<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by SOSYOLOĞUN GÖZÜNDEN on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by SOSYOLOĞUN GÖZÜNDEN on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@sosyologungozunden?source=rss-020820e0a73a------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*wtaTrYUz67ZESdBPxmaZew.png</url>
            <title>Stories by SOSYOLOĞUN GÖZÜNDEN on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@sosyologungozunden?source=rss-020820e0a73a------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 03:38:39 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@sosyologungozunden/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[SOSYOLOĞUN GÖZÜNDEN:DÖRT ANLAŞMA İLE TOPLUMSAL RÜYADAN UYANMAK]]></title>
            <link>https://medium.com/@sosyologungozunden/sosyolo%C4%9Fun-g%C3%B6z%C3%BCnden-d%C3%B6rt-anla%C5%9Fma-i%CC%87le-toplumsal-r%C3%BCyadan-uyanmak-c08393da0003?source=rss-020820e0a73a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c08393da0003</guid>
            <category><![CDATA[felsefe]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[sosyoloji]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[kitap]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[SOSYOLOĞUN GÖZÜNDEN]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 20 May 2026 15:41:31 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-05-20T17:29:04.294Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>TOPLUMSAL ANLAŞMALARDAN BİREYSEL ANLAŞMALARA NASIL GEÇERİZ?</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*m7NWMMswTDQI9oCOV0N-rw.png" /></figure><p>Merhaba,😊🖐️</p><p>Bugün sizinle yine çok sevilen kitaplardan biri olan Don Miguel Ruiz’in <strong>DÖRT ANLAŞMA</strong> kitabı ile geldim. Benim için geçtiğimiz ay okuma listemde<em> ‘’iyi ki yer almış’’</em> dediğim derinlikli bir eserdi. Neden böyle düşündüğümü söyleyecek olursam açıkçası Ruiz’in bahsettiği anlaşmaların içinde hem Maelle’nin yolculukta öğrendiği öğretilerin benzerlerini görmek hem de Julia Cameron’un yaratıcılık sürecimizi kolaylaştıracak tavsiyelerinin benzerlerine rastlamak kitabı benim için daha da içselleştirilebilir hâle getirdi.</p><p>Yine aynı şekilde Carnegie ve Rovere’ de bu kitaba farklı bakmanızı sağlayabilir. Kitabın dili ve akıcılığı da okumayı keyifli hâle getiriyor. Kahvenizi alıp kendinizle baş başa kalırken bir yandan da sorgulamalara🤔 dalabilirsiniz benden söylemesi.🤌</p><p>Kitabın değerlendirmesi için şunu diyebilirim:</p><p>Öncelikle Ruiz’in kitapta ele aldığı anlaşmalar birer<strong> Toltek öğretisi</strong> olarak karşımıza çıkıyor.<strong> Toltek öğretisi;</strong> kitapta mutluluğu ve sevgiyi bilmenin yolunu kolaylaştıran bir rehber olarak<strong> ‘’yaşam sanatı’’</strong> şeklinde tanımlanıyor. Diğer yandan ise bireyin kendisiyle yapacağı bu dört anlaşma, sadece bireysel gelişim değil, aynı zamanda toplumsal ilişkilere de fayda sağlayacak türden.</p><p>Kitap toplumda yaşamımızı yöneten görünmez anlaşmaların olduğunu söyler. Ruiz bunu <strong>‘’Toplumsal Rüya’’ </strong>olarak ele alıyor. Eğer bu anlaşmaların farkında olup tükendiğimiz, mutlu hissedemediğimiz anlar yaşıyorsak oralarda birtakım değişiklikler yapmamız gerekebilir. Kitapta bize anlatılan <strong>Dört anlaşma</strong>, tam da enerjimizi çalan<strong> ‘’korku temelli’’</strong> anlaşmaları değiştirmeye yarayacak çok yönlü anlaşmalardır. Bu <strong>Dört anlaşma</strong> şunlardır:</p><p>1️⃣<strong> Sözcükleri özenle seçmek </strong>2️⃣<strong>Hiçbir şeyi kişisel algılamamak</strong> 3️⃣<strong>Varsayımda bulunmamak </strong>4️⃣<strong>Yapabildiğinin en iyisini yapmak</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*MiOkWpkE4BxuKNsED9QuFw.png" /><figcaption>DÖRT ANLAŞMA</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*PhckjQVxl0V9m0VowXdG3w.png" /><figcaption>DÖRT ANLAŞMA</figcaption></figure><p>Bu anlaşmalar aslında daha önce ele aldığım isimlerle de çok bağlantılı diyebilirim. Bu durum da Don Miguel Ruiz’in Dört Anlaşmasını benim için düz bir kişisel gelişim kitabı olmaktan alıp daha bütünsel bir kişisel gelişim kitabına dönüştürdü.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*MqAZDV96zy0rPVWYxzHY_A.png" /><figcaption>DÖRT ANLAŞMA</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*TkmnMrdjA2U3csCDWVPAkw.png" /><figcaption>DÖRT ANLAŞMA</figcaption></figure><p>▪<strong>DIŞSAL UYUM(CARNEGİE) VE İÇSEL UYUM(DON MİQUEL RUİZ)</strong></p><p>Mesela Dale Carnegie,<strong> Dost Kazanma ve İnsanları Etkileme Sanatı</strong> kitabında bize anlattığı iletişim reçeteleri ile daha çok dışarıya bakar. İnsan sosyal bir varlıktır. Bu anlamda da Carnegie, başkaları ile kurulan bağların, ikna kabiliyetinin ve toplumsal başarının haritasını çizer. Yani bir tür <strong>‘’sosyal diplomasi’’ </strong>de diyebiliriz. Ruiz ise <strong>Dört Anlaşma</strong> kitabı ile daha çok bireyin<strong> ‘’içine’’ </strong>bakan bir yol izler. Bu kitapla Ruiz , ‘’insanın kendisiyle olan barış anlaşmasını’’ imzalatmaya çalışıyor diyebilirim. Tabi bu durum bireyin, meşhur<strong> ‘’Toplumsal evcilleştirme’’ </strong>denilen durumdan kurtulup, yine özgürleşmenin ancak kendi zihnimizdeki o<strong> yargıçla (kendimizle)</strong> anlaşması ile mümkün olabilir.</p><p>Carnegie bize dış dünyadaki maskeleri daha iyi yönetmeyi öğretirken, Ruiz ise maskenin altındaki <strong>saf özü </strong>korumayı amaçlar. Mesela Carnegie’nin tekniklerini uygularken Ruiz’in<strong> ‘’hiçbir şeyi kişisel algılama’’</strong> prensibini uygulamazsak o zaman dışardan gelen tepkiler karşısında çabuk yorulup yıpranabiliriz. Aslında Ruiz bize<strong> içsel bir zırh</strong> sağlıyor.</p><p>▪<strong>Peki bu içsel anlaşmalar ve dışsal iletişim reçetelerinin hangisinden modern dünyada en çok fire veriyoruz?</strong> derseniz, şöyle de ele alınabilir:</p><p>Aslında Carnegie ve Ruiz’ in anlattıklarının <strong>madalyonun iki yüzü</strong> gibi olduğunu, birinden ödün verdiğimizde diğerinin de domino taşı gibi devrildiğini görebiliriz. Şöyle ki Carnegie’nin<strong> iletişim reçeteleri</strong> açısından düşünecek olursak<strong> modern hayat </strong>bireyi artık daha ‘’<strong>hızlı’’</strong> ve<strong> ‘’sonuç odaklı’’</strong> bir iletişime zorlarken Carnegie’nin bahsettiği<em> ‘’insanlara içten ilgi</em> <em>göstermek’’ </em>veya<em> ‘’insanları gerçekten dinleme’’</em> vb. gibi eylemlerin yerini, daha yüzeysel etkileşimlere ve içtenliğin azaldığı iletişim sürecine yönlendiriyor. Dijitalleşme de yine yüz yüze iletişimin o sıcak reçetelerini mekanik hâle getiriyor.</p><p>Gerek sosyal medyada gerekse gündelik yaşantıda iletişim,<strong> hızlı tüketilen</strong> ve <strong>anlamı boşaltılan bir tüketim nesnesi</strong> hâline gelirken diğer yandan da Ruiz’in bize sunduğu<strong> içsel huzurun reçeteleri </strong>sürekli bir <strong>‘’uyaran’’</strong> bombardımanı altında denilebilir.</p><p>Örneğin<strong> sosyal medya</strong> uygulamalarında gördüğümüz birçok kişinin yaşamı hakkında çok kolay varsayımda bulunabilir veya yapılan beğeniler, yorumlar , kıyaslar üzerinden daha kolay şekilde kişisel algılamaya yönelebiliriz.</p><p>Hem Carnegie hem de Ruiz’in reçetelerinin birbirini besleyen öneriler olduğu söylenebilir. Eğer içsel olarak <strong>‘’hiçbir şeyi kişisel algılama ‘’ </strong>kuralını yıkarsak, dış dünyada Carnegie’nin önerdiği<strong> ‘’güler yüzlü ve yapıcı’’</strong> insan olma reçetesini uygulamak ve korumak zorlaşır. Şunu diyebilirim ki:</p><p><em>‘’İçimizde fırtına koparken dışarıya güneş açamayız</em>.’’ Ya da tam tersi, dışarda sürekli çatışmacı bir dil kullanıp eve döndüğümüzde o <strong>‘’içsel anlaşmaları’’</strong> koruyacak huzuru da bulamayız. Modern sistem bizi bu iki reçeteye de muhtaç bırakırken, aynı zamanda da onları uygulamamızı zorlaştırıyor. Birey hem kendisine dost olmaya çalışırken hem de başkalarıyla köprü kurmaya çalışıyor. Fakat diğer yandan<strong> ‘’hız’’</strong> ve<strong> ‘’performans beklentisi’’</strong> veya Ruiz’in de dediği<strong> ‘’Toplumsal rüyalar’’</strong> bu köprülerin altındaki zemini sürekli kaydırıyor.</p><p>Biz ise <strong>‘’önce kendi içimizdeki anlaşmaları’’ mı imzalamalıyız, yoksa ‘’dış dünya ile olan iletişimimizi’’ mi iyileştirmeliyiz?</strong> seçenekleri arasında kendimizi sıkışmış bir hâlde buluyoruz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*C_ZK4b8BCzIWYj13x0dxDw.png" /><figcaption>DÖRT ANLAŞMA</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Fh1Q7ysSVbyRx5jSg9ywhw.png" /><figcaption>DÖRT ANLAŞMA</figcaption></figure><p>Aslında sosyolojik olarak baktığımızda da bireyin önce kendi içsel bütünlüğünü kurması kişiyi toplumsal yapıda sağlıklı bir tuğlaya dönüştürür. Eğer bireyler Ruzi’in dediği o<strong> ‘’içsel anlaşmaları’’</strong> yapmazsa, yani kendi değerini başkalarının sözlerine veya varsayımlarına bağlarsa; Carnegie’nin yöntemleri de bir yerden sonra<strong> ‘’nezaket’’</strong> değil <strong>‘’kendinden ödün verme ‘’</strong> hâline dönüşebilir. Kendi içimizdeki Dört Anlaşmayı imzalamadan toplumsal ilişkilerde başarılı olma çabası; <strong>‘’boş bir bardaktan su ikram etmeye’’ </strong>benzer diyebiliriz.</p><p>▪<strong>Peki neden toplum olarak kendimizi hiçe sayıp başkalarına koşmayı zihnimizde bir erdem gibi kodlarız? Neden önce kendimiz demek bize bazen bencillik gibi hissettiriyor?</strong></p><p>Aslında bu sorunun cevabını da Ruiz kitabında<strong> ‘’ Toplumsal rüya ’’</strong> kavramıyla açıklamaya çalışmış. Ruiz’e göre biz doğduğumuz andan itibaren bizden önceki nesillerin, toplumun, okulun ve dinin oluşturduğu devasa bir rüyanın içine uyanırız. Bu rüya bize nasıl davranmamız gerektiğini, neyin iyi neyin kötü olduğunu ve yine nasıl kabul göreceğimizi dikte eder.</p><p><strong>Toplumsal Rüya</strong> bizi <em>‘’Başkalarına koşarsan iyi çocuk olursun, alkış alırsın’’ </em>diyerek evcilleştirirken başkasına koşmayı kahramanlık olarak pazarlar. Eğer önce kendimiz dersek <strong>Toplumsal rüya</strong> bizi ‘’bencil’’ damgası ile dışlamakla tehdit ediyor. Bu yüzden de sırf o rüyanın içinde <strong>‘’iyi bir karakter’’</strong> olarak kalabilmek için kendi gerçekliğimizden vazgeçeriz. Bir süre sonra toplumun sesini kendi iç sesimiz sanmaya başlarız. Kendi ihtiyacımıza odaklandığımızda bizi cezalandıran içsel yargıç da aslıda Toplumsal rüyanın zihnimizdeki karakolu gibi çalışır. Yani kendimizi yargılar hâle geliriz.</p><p>Dale Carnegie’nin dış dünya için sunduğu<strong> iletişim, başarı reçeteleri </strong>eğer Ruiz’in bahsettiği<strong> ‘’ Toplumsal rüyanın ’’ </strong>bir parçası olarak<strong> (sırf onay almak için) </strong>uygulanırsa; birey kendi gücünü başkalarına dağıtırken yavaş yavaş tükenir. Gerçek başarı; Toplumsal rüyadan uyanıp, önce kendi içsel anlaşmalarını imzalayarak güçlenmek ve sonra o güçle başkalarına el uzatmak diyebilir miyiz?</p><p>Yine Ruiz’in<strong> ‘’Toplumsal rüya’’</strong> içindeki <strong>ödül / ceza </strong>sürecinin <strong>akışkan modernite</strong> ile birlikte hem cezalandırılmaktan hem de ödül alamamaktan korkmaya dönüşmesiyle bireyler ödül alabilmeye, insanların ilgisini daha da üzerlerinde toplamaya da ihtiyaç duyar hâle geldi.