<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Soyol-Orgil on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Soyol-Orgil on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@soyolorgil?source=rss-3bbd613517f8------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*tHJopGpMEyRaDWZCKTTDuA.jpeg</url>
            <title>Stories by Soyol-Orgil on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@soyolorgil?source=rss-3bbd613517f8------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Tue, 17 Nov 2026 22:46:48 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@soyolorgil/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Тэр нэг жижигхээн охин…]]></title>
            <link>https://soyolorgil.medium.com/%D1%85%D2%AF%D2%AF%D1%85%D1%8D%D0%B4-%D0%BD%D0%B0%D1%81%D0%BD%D1%8B-%D0%BC%D0%B8%D0%BD%D1%8C-%D0%B4%D1%83%D1%80%D0%BB%D0%B0%D0%BB-ffe4539e2e4f?source=rss-3bbd613517f8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ffe4539e2e4f</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Soyol-Orgil]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 29 Aug 2025 17:39:47 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-08-29T17:50:05.114Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*B_nL8E1utA2atwHR" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@eldarnazarov?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Eldar Nazarov</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>4-р ангийн жаахаан хүүхэд байхдаа хамгийн анх дурлалтай танилцаж нэг хөөрхөн охинд сэтгэл алдарч билээ. Тухайн үеийн дурсамж айхтар их биш ч гэлээ хэдхэн болсон үйл явдлууд мэдрэмж болоод үлдчихсэн одоо болтол арилдаггүй нь хачин шүү.</p><p>Түүнийг минь О.Ариунсайхан гэдэг байлаа. Манай ангид хоёр Ариунсайхан байсаны нэг нь миний зүрхийг булаасан юм. Тэр үнэхээр хөөрхөн инээдэг. Инээхээрээ хацар нь хонхойх нь хөөрхөн. Надтай адилхан хонхойдог юм байна гэж бодож байснаа санадаг.</p><blockquote>“<em>Миний хүүгийн хацар хонхойхоор хөөрхөн” гэж ээж хэлсэнээс хойш хацар нь хонхойдог хүмүүс л хөөрхөн байдаг юм байна гэж ойлгосон шиг байгаа юм.</em></blockquote><p>Нэг өдөр би ээж ааваасаа О.Ариунсайханд бэлэг авч өгмөөр байгаагаа хэлсэн юм. Тэгээд аав ээжтэйгээ хөтлөлцөөд 3,4-р хорооллын өндөр шилэн хаалгатай дэлгүүрлүү ороод “Юу өгвөл зүгээр юм дээ. Жаахан охинд үзэг өгөх юм уу” гээд ээж, аав хоёрыг ярилцаж байхад нь би шилэн лангуу дотор өрж тавьсан гоё үзэгнүүдрүү харан зогсож байлаа. Миний санаж байгаагаар диско пичень бас нэг юм хажууд нь авсан. Яг юу гэдгийг нь сайн санадаггүй. Миний хамгийн дуртай амттан бол диско пичень байлаа. Хамгийн гоё бэлэг бол диско пичень л байлаа. Бэлэгээ сонгож дуусаад ээж намайг ангид оруулахад аль хэдийн хичээл эхэлсэн байсныг бодоход хичээлийн цагаар бэлэг сонгоод явж байжээ.