<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Roberto Zanon on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Roberto Zanon on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@skyscorcher?source=rss-776a13ba63c6------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*nIpFf8EewiYxz6s9UJLAZA.jpeg</url>
            <title>Stories by Roberto Zanon on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@skyscorcher?source=rss-776a13ba63c6------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 20:53:20 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@skyscorcher/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Περί ελληνική κρίσης]]></title>
            <link>https://medium.com/@skyscorcher/%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%AF-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BA%CF%81%CE%AF%CF%83%CE%B7%CF%82-e90e9016f63?source=rss-776a13ba63c6------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e90e9016f63</guid>
            <category><![CDATA[money]]></category>
            <category><![CDATA[greek-crisis]]></category>
            <category><![CDATA[economics]]></category>
            <category><![CDATA[self-improvement]]></category>
            <category><![CDATA[capitalism]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Roberto Zanon]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 31 Aug 2017 09:15:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-08-31T10:05:49.032Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*b5pxXbWWEjw1T_nPAZDAnw.jpeg" /></figure><p>Ένα από τα πιο hot topics για όλους εμάς που ζούμε στην Ελλάδα, αλλά και για πολλούς ανθρώπους στο εξωτερικό είναι η κρίση, η ανεργία και η κακομοιριά που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια.</p><p>Εδώ και κάποιο διάστημα γεννήθηκε μέσα μου η επιθυμία να προσπαθήσω να εξηγήσω (στον εαυτό μου πρώτα απ’ όλα) τι οδήγησε την χώρα και τους ανθρώπους που ζουν εδώ, σε αυτήν την κατάσταση.</p><p>Φυσικά το να προσπαθήσεις να εξηγήσεις ένα φαινόμενο τόσο πολύπλοκο με εκατοντάδες προεκτάσεις, παραμέτρους και συνιστώσες δεν είναι εύκολο. Μεταξύ μας, δεν ξέρω αν είναι καν εφικτό.</p><p>Τα τελευταία χρόνια έχω καταναλώσει τόνους υλικού (βιβλία, άρθρα, ντοκιμαντέρ, ομιλίες κ.α.) σχετικά με θέματα οικονομίας, κυρίως για να βοηθήσω τον εαυτό μου να βγει από την κρίση του. Επίσης πολύ πρόσφατα τελείωσα και το βιβλίο <em>Το Αόρατο Ρήγμα</em> του Αρίστου Δοξιάδη το οποίο αποτελεί μια τεράστια πηγή πληροφορίας σχετικά με το φαινόμενο της ελληνική κρίσης.</p><p>Συνδυάζοντας λοιπόν πολλές πληροφορίες από αυτό το βιβλίο με κάποιες γνώσεις που ήδη είχα, θέλω με αυτό το ποστ να δοκιμάσω να μεταφέρω την δική μου αντίληψη, όχι μόνο για το τι πήγε τόσο στραβά με την ελληνική οικονομία και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, αλλά και τι μπορεί να κάνει ο κάθε ένας από εμάς ξεχωριστά για να βγούμε από αυτήν.</p><p>*Disclaimer: Σε καμία περίπτωση δεν δηλώνω οικονομολόγος, αναλυτής, σούπερ ντούπερ γνώστης, σοφός ή παιδί θαύμα. Νομίζω πως και εγώ όπως και όλοι εσείς που διαβάζετε αυτό το ποστ έχουμε πάνω κάτω το ίδιο brain capacity και πως κάλλιστα θα μπορούσατε να εκφράσετε τις θέσεις αυτές κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Είναι σίγουρο πως μέσα σε μια τόσο βιαστική «ανάλυση» πολλά θα μείνουν απ’ έξω, είτε επειδή τα ξέχασα, είτε επειδή δεν τα γνωρίζω. Επίσης να τονίσω πως αυτά που γράφω παρακάτω είναι μόνο δικές μου απόψεις και κανενός άλλου. Αλλά όπως λέει ο σοφός λαός: «Η άποψη είναι σαν την κωλ…δα, όλοι έχουμε από μία.» :p</p><p>Σας αναφέρω εκ των προτέρων ότι το ποστ θα είναι λίγο μεγάλο, αλλά νομίζω θα αξίζει τον χρόνο σας, μιας και μέσα σε λίγα λεπτά, θα σας βοηθήσει να αποκτήσετε μια πολύ καλύτερη εικόνα και άποψη για την οικονομία της χώρας που ζούμε, μετριάζοντας κάπως (ελπίζω) την παπαγαλία από τα ΜΜΕ και βάζοντας μέσα περισσότερα στοιχεία και γεγονότα.</p><p>Τέλος, επειδή όπως ήδη είπα δεν ήμουν και ο πιο έξυπνος μαθητής της τάξης μου (αλλά σίγουρα το πιο γρήγορο σπερματοζωάριο του πατέρα μου) θα προσπαθήσω να εκφράσω όλες μου τις σκέψεις σαν να μιλάω σε μικρά παιδιά. Παρεμπιπτόντως, ένας από τους στόχους μου γράφοντας αυτό το ποστ είναι επίσης να διαβαστεί από παιδιά και νέους, μήπως και ανάψω λίγο την σπίθα της αμφισβήτησης απέναντι στο ”common wisdom” (συγχωρήστε με για τους αγγλικούς όρους εδώ και εκεί, θα κάνω ότι μπορώ να τους κρατήσω στο ελάχιστο, αλλά όπου δεν μπορώ να σκεφτώ γρήγορα τον αντίστοιχο ελληνικό, θα χρησιμοποιώ τον πρώτο για να μην χάνω χρόνο). «Ο χρόνος είναι χρήμα» όπως είχε πει και ο παππούς…κάποιου πλούσιου.</p><h3>ΤΙ ΠΗΓΕ ΛΑΘΟΣ;</h3><p>Πολλά πράγματα πήγαν λάθος και η <a href="https://tradingeconomics.com/greece/external-debt">Ελλάδα είναι στην κατάσταση που είναι</a>. σχεδόν όλα βασικά, αλλά ας τα πιάσουμε ένα — ένα. Αρχικά να ξεκαθαρίσω πως δεν υποστηρίζω κανένα κόμμα η πολιτική γραμμή. Δεν έχω ψηφίσει ποτέ και ούτε θέλω (επίσης δεν μπορώ και τεχνικά να το κάνω λόγο ιταλικής υπηκοότητας). Θεωρώ σχεδόν όλους όσους ασχολούνται με τα κοινά το ίδιο ανίκανους και είμαι πεπεισμένος πως το μόνο «σχετικά» βιώσιμο σχήμα για να λειτουργήσει μια οποιαδήποτε ομάδα σωστά (είτε είναι μια οικογένεια, μια επιχείρηση, ή μια χώρα), θα πρέπει να βασίζεται στις βασικές αρχές του καπιταλισμού, στην ανταλλαγή αξίας και την όσο δυνατόν μικρότερη παρέμβαση και κανονισμούς από την ηγεσία στα πλαίσια του εφικτού. Για εσένα που είσαι εναντίον του καπιταλισμού, θα σου πρότεινα παρ’ όλο που είσαι αντίθετος με την ιδεολογία να διαβάσεις μέχρι τέλους. Ίσως μάθουμε και οι δύο κάποια πράγματα στην συνέχεια.</p><p>Διατυπώνοντας λοιπόν την πρώτη αναλογία, αν σκεφτούμε το κάθε κράτος (σε αυτήν την περίπτωση το ελληνικό), σαν μια οικογένεια ή μία επιχείρηση, πότε βλέπουμε ότι αυτά τα συστήματα παρουσιάζουν πρόβλημα; Πάντα όταν ξοδεύουν περισσότερα απ’ όσα εισπράττουν. Αν και ακούγεται πολύ απλοϊκό είναι ο μοναδικός λόγος που ένα οικονομικό σύστημα αποτυγχάνει. <strong>Τα έξοδα είναι περισσότερα από τα έσοδα.</strong></p><p>Το δύσκολο στην περίπτωση που αναλύουμε την οικονομία ενός κράτους είναι ο τεράστιος βαθμός πολυπλοκότητας που χρειάζεται για να καταλάβει κάποιος ποια και πόσα είναι τα έσοδα, ποια και πόσα είναι τα έξοδα, και τι μπορεί να κάνει για να αντιστρέψει την κατάσταση. Σε αντίθεση με μια οικογένεια ή μια εταιρεία στις οποίες αν κάποιος διαχειρίζεται τα οικονομικά με λάθος τρόπο, είναι συνήθως πιο εύκολο να βρεις ποιος είναι και να κάνεις αλλαγές, σε ένα ολόκληρο κράτος και μάλιστα με ανύπαρκτη οργάνωση, το έργο μοιάζει σχεδόν αδύνατο.</p><p>Όλες οι χώρες που έχουν προβληματικές οικονομίες έχουν το ίδιο χαρακτηριστικό στοιχείο: πολύ μεγάλο εμπορικό έλλειμμα, δηλαδή υπερβολικές εισροές δανειακών κεφαλαίων, και μικρότερες παραγωγικές διαδικασίες και μονάδες. Δανείζεσαι περισσότερα και παράγεις λιγότερα. Στην τυπική λειτουργία του καπιταλισμού, ο δανεισμός δεν είναι κάτι το αρνητικό. Ακόμα και η ίδια η λέξη (καπιταλισμός) προέρχεται από τον όρο “capital” ή «κεφάλαιο», πού σημαίνει: <em>«Συσσωρευμένα αγαθά που προορίζονται για την παραγωγή άλλων αγαθών ή συσσωρευμένων περιουσιακών στοιχείων που υπολογίζονται για να επιφέρουν έσοδα.»</em></p><p>Ο σκοπός όμως είναι με τα λεφτά που δανείζεσαι να παράγεις έργο. Αφού πληρωθούν τα διάφορα έξοδα, το πλεόνασμα είναι ένα κεφάλαιο διαθέσιμο για νέα μεγαλύτερη παραγωγή. Περισσότερα έσοδα κτλ.</p><p>Φανταστείτε πως ένα τεράστιο έσοδο για την χώρα (τον αντίστοιχο μισθό δηλαδή μιας οικογένειας) παίζουν κατά κάποιο τρόπο οι εξαγωγές της χώρας, και τα έξοδα της οικογένειας, οι εισαγωγές της χώρας. Όπως ο σημαντικότερος παράγοντας για να μεγαλώσουν τα έσοδα μια οικογένειας, είναι να παράγει περισσότερη αξία, με παρόμοιο τρόπο αν μια χώρα (όχι το κράτος συγκεκριμένα) θέλει να αυξήσει τα έσοδα της και κατ’ επέκταση το μέγεθος της οικονομίας της, πρέπει να παράγει και να εξάγει περισσότερα αγαθά είτε είναι προϊόντα είτε υπηρεσίες.