlarla kurulu dev bir endüstri ve bu konumunu her geçen yıl daha da perçinlemeye devam ediyor.</p><p>Bu yazımızda E-Spor’un dev bir endüstriye dönüşümünde öncü rollerinden CS-GO’yu konuk edeceğim. Bu güzide oyun, ilk çıktığı 2012&#39;den beri milyonları peşine kattı. Brezilya, Danimarka, Çin, Rusya ve Avustralya gibi dünyanın her yerinden profesyonel oyuncuları ve takımları dev stadyumlarda bizlerle buluşup heyecandan hop oturup hop kalkmamızı sağladı. CS:GO’nun oldukça sallantılı başlayıp, hemen hemen herkese “acaba bitti mi” dedirttikten sonra görkemli bir şekilde yeniden yükseldiği 2021&#39;e, önce rakamlarla; akabinde de en iyi takımları ve oyuncuları gözünden bir göz atmak isterim. Bunu yaparken de, ara ara çağrışımlarda bulunmak için sporu, sanatı, günceli ihmal etmemeye çalışacağım.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/727/1*LZNCahamAvplJx6HjmCMPg.png" /></figure><p>Yukarıdaki Statista grafiğinden de az çok anlayacağınız üzere; aslında 2021 CS:GO için oyuncu tabanı olarak korkunç başladı. Pandeminin ilk çıktığı 2020 Nisan’ında 1,4 milyon oyunculara yaklaşan oyun, 2021&#39;in ilk yarısında 800 milyon altını gördü ve Riot Games’in Valorant’ının yükselişiyle; artık CS:GO tarihin tozlu raflarına mı karışmaya başlayacak dedirtti. Aslında bu savı desteklemenin, grafik ve datalardan daha farklı besleyicileri de var. Örneğin Envy ve North gibi bu sporun köklü ve Major’larda görmeye alıştığımız pek çok takımı organizasyona veda etti; MIBR, Evil Geniuses, Complexity, Ence gibi daha 1–2 sezon öncesinin top tier takımları dağılmanın eşiğinden döndü, neredeyse tüm kadroları baştan aşağı yenilendi. Get_Right, NBK, Flusha, Hiko, Autimatic gibi; oyunun ilk çıktığı anlardan beri en konuşulan ve zirvedeki oyuncularının vedalarına ya da Valorant’a geçişlerine tanık olduk. Alışıldık takım sporlarının aksine; transferlerin çok daha sık, sözleşmelerin çok daha birden feshedildiği E-Spor camiasında da 2021 yılı bir istina olmadı, hemen hemen hiçbir takım 2021 Ocak’ındaki kadrosunu ekim ayındaki Major’e kadar koruyamadı. (Gambit hariç ilk 8&#39;deki bütün takımların 2021&#39;de en az 1 oyuncularını değiştirdiklerini, Gambit’in de 2020 Ekim’de baştan kurulan bir takım olduğunu burada belirtelim).</p><p>Bu bütün değişikliklere rağmen üstteki grafikte nasıl bir yükselme gördük diye soruyorsanız, burada Valve’a aslan payını vermek oldukça mübalağa olur. Ancient haritasını eklemek ve ara ara Batllepass getirmek dışında aslında oyuna kazandırdıkları önemli bir değişiklik bulunmadı. Belki 2021&#39;in sonuna doğru gelen yeni rekabetçi modlarını da, haksızlık etmemek adına ekleyebiliriz. Lakin asıl değişimi; 2 yıl aradan sonra azalan pandemi ile beraber seyircisiyle buluşan, Major başta olmak üzere, büyük turnuvalar ve bu turnuvalarda bizlere unutulmaz anlar yaşatan bazı takımlar getirecek. Bilhassa turnuvaya seyirci ve yayınlara izleyici getirme potansiyellerini karşılaştırdığımızda da, burada birkaç ülkeden söze başlamalıyım. Altın madalyayı Brezilya’ya vermek lazım; her ne kadar Furia dışında top 10 takımları olmasa da (Mibr ve Godsent ara ara küçük tebessümler bıraktı), seyircisinin Danimarka İsveç demeden tüm turnuvalara gösterdiği muazzam katılım, sosyal medyada ve blog içeriklerinde kendi takımlarını ve oyuncularını açık ara en çok savunan komünite olmaları sağ olsun, 2021 Brezilya CS:GO’sunu uzun yıllar sonra da hatırlanabilir kılmaya devam edeceğiz. İkinci sırada CIS Bölgesinden (Doğu Avrupa ve Batı Asya) bahsetmek lazım. Bir an önce bitmesini dilediğimiz savaş nedeniyle şu sıralar oldukça zor günler geçiren bölge için, 2021 tam anlamıyla gösteriş yılıydı diyebiliriz. Oyun tarihinin en dominant takımlarından NaVi, bu senenin en flaş takımı ve totalde de 2. en iyi performansı ortaya koyan Gambit ve senenin en iyi 10 takımından biri olan VP ile CIS, belki de oyunun başından bu yana en görkemli izini bu sene bıraktı diyebiliriz. Son olarak da, lider takımlarındaki önemli kadro değişikliklerine rağmen sezon boyunca kendini hatırlatan ve hayranlarının üst düzey katılımı ile turnuvalarda sıkça bayraklarını görebildiğimiz Danimarka’ya teşekkür edebiliriz. Tabii bu sürece eğer tersten bakmak isteseydik de en büyük kan kaybını, 2019&#39;un yıldızı Kuzey Amerika’da görebiliyoruz. Büyük takımlarından birçoğunda Valorant’a veya Avrupa’ya geçen oyuncularla dolu, yerine gelen kadrolardan da herhangi bir sonuç alınamayan bir yıl geçti onlar için. Hemen hemen hiçbir turnuvada ilk 8&#39;de bile yer alamadılar. Genel özetimizi aktardığımıza göre, şimdi de yazının sonlarına doğru akıllarda kalması ve sonradan da takip edilebilmesi adına, bazı Top Tier takımların geçirdiği yıla şöyle bir göz atabiliriz.</p><p>Natus Vincere: Dominasyon</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*XVGivZF_-graWGIg.png" /></figure><p>NaVi, kendilerinden yıllardır beklenen patlamayı çok daha yeni bir kadro ile 2021&#39;de yapmayı başardı; hatta ufuklarının da ötesinde inanılması güç bir yıl geçirdiler. (2017–18 arası Real Madrid veya Golden State’i örnek verebiliriz, net bir güç farkı ile şampiyon olmaları bakımından) Major başta ve 8&#39;i S-Tier dediğimiz en üst düzey turnuvalarda olmak üzere toplam 11 turnuva şampiyonluğu, 2 ikincilik. Adeta, şampiyon değillerse insanlara “Bir sorun mu var acaba” dedirtecek kadar da domine bir oyun. Bunun en büyük örneğini şüphesiz, Major tarihlerinde de ilk olan, harita vermeden turnuva kazanmalarında bulabiliriz. Bu başarıda en büyük payı, artık otoritelerce oyunun GOAT’ı olarak da anılan S1mple’ın sağladığını, 8 kazanılan turnuvanın 8&#39;inde de MVP olarak bu alanda da rekor kırmasıyla söyleyebiliriz. (Bunu da çok hak edilmiş bir senenin en iyi oyuncusu ödülü ile taçlandırdı) Lakin bu sene, 2018&#39;den beri alışılageldiği gibi S1mple’ın veya S1mple-Electronic ikilisinin taşıdığı bir NaVi izlemedik. Tam aksine, sene başında emekli olmaya aday Flamie’nin yerine gelen B1T, Zywoo’dan beri gördüğümüz en olağanüstü çaylak performansı ile, takımın firepower ve aim gücünü inanılmaz seviyelere çıkarttı. Perfecto, belki de yılın en iyi support oyuncusuydu, diğerlerinin gölgesinde umulmadık anlarda önemli katkılar verdi. B1ad3&#39;in yönetiminde ve Boombl4&#39;in lideriğinde takım bilhassa saldırı tarafında taktiksel açıdan da durdurulamaz hale geldi. Electronic, kendi ayarında bir yıl geçirdi (bilenler için, bu dünyanın en iyi 5 oyuncusundan biri olmak demek), takımının entry yükünü hızı ve aim’iyle yine sırtlandı. Mart-Ekim arası Gambit ile olan bazı maçlarında bir acaba dedirttiler, Gambit dışında herkese karşı da bu cümleyi kuramayacağımız kadar net baskındılar. Hatta bu baskınlıkları, finallerde düzenli karşılaştıkları bir diğer ekip G2 için bolca mizah malzemesine konuk olmak demekti. Kapatırken bazı maç ve özel anlarını da not olarak bırakabilirim. (vs Astralis Global Final 2020, vs Vitality 2021 Major, vs G2 2021 Major, vs Vitality Pro League Season 14, vs Gambit Global Finals 2021 ve 20 maçlık Nuke yenilmezlik serileri)</p><p>Gambit: Ben diyeyim Death Magnetic ile yeniden metal dünyasının zirvesine çıkan Metallica, siz ekleyin Matt Reeves ile yeniden iz bırakan Batman. Gambit, Krakow’da kazandıkları 2017 Major finalinin ardından adeta serbest düşüşe geçmiş ve bırakın top 10&#39;u, top 20 takımları arasında bile ismini duyuramaz olmuştu. 2020&#39;nin son çeyreğinde yepyeni bir takım kurarken 1 tecrübeli Kazak ve 4 genç Rus oyuncu ile biraz daha üst sıraları düşünüyorlardı. Lakin 3&#39;ü S-Tier toplam 8 turnuva zaferi ve 8. ikincilikle adeta korku saldılar ve dünyanın en iyi 20 oyuncu listesinde ilk 10&#39;a 3 oyuncularını eklediler. Hobbit’in soğukkanlılığının ekibe yansımasını görmüş olacağız ki, PGL Major’daki NaVi maçı hariç Gambit’i hep soğukkanlı, hep taktiksel açıdan rakibine karşı üstün ve bilhassa savunma rollerinde geçilmez olarak gördük. Ayrıca belki Navi kadar görkemli olmasa da, sene boyu gösterdikleri istikrarlı performans, oyunun 2021&#39;deki 8 haritasında da en az %60&#39;lık kazanma oranına sahip olmaları ile kendilerini gösterdi. Bu süreçte 5 oyuncunun da önemli katkılar verdiğini söylemek mümkün; ancak bilhassa 2021&#39;in ilk yarısında Sh1ro ve ardından Ax1le oyunun yeni yıldızları olarak biraz daha öne çıktılar. Umarız bu performansını uzun süreler koruyup; CIS’in bu momentumunu gelecekte de koruyabilirler. (Not alınacak maçları için, yukarıdaki Navi serisinin yanına Pro League Season 13&#39;teki Heroic maçını ekleyebilirim, bilhassa maçın bitişini de düşünerek)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*XI5Z8a1rHr6IvohE.jpg" /></figure><p>G2: 2020&#39;de Niko transferi ile bomba etkisi yaptıktan sonra IEM Cologne hariç kötü bir dönem geçirdiler Major’a kadar. Hatta Blast Kış Serisi’nde gruptan çıkamamaları sonucu tam Major öncesinde herkese acaba bu takım Major’da da erkenden gidecek mi, G2 dağılmalı mı sorusunu sordurdular. Ekim sonunda tam anlamıyla kendini toparlayan ve ideal kadrosuna ulaşan takım, Niko-Hunter işbirliğinin önderliğinde, Nexa-Amanek ve Jackz’den de düzenli katkı alarak finale kadar gelip, bölüm sonu canavarına yenildiler. G2&#39;nun bu senesinin bilhassa ikinci yarısına bakınca kaybettikleri birçok maçın yanında NaVi logosunu görmek mümkün. O konulardaki espriler bir yana, Niko belki de 2018 Faze’den bu yana en olağanüstü senesini geçirdi (bunu her sene ilk 5 yapan biri için söylemek zor; ancak maçlarını izlerken o farkı da hissediyorsunuz) ve takımının düşük performans gösterdiği turnuvalarda bile K-D açısından gücünü ortaya koymaya hatta takımı taşımaya devam etti. Bu güzel sezonlarını herhangi bir turnuva ile taçlandıramamış olmaları kendilerini üzse de; sosyal medyanın ve diğer oyuncuların en çok takip ettiği takımlar arasındaydılar. Tıpkı 2020 sonundaki gibi, seneye yine bomba transferlerle girdiler, oyunun Haaland’ı denilebilecek Monesy’i ve OG’nin tecrübeli oyun içi lideri Aleksib’yi katarak, koçlarını da Vitality’den getirterek bu sezon için beklentileri önemli ölçüde arttırdılar. Kişisel olarak G2&#39;da ve Niko’da bir Blast ya da IEM kupası görmeyi çok arzuluyorum, adeta bir puzzle’ın kayıp parçası oldu çünkü bu durum. (PGL Major yolculuklarını izleyebilirsiniz, Niko’nun kaçan “Deagle” vuruşuna üzülüp, NIP ve Heroic maçlarında bu takımın tavanını görebilirsiniz.)</p><p>Vitality: 2 senedir dünyanın en iyi oyuncusu Zywoo’nun hiç de kötü bir sene geçirmediğini ve hatta sene sonunda dünyanın en iyi 2. oyuncusu ödülünü kazandığını söyleyelim. Üstüne Misutaaa’nın çaylaklıktan kurtulup çok geliştiğini ve Apex’in oyunun en iyi IGL’i haline geldiğini ve bazı maçlarda takım arkadaşlarından daha yüksek K-D oranı yakaladığını ekleyelim. Ve bu takım, 2020&#39;nin en iyisiydi. Şimdiye kadar yazdığım bütün bilgileri verdiğimizde aslında biz burada yine en iyi olmalarını beklerdik; lakin madalyonun öteki yüzünde, öncelikle emekli olan Rpk’nin yerine gelen genç yetenek Kyojin maalesef istenen seviyeye çıkamadı. Hatta bilhassa Major’da takımın zayıf karnı olarak çok göze battı. Oyunun en tecrübeli ve soğukkanlı oyuncularından Shox, emekli olacak kadar olsa da artık eskisi kadar fark yaratan bir performans gösteremedi ve Vitality, adeta mansiyon olarak kazandıkları IEM Winter hariç sene boyu mağlubiyetler ve Apex’in gergin pozları üzerine şakalarla anıldı. Bu zamana kadar tamamen Fransız oyunculardan giden takım; sene sonunda bütün Cs-Go camiasını şaşırtarak Astralis’in kurucu ekibinden ve oyunun en tecrübeli isimlerinden Dupreeh ve bir diğer 4 senelik yıldızları Magisk ile anlaştı. Ayrıca yine Astralis’in kurucu koçu Zonic’i de takımın başına getirdi. Bu uluslarası kadronun ne getireceği nasıl bir uyum sağlayacağı meçhul; ancak Zonic gibi iletişim ve taktik açıdan belki de oyunun gördüğü en üst düzey koç, Dupreeh-Magisk-Apex gibi bir tecrübe ve Zywoo gibi bu oyunun Mbappe’si ile onlar için şampiyonluk olmayan her sonuç üzüntüye mahkum olacaktır. (NaVi başlığındaki maçlarını inceleyebilirsiniz)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*Y0zmjwU8-PA8nsio" /></figure><p>Heroic: 2020 ESL Cologne’daki zaferlerinin ardından herkes onları Danimarka Cs:Go’sunun yeni kralları olarak nitelendiriyordu; ancak koçlarının oyundaki bir bug’dan yararlanıp hile kullandığının ortaya çıkması, hem bu gidişata hem de takımın geleceğine çok ket vurdu. Oradaki uzun süreli suçlamaların ardından zar zor çıkan, bu süreçte koçlarıyla bağları koparan ve 2 oyuncusunun da ayrıldığı Heroic, Nisan 21&#39;deki beklenmedik Pro League Season 13 zaferi (Gambit ile oynadıkları efsanevi final sonrası) ile toparlamayı bildi ve sezonun genelinde de iyi çizgide diyebileceğimiz bir grafik sergilediler. Kimi zaman Navi’yi en çok zorlayan ekip oldular, gününde oldukları hemen hemen her maçı son haritaya taşıdılar. Geri dönüşlerdeki azimlerine ise, sezonun en iyi oyunlarından biri olan Refrezh’in Liquid karşısında 1vs5&#39;i de örnek olacaktır. Bu grafiğin oluşmasında en önemli faktörler ise yıldız entry oyuncusu Stavn ve takımın hırslı IGL’i Cadian. Her ne kadar sezon sonunu iyi kapatmasalar da, bu çekirdek ile halen herkes için büyük tehdit oluşturmaya devam edecekler. Üstelik bu kez, uğraşmaları gereken başka skandal bulunmuyor.