</p><blockquote>‘’Cezalandırılma ve ödül alamama korkusuyla, kendimiz olmayan farklı bir kişiliğe bürünürüz. Başkalarının bizi görmek istedikleri gibi biri olarak onların onayını almaya çalışırız.’’ syf.28</blockquote><p>Bunu aslında en fazla günümüzde<strong> sosyal medyada oluşturulan kimliklerde</strong> görmekteyiz. Bugün sosyal medya üzerinden çok çabuk cezalandırılıp çok çabuk ödüllendiriliyoruz. Gerçek hayatta farklı bir kimlikteyken sosyal medyada bambaşka kimliklere daha kolay geçiyoruz. Toplum tarafından <strong>reddedilme korkusu, yeterince iyi olamama korkusu</strong> bireyleri olmadığı biri hâline getirir.</p><p>Yine bir başka bağlantı da kitaptaki <strong>‘’Dumanlı Ayna’’ </strong>metaforu ile Maxime Rovere’ nin yaklaşımı arasındaki bağ. Rovere <strong>Birbirinin İyiliğini İstemek ve Birbirine Kötülük Etmek</strong> kitabında tartışmaların aslında birer<strong> ‘’ayna’’</strong> olduğunu, tartışırken karşımızdaki kişiye değil , kendi<strong> içsel boşluklarımıza (gediklerimize)</strong> çarptığımızı ele almıştı.</p><p>Ruiz’de aynalar arasındaki<strong> ‘’sis duvarından’’</strong> bahsederken, insanların birbirini olduğu gibi göremediğini, sadece<strong> kendi yorumlarını</strong> (<strong> yani rüyalarını/sislerini )</strong> gördüğünü söyler. Rovere’de tartışma anında karşımızdakini bir düşman gibi değil, bizim eksikliğimizi veya hassasiyetimizi yansıtan bir araç gibi görmemizi söyler. Tartışırken aslında karşımızdakine değil,onun gediklerimize tuttuğu ışıklara sinirleniriz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*4Ew9JT7-lAN2y78SaZik7w.png" /><figcaption>DÖRT ANLAŞMA</figcaption></figure><p>▪<strong>İNSAN NEDEN KENDİNE VE BAŞKASINA ZULMEDER? RUİZ VE ROVERE’NİN YARGIÇLARINDAN BİR BAKIŞ</strong></p><p>Yine her iki yazar da zihnimizdeki<strong> ‘’yargıç’’ </strong>figürünü, insanın kendi üzerindeki en büyük baskı aracı olarak tanımlar. Ruiz’in yargıcı, bizim çocukken imzaladığımız anlaşmaları denetleyen bir polis gibidir. Bir hata yaptığımız zaman bizi suçlar, utandırır ve cezalandırır. Bu yargıç aslında bizim sesimiz değildir; toplumun <strong>‘’büyük rüyanın’</strong>’ sesidir.</p><p>Rovere’ de ise yargıç, daha çok tartışma anlarında sahneye çıkar. Karşımızdakini dinlemek yerine onu yargılamaya başladığımızda aslında kendi zihnimizdeki mahkemeyi kurmuş oluruz. Rovere, başkasına duyduğumuz öfkenin temelinde o kişinin bizim içimizdeki bir kuralı veya gediği tetiklemesinin yattığını söylüyordu.</p><p>İçimizdeki yargıç , <strong>Toplumsal rüyanın</strong> bize bırakmış olduğu bir infaz memurudur. Ruize göre bu yargıç bizi evcilleştirirken; Rovere’ ye göre başkaları ile kurduğumuz bağı savaş alanına çevirir. Karşımızdaki <strong>‘’aynadaki yansımaya’’</strong> kızarken aslında o aynayı tutan elimizdeki kelepçeleri, yani kendi yargılarımızı fark edemiyoruz. Kendi içimizdeki özgürlüğü hissetmek yerine, yargıcın kalemini kırarak kendimizi ve başkalarını suçlamayı seçeriz.</p><p>Ruiz’ in bize bahsettiği <strong>Dört Anlaşma</strong>, aslında zihnimizdeki <strong>‘’despot yargıç’’</strong> ile<strong> ‘’Toplumsal rüya’’ </strong>arasında imzalanmış olan eski sözleşmelerin tek taraflı feshedilmesidir. Kendi özümüzü başkalarına feda etmekten vazgeçip, kendi içsel barışımızı ilan ettiğimiz bir özgürlük beyannamesidir.</p><p>Yine Ruiz’in Dört Anlaşmalarından biri olan<strong> ‘’varsayımda bulunma’’</strong> anlaşmasını, Maelle’nin kendi içsel yolculuğunu keşfetmek için çıktığı yolculukta da görebiliriz. Kitabın sonlarına doğru Maelle, Japon bilgeden <strong>üç anlayış anahtarı</strong> öğreniyordu. Bunlardan biri de Ruiz’ in anlaşmalarından biri olan ‘’varsayımda bulunmamak’’.</p><p>Bir başka mesele ise Ruiz’in kitabında geçen<strong> ‘’Toplumsal rüya’’ </strong>kavramı. Bu kavram aslında sosyolojideki <strong>toplumsal normlarla</strong> örtüşür. Toplumsal rüya, Toplumsal normların Toltekçe karşılığı olarak karşımıza çıkıyor. Sosyolojide normlar bize neyin doğru neyin yanlış olduğunu öğretir ve bizi sisteme entegre eder. Ruiz buna<strong> insanın evcilleştirilmesi</strong> diyor. Toplumun ödül ceza mekanizması, Ruiz’in kitabında bizi o rüyanın içinde tutan zincirlere karşılık geliyor.</p><p>Normlar çoğu zaman yazılı değildir ama ordadırlar. Aynı Ruiz’in bahsettiği farkında olmadan imzaladığımız o binlerce gizli anlaşma gibi. <strong>‘’Kadın şöyle davranır’ , ‘’Başarı budur’’, ‘’Önce başkası gelir’’</strong> gibi normlar aslına bizim toplumsal rüyadaki rollerimizdir.</p><p>Son olarak Ruiz’in <strong>Dört Anlaşmasının</strong> Julia Cameron’ un bize anlatmak istedikleri ile benzerliğine de değinmek istiyorum. Ruiz’in dördüncü anlaşması olan<strong> ‘’daima yapabildiğinin en iyisini yapmak’’</strong> üzerine olan öğretisi Cameron’ un meşhur mükemmeliyetçilik ile mücadele felsefesinin yine Toltekçe yankısına benzer. Ruiz<strong> ‘’en iyi’’</strong> denilen şeyin bireyin durumuna göre<strong> (hastayken, yorgunken, mutluyken)</strong> değiştiğini söyler.</p><p>Julia Cameron’ da aslında<strong> sabah sayfaları </strong>ile ilgili egzersizini tam da bunun için önerir. Sabah sayfalarında amaç güzel ya da mükemmel yazmak değildir, o an ki<strong> en iyi (hatta bazen o an ki en kötümüzü)</strong> kağıda dökmektir. Aslında ikisi de bizi katı mükemmeliyetçi yargıçtan kurtarmaya çalışır. Ruiz’in dördüncü anlaşması olan <strong>‘’daima yapabildiğinin en iyisini yap’’</strong> kuralı Julia Cameron ’ın mükemmeliyetçiliği bir tıkanıklık olarak gören yaklaşımıyla kardeş gibidir.</p><p>Toplum bize hep <strong>‘’en mükemmeli’’</strong> dayatırken, Ruiz ve Cameron ise bize <strong>insan olmanın esnekliğini anlatır.</strong><em> ‘’Bugün yapabildiğimiz en iyi şey sadece nefes almaksa bile o günün kahramanı biziz.’’</em></p><p>Yine Ruiz’in ilk anlaşması olan <strong>‘’sözcükleri özenle seçme’’</strong> ilkesi ve sözün bir nevi<strong> ‘’büyü’’</strong> görevi görmesi de Julia Cameron’ın <strong>olumlamalarına </strong>yine çok benzer.</p><p>Her iki isim de<strong> kendini gerçekleştiren kehanet kavramını </strong>bireysel boyutta yönetmemizi sağlar. Ruiz’e göre<strong> kelimeler birer büyüdür.</strong> Örneğin eğer birine<em> ‘’beceriksiz’’ </em>dersek ona kelimeler ile büyü yapmış oluruz ve eğer kendimize<em> ‘’ yetersiz’’ </em>dersek o büyüyü kendi üstümüze yapmış oluruz.</p><p>Cameron, <strong>olumlamaları</strong> zihnimizdeki<strong> içsel sansürcüyü </strong>devre dışı bırakmak için panzehir olarak kullanır. <em>‘’ Ben yetenekliyim’’ </em>demek, Ruiz’e göre kara büyüyü bozmaktır. <strong>Toplumsal Rüya</strong> çoğu zaman bizi negatif yargılarla programlar. Ruiz, <strong>‘’sözlerini özenle seç’’</strong> diyerek bu negatif girişi durdurmaya çalışır.</p><p>Sosyolojide dil, sadece gerçeği aktarmaz; aynı zamanda onu inşa eder. Ruiz, sözcüklerin bir büyü olduğunu söylerken aslında bu inşa gücüne de dikkat çeker. Cameron’un olumlamaları ise bu inşa sürecindeki temel tuğlalardır. Kendimize veya başkalarına söylediğimiz her söz, aslında içine hapsolduğumuz <strong>Toplumsal Rüyaların</strong> sınırını ya genişletir ya da bizi o rüyaya mahkûm eder.</p><p>▪ ‘’<strong>İDEAL ANNELİK’’ SÖZLEŞMESİ VE TOPLUMSAL SANSÜR</strong></p><p>Sözlerin bir büyü görevi görerek aslında toplumda neleri inşa ettiğini yine toplumumuzdan güncel bir örnekle de görebiliriz.</p><p>Anneler gününde yayınlanan bir reklam ve ardından gelen sansürleme daha sonrasında da yapılan açıklamalar ile toplumun yeniden <strong>iki kutba ayrıştırıldığını</strong> görmüştük. Ruiz’e göre düşünürsek,<strong> toplum ve otorite</strong> kadınlara<strong> ‘’ideal annelik’’</strong> adı altında tek tip bir sözleşme dayatır. Bu sözleşmenin dışına çıkan her duygu, her tercih (hayvana anne şefkatiyle yaklaşmak, çocuk düşünmemek, sevgiyi ve şefkati doğaya yöneltmek vb. gibi birçok durum) sistem hatası olarak görülüp sansürlenir.</p><p>Bugün bir reklam filminin <em>‘’annelik duygusunu yanlış yansıtıyor’’</em> gerekçesi ile yasaklanması Ruiz’in bahsettiği ‘’T<strong>oplumsal evcilleştirilme’’ </strong>sürecinin modern infazıdır. Kadının içindeki <strong>‘’merhamet ve şefkati’’ </strong>sadece biyolojik bir üremeye hapseden bakış açısı aslında damarlarımızdaki o saf şefkat kanını emmeye çalışan bir yargıçtır. Benzer şekilde bir kadının merhametini bir hayvana yönelterek kendini <strong>‘’anne’’</strong> gibi hissetmesini çarpıtıp, bunu hayvanlara yönelik<strong> nefret diline </strong>dönüştürmek de<strong> </strong>Ruiz’in <strong>sözle yapılan kara büyü </strong>düşüncesine oldukça benzer.</p><p>Aile gibi temel bir toplumsal kurumu yıkan veya tehdit eden şey bir kadının bir hayvana ‘’annelik bakışı’’ ile yaklaşması değil toplumda yatan daha derin ve giderek büyüyen sorunlardır.</p><p>Ruiz’in sözcüklerin büyüsüne dair yaklaşımını kitaptaki şu cümleler ile görebiliriz:</p><blockquote>‘’İnsan zihni, sürekli tohumların ekildiği verimli toprak gibidir. Tohumlar düşünceler, fikirler ve kavramlardır. Söz tohum gibidir ve insan zihni son derece verimlidir! Bir tohum, bir düşünce ekersiniz ve o büyür. Burada tek problem şudur: Genellikle bu verimli toprağa korku tohumları ekilir.’’ (syf.42)</blockquote><p>Don Miguel Ruiz’ in<strong> DÖRT ANLAŞMASI </strong>sizi toplumsal rüyaların içinden alıp bireysel rüyanıza götürecek olan ve yine kitabı okurken günümüzle de pek çok şeyi bağlaştırabileceğiniz harika bir rehber. Mutlaka tavsiye ederim🤌</p><p>Şimdiden okuyacak olanlara keyifli okumalar…📖</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*PpXViESGLcvW0q-K1M1Awg.png" /><figcaption>DÖRT ANLAŞMA</figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c08393da0003" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[SANATÇININ YOLUNDAN TOPLUMUN ÇIKMAZ SOKAĞINA; SOSYOLOĞUN GÖZÜNDEN KOLEKTİF TIKANMIŞLIK]]></title>
            <link>https://medium.com/@sosyologungozunden/sanat%C3%A7inin-yolundan-toplumun-%C3%A7ikmaz-soka%C4%9Fina-sosyolo%C4%9Fun-g%C3%B6z%C3%BCnden-kolekti%CC%87f-tikanmi%C5%9Flik-b96190e9f03f?source=rss-020820e0a73a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b96190e9f03f</guid>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[toplum]]></category>
            <category><![CDATA[kitap]]></category>
            <category><![CDATA[türkiye]]></category>
