<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Selin on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Selin on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@skarapinar?source=rss-a40a5a9dde6c------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*LViGge_pO9y69n-MS5TSyA.jpeg</url>
            <title>Stories by Selin on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@skarapinar?source=rss-a40a5a9dde6c------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 23:38:22 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@skarapinar/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[İncir]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/i%CC%87ncir-98d8cbe3c455?source=rss-a40a5a9dde6c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/98d8cbe3c455</guid>
            <category><![CDATA[kaygı]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <category><![CDATA[düşünce]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Selin]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 02 Nov 2026 19:59:47 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-11-02T19:59:47.430Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Aydınlık, gözlerimle buluşmak için sabırsızlanıyor gibi. Dün akşam izlediğim film aklıma geldi, uykuya dalarken hala etkisindeydim. Amélie, uzun zamandır izlediğim en saf film oldu. Gözlerim yarı açık kedimi aradı. Ayak ucumdaki berjerde çıkarılıp üst üste atılmış kıyafetlerin üstünde yatıyordu. Uzun uzun izleyebilirim onu uyurken. Öyle masum ki...</p><p>Yataktaki zamanımı olabildiğince uzatmak için heveslenirken bugünkü işlerim aklıma geldikçe stres adım adım yaklaşmaya başlamıştı. Sonunda sabah kaçamağımdan kıskıvrak çekip çıkardı beni. Ayaklarımı gözüm kapalı banyoya sürürken Sylvia Plath’in incir ağacı metaforunu düşündüm. Dalda Esther değil de ben vardım bu kez. Birkaçı hariç meyvelerin çürüyüp toprağa karışmasını izliyordum. Zaten o birkaç meyve de yoldan geçenlerce benim için münasip görülüp elime tutuşturulmuştu.</p><p>Ben... Ben ne olduğunu açıklayamıyorum. Zaman içinde başka birine evrildiğimi hissediyorum. Birçok konuda çizgilerim netleşti ama köşelerim yuvarlaklaştı. Önceden nelerden hoşlanırdım nelere katlanamazdım neye nereye kadar müsamaha gösterirdim ya da kendimi iyi hissetmek için ne yapardım diye düşünüyorum. Yapmaktan hoşlandığım şeyleri hala yapıyor muyum? En son ne zaman içim kıpır kıpır olmuştu? Zihnimde uçuşan düşünceleri dağıtmak için kafamı hayır der gibi iki yana salladım.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*i3aatOcX_LlhJCvi" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@azimronnie?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Azim Khan Ronnie</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=98d8cbe3c455" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/i%CC%87ncir-98d8cbe3c455">İncir</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Unutulan Şefkati Aramak]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/unutulan-%C5%9Fefkati-aramak-4fc2cb389099?source=rss-a40a5a9dde6c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4fc2cb389099</guid>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[medium-turkce]]></category>
            <category><![CDATA[öykü]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Selin]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 04 Jun 2026 21:10:44 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-06-05T05:11:54.028Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Genç bir kadın olarak kendimden memnun olmadığım zamanlar oldu. Beklentiler, başta kendim olmak üzere çevremdeki herkes tarafından yüksekti. Hal böyle olunca da hiçbir şey gözüme takdir edilesi gelmiyordu, çünkü daima bir adım önde birileri vardı, hep olacaktı ve en iyisi olmadıkça ne anlamı vardı? Hiç. Bu yüzden en iyisi olmak için çabalamak beni korkuttu. Bir şeyi gönülden, tutkuyla istemekten bile korktum, ya başaramazsam diyerek.</p><p>Çok da moralimizi bozmadan şimdilik hayatımı yavaş yavaş derleyip toparladığım müjdesini vereyim. Seninle bu süreçte üzerine düşündüğüm bazı şeyleri paylaşmak istedim. Kim bilir, belki sen de kendinden bir şeyler bulursun.</p><p>Yaşamı ciddiye alıyorum. Doğaya bakınca aksini düşünmek imkansıza yakın gibi bir şey. Bazen karıncaların yuvalarına kırıntı, kuşların çalı çırpı taşımasını, kuvvetli rüzgarla savrulan ama dimdik duran çamı, yağmurdan sonra sokaklara doluşan salyangozları izlerim. Önünü ardını düşünmeden yalnızca <em>yaşadıkları</em> hayatlarına bakarım. Bazen de açar Nazım’ın Yaşamaya Dair şiirini okurum.</p><p>Bazı günlerde kendime duyduğum şefkati korumakta zorlandım. Bu süreç uzamaya devam ettiğinde üstesinden gelebilmek için iki farklı yöntemim var. Bunlardan ilki kedimi ve sokaktaki diğer canları okşamak, sevmek. İkincisi de hakikaten sevildiğimi, önemsendiğimi, yargılanmadığımı bildiğim birini aramak ya da imkanım varsa yüz yüze görüşmek. Bu bir dostum da olabiliyor ailemden biri de.</p><p>Bazen birilerine yaslanıp dinlenebilirim bazen de bir başkasının soluklanacağı destek olabilirim. Yani demem o ki kendime şefkat göstermek çok zor geldiğinde önce başkalarına gösterdiğim şefkati hatırlayarak başlıyorum ya da onların bana gösterdiğini. Bana çok yardımı oldu çünkü çoğunlukla kendimize karşı daha acımasız davranıyoruz.