</p><p>VP: Virtus Pro ve Cs:Go keliimeleri yan yana gelince aklımıza efsanevi Polonyalı kadrosu gelse de, 2021&#39;de Rus organizasyonun kadrosu yine CIS ülke vatandaşlarından oluşuyordu. 2020 sonlarına doğru büründükleri “genç yetenek” kıstasından Major ve IEM Cologne gibi turnuvalarda geldikleri çeyrek final ile artık onlar da dünyada en çok konuşulan ve beklenti sahibi olunan takımlar arasındalar. Major’den 4 gün önce kadro değişikliği yapmaları çok tartışılsa da o süreci sorunsuz atlattılar ve sene sonunda ilk 10&#39;a 2 oyuncu ile girdiler. Jame’in bazen ekran başında bizleri bile yoran AWP ile gösterdiği sabrı ve Yekindar’ın tam tersi oyunun başlaması ile rakip bölgesinde belirme hızı; ilginç bir uyum sağladı diyebiliriz. Major yolculuklarına göz atıp, takımın önemli maçlarını görebilir ve o seviyeyi gördükten sonra Eternal Fire (Türk CS:GO’sunun zirve takımı) ile maçlarına göz atarak; biz şimdi VP’yi mi yendik diye düşünüp Eternal Fire temsilcimiz ile gurur duyabilirsiniz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*9X_HgYZUUTIo7bEs.jpg" /></figure><p>Faze: E Spor’un muhtemelen en şöhreti yüksek organizasyonunu, dramatik şekilde kaybettikleri 2018 Major finalinden beri en üst seviyede göremiyoruz diyebiliriz. 2020 yılında yaptıkları bir dizi kadro değişikliğinin başarısız olmasının ardından sezona çok önemli Twistzz hamlesi ile girdiler. Bu hem firepower’larını çok daha iyi seviyeye yükseltti, hem de takımın gelecek yılları açısından önemli bir hamle idi. Zira Karrigan, Rain, Olofmeister Cs:Go’dan bile önce bu oyunlarda var olup 30&#39;larında kişiler. Broky’nin oyunun en iyilerinden diyebileceğimiz AWP performansı, Twistzz’in doğal yeteneği ile entry farkı yaratmaya devam etmesi, uzun sürenin ardından yeniden Faze’e dönen IGL Karrigan’ın taktiksel açıdan takıma sınıf atlatması, Rain’in sezon içinde ara ara yükselen performansı, Olofmeister’ın emekli olmak istemesine rağmen takımın ara sürecinde en azından belli bir çizgi tutması, Faze’i ara ara sıralamalarda ilk 5&#39;te görmemize yetti. Ama bir ötesi değil. IEM Cologne hariç, Faze ile ilgili 2021&#39;e dair net bir görüntü yok aklımızda desek yeridir. Lakin sene sonunda G2 ve Vitality’nin arasında belki de en kritik transferi onlar yaptılar. Son 4–5 senenin en iyi support oyuncusu Ropz’u katarak, 2022&#39;ye şampiyonlukla başladılar ve belki de bir Jks transferi var gündemlerinde. Umarım bu çizgileri bozulmaz, zira Faze isminin yukarıda olduğu her spor, entertainment açısından da belli çizgiye geliyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/682/0*ddL-0xObAJYQDN0J" /></figure><p>Astralis: 2018&#39;den bu yana gelen olağanüstü dominasyon; 2020&#39;de kadrodaki bazı oyuncuların verdikleri aralarla sekteye uğrasa da sene sonunda yine dünyanın 1 numaralı takımı kendileri oldular. Lakin, 2022 onlar için yeterince iyi başlamadı ve dahası; artık bu efsane 5&#39;li için yolun sonu gelmişti. Kariyerinde 5 kez ilk 3&#39;te, 8 kez de ilk 20&#39;de bulunan yıldız AWP Device, İsveç’te yaşamak istediğini belirterek NIP’ye gidiyordu. İnanın transferin üzerinden 3–4 ay geçtiğinde bile, halen Astralis fanları sosyal medyada her gönderinin altına, acaba geri döner misin, hadi sen eskiye biz deliye temalı yazılardan vazgeçmemişti. Device’ın yerini genç Lucky ile döndürmeye çalışan Astralis, çoğunlukla inişli bir grafik gösterdikten sonra, Major’un ardından 3 efsanesine daha veda etti. Koç Zonic, kurucu ekipten Dupreeh ve 2018 dominasyonunun son halkası Magisk yedeğe çekilmişti. Yerlerine kimler gelebilir derken, Danimarkalı çekirdekten kopmadılar; ancak bu sefer tercihlerini genç yeteneklerden değil tecrübeli BlameF ve Konfig’den yana kullandılar. Bilhassa Fall Finals’a şahane başlangıç yapıp herkesin gözlerini yine üstlerine çektiler; ancak devamı bu ritimde gelmedi. 2022&#39;den en azından bir turnuva zaferi ile ayrılmak isteyeceklerdir. Lakin bu esnada yeni bir rotasyon değişikliği de görmemizin en yüksek ihtimalli olduğu takımlardan, çünkü roller konusunda neredeyse her maç değişen bir yapı var.</p><p>NIP: Flaş Device transferi ile özlenen günlerine geri dönmek istediler. Üstelik 2020&#39;de yetişen iyi bir genç kadrosu da vardı Hampus’un liderliğinde. Lakin PGL Major’undaki çeyrek final sonrası önemli ölçüde dağıldılar, IEM Winter performanslarını ve Fall Final’daki Astralis maçını es geçiyorum; mental olarak istediklerini yapamaz hale geldiler. Bilhassa bu süreçten en olumsuz etkilenen Device, ara vermek istedi ve şu anda onun yerine genç takımlarından beslenerek yollarına devam etmeye çalışıyorlar. 87–0 gibi oyunun ilk yıllarında inanılması zor bir kazanma serisine imza atmış, oyunun en köklü organizasyonlarından birinin o performansına bu sene dönemeyeceğini söyleyebiliriz, lakin Plopski-Rez-Hampus-Es3tag gibi artık iyice olgunlaşmaya başlayan kadrolarında uyumu arttırıp, Dev1ce döndüğünde taçlandırırlarsa, herkes için tehlike olabilirler.</p><p>Team Liquid: 2020&#39;nin başlarında Kuzey Amerika’da 2. takım konumuna düşmüşseler de sene sonunu çok iyi kapattılar ve dahası 2021&#39;e de hem milyonlarca Brezilyalı taraftarı peşinden sürükleyerek popülerliklerini arttıracak hem de oyunlarına yeni bir boyut kazandıracak Fallen transferi ile başladılar. Lakin transferler açısından evdeki hesap hiç çarşıya uymadı. Fallen geldiğinden beri IGL kim olacak, AWP kimde olacak birkaç kez değiştirdiler, sabit tuttukları hiçbir dönemde de taktiksel açıdan üstte olmadılar; aksine alt seviye rakiplerine karşı bile geride kaldılar. Oyun tarihinin en iyi AWP ve IGL’lerinden Fallen’ın artık yaşlanmasının da verdiği etkiyle, zaman zaman direnç göstermekte de sorun yaşadılar. Bir diğer sorun kaynağı da Nitro’nun Valorant’a geçişi sonrası takıma gelmiş Grim’di. Grim, TL’nin istediği katkıyı veremedi hatta bazı maçlarda zayıf halka olarak göründü. Stewie, 2018 senesini çok aratıyordu, Elige 2019&#39;daki kadar domine etmese de ortalamanın üstünde gitti, Naf özlediğimiz seviyede bir çizgi yakaladı diyebiliriz sadece. Ama asıl sorun inanın saha içinde değil, dışındaydı. Sene sonuna doğru Stewie’nin bir röportajda açıkça Grim’in performansından memnun olmadığını, uyum sağlayamadığını söylemesi eminim ki birçok fan tarafından şaşkınlıkla karşılanmıştır. Takım içindeki buna benzer oyun içi karar, takım uyumu süreçleri sorunların da gayet yüz ifadelerinden okunduğu; adeta bitsin diye beklenen bir sene geçti kendileri adına. Belki Blast World Final turnuvasına bakılabilir, en azından son turnuvalarında bir nebze iyi oynamış demek yerine. Nitro’nun dönüşü, Sürpriz Shox hamlesi ve bir başka genç Osee ile 3 yeni transfer yaptılar. Elige ve Naf sadece eski ekipten devam etmekteler. Bu yenilenme şu ana kadar bir fark vermedi; ancak umarım senenin kalanında daha keskin bir çizgi çizecekler.</p><p>2021&#39;in 10 takımından sizlere olabildiğince bahsetmeye ve biraz ilgili iseniz sizleri de işin içine çekmeye çalıştım. Diğer takımlara bu kadar girmemekle birlikte, en azından 1&#39;er cümle sarf edeceklerimi de alta ekleyeyim.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/552/1*d_E_ykjO5tqThc03xZdORg.png" /></figure><p>Furia, 2021&#39;ini arattı ve Brezilya camiasını fazlasıyla üzdü. Sadece Major’da ilk 8&#39;e kalmaları ile hatırlayacağız. Evil Geniuses, harika bir 2020 başlangıcının ardından 1,5 senede dağılma noktasına geldi. Nasıl toparlanacaklar hiç bilinmiyor. OG, Flamez transferi ile iyi başlasa da devamını getiremedi. Koç ve IGL değişikliği biraz hareketlendirebilir kendilerini. BIG, temsilcimiz Xantares’in de ayrılmasından sonra iyice çöktü, 1 numara oldukları günden çok uzaktalar. Fnatic, en son Brollan’dan da vazgeçmek zorunda kaldı, onlar da iyice rekabetten uzaklaşıyorlar. Mousesports’un 2019 kadrosundan geride sadece Frozen kaldı; ancak onların da çözmeleri gereken çok sorun var. Complexity, 2020&#39;de yarattığı tebessümün ardından neredeyse 2 kez sıfırdan takım kurdu, şimdi o da dağıldı diyebiliriz, çekilebilirler bile. Ence, aralarında 2022&#39;de en çok toparlayan ekip; ancak onların da 2021&#39;leri genel olarak erken elenmeler ve top takımlara karşı tutunamamak oldu. 2022&#39;de bu takımların dışında Copenhagen Flames, Godsent, Mibr, Spirit, Sprout, Entropiq gibi isimleri duyabilme şansımız da var bazı turnuvalarda. Umarım Eternal Fire’ı da duyarız. Temsilcilerimiz de Xfloud’un dönüşü sonrası giderek iyi performans göstermeye devam ediyorlar. Major yolu onların olsun.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d75c86520eeb" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[2021 NFL Sezonunu Bir Sanat Tarihçisine Anlatmak İsteseniz]]></title>
            <link>https://medium.com/@sirtmezodermi/2021-nfl-sezonunu-bir-sanat-tarih%C3%A7isine-anlatmak-i%CC%87steseniz-a4ad7967c23d?source=rss-789fc6f4aa20------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a4ad7967c23d</guid>
            <category><![CDATA[nfl]]></category>
            <category><![CDATA[art-movement]]></category>
            <category><![CDATA[football]]></category>
            <category><![CDATA[art]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Melih Arpacı]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 13 Mar 2022 21:23:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-03-13T21:23:18.494Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/0*6QngDzoobUsYnA26.jpg" /></figure><p>En son NFL sezonlarında yazdığımda Konferans Yarı Finalleri zamanıydı; bu nedenle 32 takıma çok da değinememiştim; aklımdaydı da. Dünkü yazıdan sonra bu konu hakkında düşünürken, bir yandan da hava muhalefetini filmle mi geçiştirsem düşüncesiyle önerileri geziyordum. Karşıma 2017&#39;de tesadüfen farkına varabildiğim, son dakikada bilet aldığım ve izlediğim günden beri ben buna bir geri döneceğim dediğim öneri geldi.</p><p>Cate Blanchett’in 13 farklı karaktere hayat vererek; 13 sanat akımı üzerinden günümüze çeşitli eleştiriler getirdiği bu mini-film dizisi (Manifest, Julian Rosefeldt, 2015); Blanchett’in gövde gösterisi ile perde başında iz bırakmaya yetmiş; filmin okumalarına ve bu akımlara yönelik araştırmalar yapmaya itmişti. İşte bu buz gibi cumartesi, 5 inçlik bir ekranda 13 bölümlü afişle tekrar göz göze gelmem; bana bu bilgilerimi birazcık tazelemem yönünde ilham verdi. Bu ilham üzerine kavramları kurcalayıp; aralarındaki ayrımlar, her birinin manifestoları hayatımızın hangi alanlarında da ifade edilebilir diye sorgulamaktan kendimi alamadım. Akabinde de bu -çokça fantastik ve bir miktar absürt- yazı ortaya çıktı.</p><p>Bunu bir başlangıç olarak görüp; sporlar arası ya da yine spor sanat üzeri benzerlikler yakalamaya çalışacağım. Bu benzerliklere takılmamdaki ya da ısrarlı hevesimdeki asıl amaç; aslında hayatta ilgi alanı olarak seçtiğimiz çok farklı dalların dahi, içindeki temel çekici/itici yönleri; iddia ettikleri (manifestoları) ve icra ettikleri arasında ortak kavramlarla tarif edilebilecek çokça benzerliğin yakalanabileceği ve bu sayede bazı tabuların, bariyerlerin daha kolay yıkılabileceğine yönelik inancım.</p><p>Girişimizi kabaca tamamladığımıza göre; bugün aslında odağımız, 32 NFL takımının nasıl bir 2021–2022 sezonu geçirdiği ve bunların hangi akımlara daha yakın olabileceği olacak. Akımlarımızı sıralayalım:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*elU_NrJIOIznhU7p.png" /></figure><p><strong>A) Realizm: Packers-Buccaneers-Titans-Patriots</strong></p><p>Bu ekipler, gerçekçi temellerle kurulmuş; oyun planı yıllardır belli bir düzene oturmuş ve bunu bu sene de kendilerinden beklendiği gibi icra etmiş ekipler. Daha riskli oyunların ya da sezondan sezona sapma gösteren tercihlerin yerine; güçlü silahlarının ve gizlenecek zayıflıklarının farkında ana planlarını hazırlayıp, icra etmeye ve sonuç almaya devam ettiler. Kimisinde önemli oyuncular gitse/sakatlansa dahi, bu 4 takımı izlediğimiz pazar akşamı Redzone’lar, “stabil” ve performanslar gördük. Ama buna da çok şaşırmadık, sevinmedik, çünkü bu takımların “gerçeği” buydu.