            <category><![CDATA[sosyoloji]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[SOSYOLOĞUN GÖZÜNDEN]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 12 May 2026 20:09:22 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-05-12T20:09:45.362Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xI1MEc9ikbs4d-FxPZe8OQ.png" /></figure><p>Merhaba, 😊🖐️</p><p>Bugün size sadece bir bireysel dönüşüm/yaratıcılık kitabı ile değil aynı zamanda bireysel dönüşüm ve yaratıcılığı ortaya çıkaran unsurlar kadar onların önüne geçen unsurların bütünsel anlamda toplumu da ne yönde etkileyebileceği üzerine düşündüğüm bir kitap ve değerlendirme ile geldim, <strong>Julia Cameron ‘’SANATÇININ YOLU’’.</strong> Kitap aslında on iki haftalık bir uygulama kitabı. Fakat ben önce tek seferde okuyup genel fikir edinmek istedim. Kitap gayet akıcı ve uygulanabilir önerileri ile<strong>( mesela en temel iki uygulama olan ‘’sabah sayfaları’’ ve ‘’sanatçı buluşmaları’’ gibi)</strong> diğer kişisel gelişim kitaplarından ayrılıyor diyebilirim.</p><p>Hayat bir Yaşam Sanatı ise ve bizlerde Yaşam Sanatçılarıysak, Sanatçının Yolu ile bireysel ve toplumsal tıkanıklıklara yakından bakalım.🔎</p><p>Cameron kitabında kişisel yaratıcılık ve iyileşme sürecinden bahsediyor. Kişilerin yaratıcılıklarına kavuştuklarında neleri başarabileceklerini ve yaratıcılığın zaten içimizde olduğunu söyler. Fakat diğer yandan <strong>bu tür kitapların bireysel potansiyeli açığa çıkarması sosyolojik olarak toplumsal iyileşmeyi de açığa çıkarır mı?</strong> Yani modern toplumdaki<strong> ‘’tüketici birey’’</strong> rolünden Cameron’un dediği gibi içindeki yaratıcılığı özgürleştiren her birey, ‘’<strong>pasif tüketiciden’’ ‘’aktif bir üreticiye/sanatçıya’’</strong> dönüşür. Toplum, sadece talep eden değil, değer yaratan bireylerden oluştuğunda yapısal bir dönüşüm açığa çıkabilir.</p><p>Aynı zamanda kitabın diğer kişisel gelişim kitaplarından ayrılması da yine şu yönüyle de kıymetli: Yaratıcılığın<strong> ‘’seçilmiş azınlığın’’</strong> elinden alınıp herkese sunulması. Herkesin kendi hikâyesini ele aldığı , kendi yaratıcılığını icra edebildiği toplumlarda monologlar yerini çok sesliliğe bırakır.</p><p>Yine Cameron bireylerin içinde bulunan<strong> ‘’sansürcülere’’ </strong>değinir kitabında ve bireyler olarak bu yaratıcılığı tıkayan sansürcüleri susturduğumuzda aslında toplumsal baskıları ve tek tipleşme durumlarını da reddetmiş oluruz. Kitaptaki temel uygulamalardan olan <strong>‘’sabah sayfaları’’</strong> aslında sosyolojik açıdan baktığımızda sürekli manipüle edilen, reklamlarla, toplumsal beklentilerle doldurulan bir zihnin her sabah zihnindeki çöpleri bir kağıda dökerek bireylerin yaptığı<strong> zihinsel detoks</strong> görevi görür.</p><p>Sanatçı buluşmalarında ise modern insan o korkunç <strong>‘’hız’’</strong> ve<strong> ‘’verimlilik</strong> <strong>tuzağından’’ </strong>uzaklaşır. Kapitalist sistem bireylerden sürekli verimlilik isterken aslında sanatçı buluşmaları yapmak sisteme karşı yapılan bir <strong>‘’zaman hırsızlığıdır’’. </strong>Bireysel kaçışlar arttıkça toplumdaki<strong> ‘’başarı’’</strong> tanımı da aslında esnemeye başlar.<strong> Sansürcü</strong> yani<strong> iç eleştimen</strong> toplumun sesinin içselleştirilmiş hâlidir. Cameron aslında bizi toplumsal normların prangalarından kurtarmaya çalışır.</p><p><strong>Sosyal medya</strong> üzerinden yorumlayacak olursak şunu söyleyebilirim Julia Cameron<em> ‘’herkes sanatçıdır’’</em> derken günümüzdeki <em>‘’herkes içerik üreticisi olmak zorundadır’’ </em>düşüncesini<em> </em>mi kastediyor? Tam tersine bu zorunluluk ve <strong>tek tipleşme kaygısına</strong> aslında çözümler sunarak her insanın çok yönlü olabileceğini, yaratıcılığını açığa çıkardığında neleri yapabileceğinin yönünde tavsiyeler sunuyor. Dijital dünyada<strong> ‘’içerik üreticisi’’ </strong>olma baskısı yaratıcılığı belli kalıplara <strong>(algoritmalar, trendler, etkileşim sayılarına )</strong> hapsederek<strong> tek tipleşme</strong> açığa çıkarır.</p><p>Dijital dünya bizi sonuca<strong> (beğeni, paylaşıma )</strong>odaklarken, Cameron önemli olanın ortaya çıkan ürün yerine bireyin yaşadığı ruhsal deneyimin önemini vurgular. İçerik üreticiliğinde bireylerin duyduğu <strong>dışsal onay ihtiyacı</strong>, Sanatçının Yolu ile<strong> içsel onay inşasına</strong> dönüşür.</p><p><strong>▪ ‘’ZEHİRLİ OYUN ARKADAŞLARI’’ VE ‘’DELİRTENLER’’</strong></p><p>Diğer yandan kitapta dikkatimi çeken <strong>‘’zehirli oyun arkadaşları’’ </strong>ve <strong>‘’delirtenler’’</strong> başlığı oldu. Cameron, bu ikisinin bireylerin yaratıcı yönlerinin gelişimini bozabildiğini, insanların enerjisini düşürerek onları sürekli bir savunma mekanizmasında tuttuğunu söyler. Geniş perspektiften düşündüğümde bence toplumumuzda da tam olarak böyle bir durum yaşandığını düşünüyorum. Cameron, bu iki şeyden bireylerin kurtulması gerektiğini anlatır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*x4_v7VNT497ZQbDDvYmi3w.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*1bPhWOfLn3WjoHBZZbTL0w.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*JxXV6Gr4JfIQ3pxjhVJcrw.png" /></figure><p>Ben kitabı okurken tam da bu başlıkları okuduğum gün ne yazık ki okullarda bir gün arayla yaşanan acı olaylar meydana gelmişti. Toplum olarak büyük üzüntü ve korku yaşadık. Bu durum açıkçası beni de herkes gibi düşündürdü.</p><p>Çocuklar toplumun en savunmasız, en yaratıcılığı ve hayal dünyası zengin bireyleridir. Ben Cameron’un önerilerinden bu olayların da yaşanmasıyla ve <strong>‘’özellikle de çocukların gerçekleştirdiği bir aşamaya kadar şiddetin boyutlarının artmasına’’</strong> yönelik şu çıkarımları düşündüm:</p><p>Bu tür olayların artışının sebebi olarak yine toplumsal yaratıcılığımızı, üretkenliğimizi yitirmiş olmamıza bağlıyorum ve bunu toplum olarak kendimize itiraf edemiyoruz. Yine bu <strong>‘’zehirli arkadaşlar’’</strong> ve <strong>‘’delirtenler’’ </strong>metaforlarını toplumsal açıdan düşünürsek aslında her anlamda üretken ve yaratıcı olabilecek bir toplumken etrafımızı saran bu metaforlardan dolayı tıkanmış ve sorunlara boğulan bir toplum ile karşı karşıyayız bence.</p><p><strong>Toplumdaki ‘’Delirtenler’’ nelerdir mesela? </strong>Toplumu sürekli meşgul eden, uyuşturan, manipüle eden siyasi gündemler, din ve ahlâki bakış açıları empoze etme çabaları ve bunların merkezinde açığa çıkan ötekileştirme, kutuplaştırma, fanatizm ve yine bunların getirdiği şiddet, hakaret içerikli dil vb. bunlarla yaşanan ekonomik krizler gibi birçok madde söz konusu.</p><p>Tüm bu yaşananlar bireyleri <strong>‘’üretmek’’</strong> yerine <strong>‘’hayatta kalmaya’’</strong> odaklıyor. Hayatta kalma modunda olan bireyler yaratıcı olamaz. Şiddetin okullara kadar inmesi, aslında bu<strong> ‘’kolektif tıkanmışlığın’’</strong> ve o ‘’<strong>zehirli iklimin’’ </strong>en savunmasız halkalardan patlak vermesidir.</p><p>Yine baktığımızda bu olayların ardından toplum meseleyi şunlara indirgedi: <strong>bilgisayar oyunları, sosyal medya, diziler, aileler vs</strong>. gibi birçok etkene indirgendi. <strong>Bunların her biri elbette ki tek tek ele alınıp incelenmeli, birtakım önlemler göz önüne alınmalı.</strong> Fakat<strong> ‘’yasakçı bir zihniyette’’</strong> yaklaşmak asıl sorunlara<strong> ‘’yama’’</strong> yapmaktır.</p><p>Tek başına ele alınan her şey asıl sorunun görünmemesi için seçilen<strong> ‘’günah keçileridir’’.</strong> Sorunların köküne inmek yerine sadece semptomları gizlemeye çalışmaktır. Yasaklamak, çocukların içindeki boşluğu doldurmaz, sadece o boşluğu başka yerlere (belki daha karanlık yerlere) yönlendirir. Yasakçı zihniyetin mantığına toplumun yaklaşımlarını sosyal medyada da görebiliriz. <strong>‘’Sosyal medya yoksa VPN açarım’’ </strong>veya <strong>‘’Ailemin telefonu ile girerim’’</strong> vb. yorumları hepimiz görmekteyiz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*zUG1riS-A2mSa6xn-taJZA.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*LYEYNK23GnCRwyIgOWe9AQ.png" /></figure><p>Yasakçı zihniyet bu birkaç örnekte de olduğu gibi yeni çözüm önerileri ortaya çıkarır.<strong> Her nesil farklı bir toplum dinamiğinin içine doğar</strong>. Bugün modernitenin <strong>‘’hızı’’</strong>, her şeyi ‘’<strong>hızlı tüketme mantığı’’</strong> <strong>,meşguliyet</strong>, <strong>her şeyde en iyi olma baskısı </strong>çocukları birer<strong> ‘’performans öznesine’’ </strong>dönüştürüyor. Çocuklar da tıpkı yetişkinler gibi her şeyde ‘’en iyi olma’’, her şeyi bilmenin telaşı içinde. Bugün<strong> kendi isteğimiz olmadan dayatılan hobiler de birer sanatçı randevusu mu yoksa mesai saatine dönüşen hobiler mi?</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*X3BRmoAuUyeYn_kBSkH88g.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*3CAJhB0KBrrPR6_jOqZdXw.png" /></figure><p>Yine bu modern yaşamın dayattığı meşguliyetle birlikte <strong>ailecek kaliteli vakit geçirmek</strong>, her zaman mümkün olmayan bir sürece dönüştü. Yine sadece tek bir soruna indirgenemeyecek meselelerden biri olan <strong>‘’kontrolsüz göçlerle’’ </strong>birlikte<strong> demografik yapı değişimi</strong> ,<strong>suçluların sokaklara dökülmesi </strong>ile birlikte bir neslin hem bilgisayar oynayıp hem de sosyalleşebileceği, hayal kurabileceği, yaratıcılığını dökebileceği güvenli sokak, mahalle kültürünün giderek azalmasıyla birlikte çocukların elinden alınan sokaklar yaratıcılıklarını sadece nefes alabilecekleri<strong> ‘’ sosyal medya’’</strong> ve<strong> ‘’bilgisayar oyunları’’ </strong>ile sınırladı.</p><p>Tüm bunlar bir arada düşünüldüğünde sadece çocukların değil toplumun büyük kesiminin de yaratıcı zihinlerinde büyük bir değişim söz konusu.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ARPffKTZxN3PGJqjSewe7Q.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*JCzdYZmubrG5Yhf26UkpFg.png" /></figure><p>Bir başka mesele olan ve sürekli toplum olarak konuştuğumuz, gündeme gelen mesele ise ortaya çıkan<strong> ‘’tek tip suçlu’’</strong> profilleri. Bugün saç kesimi, davranış kalıpları, giyinişleri ile ortaya çıkan bu profiller artık toplumun her kesiminde karşımıza çıkıyor. Bu durum bir <strong>‘’kimlik krizinin’’ </strong>ve toplumsal yaratıcılık yoksunluğunun görsel bir kanıtı. İnsanlar <strong>(özellikle gençler)</strong> kendilerini özgün bir şekilde ifade edecek kültürel ve sanatsal kanallar bulamadıklarında, aidiyet hissini ‘’tek tip’’ ve genellikle de şiddet eğilimli alt kültürlerde aramaya başlıyor. Bu, toplumun estetik ve yaratıcı zihninin nasıl bir blokaj içinde olduğunu da gösterir.</p><p>Cameron ’un yine kitabında bahsettiği diğer kavram<strong> ‘’Gölge/Hayalet Sanatçılar’’</strong> kavramı. Bu kavramla Cameron şunu anlatır: ‘’Aslında sanatçı, yaratıcı olan ancak korkudan veya sansürcülerden dolayı farklı işler yapanları’’.<strong> Peki bu şiddet sarmalındaki gençler, aslında kendi yaratıcılıklarını entegre edecek bir yer bulamadıkları için ‘’hayalet/gölge’’ bile olamayıp ‘’yıkıcı’’ hâle gelen bir nesil olabilir mi?</strong></p><p>▪<strong>ALGI YÖNETİMİ VE TOPLUMSAL BLOKAJ: YARATICILIĞIMIZ NEREDE REHİN TUTULUYOR?</strong></p><p>Okullarda meydana gelen farklı günlerde aynı türden şiddet olayında olduğu gibi yine toplum olarak yaşadığımız farklı günler işlenen saldırılar, şiddet olayları vb. gibi toplumsal olaylarda şiddet içeriklerinin <strong>‘’örgütlü bir kaosa’’</strong> dönüştüğünü görebiliriz. Bugün okul örneğinden gidecek olursak <strong>‘’herkes okumak zorunda değil, okumayacaklar okumasın’’ </strong>düşüncesinin yaygın hâle gelmiş olması, toplumun gözünde okulun sadece müfredata indirgenmiş olduğunun göstergesi olabilir mi? Oysa okul, sadece bir müfredat değildir. Aynı zamanda hayatın, görgünün, ahlâkın, sosyalliğin de olduğu <strong>sosyal ve kamusal</strong> bir alandır.