</p><p>Uzun diyebileceğim bir süre boyunca önümdeki hayat beni çok ürkütüyordu. Onunla ne yapacağımı bilemiyordum. Elimdeki bu hayatla ne yapmak istiyordum, ne yaparsam çok iyi yapardım ya da çok iyi yapmak isterdim diye düşündüm yıllarca. Bazen bir şeylere çok geç kalmış gibi hissediyordum bazen de sakin ol, herkesin zamanı kendi çizgisinde ilerliyor geç ya da erken değil, diyordum içimden. Sonra bir gün evde yaklaşık on yaşlarımda yazdığım günlüğümü buldum ve beraberinde de sorularımın cevabını. Eskiden yazdığınız günlükler yoksa içinizdeki çocuğa da sorabilirsiniz. Eminim hepimizin iyi olduğu ya da iyi olmak istediği bir şeyler var bu hayatta.</p><p>İnternette bir konuşmaya denk gelmiştim. İlişkileri, konfor alanımızdan çıkmak istemediğimiz için ya da hakikaten bu ilişkide olmayı seçtiğimiz için devam ettirdiğimizden bahsediyordu. Bu farkındalık beni aydınlattı dersem abartmış olur muyum?</p><p>Bazen sevdiğimiz bir insanla sürdürdüğümüz bir ilişki bile olsa, ben ne kadar emek veriyorum, işin mutfağında ne kadar varım, karşımdaki ne kadar var diye durup düşünmek gerekiyor. Gerçekten devam etmeyi bilinçli bir gönüllülükle seçtiğimiz bir ilişkinin içerisinde miyiz? Bu sorunun ve beraberindeki cevabın mühim olduğunu düşünüyorum. Aynı soruyu kendimizle olan ilişki için de sormak da lazım. Çünkü seçtiğin ilişkide özen gösterirsin, emek verirsin, hassasiyetlerin farkında olur ve önemsersin.</p><p>Dilerim kendimizle olan ilişkimiz yaşam boyu <em>seçilen</em> olarak devam eder.</p><p>Hiç daha ne olduğunu anlayamadan dudaklarından bazı kelimeler döküldü mü? Henüz sen daha üzerine düşünemeden bedeninin senin yerine çoktan karar verdiğini fark ettin mi? Bazen mağdur bazen suçlu hissettirdi mi? Sonra da içinde bulunduğun durumla baş etmek zorunda kalıp aradan zaman geçtikçe aslında senin için daha iyi bir yola yönlendirmiş olduğunu düşündün mü? Böyle zamanlarda benden daha kuvvetli bir varlığın benim iyiligimi gözettigini düşünmek iyi hissettiriyor. Hatta bedenimin, duygularımı ve benim için doğru olanı algılayıp beni koruduğunu düşünmek de. Bazen olayların tazeliği solana kadar kendime zaman vermeyi deniyorum. Resmi bütünüyle görebilmek için.</p><p>Sosyal medyada herkes bir şeyleri başarıyor yeni yerler keşfediyor, yeni aşklar yaşıyor, yeni bir yetenek üstünde çalışıyor,çok sportif, çok sağlıklı... İnsanların yalnızca kusursuz ve aktif göründükleri anlara tanıklık etmek evde pijamalarla otururken ya da iş hayatının monotonluğunda yetersiz hissettirebiliyor. Belki senin de olmuştur. Yine de arada kendime hatırlatmaya çalışıyorum, hayat bir bilgisayar oyunu değil ve sürekli seviye atlayamazsın. <em>Çünkü bazen yataktan çıkmak bile istemediğin bir günde kalkıp kendine sağlıklı bir kahvaltı hazırlamak da bir başarıdır.</em></p><p>Küçükken kardeşimle beraber anneme kimi daha çok sevdiğini sorardık. Annem de her seferinde <em>“Sevdikçe kalbimiz genişler.”</em> derdi. Genişler mi bilmiyorum ama buna inanmayı seçiyorum. Tohumdan yetiştirdiğim bir fidanın büyümesini izlerken, saçlarımı daha bir okşar gibi taramaya başladım. Yedi yıl önce kardeşimin kucağında getirdiği minik yavru kediyle beraber, dünya üzerindeki tüm hayvanları hakikatle sevebilmeyi öğrendim. Aile büyüklerimle daha çok zaman geçirdikçe hastanedeki yaşlı hastaları daha iyi anlayıp işimde daha özverili davrandım. Demek istediğim başka insanların ve diğer canlıların hayatına dokunmaya çalışmak, kalbimizi genişletmek lazım. Hepimiz birbirimiz için yaratıldık. Yalnızca kendim için yaşadığım bir hayatın bana hayal ettiğim huzur ve doygunluğu getirebileceğini düşünmüyorum.</p><p>Kendimize ve dünyamıza elimizden geldiğince iyi bakalım. Güveniyorum bize!</p><figure><img alt="Gecko, Green, Colorful," src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*JFUI_2Jnxsj8Zj-C" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@rafaelpeier?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Rafael Peier</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4fc2cb389099" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/unutulan-%C5%9Fefkati-aramak-4fc2cb389099">Unutulan Şefkati Aramak</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Açık Denizlerde Bulunmak]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/a%C3%A7%C4%B1k-denizlerde-bulunmak-c03050d3fe74?source=rss-a40a5a9dde6c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c03050d3fe74</guid>
            <category><![CDATA[varoluş]]></category>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <category><![CDATA[hayat]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Selin]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 06 Mar 2024 00:16:33 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-03-09T09:01:06.804Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Açık Denizlerde Boğulmak</h3><p>Günah çıkartmak için geldim bu iskeleye. Şu dünyadaki tek günahkar benim...</p><p>Değil miyim?</p><p>Değilsem bile öyleymişim gibi hissediyorum.