</p><p><strong>Packers:</strong> Normal sezonun en dominant takımı oldular, bir kez daha konferanslarında liderlik ve oyun kurucularında MVP ödülü gördüler. Sakatlıklar etkili dahi olsa, Rodgers’ın olmadığı maç hariç hücum çeşitliliği hep yüksekti, bir şekilde skor buldular. Buradan aldığı momentum ile de güçlü reaksiyon veren ön alan defansı vardı, ayrıca bazı LB ve Safety’lerinden de ekstra katkı alarak, kadro gelişimlerini sürdürdüler. Ocak ayı ortalarına doğru, en korkulan takımdılar. Ne yazık ki; alışılmışın çok dışında bir play-off maçı ile elenip, yine kendilerinden beklenen Superbowl’a ulaşamadılar. Tarihin en iyi 10 QB’sinden biri ile 14 senede 1 Superbowl talihsizliğini sürdürdüler. Şu an geçen seneki kadroyu korumak için bütün bütçe sınırlarını zorluyorlar. Bir sene daha bu güçlü oyun planını deneyecekler. Bu sefer hedef maçlarda talilhsizlik yaşamamak hedefiyle.</p><p><strong>Buccaneers: </strong>Bruce Arians, Mike Tomlin’in yardımcısı iken dahi görkemli pas oyunlarını buluyor ve buna göre güçlü hücum takımları oluşturuyordu. Eğer vasat üstü bir QB iseniz, BA hücumlarında 4000 yd ve 30 TD rakamlarını yakalamasınız çok daha olasıdır. Lakin, NFL tarihinin en iyisi olduğunuzu cümle alem bildiği halde, 7. şampiyonluğun hemen 1 hafta sonrasında 8. için çalışacak kadar gözünüz dönmüşse; 44 yaşında kariyerinizin 2. ve NFL tarihinin 3. en iyi sezonuna imza atabilirsiniz. Tom Brady’nin böyle gösteriş yaptığı bir sezonda takımdan akılda kalanlar ise; alışmışlığın da etkisiyle geçen seneden daha etkili pas ve koşu hücumu, geçen seneye göre bir nebze kötü/yorgun bir defans; sezon içinde gelen sakatlıkların dahi sisteme ket vuramaması, sezon sonuna doğru ise ne yazık ki 2 ciddi sakatlık + AB vakası yüzünden eksik play-off maçları geçirme. Şampiyona elendikleri maçta dahi, bir dizi hatalarla da olsa inanılması zor bir dönüşe imza attılar ve aslında herkes için her koşulda tehdit olacaklarını gösterdiler. Ta ki, TB emekliliğini açıklayana kadar. Akabinde gelen bir dizi daha emeklilik ve serbest oyuncu haberi; seneye bu realist takımı, çizgisinden daha bir dışarı itebilir yüksek muhtemel. Bireysel bir de dilek ekleyeyim buraya; umarım Mike Evans’ın 1000 yard serisi devam eder.</p><p><strong>Titans: </strong>Bir takım düşünün, son 3 sezondur ligin en fark yaratan koşu oyuncusuna sahip; onun önderliğinde bir kimlik kazanıyor ve bu kimlikle kendilerini her sene bir adım ileriye götürmek istiyor. Lakin yine aynı takım, başta bu oyuncu olmak üzere çığ gibi sakatlıklar yüzünden, 91 farklı oyuncu oynatmak durumunda kalıyor (NFL Rekoru); ancak bu değişimlerde oyun planları neredeyse aynı kalıyor, bildiklerini yapmaya, olanı uygulamaya devam ediyorlar. Derrick Henry yokken de, Foreman, Hilliard, Peterson gibi isimlerle benzeri koşuları yapmaya ve sayıları almaya devam ettiler. QB değişikliği yaptıkları ve üzerine ligin görece tecrübeli ve yetenekli 2 Receiver’ı ellerinde olduğu halde; daha koşu ve savunma bazlı sistemlerinden şaşmadılar. Bu sayede de sezon sonuna doğru liderliği ele geçirdiler. Yine bu liderliğin alınmasında, güçlü ön alan savunmasının, ligin en az koşu mesafesine izin veren alan savunmalarının da payı büyük. Henry’nin sakatlıktan dönebildiği Divisional’da, hücumda birkaç tercih hatası ile Cincinnati’ye kaybetmeleri, üstelik de bunu savunmada 9 kez Joe Burrow’u devirmişken yapmaları hayranlarını oldukça üzdü; ancak bu takımın geri dönememesi, hatta sağlıklı kaldığı sürece gelişmemesi için bir sebep bulunmuyor.</p><p><strong>Patriots: </strong>Listedeki diğer adaylara göre biraz daha erken elendiler ve galibiyetleri de daha düşüktü. Ancak neden buraya yazdın derseniz; cevabım 2 kelime ile Bill Bellichick olacaktır. 1 sezonluk post Tom Brady sendromunu neredeyse kusursuz şekilde atlatıp; alışkın olduğumuz Patriots oyununu yansıttılar. Sezonun son maçlarındaki art arda takılmalar olmasa idi, konferansı lider dahi bitirebilirlerdi ve bunu; belki de 20 senedir gördüğümüz önce etkili koşular yap, sonra hızlı paslarla haklarını al ve sonuç odaklı hücumunu sürdür felesefesi ile icra ettiler. Zaten aldıkları yard mesafesine oranla en çok puan toplayan ekip, yine kendileri. Savunmada eski yıldız Gilmore’u takaslamalarına karşın bir şey kaybetmediler, hatta bir JC Jackson çıkardılar hiçbir şey olmamış gibi. Mac Jones ile sezon ortasındaki verimliliklerini sezon sonuna taşıyamadılar, hedef maçta da Bills’in olağanüstü verimliliklerine karşın bu sefer şapkadan tavşan çıkmadı; ancak Mac’in çaylaklığını atmaya ve bu çekirdeğe 1–2 güzel hamle yapılacağı göz önüne alınırsa, Patriots yine yükseğe oynamaya aday profilini devam ettirecektir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/802/0*4T-PLIkVv98v6teg.jpeg" /></figure><p><strong>B) Empresyonizm: Chiefs-Bills-Rams-Cowboys</strong></p><p>Açıkçası Monet’den başlayıp, Post Empresiyonizm ile Van Gogh tablolarına bakmaktan; bu kısmı planlamakta biraz zorlansam da, bu kısmı da; bize olanın üzerine kendi yorumlarını, edinimlerini katıp, bu sezon oyun anlamında şaşalı ve keyifli resimler koyan 4 takıma ayırmak istedim. “Üzerine” kelimesini kullandım, çünkü aslında bir gerçeküstü yaklaşım yerine, yine olan gösteriliyor; ama ilk ekip kadar da salt gerçekçi değil. Hepsinin akıbetleri çok iyi sonlanmasa da, sezon içinde yaşattıkları keyifli anlar yukarıda idi; sizler de umarım incelemek isterseniz benzeri duyguları yaşarsınız.</p><p><strong>Chiefs: </strong>Son 3 senede iyice bir AFC Bölüm Sonu Canavarı haline gelen ve “Hanedan” şeklinde bahsedilen Kansas City ekibi, kötü geçen Superbowl’a rağmen bu sene de konferanslarında favori gösteriliyordu. Beklenenin tam aksine; sezona korkunç başladılar; sezonun yarısında 4–4 iken Mahomes’un 19 TD’sine karşılık 10 INT’i bulunmakta idi. Tam herkes; Chiefs’in yerine bu sene kimler olabilir hesaplarını yaparken olağanüstü bir seri ile, bilhassa bazı maçlarda koşu oyunlarında geçen senenin de üzerine koyarak harika bir geri dönüş sergilediler, liderliği de 1 maçla kaçırdılar. Monet veya Van Gogh eserleirnde belki de her şeyden önce en çok öne çıkarılabilecek kısım; ışık ve renklerin kullanımı diyebiliriz. Gelgelelim Chiefs’te de bu ışık; Mahomes üzerinden pas oyunlarına tekabül ediyor. Çaylak line oyuncularının da beklenenden iyi olmasının etkisiyle Mahomes, iyi günlerinde adeta video oyununda gibiydi; sahanın her yerinde koşuyor, dolanıyor ve son sürat koşarken dahi bir şekilde en doğru hedefi buluyordu. Nitekim 19–10&#39;dan 37–13&#39;e taşıdı istatistiklerini. Sezonun ilk yarısındaki çöküşün etkisiyle hiç konuşulmayan Kelce ve Hill’in 1100+ yd’lık performanslarını da unutmadan ekleyelim. Defansta nispeten sorun yaşadılar, Jones-Mathieu önderliğinde kurdukları çekirdek kağıt üstünde güven verse de bilhassa Cincinnati maçlarında bu sorunların bedeli ağır oldu. Konferans finalinde elendiler. Konferans finalinde elenmek dahi bu takım için bir şok; o denli ağır favoriler ve seneye eminim ki Andy Reid, daha da ışıltılı nasıl olabiliriz planlarını yapıyor. Tuvalde en iyi malzemeler, tuvalin başında da en yetenekli koçlardan biri var; biz yine arkamıza yaslanıp etkileyici bir tablo görmeyi bekleyelim.</p><p><strong>Bills: </strong>Herkes Bills’ten iyi bir performans bekliyordu; ama bu parlamayı ve oyun zevkini bekliyorlar mıydı; emin değilim. Sezona çok iyi başlayıp, Chiefs galibiyetindeki olağanüstü Josh Allen performansından sonra, “Bu takım artık bir Contender” sesleri, yine sezon ortasındaki bazı sürpriz mağlıbiyetlerle gölgelendi. (Bilhassa korkunç geçirdikleri Jags maçını örnek verelim.) Lakin sezon sonunda toparlanmayı ve sene içinde önce rövanşını aldıkları Patriots’u, tarihin en verimli ilk tur play-off performansı ile darmaduman ettiler. Topu bir kere bile skor üretmeden karşıya vermek durumunda kalmamak ve 55 sayı atmak; herkes için bir gövde gösterisi oldu. Josh Allen 36 pas, 6 koşu TD’si yaptı; 15 INT attı; ancak bunu aslında konferanstaki tüm rakiplerinden görece daha ortalama (Diggs hariç) bir receiver kadrosu ile yaptı. Artık kendilerinden wonderkid diye bahsetmenin ya da bu kriterde değerlendirmenin de vaktinin geçtiğinin, ligin en iyi 5 QB’sinden biri olarak o yönde bir performansa bizleri alıştıracağının da sinyalini resmen vermiş oldu. Konferans yarı finalindeki Chiefs maçı; muhtemelen son 4 yılın en heyecanlı playoff mücadelesi olmuştur. (PHI-NE Superbowl’undan sonra) Uzatmalardaki kuralların tartışılmasını gündeme getirecek kadar şanssız kaybettiler; lakin maçın oynadıkları her dakikasında olağanüstü izler bıraktı Buffalo ekibi. O maçın da aksine, normal sezonda ligin totalde en az yard izni veren defansına sahipler, bu çekirdeği korumamaları için önlerinde hiçbir engel yok ve hatta 1–2 free agent/takas takviyesi ile, bu ışıltıyı daha da arttırabilirler.</p><p><strong>Rams: </strong>İşlerinizi planlamak zorunda olduğunuzu hayal edin; kritlerleri basit bir Eisenhower matrisinde 2&#39;ye ayırırsınız: Acil mi, ya da Önemli mi? Bu ikili arasında birçok NFL takımı önemli seçeneğini arayıp kalıcı çözümler için yapılanmalara giderken, Sean McVay ısrarla acil butonuna basmaya devam edip, adeta FM oynar gibi en iyi kimi alabilirim, ne şartla hemen alabilirim sorularına cevap aradı. Geçen sene bu cevapların en büyüğüne, elinde kalan son draft haklarını da kullanarak Goff’u Stafford yapmak için kullanarak ulaşan genç koç, sene ortasında da gerek iyi oyunları gerekse de Los Angeles çekiciliği sayesinde serbest piyasadan OBJ ve Von Miller getirerek takımını iyiden iyiye bir Los Galacticos imajı verdi. Şimdi bu noktada, e zaten bu takım Stafford-OBJ-Donald-Miller-Ramsey’iyle bir yıldızlar geçidi; neden bu takımı Realizm kısmına almadın diye sorabilirsiniz. Cevabım, Cooper Kupp olacaktı. Evet, kendileri iyi bir receiver profili çiziyordu; ancak geçen sene kimsenin ilk 10&#39;unda bile olacağını zannetmiyorken; bu sene tüm pas yakalama kategorilerinde zirveye otururken, Play-off’ta bu performansının da üzerine koydu ve tek skorla kazandıkları tüm maçlarda son çeyrekte sahne almasını bildi, takımına Superbowl’u kazandırırken bunu da SB-MVP ödülüyle süsledi. Kupp’un bu verimliliğin arasında kendine olağanüstü fırsat bulan OBJ ve Donald’a odaklı rakip line’ların kenarından yıldırım gibi fırlayan Miler’sa 2016 performanslarını anımsattı. Melekler Şehri’nde, kendi evlerinde, tarihin en özel devre arası şovunun da ışıltısı eşliğinde görkemli bir zafer buldular ve kupayı Van Gogh’un Teras Kafe’sindeki sarı-mavi renklere boyadılar. İlerleyen yaşlar; sene ortasında alınan oyuncuların yeni kontrat bedelleri gibi konularla hareketli bir off-season onları beklese de; kadroyu temel anlamda korudukları sürece NFC’deki en büyük 2 tehditten biri olmaya devam edecekler.</p><p><strong>Cowboys: </strong>Yine grubundaki diğer 3 takımdan daha erken elendiler ve açıkçası herkes için hayal kırıklığı yarattılar. Ancak; bu hayal kırıklığının büyüklüğü, sezon içindeki performanslarından kaynaklanmakta. Toplam yard ve puan sayısında lig zirvesinde olan Texas ekibi, Dak’ın sakatlıktan harika şekilde geri dönüşü ile temeli ona ligin en iyi Guard’ının (Z. Martin) önderliğinde iyi şekilde atıp; harmanı 37 TD ile aldılar. Cooper, Lamb, Gallup gibi yetenekli ve alternatifli receiver ekibine sahip olmaları, her zaman rakip savunmaların kafalarını karıştırdı; arada kilitlenen durumlarda da eski günlerinde olmasa da işleyen bir Elliott ve iyi bir Pollard yardım etti. Bu ekipten bilhassa Lamb’in doğru işleyişte önü çok açık. Lakin bu takımın ışıltısı, bu takımın gerçeğin üzerine kattığı alan hücumu değildi. Menajerlerine şapka çıkarmak gerekir ki 2 çaylak, Parsons ve Diggs muazzam sezon geçirdiler ve hem koşu hem de pas oyunları için rakiplere önümüzdeki yıllarda kabus yaşatacaklarının sinyallerini verdiler. Diggs’in zamanlama ve coverage kısmında biraz daha geliştirecekleri olacaktır ki doğal; Parsons ise ilk senesinden yılın defansına aday olarak çok çok büyük potansiyel ortaya koydu. Tercih hatalarıyla dolu 49ers yenilgisi, tüm ABD’nin en çok ilgilendiği Spor Takımını derinden sarstı, bir de bunun üzerine off-season’da sorgulanabilir bazı hamleler peşindeler; lakin hem çaylak kadroları hem de hücum hattı ile Dallas, önümüzdeki senelerde de kendinden söz ettirmeye devam edecektir. Bilhassa konferansındaki diğer rakipleri de düşününce.