Copyright is een goede zaak. Als je als muziekartiest een wereldhit uitbrengt is het logisch dat je niet wil dat anderen er zomaar mee gaan lopen, je bent er trots op en wil er iets mee verdienen, dan zet je er copyright op. Ook fotografen die enorm hun best doen om de perfecte foto te maken, vind ik dat hier recht op hebben. Al is dit dan soms wel vloeken voor ons als journalisten om bijpassende foto’s voor onze artikels te vinden.

Sommige zaken vind ik dan weer enorm overdreven. In feite zou je als je ‘Happy Birthday’ zou zingen, moeten betalen aan het bedrijf dat de rechten voor dit lied bezit. Dit vind ik erover. Als we al geen liedjes met vrienden meer mogen zingen zonder ervoor te moeten betalen? Copyright op broccoli, nog zoiets?!

Copyleft vind ik dan ook weer een brug te ver, zomaar iedereens werk gebruiken is te gemakkelijk en niet de bedoeling denk ik. Een wereld zonder copyright zou een chaos zijn, iedereen zou elkaars werk non-stop kunnen overnemen zonder enige krediet naar de maker toe.

Ikzelf zou er niet mee kunnen lachen moest ik bijvoorbeeld een foto op het internet zien verschijnen die ik heb gemaakt, zeker niet zonder enige vermelding van mijn naam. Als je iets maakt en het is goed ben je er meestal wel trots op, dan is het niet leuk als andere mensen gaan voordoen alsof het van hen komt en met de eer gaan lopen.

Creative Commons vind ik een goede tussenweg. Het gaat van ‘alle rechten voorbehouden’ naar ‘sommige rechten voorbehouden’. Eigenlijk beslis je dus zelf wat met jouw werk kan en vooral mag gebeuren. Creative Commons is een goed alternatief door de vele ‘trolls’ aanwezig op het internet.

Ik ben ervan overtuigd dat er een verschil is tussen iets stelen van iemand en inpsiratie opdoen van een ander. Men moet niet overdrijven in heel het copyright gegeven maar er zijn zeker bepaalde dingen die beschermd moeten worden. Voor het moment vind ik Creative Commons een goede middenweg, maar er is nog een lange weg te gaan denk ik.