</p><p>Το πρόβλημα δημιουργείται όταν το κράτος, μια εταιρεία ή μια οικογένεια, χρησιμοποιούν τα έσοδα τους (και τα δανεικά τους) όχι για να παράγουν αξία και περισσότερα έσοδα αλλά για άλλους σκοπούς. Το κράτος σε μίζες, κακή διαχείριση, ευφάνταστα επιδόματα, φοροδιαφυγή, επενδύσεις χωρίς προοπτικές κ.α. μια εταιρεία σε κακό μάρκετινγκ, κακό προϊόν και λάθος στρατηγική ανάπτυξης, και μια οικογένεια σε lifestyle, iPhone των 1000 ευρώ, και αμέτρητα πανέρια με λουλούδια στα μπουζούκια.</p><p>Σε όλα τα παραδείγματα αναφέρομαι και στις τρεις περιπτώσεις (κράτος, επιχείρηση, οικογένεια) για έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο τον οποίο θα αναλύσω σε λίγο.</p><p>Επίσης ξέρετε τι άλλο κοινό είχαν στην Ελλάδα τα τρία αυτά προαναφερθέντα συστήματα; Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων (κάποιες επιχειρήσεις και κάποιες οικογένειες), όλοι νόμιζαν ότι μπορούν να ζουν για πάντα με δανεικά χωρίς να παράγουν αξία ικανή να αντισταθμίσει τα ποσά δανεισμού.</p><p>Στα δικά μου μάτια όσο ένοχο είναι το κράτος που δανείστηκε υπέρογκα ποσά που φαγώθηκαν δεξιά και αριστερά, το ίδιο ένοχοι είναι οι επιχειρηματίες που πήραν δάνεια για να πάνε διακοπές και να αγοράσουνε Porsche Cayenne αντί να πάρουν τρακτέρ, φορτηγά και νέους υπαλλήλους για να παράγουν περισσότερη αξία. Το ίδιο όμως ένοχος είναι και ο πατέρας ή η μάνα που αντί να μάθουν ποιος είναι ο σωστός τρόπος για να παράγουν αξία, να βγάλουν λεφτά και να καρπωθούν τους κόπους τους, έπαιρναν διακοπο-δάνεια, αγόραζαν iPhone φορτώνοντας τις πιστωτικές (λες και η πιστωτική είναι η κότα με τα χρυσά αυγά), κυνηγούσαν pokemon και καιγόντουσαν πιο πολύ για το ποιος θα κερδίσει στο <em>Survivor</em> παρά για το τι βιβλία πρέπει να διαβάσουν τα παιδιά τους ούτως ώστε να έχουν σαν πρότυπο προς μίμηση τον Elon Musk και όχι τον Ντάνο.</p><p>Οι λόγοι για τους οποίους η ελληνική οικονομία δεν παράγει και κατ’ επέκταση δεν εξάγει όση αξία θα έπρεπε είναι πολλοί και πολύπλοκοι. Θα προσπαθήσω να αναφέρω εδώ κάποιους από τους οποίους είναι οι πιο σημαντικοί κατά την άποψη μου:</p><h3>ΑΙΤΙΑ #1</h3><p>Η διαφθορά και αδιαφάνεια που υπάρχει στην χωρά είναι <a href="https://www.weforum.org/agenda/2017/08/this-country-s-shadow-economy-is-worth-one-fifth-of-its-gdp/">από τις χειρότερες σε ευρωπαϊκό (ίσως και σε παγκόσμιο) επίπεδο</a>. Κάθε χρόνο χάνονται δισεκατομμύρια [δανεικά] ευρώ σε μίζες, λαδώματα, φοροδιαφυγή, ευφάνταστα επιδόματα κ.α.</p><h3>ΑΙΤΙΑ #2</h3><p>Κανείς δεν έχει ακριβή στοιχεία για το τι μπαίνει και το τι βγαίνει στο ταμείο. Η Ελλάδα κατέχει την χειρότερη θέση σε ευρωπαϊκό επίπεδο στην συλλογή και ανάλυση στοιχείων (βλ. Το Αόρατο Ρήγμα). Για παράδειγμα, κανείς δεν ξέρει ακριβώς πόσοι είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι συνταξιούχοι, τι μισθούς και τι επιδόματα παίρνουν και τι κονδύλι χρειάζεται για να πληρώνονται όλα αυτά τα έξοδα σωστά.</p><h3>ΑΙΤΙΑ #3</h3><p>Οι νόμοι συνήθως δεν εφαρμόζονται και όταν εφαρμόζονται γίνεται με τρόπο προβληματικό και κατευθυνόμενο. Η φορολογία, η κοινωνική ασφάλιση και οι κανονισμοί εργασίας, επιβαρύνουν περισσότερο τις μεγάλες επιχειρήσεις επειδή οι μικρές είναι πιο εύκολο να διαφύγουν.</p><p>Το παραπάνω μπορώ να το επιβεβαιώσω και με την προσωπική μου εμπειρία καθώς διατηρούσα κατάστημα λιανικής για περίπου δύο χρόνια. Σε όλες σχεδόν τις επιχειρήσεις παρόμοιου τύπου και μεγέθους, είναι πραγματικά εύκολη η αποφυγή δήλωσης πωλήσεων, η απόκρυψη υπαλλήλων που πληρώνονται με “μαύρα”, η πληθώρα παραβίασης κάθε τύπου κανονισμών, το “φούσκωμα” των εξόδων και πολλά άλλα.</p><p>Σε αντίθεση οι μεγάλες εταιρείες που υπόκεινται σε πολύ πιο αυστηρούς κανονισμούς δεν μπορούν να διαφύγουν με την ίδια ευκολία.</p><p>Συνεπώς στην Ελλάδα ευδοκιμεί ο κατακερματισμός και οι μικρές επιχειρήσεις επειδή μπορούν και παρανομούν πιο εύκολα. Και εδώ θα με ρωτήσετε, και που είναι το κακό να έχουμε πολλές μικρές επιχειρήσεις; Σαν απαντώ λοιπόν, πως:</p><p>1. Όταν λέω πολλές δεν εννοώ απλά πολλές. Στην Ελλάδα, το 57% όσων απασχολούνται στη “μη χρηματοοικονομική επιχειρηματική οικονομία” (ΜΧΕΟ) είναι είτε αυτοαπασχολούμενοι είτε σε επιχειρήσεις με λιγότερο από 10 υπαλλήλους, ενώ ο μέσος όρος της Ευρωπαϊκής ένωσης των «27» είναι 30%.</p><p>2. Αν το στατιστικό από μόνο του δεν σημαίνει για εσάς κάτι το αρνητικό, τότε να σας αναφέρω εν τάχει, πως όταν μια οικονομία δεν διαθέτει μεγάλες και ισχυρές επιχειρήσεις δεν μπορεί να είναι αρκετά ανταγωνιστική στο εξωτερικό κυρίως λόγω οικονομίας κλίμακος, που έχει σαν αποτέλεσμα το συνολικό εξαγώγιμο προϊόν να μειώνεται. Λιγότερες εξαγωγές (πωλήσεις) &gt; λιγότερα έσοδα &gt; περισσότερα δανεικά.</p><p>Συνοψίζοντας, η ομάδα των μεγάλων εμπορεύσιμων επιχειρήσεων (ΜεΕ) είναι πολύ περιορισμένη γιατί πιέζεται από την νομοθεσία που επηρεάζεται από τις μεγάλες μη εμπορεύσιμες (ΜεΜ), από το αθέμιτο πλεονέκτημα της μη συμμόρφωσης που έχουν οι μικρές εμπορεύσιμες (ΜιΕ) και από την γενικότερη ιδεολογική και θεσμική απέχθεια της ελληνικής κοινωνίας προς την οργανωμένη καπιταλιστική παραγωγή.</p><h3>ΑΙΤΙΑ #4</h3><p>Μεταξύ άλλων, όλα τα παραπάνω έχουν σαν αποτέλεσμα και την αποφυγή της Ελλάδας από ξένους επενδυτές. Οι μεγάλες, πολυεθνικές επιχειρήσεις <a href="https://tradingeconomics.com/greece/foreign-direct-investment">δεν θέλουν να επενδύσουν στην Ελλάδα</a>, όταν βλέπουν πόσο επιχειρηματικά αφιλόξενο είναι το κλίμα εδώ με αποτέλεσμα, να εισχωρούν ακόμα λιγότερα έσοδα στην χώρα.</p><h3>ΑΙΤΙΑ #5</h3><p>Η συντριπτική πλειοψηφία των μεγάλων επιχειρήσεων είτε έχουν σαν πελάτη το δημόσιο είτε είναι μη εμπορεύσιμες (δηλαδή δεν εξάγουν προϊόντα). Πάλι δηλαδή διπλό το πρόβλημα. Από τη μία για να παράγουν κάποια αξία και να μεγαλώσουν πρέπει να έχουν για πελάτη το προβληματικό δημόσιο, από την άλλη ανακυκλώνουμε το χρήμα εσωτερικά, χωρίς εισροές εξωτερικών κεφαλαίων.</p><h3>ΑΙΤΙΑ #6</h3><p>Επειδή για το ελληνικό κράτος κάθε ψήφος μετράει, προσπάθησε για χρόνια να δημιουργήσει και να διατηρήσει ζωντανές όσο το δυνατόν περισσότερες από τις «καλές» δουλειές υπήρχαν με τεχνητά μέσα (επιδοτήσεις, απαγορεύσεις, περίεργους νόμους) και γενικά όσο περισσότερο ελεγχόμενα γινόταν, αντί να αφήσει τις αρχές τις ελεύθερης οικονομίας και του ανταγωνισμού να δράσουν. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα η Ελλάδα να έχει ένα τρομακτικό πλεόνασμα σε τέτοια “κλειστά” επαγγέλματα όπως π.χ. δικηγόρους, γιατρούς, δασκάλους, ταξιτζήδες και πολλά πολλά άλλα. Επί πολλά χρόνια, ο αριθμός των επαγγελματιών σε αυτούς τους κλάδους κρατιέται σε συγκεκριμένα επίπεδα με τεχνητά μέσα και νομοθεσίες, καθιστώντας πρακτικά ανύπαρκτο τον ανταγωνισμό και τους κανόνες που διέπουν τις ελεύθερες αγορές. Έτσι ο κάθε ένας από αυτούς δεν έχει σαν πρώτη του προτεραιότητα την καλυτέρευση των υπηρεσιών και των προϊόντων που προσφέρει αλλά την διατήρηση των κεκτημένων (περιορισμένες θέσεις, ευνοϊκή νομοθεσία, χαμηλός ανταγωνισμός, κ.α.). Ενδεικτικά μόνο θα αναφέρω πως στην Αθήνα αντιστοιχούν 4,1 ταξί ανά 1000 κατοίκους, ενώ στην Νέα Υόρκη, 0,7 ταξί ανά 1000 κατοίκους.</p><p>Όλοι αυτοί οι άνθρωποι (τα επαγγέλματα δηλαδή), βοηθούν δραματικά στο να αυξηθούν οι εισαγωγές, αλλά δεν βοηθάνε καθόλου στο να αυξηθούν οι εξαγωγές. Επίσης από την στιγμή που ξεκίνησε ο φαύλος κύκλος και αυτά τα υδροκέφαλα συστήματα απέκτησαν ισχύ μέσω των αριθμών τους, έγινε πρακτικά αδύνατο να αρθούν τα δικαιώματα τους χωρίς να υπάρξει τρομακτικό πολιτικό κόστος.</p><p>Επί σειρά ετών, με αυτούς και άλλους τρόπους το κράτος δανειζόταν απ’ έξω, μεταβίβαζε ένα πολύ μεγάλο μέρος των εσόδων στα νοικοκυριά, με τη μορφή επιδομάτων και συντάξεων, και αυτά <strong>μετέτρεπαν αυτά τα λεφτά σε κατανάλωση αντί σε παραγωγή</strong>.