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/684/0*0r9Oq7RRHB89P9CJ.jpg" /></figure><p><strong>C) Ekspresyonizm: Bengals, Chargers, Cardinals, 49ers</strong></p><p>Dışavurumculuk; gerçeğin beklenenin bir tasviri değil de, iç dünyanın ve duyguların yansıltılması aslında. Kimisi çok beklenmedik sürprizlere imza atan; kimisi de bir sürpriz bir çöküş yaşatan bu güzide takımları; hem geçirdikleri özgün sezonlar hem de bıraktıkları iz vesilesiyle buralarda toplamak istedim. Bilhassa bu sene beklenen gidişatlarını bozmaları; sonuçlardan bağımsız 2021 sezonu denilince bıraktıkları izleri düşünerek, doğal olana verdikleri rahatsızlıkla keyif duydum.</p><p><strong>Bengals: </strong>Ne rüya sezondu ama… Aman Tanrım! Geçen sezon Division’undaki 3 takım da playoff yapsın; hangisi gelecek sezon lider olacak; sen tanking mi yapacaksın tartışmasından çık. Draft’ta OL yerine WR (Chase) seçtiğin için yoğun eleştiriye ve “Bu takım bir 2 sene daha toparlanamaz” gibi yorumlara maruz kal; sonuç? Superbowl’da bir TD’lik mağlubiyet! Geçen sezon dizinden sakatlanan Joe Burrow’un dönüşünde bir şeyler herkes bekliyordu; ancak bu beklentilerin arasında “çaylak” sezonunda takıma bu denli liderlik, bilhassa bütün kritik maçlarda bu kadar soğukkanlı oyun ve doğru tercihler kesinlikle yoktu. 17. haftada gelen Chiefs galibiyetiyle birlikte çok uzun zaman sonra konferans liderliğini alan Cincinnati, aslında orada elense bile “sürpriz yaptılar” dedirtebilecek doneyi biriktirmişlerdi. Bunun Joey Brrr’dan sonra en büyük sebebi, Draft’ta eleştirilere konu olup sonra ligin en iyi 2–3 Receiver performansına imza atan ve belki bir 10–15 seneye damga vuracağının sinyallerini veren Ja’Marr Chase; Chase’e bizim ne eksiğimiz var dercesine eşlik eden Higgins ve Boyd’du. Ayrıca koç Zac Taylor önderliğinde defansın da önemli gelişme gösterdiğini ve bilhassa Titans-Chiefs gibi büyük maçlarda önemli top ve hak kayıplarına yol açan defansın da etkisini unutmamak lazım. Koşu savunmasında geçen sene Tanking yapan bir takımın ilk 5&#39;te olmasını çok kolay bekleyemeyiz. Yine bir etmeni de, çaylak olmasına karşın karar verici bütün sayılarda başarılı Kicker Evan McPherson’a teslim edelim. Bu etmenlerden bahsettiğimiz, diğerlerine göre çok üst düzey bir takım oldukları olarak anlaşılmasın; tam aksine Bengals, halen Offensive Line’ı bu ligin çok altında, Joey’in de ittirmeleriyle buraya kadar gelebilmiş, pas savunması da halen zayıf seviyede bir organizasyon. Bu haliyle Bengals, doğru tercihler, kararlı geri dönüşlerle Superbowl’a kadar geldi, orada da yine Offensive Line sebebiyle 1 pas geride kalarak sahadan mağlup ayrıldılar. Bu takımın diğer takımların aksine, parça koruma dağılma derdi şu anda yok; tam tersi genç bir çekirdeğe ve üzerine birkaç doğru parça koyarak çok daha kalıcı gelişim şansına sahipler. Şu bir gerçek; oynadıkları oyun ve bıraktıkları etki; defolarına rağmen maç kazanma şekilleri, alışmış normlara bir başkaldırı niteliğinde. Bu yüzden kendilerini bir ekspresyonist olarak değerlendirmek mümkün.</p><p><strong>Chargers: </strong>Bu listeye alırken en zorlandığım ekip oldular kendileri. Çünkü aslında çok daha farklı yerlere gelebilirlerdi. Bir field goal, bir top kaybı vs konuları kendilerine çok daha erken veda etmemize sebep oldu. Lakin yine de bazı olağanüstü yönlerden bahsedelim. Philip Rivers’lı uzun yolculuktan sonra kaptan köşkünü alan Herbert, fena da bir iş çıkarmamıştı çaylak sezonunda. Ancak bu demek değil ki; bu sezon TB’nin ardından en çok pas yardı alan 2. oyuncu ol; 5000 barajını geç ve bunu Keenan Allen’ın çok öne çıkmadığı bir sezon yap (Yine 1100+; lakin son 5 sezondaki en kötü maç başı mesafesi). Bazı maçlarda (bilhassa Texans) hatası da olsa 5 maçı 4. çeyrekte geriden çevirerek, önümüzdeki sezon için harika bir portfolyo bıraktı. Bu geri dönüşler dışında bu sezon kaybettikleri 8 maçın 5&#39;inin 1 skorla, 2&#39;sinin uzatmada kaybedildiğini düşündüğümüzde; bu takımın gelebileceği yerler neler olabilirdi demekten kendimizi alamıyoruz. Ama burada belki de gerçeğin dışında bahsetmemiz gereken yerleri; çok yönlülükleri. Zaten elit bir pas defansına sahiplerdi; üstüne bedavadan Khalil Mack ile güçlendirdiler, Dervin James ile geri alanda da üstünler; hücuma döndüğümüzde de Herbert-Allen-Ekeler-Williams derken silahlarını da oldukça keskinleştiriyorlar. Maçtan maça gelgitli ve adeta düzgün bir seri yapmaya karşı geçirdikleri sezonlarını önümüzdeki sezon daha istikrarlı hale getirirlerse her şey olabilir. Vezir de, rezil de…</p><p><strong>Cardinals: </strong>Geçen sezon playoff görememelerine rağmen Murray-Hopkins işbirliği çok can yakacak deniyordu; üzerine AJ Green, JJ Watt gibi isimlerle kadro daha da güçlendi ve Cardinals artık Contender olmak istediğinin mesajını veriyordu. Aslında Cardinals’in Contender olması bile yeterince gerçek dışı; yeterince iç dünyalarının bizleri şaşırtacak bir yansıtması olarak değerlendirebilir; ama sezon hikayesi bir dönem dizisi edasındaydı. Lige deyim yerindeyse fırtına gibi başladılar. En zorlu Division’da olmalarına karşın; Packers maçına kadar kusursuz gittiler, hedef maçı denilen her maçtan sorunsuz ayrıldılar. Sezon başında vasat üstü denilen takım; konferans liderliğini her hafta daha da perçinliyordu. Packers maçındaki top kaybının biraz tatları kaçırmasını 1–2 maçta unuturlar diyorduk ki; bu sefer ardı arkası bitmeyen sakatlıklar başladı. Bir süre Murray olamadı, sonra sırasıyla Watt ve Hopkins sezonu kapattılar. (Watt, Play-off’a Yetişti). Lakin Tampa veya Tennessee’de bahsettiğimizin aksine, bu ekip bir şekilde toparlayamadı. Güzel bir takas ile Ertz’i de almalarına karşın hücumda önce Murray yokken verimsiz kaldılar, sonrasında da Murray kendinden bekleneni veremedi. Savunma liderlerinden Chandler Jones, ilk hafta 5 sack ile göz doldururken sonrasındaki 16 haftada sadece 5,5 sack daha yapabildi. Sezonun kendileri adına en güzel gelişimi James Conner’ın istikrarlı performansı diyebiliriz. Koştuğu hemen hemen her maç hem takımına güven hem de oyuna bir düzen getirdi. Rüya gibi bir yükselişi, kabusla sonuçlandırdılar ve kesinlikle unutmak isteyecekleri bir bozgunla şampiyon Rams’e playoff ilk turunda elendiler. Sezon sonu en gergin camialardan biri konumundalar; Kyler Murray’in yüksek maaş beklentisi krizinden haftalardır tam çıkamadılar, bir de çokça veteran parçayı nasıl koruyacaklar şüpheli. En net söyleyebileceğim, son 10 yıldır Larry Fitzgeraldspor olan takımdan bambaşka bir Cardinals izlettiler. Umarım onlar için gelecek sezon işler bir tık daha ileriye gider.</p><p><strong>49ers: </strong>Acaba play-off yapabilecekler mi sorusundan, 1 hücum ile Superbowl kaçırmaya… 49ers, hem istatistiksel olarak, sonuç olarak herkesi yanıltmakla, olağandışı bir serüven yaşadı; hem de oyun şekilleri olarak bambaşka bir tat bıraktı. Burada aslında düzenin alışılageldik sabit koşucularının, hatta bu koşucularının top tutma yeteneklerinden faydalanmanın aksine; onlar ana receiver’larını aynı zamanda bir koşucuya dönüştürdü; Receiving Back diyebileceğimiz bambaşka bir dünya çıktı Deebo Samuel’in içinden. Deebo, topu fırlatmak dışında hemen hemen her şeyi yaptı ve bu da, ligin toplamda en çok yard alan 3. oyuncusu olarak kariyerine altın harflerle yazıldı. Sezona QB draftı ile başlayıp Trey Lance’i birkaç maç deneyen San Francisco ekibi, rotayı sonradan yine Jimmy G’ye çekti ve çok tartışmalı QB, bir şekilde ekibi konferans finaline kadar getirmeyi başardı. Finaldeki performansı, aslında sezon içindeki defolarının bir nevi göstergesi olacak ki; şimdi takaslanabileceği adresler konuşuluyor; ancak Trey Lance’in de kendini kanıtlaması için çıtayı iyi bir yerde bırakarak gidecek. Ligin her zaman en özel oyuncularından Kittle ve bu sezon istikrarlı performansı ile boş kaldığı alanları iyi değerlendiren Aiyuk da bu yükselişin etkili isimlerinden oldular. Belki bir RB takviyesi düşünülebilir, ama en kötü ihtimalle Kyle Juszczyk bu boşluğu bir nebze doldurabilir. İşin defans tarafında ise, son yılların en etkili 3–4 pash rusher’ından Nick Bosa ve Fred Warner önderliğinde karşılarındaki her QB’ye önemli tehditler. Arka alan savunmaları biraz sorunlu; bunu da muhtemelen draftta çözmeye çalışacaklar. Kadro dışında bu sezondan en çok akılda kalan ise; “Trey Lance’e alıştırma senesi geçirelim”den, neyse oynuyoruz maç kazanmaya bakalım’a dönmeleri; sezonun son maçındaki 2. yarı geri dönüşüyle zar zor play-offlara kalıp; konferans finaline kadar uzandıkları yolculuk. Bu yolculuğun vasat QB ile ve bilhassa rakiplerin hatalarını iyi değerlendirmeleri ile olması da ayrı bir gerçek dışılık. Seneye Trey ile neler değişecek bilinmez; ama San Francisco en ölü zamanlarında bile sürprizlere imza atabileceğini gösterdi.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/820/0*hjCXVXesz3c21Lvm.jpg" /></figure><p><strong>D) Fütürizm: Browns, Colts, Bears, Seahawks</strong></p><p>Aslında bu kavramı biraz kinayeli olarak koydum. Fütürizm; özünde modernleşmeyi ve sürati hayatın merkezine alıp; geçmiş akımları reddederek sürekli bir değişim ve yenilenme ortaya koymak ister. Burada ise, geleceğe yatırım yapma kararını erkenden alanları; geçmişi ile sezon ertesi hatta sezon içinde dahi hesaplaşıp geride bırakmak isteyenleri yazacağım. Umuyorum bu değişim ve yenilenme hamleleri; onlar için daha kalıcı çözümlere vesile olur.</p><p><strong>Browns: </strong>Geçen sene yakın geçen bir playoff yarı finalinin ardından; Baker önderliğinde işleyen bir hücum, ligin belki total performansı en yüksek 2 koşucusuna sahip olma ve Myles Garrett önderliğinde korku salan bir defansından, bu seneki düşüşü ve dramayı kimse beklemezdi diyebiliriz. Sene içinde saha dışı gerginliğinin en çok yansıdığı takım oldular; Baker-OBJ gerginliği OBJ’nin ayrılmasına, Landry’nin motivasyonunun önemli ölçüde kaybolmasına sebebiyet verdi, Baker’ın sakat sakat oynamasının da verdiği etkiyle 17 TD — 13 INT istatistikleri, sadece Browns’un havlu atmasının değil, geleceğinin de sorgulanacağı kötü bir dönemin başlangıcı oldular. Bu yazının yazıldığı gün itibariyle Amari Cooper’ı alıp; Landry’i göndermeye ve Baker-Amari üzerinden bu yaraları kapatmaya çalışacaklar; ancak kırmaları gereken çok bariyer var. Çok kötü bir Big Ben’li Steelers ve sezonun yarısında sakat Lamar’lı Ravens’ın dahi gerisinde kalan Ohio ekibinde; takımın diğer parçalarının bir düzene oturmuş olması hem daha iyi hem daha da bu sorunları ayyuka çıkarıyor. Garrett-Clowney-Ward önderliğinde stabil bir performansa hazır defansları ve Chubb-Hunt gibi isimlerle yapabilecekleri koşular varken; böyle bir sezonun tekrarını kaldıramayacaklardır. Sezonun ortasında OBJ’yi göndererek yaptıkları ilk “geleceğe” yönelik hareketlerin; ben Amari ile de sınırlı kalacağını düşünmüyorum. Bu camiadan daha fazlasını da görebiliriz. Ama 2010&#39;lu yılların en kötü Franchise’ını yeniden play-off’ta bir an önce görmek, çoğu spor taraftarını mutlu edecektir.</p><p><strong>Colts: </strong>Philip Rivers ile idareten geçirdikleri fena olmayan sezonun ardından; yüklü Wentz kontratını sahiplenince Colts hakkında çok soru işaretleri birikmeye başlamıştı. Andrew Luck’un emekliliğinden bu yana 5. senede 5. QB tercihleirni Wentz’ten yana kullanan Indiana ekibi, sezona 3&#39;te sıfırla korkunç girdi. Tanking tartışmaları arasında birden sahneye Jonathan Taylor’un çıkmasıyla 10 maçta 8 galibiyet yakalayan ekip; bu sefer de Titans’ı Division liderliğinde zorlayacak hale bile gelmişti. Takımda Pittman dışında receiver bile yokken; Wentz’in nispeten daha az top kayıplı oyunu ve Taylor’un lig liderliğine uzanan performansı, son 2 hafta kala artık Indiana ekibi için play-off neredeyse kesin, rakip kim olsa hesapları yaptırıyordu. Son hafta, ligin en çalkantılı ve kötü takımlarından Jaguars karşısında galibiyeti alıp; diğerlerini beklemeleri gerekiyordu. Ancak Wentz felaket bir maç çıkardı; maçın kendisi de, avuçlarda olan play-off da kayıp gitti. Hücumda elle tutulur saddece Taylor kaldığını düşünen ekip; Leonard-Buckner-Moore defansına da yazık etmek istememiş olacak ki; neredeyse hiçbir şey karşılığında Wentz’i Washington’a gönderdi. Lakin elinde güçlü bir receiver core’u da olmayan ekibin, hangi QB için ilgi çekici bir yer olacağını söylemek zor. Draft’ta da iyi QB pek olmadığına göre, yeniden yapılanma ve geçiş sezonu kaçınılmaz gibi görünüyor. 