</p><p>Okullarda bu tür şiddet olayların örgütlü bir kaos gibi yayılması ailelerde ‘’çocuğum güvende değil’’ algısını yaratır. Böylece toplumun farklı kamusal alanlarında meydana gelen yapısal değişimlere yönelik karşı çıkma direncini kırar. İnsanlar korku içindeyken, uzun vadeli toplumsal yapıdaki değişiklikleri sorgulamak yerine ‘’güvenlik’’ gibi kısa vadeli çözümlere (ve bazen de yasakçı politikalara) razı oluyorlar.</p><p><strong>▪SİSTEMATİK DELİRTME VE TOPLUM VİCDANI</strong></p><p>Mesela bir başka farklı pencereden daha baktığımızda hayvanlara yönelik çıkarılan yasalar, hayvanlara yönelik şiddet olaylarının sürekli artması gibi durumlar da toplumun bir başka yönünde değiştirilmek istenen meseledir. Ben buna <strong>‘’toplum vicdanı’’</strong> diyorum. Toplumda meydana getirilecek olan büyük değişimlerde<strong> ‘’toplumun odağının’’</strong> değişmesi önemlidir.</p><p>Sosyolojik olarak, bir<strong> toplumun merhamet ve adalet duygusu</strong> en zayıf olan halkalarına<strong> (çocuklara, hayvanlara, azınlıklara) </strong>olan yaklaşımıyla ölçülür. Hayvana şiddet veya toplu müdahale tartışmaları üzerinden toplumun sinir uçları ile oynandığında kutuplaşma derinleşir. Halk kendi içinde bu mesele ile bölünürken arka planda devasa yapısal dönüşümler daha az dikkat çekerek gerçekleşir.</p><p>Toplum sürekli vicdani sarsıntı içinde tutulduğunda, bir süre sonra ‘’<strong>duyarsızlaşma’’ </strong>başlar. Duyarsızlaşmış bir toplum ise her türlü manipülasyona açık hâle gelir. Cameron’ a dönecek olursak <strong>‘’yaratıcılık için güvenli bir alana’’ </strong>ihtiyaç olduğunu söyler. Örneğin delirtenlerden uzak durarak. Oysa tabloya baktığımızda toplumun elinden güvenli alanın alındığını görebiliriz.</p><p>Sürekli <strong>şiddet, ekonomik kriz ve ‘’acaba yarın ne olacak?’’</strong> korkusu ile yaşayan zihin, üretici ve yaratıcı eyleme geçemez. Bu da aslında toplumu <strong>‘’tepki veren ama eyleme geçmeyen’’</strong> pasif kitlelere dönüştürür.</p><p><strong>▪YARATICILIĞIN SORUMLULUĞUNDAN KAÇIŞ OLARAK ‘’KAOS’’</strong></p><blockquote>‘’Delirtenler bu kadar yıkıcıysa, biz neden hâlâ onlarla birlikteyiz? Bunun acımasız, kısa öz cevabı, bizim de deli ve kendine zarar veren kişiler olmamızdır.’’ syf.61</blockquote><blockquote>‘’Sizi delirten kişi, kendi yolunuzdan ayrılmak için kendinizin seçtiği bir tıkanıklıktır.’’ syf.61</blockquote><p>Cameron’un bireysel yaratıcılığı tıkayan meseleleri anlattığı bu kısımları toplumsal düzleme taşırsak şöyle çıkarım yapabiliriz: Yaratıcılık, hem bireysel hem de toplumsal düzeyde sorumluluk ister. Yeni bir şey inşa etmek, eskiyi yıkmayı ve belirsizlikle yüzleşmeyi gerektirir. Toplum, kendi yaratıcı potansiyelini ortaya çıkarmanın getireceği<strong> ‘’tehdit edici özgürlük’’</strong> ile yüzleşmek yerine o delirten gündemlerin , krizlerin ve baskıların içine sığınmayı<strong> (bilinçdışı şekilde)</strong> güvenli buluyor olabilir.</p><p>Çünkü suçlayacak bir dış güç veya delirten olduğunda, kendi dönüşümümüzün sorumluluğunu almaya gerek kalmaz. Cameron, bize yaratıcılıktan duyduğumuz korkuyu mazeret olarak kullanmamızın başkalarının bizi kötüye kullanmasına izin vermeyi sürdürdüğümüzü öne sürüyor aslında.<strong> Toplum olarak biz de bazen mazeretlere mi tutunuyoruz?</strong></p><p>‘<strong>’Ekonomi kötü, eğitim bitti, sokaklar güvenli değil, o yüzden ben de bir şey yapamam’’ demek tıkanıklığı kalkan olarak kullanmak olmaz mı?</strong> Bu durum toplumun kendi yaratıcı gücünü (protesto, üretim, dayanışma ) devreye sokmaktansa, mevcut kötü durumun mağduru kalmayı seçerek eylemsizliği meşrulaştırmasıdır.</p><p><strong>▪KARŞILIKLI KULLANIM</strong></p><blockquote>‘’Sizi delirten kişinin sizi kullandığı kadar siz de yaratıcı akışınızın engellenmesi için o kişiyi kullanmaktasınız’’ syf.61</blockquote><p>Bunu yine toplumsal yapıya uyarlarsak; sistem toplumu manipüle ederken, toplum da aslında kendi potansiyeli ile yüzleşmemek, zorlu yaratım sürecine girmemek için bu kaotik sistemi bir engelleyici olarak kullanıyor olabilir mi? Yani bir çeşit<strong> ‘’sessiz anlaşma’’</strong></p><p>Yazımı şu soru ile bitirmek istiyorum:</p><p>Toplum olarak biz mi deliriyoruz, yoksa bizi delirtenlere kendi yaratıcı sorumluluğumuzdan kaçmak için izin mi veriyoruz? Belki de bu sistematik kaos, bizim asıl gücümüzle yüzleşmemiz önündeki en konforlu mazeretimizdir?</p><p>Ben kitabı okurken açıkçası böyle sorgulamalara daldım.🤷‍♀️</p><p>Kitabı okuyacaklara şimdiden keyifli okumalar dilerim…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b96190e9f03f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[BİZ Mİ BU FELSEFELERİ REDDEDİYORUZ, YOKSA ŞARTLAR MI BİZİ BU FELSEFELERDEN MAHRUM BIRAKIYOR?]]></title>
            <link>https://medium.com/@sosyologungozunden/bi%CC%87z-mi%CC%87-bu-felsefeleri%CC%87-reddedi%CC%87yoruz-yoksa-%C5%9Fartlar-mi-bi%CC%87zi%CC%87-bu-felsefelerden-mahrum-birakiyor-47116c878bfc?source=rss-020820e0a73a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/47116c878bfc</guid>
            <category><![CDATA[sosyoloji]]></category>
            <category><![CDATA[felsefe]]></category>
            <category><![CDATA[kitap]]></category>
            <category><![CDATA[türkiye]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[SOSYOLOĞUN GÖZÜNDEN]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 08 May 2026 17:27:23 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-05-08T18:21:29.040Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Maud Ankaoua - Bugün Kalan Hayatımın İlk Günü ( Maelle Üzerinden ‘’Batılı Modern İnsanın Anlam Arayışı Üzerine’’ Yorum ve Türkiye Yaklaşımı)</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*y2Y-a18tq0mBnG06076CWQ.png" /></figure><p>Merhaba,😊🖐️</p><p>Bugün sizlere güzel bir kitap ve inceleme ile geldim. <strong>Maud Ankaoua’nın</strong> <strong><em>‘’Bugün Kalan Hayatımın İlk Günü’’</em></strong> eseri , sık sık karşıma çıkan ve merak ettiğim bir kitaptı. Adıyla ve konusuyla <strong>‘’bence bana bir şans ver’’</strong> diyerek merak uyandırdığını söyleyebilirim. Anlatımı akıcı ve diğer yandan da verilmek istenen mesajlarla zaman zaman düşündüren bir kitaptı benim için. Aslında Bauman ve Rovere’nin ardından Maelle’nin yolculuğuna eşlik etmek açıkçası kitabı benim için sadece toz pembe kişisel gelişim kitabı olmaktan çıkarıp<strong> ‘’modern insanın yaşadığı soruna’’ </strong>bakabileceğim bir esere dönüştürdü.</p><p><strong><em>▪EĞER ELİNİZDE SİHİRLİ BİR DEĞENEK OLSAYDI KENDİNİZE NASIL BİR HAYAT KURARDINIZ?🪄</em></strong></p><p>Kitapla ilgili değerlendirmeye gelecek olursam Maelle, aslında Bauman’ın bizlere her an anlattığı <strong>modern insan</strong> karakterine bir örnek denilebilir.</p><p>Modernite’ nin bize sunduğu<strong> ‘’sözde’’</strong> özgürlüğün yoğunluğu, karmaşası ve bireyselliğin içinde Maelle’nin zihnini sürekli işiyle uyararak kendisine ayırdığı birkaç günlük farklı deneyimlere çıktığında dâhi zaman zaman yeni mutluluk an’ları oluştururken yaşadığı o <strong>‘’zihinsel uyarılmışlık hâli’’</strong> aslında bugün çoğumuzun yaşadığı<strong> üretkenlik baskısını</strong> hissettiriyor. Her an , her yerde bir şeyleri mutlaka halledebilme baskısı veya sadece bir işle, bir hobiyle değil birden çok işte ve birden çok hobi üzerinde <strong>en iyi en başarılı olma baskısı.</strong></p><p>Bauman’a göre<strong> modern insanın mutsuzluk sebebi </strong>, odasında ‘’sessizce’’ nasıl oturacağını bilmemesidir. Bu durum günlük hayatımızda şunlara benzer: Bazen yataktan kalkıp yeni güne başlamadan önce öylece boşluğa bakarız ki zihnimiz kendine gelsin veya gün içerisinde durup dururken boşluğa bakıp dalarız, bir an sessiz kalırız. Yine sosyal medyada karşımıza çıkan şu<strong> ‘’sosyal pilim bitti’</strong>’ videolarında olduğu gibi sessizlik arama hâlini aslında çoğumuz yaşıyoruz.</p><p><strong><em>▪MODERN YAŞAM BİZDEN O SESSİZLİĞİN DENGESİNİ Mİ ÇALDI DERSİNİZ?</em></strong></p><p>Ya çok fazla sessizlik arıyoruz ya da çok fazla sese maruz kalıyoruz. Maelle karakterinin de aslında kitap boyunca yaptığı, yolculuk esnasında o <strong>‘’hızlı/yoğun’’ </strong>hayatına ara verip sessizliğe, ân’ a ve düşüncelerine odaklanmayı öğrenmeye çalışmak.</p><p>Yine kitapta Shanti’nin Maelle için sunduğu öneriler ve bakış açılarında ve ayrıca sonlara doğru Japon bilgenin verdiği<strong> üç anahtar öğretide</strong> Rovere’nin anlattığı felsefe ile benzerlikleri ile de görebilirsiniz. Rovere’nin bahsettiği etkileşim hâlinde olma ile japon öğretilerinin kesişimi için şunu diyebilirim:<strong> ‘’Biz, bizden ibaret değiliz; biz temas ettiğimiz herkesin bir toplamıyız.’’</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*YfpVfhNODYnp1-56GjbKRw.png" /><figcaption>SEVDİĞİM ALINTILAR🌸</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*mSHHLkn6wKo-pJe_IZuADA.png" /><figcaption>SEVDİĞİM ALINTILAR🌸</figcaption></figure><p>Rovere, etkileşimin kaçınılmaz olduğunu o hâlde bu etkileşimi bir <strong>savaşa/tartışmaya </strong>değil de birbirimizi inşa ettiğimiz bir sürece dönüştürmeyi ele alır. Kitabın sunduğu bilgelik ise:<strong><em> Zaten bir etkileşimler bütünü olduğumuzu, yargılamayı bıraktığımızda aynadaki yansımalarımızı (yani başkasını) olduğu gibi kabul ettiğimizde içsel savaşın biteceğidir.</em></strong> Maelle’nin macerası bu öğretilerin kesiştiği bir yolculuk gibiydi.</p><p>Kitapta sevdiğim diğer detay ise kavanoza doldurulan çakıl taşları ve kum örneği oldu. Birçoğumuzun kavanoza kumları doldurduğunu yani anlık mutlu kılan şeylere öncelik verir olduğumuzu düşündüm.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*LZV5lsHUHeIvfPBMAPtoiw.jpeg" /></figure><p>Yine Maelle’nin Shanti ile arasındaki diyalogları okurken bazen kendimi Maelle’nin tepkilerini verirken bulduğumu fark ettim. Bu beni hem güldürdü hem de zaman zaman Maelle gibi hissettirdi. Kitabı baştan sona severek okudum. Özellikle sona doğru:<em> ‘’ Shanti’yi ben bile özleyeceğim’’ 🫂</em>dedim. ‘’Vedalardan hiç hoşlanmam😑’’</p><p>Açıkçası kitap bittiğinde Maelle için sevindim diyebilirim. Eğer Modernite’nin sunduğu o hızlı yaşama ara vermek istiyorsanız bu kitabı severek yolculuğa çıkacağınızı düşünüyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*bWFsb5eO6XJ6CqP5WMvr5g.png" /><figcaption>SEVDİĞİM ALINTILAR🌸</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*nCpaIX5gQn-FnzYbhQjQDA.png" /><figcaption>SEVDİĞİM ALINTILAR🌸</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*CtalO6WBIiNZZAc3hFq22w.png" /><figcaption>SEVDİĞİM ALINTILAR🌸</figcaption></figure><p>Diğer yandan ise kitap boyunca şunları düşünmeden edemedim değil:</p><p><strong><em>▪MAELLE,TÜRKİYE’DE DE AYNI DENEYİMİ YAŞAYABİLİR MİYDİ? YA DA ELDE ETTİĞİ DENEYİMİ KORUYABİLİR MİYDİ?</em></strong></p><p>Maelle aslında <strong>‘’Batılı bir modern hayat koşturmacası’’</strong> ve anlam arayışı içerisinde. <strong>Peki ya farklı bir coğrafyada, ekonomik kaygılar ve gelecek kaygısı yaşamış olsaydı?</strong></p><p>Batıdaki tükenmişlik durumu aslında<strong> aşırı hızlı yaşam</strong> ve<strong> seçenek çokluğundan </strong>kaynaklanırken bizim çerçevemizden bakıldığında bu <strong>modern hayatın </strong>dayatmalarının yanında yaşanılan <strong>ekonomik buhran, imkânsızlıkların yarattığı bir hareket edememe / arada kalmışlık hâlini</strong> alıyor.