</p><p>Συμπερασματικά αυτή είναι μια από τις μεγαλύτερες διαφορές της ελληνικής σε σχέση με την ισπανική ή <a href="http://aftercrisisblog.blogspot.gr/2013/04/blog-post.html">την ιρλανδική κρίση</a>. Σε εκείνες τις χώρες, οι επενδύσεις του ιδιωτικού τομέα και των τραπεζών, ήταν το στοιχείο που έφερνε τα δανεικά κεφάλαια από το εξωτερικό και δημιουργούσε τα ελλείμματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Στην Ελλάδα, τα δάνεια από το εξωτερικό τα δαπανούσε το κράτος σε μεγάλο ποσοστό στην κατανάλωση.</p><p>Με τα χρόνια και αφού παγιώθηκε ένα υψηλό ποσοστό κατανάλωσης στο εθνικό εισόδημα, ήταν από δύσκολο έως αδύνατο να μειωθεί χωρίς να έχει τρομερό αντίκτυπο στο βιοτικό επίπεδο της εκλογικής βάσης, επειδή πλέον το έλλειμμα ήταν άμεσα συνδεδεμένο με το πόσο καλά ζούμε σαν χώρα. Δεν υπήρχε τρόπος να περικοπεί χωρίς σοβαρή λιτότητα για χρόνια, γιατί οι εξαγωγές δεν ήταν τόσο μεγάλες, ώστε να στηρίξουν όλη αυτή την κατανάλωση.</p><p>Επίσης δεν υπήρχε τρόπος να περιοριστεί η λιτότητα μόνο στους πλούσιους επειδή συνήθως με βάση τα στατιστικά, <a href="http://www.npr.org/sections/money/2012/08/01/157664524/how-the-poor-the-middle-class-and-the-rich-spend-their-money">πολύ υψηλή κατανάλωση σε σχέση με τα εισοδήματα τους έχουν τα μεσαία στρώματα, όχι τα υψηλά</a>. Όσο περισσότερο ανεβαίνει το εισόδημα, τόσο παρατηρούμε την τάση τα λεφτά αυτά να πηγαίνουν περισσότερο προς την εκπαίδευση και την αποταμίευση. Έτσι το πρόβλημα δεν μπορεί να λυθεί με αναδιανομή από τους πλούσιους στους φτωχούς. <strong>Παρά μόνο με αναδιανομή από την κατανάλωση στις επενδύσεις και στην αύξηση της παραγωγής αξίας.</strong></p><h3>ΜΕ ΜΙΑ ΦΡΑΣΗ</h3><p>Αν λοιπόν έπρεπε να συνοψίσω σε μία φράση για το τι πήγε λάθος και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε θα ήταν η εξής: Το σύνολο των πρακτικών που εδραίωσαν ένα μόνιμα ελλειμματικό εξωτερικό ισοζύγιο. Η δημιουργία δηλαδή μιας οικονομίας όπου ο συνεχής εξωτερικός δανεισμός έγινε απαραίτητος για να διατηρούμε τις δαπάνες που θεωρούμε φυσιολογικές.</p><p>Αντίθετα με την κοινή λογική, το μνημόνιο δεν ήταν αυτό που δημιούργησε το πρόβλημα καθ’ εαυτό. Απλά η χώρα δεν μπορούσε να συντηρείται για πάντα με δανεικά. Αν εσείς δανείζατε χρήματα επί χρόνια σε κάποιον άλλον, δεν θα τα ζητούσατε κάποια στιγμή πίσω;</p><p>Το πρόβλημα μας, δεν είναι καμία Μέρκελ, κανένα ΔΝΤ και κανένα μνημόνιο. Το πρόβλημα μας είναι πως σαν χώρα, σαν επιχείρηση και σαν οικογένεια ο κάθε ένας καταναλώνει περισσότερα απ’ όσα παράγει — για δεκαετίες.</p><h3>ΜΑΖΙ ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ;</h3><p>Σχετικά με την περίφημη φράση: «μαζί τα φάγαμε,» δεν ξέρω με ποιο νόημα ειπώθηκε ακριβώς, αλλά το σχόλιο μου είναι το εξής: Από τη μία η διαχείριση του δημοσίου χρήματος και των εξωτερικών δανείων από της κυβερνήσεις των τελευταίων 30 ετών, δύσκολα μπορώ να φανταστώ πως θα μπορούσε να είναι χειρότερη.</p><p>Από την άλλη, παρατηρώντας τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η κοινωνία είναι δύσκολο να μην παρατηρήσω τον ψευτο-πλουτισμό και τον υπερ-καταναλωτισμό χωρίς την αντίστοιχη παραγωγή σε τόσες πολλές περιπτώσεις. Σχεδόν σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, τα λεφτά που χαλάνε οι οικογένειες είναι σχεδόν πάντα περισσότερα από αυτά που κερδίζουν. Όλοι αυτοί που ζούσανε με φουσκωμένες πιστωτικές κάρτες, υπέρογκα δάνεια, και χρέη σε όσους ξέρουνε. Πως νομίζετε ότι βρήκαν αυτά τα λεφτά;</p><p>Σέβομαι απόλυτα την άποψη που λέει πως, “ρε μεγάλε εγώ ούτε έφαγα, ούτε δανείστηκα, ούτε χρωστάω, παρ’ όλα αυτά μου κουτσούρεψαν την σύνταξη, τον μισθό” κτλ. Παρ’ όλο που κατανοώ και σέβομαι απόλυτα αυτήν την άποψη, 1ον δεν είναι όλη η κοινωνία σε αυτήν την θέση, αλλά όλοι νομίζουν πως είναι, και 2ον δυστυχώς, όσο κάποιος είναι εξαρτώμενος από τα @@ του κράτους και επειδή δεν μπορεί να υπάρξει μηχανισμός που να μπορεί να κρίνει αν εσύ δεν έφαγες αλλά ο διπλανός σου έφαγε, δεν είναι και εφικτό να υπάρξει μια δίκαιη μοιρασιά. Με λίγα λόγια, στο παράδειγμα που έφερα πριν, αν η οικογένεια χρωστάει 30.000 ευρώ επειδή πήρε ένα δάνειο για να σπουδάσει ο μεγάλος γιος στο εξωτερικό, την πληρώνει και ο μικρός μαζί. Ο μόνος τρόπος που εγώ έχω βρει για να μην πέσει κάποιος θύμα αυτής της κατάστασης είναι να ενεργήσει προληπτικά (proactively) και έχει κάνει το “κουμάντο” του πριν χρειαστεί την βοήθεια και την υποστήριξη του ανύπαρκτου κράτους.</p><p>Δυστυχώς για αυτούς που ακολουθούν την πρακτική του να επιρρίπτουν τις ευθύνες μόνο στο κράτος έχω να ρωτήσω το εξής: Όντας ενήλικος, αν βλέπατε τον πατέρα σας να δανείζεται μεγάλα ποσά, για να πάτε διακοπές, για να αγοράσετε το τελευταίο σούπερ gadget, για να σπουδάσετε στο εξωτερικό, ή για να πάτε στα μπουζούκια κτλ. και δεν κάνατε κάτι στο να αλλάξει αυτή η κατάσταση; Σε αυτήν την περίπτωση θα είχατε μερίδιο της ευθύνης ή όχι;</p><p>Θα μου πείτε όμως και με το δίκιο σας, πως η διαφορά είναι στο ότι ο κάθε ένας από εμάς είναι σχετικά μικρή μονάδα, για να επηρεάσει την οικονομική πολιτική μιας χώρας. Και θα συμφωνήσω απόλυτα. Είναι όμως τεράστια μονάδα για να επηρεάσει την οικονομική πολιτική του εαυτού του και ενδεχομένως και της οικογένειας του. Και εξηγούμαι.</p><p>Στην Ελλάδα του 2017 που κάποιοι παραπονιούνται πως δεν έχουν λεφτά, κάποιοι άλλοι με νόμιμες μεθόδους ζουν μια πολύ άνετη ζωή επειδή βρήκαν τον τρόπο να παράγουν αξία και να την ανταλλάσσουν με το κάποιο αντίτιμο. Αντίθετα με την κοινή “γνώση”, το ποσοστό των ανθρώπων που δημιούργησαν πλούτο με νόμιμες μεθόδους (και δεν τα κληρονόμησαν, ούτε τα κέρδισαν στο Λόττο) υπερβαίνει το 75%. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτό θα σας πρότεινα να διαβάσετε το <em>The Millionaire Next Door</em> του Thomas J. Stanley. Εξηγεί και αναλύει πολλές από τις πτυχές της ζωής των first-generation millionaires.</p><p>Θα ακουστεί ίσως σκληρό, αλλά κατά της ιστορία της ανθρωπότητας, <strong>το ποσοστό των ανθρώπων σε μια κοινωνία που ελέγχουν τον πλούτο και ζουν πλουσιοπάροχα ήταν πάντα, σχετικά σταθερό</strong>. Μπορεί με την πάροδο των ετών να αυξήθηκε πληθυσμιακά ο κόσμος, αλλά το ποσοστό παρέμεινε το ίδιο.</p><p>Επίσης, τους φτωχούς, τους μεσαίους ή τους πλούσιους, δεν τους ανάγκασε κάποιος να είναι εκεί που είναι. Ο τρόπος που επέλεξαν να ζουν και μόνο αυτός είναι υπεύθυνος για την κατάσταση που βιώνουν. Αν θεωρούμε ότι οι σημερινές συνθήκες είναι δύσκολες για να παράγει κάποιος αξία και να βγάλει χρήματα, θα ήθελα να δω τι θα λέγαμε αν είχαμε γεννηθεί στον μεσαίωνα, χωρίς Internet, χωρίς βιβλία, χωρίς γρήγορη μετακίνηση, χωρίς knowledge sharing ή χωρίς καλά καλά νόμους.</p><p>Όπως είπα και πιο πριν, σκοπός αυτού του ποστ δεν είναι ούτε να γίνω αντιπαθής, ούτε να αναλύσω το πόσο ανίκανοι είμαστε να ζήσουμε μια άνετη ζωή. Αντιθέτως ο σκοπός μου είναι να αναλύσω τις βασικές αιτίες που έφεραν την χώρα και τον κόσμο της σε αυτήν την κατάσταση και να προτείνω μερικές διορθωτικές κινήσεις σε ατομικό επίπεδο. Εφαρμόζοντας τις απλές αρχές που αναφέρω παρακάτω, μπόρεσα μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια (στην Ελλάδα της κρίσης) από εκεί που χρωστούσα ένα σοβαρό χρηματικό ποσό, να έχω μια on-line επιχείρηση με ένα πολύ σεβαστό κύκλο εργασιών μέσα στο 2017, και μάλιστα με ένα αξιοζήλευτο ποσοστό κέρδους.</p><p>Το μόνο κίνητρο που έχω για να τα γράψω αυτά είναι για να παρακινήσω κάποιους από εσάς στο να αλλάξετε την ζωή σας προς το καλύτερο. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου ούτε σούπερ έξυπνο, ούτε τυχερό, ούτε wonder boy. Αν μπόρεσα να το κάνω εγώ (που επί 30+ χρόνια μαλακ…να), τότε κάποιοι από εσάς θα το κάνετε ακόμα πιο γρήγορα, πιο εύκολα και πιο νωρίς. Επίσης για τους καλοπροαίρετους, να πω πως δεν πουλάω κάποιο προϊόν, ούτε προτείνω κάποια συγκεκριμένη μέθοδο για να βγάλει κάποιος χρήματα. Υπάρχουν πολλοί δρόμοι που μπορούν να οδηγήσουν στην οικονομική ευημερία.</p><h3>ΛΙΓΕΣ ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ</h3><h3>ΑΡΧΗ #1: Αναλαμβάνω την ΠΛΗΡΗ ευθύνη για την ζωή μου.