6. sezonda 6. oyun kurucu da tabii ki üzücü… Sürekli değişim, sürekli olanı reddetme böyle bir şey midir, bilemiyorum…</p><p><strong>Bears: </strong>2 Sene önce düşündüğümüzde, ortalama üstü diyebileceğimiz bir Trubisky, ligin en iyi defanslarından Mack ve hız-güç kombinasyonundan aldığı fark ile takımın geleceği olacak Allen Robinson’dan bahsettiğimiz Bears camiasında bugün işler çok farklı. Trubisky’den olmayacağına geçen sene play-off ertesi karar veren ekip drafttan Justin Fields’i yüksek beklentiler ve potansiyelle geçti; ancak önemli ölçüde yanlış koç etkisi ile Fields korkunç bir sezonu geride bıraktı. Bears, tepetaklak gidişin onunla ilgisi olmadığını ve yüksek potansiyeline olan inançlarını düşünüyor olacak ki; neredeyse sezon bitmeden koç Matt Nagy’e fatura kesildi. Allen Robinson artık bir serbest oyuncu; onu hedefleyen de çok yer var. Khalil Mack ise, ani bir kararla Chargers’a; sadece maaş yükünden kurtulmak için gönderildi. Fields etrafında toplanmak hariç, takımda komple bir değişiklik söz konusu. Görece takımda iyi performans gösteren LB Quinn; RB Montgomery ve WR Mooney, takımdaki gidişatlarda etkili olacak diğer oyuncular olacak. Ancak yine de en az 2–3 senelik bir yapılanma bekliyor gibi Chicago ekibini.</p><p><strong>Seahawks: </strong>Bir önceki sene Rams’e dağılarak kaybettikleri play-off maçı haricinde güzel bir sezon geçiren Seattle ekibinde; Wilson gibi yeteneği belli ve formunun zirvesinde bir QB, DK gibi ligin en güçlü Receiver tehditlerinden biri ve Wagner-Adams-Diggs’li sert bir defans varken; herkes en kötü bir play-off sezonu daha bekliyordu. Sezona 3–8 gibi korkunç bir şekilde başladılar; bunda en önemli faktör Wilson’un sakatlığı gibi görünse de; bu sadece 3 maç sürdü, üstelik onlardan birini kazandılar. DK, geçen seneden 1 maç daha fazla oynayıp, 350 yard daha az top tuttu; RB’lerinden 900 yardın üzerine çıkan olmadı; defansın bilhassa Wagner önderliğinde yine iyi performansına rağmen hayal kırıklığı ile ligi kapattılar. Sadece ilginçtir; adeta gideceği çoktan belliymiş de giderayak birkaç jübile maç oynayayım dermiş gibi, Russell Wilson’un sezon sonunda güzel maçları ve kayda değer uzun topları oldu. Nitekim sezon bitti, Wilson-Carroll arasındaki gerilim iyice medyada dillere dolanmaya başladı ve yenilenme/yapılanma olarak Wilson Denver’a gönderildi. Karşılığında Teddy dahi alınmadı; Geno Smith veya Drew Lock seçenekleriyle başbaşa kaldı Seattle. Bir de üzerine apar topar Wagner’in sözleşmesi -kendisine dahi haber verilmeden- feshedildi, ligin en iyi ILB’lerinden Wagner şu an serbest oyuncu. Birden bu kadar derin yenilenmeye girmenin kime nasıl bir yararı olacaktır bilmiyorum; ancak üstteki gibi, Seahawks’ı 2–3 senelik süreç bekliyor. Bir ihtimal Deshaun Watson almazlarsa.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/736/0*MhMZl-AJkqhBX6bN.jpg" /></figure><p><strong>E) Minimalizm: Raiders-Steelers-Eagles-Commanders</strong></p><p>Son paragraflarda bahsettiğimiz gerçek ötesi; duyguların ve iç düşüncelerin yansıması gibi konuları biraz daha bırakıp, nesnelere nesne olarak bakma ve olanı ötesini düşünmeden temsil etmeye odaklanalım. Bu bölümde de oldukça sade, bu sadeliği olduğu gibi temsil eden ve buradan belli sonuçlar alan takımlarımızdan bahsedeceğim.</p><p><strong>Raiders: </strong>Sezona herkesi şaşırtarak 3–0 gibi güzel bir başlangıç yaptıktan sonra, ekibin başlarına gelmeyen kalmadı. 10 yıl sözleşme imzaladığın, takımdan hisse verdiğin koçun mail skandallarından dolayı kovulmak durumunda kalsın, asistan koçla mecburen devam et; en yetenekli receiver oyuncun ölümlü kazaya karışmaktan hapse girsin; ligin en iyi TE’lerinden birini 6 maç sakatlıktan ötürü kullanama ve yine ligin en iyi RB’lerinden biri oldukça ortalama bir performans sergilesin. Bu kadar dramanın ardında bu takımın hiçbir yeri görememesi dahi olası karşılanabilirdi. Nitekim Kasım-Aralık arası bir dönemi 6&#39;da 1 ile geçirdiler ve tanking dedikoduları ile yüzleşmeye başladılar. Sonrasında; takım bu bütün medyatik olayların karşısında hiç olmadığı kadar kenetlendi ve sahaya sadece oyunlarını koymaya çıktılar. Her biri Playoff adayı olan Browns, Broncos, Colts ve Chargers’ı art arda yenerek (Chargers’ı uzatmada, yenmek zorunda da olmadıkları maçta yenip; tabloyu değiştirdiler), adeta küllerinden doğdular. Bunları yaparken de en dikkat çekici nokta; kimse abartı rakamlara ulaşmadı. Derek Carr’ın takıma nasıl liderlik ettiğinden, 4800+ yardlık performansından iyi olarak da bahsedebiliriz, 23 TD-14 INT’lik performansından kötü olarak da. Hunter Renfrow Pro Bowl seçildi; ancak kendi standartlarının belki bir tık altındaki Tyreek Hill veya Keenan Allen’dan 300 yard daha az alarak yaptı bunu. Josh Jacobs halen bu takımın koşuda 1 numarası; ama 1000 yarda dahi ulaşamadı. Crosby önderliğindeki defansın ise; all-pro herhangi bir oyuncusu bulunmamakta. Bu bütün sadeliğin ardından play-off ve Superbowl görmüş Cincinnati’ye 1 hücum ile elenmek çıktı. Raiders bu sezon adeta bir redemption yaşadı; gelecek sene için isteyecekleri ilk şey sükunet olacaktır. Sonrasında da yeni koçları Josh McDaniels’tan katkı beklerler.</p><p><strong>Steelers: </strong>Bu sene gözlerimiz Big Ben’i izlerken çok kanadı. Enerjisi, fiziksel gücü hiç kalmamış bu tamam; ama kollarında da eski halinden eser yok gibiydi. Tecrübesiyle attığı birkaç pası izleriz ve bu takımı Tanking’e uğurlarız diye düşnüyordum (geçen sene bir ara lig lideri olmalarına ve division lideri olarak play-off yapmalarına rağmen). Bir de üzerine iyice kötüleşen receiver kadrosu (başta Juju olmak üzere); bu düşüncelerimi daha da kuvvetlendirmişti. Bengals’a 41–10 kaybettikleri haftadan itibaren, Ben’in kenara çekilmesini dahi göze almalarını isteyebilirdim ki; bir anda onlar da toparlanmaya karar verdiler. Kaçırdıkları maçlar elbette ki oldu; ancak sıralıyorum. Konferans lideri Tennessee’yi, play-off’taki direkt rakipleri Cleveland’ı ve Baltimore’u (2x) yenerek, diğer maçlardan gelen bir dizi olayın da etkisi ile (adeta Türkiye’nin tur atlaması için X maçının şöyle bitmesi, Y maçında şu skorun olması gibi); kendilerini kendilerinin de şaşırdığı bir şekilde play-off potasında buldular. Bu aktardığım gidişatın gerçekleşmesinde, aslında ışıltılı diyebileceğimiz sadece bir olay vardı. TJ Watt, NFL rekorunu egale ederek 22,5 sack ile tarihin en özel defans performanslarından birini ortaya koydu. TJ’e 10 sack ile yardım eden Cameron Heyward’ı bir kenara bırakıp; hücuma dönersek; aslında eldeki malzeme çok belliydi. Toprak atılması unutulmuş bir QB; Johnson hariç rekabetçi olmak yerine instagram fenomenliği üzerinden kariyer hedeflerini geliştiren bir receiver kadrosu ve iyi bir potansiyeli olan çaylak koşucu Naijee Harris. Ligin en eski 2. koçu Mike Tomlin de tabii ki elindeki minimum malzemeye göre nasıl en doğru gidebilirim sonucunu analiz etmiş olacak ki; Naijee Harris’e adeta bir Derrick Henry sorumluluğu yükledi. Başarı getirdi mi, bu takımı düşündüğümüzde evet. Ancak bu şekilde devamın çok muhtemel sonucu, sakatlık olacaktır. Bu nedenle minimalizm’i Big Ben sonrası da alışkanlık ve yaşam kültürü haline getirmemek faydalı olabilir. Bu takıma iyi bir Qb ve 1–2 top tutucu eklendikten sonra tekrar play-off’un zorlanmaması için hiçbir sebep yok. Umarım Tomlin hocam, bir uzun soluklu QB daha bulur.</p><p><strong>Eagles: </strong>Sadece tablo okumaları yapacak olsak; kendilerini koşu yardında birinci sırada bulabiliriz. Ama maçları izleyen biri fark ediyor ki; bunun asıl sebebi receiver kadrosunun yetersizliği yüzünden ya kendi deli gibi koşan ya da RB’lerine topu teslim edip kaçan Jalen Hurts’ün çaresizliği diyebiliriz. Devonta Smith dışında hiçbir receiver’ına şu anda 32 NFL takımının da güvenemeyeceği, koşu oyununda da en çok koşanın yine QB’nin kendisi olduğu bu kadronun; her ne kadar en kolay Division’da da bulunsalar play-off yapması yine başarıdır. Defansta Fletcher Cox ve Darius Slay liderliğinde iyi bir çizgi tuttursalar da; bilhassa derin hücumlarda takım dağılabiliyor. Eagles’ın da, receiverlarına yüklenip Giants maçı gibi kaybettikleri maçlardan ders çıkarıp; son haftalarda takvimlerindeki rakiplerine göre nispeten daha doğru oyunları, kendilerini play-off potasına zar zor da olsa taşıyan ana etmen oldu. Her ne kadar Tampa Bay, adeta bir antrenman maçı edasıyla kendilerini geçse de, Minnesota-New Orleans-Seattle gibi ekiplerden bu malzemeyle önde bitirmelerine saygılar. Lakin Eagles için; etrafına receiver toplayıp yükselişe geçer ibaresini hemen kurabilmek mümkün değil; çünkü her ne kadar çift yönlü tehdit olması avantaj da olsa Hurts’ün pas yeteneği bir soru işareti. Ayrıca takımda stabil bir koşucu da yok. Bir süre Cowboys hükümdarlığını kabul edip; önlerine bakacak gibi duruyorlar.</p><p><strong>Commanders: </strong>Yukarıda Eagles için ne söyledi isek, çok benzerlerini belki Washington Commanders için 2020–21 sezonu performansları üzerine söyleyebilirdik. Lakin bu sene Chase Young’un sakatlığı, Heinicke’nin düşen performansı derken; zaten Kirk Cousins ve Alex Smith sonrası yapılanma yolu görünen Washington’da bir yıl daha öğrenme süreciyle geçmiş oldu. Antonio Gibson ve Terry McLaurin’i bir nebze bize tanıtan ekipte en azından 2 oyuncunun da diğer yıllarda adlarından biraz daha söz edebileceğimize dair umutlar kaldı. Elimizde sadece Heinicke kaldı; onu kullanalım bakalım yatırım yapılmaya değer mi testi ile başarısızlıkla sonuçlandı; yüksek kontratına rağmen Carson Wentz’e hoşgeldin dediler. Wentz’in gelişi, Chase Young’un dönüşü ve draft haklarıyla beraber, gelecek sezon çıtayı biraz daha yükseğe koymak isterler; burada en azından Eagles’ı bir rakip olarak göreceklerdir. Lakin kendilerinin bu minimal materyallerini bilen ve onlara göre oynamaya çalışan yapılarında en önemli aşmaları gereken sorun; istikrar olacaktır. Ligin ortasındaki 12 maçı 4M-4G-4M gibi serilerle geçirdiler; bunu kırmak da önemli ölçüde Carson Wentz’e düşecek. Şu an NFL’in en cılız Division’u olarak görünen NFC East’te umarım gelecek sezon, yine kısıtlı malzemelerle olsa da renk katabilirler.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/0*8jYc34LWNPR6VFK6.jpg" /></figure><p><strong>F) Sürrealizm: Dolphins-Ravens-Saints-Vikings</strong></p><p>Belki Ekspresyonizm başlığında bize biraz daha tahmin edilenin ötesinde, içindeki gücü uyandıran performansları ortaya koyan takımlardan bahsetmiştik; ama burada biraz daha “gerçek üstü, hatta gerçek dışı” tanımıyla başlamamız gerekiyor. Sezonlarında yaşadığı hikayelerden film çıkabilecek; sene başında başladıkları yer ile sene sonundaki yerleri arasında anlamlandırması zor bir dizi olaylar döngüsü bulunan takımlara değinmeye çalışacağım. Öyle ki, bu takımların hem sezon gidişatlarını hem de geleceklerini düşünürken; düşlerimiz ve gerçek birbirine giriyor.</p><p><strong>Dolphins: </strong>Burada tümden gelelim; önce sezon gidişatı ile ilgili kısa bir bilgi verelim; yaşananlara dair. 7 maçlık yenilgi serisini takip eden 7 maçlık bir galibiyet serisi. Toplam 17 maç oynanan bir ligde; böylesine ilginç bir ters-yüzün tarihte eşi benzeri görülmemiş desek yeridir. Takımın aslında biraz sorgulanabilir; ama yine de potansiyeline güvenilen orta halli bir QB’si (Tua), drafttan gelen ve uzun yıllar katkı verebilecek iyi birer WR ve TE’si bulunmakta. Sene boyu Tua’nın iyi oynadığı maçlarla skorların paralellik göstermesi de ağırlıklı bu sebeptendir. Bunun dışında, ön alan savunmalarında yüksek yüzdeler yakalayamadığını söyelesek de; halen Jones-Howard ikilisi ile kritik zamanlarda top çalabilecek yetenekleri var ve geçen sezona göre düşük de olsa yine katkıda bulundular. Sezon sonrası; üstelik 7 maçlık seriyle play-off’a yaklaşmalarına rağmen koç Brian Flores’in kovulması ve akabinde Flores’in Miami’ye ve tüm NFL’e ırkçılık davası açması nedeniyle gergin bir off-season geçirseler de; en azından receiver çekirdeğinin oturması ve sezon sonu performansları (kayda değer bir Patriots galibiyetleri var izlenmelik); gelecek için umut veriyor. Yine de, Patriots ve Bills gibi tiranların arasında Division’da yeterince maç kazanıp Play-Off zorlamak için, önlerinde biraz zaman var.