</p><p>Kitap aslında bize güzel bakış açıları sunarken diğer taraftan farklı yaşam şartları altında sadece ‘<strong>’Pembe gözlük öneren Batılı reçeteler ‘’ </strong>gibi kalıyor.</p><p><em>Rovere’nin öğretileri veya bu kitabın öğretilerini uygulamak bizde mümkün mü?:</em> <em>Bazıları için evet, peki toplumun geri kalanı için?</em> Maslow’un da söylediği gibi insanların temel güvenlik ve geçim kaygısı içerisinde felsefi bir derinleşme ya da kendini gerçekleştirme çabası <strong>lüks uğraş</strong> hâlini alır. Bu da toplum içerisinde<strong> ‘’sıkışmış,öfkeli bir zihin’’ </strong>meydana getirir. <strong>Ekonomik imkânsızlık, gelecek kaygısı </strong>bireylerin hayal kurma yetisini de körelterek <strong>toplumsal melankoli</strong> ve <strong>öğrenilmiş çaresizlik</strong> durumlarına sebep olur. Böylece Rovere’nin bahsettiği<strong> ‘’gedikleri’’ </strong>görmek de daha zor hâle gelir çünkü herkes öfkeli ve gergin hâle gelir. Hâliyle Maelle’nin öğrendikleri de bizim için <strong>pembe gözlükler ve Batılı reçeteler</strong> olmaktan öteye gidemiyor.</p><p>Maelle’nin hikâyesi bir ‘’tercih’’ veya ‘’farkındalık yolculuğu’’ sunar biz de ise bu çoğu zaman zorunluluk ve dayanma testi hâline gelir.<strong> Ekonomik buhran içindeki modern insanlar ve melânkoli hâlindeki toplum </strong>bu öğretileri veya Rovere’nin sunduğu derin analizleri bilse de toplumun çoğunluğu için <strong>‘’kendini bulma yolculuğu’’ ‘’evi geçindirme mücadelesinin’’ </strong>önüne geçemez. Tüm bunlar mantıklı veya güzel sözler olmaktan öteye gidemez.</p><p>Bu durumda aslında en can alıcı nokta da bana kalırsa bu öğretileri bilmenin yanında bilip de uygulayamıyor olmak da toplum olarak bize çok şey kaybettirir.</p><p>İçinde bulunduğumuz ekonomik sıkıntılar, kutuplaşmalar vb. gibi çoğu sorunun temelinde bu öğretileri bilmemek, bilip de gerçek hâle getirememek de yatar.<strong> ‘’Doğruyu biliyoruz, ama şartlar böyle’’</strong> diyerek etik pusulamızı kaybediyoruz. Bu da bizi gemisini kurtaran kaptanın bencilliğine iter. Bu durumda uzun vadede toplumsal güveni de kaybederiz.</p><p>Yine kutuplaşmalar da Rovere’nin etkileşim dediği şeyin tersidir. Yani karşıdakini bir<strong> ayna </strong>olarak değil, bir düşman veya engel olarak görmek. Kaynak azaldıkça , ekonomik sıkıntılar oldukça paylaşma ve anlama isteği de azalır, öfke artar. Diğer yandan eğer başkalarıyla kurulan bağda iyi olma öğretisi toplumsal kültür olsaydı, ekonomik krizleri birbirimizi ezerek değil, dayanışarak atlatabilirdik belki de.</p><p>Yine de Maelle’nin öğrendiği öğretiler veya diğer düşünceler bir lüks gibi görünse de belki bunalımdan çıkışın bir panzehiri olabilir. Ama bunun için de önce insanların <strong>‘’insanca yaşama’’</strong> kaygısının biraz da olsa azalması gerek. Yoksa Maelle’nin öğrendiği yaşam deneyimleri, felsefe sadece tuzu kuruların hobisi olan <strong>Pembe Gözlükten</strong> öteye gidemez.</p><p>Kitabı okumayı düşünenlere şimdiden keyifli okumalar…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=47116c878bfc" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Toplumsal Reflekslerimizi Mi Kaybettik?]]></title>
            <link>https://medium.com/@sosyologungozunden/toplumsal-reflekslerimizi-mi-kaybettik-e7d0dd7c807d?source=rss-020820e0a73a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e7d0dd7c807d</guid>
            <category><![CDATA[kitap]]></category>
            <category><![CDATA[toplum]]></category>
            <category><![CDATA[sosyoloji]]></category>
            <category><![CDATA[zygmunt-bauman]]></category>
            <category><![CDATA[felsefe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[SOSYOLOĞUN GÖZÜNDEN]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 06 May 2026 18:20:44 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-05-06T18:21:43.459Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4><strong>Zygmunt Bauman’ın Yaşam Sanatı Eseri ve Maxime Rovere’nin ‘’Gedik’’ Metaforu ile Topluma Bakış</strong></h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*6MuHgnZIOiFTLjOHpBeADg.png" /></figure><p>Merhaba,😊🖐️</p><p>Bugün sizlerle iki güçlü ismin <strong>(Zygmunt Bauman - Maxime Rovere) </strong>eserinden yola çıkarak onların bakış açılarının, kitaplarında değindikleri meselelerin okurken zihnimde canlandırdıkları çıkarımların toplumsal yansıması üzerine düşüncelerimi ve tabi ki Bauman’ ın<strong><em> ‘’Yaşam Sanatı’’</em></strong> eserinin de değerlendirmesini paylaşacağım.</p><p><strong>‘’Modern Yaşam Analizi’’</strong> denildiğinde akla gelen en güçlü isimlerden biri olan<strong> Zygmunt Bauman</strong> <strong><em>, ‘’Yaşam Sanatı’’</em></strong> eseriyle <strong>sosyolojik</strong> ve<strong> felsefik</strong> analizlerini harmanlayarak bizlere diğer kitaplarından farklılaşan derinlikli bir<strong> modern hayat tespiti</strong> sunuyor. Ayrıca<strong> Bauman’ın</strong> derin analizleri ile<strong> Rovere’nin</strong> <strong>‘’tartışmalar üzerine yaptığı felsefe’’</strong> birleştiğinde günümüze dair harika tespitlere şahit oluyorsunuz. İlk defa Bauman ile tanışacaklar için kitabın anlatımı ağır gelebilir ancak kesinlikle buna değer derim.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*a95YKe4plhYvhATUwnwDxg.png" /></figure><p><strong>▪Modern Yaşamın Bize Sunduğu Hızlı Tüketim, Akışkanlık ve Bunların Getirdiği Belirsizlik Kültürü, Bireysel ve Toplumsal Olarak Yaşam Sanatlarımızı Nasıl Etkiliyor?</strong></p><p>Bauman, eserinde bugünkü mutsuzluğun nedeni olarak insanların sürekli koşuşturma hâlinde olmasını belirtiyor. Böylece <strong>modern insanın</strong> zihni dağılır ve koşuşturma hâlindeyken düşünceye yer kalmaz. Bu durumda bireyler kendilerine, düşüncelerine yakından bakma görevinden kaçabilir.</p><p>Rovere ise bunu bir önceki yazıda değindiğim gibi <strong>‘’gedik’’</strong> metaforu ile ele alarak<strong> ilişkiler ve tartışma </strong>boyutuna taşır. Bireyler kendi<strong> gediklerinden</strong> <strong>(yani zayıf yönlerinden, yaralarından)</strong> kaçmak için en kısa yol olarak gördükleri tartışmalara yönelir. Böylece tartışmaların içerisinde koşturarak iletişimsizlik ve mutsuzluklar açığa çıkarırız.</p><p>Rovere şöyle der :<strong> ‘’Karşıdakine saldırarak kendi gediklerini gizlersin’’</strong> Bauman ise bize kendimizi sürekli <strong>uyarana</strong> maruz bırakarak <strong>(örneğin bugün birçoğumuzun yaptığı gibi yemek yerken videolar izlemek, yolda yürürken her an her yerde bir şeyler izlemek veya dinlemek gibi)‘’Ben kimim , nereye gidiyorum?’’</strong> sorusunun ağırlığını bastırırız der.</p><p><strong>Modern insanın mutsuzluğunun nedeni odasında sessizce nasıl oturacağını bilmemesidir.</strong> Orada burada koşturmak sadece <strong>zihin dağıtma</strong> yoludur. Koşuştururken düşünceye çok az yer kalır. Bu yüzden koşturmaya devam ederek kendimize <strong>(ve topluma</strong>) daha yakından bakma görevinin dayanılmaz ağırlığından kaçabiliriz.</p><p>Bu<strong> koşturma hâli</strong> ve <strong>gedik</strong> meselesine biraz <strong>toplumsal</strong> olarak baktığımızda medyanın bize sürekli olarak farklı gündemler sunması ve yine gündemin sürekli değişmesiyle beraber, yaşanılan pek çok olayı<strong> (siyasi, ekonomik, şiddet vs.gibi durumlar)</strong> <strong>hızla tüketir hâle</strong> geldik.</p><p>▪<strong>Medyanın Sürekli Sundukları Üzerinde Koşuştururken Toplumun Gediklerine Gerçekten Bakabiliyor Muyuz?</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*PzfyZk9a2Btmbqj9JeEw6Q.jpeg" /><figcaption>Zygmunt Bauman-Yaşam Sanatı (sevdiğim alıntılar)</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*0oJwVceJidzashdCLR155A.jpeg" /><figcaption>Zygmunt Bauman-Yaşam Sanatı (Sevdiğim alıntılar)</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*C3qMRoINqEWzRMnLOaskTA.jpeg" /><figcaption>Zygmunt Bauman-Yaşam Sanatı(Sevdiğim Alıntılar)</figcaption></figure><p><strong>TOPLUMSAL REFLEKSLERİMİZİ Mİ KAYBETTİK?</strong></p><p>Bu <strong>hızlı tüketim</strong> hâli yaşanan olumsuzlukların üzerini örter ve <strong>Türkiye’deki gedikleri </strong>görmeyi zorlaştırır. Her gün <strong>şiddet, ayrıştırma vs.</strong> gibi yeni olaylar görerek <strong>‘’şiddet’’</strong> gibi yıkıcı bir eylemi istisna hâlinden <strong>norm</strong> hâline getiririz. Bu durum<strong> toplumsal refleksleri </strong>öldürür ve<strong> toplumsal</strong> <strong>duyarsızlaşma</strong> açığa çıkarır.<strong> ‘’Dünde olmuştu, yarında olacak’’</strong> duygusu toplumun içindeki değişim isteğini söndürür. <strong><em>Toplumsal gedikleri</em></strong> <strong><em>görebilmek için suyun durulması gerekir.</em></strong></p><p>Bauman’ın bize anlattığı modern hayatın<strong> ‘’hızı’’ toplumun hafızasını</strong> zedeler ve<strong> seçici duyarsızlık</strong> meydana getirir. Bugün birçoğumuz yaşanan olayları ve<strong> ‘’an’ları</strong> çok çabuk unutuyoruz, zihnimiz uyuşma hâlinde olduğundan olaylar hatırlanmaya değer olmaktan çıkıyor. Toplum giderek <strong>‘’akışkan bir hafıza’’ </strong>ediniyor. Bir şeylerin hatırlanmaya değer olmaktan çıkması bir süre sonra hayatımızın kontrolünü kaybetmeyi de beraberinde getirir. Çünkü hatalar hatırlanmadığı zaman<strong> sürekli tekrar eden bir kadere</strong> dönüşür.</p><p>Bu durum, toplumun<strong> ‘’ortak tepki verme’’</strong> yeteneğini elinden almış olur. Herkes farklı bir<strong> ‘’anlık olaya’’ </strong>odaklandığında kimse<strong> büyük resme yani gediklere </strong>bakamaz hâle gelir. Gedikleri görmeyi zorlaştıran bu <strong>‘’hız’’</strong> toplumun üzerindeki <strong>sis perdesidir.</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*QtjF2X1ruKX9zAih97JZGA.jpeg" /><figcaption>Turgut Uyar-Göğe Bakma Durağı</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xayBC-lVCW4ZaljTKdP7mQ.jpeg" /><figcaption>Turgut Uyar -Göğe Bakma Durağı</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xPV29ZJ8hV71VP1SChgpGw.jpeg" /><figcaption>Turgut Uyar-Göğe Bakma Durağı</figcaption></figure><p>Son olarak bu toplumsal gedikler meselesi hakkında Rovere’ nin kitabında değindiği bir yazıyı eklemek istiyorum.</p><blockquote><strong>‘’Buna göre, dövülerek alt edilen kadın bir cehenneme gömülüyorsa, o cehennemde fiziksel acı ,manevi ıstırap, utanç ve suçluluk bir dolu korkunç gedik açıyorsa, bunun nedeni bu gediklerin bütün düzlemde hâlihazırda mevcut olmasıdır; aynı anda hem bütün bir toplumda hem de bireysel olarak onda. Zira bu kısımda kendisini zararlı bir ilişkiden özgürleştirecek etkileşimlere sahip değildir. Başka bir deyişle olayı değil de olayın etkilerini, yabancılaştırandan kurtarıcıya dönüştürecek kararın tetik anını yaratmasına izin veren etkileşimleri yoktur.’’ (syf.175 -Birbirinin iyiliğini istemek ve Birbirine Kötülük Etmek, Maxime Rovere)</strong></blockquote><p>Toparlayacak olursam,<em> </em><strong><em>‘’Yaşam Sanatı’’ </em></strong>modern hayatın yaşamlarımız üzerindeki tek bir etkisini anlatmaz. Kitap bittiğinde yaşam sanatlarımızın nasıl şekillendiğine dair çok farklı bilgiler edineceksiniz.🤌</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e7d0dd7c807d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[İletişimin Reçeteleri ile Tartışmanın Felsefesi Arasındaki Köprü: Carnegie ve Maxıme Rovere…]]></title>