</h3><p>Αν δεν αναλάβετε 100% την ευθύνη για την κατάσταση στην οποία βρίσκεστε τώρα αλλά και στο μέλλον, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Μπορεί η κυβέρνηση να είναι ένα ολοκληρωμένο μπουρδέλο, αλλά όσο και αν βρίζουμε, χτυπιόμαστε, διαδηλώνουμε, μεμψιμοιρούμε, απεργούμε, κτλ. δεν αλλάζει κάτι. Όπως είπαμε και πιο πριν, είμαστε πολύ μικρές μονάδες για να αλλάξουμε την πορεία της χώρας (no leverage), αλλά <strong>ευτυχώς έχουμε 100% τον έλεγχο για την δική μας ζωή</strong>.</p><p>Σιγά σιγά θα πρέπει να αλλάξουμε τον τρόπο που σκεφτόμαστε και από το: «Φταίει ο μαλάκας ο υπουργός/γιατρός/δάσκαλος/εφοριακός/γονιός για τα χάλια μου,» να περάσουμε στην εποχή του: «Δεν θα αφήσω να με επηρεάσουν ψυχολογικά οι τομείς στους όποιους δεν έχω τον έλεγχο (ΦΠΑ, παιδεία, περίθαλψη, κτλ.), και θα κάνω ότι περνάει από το χέρι μου για να βελτιώσω τους τομείς που έχω τον έλεγχο όπως π.χ.: ο χρόνος μου, οι πηγές ενημέρωσης που συμβουλεύομαι, πόσο σκληρά και έξυπνα εργάζομαι, ο κοινωνικός μου κύκλος, κτλ.</p><h3>ΑΡΧΗ #2: Ταΐζω το μυαλό ΚΑΙ το σώμα μου με ευεργετικές «τροφές.»</h3><p>Όπως το σώμα χρειάζεται καθαρό φαγητό για να λειτουργεί σωστά, έτσι και το μυαλό χρειάζεται καλές επιρροές για να μας βοηθάει να πάμε προς την σωστή κατεύθυνση. Παρ όλο που οι περισσότερες εκπομπές, περιοδικά, blogs κ.α. είναι διασκεδαστικά, εντούτοις γεμίζουν το μυαλό με άχρηστες πληροφορίες και συναισθήματα.</p><p>Δεν θα υποστήριζα ποτέ πως η ψυχαγωγία είναι περιττή. Ίσα ίσα, που μας βοηθάει να παραμένουμε υγιείς και με καλή ψυχολογία. Αλλά όλα με μέτρο. Δεν γίνεται να θέλω να είμαι οικονομικά ασφαλής όταν όλη μου η μέρα γεμίζει με κατανάλωση εγκεφαλικών σκουπιδιών. Δεν υπάρχουν πολλά παραδείγματα στην ιστορία που να βγάλανε εκατομμύρια, παίζοντας όλη μέρα τάβλι, και βλέποντας 18 επεισόδια Game of Thrones στην σειρά. Παν μέτρον άριστον που λέγανε και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι. Για κάθε δύο ώρες κατανάλωσης «σκουπιδιών» θα πρότεινα τέσσερις ώρες κατανάλωσης «καθαρού» περιεχομένου.</p><h3>ΑΡΧΗ #3: Παραγωγή &gt;&gt; Κατανάλωση</h3><p>Αυτό που μας έφαγε σε αυτή τη χώρα σε ομαδικό και ατομικό επίπεδο. Όλοι μας από τη στιγμή που αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε τι μας γίνεται, γινόμαστε καταναλωτικά ρομποτάκια. Και παρ’ όλο που όσοι με γνωρίζουν ξέρουν πως είμαι υπέρ του καταναλωτισμού (στο κάτω κάτω, τι θα τα κάνουμε τα λεφτά αν δεν τα χαιρόμαστε και λίγο), δεν πρέπει ποτέ ΜΑ ΠΟΤΕ να χάνουμε τον έλεγχο και να καταναλώνουμε περισσότερα από όσα παράγουμε.</p><p>Αν θέλω μια μέρα να οδηγώ Ferrari, να μένω σε βίλα, να μπορώ να παρέχω ασφάλεια και άνεση στην οικογένεια μου, και να λέω “έχω και κότερο, πάμε μια βόλτα,” θα πρέπει να βρω έναν τρόπο να παράγω πολύ αξία, ώστε ο κόσμος να ανταλλάξει αυτή την αξία με τα ωραία του λεφτάκια και όχι να δανειστώ μέχρι τα μάτια (to the eyeballs που λένε και οι Αμερικανοτραφείς). Και μένα μου αρέσει να παίζω video games ή να βλέπω Formula 1 όλη μέρα, αλλά δυστυχώς κανείς δεν θα με πλήρωνε για να το κάνω. Ο λόγος; Πάμε άλλη μια. Επειδή ΔΕΝ ΠΑΡΑΓΩ ΑΞΙΑ για κανέναν παρά μόνο για τον εαυτό μου. Αντιθέτως οι βιομηχανίες των video games και της F1 βγάζουν λεφτά επειδή παράγουν συναισθηματική αξία (ψυχαγωγία) για κάτι τύπους σαν και μένα :p</p><p>Όσους περισσότερους ανθρώπους βοηθήσουμε να λύσουν το πρόβλημα τους ή να ψυχαγωγηθούν, τόσο περισσότερα λεφτά κερδίζουμε — So sexy it hurts. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που ένας ψήστης σε σουβλατζίδικο κερδίζει 800 ευρώ το μήνα, ενώ κάποιος που εκδίδει δημοφιλή e-books στο Amazon κερδίζει πάνω από 10.000 ευρώ το μήνα.</p><p>Με βάση την παραπάνω φόρμουλα, το καθημερινό μας πρόγραμμα θα μπορούσε να διαμορφωθεί ως εξής:</p><ul><li>2 ώρες μη-παραγωγικής κατανάλωσης (GoT, Survivor, τάβλι, video games, etc.)</li><li>4 ώρες καθαρό περιεχόμενο (non-fiction βιβλία, ντοκιμαντέρ, lectures, etc.)</li><li>8 ώρες παραγωγής αξίας (το main business unit σας — the money maker)</li><li>2 ώρες άσκησης/χαλάρωσης (gym, χαλαρή βόλτα, yoga, meditation, etc.)</li><li>8 ώρες ύπνου σε περιβάλλον με απόλυτο σκοτάδι και ησυχία.</li></ul><h3>ΑΡΧΗ #4: Αναβαθμίζω τον κοινωνικό μου κύκλο.</h3><p>Σκληρό αλλά απαραίτητο. Με βάση την μέχρι τώρα εμπειρία μου θα έλεγα ότι οι άνθρωποι που μας περιστοιχίζουν παίζουν έναν ρόλο εξαιρετικά σημαντικό στην εξέλιξη μας. Ο λόγος είναι απλός. Αποτελούν μέρος της καθημερινής μας κατανάλωσης ιδεών, συναισθημάτων, επιρροών, κτλ. For more info, διαβάστε το <em>Connected</em> από τον Nicholas A. Christakis.</p><p>Φανταστείτε πόση διαφορά έχουν τα δύο παρακάτω σενάρια:</p><p><strong>Σενάριο #1</strong></p><p>Βγαίνετε για έναν καφέ με μερικούς φίλους οι οποίοι δουλεύουν στην δουλειά κάποιου άλλου από το πρωί μέχρι το βράδυ (6 μέρες τη βδομάδα), κερδίζουν τον βασικό μισθό, έχουν μηδενικές καταθέσεις, χρωστάνε σε όποιον μιλάει ελληνικά, και όταν δεν δουλεύουν περνάνε όλη την ώρα τους μπροστά στην τηλεόραση ή στην καφετέρια. Κάντε ένα σύντομο visualisation (μια νοερή απεικόνιση που θα λεγε και ο Μπαμπινιώτης) για το πως θα εξελιχθεί αυτή σας η συνάντηση.</p><p>Ατελείωτα παράπονα για την οικονομική κατάσταση, κράξιμο στο αφεντικό, κράξιμο για την κυβέρνηση, αποκλειστική ενασχόληση με το τι κάνουν λάθος οι άλλοι, κουτσομπολιό για το αν κέρδισε ο Ολυμπιακός ή για τα καινούρια ζαντολάστιχα στο κωλο-φτιαγμένο Fiat Punto, μπινελίκια στην πουτάνα την τύχη μας που δεν μας έκανε πλούσιους ή που δεν κερδίζουμε το Τζόκερ, ακόμα πιο πολλά μπινελίκια για την γκόμενα που μας παράτησε επειδή “αυτή είναι πουτ…να (στην ψυχή) και αχάριστη,” όχι εμείς ανάξιοι και λίγοι, προς θεού, και μηδενική παραγωγή ιδεών για την καλυτέρευση της ζωής μας. Νομίζω πως αν είμαστε ειλικρινείς δεν πέφτω και πολύ έξω. Πόσες φορές έχετε βιώσει την παραπάνω κατάσταση;</p><p><strong>Σενάριο #2</strong></p><p>Ίδιος καφές (σε γεύση), διαφορετική παρέα. Με ανθρώπους οι οποίοι μπορεί να μην είναι ακόμα φτασμένοι, αλλά προσπαθούν καθημερινά. Δύο ή τρεις από αυτούς έχουν ξεκινήσει κάποιο business δικό τους, και κουτσά στραβά κάτι γίνεται. Κάποιο άλλοι είναι πιο έτοιμοι και βγάζουν σοβαρά λεφτά. Άλλοι ίσως είναι ακόμα υπάλληλοι κάπου αλλά στις λίγες ώρες που τους μένουν μέσα στην ημέρα, προσπαθούν καθημερινά να χτίσουν κάτι δικό τους και να γίνουν ανεξάρτητοι.</p><p>Η ζωή σας έχει δυσκολίες και αναποδιές σε όλα τα επίπεδα αλλά έχετε σαν αρχή ΠΡΩΤΑ να κάνετε την αυτοκριτική σας, να βλέπετε τι κάνατε λάθος και τι μπορείτε να διορθώσετε και για όλα τα υπόλοιπα να μην χολοσκάτε και πολύ. Ο καφές για τον οποίον συναντηθήκατε δεν ήταν τυχαίος, ούτε επειδή βαριόσασταν και δεν είχατε τι άλλο να κάνετε. Αλλά αποφασίσατε να βρεθείτε επειδή είχατε μια πρόχειρη ατζέντα με θέματα που σας απασχόλησαν για συζήτηση γύρω από κάθε τομέα της ζωής. Business, lifestyle, υγεία, κτλ. Φεύγοντας από αυτόν τον καφέ περάσατε ευχάριστα, μάθατε όλοι κάποια καινούρια πράγματα και γεμίσατε ιδέες για τα επόμενα βήματα που θα ακολουθήσετε στο άμεσο μέλλον.</p><p>Ποιά παρέα πιστέυετε ότι προάγει την βελτίωση σας σαν άτομο και την καλυτέρευση της ζωής σας συνολικά; Με ποιά παρέα θεωρείτε ότι έχετε περισσότερες πιθανότητες να πετύχετε στην ζωή;</p><p>Εσείς σε ποια παρέα θα θέλατε να ανήκετε;</p><p>Οι αρχές που αναφέρω παραπάνω μπορεί να φαίνονται λίγες αλλά η προσπάθεια που χρειάζεται για να επιτευχθούν έστω και σε πρώτο βαθμό είναι μεγάλη. “Για να γυρίσει ο ήλιος, θέλει δουλειά πολύ,” που λέει και ο ποιητής. Και αυτός είναι και ένας σοβαρός λόγος που πολλοί δεν τα καταφέρνουν στην ζωή. Το εύκολο είναι να γκρινιάζουμε και να μην κάνουμε τίποτα για να αλλάξει η κατάσταση. Το δυσκολάκι είναι να βάλουμε το κεφάλι κάτω, να δουλέψουμε και να βγούμε στην επιφάνεια. Εξάλλου αν ήταν εύκολο θα το κάνανε όλοι.