</p><p><strong>Ravens: </strong>Lamar Jackson önderliğinde harika geçirdikleri 2020–21 sezonunu play-off’a erken veda ile kapatarak fanları üzen Baltimore ekibinde, 2021 de benzeri bir şekilde başladı desek yalan olmaz. Lakin, Play-Off’u ucuyla kaçıran bu ekiple ilgili, algılarımızı bir miktar zorlayabilecek birkaç bilgi aktaralım. Pro-Bowl defans oyuncuları yok; ama ligin totalde en az yard veren takımı oldular. Lamar sakatlandı; Tyler Huntley bir ikinci QB’ye göre fena olmayan; Lamar’a yakın rakamlar gösterdi; son 2 maçı hariç. Baltimore’u receiver almamakla eleştirdik; Mark Andrews, tarihin en iyi 3. TE sezonunu yaşadı. 8–9 yaparak önceki sezonlara göre hayal kırıklığı yarattılar ve elendiler, ama kaybettikleri 9 maçın 6&#39;sı tek skorla bitti ve 2&#39;sini uzatmada kaybettiler. Kıyısından kaçırmış diyebilirsiniz; ama 8 maçın da 6&#39;sı tek skorla bitti ve yine 2&#39;sini uzatmada kazandılar. (Hatta birinde, 66 yardlık bir alan golü ile NFL Rekoru kırdı Tucker) Bugün bu dengedeki rakamlar uçlara gitse; belki de çok daha farklı Baltimore yorumları yapabillir ve senaryolar çizebilirdik. Takımın gelecek senesi için; Line’ını geliştirmesi ve Lamar’ı korumaya öncelik vermesi gerekebilir; keza Lamar’ın da bu sezon düşen performansını toparlaması. Campbell’ın artık 35&#39;ine geldiği düşünülürse, yeni bir savunma lideri bulunması gerekebilir; Calais de sakatlıklardan çok çekti ve bu tempoda çekmeye devam edebilir. Browns’un çalkantılı olduğu, Steelers’ın da post Big Ben dönemine girdiği zamanda; konferansta Cincinnati’ye karşı en önemli tehdit olmaları için yeniden yapılanmalarına gerek yok. Kendilerine iyi bakmaya ve başta Lamar Jackson olmak üzere form tutmaya ihtiyaçları var.</p><p><strong>Saints: </strong>Drew Brees’in emeklilik haberinden sonra düşüş bekliyorduk. Ancak onlar da sezon içerisinde daha karmaşık sorunlarla boğuştular. 2010&#39;lu yılların sonuna damga vuran WR Michael Thomas, sezon boyu oynamadı, geleceği de çok meçhul. Ligin en iyi koşucularından Alvin Kamara, 10 maçta başlayabildi; tam form tuttu derken, Pro-Bowl sonrası karıştığı bir kavga nedeniyle cezaevi yolunda; QB’ye Winston ile başlayıp bu süreci en az hasarla atlatmaya çalışan New Orleans ekibinde sakatlıklar nedeniyle tam 4 QB sezon boyunca değişmeli görev yaptı; Winston’un tedavi süreci devam ediyor. Bu QB-WR-RB dengesizlikleri takımı oldukça etkilemiş olacak ki; bu sezon oynadıkları ve kaybettikleri maçların 4&#39;ünde 10 sayının altında kaldılar. (Sayı ve Yard üretiminde NFL’in son 20 yılının zirvesindeki takımından bahsediyoruz. Drew Brees’e saygılarımızı sunalım.) Bu kadar olumsuzluğun ardında, play-off’u sadece 1 galibiyetle kaçırdılar. Ve konferansın en iyi 2 takımıyla oynadıkları 3 maçtan da farklı galibiyetlerle ayrıldılar. Bu bütün aykırılıkları bir tuvalde topladığımızda, sürreal kelimesi çok da absürt kalmaz; ama esas düş ile gerçeğin buluşacağı alan; buradan Saints’in nasıl çıkacağı. Yine NFL’in en eski koçlarından Sean Payton’un sezon sonu aniden gelen emeklilik kararı ile içeride de hareketli günler yaşanıyor. Bunların hepsi de yetmezmiş gibi; NFL’in parasal açıdan en kötü takımılar; oyuncu satmaları, feshetmeleri gerekiyor ve bunu da birden çok kişiyle yapmaları. Kağıt üstünde Jordan, Jenkins, Lattimore ile iyi defans hattı; Armstead, Thomas, Ingram gibi etmenleriyle de fena olmayan bir hücum yeteneklerine sahipler; lakin Jameis çok ekstra dönmediği sürece, bu sezondan da geçiş sezonu dışında bir şey beklemeyin diyebilirim.</p><p><strong>Vikings: </strong>Bütün yazdıklarım arasında en üzüldüğüm bu kısım olmuştur diyebilrim. Hem sempatimden ötürü; hem de gerçekten bu takım buraları hak etmiyor. Şunu söyleyebiliriz; Kirk Cousins son 10 senenin en iyi 5 değil ama 10 QB’sinden biri. Çok kötü diyebileceğimiz bir performans vermedi hiçbir sene; ama tavanı da belli bir QB. Takımı bir yerden alıp sırtlaması; ya da All-Pro bir performans göstermesini de kimse beklemiyor. Yine de bu vasatın üstü tabirini kullanabileceğimiz QB’nin olduğu takımın play-off yapamayacağı anlamına gelmiyor. Jalen Hurts’ün, Jimmy G’nin play-off yaptığı bir dünyada, Kirk de yapabilirdi. Burada kendisiyle ilgili görüşleri sonlandırmadan önce aslında en büyük dengesizlik; bu vasat üstü/iyi performansa karşılık aldığı “elit” maaş. Bilhassa gelecek sene sonunda bu konu çok gündeme gelecektir. Takıma dönecek olursak; geçen sezonun flaş yıldızı Justin Jefferson üstüne koyarak devam etti, 1616 yardlık muazzam performansı ile ilk 2 senesinde tarihin en çok pas yardı kazanan receiver’ı oldu. Dalvin Cook; sakatlığı nedeniyle 4 maç kaçırsa dahi, 1159 yard koştu. Bu harika istatistiklerin yanlarına Adam Thielen; Tyler Conklin gibi isimleri de eklediğimizde, aslında play-off’ta dahi herkesin tersine gelebilecek bir takım bekleriz. Ancak Michael Pierce ve Danelle Hunter gibi yıldızların sezonun yarısını kaçırmasının defansa verdiği zaaflar; bu sürrealiteyi açıklamakta birazcık katkıda bulunabilir. (Defans ratinglerinde sondan 3. sırada yer aldılar) Bir de üzerine önceki takımlarda verdiğim örneği daha çarpıcı bir biçimde ekleyeyim; Vikings’in kaybettiği 9 maçın 8&#39;i tek hücum farkla bitmiş. 2&#39;si uzatmada. İşleri tersine çevirmek için ellerinde fırsat var. Rodgers Packers’ta kalsa dahi; Lions ve Bears çok kötü durumdalar; defanslarını güçlendirmek ve hücumda koşu-pas dengesini daha iyi tutturarak, sadece top kaybı yapmamalarıyla övünen değil, skor katkısıyla da övünen bir takım haline gelebilirler. Umuyoruz, Kirk’ün kontrat senesi ve olası bir yapılanma süreci öncesi rekabetçi bir sezon görürüz kendilerinden.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/736/0*kHtCsD_TqaveeK2H.jpg" /></figure><p><strong>G) Fovizm: Jets, Texans, Lions, Falcons</strong></p><p>Empresyonizmdeki şaşalı renkleri, görkemli yansıtmaları bir kenara bırakma zamanı. Elimizde çok daha kısıtlı renkler ve hatta 3 boyuttan arındırılmış bir tasvir var. Biz de bu kısıtlı malzemeler ile ortaya malzemelerin izni ölçüsünde eserler inşa ediyoruz. Bu takımlarımız da aslında kısıtlı malzemelerinin imkanıyla; yine o kısıtlı sonuçları alıp; burada kendilerine dair yorumlayabileceğimiz, dışa vurabileceğimiz herhangi bir gizli hazine var mı buna bakacağız.</p><p><strong>Jets: </strong>İster kötü coaching diyelim, ister takımın diğer parçalarının yeterli olmaması; Zach Wilson’un ilk New York Jets sezonu oldukça korkunç geçti. Sezon sonuna doğru maç içlerinde 1–2 tane güzel drive dışında Jets’in tüm ekibinin sezona dair hiçbir şey hatırlamayacağını hissedebiliriz. Takımda Return oyuncusu olarak Pro-Bowl’a dahil edilen Berrios dışında Pro-Bowl’a ait kimse yok. Jamal Adams’ın Seahawks takasından beri defansta star olabilir denilebilecek henüz bir adayımız yok (CJ Mosley ve Quinten Williams biraz gelişme kaydederse zorlayabilirler). Bu yoklukların arasında, fena olmayan genç bir WR rotasyonu var, gelişirlerse olumlu sinyal verecek, başta Elijah Moore olmak üzere; ancak bu konu da üstteki diğer takımlara göre çok geride. Artı, Zach Wilson’un da diğer sezonlarında nasıl olgunlaşacağı, bu ileitşimleri ne kadar iyi kurabileceği şu anda soru işareti. Şu bir gerçek, Jets’in ikincil bir Sam Darnold vakasını kaldırabilecek şu anda güçleri yok; bu nedenle Zach Wilson odaklı yapılanmalarına odaklanmak ve mümkünse cap space’lerindeki bulabilecekleri boşlukları da buna göre organize etmek durumundalar. E tabii bir de, bu çok zayıf draft grubunda da, ne kapabilirlerse almak. Bir diğer dezavantajları da; form tutmaya çalışan Dolphins, olgunlaşan bir Patriots ve belki ligin en zirve 2–3 takımından biri olan Bills ile aynı Division’da olmaları. Division’un bu haldeyken; belli bir seviyenin de üstüne çıkman gerekiyor, bunu galibiyet sayına yansıtabilmek için. Yolları çok daha meşakkatli. Ama umuyorum, bu sefer hayranlarının yüzü, draft günleri dışında da biraz güler.</p><p><strong>Texans: </strong>2020&#39;de şaka gibi bir Deandre Hopkins kaybı; 2021 yazında önce JJ Watt ile vedalaşılması, akabinde de olaylı bir yaz ve Deshaun Watson’un taciz suçlamaları ile sezonu kapatmasının ardından; 2021–22&#39;nin bir yapılanma süreci olacağı belliydi. İlk başta serbest piyasadan Tyrodd Taylor’u çeken Houston Ekibi, istediği performansı göremeyince, çaylak Davis Mills’i çektiler. Aslında beklenenden de iyi performans aldılar. Bir süre daha Davis Mills ile yola devam edip; onun yanında bir şey kurulabilir mi bunu gözlemleyebilirler. Takımın geri kalan parçalarına gelince de; Brandin Cooks’un bu takımı bir nebze izlenebilir yapabilmesine yönelik tüm emeklerine saygı sunmak gerekiyor. Yine iyi bir sezon geçirdi, 1000 yardın üstü ile noktaladı. Lakin tıpkı Jets gibi, Pro-Bowl oyuncuları yok, hatta return vs dahil de hiç yok. Ayrıca çok yaşlılar; tüm ana koşucuların 30+ olduğu; WR’lerin 25 üstü olduğu (Amendola’nın 36 olduğunu da not edelim); bir yapıda fiziksel olarak da bir yerlerden sonra zorlanacaklar. Bu yorgun, geçmiş kötü takasların ve yönetimlerin kurbanı olmuş takımın toparlanması için de minimum 2–3 seneye ve bu senelerde de alabildikleri kadar etkili parçalara ihtiyaçları var. Kötü bir Division’da değiller, Colts QB’siz kaldı, Jags’ın hali ortada; ama kendilerinin de daha yetenekli parçalara çok ihtiyaçları var. Bir de esasen tüm sezon oynayan bir Davis Mills izlemek de, değerlendirmelerimize katkı sağlayacaktır.</p><p><strong>Lions: </strong>Sezonun açık ara en kötü takımı olarak başladılar. Ancak en kötü kadroya sahip oldukları söylenemezdi. Franchise tarihinin en başarılı QB’si Stafford ile vedalaşıp Goff ile yapılanmaya gitmenin ilk haftaları çok sorgulandı; öyle ki ilk beraberlikleri ile 9. ve ilk galibiyetleri ile 12. maçlarında tanıştılar. Ancak dönüşleri pek bir keyifli oldu. Maç kazanmalarından ziyade; ortaya koydukları oyunla hem Goff, burada da bir şeyler yapabileceğini gösterdi hem de Swift ve Amon önderliğinde güzel bir çekirdek kurulabileceğini düşündürdüler makus talihlerine sürekli razı gelen Detroit taraftarlarına. Houston’un aksine; Detroit biraz daha Jets’e benziyor. Çok genç takımlar ve oyunculardan hiçbiri henüz star seviyesinde değil. Belki buralara eklenecek 1–2 veteran takviye ile işin özellikle defansif kısmını biraz güçlendirmeyi deneyebilirler. Goff’un sınırlı mobilitesini çözmek ve oyunu yaymak için de RB eklemeleri düşünülebilir. Her ne kadar Penei Sewell ile Goff’un etrafına sağlam perde çekseler de; Todd Gurley’siz Rams’te zorlanan Goff’un aynı kilitlerde kalmasını istemeyeceklerdir. Öte yandan, orta şeker diye tarif edebileceğimiz bir konferanstalar; Packers’ın liderliğinin neredeyse kesin olduğu yerde Vikings de 2. için açık ara favori; ancak kendileri sezon sonunda Bears’tan çok daha iyi görünüyordu. Bu sezon, önceki kadar karamsar bir tablo çizmeyeceğimizi söyleyebiliriz.</p><p><strong>Falcons: </strong>Maalesef 2016–17&#39;si Matt Ryan’ın çöküşü, Julio Jones’un gidişi derken; malzemelerin kalitesi ve sayısı azaldı; böyle bir sezon da bekleniyordu. Yine de korkunç bir Panthers ve sakatlıklarla boğuşan Saints arasında; bir tık daha iyisini de umardık diyebiliriz. Ryan’ın 20 TD — 12INT’te kaldığı; geri kalan QB’lerden sadece INT katkısı aldıkları için takımın da Ryan’ın eline kaldığı sezondan, tabii ki 7–10&#39;luk dereceye gelen birkaç güzel notu da eklemek lazım. Kyle Pitts, çok başarılı bir seçimmiş; ilk senesinde Pro-Bowl gördü, bu performansı devam ettirirse; Matt Ryan sonrası yapılanma sürecini de kolaylaştıracaktır. Yaşına rağmen Cornadelle Patterson iyi denebilecek bir sezon geçirdi; seneye Ryan daha da güçten düşecek olursa, bu performansı en azından bazı yerlerde bir imdat çekici işlevi görecektir. Calvin Ridley bu sezon hiç oynayamadı; o alışık olduğumuz performansına dönerse, yine Atlanta’nın şansı yüksek. İşin defans kısmında ise, olumlu olarak bahsedebileceğimiz yegane isim, ligin tackle lideri Oluokun. Olumsuzlara geri dönecek olursak; bu büyük isimlere, Pro-Bowl’a bakacak bile olsak; ligin hücumda 25. savunmada ise 30. sırasında yer almaktalar. Bu rakamlara göre aldıkları derecelerin iyi olması, performanslarının maçlara dağılımını sorgulayabilir bu da aslen istikrarsızlık demektir. Falcons’un Texans gibi gençleşmeye, Pitts-Ridley gibi silahlarını arttırmaya ihtiyacı var; ama bir yandan da bazı veteran isimler defanslarında iş görebilir. Ayrıca bir sonraki QB seçimlerinde de, 2008 Matt Ryan kadar şanslı olmayabilirler.