</p><p>İnsanların geri kalanı gibi ben de geldiği yeri sevdiğimde seviyorum ilgi görmeyi. Bazen azı çokla tamamlıyorum bazen boşu boşla toplayıp doldurmaya çalışıyorum kalbimi, tek gayemse sadakatimi sürdürebilmek. Ama bugün mutsuz evliliğinden kaçan o kadınlar gibiyim. Bilirsiniz o kadınları, hani romanlarda okuduklarımızı diyorum. Kocası ile saygılı ve düzeyli bir ilişki sürdürürken alışmışlıktan filizlenmiş bir sevgiyle sarmalanmış, evli bir kadın olmanın gerekliliklerini aksatmadan sürdüren ama gözlerindeki ışığı kaybetmiş kadınlar vardır. Kendileri için bile ne istediklerinin bir önemi yoktur çünkü herhangi bir şey isteyebileceklerinin bile farkında değildirler. Kısa sohbetler, monoton sevişmelerle geçen geceler; kocasının huzurunu sırtlanan, ne kadar ilgi görürse o kadarına razı olan kadınlar… Sonra günün birinde kendisinin bile unuttuğu duygularını uyandıran bir adamla karşılaşan…</p><p>Bu adamlar öyle güzel severler öyle özel hissettirirler ki, varlığının bilincini geri kazanan kadın artık neleri sevip sevmediğini yahut neleri isteyip istemediğini düşünmeye başlar. Hayatı boyunca beklentisiz sürdürdüğü ilişkisinin yerini, gerçekten dinlenmeye değer biri olduğunun fark ettirilmesiyle yeni bir ihtiyaç alır: anlaşılmak. Şimdi bu kadının önceki hayatına dönmesi mümkün olabilir mi? Peki böyle bir iletişime alışmaması , onu arzulamaması? Eski yaşantısını da bir çırpıda silip atamaz söz konusu kadınımız zira tüm aldığı eğitimler, aileden aşılanan toplumsal öğretiler onun vicdanındaki birer tuğladır.</p><p>Kocasına duyduğu tanıdık sevgi ve hayatını güneş gibi aydınlatmaya başlayan adama duyduğu sevgi arasında kalır genç kadın. Alışkanlık da tutku da insanın kalbini olağanca güçle çeken bir mıknatıs gibidir. İki tarafa da çekilir fakat iki tarafa da gidemez. Farkındalıklar bu yüzden tehlikelidir işte, tüm dünyamızı alt üst edebilir.</p><p>Şimdiki yaşamına devam ederken, bir yandan da kendi varoluş sorumluluğundan vazgeçmiş olmanın ezikliğini üzerinden atmak için kocasından kaçmak ister. Öte yandan yaşanmışlıkları, ona duyduğu saygı, belirsizlikten uzak bir yaşamın güveni, kocasının duygularını nasıl ifade edeceğini bilemeyişinin sebebini ihmal edilmiş çocukluğuna yorması onu durdurur.</p><p>Vicdan azabı onu günden güne eritirken yaşamın kocasının omuzlarına yüklediği yükleri hafifletmek için uğraşır. Eskisinden de fazla onun mutluluğu ve huzuru için çabalar. Daha çok yanında olmak, tüm yaralarını sarmak ister. Sevişmelerinde tutkulu davranmaya çalışır, gözlerindeki anlamlandıramadığı nemlenmeyi öpüşleriyle saklar. Görülmemekle her seferinde kendinden biraz daha eksilir. Mazoşist fantezileri(!) olduğundan değil, vicdanını teselli etmeye çalıştığından böyle davranır. Sonuçta mutlu bir erkeği aldatmak da terk etmek de daha kolaydır.</p><p>…</p><p>Her şey ortaya çıktığındaysa kadın boğulur, boğulur. İki kişilik bir boğulma bu.</p><p>Bir tanrımız bir de vicdanımız her şeyi görerek ve bilerek ama asla el sürmeden şahit olurlar korkak doğamıza ve onun ayaklarımıza bağ olup bizi yavaşça okyanusun derinliklerine çekişine, son soluklarımızın su yüzeyinde zuhur eden köpüklerine.</p><p>Kadının ruhunu tamamen sel altında kalır. Taş üstünde taş kalmaz.</p><p>Her şey durulduğunda içeride iki kişi görünür, bir yetişkin bir çocuk.</p><p>Kadın yaklaşır.</p><p>Onlar da yaklaşırlar.</p><p>Siz de kimsiniz, diye sorar kadın.</p><p>“Anlaşılmaya, tutkuyla sevilmeye ihtiyaç duyan genç bir kadınım, sen’im.”</p><p>Yetişkin siluetin elinden tuttuğu tatlı kız çocuğu kadına yaklaşır, “Bana sarılmak, benimle oyunlar oynamak için geldin, değil mi?”</p><p>Kadın ağlamaya başlar. Yıllardır görmediği çocukluğuna, ilk gençliğine ağlar. İkisini de bağrına basar, gözyaşları aktıkça kollarıyla daha sıkı sarılır, onları kalbine saklar.</p><p>Yıllar yıllar sonra geriye sadece çıkarılacak dersleri kalır. İnsan hayattaki işaretleri görüp de başını çevirince, kalbinin sesine kulak tıkayınca hele bir de korkusunun dümene geçmesine izin verince açık denizlerde kaybolması işten bile olmaz.</p><p>Ben de bu kadın gibiyim işte. Biliyorum, bazı şeylerin gayretle değil kim olduğumuz yahut olmadığımızla ilgisi var. İyi kalpli ve güzel yüzlü insanlar birbirlerini sevmeyebilir. Bazen en doğru diye düşünüp gözü kapalı kefil olduğumuz insanlar hata yapabilir. Büyük laflar edenler, tanrıya, yanlışa giden bu yoldan beni alıkoy artık diye yalvarırken bulabilirler kendilerini. Bazı şeyler insanın kendisinin bile kontrolünün ötesinde tezahür edebilir. Yaşam bu, diyorum kendime, elbette bazen hatalar yapacağım. Tabii her zaman rahatlatmıyor böyle söylemek. Ama yaşamak da böyle bir şey zaten ve ben… şey…korkuyorum.</p><p>Ödüm patlıyor yaşamdan.</p><p>Belki de bu yüzden anılarımın pişmanlıktan arınmış hatıralara dönüştüğü zamanlara gelmeyi iple çekiyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*7_7oGbtyIhweAyqqvUF81A@2x.jpeg" /><figcaption>Photo by Kalen Emsley on Unsplash</figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c03050d3fe74" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/a%C3%A7%C4%B1k-denizlerde-bulunmak-c03050d3fe74">Açık Denizlerde Bulunmak</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[VARIM]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/varim-3a7dbe9b4628?source=rss-a40a5a9dde6c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3a7dbe9b4628</guid>
            <category><![CDATA[öykü]]></category>