</p><p>Ο άνθρωπος από την κατασκευή του είναι προγραμματισμένος για να πετυχαίνει το μέγιστο αποτέλεσμα με την λιγότερη προσπάθεια. Αυτό όμως αποτελεί και παγίδα, επειδή στην σημερινή κοινωνία, για κάποιους το μέγιστο αποτέλεσμα είναι απλά να τελειώσουν το σχολείο, να πάνε σε μια σχολή, να βρουν μια δουλειά με 600 ευρώ το μήνα, rinse and repeat για 50 χρόνια, ανύπαρκτη σύνταξη, θάνατος — Τέλος.</p><p>Πέρασε και δεν ακούμπησε που λένε.</p><p>Για να έχεις διαβάσει όμως 4.000 λέξεις μέχρι τώρα, μάλλον κάτι σε τρώει. Μάλλον δεν ανήκεις στην παραπάνω κατηγορία. Βγάλε το “μάλλον.” ΔΕΝ ανήκεις στην παραπάνω κατηγορία.</p><p>Υπάρχουν αμέτρητα λαμπρά παραδείγματα ανθρώπων που τα κατάφεραν κόντρα σε πολύ αντίξοες συνθήκες. Είναι τουλάχιστον αστείο να επικαλούμαστε τόσες δικαιολογίες στην εποχή που ζούμε με όλα αυτά τα εφόδια που είμαστε τόσο τυχεροί να έχουμε. Όλοι οι στόχοι μπορούν να επιτευχθούν σιγά σιγά. Αρκεί να είμαστε συγκεντρωμένοι σε αυτούς και να δουλεύουμε σκληρά και έξυπνα σε καθημερινή βάση για να τους φτάσουμε όσο πιο σύντομα γίνεται. Σίγουρα είναι καλύτερο να ζήσουμε όσες περισσότερες όμορφες και δυνατές εμπειρίες μπορούμε όσο είμαστε νέοι.</p><p>Μπορεί η κυβέρνηση να τα έχει κάνει σκατά και ή χώρα να πηγαίνει κατά διαόλου, αλλά αυτό δεν είναι δικαιολογία για να μην κάνουμε εμείς την δική μας προσπάθεια. Αν ο κάθε λογής Τσίπρας/Παπανδρέου/Μητσοτάκης και οι λοιποί δεν θέλουν ή δεν μπορούν να αλλάξουν την κατάσταση για εμάς και την οικογένεια μας, τότε σίγουρα μπορούμε και ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να το κάνουμε εμείς — για εμάς. Δεν θα είμαστε ούτε οι πρώτοι ούτε οι τελευταίοι που θα το καταφέρουν.</p><p>Αργά. Σταθερά. Μεθοδικά.</p><p>Κλείνω με το αγαπημένο μου quote.</p><p><strong><em>“Ιn the end, your success will speak for itself.”</em></strong></p><p>Υ.Γ.2: Επειδή σίγουρα κάποιοι θα διαφωνήσουν με τις απόψεις μου ή ακόμα και με τα γεγονότα, αναφέρω εκ των προτέρων πως σεβόμενος τον χρόνο σας και τον χρόνο μου δεν θα απαντήσω σε κανένα εμπρηστικό, υβριστικό ή ειρωνικό σχόλιο.</p><p>Υ.Γ.3: Εκτιμώ αφάνταστα τα likes και τις ♥ καρδούλες ♥, αλλά αν πιστεύετε πως αυτό το ποστ έχει αξία, θα ήταν καλύτερο να κάνετε μια κοινοποίηση, ούτως ώστε να το δούνε όσα περισσότερα μάτια (και μυαλά γίνεται). Έστω και ένας άνθρωπος να εμπνευστεί από αυτό το ποστ για να αλλάξει λίγο την ζωή του προς το καλύτερο, θα είναι μεγάλο κέρδος για όλους μας.</p><p>Ευχαριστώ,</p><p>R.Z.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e90e9016f63" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[5 Business Lessons I Learned from Watching “The Founder”]]></title>
            <link>https://medium.com/@skyscorcher/5-business-lessons-i-learned-from-watching-the-founder-165fd6b49def?source=rss-776a13ba63c6------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/165fd6b49def</guid>
            <category><![CDATA[success]]></category>
            <category><![CDATA[entrepreneur]]></category>
            <category><![CDATA[franchising]]></category>
            <category><![CDATA[money]]></category>
            <category><![CDATA[entrepreneurship]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Roberto Zanon]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 28 Jun 2017 12:51:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-06-28T12:51:01.553Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/696/0*pYKlKZ8ubgWg4-xn.jpg" /></figure><p>It’s been a few times in life that a film can be so inspiring.</p><p>Of course, depending on the belief system of each individual, different films can have a different impact.</p><p>I recently watched “<a href="http://www.imdb.com/title/tt4276820/">The Founder</a>, “ and the movie had a profound effect on me.</p><p>Besides being an expensive production (est. $7m), this is one of the rare movies that have a lot to teach to young (and old) aspiring entrepreneurs.</p><p>Michael Keaton is splendid, very satisfying to watch, and the movie just “flows.”</p><p>I would say that The Founder together with a handful of other films, is in my top 5 movies for entrepreneurs, hands down.</p><p><em>Disclaimer</em>: Before I begin with my points, let me disclaim that my opinion is solely based on the film. I haven’t read Ray Kroc’s biography (which I intend to do very soon) or read any other books about the story of McDonald’s.</p><p>Short and sweet. These are the lessons I learned from watching The Founder.</p><p>These are the lessons, someone can learn by following the story of a company that started as a single barbecue restaurant in 1940 by Richard and Maurice McDonald, and as of April 2017, had more than <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/McDonald%27s">36.000 stores with 375.000 employees worldwide</a>, and a market cap of <strong>122 billion dollars</strong>.</p><h3>Never give up</h3><p>This could very well be all. Nothing more is really needed, but the blog owner (that is the rational part of my brain), told me to throw a few extra words just in case the title isn’t self-explanatory enough.</p><p><a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Ray_Kroc">Ray Kroc was born in 1902</a>, and he entered McDonald’s in 1955. Let’s do the math here. The guy was 53 years old.</p><p>My fucking god. For 53 years, this guy was trying to sell all kinds of things. He was a phenomenal seller, yet he was trying to make it with the “wrong” products.</p><p>Finally, Kroc <em>found employment</em> as a milkshake mixer salesman for Prince Castle. When Prince Castle Multi-Mixer sales plummeted because of competition, Kroc took note of the McDonald brothers who had purchased eight of his Multi-Mixers. Immediately after visiting the San Bernardino, California store in 1955, Kroc was convinced that the setup of this small store had the potential to explode across the nation. He offered his services to the McDonald brothers, who were reluctantly looking for a new franchising agent following the departure of agent Bill Tansey due to health issues.</p><p>Throughout the movie, we tend to see a few more instances of Kroc never giving up. He got rejected countless times for all sorts of things. <strong>Before and after</strong> his involvement with McDonald’s.</p><p>He must have been one of the most persistent mother fuckers on earth. Just think about it. He was literally trying to overcome all of these obstacles for his whole life. I can’t think of many people who would pass through all these hardships <strong>for 53 plus years</strong> and come out victorious.</p><p>I could sum up the whole thing in a single word.</p><p>Perseverance.</p><p>The stuff champions are made from.</p><p>I can’t really comment how much of that he had inherited, but I can tell you that the guy was obsessed with it. Take a closer look at the scene where he gets in his motel room, and he listens to motivational vinyl records.</p><p>This scene alone encapsulates the whole essence of perseverance.</p><h3>Always explore every opportunity</h3><p>Another major characteristic of his was that he never gave up on any opportunity. If there were a chance to hit it big, he would try it.</p><p>Contrary to average people’s belief who think you should find a job or a business and stick with it until you die, Kroc had a different plan.</p><p>Let me re-phrase the above way of thinking to bring it closer to his.</p><p>You <em>could</em> stick to a business until you die <em>only if</em> it works out the way <em>you intend it</em> to be.</p><p>So what this really mean is, that until you find the business or the opportunity that will be a hit, you’re entitled to try as many different things as you want.</p><p>But be careful because there’s a catch here. Your time on this earth is finite. Each new try will cost you from a few months to a few years, so the more educated your tryout is, the better off you are.