</p><p>Тэр үед манай анги П хэлбэрээр ширээгээ засаж суудаг байлаа. Би үүдээр ороод хамгийн захын ширээнд цонхруу харж сууна. Ангийнхаа үүдээр оронгуутаа ширээндээ суугаад хажуугийн хүүхэддээ бэлэгээ өгөөд О.Ариунсайханд өгчих гээд шивнэж хэлээд дамжуулж билээ. <em>Өөрөө өгч болоогүй л юм байхдаа хөөрхий.</em> Хичнээнч хүүхдийн гар дамжиж очсон юм бүү мэд.</p><p>Тэр өдрөөс эхлээд О.Ариунсайхан надад онцгой сайн ханддаг болсон санагддаг. Нэг өдөр бид хоёр сургуулийн хажууханд байдаг тоглоомын талбай дээр дүүжин, даажиндаж байлаа. <em>Ариунсайханы гэр нь яг сургуулийн хажууд учир тэр сааданд бид хоёр тоглох их дуртай байсан.</em> Тоглож байгаад тэр надад гэртээ цуг орохыг урив. <strong>Би үгүй гэсэн ч намайг чирсээр байгаад гэртээ оруулсан юмдаа.</strong> Би бүр доошоо өвдөгөө нугалаад суучихсан байхад чирээд гутал шороон дээр халтиран бага багаар урагшилж гарнаас минь татан явж байсныг санадаг шүү. Гэрт нь ороход ээж, эгч нь байлаа. Ээж нь уриалгахан намайг өхөөрдөж оруулаад том өрөөндөө суулгав. Миний урд цай бас боорцог тавиад “Ариукад бэлэг өгсөн хүү юу” гээд эгчтэй нь ярьж байлаа. Би том өрөөнд ганцаараа эргэн тойрноо ажиглан чимээгүй сууна. Нэг юмыг огт мартдаггүй нь эгч нь том өрөөний үүд хавьцаа байрлуулсан том толины өмнө нүүрээ будаад сууж байв. Би эгчийнх нь шаламгай гэгч хөмсөгөө будаж байгааг нь ширтэж байгаад харц мөргөлдчихөв. Надруу хараад шоолонгуй инээмсэглэхэд нь гүй мөн их ичиж билээ. Тэднийхээс би халаас дүүрэн чихэртэй гарсан юмдаг.</p><p>Төд удалгүй О.Ариунсайханы гэр нүүж надтай тоглох нь багаслаа. Хичээлдээ хоцорч ирээд, тарахаараа шууд яваад өгчдөг болсон болохоор түүнтэй уулзах их хэцүү болсон. Өдөр бүр шахуу хичээлээсээ хоцорч ирэхдээ ээж нь ангийн үүдэнд зогсоод багшид амгалангаас ирэхэд хэцүү учир хоцроод байгаагаа тайлбарлаж байхад нь би О.Ариунсайханыг учиргүй их өрөвдөж билээ. Тэдний амьдралд нэг юм болсоныг би хэлүүлэлтгүй мэдэрч байлаа. Тэгээд удалгүй тэр маань сургуулиасаа шилжсэндээ.</p><p>Цагаахан бас гэнэн анхны дурлал маань дууссан ч нандигнаж явах мэдрэмжийг надад өгсөн тэр нэг хөөрхөн охинд баярламаар санагддаг. Одоо гоё сайхан амьдарч байгаасаа.</p><p>Дурсамж бидэнд мэдрэмжээр дамжин ирдэг нь сонин шүү тээ. Тээр тэнд үлдэж хоцорсон багийн дурсамж минь бүдэг бадагхан ч гэлээ мэдрэмжээр нь дамжуулж санаж л байна. Тэр нэг жижигхээн охин 20 жилийн дараа ч дурсагдах мартагдахааргүй хөөрхөн мэдрэмжийг надад үлдээсэн гэж бодохоор сонин байгаа юм шүү.</p><p><strong>Хэн нэгний сайхнаар дурсаж бичих хэн нэгэн байхсандаа.</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ffe4539e2e4f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Яахавдээ л амьдрал]]></title>