            <link>https://medium.com/@sosyologungozunden/i%CC%87leti%C5%9Fimin-re%C3%A7eteleri-ile-tart%C4%B1%C5%9Fman%C4%B1n-felsefesi-aras%C4%B1ndaki-k%C3%B6pr%C3%BC-carnegie-ve-max%C4%B1me-rovere-da57cf26bd1e?source=rss-020820e0a73a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/da57cf26bd1e</guid>
            <category><![CDATA[sosyoloji]]></category>
            <category><![CDATA[ilişkiler]]></category>
            <category><![CDATA[felsefe]]></category>
            <category><![CDATA[kitap]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[SOSYOLOĞUN GÖZÜNDEN]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 05 May 2026 18:09:28 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-05-05T18:16:53.660Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>İletişimin Reçeteleri ile Tartışmanın Felsefesi Arasındaki Köprü: Carnegie ve Maxıme Rovere Karşılaştırması</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*WCI87DrndKK1AvTLCCljaA.png" /></figure><p>Merhaba,😊🖐️</p><p>Bugün sizlere birbirini tamamladığını düşündüğüm iki isim üzerine bir değerlendirme ile geldim. Dale Carnegie hakkında bir önceki yazımda fikirlerimi belirtmiştim. Şimdi de onun iletişim süreçlerini sağlıklı hâle getirme reçetelerini, iletişimleri çıkmaza sokan tartışmalar üzerine <strong>‘’tartışmanın felsefesini’’</strong> ele alan<strong> Maxime Rovere</strong> ile tekrardan göz atıp insan ilişkilerine biraz daha farklı açıdan bakmış olacağız.</p><p>Maxime Rovere’nin<strong><em> ‘’Birbirinin İyiliğini İstemek ve Birbirine Kötülük Etmek’’</em></strong> kitabı açıkçası Rovere’ nin okuduğum ilk kitabıydı. Kitap, okurken beni birçok kez duraklatıp, ‘’burada şimdi ne demek istedi?’’ diye sorguladığım ve çoğu kez altını çizip notlar aldığım bir okuma süreci yaşattı bana. Şunu söyleyebilirim ki kitabın <em>-sayfa sayısına kıyasla ilk defa Rovere okuyacaklar için-</em> dili ağır ve yoğun gelebilir. Fakat acele etmeden anlamaya çalışarak okursanız kitabın verdiği mesajları çok seveceğinizi düşünüyorum.🌸</p><p>Kitabın değerlendirmesine gelecek olursam öncelikle kitabın kapak görseli bile içindeki yoğun anlatıma göz kırpıyor diyebilirim. Kapak görseli hakkında da kendimce bir yorum yaptım bunu da sizlerle görsel olarak paylaşmak istedim.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*pGnt2YPE-vvOetATn7OjcA.png" /></figure><p>Bunların haricinde Rovere’nin tartışmalar hakkındaki felsefesini ve gedikler üzerindeki tespitlerini okurken aklımın Carnegie’ye de gittiğini söyleyebilirim. Nasıl?</p><p>🗣️Rovere kitabında bize tartışma anlarında bir<strong> ahlâk mahkemesi</strong> kurulduğunu ve bu ahlâk mahkemelerinde kimin haklı veya haksız olduğunu bulamayacağımızı söyler. Çünkü herkesin gerçekliğinin kendine göre<strong> sisleri</strong> vardır. Bunun yerine<strong> ‘’haklı ve yerinde hareket’’</strong> edebiliriz. İşte tam da bu noktadan baktığımızda Carnegie, insanlarla iletişim anında <strong>‘’nasıl davranmalıyız?’</strong>’ ın pratik reçetesini sunarken,Rovere bu reçetenin derinlerine inerek felsefesini yapar. Carnegie bize <strong>‘’ insanları nasıl kazanırız?’’</strong> diye sorarken, Rovere ise kitabında insanlarla kurduğumuz bağlarda<strong> ‘’kendi içimizdeki savaşı nasıl kazanabiliriz?’’</strong> sorusuna cevap arar.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*OXwkc016dTftBffLwSCkyQ.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*MrYDoIidNM1Y4Z-iyaE7Aw.png" /></figure><p>Carnegie bize sunduğu reçetelerde<strong> ‘’ insanları eleştirme’’,</strong> <strong>‘’şikayet etme derken’’</strong> ,Rovere ise tartışmalarda açığa çıkan bu eleştiri ve kınamaların aslında bize<strong> gediklerimizi </strong><em>( yani içimizdeki acıları ve bastırdığımız yanlarımız, yaralarımız) </em>hatırlattığını ve bu gediklerin tartışma anlarında bilincimizi felç ettiğini söyler.</p><p>Carnegie bize tartışmalardan kaçınmamızı söyler:</p><blockquote>‘’…Sonuç olarak bir tartışmadan en iyi sonuç almanın tek yolunun bulunduğunu ve bunun da tartışmadan kaçınma olduğu düşüncesine vardım. Hem de çıngıraklı yılandan ve zelzeleden kaçar gibi kaçınmak gerekiyordu…’’</blockquote><p>Rovere ise bize kitabında tartışma anında açığa çıkan o kışkırtılmış öfkeyi selamlamamızı söyler. Carnegie haklı çıkmaya çalışma der.</p><blockquote>‘’Her on tartışmanın dokuzunda taraflar kendi haklılıklarına, tartışmaya başlamadan önce inandıklarından daha çok inanmaktadırlar. Tartışmayı kazanamazsınız. Çünkü kazansanız da kaybetseniz de bir şeyleri kaybetmişsinizdir.’’</blockquote><p>Buna karşılık Rovere haklı çıkmaya çalışan eski kişiliğimizi kenara bırakarak<strong> ‘’içindeki rakiple yüzleş’’ </strong>der. Carnegie bize rakiplerini bile dostça tavırla etkile derken, Rovere dışardaki rakiplerden önce içimizdeki yakın rakibi bir düşman değil de bizi büyüten iyiliksever bir usta olarak kabul etmemizi söyler.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*rIwAKVg2seNyjnLBEyJeuQ.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*OaveD6UltxtyHdQJE7Ee7A.png" /></figure><p>Bu karşılaştırmaların sonucu olarak bence şunu diyebiliriz:</p><p><strong>‘’Eğer bir insan Carnegie’nin tekniklerini sadece numara olarak yaparsa içindeki gedikleri zehir akıtmaya devam eder.’’ </strong>Oysa Rovere’nin dediği gibi içindeki yakın rakibi selamlayarak yaparsa işte o zaman gerçek bir dönüşüm ve samimiyet başlar.</p><p>Rovere ve Carnegie ikilisi size <strong>kişisel gelişim</strong> ve <strong>felsefenin</strong> birleştiği muhteşem bir analiz sunuyor.</p><p>Rovere’nin bahsettiği<strong> gediklerin toplumsal yansımalarını </strong>ve<strong> dayanışma ağlarının eksikliğini </strong>bir de Bauman üzerinden olan yazımda yarın paylaşacağım.</p><p><em>Maxime Rovere’ nin ‘’Birbirinin İyiliğini İstemek ve Birbirine Kötülük Etmek’’</em> kitabını okumayanlara veya okuyacak olanlara tavsiye ederim. Sizlere çok güzel bakış açıları sunacaktır.🤌Şimdiden iyi okumalar 📖🌸</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=da57cf26bd1e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Algoritmaların Dinlediği, İnsanların Sustuğu Bir Dünyada; Birbirimizi Yeniden Keşfedebilir Miyiz?]]></title>
            <link>https://medium.com/@sosyologungozunden/algoritmalar%C4%B1n-dinledi%C4%9Fi-i%CC%87nsanlar%C4%B1n-sustu%C4%9Fu-bir-d%C3%BCnyada-birbirimizi-yeniden-ke%C5%9Ffedebilir-miyiz-399e712c6627?source=rss-020820e0a73a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/399e712c6627</guid>
            <category><![CDATA[yapay-zeka]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[kitap]]></category>
            <category><![CDATA[dale-carnegie]]></category>
            <category><![CDATA[sosyoloji]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[SOSYOLOĞUN GÖZÜNDEN]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 03 May 2026 15:51:14 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-05-03T15:51:14.645Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4><strong>Dale Carnegie Kitap Değerlendirmesi ve İnsan İlişkilerine Dijital Çağda Kısa Bir Bakış</strong></h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*TdLAbbJphdJPAYvDS509Dw.jpeg" /></figure><p>Merhaba, 😊🖐️</p><p>Bugün sizlere insan ilişkileri hakkında samimi bir dil ile yazılmış bir eserin değerlendirmesi ile geldim.</p><p>Dale Carnegie’nin kaleme aldığı<em> </em><strong><em>‘’Dost Kazanma ve İnsanları Etkileme Sanatı’’</em></strong> , yazarın- kitabın başında da bahsettiği gibi- insan ilişkilerine ışık tutacak bir el kitabı arayışında olduğu yıllarda doğmuş bir eser olarak karşımıza çıkıyor.</p><p>Okurken oldukça keyif alıp üzerine düşündüğüm bu kitapta yazar, gerek iş ortamındaki gerek aile ortamındaki gerekse gündelik hayattaki insan ilişkilerine dair gözlemlerini teoriler yerine gerçek hayat örnekleri ile ele alarak kitabı daha samimi ve anlatımı etkileyici hâle getirmiş. Ayrıca bölüm sonlarında anlatılanların toparlandığı özet sayfalarında öğrenilenlerin akılda kalıcılığını ve hayata geçirilmesini kolaylaştırıyor.</p><p>Kitap içeriğine gelecek olursam, Carnegie aslında 1930&#39;lu yıllardan günümüze ve ilerleyen yıllarda da sık sık konuşulabilecek insan ilişkileri meselesini ele alarak günümüzde giderek daha da<strong> ‘’büyüsü bozulmuş ilişkiler’’ </strong>dünyamızı tekrardan büyüleyebilmenin reçetelerini sunuyor diyebilirim.</p><p>Kitap iş hayatından , aile hayatına, gündelik ilişkilere varan pek çok yerde insan ilişkilerini sağlamlaştırmanın iş, aile ve gündelik yaşantımızdaki iletişim süreçlerini ve yaşantımızı nasıl daha sağlıklı hâle dönüştürdüğünü kısa , gerçek hayat hikâyelerinden kesitlerle ele alıyor. Bununla beraber yine kitaptan çok sevdiğim bir metni ve kitap alıntılarını aşağıda sizlerle de paylaşmak istedim.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*t3jSCvvaoUY1x5U7CugN4w.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Vvb5oAr03pKqGOKxnqyy2Q.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*HdVZrNS5_SxT7x0ButLdoQ.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*a3EMKB7vB6Bt9Q9uToYPSw.png" /></figure><p>Bunların yanında kitabı okurken günümüz iletişim süreçleri üzerine de düşünmeden edemedim.</p><h4>NEDEN İNSANLAR BİRBİRİNE DEĞİL DE YAPAY ZEKÂYA DERT ANLATIYOR?</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*K6NRlXlQYiEs3b5MLzwkfA.jpeg" /></figure><p>Carnegie’ den bu yana insan ilişkilerine baktığımızda ek olarak artık yapay zekâlarla da iç içe olduğumuz bir dönemdeyiz. <strong>ChatGpt</strong> ,<strong>Gemini</strong>, <strong>Grok </strong>vb . <strong>yapay zekâların</strong> ortaya çıkarak iletişim dünyamıza dahil olmasıyla beraber artık günümüzde birçoğumuzun <strong>‘’bir tık’’</strong> yakınında<strong> ‘’sanal arkadaşlar’’</strong> söz konusu hâle geldi.</p><p>Bugün birçoğumuzun insan ilişkileri yerine yapay zekâlarla iletişimi tercih etmeye başlaması ve yine örneğin sosyal medya mecralarında karşımıza çıkan reelslerde <strong>‘’ChatGpt insan olsaydı…’’ </strong>,<strong> ‘’Gemini insan olsaydı…’’ </strong>başlığı altında yapay zekâ davranışlarının<strong> ‘’idealize’’</strong> edilmesi veya yine bu yapay zekâ uygulamalarını <strong>‘’kendimize ait güvenli iletişim alanı’’</strong> olarak görmemiz, bugün Carnegie’ nin aslında insan ilişkileri için sunduğu reçetelerin yön değiştirdiğinin bir kanıtı olabilir mi?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Aj7G4TMZRtAfL2OYaDropQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*9Nnpe1Y5JOrTr3y50xiLaw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*qQL7587jENahQB23KpqCOA.png" /></figure><p>Carnegie karşımızdaki insanı içtenlikle dinlememizi söylerken günümüzde insanların birbirini daha az dinler hâle gelmesi ,iletişim süreçlerinde samimiyetin kaybolması, yine Carnegie’nin kitabında bizlere bahsettiği <strong>insanlara önemli hissettirme</strong> ve <strong>beğenilme</strong>, <strong>insanlara ilgi gösterme</strong> gibi birçok<strong> nezaket eyleminin </strong>artık günümüz dijital dünyasında<strong> ‘’lüks tüketim’’ </strong>hâline gelmesiyle insanların birbirlerine karşılıksız sunabileceği <strong>dikkat ve onayı</strong> yapay zekâlardan dilenir hâle gelmiş olmamız işin en trajikomik yanı denilebilir.</p><p>Kendimizin uygulayabileceği reçeteleri yapay zekâya ellerimizle verip diğer taraftan modern hayattaki insanı iletişimin gerçekliğinden, samimiyetinden koparıp yapay zekâların şefkatine muhtaç kıldık.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*u7CwXqBeDO1VuWfWbu7DTw.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*8WCXaGaScLfU5EkHF6zsnA.png" /></figure><p>Bugün iletişim dünyasında Carnegie günümüze gelmiş olsaydı bu durumla ilgili ne düşürdü merak ettim açıkçası. Muhtemelen Gemini veya ChatGpt’ye <strong>‘’bana nasıl empati kuracağımı öğret’’ </strong>diyen insanları görünce şok olabilirdi kim bilir? Değerlendirmemi bitirmeden önce sorularla başladığım yazımı yine sorularla noktalamak istiyorum:</p><p>▪<strong>ALGORİTMALARIN DİNLEDİĞİ,İNSANLARIN SUSTUĞU BİR DÜNYADA; BİRBİRİMİZİ YENİDEN KEŞFEDEBİLİR MİYİZ?</strong></p><p>▪<strong>DALE CARNEGİE’NİN ESERİ İLERLEYEN ZAMANLARDA TAMAMEN DİJİTALLEŞEN SÜREÇLERİN VE İLİŞKİLERİN ARASINDA YENİDEN ‘’GERÇEK İNSANLARI’’ KAZANABİLMENİN BİR REÇETESİ HÂLİNE GELEBİLİR Mİ?</strong></p><p>Carnegie , insan ilişkileri üzerine harika bir başucu kitabı sunuyor. Henüz bu kitapla tanışmadıysanız mutlaka bir şans verin derim.🤌</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=399e712c6627" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[BEYAZ ZAMBAKLAR ÜLKESİ’NE ZİYA GÖKALP’İN GÖZLÜKLERİ İLE BAKMIŞ MIYDINIZ?]]></title>