</p><p>On the other hand, that doesn’t mean you should stick to a lousy job or business idea if it doesn’t work. Yes, explore all the opportunities and possibilities, try your best to make it profitable (or very profitable), but in the end, <a href="http://projectbebest.com/the-importance-of-money/">if it doesn’t make money it doesn’t make sense</a>.</p><h3>The boss should work harder</h3><p>McDonald brothers had tremendous problems when they tried to start franchising the chain. Each store had adopted each own policy and way of doing things. They were even selling completely unrelated products.</p><p>The whole notion of McDonald’s (and every other franchise for that matter), is to offer to the customer the same uniform experience in every store he/she visits. It doesn’t matter if the restaurant is located in New York, California or Tokio.</p><p>When someone enters a McDonald’s store, he should eat the exact same burger and french fries.</p><p>Their first attempt to franchise failed because of this. What Kroc did differently was that he was personally responsible for keeping this uniformity across all new stores.</p><p>He worked day and night in his first store making sure that everything is 100% as it was supposed to be — two pickles per burger for example :p</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/696/0*whqLzSU6lQ-Yh5TK.jpg" /></figure><p>Besides that, he also made sure, that every new franchisee would obey to these rules. He was choosing his franchisees based on specific criteria, and he was regularly visited different stores to make sure everything worked okay.</p><p>He was taking operational guidelines very seriously, and he wouldn’t tolerate any deviations from the preset standards.</p><p>But if you think that’s easy to do, I got bad news for you. The guy was relentless about his success, and he wouldn’t take no for an answer. He strived to make sure his chain would be a model for the generations to follow — and he sure made it.</p><h3>Surround yourself with the right people</h3><p>But no matter how talented someone is, he can’t do all by himself.</p><p>Throughout the movie, we see times and again, that Kroc got help from many talented individuals.</p><p>He tried to surround himself with experienced people that would push him ahead. Whether they were financial advisors, business associates, bankers, or even his own wife.</p><p>All these people served their purpose for an empire to be built. No matter how cruel or heartless he was, Kroc was always trying to make the correct decisions about his social circle.</p><p>Even his last spouse wasn’t an exception to that rule. I’m not sure what’s the reasoning behind his decision but taken from the movie, I’d bet he made his choice based on both her looks (it only makes sense) and <a href="http://projectbebest.com/dating-an-entrepreneur/">her support for him growing his business</a>.</p><p>The takeaway lesson here is this: Shape your social circle that way to push you towards success. You need people around you that will help you become a better person, not a worse.</p><p>Make any sacrifices necessary. There’s no place for sentimentalities here. You need only the people who advance you, the rest is dead weight.</p><h3>Screwing people can work (but don’t do it)</h3><p>Ray Kroc was rather relentless when it came to business. He was quoted saying that: “If any of my competitors were drowning, I’d stick a hose in their mouth and turn on the water.”</p><p>So the last point on my list is a rather controversial one.</p><p>As the film shows, in his final deal for purchasing the McDonald’s brand, Kroc besides the formal points of the contract, he also made an informal (verbal) deal with the McDonald brothers.</p><p>He “promised” the McDonald brothers they would keep their 0.5% in royalties they already have, but they would have to hold it off the official deal and the only shook hand on it.</p><p>Ray Kroc <a href="http://www.dailymail.co.uk/news/article-3049644/How-McDonald-s-founder-cheated-brothers-REALLY-started-empire-300m-wrote-company-history-left-one-die-heart-failure-barely-millionaire.html">doesn’t mention</a> anything about it in his biography, but Ronald McDonald said: “It was just Ray’s way of getting out of his agreement. He had to find a way out.”</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/696/0*BQHd5glqvBNlju14.jpg" /></figure><p>In case Ronald’s saying is true, then this looks like pure greediness at first. But to be completely honest none really knows the exact details or the whole picture.</p><p>If you ask me, I wouldn’t sweat over 0.5% of a multi-billion dollar royalty even if it would worth many millions by today’s money.</p><p>Like I said before, I don’t consider such moves evil or immoral, but simply not sustainable.</p><p>I don’t really see the reason why ruin trust with other people, especially coming from a place of abundance.</p><p>But then again…</p><p>I’m not the founder of McDonald’s. Am I?</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=165fd6b49def" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Life Doesn’t Give a Fuck About Love, Only Your Value]]></title>
            <link>https://medium.com/@skyscorcher/life-doesn-t-give-a-fuck-about-love-only-your-value-a4b040ff2796?source=rss-776a13ba63c6------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a4b040ff2796</guid>
            <category><![CDATA[love]]></category>
            <category><![CDATA[life-lessons]]></category>
            <category><![CDATA[values]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Roberto Zanon]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 30 Dec 2015 19:12:43 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2015-12-30T19:31:50.288Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*O-zhKqDsCOYHMkMa8R9cOQ.jpeg" /></figure><blockquote><em>Nature is neither cruel nor kind, but utterly indifferent to all suffering.</em></blockquote><p>I will start this one with a question. Again.</p><p>How many times have you heard in your life the next line?</p><p>“Oh baby, I love you so much, you are the best thing ever happened to me, I’m never gonna let you go.”</p><p>Rings a bell?</p><p>With some rough estimations, this phrase should have been said about 7 times in every relationship I had in the past.</p><p>Count some more hundred times, we all have heard it in movies and you get the idea.</p><p><strong><em>My girlfriend X:</em></strong><em> “You are the best thing ever happened to me.”</em></p><p><strong><em>Me:</em></strong><em> “Of course I am. Until the next best thing that will ever happen to you baby.”</em></p><p>This is the way I respond most of the times right now. It varies with the level of commitment I have with the girl but when I kind of respect someone I respond with that phrase.</p><p>For everybody else (like random f***s) I say the old but gold: <em>“You are the best thing ever happened to me as well baby, I love you so much.”</em></p><p>And a red heart as big as her head floats above us.</p><p>By the way, never break rapport with average people. You can only lose by doing so.</p><p>A few months ago, I had a similar conversation with another girl.</p><p>When she told me something similar to the above (but not that cheesy) I told her that, the <strong>only reason</strong> she stays with me is that I have the most combined value from all the men she currently knows and they would like her as a girlfriend.</p><p>She didn’t accept that, but this is not my problem.</p><p>Before you go nuts and call me names like cold hearted bastard, read the whole post. If by the end you still have the same opinion, you may very well call me whatever you want in the comments section below.</p><p>Unfortunately (for you), totally fair (for the nature) and fortunately (for me who knows of it), this is how things happen in nature.