            <category><![CDATA[hayat]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[kisa-hikaye]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Selin]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 03 Dec 2023 12:23:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-10-03T15:24:36.162Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>VARIM</p><p>Gelir gelmez doğu cephesine bakan geniş balkondaki koltuğa attı kendini. Gözlerini, karşısındaki üç uzun çama dikti. Bir ara bakışları daha da yukarıya kaydı. Tek bir zayıf, beyaz noktaya takıldı bu kez gözleri, bir an için eşsiz hissetti. Sevilmediğini, ne olursa olsun arkasında olacağına inandığı insanların olmamasının getirdiği güvensizliğini unutup üçten fazla gecede kafasını kaldırdığında, aynı yerde aynı yıldıza denk gelmenin dinginliğiyle tebessüm etti. Sanki yalnızca onun için oradaymış gibi düşünmek istedi.</p><p>Çok geçmemişti, damarlarındaki oksijen, hücrelerinin ancak sefalet içinde yaşamasına yetecek kadarmış gibi geldi bir an. Derin bir nefesle diyaframını itti. Ciğerlerini patlatmak ister gibi fazla fazla havayla doldurdu. Derin soluklarının arasında hep aynı soru dolanıyordu: <em>“Ne zamana kadar böyle gidecek?”</em> İçindeki köklü hüznüne kafa tutan yarına merakı, ölümünün önüne, sanki günün birinde yıkılmaya mahkum olduğu başından belliymiş gibi düşündürten çarpık temelli bir set çekti.</p><p>Tekdüze hayatının içinde savrulup gidiyordu. Vakit geçirdiği insanlar, yaptığı yemekler, piyanoda bastığı tuşlar, izlediği filmler değişiyordu elbette ama o kadar işte. Okumuyordu da artık hiç. Gün boyu bedenini yormak ve zihnini aptallaştırarak düşüncelerini uyuşturmak gibi bir yol izliyordu. Güneş kaybolduğunda, tek başına koltuğundan gökyüzünün izlerken, halı altına süpürdüğü düşüncelerin tekrar havalanması için temmuz gecesinden bir meltem yetiyordu. Bastırılmış tüm o üzüntü, öfke ve pişmanlık gün yüzüne çıkıyor, karanlığa itilmelerinin hesabını sormak istercesine kalbinin etrafını dikenli tellerle çeviriyor, onu sıkıştırıyordu. Sicim gibi boşalmaya başlayıp zaman ilerledikçe şiddetini arttıran gözyaşlarına, belli bir süre sonra hıçkırıklar eşlik etmeye başlıyordu. Kötülük ve pişmanlıklarını, tuzlu ıslaklıklarla ruhundan silmeye çabalıyordu ama artık bu işe yaramaz arınma seremonilerinden de nefret ediyordu. Büyük boşluğunda kendiyle tutuklu kalmadan ertesi günün monotonluğuna dalmak için sızana kadar içiyor, uyku haplarını yanından eksik etmiyordu.</p><p>…</p><p><em>Katil olmamın üstünden tam dört ay iki gün on altı saat kırk sekiz dakika geçti. Kırk dokuz dakika… Elli dakika… Elli bir dakika…</em></p><p>Saatin ibresi elli ikinci dakikaya ilerlerken kafasında daha önce defalarca canlandırdığı sahneyi gerçekleştirmeye karar verdi. O çok sevdiği balkonunun tavanına astırdığı çengele elinin hemen altındaki ipi astı. Tabureye çıktı, ay ışığında, esmer tenine rağmen soluk duran ellerine baktı, halatı boynuna geçirdi. Gözleriyle yıldızını aradı. <em>Bulursan yaşayacaksın, bulamazsan öleceksin. Var mısın? Varım. </em>Yaşamak istiyor gibi saat gece biri vurana dek aradı onu. Kaybolmuştu, yoktu. Hayatı üzerine kendiyle girdiği bahsin, yaşamının sonu olacağı kadar derin kederini de noktalayacağına inanmak isteyerek sonuca teslim etti kendini. Derin bir nefes alıp hafifçe tebessüm etti. <em>Bitti. </em>Tabureyi ayağının altından itti. O an gülümsemesi kayboldu. Can havliyle elleri boynuna gitti, ayakları çırpındı, tüm bedeni yaşamak için çabaladı. Son nefesini verdiğinde, bedeni bir süre öne arkaya, sağa sola sallanarak daireler çizdi. Güneşin ilk ışıkları üzerine vurduğunda, ölü bedeninin artık sabit duran gölgesi mor çiçeklerle dolu balkon duvarına düştü.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*VMixyOXHAmZPRXzM" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@virussinside?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Artiom Vallat</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3a7dbe9b4628" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/varim-3a7dbe9b4628">VARIM</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Hayat]]></title>
            <link>https://skarapinar.medium.com/hayat-b7ee7b225f23?source=rss-a40a5a9dde6c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b7ee7b225f23</guid>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <category><![CDATA[turkish]]></category>
            <category><![CDATA[memories]]></category>
            <category><![CDATA[diary]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Selin]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 14 Oct 2023 09:39:57 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-10-14T09:39:57.400Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Aşırı düşünen ve kaygı kontrolü pek de yüksek olmayan biri olarak hayatın seçimlerden ibaret olmasından ürküyorum. Bazen keşke benim yerime yollarımı seçen biri olsa diyorum. Bugün ne yiyeceğime, kimlerle görüşeceğime, kaç sayfa kitap okuyacağıma, kaçta uyuyup uyanacağıma karar verse. Öte yandan çok şanslı olmalıyım ki bu niyetle yaklaştığımda insanlar kendi kararlarımı vermem konusunda çok ısrarcı oluyorlar, ben de böylelikle kendi yolumu çizebiliyorum. Mutlu bir aile yaşantısı ve basit bir kariyer istiyordum ama şimdi gerçekten istediğim bu mu bilemiyorum.</p><p>Hastaları ameliyata hazırlayacağımız zaman salonun önünde beklerken bazılarıyla muhabbet ediyordum. Hem biraz onlar rahatlasın hem de iletişim iki tarafa da iyi gelen bir şey sonuçta. Yaşını almış ve mutlu olanların hepsi hayat arkadaşı seçiminin öneminden bahsediyorlardı. Bana güzel insanlarla tanışmam ve doğru kişiyle hayatımı birleştirmem üzerine güzel dileklerini ilettiler. Bu bahsi geçen doğru ve güzel insanları hayatıma nasıl çekerim bir fikrim yok açıkçası bu yüzden bildiğim yerden devam edeceğim, bulmak isteyeceğim türden biri olacağım.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*9jEqFfvBZLirVf9E" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@nordwood?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">NordWood Themes</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b7ee7b225f23" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Hayal]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/hayal-6cd786faa0b0?source=rss-a40a5a9dde6c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6cd786faa0b0</guid>