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*UpfOPpRsASfkzypT.jpg" /></figure><p><strong>H) Dadaizm: Jaguars, Broncos, Giants, Panthers</strong></p><p>Dada. Yıkım. Cate Blanchett’in de cenaze sahnesinde tasvir ettiği sanat aşağılamalarını, var olan tüm düzenleri yıkma, hatta sanat yoluyla hoş etmeye değil, rahatsız etmeye yönelik amaç gütme… Son bölümümüzü de ne yazık ki bizleri performansları ile yeri geldiğinde yıkan, bozan, rahatsız eden temsilcilere ayırmak istedim. Hatta bazı oyunları ile de; var olanı alaşağı edip; bundan da iyi sonuç almayanlara…</p><p><strong>Jaguars: </strong>Son yılların kolej futbolundaki en potansiyelli QB’si Trevor Lawrence’i kadrolarına katmalarından itibaren hemen hemen tüm NFL fanlarında bir hype oluştu. Neler yapacak; nasıl katkı verecekti; Clemson’daki videolarından çeşitli enstantaneler görebilecek miydik? Bu soruları cevaplamamıza en çok yardım etmesi gereken kişi olması gereken HC Urban Meyer, deyim yerindeyse Jaguars’a adeta işkence etti. O da başarılı kolej kariyerinin akabinde büyük umutlarla buraya gelmişti; ancak soyunma odasındaki tavırları oyunculara ya da asistanlarını desteklemekten çok onları aşağılamaya yönelik olunca, bu durum sahaya olumlu yansımadı tabii. Bir de kendisi ve OC ne kadar katkı verdi tartışılır, Jaguars’ın pas hücumunda da oldukça sorunlar gördük. Trevor Lawrence’ın çokça zaman kaybettiğini, paslarında da hedeflerini bulamayıp 17 INT gibi bir çaylağı çok olumsuz etkileyebilecek rakamlara vardığına tanık olmak; bizlere çokça sene içinde acaba dedirtti. Sezonun bitimine yakın süre kala gelen Urban Meyer’in kovulma haberi, en azından gelecek sezonda da “Dada” devam etmesin kısmına bir önlem gibiydi. James Robinson’un koşuları ve Marvin Jones’un yaşına rağmen katettiği mesafeler de, Jags ekibi için bir miktar çölde vahaydı diyebiliriz. İşin defansif tarafına gelince de; Ramsey ve Campbell gittiğinden beri bir star göremiyoruz, belki Myles Jack gelecek sezon bu eşiğe bir nebze gelebilir; bu sezonki rakamları en azından orta üstüydü. 1. sıradan draft seçimlerini DE Aiden Hutchinson üzerine kullanacakları düşünülürse, defanslarını biraz toparlamak için süreci başlatmış olacaklar; lakin bir diğer noktayı da, OL hattını güçlendirmek olarak belirleyelim, zira Trevor da biraz Mahomes gibi, topla oynamayı seven QB’lerden.</p><p><strong>Broncos: </strong>Aslında bu gruptaki diğer kimse kadar kötü skorları olmayan Denver’ı neden buraya yazdığım merak konusu oluşturabilir. 2 adet ortalama üstü Running Back (toplamda +1100&#39;er yardlarla); oynadığı maçlarda aşırı kötü bir TD-INT grafiği çizmeyen vasat bir QB, bir nebze kötü de olsalar, kesinlikle verim alınabilecek bir WR çekirdeğine sahipsiniz. Sezona 3 galibiyetle başlayıp 4 mağlubiyet alıyorsunuz; biraz toparlanma sürecinin ardından son 4 maçta 4 yenilgiyle, kendinizi ellerinizin dışıyla playoff potasından alıkoyuyorsunuz. Bilhassa Teddy Bridgewater’ın da oynamadığı dönemde, serbest piyasadaki birçok oyuncudan da beter Drew Lock tercihi ve ısrarı, bizlerin futbol sevgisine ve Denver ekibinin kötü gidişatının ekmeğine yağ sürdü diyebilirim. (Drew Lock ile 0–3) Hem son haftalarda elleriyle playoff teslimi, hem de akıllarda kalan bir oyun bırakmamaları biraz bu potaya kendilerini almama sebep verdi. Defanstaki yegane liderlerini de Rams’e gönderdikten sonra o alanda da farklı bir etki bırakmadıklarını ekleyelim. Lakin diğer takımların aksine, CAP boşluklarını ve bu ilgi çeken nüvenin gücünü kullanarak, ligin son 10 yılının en iyi 5 QB’sinden biri olan Wilson’u bünyelerine kattılar. Şimdi onun merkezinde birden, konferansın son seviyesindeki takımdan; Contender bir takıma yükselme hevesleri olacak. Defansı da düzeltmeden (olası bir Von Miller dönüşü başlangıç olabilir) ve 1–2 receiver almadan biraz zor görünüyor; ancak en azından yüksek umut var. Divisionlarını ölüm grubuna çevirmeleri de, biz taraftarlara ayrı keyif veriyor, bunun için de teşekkürler.</p><p><strong>Giants: </strong>Senelerdir yapılan yanlış draft tercihlerine, bir de Kadarius Toney’i eklediler. Her sene olduğu gibi; yine hüsran yine hüsran dedirtmeye devam ediyorlar. Daniel Jones’ta ne bulduklarını kendileri dışında kimsenin bilmediği güzide New York ekibi, bu sezon da top kayıpları, savunma zaafiyetleri dolu bir yılı geride bırakıp draft hakkı için yine önlerden yer ayırttılar. Ligin en zayıf Division’unda bulunup, oradaki 3 takımdan da görece daha aşağıda bulunmak maalesef özel bir başarı. Bu başarının bu “Dada”nın temsiliyeti için son hafta oynanan Washington mücadelesindeki 3&amp;9&#39;daki QB Draw tercihi; adeta nasıl bir sezon geçirdiklerini 1 dakikalığına sergileyen teatral bir mini-film gibi. Bütün kötü resimleri çizmişken; 1–2 de iyi yönlerden bahsedelim. Barkley maalesef artık bir süperstar değil; ama o ve Booker ile Giants en azından belli mesafeleri koşabiliyor. Evan Engram, kalıcı bir TE olabilir; bir miktar katkı beklenebilir. Takımın hem koç, hem GM değişikliği yaptığı bir kalemde, yeni ekipten eski draft tercihleri en azından beklenmeyebilir. Yeni ekibin de Daniel Jones ile devam edeceğini ilk etapta açıklaması bir bakıma soru işaretlerini devam ettirse de; bu hafta da Mitch Trubisky iddiaları gündeme geldi. Yakın zamanda çok elit bir QB’leri olmayacak; ancak en azından bu süre zarfını biraz daha doğru draft pickleri ve olası bir Barkley takasından gelecek parçalarla yetenekli bir takım oluşturma yönünde kullanmak mümkün.</p><p><strong>Panthers: </strong>Kuechly’den beri sempatim olan bir diğer kulübü de sona saklamak istedim. Aslında Panthers’in durumu, biraz Broncos gibi. Ligin demirinde değiller; ancak önemli bir hayal kırıklığı yarattılar. Öncelikle lige, Jets’in artık gözden çıkardığı Sam Darnold hamlesi ile başlamaya ve bu sayede biraz ekibi toparlamaya giriştiler. İlk 3 haftalık muazzam başlangıcın ardından işler tepetaklak gitti ve Darnold’un sakatlığı ile bir ızdırap bitti. Cam Newton’un dönüşü, taraftarda ve takım arasında ilk etapta muhteşem bir uyuma yol açmış gibi görünse de; eski halinden hiçbir eser olmadığı çabuk anlaşıldı ve Darnold dönene kadar o ve PJ Walker’ın daha kötü performanslarını izledik. Takımın en büyük yıldızı CMC, uzun bir sakatlığın ardından geri de dönse; kısa bir şovun ardından tekrar sakatlandı ve bu da; Carolina ekibinin takımı üzerine kurmak istediğimiz oyuncuyu tekrar mı düşünmeliyiz, yeniden baştan bir yapılanmaya mı girsek sorularını sormalarına yol açtı. Darnold dönse dahi, hemen hemen her hafta DJ Moore dışında vasat receiver performansları, çok kötü QB performansları izledik. Defans tarafında biraz olumlu gelişmeler kayda geçebilir; Brian Burns, giderek oyununa değer katıyor, ileride önemli bir pas tehdidi haline gelebilir. Gilmore, eski günlerini aratsa da, en azından halen size ve oyun bilgisi ile dikkate değer bir isim. Kontratında ne isteyeceğine göre, devam edilebilir. Panthers da muhtemelen Darnold-Newton-Walker yerine 1 ama güvenilir bir QB arayışına sahip olacak. Bunun için de ya draft’tan ya da olası bir CMC takasından yolları geçecek gibi görünüyor.</p><p>Elimden geldiğince tüm düşüncelerimi değerlendirmeye ve aktarmaya çalıştım. Uzun, okuması dahi yorucu; ama umuyorum ki ara ara keyiflenebileceğiniz bir yazı olmuştur. Saygılar :)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a4ad7967c23d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Koşmak vs Fırlatmak — Son 20 Yılda Ne Değişti]]></title>
            <link>https://medium.com/@sirtmezodermi/ko%C5%9Fmak-vs-f%C4%B1rlatmak-son-20-y%C4%B1lda-ne-de%C4%9Fi%C5%9Fti-b48d7b29fa65?source=rss-789fc6f4aa20------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b48d7b29fa65</guid>
            <category><![CDATA[nfl]]></category>
            <category><![CDATA[nfl-history]]></category>
            <category><![CDATA[quarterbacks]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Melih Arpacı]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 12 Mar 2022 18:57:28 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-03-20T11:48:59.168Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Koşmak vs Fırlatmak — Son 20 Yılda Ne Değişti</h3><p>Önsözde; bu yazıyı yazmama vesile olduğu için aşağıdaki veri tabanına şükranlarımı sunarım:<br><a href="https://www.footballdb.com/stats/teamstat.html?group=O&amp;cat=T">https://www.footballdb.com/stats/teamstat.html?group=O&amp;cat=T</a></p><p>Amerikan Futbolu’nda hücum dediğimizde, Kicker’ın alan golü vurmasını saymazsak takım olarak 2 opsiyon gelir: Koşmak veya Pas Atmak. Zaten Alan Golü için de belli bir bölgeye giriş yapılması gerekir, bu nedenle o bölgenin dışında başlayan tüm hücumlar bizlere bu iki opsiyonu bırakır. Topu oyuna sokmak ile görevli Quarterback’in koşu için kendi dahil 6 kişiye topu elden teslim etme(tercihen 2–3 kişidir) şansı vardır ya da pas atabileceği 5 kişi bulunur. Hem koşmak hem de pas atmak için aslında ne kadar yetenekli, fizikli, üstün oyunculardan bahsedilirse bahsedilsin, gün sonunda her bir oyun koçlar tarafından direkte edilen ve Quarterback’in elinde hayat bulan karar dizisidir diyebiliriz. Temel tanımları yaptığımıza göre, bu yazıda bu dizi son 20 yılda nasıl değişmiş, bazı dikkat çekici noktalar hangileri, bunlara değinmeye çalışacağım.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/338/0*PeiBtJ_VOYrO2Pf1.jpg" /></figure><p>NFL’in en eskilerine, sporun ortaya çıkış hikayelerine dönmek isteseniz; karşınıza çıkacaklar, genel olarak koşucu yıldızlar ve onların karşı takımı peşinden sürüklediği anlar olurdu. Oyunda pas, ilk zamanlarda çok tercih edilen ve güvenilen bir alan değildi. Lakin 100 yıllık bu sporun 20 yıl öncesine dahi dönsek, koşunun kazandırma oranının artık %35&#39;lere geldiğini görebiliriz. Bunun en temel sebepleri, oyunun ve takımların formasyon gelişimleri ile beraber tek bir oyuncu üzerine planı koyup tüm takımın onun için blok/perde yapmaya çalışması yerine, 5 farklı opsiyon ile pas tehdidini ve bilinmezleri arttırmak ve uzun paslarla, tek seferde atılan mesafe sayısını artırmak diyebiliriz. Oyunun temel amacı da belli bir bölgeye ulaşmak olduğu için, bilhassa 2. sebep çok daha etkili olacaktır.</p><p>Bu temel değişimden bahsettik. Şimdi de son 20 yılda bu ayrım ne ölçüde olmuş, hangi takımlarda nasıl tezahür etmiş, bununla ilgili başlıklarla bilgi sunabiliriz.</p><p>A) Tercihlerin Değişimi</p><p>2002&#39;de koşmanın toplam yardlara katkısı yaklaşık %36&#39;da iken; 2002–2011 arasında 35, son 10 yılda 34 ve bu yıl 33&#39;lere gelmiş. Geçmiş 10 yıllık dilimlerde olduğu gibi çok dramatik bir etki olmasa da, pasın etkisinin her geçen zaman arttığını ve daha baskın, tercih edilen bir yerde bulunduğunu görebiliriz. Günümüzden 20 yıl geriye giderken, 10 yıllık 2 periyotta da fark olarak %10 daha fazla pas, %3 daha az koşu tercih edilmiş ve bu durum, toplam yard ve puan sayısının da %7&#39;şer artmasına sebebiyet vermiş. Bunun aslında en büyük kanıtını, NFL tarihinde en çok pas veren ilk 10 oyuncunun 7&#39;sinin bu son dönemde oynamış olmasıyla sunabiliriz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/0*MaWP5rrz4wF2-S53.jpeg" /></figure><p>Bu değişimden ve mevcut yüzdelerden de aslında şu sonuçları çıkarabilmek mümkün;</p><ul><li>Yeniden yapılanmaya giden takımlarda, pas yüzdesi ve yeteneği yüksek Quarterback’ler, koşan QB’lere göre daha öncelikli bir seçenek olmaya devam edecektir.</li><li>Takımları top tutuculara (WR, TE) göre kurmak daha sonuç getiren oyunu planlamak için kritik olacaktır. Koşucularınızın (RB) yeteneklerinin oyuna alternatif getireceği aşikar; ama pas oyununun kurulmadığı bir yerde bunun bir ana plan olması zor.</li></ul><p>B) Takımlardaki Değişimler</p><p>Önceki maddede bahsettiğimiz konuyu 32 takım özelinde incelediğimizde daha çarpıcı sonuçlara ulaşmak mümkün. Koşu yardını son 10 yılda, bir önceki 10 yıla göre arttıran sadece 12 takım var. Bu sayı pas yardına göre baktığımızda ise 30. (Peyton Manning’in ayrıldığı Indianapolis Colts’un düşüşü ve Brett Favre dönemindeki kadar pas denemeyi tercih etmeyen Aaron Rodgers’lı Green Bay Packers örnekler)</p><p>Takımlar arasında en dramatik yüzdeler Atlanta Falcons’a ait. Koşu mesafesi %30 azalırken pas %42 artmış. Bunda da Matt Ryan’ın tecrübe kazanması ve Julio Jones etkisinden bahsetmek mümkün.</p><p>En istikrarlı 2 gidişatı Buffalo Bills ve San Francisco 49ers göstermiş. Toplam mesafede ortalama %14&#39;er artış gösteren 2 ekipte de pas ve koşu %10&#39;un üzerlerinde (hatta Buffalo %20 civarı daha fazla koşmuş). Bills, şu an kendi konferansında geleceği en parlak ekiplerden; bu sene bir uzatma devresi belki de kupaya giden yollarına taş koydu. 