            <link>https://medium.com/@sosyologungozunden/beyaz-zambaklar-%C3%BClkesi%CC%87ne-zi%CC%87ya-g%C3%B6kalp-i%CC%87n-g%C3%B6zl%C3%BCkleri%CC%87-i%CC%87le-bakmi%C5%9F-miydiniz-ebed092829d4?source=rss-020820e0a73a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ebed092829d4</guid>
            <category><![CDATA[kitap]]></category>
            <category><![CDATA[eğitim]]></category>
            <category><![CDATA[kitap-i̇ncelemesi]]></category>
            <category><![CDATA[kitap-önerisi]]></category>
            <category><![CDATA[sosyoloji]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[SOSYOLOĞUN GÖZÜNDEN]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 02 May 2026 15:30:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-05-02T15:57:29.856Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4><strong>ZİYA GÖKALP’İN FİKİRLERİ IŞIĞINDA BEYAZ ZAMBAKLAR ÜLKESİ: BİR TOPLUMSAL UYANIŞIN ANALİZİ</strong></h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*gOJgtC74HaWBjWK4ZQov1A.jpeg" /></figure><p>Merhaba,😊🖐️</p><p>Bugün sizlere önceki iki yazımda bahsettiğim kitapları daha da netleştirecek bir kitap ile geldim. Üç kitabı peş peşe okumak benim açımdan oldukça keyifliydi.</p><p><strong>‘’Beyaz Zambaklar Ülkesinde’’</strong> kitabı adını birçok kez duyduğumuz, kimilerinin çoktan okumuş olduğu, kimilerinin okunacaklar listesinde yerini alan kimilerininse henüz keşfetmediği ufuk açıcı bir kitap diyebilirim.</p><p>Kitap dili ve anlaşılırlığı bakımından kolay anlaşılır olduğu kadar bu anlaşılırlığının altında sorgulatıcı yönüyle açıkçası eser bende ayrı bir yer edindi.</p><p>Kitabın içeriğine bakacak olursak eser sadece Finlandiya’nın nasıl daha iyi bir ülke olduğunu anlatmakla kalmıyor , <strong>Ziya Gökalp’in ‘’ Türkçülüğün Esasları’’ </strong>adlı eseriyle harmanlandığında aslında <strong>Snelman</strong> ve <strong>Gökalp</strong> bağlantılarına rastlayabiliyoruz. Kitap boyunca <strong>Snelman</strong> , Aydınlara ve farklı meslek gruplarına sesleniyor. Aydınların halka öğretmekle görevli olduğunu, halkın eğitimsizliğini aydınlara bağladığı gibi süreçleri görüyoruz.</p><blockquote><strong>‘’ Sizler halkın aklını , iradesini , enerjisini ve vicdanını uyandırmak zorundasınız. Daha iyi bir hayatın nasıl kurulacağını, nasıl daha iyi yaşayacaklarını halkın en alt tabakalarına ; işçilere, köylülere öğretmek zorundasınız ’’ (syf. 41)</strong></blockquote><blockquote><strong>‘’Halkımızın eğitimsizliği ,kabalığı ,sefih düşkünlüğü ,hastalıkları ve fakirliğinin sizin ayıbınız ve suçunuz olduğunu unutmayın… (syf.42)</strong></blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*lYZGhnNmPpVvBHlr8hJzAg.jpeg" /><figcaption>syf. 41</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*VJ5_KDCF0KL2BbVdAAJolw.jpeg" /><figcaption>syf.42</figcaption></figure><p>Ziya Gökalp’ de <strong>‘’Türkçülüğün Esasları’’</strong> eserindeki<strong> ‘’Halka Doğru’’</strong> başlığında tıpkı Snelman gibi aydınları<strong> ‘’Milletin Seçkinleri’’</strong> olarak görüyor. Aydınların , aldıkları yüksek eğitimle halktan ayrıldıklarını ve tam da bu yüzden<strong> ‘’ halka doğru’’</strong> giderek<strong> halka hars (kültür/milli)</strong> götürecek olanların aydınlar olduğunu söylüyor.</p><p>Gökalp’in anlatımıyla <strong>hars(kültür/milli)</strong> sadece halktadır. Aydınlarda olan ise medeniyettir. Bu yüzden aydınlar iki sebeple halka gitmelidir:</p><p><strong>1-Halktan hars almak 2- Halka medeniyet götürmek</strong></p><p>Yine Snelman’ın <strong>din adamları</strong>, <strong>tüccarlar </strong>, <strong>askerler,</strong> <strong>yöneticiler </strong>gibi birçok kesime işlerini iyi yapmaları gerektiği üzerine yaptığı vurguları görebilirsiniz. Her biri oldukça düşündürücü başlıklardı.</p><blockquote><strong>‘’Peki aranızda kaç tane dürüst ve vicdanlı tüccar var? Aranızda dürüst aşçılar, vicdanlı duvarcılar , mimarlar , demirciler var mı? Avukatlarınızı , milletvekillerinizi, gazetecilerinizi bu milletin tuzu sayabilir miyiz ?.. ‘’ (syf. 48)</strong></blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*MqU9VgQzXhDRKj8zOaMw0g.jpeg" /><figcaption>syf.12</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*1RLIkLWYO5Z0wcVfHsaAZA.jpeg" /></figure><p>Finlerin bataklıktan bir ülke kurarken kendi <strong>‘’özlerini’’</strong> kaybetmeden <strong>modernleşme</strong> çabalarının , millet için çalışma bilinçlerinin , farklı milletlere olan saygıyı ele almasının, Gökalp’in<strong> toplumsal dayanışmanın</strong> temeli olarak gördüğü<strong> vatani ahlâk</strong>, <strong>medeni ahlâk</strong> ve<strong> mesleki ahlâk</strong> fikirleri ile de örtüştüğünü görebilirsiniz. Yine kitap içerisinden sevdiğim kısımları hem yukarda hem de aşağıda sizlerle de paylaşmak istedim.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*FZmhXVglyOdTAxIkprDwXw.jpeg" /><figcaption>syf.129</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*wnIBfJ9cp-iqOPJ_zppeLA.jpeg" /><figcaption>syf.32</figcaption></figure><p><strong>Beyaz Zambaklar Ülkesini </strong>bu açılardan okuduğunuzda kitabın aslında bir noktada <strong>Ziya Gökalp</strong> ve<strong> Atatürk’ün</strong> düşüncelerinin bir araya gelmesi ile oluşan bir ülkenin örneği olduğunu sezebiliriz.</p><p>Yine tarihimizde de olduğu gibi <strong>Snelman</strong> ve<strong> Ziya Gökalp’in aydınlar ve halk sentezini</strong> de ülkemizdeki gerek savaş sırasında yapılan<strong> maarif kongresi</strong> gerekse savaş sonrasında eğitime verilen önemi<strong> köy okullarında</strong> görebiliriz.</p><p>Köy okulları, bireyi her anlamda hayata hazırlamayı amaçlayan bir eğitim/öğretim modeli örneği olarak tarihimizde yer almıştı. Kitapta da bahsedilen okul ve eğitim modeline oldukça yakın bir örnek.</p><p>Yine bu noktalardan bakıldığında <strong>Atatürk’ün </strong>neden <strong>Ziya Gökalp’in</strong> fikirlerinden etkilendiğini ve üzerine de bu kitabı önerdiğini, <strong>Türk modernleşmesi</strong> <strong>ile Beyaz Zambakların Bağlantısı nedir?</strong> Tüm bunlar bir araya geldiğinde bize aslında bir yol ve ülke haritası sunduğunu görebiliriz.</p><p>Beyaz Zambaklar Ülkesini bir de bu gözle ve günümüz Türkiye’sini de ele alarak okumanızı öneririm. Oldukça gerçekleri yüze vuran ufuk açıcı bir eserdi.</p><p>Kitabı daha önce okuyan ama tekrar okumak isteyenler ve ilk defa okuyacaklar için şimdiden keyifli okumalar dilerim. 📖🤌</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ebed092829d4" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[▪CUMHURİYET’İN SOSYOLOJİK HARİTASI]]></title>
            <link>https://medium.com/@sosyologungozunden/%EF%B8%8Fcumhuri%CC%87yeti%CC%87n-sosyoloji%CC%87k-hari%CC%87tasi-f509d96504b7?source=rss-020820e0a73a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f509d96504b7</guid>
            <category><![CDATA[atatürk]]></category>
            <category><![CDATA[ziya-gökalp]]></category>
            <category><![CDATA[kültür]]></category>
            <category><![CDATA[kitap]]></category>
            <category><![CDATA[sosyoloji]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[SOSYOLOĞUN GÖZÜNDEN]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 01 May 2026 20:26:32 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-05-01T20:28:48.221Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>ZİYA GÖKALP VE TÜRKÇÜLÜĞÜN ESASLARI ÜZERİNE BİR DEĞERLENDİRME</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2aN6dpQoohGA4UK1wSmLVw.jpeg" /></figure><p>Merhaba,😊🖐️</p><p>Bugün sizlerle Atatürk hakkında okuma yapmışken devamında Ziya Gökalp ile devam ederek <strong>‘’Türkçülüğün Esasları’’</strong> hakkında bir değerlendirme yazmanın Atatürk ve Ziya Gökalp’in fikirlerini anlamayı kolaylaştıracağını düşündüm.</p><p><strong>‘’Türkçülüğün Esasları’’ </strong>bence zaman zaman dönüp okunması gereken günümüzde de tartışılan belli başlı birçok meseleye ve kavramlara da ışık tutan bir kitap olduğunu söyleyebilirim. Kitabın sunuş kısmında da belirtildiği gibi :</p><blockquote>‘‘Özellikle günümüzde yüzeysel, popüler ve politik bilgi kaynakları karşısında savunmasızca bilgi kirliliğine maruz kalmaları ve dolayısıyla Milli kültür ve medeniyet tarihi konularında kimlik buhranı yaşamaları muhtemel ve mümkün olan gençlerin Gökalp okuması elzemdir’’ (syf.9)</blockquote><p>Ziya Gökalp, Türkiye’de sosyoloji denildiğinde önemli ilkleri de gerçekleştiren, Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluşuna giden yıllarda etkili olan, Atatürk’ün <strong><em>‘’ Bedenimin babası Ali Rıza Efendi, hislerimin Namık Kemal, fikirlerimin Ziya Gökalp’tir’’. Dediği önemli bir fikir ve bilim adamıdır.</em></strong></p><p>Kitabın dili hakkında ise olabildiğince sade bir anlatımla yazıldığını söyleyebilirim. Anlaşılmakta zorlanılan kavramlar için parantez içi açıklamalar ve kitabın sonuna sözlük eklenmesi de okurken okuyuculara kolaylık sağlayacaktır.</p><p>Kitabın değerlendirmesi ve içerik kısmına gelecek olursak Gökalp’in bize <strong>‘’Türk milletindenim, İslam ümmetindenim, Garb medeniyetindenim’’</strong> ifadeleri ile sosyal inancımızın kurallarını açıkladığını görebiliriz. Yine Gökalp bize eserinde <strong>Türkçülük İdeolojisi</strong> sunuyor ve aslında Türk milletinin kökenine inerek Cumhuriyet fikrini daha net anlamamızı sağlayacak sosyolojik bir derinlik sunuyor. Günümüzde de çok defa karıştırılan, çarpıtılan<strong> ‘’ millet ’’, ‘’ medeniyet ’’,</strong> <strong>‘’ ümmet ’’ </strong>vb. gibi kavramların mutfağına iniyor.