            <category><![CDATA[türkçe-yayın]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[kisa-hikaye]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Selin]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 08 Jul 2023 13:44:53 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-07-09T18:57:38.745Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>İtalya sokaklarındaki küçük bir kafede sandalyesi yola dönük, gözleriyle günlük telaşlarını yaşamakta olan insanları izliyordu. Kahvesinden bir yudum aldı. Evvelki gün hayatı boyunca yapmış olduğu en büyük çılgınlığı düşünüp duruyor ve sırıtışlarına engel olamıyordu. Buram buram bencillik koktuğunun da bilincindeydi ama istese de bir türlü üzülemiyor, pişman olamıyordu. İlla bir şeye pişman olmak istiyorsan bu vakte kadar beklemiş olmaktan pişmanlık duy, dedi kendi kendine. Kahkahayı basmamak için dudaklarını ısırdı. İçi içine o kadar sığmıyordu ki kalbi patlayacak sandı. Yıllardır başkaları için yaşamıştı, başkalarının istediği gibi…İsmini başkaları koymuş, başkalarının eskilerini giymiş, kendini bildi bileli eve destek için istemediği işlerde çalışmış, büyüyünce de para kazanmak için hayata atılmıştı. Bir kez olsun, ben ne istiyorum, demeye fırsatı olmamıştı. Şimdi burada, her şeyden ve herkesten, her türlü kimlikten uzakta kim olduğunu bulacaktı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*NIm8uNzLe-1QrRfB" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@igorius?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Igor Oliyarnik</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6cd786faa0b0" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/hayal-6cd786faa0b0">Hayal</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yankı]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/yank%C4%B1-13ad3c65ff4?source=rss-a40a5a9dde6c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/13ad3c65ff4</guid>
            <category><![CDATA[felsefe]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[turkey]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Selin]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 31 Oct 2022 19:28:48 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-11-07T21:33:55.224Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*DCukFa7JARxqY-1T" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@mamofoto?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Marco Molitor</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Hayattaki en önemli şey ne? Yaşamaya değer olan, yaşanıp yazılabilecek olan ne? Her şey olması gereken gibi ilerlerken eksik bir şeyler varmış hissiyatı nereden doğuyor içime? Söylediklerime, düşündüklerime sizleri de katıyordum eskiden, yaşanan hiçbir duygu ya da düşüncede yalnız olmadığıma dair inancımdan dolayı, artık öyle yapmıyorum. Sanırım buna inanmayacak kadar yalnız hissediyorum artık, daha karamsar biri haline geldim. Bu eksik parça düşüncesi, mutlu olmamak için yarattığımız bir illüzyon mu yoksa? Kendi mutluluğumuza, huzurumuza suikast düzenleyecek mazoşistlikle donatılmışız. Alışılıp kaybedileceğine dair bir korkudan mı kaynaklanıyor bu? Aşk, tutku, şehvet, ilişkiler, para, şöhret, başarı, başarısızlık… bazı şeylerin yanında bazılarının hiçbir önemi kalmıyor mesela söz konusu ölümken.</p><p>İnsan bir saniye durup düşünmemeli yoksa delirebilir. Düşüneceksek illa bilim için düşünelim, felsefi çıkmazlarda dolaşmak bitmeyen bir maratondaymışsınız hissiyatı yaratmıyor mu sizlerde de? Sevmekten ve düşünmekten yorgun düşmüş gibiyim, tek ihtiyacım olan kocaman bir boşlukta süzülmek ama onun yerine boşluğu kilitli kapılar ardında içime taşıdım ve anahtarı bulamıyorum. Nasıl dolduracağım içimi?</p><p>Bazı duyguların bastırılması gerekiyor, içinde taşıyamayıp taşana kadar. Bazı zamanlar öylece beklemek eylemde olmaktan daha zor gelir insana. Senin ellerinde olmayan bir sonuca bağlanırsın ve acizliğinle beklersin neler yaşayacağını görmek için. Tüm o benliği ve insanı yücelten kitaplar yalan söylüyor bize. Hayatımız bizim ellerimizde değil, yalnızca seçimler yaptığımızı düşünüyoruz, bize sunulan seçenekler içinden. Ama aslında ne istiyoruz? Ne istiyorum? Bilmiyorum.</p><p>Bu yazının bir anlamı yok. Yazmak ihtiyacıyla başına geçilmiş, karmaşık kelimeler nehrinden akışta dökülenler bir araya gelmiş gibi. Küçük anlamsız fikirlerimizin yankılarında sadece kendimizi doğrularken, acaba başka bir ses ona kulak kabartmamızı sağlayacak kadar kuvvetli çıkabilir mi?</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=13ad3c65ff4" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/yank%C4%B1-13ad3c65ff4">Yankı</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bilişsel Tamamlanma İhtiyacı]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/bili%C5%9Fsel-tamamlanma-i%CC%87htiyac%C4%B1-ab9b9605532e?source=rss-a40a5a9dde6c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ab9b9605532e</guid>