            <link>https://soyolorgil.medium.com/%D1%8F%D0%B0%D1%85%D0%B0%D0%B2%D0%B4%D1%8D%D1%8D-%D0%BB-%D0%B0%D0%BC%D1%8C%D0%B4%D1%80%D0%B0%D0%BB-e7f7498d3384?source=rss-3bbd613517f8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e7f7498d3384</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Soyol-Orgil]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 21 Dec 2024 15:37:12 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-12-21T15:46:28.990Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*-LaMWjqhsgI4RTNR" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@name_gravity?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">name_ gravity</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Өглөөнөөс хойш жингүйдээд л яах учраа олохгүй, юу хүсээд байгаагаа мэдэхгүй хачин мэдрэмжүүд төрөөд байв. Хоол хийж идсэнийхээ дараа хэд хэд дуг хийж сэрсээр өдрийн талыг барчихав. Юу юугүй урсаад өнгөрдөг цаг өнөөдөр онцын удаан санагдаж байгааг гайхаж бодонгоо зурагтаа асаалаа. Сүүлд хэзээ ч зурагтаа асаасан юм мэдэхгүй. Яаж хар төхөөрөмжрүүгээ шилжүүлж гаргах билээ гэж бодоод амжсаныг бодоход зурагт үзээгүй нэлээд уджээ.</p><p>“Баавгай болохсон” кино орсонг хараад элдэв юм бодолгүй шууд л “Play” дарчихав. Өндөр хүлээлт байсангүй. Мөн юу гардаг тухай ч ойлголт байсангүй. Киноны дунд хэртэй нүднээс минь нулимс бөөн бөөнөөрөө урсаж байсныг бодохнээ кино надад онц гойд таалагдав бололтой. Зүгээр л үнэн санагдав. Яг л Монголчуудын амьдрал… Бүр миний туулсан амьдралын зарим хэсэгтэй адилхан ч гэмээр юм уу. Нэмэлтгүй бас хасалтгүй. Энэ чинь бид шүү дээ гэж бодогдов.</p><p>Хэзээ ч билээ мэдэрч байсан, тээр хойно орхигдон үлдсэн мэдрэмж надад эргэн ирэх шиг санагдав. Жихүүн хүйтэн, хүсэл мөрөөдөлгүй, айсан, санаа зовсон тэр мэдрэмж.</p><p>Дэнжийн 1000-ын цагаан байр гэдэг газар надад олон дурсамжийг үлдээсэн газарсан. Гоёосоо муухай нь их юм уу даа. Би гэдэг хүн 3,4 -р хороололд эмээгийнхээ дулаахан байранд өссөн хүүхэд. 5-р ангиасаа аав ээжтэйгээ хамт байхаар цагаан байр гэдэг газар ирсэн юм. Байшингууд нь цагаан ч гэлээ цаанаа л нэг гундуухан. Анх бол бүх л зүйл нь сонирхолтой, эрх чөлөөтэй санагдаж билээ. Аав ээж хоёртойгоо хамт байх гэсэн хүүхэд ганцаараа л байдаг болсон. Учир нь эцэг эх хоёр маань гэрийн бараа харахгүй өглөө гараад орой ирнэ. Би хороололд байдаг сургуульруугаа “Азиа” нэртэй дунд оврын автобусанд царай алдан гуйж, заримдаа нууцаар шургаж явна. Өдөр гэртээ ирэхэд гэр хүйтэн, хүнгүй байдаг байв. Түлэх модгүй учир зузаахан юмаа өмсөөд зурагтны антеныг нь хөдөлгөхөд жирэлзэхээ больдог зурагтаа үзэн өдөржингөө суудагсан. Миний хамгийн их айдаг мөч бол өвлийн шөнө тог тасрах байдаг байлаа. Тэр үед нь ум хумгүй гэрээсээ гарч даарч байсан ч гадаа сууна. Гэр хорооллын дунд гэрэл гэж байх биш хав харанхуй. Цастай орой харин гэрэлтэй санагддаг байлаа.