</p><blockquote>‘’Millet, dilce, dince, zevkçe, ve ahlakça bir olan, yani aynı şartlar altında yetişmiş fertlerden mürekkep bir topluluktur. Şu halde Türküm diyen her ferdi Türk tanımaktan başka çare yoktur.’’</blockquote><p>Gökalp’in bu sözlerinin Atatürk’ün yapmış olduğu millet tanımıyla benzerliğini aşağıdaki alıntılarda da görebilirsiniz.</p><blockquote>Atatürk’ün Türk Milleti Tanımının Temelleri:</blockquote><blockquote>Vatandaşlık Bağı: Türkiye Cumhuriyeti sınırları içinde yaşayan ve kendini Türk sayan herkes, etnik kökeni ne olursa olsun Türk milleti bütününün bir parçasıdır.</blockquote><blockquote>Kültür ve Amaç Birliği: Türk milleti; dil, kültür ve ülkü (mefkûre) birliği ile birbirine bağlı vatandaşların oluşturduğu siyasi ve içtimai bir heyettir.</blockquote><blockquote>Kader Birliği: Zengin bir hatıra mirasına sahip, birlikte yaşama arzusu ve bu mirası koruma kararlılığı gösteren insanların birleşmesidir.</blockquote><blockquote>Tarihi ve Coğrafi Bütünlük: Atatürk, Türk milletini, Anadolu topraklarının yerli ve köklü bir halkı olarak tanımlar ve “Bu memleket, tarihte Türk’tü, halde Türk’tür ve ebediyen Türk olarak yaşayacaktır” diyerek vatanın bölünmezliğine vurgu yapar</blockquote><p>Gökalp aslında eserinde bakış açısını daha net görebilmemiz için<strong> kültürü</strong> iki başlığa ayırıyor.</p><p><strong>1-Hars (kültür/milli) 2-Medeniyet( milletlerarası)</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*HwHcFd59kFK6PKt2D750_Q.jpeg" /><figcaption>syf.46</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*6sdQ6TaPqJdqeFwjgcyyXQ.jpeg" /><figcaption>syf.49</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*LgR8AydVqyKVY5_oD1htQw.jpeg" /><figcaption>syf.55</figcaption></figure><p>İşte aslında tam da bu noktalarla Gökalp,<strong> Türk harsını nasıl dilde, estetikte, ahlakta, hukukta, dinde, iktisatta, siyasette ve de felsefede </strong>koruyarak ama aynı zamanda da Batı medeniyetinden de ilim, bilim konusunda da geri kalmamamız gerektiğini de özellikle<strong> ‘’Halka Doğru’’</strong> ve <strong>‘’Garba Doğru’’ </strong>kısımlarında detaylıca açıklıyor.</p><blockquote>‘’Milli konularda, medenileşmek adı altında başkalarını taklit eden milletler, hars bakımından zayıf düşerek yabancıların kültür sömürgesi olurlar. Halk ile aydınların arası giderek açılır. Aydınlar milli harstan, halk da medeniyetten uzak yaşadığı için, o millet, gerçek anlamda çağdaş ve medeni olamaz.’’ (syf.14)</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*pu_agAdDIJBZYEL-_ahcYw.jpeg" /><figcaption>syf.62</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*yvvNpV2TEzwWASdjuoPAnA.jpeg" /><figcaption>syf.63</figcaption></figure><p>Buraya kadar okunan kısımlar kitabın diğer başlıklarının anlaşılması için de temel atıcı başlıklar olması açısından bence oldukça önemli. Bunların yanında kitapla ilgili sevdiğim, önemli bulduğum kısımları metnin bütünlüğünü de açığa kavuşturabilmesi için görsel olarak yukarda da olduğu gibi sizlerle paylaşmak istedim.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*fEyI1bGmRAjGGroK9MfLnA.jpeg" /><figcaption>syf.199</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*kG4IaG-v-kL7CP62jSRFSQ.jpeg" /><figcaption>syf.200</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*goZs706eGRe6SD2WOXi_Dw.jpeg" /><figcaption>syf.205</figcaption></figure><p>Toparlamam gerekirse bu kitap sizlere Atatürk’ün Ziya Gökalp’i neden fikir babası olarak gördüğünün ve aynı zamanda da <strong>Cumhuriyetin Sosyolojik bir haritası </strong>diyebilirim. Özellikle bugün Türkiye’ de hâlâ ikilik ve kutuplaşma yaratan fikirler söz konusu olduğu için bugünkü Türkiye şatlarını da düşünerek okurken zihninizde sorular sorarak ilerlemeniz, Ziya Gökalp ile karşılıklı Türkiye üzerine sosyolojik bir değerlendirme yapıyor hissiyatı verecektir.</p><p>Benim açımdan<strong> ‘’Türkçülüğün Esasları ‘’</strong> başucu kitabı olarak yer edindi diyebilirim. Sizler için de oldukça faydalı olacak bir eser. Şimdiden severek okuyacağınızı düşünüyorum.🤌</p><p>Okumayı düşünenler için iyi okumalar 📖🌸</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f509d96504b7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[▪BAŞARIDA GURURU FELAKETTE ÜMİTSİZLİĞİ YENMELİYİZ (Kitap değerlendirmesi)]]></title>
            <link>https://medium.com/@sosyologungozunden/ba%C5%9Farida-gururu-felakette-%C3%BCmi%CC%87tsi%CC%87zli%CC%87%C4%9Fi%CC%87-yenmeli%CC%87yi%CC%87z-kitap-de%C4%9Ferlendirmesi-5a6f16320125?source=rss-020820e0a73a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5a6f16320125</guid>
            <category><![CDATA[sosyoloji]]></category>
            <category><![CDATA[kitap]]></category>
            <category><![CDATA[liderlik]]></category>
            <category><![CDATA[kişisel-gelişim]]></category>
            <category><![CDATA[atatürk]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[SOSYOLOĞUN GÖZÜNDEN]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 30 Apr 2026 15:50:20 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-04-30T15:50:20.640Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4><em>MUSTAFA KEMAL ATATÜRK’ÜN FİKİRLERİNİN DÜNYASINA, LİDERLİK SIRLARINA VE SÖNMEYEN ÜMİDİNE DAİR SOSYOLOJİK BİR BAKIŞ</em></h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*R1K6UQ3aAry74PeMqqzTQg.jpeg" /></figure><p>Merhaba, 😊🖐️</p><p>İlk kitap ile ilgili değerlendirmeye geçmeden önce şunu söylemeliyim ki <strong>‘’Destek Yayınlarının’’ </strong>çıkarmış olduğu bu kitap serilerini çok seviyorum.🌸 Gerek sayfa sayısı bakımından gerek kolay anlaşılır kısa ama etkili diliyle gerekse çantaya kolayca atıp okunabilecek boyutu ile günlük hayatın koşuşturmalarına mola verdiğinizde ruhunuzu ve zihninizi dinlendirebilecek çok güzel bir okuma serisi.</p><p>Bu kitap serilerinde genel olarak bahsedilen isimlerin fikirlerinin en yalın haliyle kısa başlıklar altında toplanarak ele alınması ve bakış açılarını yansıtan felsefi sözleri ile de harmanlanması kişiler hakkında merak uyandırıyor diyebilirim. Bu da kitabı oldukça ilgi çekici kılıyor.</p><p>Kitabın içeriği hakkında değerlendirmeye gelecek olursam, aslında kitabın kapağında yer alan küçük kırmızı ile yazılan başlık bize kitap içindeki başlıkların sıralamasının mantığını ve kitabın ana fikrini sunuyor diyebilirim. Kitapta Atatürk’ün aile yaşantısı ile başlayan süreçleri görmekle beraber aynı zamanda aile yaşantısındaki durumlarının ilerleyen süreçlerde onun askeri hayatına, gerek aldığı kararlarda gerekse liderliği üzerindeki etkilerini de Atatürk’ün <strong>‘’kendi anlatımlarıyla’’</strong> görebiliyoruz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*l5LGiQTWlMjfMWNMw9HzDA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*9PKaMA-71-L19FmfEaCqyg.jpeg" /></figure><p>Kitabı okurken Atatürk’ün özgürlüğe, barışa ,çocuk ve gençlere, ilme verdiği önem hakkında fikir ediniyor ayrıca bölüm sonlarında ayrı bir sayfada büyük harflerle eklenen Atatürk’ün sözleri hem bölümlerde anlatılanların toparlayıcısı hem de sözler üzerinde biraz durup düşünmeyi sağlaması açısından da aslında tam da ruhunuzu dinlendiriyor dediğim nokta.</p><blockquote>Bazen bir sayfada anlatılmaya çalışılan bir sürü cümlelerin yerine kısa ama net vurucu sözler daha fazla şey anlatır…</blockquote><p>Benimse okurken <strong>en çok sevdiğim ve önemli bulduğum başlıklar</strong> Atatürk’ün <strong><em>çocuklar</em></strong><em> </em>ve <strong><em>gençler</em></strong> ile ilgili görüşlerinin anlatıldığı ve <strong><em>insan</em></strong> <strong><em>yetiştirme </em></strong>ile alakalı kısımların olduğu başlıklar oldu. Bunlar ile ilgili sevdiğim sözleri görsel olarak sizlerle de paylaşmak istedim.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*XltibUdNvgGvk3SL-1GtjQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2mGdmYgX9O1u0ADFYmHYQg.jpeg" /></figure><p>Son olarak kitabın arka kapağında kırmızı ile yazılan Atatürk’ün sözünü gündelik hayatımıza uyarlayarak bakacak olursak</p><p>Hayatta karşılaştığımız zor anlarda kendimiz mücadele edebilmeyi, başkalarına kolaylıkla sunabildiğimiz değeri kendimize de vererek, kendimize verdiğimiz değeri de ön planda tutmamız gerektiği şeklinde de yorumlanabilir diye düşünüyorum. Oldukça derin ve anlamlı bir söz.🤌</p><blockquote>Yanımızda birileri olsun veya olmasın günün sonunda hepimiz kendimizin kurtarıcısı olmalı ve değerli olduğumuzu bilmeliyiz.🌸</blockquote><p>Okuyacak olanlara şimdiden keyifli okumalar 📖</p><p><strong>Sizlerin Atatürk ile ilgili en beğendiğiniz sözler neler fikirlerinizi paylaşmak isterseniz yorum olarak yazabilirsiniz?</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5a6f16320125" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Medium Dünyasına Merhaba,]]></title>
            <link>https://medium.com/@sosyologungozunden/medium-d%C3%BCnyas%C4%B1na-merhaba-9816b9ec729e?source=rss-020820e0a73a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9816b9ec729e</guid>
            <category><![CDATA[merhaba]]></category>
            <category><![CDATA[toplum]]></category>
            <category><![CDATA[sosyoloji]]></category>
            <category><![CDATA[kitaplar]]></category>
            <category><![CDATA[değerlendirme]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[SOSYOLOĞUN GÖZÜNDEN]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 29 Apr 2026 18:10:28 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-04-29T18:10:28.643Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*fy4qTK6mk-uPngH_naJynw.jpeg" /></figure><blockquote><em>Kitaplar hayatımızdaki en iyi yol arkadaşlarıdır. Bazen satırların arasında bize kendimizi, anlatmak istediklerimizi anlatır. Bazen tamamen yeni bakış açıları sunar ve bazen de ilişkilere , topluma ayna tutar . İşte tam da bu noktalarla beraber okuduğum kitapları değerlendirmek , yeni kitaplar keşfetmek , zaman zaman hayatın hızından , karmaşasından, yoğunluğundan bir an olsun durup kendime ve zihnime alan açmak amacıyla bu sayfayı kurdum…</em></blockquote><p>Diyerek önce İnstagram’ da çıktığım bu yolu Medium’ un dünyasında daha özgür hale getirmek için artık Medium ’da da kendime bir alan açtım. Bana özgü olan bu alanda en başta da söylediğim gibi amacım kendime okuma motivasyonu sağlarken bir yandan da yeni fikirler edinmek ve edindiğim bakış açılarını ve düşüncelerimi burada kalıcı hale getirmek.</p><h3><strong>PEKİ NEDEN SOSYOLOĞUN GÖZÜNDEN ???</strong>👀</h3><p>Ben okuduğum kitaplar üzerine düşünürken notlar almayı, az ama öz okumayı, kitap sayfalarının altını çizmeyi, bazen de altını çizdiklerimi ayrıca not almayı seviyorum. Bu şekilde kitap değerlendirmesi yaparken amacım sadece teorik fikirler veya sadece kitapların konusunun anlatmak değil, içlerine zaman zaman kendi yorumlarımı da eklemek ve bunları görsel içeriklerle de desteklemek.</p><p>Umarım kendimi dinlendirmek için açtığım bu alan sizlerin de durup dinlenebileceği , hem düşünüp hem kendini , ilişkileri ve toplumu keşfedeceği bir alan olur.</p><p>Şimdiden Hoş Buldum 💕😊</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9816b9ec729e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>