            <category><![CDATA[makale]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[tıp]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Selin]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 29 Jan 2022 01:23:13 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-01-29T08:27:48.990Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Psikiyatride Güncel Yaklaşımlar Dergisi’nde 2016 yılında Hasan Atak, Moin Syed, Figen Çok ve Zahide Tonga tarafından yayınlanan ‘Yeni Bir Nöropsikolojik Kavram Olarak Tamamlanma İhtiyacı’ konulu makalenin bilgilerine göre:</p><p>Birey günlük yaşamda bilgi arama ve bir sorunla karşılaştığında bu sorunun çözümü için en uygun bilgiyi araştırma konusunda içsel-bilişsel bir güdüye sahiptir. Bu süreçte birey, sorunun çözümü için problem tanımlaması yapmak zorundadır ve bu tanımlamayı yaparken bazı hipotezler oluşturur ve bu hipotezleri test eder. Bunun sonucunda bazı hipotezler elenirken bazı hipotezler güçlenir.</p><figure><a href="https://bit.ly/turkceyayin-twitter"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Hg6QZeY3WHm6Bt85bIPI4w.jpeg" /></a></figure><p>Hipotez oluşturma ve test etme süreci; kesin bir sonuca ulaşma ihtiyacı, sonucun geçersizliği endişesi ve bilişsel tamamlanma ihtiyacı olmak üzere üç özellikten etkilenir. Bilişsel tamamlanma ihtiyacı duruma göre şekil almaktadır ve aynı zamanda bilgi edinme sürecini de etkilemektedir.</p><blockquote>Bilişsel tamamlanma ihtiyacı, bireyin belirli bir konuda karmaşa ve belirsizlik yerine kesin bir bilgiye ulaşma ihtiyacı, karar verme arzusudur. Bireylerin sosyal çevrelerine verdikleri yanıtları etkileyen bir süreç olarak görülmektedir.</blockquote><p>Bilişsel tamamlanma ihtiyacını düzen isteği, belirsizliğe tahammülsüzlük, öngörü ihtiyacı, yeni bilgilere karşı düşük motivasyona sahip olma ve farklı görüşlere önem vermeme, hızlı karar verme ihtiyacı olmak üzere beş boyut birleşerek oluşturmaktadır.</p><blockquote>Bilişsel tamamlanma sürecinin bir ucunda güçlü bilişsel tamamlanma ihtiyacı var iken diğer ucunda bundan kaçınma ihtiyacı bulunmaktadır.</blockquote><p>Bireylerin bilişsel olarak tamamlanmayı sürdürme ya da ondan kaçınma kararları, karşılaştıkları durumda seçimlerinin yarar<em>(hemen harekete geçme yeteneği, eylemle bağlantılı kazançları elde etme olasılığı)</em> ve zarar<em>(bilişsel enerjinin harcanması, yargı hataları yapma riski, karar sonrasında seçeneklerin ve özgürlüğün azalması)</em> durumuna göre değişmektedir. Bu nedenle, bir bireyin tamamlanma ihtiyacı zamana ve duruma göre değişikliğe uğrayabilir.</p><p>Tamamlanma ihtiyacını belirleyen birbirine geçmiş iki eğilim vardır. Bunlardan ilki olan aciliyet (urgency) eğilimi bir an önce tamamlanma, bireyin en sık ve en hızlı ulaştığı temel yargılara ulaşma eğilimidir. Kişi bilişsel tamamlanma sürecinin ertelenmesinden rahatsızlık duyar. İkincisi ise, tamamlanmayı devam ettirme, süreklilik (permanence) eğilimidir. Birey yeni ve çelişkili bilgiye karşı kendi sahip olduğu bilgiyi ve daha önce benzer bir durumda kazandığı bilgiyi koruma eğilimindedir.</p><blockquote>Her iki eğilim de durumu acilen sonlandırmak ve tekrar etmesinden kaçınmak olmak üzere tamamlanmanın rahatsız edici eksikliğinden korunmaya yardımcı olur.</blockquote><p>Aciliyet eğilimi bilişsel tamamlanma eksikliğini hızla giderirken, süreklilik eğilimi benzer durumlarda kullanmak üzere ulaşılan eski bilgileri kullanmayı içerir. Bu iki eğilim belirsiz bir durumdan sabit ama öznel bir gerçekliğe ulaşma ve inançların belirginleşmesi olarak ele alınmaktadır. Tamamlanma ihtiyacı anlık olarak durumsal değişimlerle (örneğin gürültü veya zaman baskısı) artabilir. Aynı zamanda insanlar ‘ruhsal tamamlanma’ konusunda oldukça farklılık gösterirler.</p><p>Belirsizlik-Kimlik Kuramı olarak adlandırılan kuramda, tamamlanma ihtiyacı yüksek olan bireylerin, çevrelerindeki farklılığı ve belirsizliği azaltmak için sosyal ilişkilerini basitleştirerek düzenlemeye çalıştığı, kurallara daha fazla gereksinim duyduğu ve çevrelerine bu katı kuralları içeren bir önyargıyla yaklaştığı ifade edilmektedir. Grup kimliklenmesi bireysel belirsizliği oldukça azalttığı ve bireylere ne düşünmeleri, hissetmeleri ve yapmaları gerektiğini söylediği için bireyler bir gruba üye olduklarında ve gruba ait hissettiklerinde, tamamlanma ihtiyaçları azalmaktadır. Belirsizlik ortadan kalktıkça kimlik duygusunun güçlendiğini ortaya koyulmuştur. Bu kurama göre belirsizliğin bağlamdan da etkilendiği öne sürülmektedir.</p><p>Tamamlanma ihtiyacı ile ilişkili olan bir diğer kuram Kendini Algılama Teorisi’dir. Burada birey duygularını ve inançlarını, kendi davranışlarına ve davranışın ortaya çıktığı koşula bakarak anlamlandırır. Kişi duygu, düşünce ve davranışları konusunda belirsizlik yaşadığı zaman bu duygu, düşünce ve davranışları ya da ortamı inceleyerek bir sonuca ulaşmaya çalışır, kendi davranışlarına yönelik bir algı oluşturur ve belirsizlik durumunda kendi davranışlarını değiştirir. Bu açıdan, kimlik belirsizliği kendini algılama kuramına benzemektedir. Kişi kimlik belirsizliği yaşadığında, belirsizlikten kurtulmak ve tamamlanma ihtiyacını karşılamak için toplumun kendi kişiliğiyle ilgili ipuçlarını içeren sosyal normlarına uygun davranışlarını daha çok gösterir. Örneğin, öğretmen rolünde kimliği belirsizleşen bireyler, toplumda her yerde öğretmen gibi davranmaya başlarlar.