49ers ise, QB (Quarterback-Oyun Kurucu) pozisyonundaki kalite tartışmasına rağmen konferans finali ne gelip, yine bir pozisyonla Superbowl’u kaçırdılar.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*H8NQpz31dSNjiYIW.jpg" /></figure><p>En kötü düşüş, daha fazla pas atmasına rağmen ne yazık ki New York Jets’te. Son 10 senedir kendilerini gördüğümüz yegane yerin “yüksek draft hakları” olması bizleri de üzüyor. Kısa süre içerisinde de bu durum değişmeyecek gibi, zira New York ekibinin temel pozisyonlardaki önemli eksikleri devam etmekte. Toplam puan sayısında Jacksonville Jaguars harici herkesten de gerideler son 10 yıllık dönemde.</p><p>Bu kadar değişikliğin aksine; toplam mesafede zirve 2 dönemde de aynı ekipte: New Orleans Saints. (Drew Brees baba başta olmak üzere, Alvin Kamara, Mark Ingram, Michael Thomas ve diğerlerine de saygımızı sunalım). Yine eklemek gerekir ki bu liderliği koşu mesafesinde ligin en iyi 16. takımı olarak almışlar. Pas mesafesinde son 10 yılda lider, bir öncekinde ise 2. olmuşlar (Colts-Manning). Bu güzel istatistiği, 20 yılda sadece 1 Superbowl ile taçlandırmaları da; eminim kendilerini de üzüyordur.</p><p>C) Yardı Puana Dönüştürme</p><p>Top kaybı yaşadığınız, ya da 4 hakta 10 yardı aşamadığınız durumda; aslında bir nevi önceki emeklerinizi boşa çıkarmış ve topu rakibe vermiş oluyorsunuz. Eğer Touchdown (6 puanlık skor) değil, alan golü denerseniz de; emeklerinizin bir nevi yarı karşılığını alıyorsunuz (3 puan ile). İşte burada da; aslında verimlilikten bahsetmemiz gerekiyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*pIMXoeUOPvzaI4aS.jpg" /></figure><p>Bu istatistiğin 2 taraf için de şampiyonu belli. Bu 20 yılı 5 Superbowl ile taçlandıran New England Patriots. Koç Bill Belichick-QB Tom Brady işbirliğinin sonuç odaklı oyunlarını, sadece hedef playoff maçlarında değil; normal sezonda da etkisini aslında bu istatistik ile biraz daha güçlendirmiş oluyoruz.</p><p>İstatistiğin kaybedenleri ise, 2000&#39;ler için son şampiyon Los Angeles Rams (Kurt Warner sonrası dönemde, ortalama bir pas yardı da yakalasalar; ne yazık ki yüksek draft pickleri ile hatırlandılar) ve 2010&#39;lar için Jaguars (2017&#39;deki sürpriz sezonları dışında maalesef onlar da yoklar, ne o çekirdeği koruyabildiler, ne de o sezonki ekstra katkıları aldılar, umarız Trevor Lawrence bir şeylerin başlangıcı olur).</p><p>D) Takımlardaki Koşu/Pas Dağılımı</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*UduZhOggkfhcfDIW.jpg" /></figure><p>Ekmeğini koşudan kazanma konusunda son 20 yılın en istikrarlı ekibi Baltimore Ravens. İki dönemde de 2. oldular. Bu köklü camianın tarihinde en çok koşan 3 oyuncunun 2000–2022 arası kariyerlere de sahip olduğunu gördüğümüzde, sebebini anlayabiliyoruz. 2000&#39;ler için yetenekli 2 RB ve son 4 yıla damgasını vuran da QB-Lamar Jackson (kariyerini en çok koşan QB olarak bitirmesi muhtemel :) )</p><p>Tam tersinde de, toplam mesafelerdeki lider Saints’ten başkasından bahsedemiyoruz. Brees’in ellerine ve onun etrafına yerleştirdikleri receiver yeteneklerine güvenen New Orleans ekibinin, Kamara-Ingram gibi yeteneklere sahip olmasına rağmen, bu tercihleri %30&#39;dan fazla hiç çıkarmadığını belirtebiliriz.</p><p>E) 2021 ve Son Durum</p><p>Toplam mesafe, pas mesafesi ve koşu mesafesinde aslında tüm konuştuklarımızdan farklı ekipler karşımıza çıkıyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/620/0*duYiLxe8f-UTUkgb.jpg" /></figure><p>Hem toplam mesafede hem de alınan puanda zirvede Dallas Cowboys’u görüyoruz. Dallas ekibi, 49ers maçındaki son hücumdaki kararsızlığa ne kadar üzülse yetmeyecektir. Çok iyi bir çekirdeğe sahipken ilk turda elendiler ve ayrılık dedikodularıyla dolu bir off-season dönemi geçiriyorlar.</p><p>Koşuda lider, aslında nasıl playoff’a kaldıklarını dahi anlamlandıramadığımız Philadelphia Eagles’a ait. Receiver’larının (top tutucu) etkisiz performansı ve sürekli koşan bir QB-Jalen Hurts, bu konuyu açıklamak için veri olarak kullanılabilir. Yine de; ön savunma direncini arttırmadan ve iyi bir Receiver kadrosu kurmadan, Philadelphia için uzun vadeli şeyler söylemek çok zor.</p><p>Pas kısmında ise; bu sporun en büyüğü Brady’nin 44 yaşında kariyerinin en iyi 2. sezonu sayesinde liderliği kimseye bırakmayan Tampa Bay Buccaneers’i görüyoruz. Brady’nin emekliliği sonrasında yapılanma dedikoduları dönerken; geri dönüş haberi ile bu sezon da mücadeleci bir kadro kurma ve 2021 başarılarını tekrara çevirme niyetinde olacaklar. Pas konusunda NFL’in en yetenekli ve tecrübeli koçlarından Bruce Arians’ın da direktifleriyle, seneye bu pas liderliğinde yine Tampa Bay’i görmemiz olası.</p><p>Son olarak, yardı puana çevirme konusunda ise, aslında lider yine değişmemiş. Belichick hocam, yine en verimli nasıl olunur kısmının bir şekilde formülü bularak; zirveden selamını çakmış :)</p><p>F) Özet — Sonsöz</p><p>Bu yazıda en odaklanmak istediğim konu, oyunun koşudan pasa değişiminin devamı ve ara istatistiklerde hangi takımların öne çıktığı ile ilgili birkaç sonucu aktarmaktı. Yazı yayımından sonrasında da istediğim, bir sonuçtan ya da kapanıştan ziyade bu tartışma ile yeni tartışmaların önünü açmak, koşu-pas dengesi üzerine daha canlı canlı konuşabileceğimiz bir gelecek sezona ilk tohumları atmak.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*uM4-yoms54BNqUzO.jpg" /></figure><p>İlk defa bir yazımı; salt data yorumlama özelinden kurgulamak istedim ve nispeten keyifli oldu. Lakin bunu ileride daha karşılaştırmalı ve kapsamlı veriler kullanarak; daha birleşik analizlerle harmanlamayı ve belki takım &amp; yıl sayısını azaltarak başka içeriklere daha detaylı girebilmeyi umuyorum. Umarım okuduklarınızdan ve okuyacaklarınızdan memnun kalırsınız.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b48d7b29fa65" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yazmaya Dönüş, Amerikan Futbolu ve Diğer]]></title>
            <link>https://medium.com/@sirtmezodermi/yazmaya-d%C3%B6n%C3%BC%C5%9F-amerikan-futbolu-ve-di%C4%9Fer-2f5f089f4df3?source=rss-789fc6f4aa20------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2f5f089f4df3</guid>
            <category><![CDATA[writing-about-writing]]></category>
            <category><![CDATA[writing]]></category>
            <category><![CDATA[storytelling]]></category>
            <category><![CDATA[personal]]></category>
            <category><![CDATA[sports]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Melih Arpacı]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 12 Mar 2022 16:14:58 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-03-12T19:06:15.378Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Yazmaya Dönüş, Amerikan Futbolu ve Diğerleri</h3><p>Uzun bir aradan sonra Şubat’ta, aslında heyecan duyduğum bir maç serisinin analiziyle de olsa yazmaya dönmek; beni fazlasıyla keyifli hissettirdi. Akabinde biraz tavsiye alarak; biraz da kendi hayatımı bir nebze daha düzene sokarak (iş, ev vs bilimum konular); bu konuya vakit ayırmanın ve bir şeyler karalamanın, herhangi bir sosyal takdir ya da maddi getiriden önce, kişisel manada da daha bağımsız bir haz getirdiğini fark ettim ve önce bu önsözü kaleme almak istedim.</p><p>Aklımda hemen hemen her gün; bir şeyler yazabilmek ile ilgili tilkiler dönüyor; lakin bunların hepsini bir anda mürekkeplere dökemiyorum. Bunun aslında temel 3 sebebi var. İlgili konu ile ilgili ne kadar bilgim var; bunu anlatabilecek bir kurgu kurdum mu ve en önemlisi; bu konu ile ilgili bir derdim var mı? Bu üçüncüsü, aslında belki de birinci paragrafta bahsettiğim hazzın kendisini yaratan bir neden, bir ihtiyaç kaynağı.</p><p>Bu dolanan tilkilerden, nadir de olsa yakalayabildiklerimi; bu 3 sorgulamadan geçirebildiklerimi hemen not defterindeki kulübelerime hapsediyor, ve biraz lezzetli, daha önemlisi de manalı bir yemek çıkarmaya çalışıyorum. Yakalayabildiklerimden; bu yemeklerin aşağıdaki mutfaklara ait olabileceğini keşfettim.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*7SViSeT2YB8Yboas" /></figure><ol><li>Amerikan Futbolu Üzerine: <br>Gece gündüz isteyerek gelişmelerini takip ettiğim, bu aylar gibi ölü sezon dönemlerinde eski maçlarla veya bilgisellerle dimağımı zorlamaya çalıştığım bu güzide spor, umuyorum ki sonraki zamanlarda bizimle olacak.<br>Aslında Amerikan Futbol Ligi ve oyunun kendisi ile ilgili aklımda bir yazı dizisi oluşturmak var. <br>* Bu sporun en başta hangi yönler izlenebilir kılıyor; temel yanılgılar neler?<br>* 2021&#39;de nasıl bir sezonu geride bıraktık; akıllarda kalanlar ne oldu?<br>* 2022 öncesi takımlara ve konferanslara nasıl bir gözle bakmalıyız?<br>* Son 10/20 yılda kimler bu spora damga vurdu; hangi maçlara dönüp bakabiliriz ve en’leri neler oldu?<br>* Daha eskilere gidelim diyorsak; nerelerden kayıt bulabilir ve izleyebiliriz gibi…</li><li>FPS — E Spor Üzerine:<br>2 Sene öncesine kadar zerre ilgi alanımı çekmeyen “oyun” konsepti; bugün ekmek kazandığım bir kapı olmasının yanı sıra, akşamları bireysel icrasından tutup; profesyonel maçlarına ve maç analizlerine kadar takip edebildiğim bir platform haline geldi. Biilhassa CS:GO ve Valorant dünyası ile de ilgili; mümkün olduğunca olanı analiz etmeye; oynanan bazı “mücadeleleri” de taktik ve yetenek yönünden incelemeye çalışacağım. Belki yine bir yazı dizisi olarak;<br>* Dikkat edilmesi gereken takımlar ve oyuncular kimler?<br>* Daha yüzeysel bir “oyun işte” tanımından çıkarıp; bu oyunları bir mücadeleye dönüştüren etmenler neler?<br>* Son zamanlarda veya tarihte dikkate değer hangi karşılaşmalar oldu? <br>Bu konulara yer vermeye çalışabilirim</li><li>Öyküler:<br>Ara ara başladığım ama kurgusunu bitirmediğim taslaklar dizisi dışında, bir tane içime sinen, yayınladığım öyküden aldığım keyif; yerini daha sonra bunun benzeri, yenisini çıkarmaya yönelik güçlü bir arzuya bıraktı. Yine bir taslak oluşturdum sayılır. Umuyorum yine, 1–2 tane güzel yolculuğa çıkarız :)</li><li>Sosyal:<br>Nadiren de olsa, bazen yaşadığım/gördüğüm bazı olaylara Twitter’da dahi tepki verince bir yetmemişlik, anlatamamışlık hissediyorum. Daha da nadiren; bu anlatamadığım düşüncelerimi dışa vurasım geliyor. (Son yıllarımda hem sosyal medyada, hem yüz yüze sohbetlerde çokça geriye çekilmekte, ne gerek var demekte, hatta kafa yormayı dahi bırakmakta uzmanlaştığımı düşünürüm). İşte bu anlarda bazen burası, güzel bir dertleşme yeri oluyor. Formatı da gereği.</li><li>Futbol, Basketbol, Diğer Sporlar:<br>Buradaki en büyük motivasyon eksikliğim; Amerikan Futbolu ya da E-Spor gibi derin takip edememem ve zamanında o kadar takip etmiş olmanın da verdiği, o seviyeye gelmeden yazma hissi. Bir diğeri de, zaten söyleneni çok tekrar etmemek istemem. Ama denk gelir mi gelir; ifade etmek istediklerim gözüme çarpar; ben de bu platformun penceresini aralarım :)</li><li>Sinema:<br>Bazı filmler varlar, iyi ki de varlar. Ya da bu kadar bütüncül düşünmeden, bir sahne, bir oyunculuk, bir manzara dahi üzerine tekrar dönülebilecek izler bırakabiliyor. Bu izleri, en azından kendi tozlu raflarıma katmadan işaretleyebileceğim bir alan olarak da düşünüyorum buradaki panoları.</li><li>Derlemeler:<br>Bunun olacağını çok sanmıyorum. Ama karşılaştığım çok değerli yazılar, linkler olur; ya da tekrar tekrar bakıp gülebileceğim içerikler. Bir nevi yine kaybolmaması için; bir derlemeler diye yer açıp içine linkleyebilirim.</li><li>Öneri ve Hatırlatmalar:<br>Hayat tüm filmleri izlemek, tüm müsabakalara geri dönmek, tüm kitap ve makaleleri okumak için kısa. Ama bazen; karar vermek için daha kısa. Belki bir yerlerde de bunların database’ini hazırlayıp toparlarım; böylece “bugün ne izlesem” sorularına o tabandan bir cevap bulabilirim.</li><li>İş:<br>Bu muhtemelen hiç olmaz. Kendimi hiçbir zaman, çalıştığım konularda birilerine bu platformdan bir şeyler anlatabilecek kadar “yeteneğe” ya da “genel geçer donanıma” sahip biri olarak görmedim. Ama bir gün olur (ki olursa mutlu eder) ve buradan aktarmak istediğim şeylerin daha faydalı tartışmalara yol açabileceğini keşfederim. O zaman memnuniyetle bu satırlara dönebilirim.</li></ol><p>Bundan hemen sonraki yazım; muhtemelen tüm yazım geçmişimde bulunan ve belki de bir süre bulunacak en teknik yazı olabilir. Önsözde belirtmek istedim ki; her daim bu çizgide olduğum çok da düşünülmesin :)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2f5f089f4df3" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>