</p><p>Нэг авууштай зүйл нь гэртээ ганцаараа байхдаа элдэвийг мөрөөдөн тоголдог байв. Мундаг дуучин болчихоод том тоглолтоо хийж байна гэж төсөөлөн орныхоо толгойн дээр гишгэн гараа өргөж дуулна. Бас бүжиглэнэ. Ирээдүйд мундаг хүн болно л гэж мөрөөддөг байлаа. Надад бүтэн тоглоом байдаггүй байв. Яг надад зориулж тоглоом авч өгч байсныг нь би олигтой сайн санадаггүй юм. Ихэвчлэн хөзөр, шагай хоёроор тоглоно. Тэрэндээ ч дуртай. Хөзөрүүд, шагайны эсрэг байлдаж өгнө шүү дээ. Төсөөлөлд минь хөзөрнүүд “Alice in wonderland” кинон дээр гардаг шиг амьтай зүйлс байлаа.</p><p>Түлэх түлээгүй байна гэдэг галлаж дулаацдаг айлд хэцүүхэн зүйл. Манайх түлээгээ ганц ганцаар нь авдаг учир түлээ дуусвал аав ээжийг хүлээхээс аргагүй. Гэрт хамгийн түрүүнд ирдэг би түлээгүй суух өдрүүд олон байдаг байв. Бүр их даарвал гадаа гарч ойр хавиар дэл сул хэвтэх жижигхэн модны холтоснуудыг цуглуулан түлнэ. Тэр нь асах гэж зовох хэрнээ маш хурдан шатаад дуусчихна. Багахан ч гэсэн гал гаргахаараа пийшэнд хөлөө наагаад жаахан дулаахныг мэдэрдэг байлаа. Орой болж үүдэнд хөлийн чимээ гарах бүрт аав эсвэл ээж юм болов уу гэж сэтгэл догдлон хүлээнэ. Ихэвчлэн манай хөрш айлынхан байдаг даа. Аав ирэхдээ 1 шуудай модтой ирнэ. Ээж харин нэлээд оройтож ирнэ. Гэрийнхэн бүгд ирсэн үед сэтгэл нэг л тайван. Нөгөө хөндий хоосон гэр маань дүүрээд л ирдэгсэн.</p><p>Миний багаасаа ойлгодоггүй байсан нэг зүйл нь хэрүүл байдаг байв. Аав, ээж үе үе маргалдаж хэрүүл хийнэ. Тэгэх бүрт нь би дотороо “яагаад зүв зүгээр сайхан байж болдоггүй юм болоо? Яагаад ингэж байдаг юм болоо?“ л гэдэг бодол төрдөг байлаа. Хэрүүлийн дараах нөхцөл байдлыг үзэн яддаг байв. Аав, ээж аль аль нь намайг анхаарахгүй байгааг тэр үед бүр ч ихээр мэдэрнэ.</p><p>Нэг удаа унтаж байгаад сэртэл гэрэл асаалттай ээж оёдлын машин дээрээ юм оёод завгүй сууж байв. Аав гал түлж байгаа бололтой цааш харан юм хийнэ. Нэлээд орой болсон тул би нүдээ нухлан өндийвөл аав үнс асгахаар гарав. Ээж босоод гэрийн хаалгыг дотроос нь түгжчихэв. Би гайхсан ч тэр хоёрыг муудалцсанг ойлгож байлаа. Аав хаалга балбаастай. Би босох гэсэн ч ээж битгий гэв. Аав уурлав бололтой балбахаа больж цонх дугарч жижиг цонхоор авиран гэрт орж ирлээ. Орж ирээд ээжрүү дайрав. Заамдаж авах бол тэр хоёрын хайрын хэл болсон шахуу зүйл. Тэр дүр зургийг харахад надад үнэхээр хэцүү байсан бөгөөд хорвоо дээрх хайрладаг хүмүүс минь ийм үйлдэл хийж байгааг харах жигшмээр бас гомдмоор байж билээ. Маргааш нь ээж ажилдаа явсаны дараа ундуй сундуй болсон гэртээ аавтай цуг сууж байв. Аав надруу хараад чи сэрүүн л байсан юм байна лээ шд. Тайлаад өгчихгүй яасан юм? Чи аавдаа хайргүймуу гэж асууж байсан нь мартагдахгүй том дурсамж болжээ. Би хэлэхийг хүссэн олон зүйлс дотор минь байсан ч надаас юу ч гараагүй. Надад шударга бус, бас тэнэг санагдаж байсан.