<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Sjoerd Hofman on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Sjoerd Hofman on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@sjoerdhofman?source=rss-2675ce545589------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*mxvsSbDS-TimdG-J.jpg</url>
            <title>Stories by Sjoerd Hofman on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@sjoerdhofman?source=rss-2675ce545589------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 11:20:06 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@sjoerdhofman/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Sneek Noord – Groningen CS]]></title>
            <link>https://medium.com/@sjoerdhofman/sneek-noord-groningen-cs-9874bae1821c?source=rss-2675ce545589------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9874bae1821c</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Sjoerd Hofman]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 04 Nov 2014 18:44:44 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2014-11-04T18:44:44.508Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Het is de reis die ik tweemaal daags afleg. Van deur tot deur anderhalf uur. Elke dag dezelfde tijden, heen en terug. Een zekere routine en structuur die zelfs de meest chaotische geest tot rust zou brengen.</p><p>Station Leeuwarden is de dagelijkse noodzakelijke onderbreking tijdens mijn treinreis. Deze overstaplocatie leent zich voor de dagelijkse worsteling over het besluit of ik koffie ga kopen. Regelmatig wint de drang naar mijn eerste ‘shot’ van de dag het en eindig ik steevast bij mijn vertrouwde koffiedealer.</p><p>Tot mijn grote verbijstering constateer ik een lange rij bij mijn koffieadresje. Mijn overstaptijd is te kort om het kopen van koffie te verantwoorden. Ik loop balend richting het perron, omdat ik de keuze om koffie te kopen niet langer zelf in de hand heb. Een blik op het perron en het informatiebord leert mij waarom de rij zo lang was: “De sneltrein richting Groningen rijdt niet.”</p><blockquote><strong>“De sneltrein richting Groningen rijdt niet.”</strong></blockquote><p>Je beseft je pas hoe routine en structuur in je leven sluipen, wanneer ze als een valluik onder je weg vallen. Ochtendrituelen, de kant van het bed waar je slaapt, de bereikbaarheid van je telefoon, de dagelijkse reis naar je werkbestemming en zelfs je eerste koffiemomentje. Ze zorgen allemaal voor een vals gevoel van controle. Want zodra er iets van zekerheid wegvalt, slaat de onrust toe. Dit terwijl er feitelijk niets veranderd is. De wereld is niet langzamer gaan draaien en de klok niet sneller gaan tikken.</p><p>De hele dag heeft dit gegeven me bezig gehouden. Waarom laten we ons zo beïnvloeden door de mate waarin we controle denken te hebben. Terwijl de mooiste dingen vaak gebeuren wanneer je ze niet verwacht.</p><p>Op het moment van schrijven zit ik in de trein terug naar Sneek Noord. Het besef dringt tot me door dat ik lekker op schema lig, met een opgeladen telefoon, terwijl ik weet dat ik over een uurtje in de sportschool sta. In de wetenschap dat dit zich morgen weer gaat herhalen en het vrijdagmiddag weer weekend is. Wellicht geeft een zekere structuur ons de zekerheid om op andere vlakken de controle los te laten en te excelleren.</p><p>Het is echter waarschijnlijk dat mijn innerlijke autist de situatie probeert te verantwoorden. Ik neem het hem niet kwalijk, ik ben namelijk een gewoontebeestje en ik vind het heerlijk.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9874bae1821c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Brilsmurf]]></title>
            <link>https://medium.com/@sjoerdhofman/brilsmurf-4118900af94e?source=rss-2675ce545589------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4118900af94e</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Sjoerd Hofman]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 10 Oct 2014 15:39:08 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2014-10-10T15:39:08.661Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3></h3><p>De gruwel van elk kind, puber en zelfs een enkele adolescent.<br>Een leven lang gebonden zijn aan tweemaal daags het toucheren van je netvlies.<br>Of je hoofd versieren met een permanente fashionstatement.<br>Lang stak ik onbewust bewust mijn kop in het zand.<br>Treffend dat ik het — slecht kunnen zien — niet wou zien.<br>Lekker knijpen met de ogen, of gewoon wat dichterbij lopen, niets aan de hand.<br>Uiteindelijk moest ook ik er aan geloven, opvallend genoeg ditmaal zonder tegenzin.<br>Trots ga ik nu getooid met een zwart/bruin montuur, me verbazend over hoe strak de wereld er eigenlijk uitziet.<br>Bij het opzetten van mijn fonkelnieuwe bril, zette ik definitief mijn angst voor brillen af.</p><p><em>Foto: </em><a href="http://www.freecodesource.com/wallpapers/wallpaper/Monitor-Glasses/"><em>http://www.freecodesource.com/wallpapers/wallpaper/ Monitor-Glasses/</em></a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4118900af94e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Het Begin…]]></title>
            <link>https://medium.com/@sjoerdhofman/het-begin-7d3678126a0e?source=rss-2675ce545589------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7d3678126a0e</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Sjoerd Hofman]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 09 Oct 2014 19:15:05 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2014-10-09T19:26:20.572Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>Het Begin…</strong></p><blockquote><strong><em>To Dabble</em></strong></blockquote><blockquote>“to work at anything in an irregular or superficial manner”</blockquote><p>Ik koester al een lange tijd de ambitie om op regelmatige basis mijn hersenspinsels in schriftvorm te delen met de wereld. Lang heb ik deze ambitie over de lange baan geschoven en dus bleef me de moeite van het onderhoud me bespaard, maar toch bleef dat verlangen om de tijd van anderen te verdoen. Uiteindelijk waren de excuses om het niet te doen uitgeput en bleef er slechts één optie over; het daadwerkelijk starten van een blog.</p><p>Het enige probleem is dat ik bij het uitspreken van het woord ‘blog’ al een nare smaak in mijn mond krijg. Mijn gedachten dwalen dan namelijk (waarschijnlijk ten onrechte) automatisch af naar blogs met huisvrouwen die gepassioneerd breiwerkjes analyseren of kattenliefhebbers die punctueel het gedrag van hun poezebeest documenteren. Wellicht komt het ook gewoon door de overmatige speekselproductie die ik krijg bij het uitspreken van het woord blog. Met mijn Friese tongval rasp ik die laatste G met weinig charme door de mond. Nee, ik gruwel bij de gedachte dat ik als blogger door het leven moet. Een columnist daarentegen moet toch wel iets meer in huis hebben dan het kunnen schrijven van een paar leuke sinterklaasgedichten en wat uitgebreide Facebookstatussen.</p><p>Ik heb mezelf door dit dilemma in een naamloze spagaat gewurmd, maar heb een oplossing gevonden die ook veel beter bij mij past.<br>‘To dabble’, een fraai Engels werkwoord met Nederlandse roots, met als vertaling: Het aanpakken van een activiteit op een onregelmatige en oppervlakkige manier. Anders gezegd een amateur die met zijn handen in de zakken verveeld tegen een bal trapt.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/473/1*y9NKIE1SGht5Pjd8lPG1Tw.jpeg" /></figure><p>Sjoerd de Dabbler, een titel die ik nu het best bij mezelf vind passen, ook al klinkt de naam alsof ik op St. Patricks Day als kabouter over straat banjer. Echter door mijn notoir korte spanningsboog moet ik eerst nog maar eens bewijzen of ik dit platform up-to-date kan houden. Dus de nederigheid die bij de kleine verschijning van een kabouter hoort, is wel gepast in mijn geval.<br>Het zal ongetwijfeld nog een tijd duren voordat ik het aandurf om als columnist door het leven te gaan, maar dit is ook pas het begin…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7d3678126a0e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>