</p><p>Bu durum, bireyin tamamlanma ihtiyacının azalmasına ve bu ihtiyaç için enerji harcamamaya sebep olur ve görünürde birey bu durumdan memnundur. Ancak uzun vadede bu rol bulaşmasından dolayı bireyde tamamlanma ihtiyacı tamamen ortadan kalkabilir ki bu istenen bir durum değildir.</p><p>Tamamlanma ihtiyacının bilgi işleme, hipotezler oluşturma, farklı görüşleri reddetme eğilimi, değerler, kültürlenme, kişilik özellikleri ve siyasi seçimler gibi birçok özellikle ilişkili olduğu ifade edilebilir.</p><p>Tamamlanma ihtiyacı düşük olan bireylerin esnek düşünme yapısına sahip olduğu, daha uzun sürede karar verdiği ve belirsizliğe karşı hoşgörü düzeylerinin daha yüksek olduğu belirtilmektedir. Bilgi yönelimli kimlik stili geliştirme eğilimi gözlenebilir. Bu yönelimde yeni bilgileri aramak ve kendilerine uygun olanları seçmek esastır.</p><p>Ruhsal tamamlanma ihtiyacı yüksek olan bireyler ise hayatlarında karmaşa ve düzensizlikten kaçarlar. Güvenilir, beklentilerle değişmeyen istikrarlı ve sağlam bilgiyi, tahmin edilebilirliği tercih ederler. Hızlı karar verme isteğindedirler. Tamamlanmadan yoksun oldukları durumları itici bularak belirsizlikten rahatsız olurlar. Alternatif düşünce ya da tutarsız kanıtlarla bilgilerinin etkilenmesine isteksiz oldukları için tutucudurlar, norm yönelimli kimlik stili geliştirme eğilimindedirler.</p><blockquote>Tamamlanma ihtiyacı yüksek olan bireylerde kaygı, korku, endişe, rasyonel olmayan bir biçimde sezgisel olarak karar alma, yaşam kalitesinin düşmesi, yaygın anksiyete bozukluğu, depresyon, obsesif kompulsif bozukluk gözlenebilir. Mükemmeliyetçilik, abartılı sorumluluk algısı gibi olumsuz durumları daha çok yaşadıkları vurgulanmaktadır.</blockquote><p>İnsanlardaki zihinsel tamamlanma eğilimi, temel bir zihinsel işlevdir ancak sürekli yapılan bir bilişsel işlem değildir. Zihinsel tamamlanma olmasaydı, insanlar her şeyden şüphelenir, hiçbir şeye inanmazdı. Bu durum bilimsel bilgi için de bir noktaya kadar geçerlidir.</p><p><strong>Kaynakça ve İleri Okumalar:</strong></p><ol><li>Atak, H., Syed, M., Çok, F., &amp; Tonga, Z. (2016). Yeni bir nöropsikolojik kavram olarak tamamlanma ihtiyacı. Psikiyatride Güncel Yaklaşımlar, 8(3), 290–299.</li></ol><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*71WRcY9KtMDWC0kB" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@fakurian?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Fakurian Design</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ab9b9605532e" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/bili%C5%9Fsel-tamamlanma-i%CC%87htiyac%C4%B1-ab9b9605532e">Bilişsel Tamamlanma İhtiyacı</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kalbini Kendine Aç]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/kalbini-kendine-a%C3%A7-44f77adb7fe4?source=rss-a40a5a9dde6c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/44f77adb7fe4</guid>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[yoga]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Selin]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 09 Aug 2021 10:19:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-08-09T12:12:57.038Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Yaşamanın yargılanacak bir tarafı yok. Hangi yolun nereye götüreceğini bilemediğin bir akışta ilerlerken, doğruyu yanlıştan sürekli bir çizgiyle ayırmaya çalışmak kendine haksızlık etmek sayılmaz mı?</p><p>Olabilecek en iyi versiyonunu yaratma sürecinde daimi bir eksiklik bataklığında çırpınıp daha da dibe battığın zamanlar olabilir. Tıpkı bir an sonra silkelenip kurtulmanın mümkün olması gibi. Böyle zamanlarda yüreğinden açığa çıkan sevginin, bir başkasının yüreğine akmasına izin verebilirsin. Böylelikle kendini iyileştirip yükseltirken seninle birlikte olanları da daha iyiye taşıma gayretiyle mutluluğu yaşayabilirsin.</p><figure><a href="https://bit.ly/turkceyayin-twitter"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Hg6QZeY3WHm6Bt85bIPI4w.jpeg" /></a></figure><p>Ulaşması imkansız görünene elini uzattığında dokunabilirsin. Yaşanmasına kesin gözüyle baktığın bir şeyler gerçekleşmeyebilir. Sebebini kestiremediğin kaygılarının yersiz olmadığını zamanla kavrayabilirsin ve onların neler olduğunu keşfetmek seni rahatlatabilir. Yaşanmış ve yaşanmamış, sende sıkıntı ya da mutluluk yaratan olayların değerlendirmesini dürüstçe yapacak cesareti zamanla kendinde bulabilirsin. Modern toplumun bir parçasısın ama her zaman acele etmene gerek yok. Ne kadar zamana ihtiyacın varsa o kadar zamanın var.</p><p>Kendine haksızlık ettiğin tüm süreçleri kabullenip aynı anda hem özür dileyen hem de affeden taraf olabilirsin. Haksızlıkların iyiliklerle, kırgınlıkların güzelliklerle iç içe dolanmış bir halde yaşamında köklendiğini kavrayacak kadar hayatı özümsemişsin. Yaşamış, yaşayan ve yaşayacak olan her şeye saygı göstermenin senin iyiliğinin çıkış noktası olduğunun bilincindesin. Sevdikçe kalbinin genişlediğinin, yaşadıklarını unutmadığın ama affederek ilerlediğinin farkındayken karşılık bulup bulmayacağını düşünmeden sevgiyi paylaşmanın seni güzelleştirdiğini biliyorsun.