</p><p>The man or the woman with the highest total value will eat from the top leaves, will have the better mates and will live a better overall life. I am not going to analyze what exactly happened for millions of years throughout out our evolutionary history but instead I am going to give you a short overview of what I call value and why in the end it all boils down to it.</p><h3>What is value?</h3><p>Alright. The million dollar question. What is value?</p><p>Basically, value is the total amount of all the useful things (tangible and intangible) a person can offer.</p><p>This is too generic? Let’s break this down.</p><p>Value is mainly comprised of two major parts. These two parts derive by the two very basic instincts all living organisms possess.</p><p><strong>The instinct to survive. The instinct to reproduce.</strong></p><p>Without survival and reproduction no perpetuation (and evolution) of any species could happen.</p><p>Every form of value you can think of, belongs to one of these two categories either directly (we have sex for reproduction) or indirectly (<a href="http://projectbebest.com/formal-education/">we go to school</a>, in order to study, find a job and buy some meat in order not to starve to death — survival).</p><p>I know you believe, that you can think of many examples that don’t fall in either of these two categories, but trust me.</p><p>There aren’t any.</p><p>Be it directly or indirectly related, all forms of value someone can give to someone else (or to many) satisfy their need to either survive or replicate.</p><h3>Survival Value</h3><p>The first and most important instinct is the one of survival. People firstly need to make sure they are alive in order to reproduce and evolve. We are known for doing incredible things in order to survive. Things you cannot imagine unless you come to this very moment.</p><p>We can perform many times X our average performance when our brain senses that our survival is at stake. We can kill, we can stay without any food for days by shutting down all body functions that are not primarily necessary etc. And all that in order to survive.</p><p>There is no other form of value more important than this, and most probably there will never be. Man is capable of anything to make sure he will stay alive. It’s so embedded and hard-wired in our subconscious that we cannot overcome it by logic — you know you can’t kill yourself by holding your breath right?</p><p>The funny thing (and the one you will mostly struggle to understand) is that many forms of today’s value are masked forms of survival value. Want some examples?</p><ul><li>your salary</li><li>your social skills and social circle</li><li>your intelligence</li><li>your knowledge (on things that matter)</li><li>and many many more</li></ul><p>You know why?</p><p>Because some millions of years ago, <strong>these forms of value would keep you alive.</strong></p><p>In the modern environment things are not so harsh. Stupidity won’t necessarily kill you. I can tell. I meet countless stupid people every day, and they all seem pretty alive to me.</p><p>But…</p><ol><li>Your primitive brain cannot distinguish between modern environment and Africa Savanah</li><li>In this blog, we want to thrive not just survive</li></ol><p>Like the case was in Savanah 2 million years ago, the same holds true today. I explain myself.</p><ul><li>The person with the most resources (back then, mammoth meat &gt; today, money)</li><li>The person with the biggest and best social circle (back then, a few villagers &gt; today, people with power, influence and allies in key positions)</li><li>The most knowledgeable and intelligent person (back then, that guy was the one to organize a hunt to kill a huge beast with primitive weapons &gt; today, he is the guy who achieves to build a business empire from scratch)</li></ul><p>Starts to make sense to you?</p><p>Survival is only the one side of the coin though.</p><h3>Reproduction Value</h3><p>Who gets the girl in the end, is somewhat more complicated.</p><p>The second major instinct we have, is the one of reproduction. After we have ensured our survival, our next target is to replicate ourselves. This again is very deeply hard-wired.</p><p>I always think of the salmons that swim against the current in the river during mating season. A huge percentage of their population dies, but they are OK with risking their lives in order to reproduce.</p><p>Since I mentioned this fantastic example :p</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/696/0*BRk4NLv3uMESmUo5.jpg" /></figure><p>Which salmons are going to reproduce in the end?</p><p>You guessed right. Only the best of them. You know why? It’s not because I have chosen it or God (hahaha) has chosen it. This is survival of the fittest at its finest.</p><p>It is because nature has chosen it to be this way. Only the best of the salmons (ie. the salmons with the most total value) will be able to reproduce in order to give birth to stronger offspring.</p><p>Reproduction value is mainly translated to humans with good quality genes with regard to external physique. Health status, looks, facial symmetry, body stature, height, quality of skin and hair, youth etc.</p><p>There are many metrics here but as a general idea keep in mind that the better someone looks (this is a lot more objective that you think) the higher their reproduction value is.</p><p>In case you are the kind of person who *claims* you don’t enjoy a six-pack in men, you read no further. Just close this page and go visit the <a href="http://ilovemenwithbellies.com/">ilovemenwithbellies.com</a> website.</p><h3>Back to total value once again</h3><p>Now that we all have a better understanding of what real value is, let’s see why the phrase that girl told me is ridiculous to say the least.</p><p>I will try to elaborate with an over-simplified example in order to make my point. Things in reality are much more complicated, but these general principles apply 100%.</p><p>When she first met me, she first started to make a subconscious assessment/evaluation, followed by a conscious one about me (or any other guy for that matter she might be interested in).</p><p>Her still “primitive” brain starts to assess…</p><ol><li>He is about 1.70m in height, not the best option but OK for now (subconsciously)</li><li>He is bald, <a href="http://www.healthexcellence.net/how-to-naturally-increase-testosterone/">too much testo</a>? How old is he? (subconsciously)</li><li>He has got a nice physique (subconsciously)</li><li>Maybe he works out (consciously)</li><li>Nice clothing he must be doing ok financially and he’s got a good taste (consciously)</li><li>Let’s how this goes (consciously)</li></ol><p><strong><em>Me:</em></strong><em> “Hello my name is Roberto.”</em></p><p><strong><em>She:</em></strong><em> “Hi my name is , nice to meet you.”</em></p><p>More assessments…</p><ol><li>Oh, that’s a firm nice grip, not too strong nor too gay (subconsciously)</li><li>Good eye contact, as dominant as it should be(subconsciously)</li></ol><p><strong><em>Me:</em></strong><em> “Hi random hottie, you called for me? Here I am.”</em></p><p><strong><em>She:</em></strong><em> “When did I call for you? I didn’t say a thing.”</em></p><p><strong><em>Me:</em></strong><em> “You didn’t have to.”</em></p><p>If the whole scene is played with the right sub-communication signals, then talking is cheap and the girl gets the message.</p><p>Final assessments (for now)…</p><ol><li>He looks confident, I really like that in a man (subconsciously)</li><li>I wanna know more about him, let’s talk (consciously)</li></ol><p>Fast forward this and after some “negotiations” we end up having sex, get into a relationship and lived happily ever after.</p><p>The reason she ended up having sex with me and get into a relationship is that my total value: SURVIVAL + REPRODUCTION was good enough for her.