</p><p>Ер нь гэр хорооллын амьдрал хүүхдүүдийн хувьд хүндхэн байдаг. Илүүг мэдэхгүй учраас амьдралдаа дасан зохицоод л амьдарцгаана. Өвөл нусаа татан усанд явах, гудамж дахь дээрэлхэлт, буруу хүүхдүүдтэй нийлж буруу замаар явах хамар дор нь л байж байдаг зүйлс. Аав ээж гудамд зодуулаад ирсэн хэдэн тохиолдлыг би мэднэ. Одоо бодохнээ яасан ч төвөгтэй амьдрал вэ дээ гэж бодогдохоор. Гэр бүлийн амьдралаас айдаг айдас минь эндээс эхтэй шиг санагддаг юм. Хайртай гэж хэлээд бүрэн хайрлаж чадахгүй зовоож амьдруулаад байвал яанаа гэдэг айдас намайг байнга л дагаастай байдаг болсон шиг… Би аав шигээ хүн болохгүй юм шүү гэж өөртөө байнга хэлдэг байлаа. Магадгүй аавын минь надад хамгийн сайнаар нөлөөлсөн зүйлсийн нэг нь тэр бодол байх. Аав тамхи татна, архи уухаараа дөвчигнүүр зантай. Би тамхи татаж үзсэн ч ороогүй. Согтсон ч элдэв асуудал үүсгэж явсангүй. Учир нь би аав шигээ баймааргүй байна. Үүнийг сонсвол гомдох л байхдаа хөөрхий.</p><p>Аав ээж минь хэрэндээ их хичээдэг ч амьдрал нь олигтой болоогүй юм. Хүүхэд байхад амьдралд ойлгомжгүй санагддаг байсан зүйлсийг одоо бодохнээ ойлгож болмоор бодогддог. Хааяа эцэг эх хоёрыгоо өрөвддөг шүү. Тэд чадлаараа л хичээцгээсэн байна шүү дээ гэж. Бүгд л анх удаа амьдарч байна гэдэг үг л тэр хоёрыг хайрлах шалтгаан минь болдог юм. Нээрээ л бид бүгд л анх удаа амьдарцгааж байна.</p><p>Учраа мэдэхгүй хүүхэд байснаа бодоход их хол яваад иржээ. Олон үйл явдал дунд өөрийгөө алдчихгүй яваад ирсэндээ өөрөө өөртөө талархмаар санагддаг юм. Амьдрал ер нь олон хэлбэртэй байж болох юм шиг. Одоо бид ямар ч хэлбэрт нь тааруулан амьдарч байж болох. Хамгийн гол асуулт нь чи ямар хэлбэрийг бүтээхийг хүсч байна вэ? гэдэг нь чухал мэт. Бүтээхийг хүсч байгаа амьдралаа өөрийн гараар алхам алхамаар бид бүтээж чадна. Нээрээ шүү бид чаддаг. Хэн нэгэнд гомдоллохгүйгээр. Тунихгүйгээр. Буруутгахгүйгээр. Өөрөө өөрийнхөө төлөө хичээх. Чи өглөө эрүүл сэрж нүдээ нээж л байгаа бол ямар ч амьдралаас өөрийн хүссэнг бүтээх бүрэн боломжтой гэдэгт эргэлзээгүйгээр итгэнэ. Амьдрал баялаг. Муухай зүйлс олон ч гоё сайхан нь түүнээс ч олон гэдэгт л итгэж амьдарцгаая.</p><p>Яг одоо хэцүү санагдаж байгаа бүхэнд халуун дулаан тэврэлт илгээе. Түлэх түлээгүй даарч байсан ч сэтгэлийн галаа битгий унтраагаарай. Улам өрдөөрэй.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e7f7498d3384" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Өөрчлөлт, шинэчлэлт бол цор ганц ҮНЭН]]></title>