</p><p>Kim olduğundan, nasıl olduğundan şüphe ettiğin zamanların olabilir. Bazen şüpheye düşme sebebin dış dünyayken bazı zamanlar yaşadıklarının içinde alevlendirdiği kıvılcımlar olsa da yaşadığın hiçbir duygunun kalıcı olmadığının farkındasın. Olan biten her şeyin, gelen giden herkesin senin şu anki varlığına katkısı olduğunun bilincindesin. Bu tümevarımlarının bilgeliğinde, sonunda yeniden dengene kavuşabilecek güçte olduğunu biliyorsun.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*V6ELKUInAUsztgIv" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@thkelley?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Thomas Kelley</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=44f77adb7fe4" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/kalbini-kendine-a%C3%A7-44f77adb7fe4">Kalbini Kendine Aç</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kuşbakışı Bağımlılık]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/ku%C5%9Fbak%C4%B1%C5%9F%C4%B1-ba%C4%9F%C4%B1ml%C4%B1l%C4%B1k-de96169a1c96?source=rss-a40a5a9dde6c------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/de96169a1c96</guid>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[bağımlılık]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[araştırma]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Selin]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 21 May 2021 22:41:02 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-06-16T21:31:42.041Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bağımlılık için kişinin tekrarlayan davranışlarının sıkıntıya neden olmasına rağmen dürtülerine engel olamayarak bir nesneye ya da davranışa muhtaç hale gelmesi diyebiliriz. Kişi bunların yokluğu halinde hayatını sürdüremeyeceğini, verimli olamayacağını ve işe yaramayacağını düşünür. Bağımlılıklar hakkındaki en mühim bahis, kişinin kimliğini, düşüncesini ve iradesini yok etmesidir. Bu nedenle kişi bu davranışların kendisine zarar vereceğini bilse dahi aynı haz duygusunun arayışında eylemlerine devam eder. ABD Ulusal Madde Bağımlılığı Enstitüsü sinir bilimcilerinden Antonello Bonci, bağımlılığın bir tür patolojik öğrenme biçimi olduğunu söylemiştir.</p><figure><a href="https://bit.ly/turkceyayin-instagram"><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*v9qai9zyKtWSESc-TEhf_g.png" /></a></figure><p>Bir bağımlı, sadece alkol ya da belirli uyuşturucuları kullanan biri değildir. Esasen, bir maddeye veya belirli bir davranışa fiziksel ve psikolojik bir bağımlılıkla, temelde tekrarlayan kronik davranışlara sahip bireydir. Yine de bağımlılık yapan bazı maddelere kabaca değinmek gerekirse: alkol, nikotin, kafein, marijuana, inhalanlar(Aynı zamanda üçüncü dünya ülkelerinde yaşayan çocuklarda yaygın bir sağlık sorunu sebebidir.), opioidler (Tıpta ağrı kesici olarak birçok opioid çeşidi geliştirildi. Aynı zamanda anti anksiyete, sakinleştirici etkili ilaçlarla birlikte sağlıkta çok önemlidir.), psikostimulanlar (kokain, amfetamin, metafetamin), halüsinojenler (PCP, fenilsiklidin, LSD…), tetrahidrokannabinolden (THC, Hint keneviri bitkisinde doğal olarak bulunan esrarın etken maddesi, analjeziktir.) bahsedebiliriz.</p><p>Bağımlılık söz konusu olduğunda değindiğimiz maddeleri akılda canlandırmak yaygın olsa da unuttuğumuz birçok yüzü de var: internet ve cep telefonu bağımlılıkları, oyun, kumar, alışveriş, seks, yiyecekler… Dolayısıyla, davranışın resmi olarak bir bozukluk veya bağımlılık olarak tanımlanması önemli değil. Bir sorununuz varsa yardım alabilirsiniz.</p><blockquote><strong><em>“Gizemli bir nedenden dolayı yenilmez olduğuma ve bağlanmayacağıma ikna olmuştum. Ama bağımlılık pazarlık etmiyor ve yavaş yavaş içimde sis gibi yayılıyor. “</em></strong></blockquote><blockquote><strong>Eric Clapton</strong></blockquote><p>İşleyişimiz açısından beynimizin prefrontal korteks bölümü çok büyük önem taşır. Kişiliğimizin belirlenmesi, karar verme, sosyal davranışların düzenlenmesi, düşünme mekanizması, hafıza süreçlerinin işleyişi, duygusal düzenlemelerle ilgilenir. Bahsettiğimiz bağımlılık yapan maddeleri tekrar tekrar kullanır ve bırakamazsak, vücudumuzda çok büyük toksisiteye neden olurlar.</p><p>Yapılan bir çalışmada alkol bağımlılarındaki prefrontal korteks hacminin şizofreni hastalarındaki kadar azaldığı gözlemlenmiştir. Buradan yola çıkarak bağımlılıkların neden olduğu toksisitenin boyutu hakkında bir çıkarım yapabiliriz.</p><p>Uyuşturucu tarafından güçlü bir şekilde kontrol edilen dürtülerimize duygusal olarak yenilmek güvenimizi, hayata bakış açımızı ve yaşam performansımızı zayıflatabilir. Kariyerimizi, sevdiklerimizi, arkadaşlarımızı, kişisel ve finansal kaynaklarımızı kaybetmemize neden olabilecek kadar ilerleyebilir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*jvRsKJu2m2oqw3GY" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@pariwatt?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">pariwat pannium</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=de96169a1c96" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/ku%C5%9Fbak%C4%B1%C5%9F%C4%B1-ba%C4%9F%C4%B1ml%C4%B1l%C4%B1k-de96169a1c96">Kuşbakışı Bağımlılık</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>