</p><p>Speculating some more random assessments, she might have thought that I am intelligent, I have a good sense of humor, a good body, a good financial status etc.</p><p>Nobody knows what exactly happens inside her head. Not even she does. Most decisions are taken on a subconscious level and then neo-cortex translates these decisions with a “rationalization.”</p><p>Example:</p><p><strong>Subconscious thought:</strong> <em>“He is intelligent and knowledgeable, most probably he will be able to protect me and my children.”</em></p><p><strong>Conscious thought:</strong> <em>“I like him because he’s got a great sense of humor and knows what to say in every occasion.”</em></p><h3>In the end, nature always wins</h3><p><em>“You are the best thing ever happened to me, I’m never gonna leave you.”</em></p><p>Bullshit.</p><p>This is just a cheap temporary emotion, mostly driven by chemical reactions (vasopressin anyone) and the <a href="http://projectbebest.com/social-conditioning/">social conditioning</a> we have all been washed out. Nature doesn’t care for love. Nature doesn’t care for promises. Nature doesn’t care for eternal vows of commitment.</p><p>Nature only cares about survival and reproduction.</p><p>By the time the random hottie finds a more valuable male than myself, I will take the shaft.</p><p>And you bet I will. I’ll have to. If I won’t, nature has failed.</p><p>How can I be so sure you might ask? Well, like most of us, once upon a time I also had a girl that I “loved”, she really was “the best thing ever happened to me” and she had definitely told me a few times that “she’s never gonna leave me.”</p><p>But guess what. She did leave me eventually. And although I couldn’t see it at the time, that was probably one of the best things ever happened to me. Because it helped me face reality and look it in the face. Real life is not a Hollywood movie.</p><p>In real life we all have to obey some basic rules. Nature gave us the illusion of choice, after installing very powerful and stupid-proof programs inside our heads. Ergo my beloved girlfriend left me — most probably for someone better than me.</p><p>If nature had let this decision completely up to us, well…we wouldn’t be here to talk about this stuff to be honest.</p><p>Evolution would have stopped at the first idiot who would have believed his wife that she only loves him and nobody else and that she will never leave him. He would never fuck another woman, their kids would be the average of these two and he (or she, it works both ways) would never try to upgrade to a better mate, than the one they already have.</p><p>Thank God (hahaha again), nature doesn’t work that way. By the time someone, be it a man or a woman, gets within proximity of a potential mate with more total value, <strong>then nature takes over and a subconscious assessment begins.</strong></p><p>If the potential gain from the switch is bigger than the potential loss, then the old mate goes home and we see white smoke at the Vatican city.</p><p>The new man or woman, who possibly has a higher overall value will replace the old one. I say possibly because depending on the criteria the person used in order to make this assessment, the results might be skewed and the decision might be wrong.</p><p>I will have to admit here that for the most part, nature knows what it is doing, but there are many cases that some programs just don’t work well inside our heads. For example, you see women choosing boyfriends solely on their looks and then as time passes and they get old, they want to find <a href="http://projectbebest.com/no-unicorns-where-i-come-from-the-fallacy-of-the-supermale/">the alpha male</a> that will mate with them. *Make a Wish* anyone?</p><p>Evolutionarily speaking, a man has no advantage to mate with an older woman. In order to do so, some programs might be skewed in his head as well. He may have seen a movie about such a romance when he was young, and since then he believes this is the way it’s supposed to be.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/696/0*K7CDHYpeT1D_ai2j.jpg" /></figure><p>Bottom line is, things in nature happen for a reason. Human relationships (like most relationships in the animal kingdom) are a matter of value exchange.</p><p>I, as a man mainly provide protection and support (survival value), she as a woman gives me back her good looks and fertility (reproduction value).</p><p>I don’t really need her that much to protect me from lions and that’s why, I as a man, I’m often “accused” for only “caring about her ass.” It makes perfect sense to me. I don’t need her to bring money or fight for me. <strong>I only need her to be as healthy as possible and as a good mother as possible for my child</strong>.</p><p>On the other hand, <strong>if a woman is smart, she will give priority to the survival value</strong> of her man over his looks. Sure good genes do matter, who wouldn’t want to have a kid that looks like Brad Pitt. But don’t forget, when the time comes and your kid gets hungry you can’t go to the butcher and say: “hey, look how tall and beautiful my husband and kid are, give me some meat.” Odds are you will stay hungry.</p><h3>Conclusion and takeaways</h3><p>Sorry to land you like that. But life ain’t all sunshine and rainbows. As I said earlier, nature won’t give a fuck about love, promises and Hollywood romance scenes in the sunset. Mother nature’s only priorities are survival and replication. And she is willing to do anything to make sure all species survive and reproduce by embedding those primal instincts deeply into the subconscious.</p><p>Mating is 95% a matter of value exchange — men mostly offer survival value and women mostly give reproduction value. The other 5% are some deviations, exceptions to the rules mainly due to faulty programs in people’s heads. I don’t think it’s important to analyze those deviations here.</p><p>Please, make sure you will remember the following phrase at all times. No matter how many times she will tell you she loves you, or to be fair, how many times you will tell her that you love her and you will never leave her, <strong>it’s all bull-crap</strong>.</p><p>Nature does the thinking for you and by the time you or your girl, gets into proximity of another human being with higher total value, an evaluation will be initiated. If the outcome of this evaluation shows that the new potential value is bigger than the old value, then you may kiss your love and promises goodbye.</p><p>It’s not her fault if she leaves you. You don’t need to call her names. If you really need to blame someone, <a href="http://www.blackdragonblog.com/2015/01/04/everything-life-fault/">blame firs and foremost yourself</a> for not being a more valuable person and secondly nature for having its own mysterious ways.</p><p>Most average people are emotional creatures by nature and due to fucked up social conditioning their core belief system gets even worse. They can’t stand the truth and they prefer to hear about love and eternal loyalty. But fortunately there are some other people who prefer <a href="http://projectbebest.com/social-conditioning/">to take the red pill</a> and learn how things really are. Make your choice.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2F3JWTaaS7LdU%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3D3JWTaaS7LdU&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2F3JWTaaS7LdU%2Fhqdefault.jpg&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="640" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/42d1cef379d55d6f175dd6931fe02128/href">https://medium.com/media/42d1cef379d55d6f175dd6931fe02128/href</a></iframe><p><em>u…</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a4b040ff2796" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>