            <link>https://soyolorgil.medium.com/%D3%A9%D3%A9%D1%80%D1%87%D0%BB%D3%A9%D0%BB%D1%82-%D1%88%D0%B8%D0%BD%D1%8D%D1%87%D0%BB%D1%8D%D0%BB%D1%82-%D0%B1%D0%BE%D0%BB-%D1%86%D0%BE%D1%80-%D0%B3%D0%B0%D0%BD%D1%86-%D2%AF%D0%BD%D1%8D%D0%BD-120ee3aad1a3?source=rss-3bbd613517f8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/120ee3aad1a3</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Soyol-Orgil]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 17 Jun 2024 16:38:36 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-06-17T16:50:22.483Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*a4v_PYiiyz9CEsTp" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@loic?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Djim Loic</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>2021 он ихэд хэцүүхэн байсан санагддаг юм. Гадаа халуун ч сэтгэлд хүйтэн тийм нэг хачин өдрүүд байсандаа. Хуучин зүйлсээ ухаж байгаад blogspot дээрх тухайн үеийн бичвэрээ олов. Нээрээ л тийм байсан даа гэж сануулах шиг.</p><p><em>10/3/21 4:22 AM</em><br>Юм бүхэн нэгэн хэвийнээрээ байдаггүй юм байна гэдгийг мэдэрч эхлэх нь айдас төрүүлэм бас зугаатай зүйл аж. “ Юм бүхэн өөрчлөгддөг”. Харгис хэрнэээ үгүйсгэх аргагүй үнэн.</p><p>Өнгөрсөн 1 жилийн хугацаанд амьдралд минь багагүй өөрчлөлтүүд гарчээ. Дуртай байсан ажлаасаа гарч найзуудтайгаа өөрийн компанийг байгуулаад л. Өөр бусад зүйлсийг хойш нь тавьж зөвхөн компани, ирээдүй, зорилгын тухай ярьдаг, боддог болсон байв. Өөрчлөлт нэхэх шиг гунигтайхан байсан миний амьдрал агшин зуур чихэр шиг амттай болсоноо хоромын дотор нэгэн хэвийн болж эхлэв. Гэхдээ өөр гарц байсангүй зүтгэсээр, явсаар л …</p><p>Нэг өглөө сэрэхэд илбийн юм шиг өөрчлөгдөөгүй ч бага багаар өөрчлөлтийн салхи ирж буйгаа шивнэсээр л байлаа. Бидний хоорондоо ярьдаг зүйл өөрчлөгдсөн байлаа. Зорилго биш хэрхэн амьд үлдэх тухай, мөрөөдөл биш юу хэрэгтэй тухай… Энэ бол өөрчлөлтийн өмнөх түнэр харанхуйд хаалгаа эрэн алхаж буй хүүхэдтэй төстэй үйл явдал байсан. Яах уу? Яаж аргалах уу? Яаж аргацаах уу?</p><p>Шинэ хүмүүстэй уулзаж өөрчлөлтүүд бий болж байлаа. Шинэ зүйл турших ёстой болж өөрчлөлтүүд бий болсоор байлаа. Мэдэхгүй зүйлээ ярьдаг болох ёстой өөрчлөлтүүд гарч байлаа. Өөрчлөлт ёстой нэг нүүр нүдгүй балбах цасан шуурга шиг давшилж эхэлсэн. Цасан шуурга дунд буруу зүгрүүгээ төөрч яваа хүний дотор ч даваад гарах тухай бодол оршсоор байдагтай ижил даваад гарах хүч тухайн үедээ байсан. Энэ бол тэмцэлдээнт үе байлаа. Хэн нь хэнийхээ дээр гарч ялах тухай… Энэ бол бороонд гал асаах тухай… Өөрчлөлт бол бороо. Бүгдийг норгоно. Гал нь бидний итгэл, найдвар. Хамгийн тэнэг нь бороо ялдаг шүү дээ.</p><p>Манай баг тарах шийдвэр гаргав. Гэхдээ миний дотор унтраагүй үлдсэн жижигхэн цог байсан юм. Цааш үргэлжлүүлэх шийдвэрийг би хийж, бусад маань замаа хөөх болов. Өөрчлөлт чи яллаа.</p><p>Түүний ялалт бидний ухаарал байдаг. Солонго татан манан арилахад бүх зүйл цэлмэх шиг тод томруунаар алдаагаа ухаарч эхэлдэг. Би ч алдаагаа ухаарах шиг, харах шиг санагдав. Алган дээрээ үүлийг тавьж байгаад хэдэн талаас нь сониучирхаж буй мэт. Энэ ухаарал дэндүү үнэ цэнэтэй санагдсан ч цэлмэсэн тэнгэр бага багаар барайж байгааг анзаарав. Өөрчлөлтийн салхи ирж буйгаа шивнэх шиг… Юу үнэн өөрчлөгдөх нь үнээн.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=120ee3aad1a3" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Хамгийн гоё дуудлага]]></title>
            <link>https://soyolorgil.medium.com/%D1%85%D0%B0%D0%BC%D0%B3%D0%B8%D0%B9%D0%BD-%D0%B3%D0%BE%D1%91-%D0%B4%D1%83%D1%83%D0%B4%D0%BB%D0%B0%D0%B3%D0%B0-a790f4729f3d?source=rss-3bbd613517f8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a790f4729f3d</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Soyol-Orgil]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 28 Feb 2024 16:05:08 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-02-28T16:07:56.981Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*nbAXgCTNPyTJLiBm3Vlg-A.jpeg" /><figcaption>Photo by <a href="https://unsplash.com/@dyuha">Dyu — Ha</a></figcaption></figure><p>“Хэн нэгэн нас баржээ. Би учиргүй их гуниглаад л… Танихгүй 2 хүн боодолтой юм задалж харуулахад хуучны гэмээр хувцас нямбай эвхсэн байв. Нэлээд хуучирсан нь нүдэнд илт. Түүнийг хараад яагаад ч юм өрөвдөөд бас харамсаад нулимс минь гарчихав. Ээжийгээ л бодоод байв” ингэж зүүдлэн нүдэндээ нулимастай нүдээ нээв. Зүүд байжээ.</p><p>Тэнгэр сайхан цэлмэг харагдах ч цаанаа л нэг зэвхий санагдаад дотор нэг л хачин. Зүүдэндээ харсан зүйлсийг бүдэг бадаг санаж байгаа хэдий ч мэдэрсэн мэдрэмж нь арилахгүй гүн юм. Зүүдэнд ээж бодогдоод байсныг нэхэн санаад айдасд автчихав. Хамгийн түрүүнд утасаа шүүрч аваад ээжрүү залгалаа. Болдоггүй…</p><p>Дахин дахин залгалаа болдоггүй… Ээжээсээ ихээ хол амьдардаг учраас холбоо барих боломж хэдхэн арга байдаг юм. Ойр хавьд нь өөр таних хүн байхгүй учир дэмий санаа зовоод л чатыг нь цаг тутамд нээж харав. Болдоггүй…</p><p>Цагийн зөрүүнээс болоод энд өглөө болж байхад тэнд шөнө болж байдаг учир унтаж байгаа байх гээд өөрийгөө тайвшруулав. Оройг хүлээлээ. Яах ийхийн зуургүй өнгөрчихдөг цаг нь явж өгдөггүй. Яаж орой болтол тэсэх учраа олсонгүй. Төвлөрч ажиллана гэдэг бэрх даваа санагдаад юм ч хийхийг бодсонгүй. Орой нь залгасан ч мөн л болдоггүй…</p><p>3 хоног огт холбоо байхгүй таг… Олон мэдрэмжүүд холилдож орж ирээд толгой тархи ажиллахаа байгаад ганц бодогдох зүйл нь чатны хариу. Дүүгийн snapchat-руу олон утаа залгав. Мэйлрүү нь мэйл бичив. Гадаад дугаарлуу нь залгалаа. Болдоггүй…. Ээжийг бодох бүрт зүрх хүчтэйгээр хурдан хурдан цохилоод нэг л тавгүй…</p><p>“Би юу хийж өглөө”. “Яаж баярлууллаа”. “Яагаад уурлаад байсан юм болоо” гээд л элдэв бодол л эргэлдэх юм. Өөрийгөө сатааруулах бүх л зүйлийг хийв. Жаахан гунигтайхан дуу сонсвол унаад ирэх бэлэн нулимс…</p><p>Дахиад 5 хонов. Утасны дуудлагаас би айж эхлэв. Хэн юу гэж залгах бол гэж бодогдоод… Утас дугарч байгаа ч юм шиг хааяа нэг чихэнд сонсогдоод түгшүүртэйгээр утасаа харна. Бүртгэлгүй дугаар байхвий гэж айгаад байх шиг. Би залгаад л байв. Болдоггүй…</p><p><strong>Нэг өглөө дүүгийн snapchat-аас залгав.</strong> Би айх бас баярлахын хооронд хурдан гэгч нь авлаа. Хамгийн түрүүнд “Та хоёр зүгээр үү?” гэж асуухад дүүгийн минь “Зүгээр ээ” гэх удаан, тайван хоолой намайг ямар их баярлуулсан гээч.</p><p>Ээж дугаараа сольчихсон мөн ажилтай байсан учир интернет огт ороогүй гэнэ. Дүү snapchat-ынхаа notification-ыг хаачихсан учир мэдээгүй гэнэ. Би энэ бүгдийг сонсоод цаанаасаа инээд хүрээд…. Олон олон зүйлийн талаар эргэцүүлсэн 7 хоног байв. Магад би мартчихаад байсан, анзаарахгүй байсан зүйлсийг минь сануулсан явдал болов. 2024 оны 2 сарын 27-нд авсан тэр өглөөний дуудлага амьдралдаа авч байсан хамгийн гоё дуудлага болсон юм. Өмнөх асуудлууд минь юу ч биш байсныг өөр өнцөгөөс нэг харж үзэв.</p><p><strong>Одоо л би тайвширлаа….</strong></p><p>Нар өмнөх өмнөхөөсөө илүү хурц гэрэлтэй байх шиг….</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a790f4729f3d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Би чамд зүгээр л итгэж байна…]]></title>
            <link>https://soyolorgil.medium.com/%D0%B1%D0%B8-%D1%87%D0%B0%D0%BC%D0%B4-%D0%B7%D2%AF%D0%B3%D1%8D%D1%8D%D1%80-%D0%BB-%D0%B8%D1%82%D0%B3%D1%8D%D0%B6-%D0%B1%D0%B0%D0%B9%D0%BD%D0%B0-a6dcac882c45?source=rss-3bbd613517f8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a6dcac882c45</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Soyol-Orgil]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 16 May 2023 17:15:51 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-05-16T17:15:51.757Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*5qnzq8-3TfE7v3nJUVGmzQ.jpeg" /></figure><p>Сайн уу, чи сайн биз дээ. Ажилдаа яваад л, ажлаа хийгээд л амьдарч байна уу? Хааяа ядарталааа ажиллаж, зүтгэж, хорвоогийн бор хоногуудыг сөрөөд л явж байна уу? Ядарч байна уу? Хааяа нэг найзтайгаа хамтдаа сууж инээлдээд л, амьдралын тухай эргэцүүлэн ярилцсаар сууна уу? Найз нь ч ялгаагүй дээ. Амьдарч л явна. Гэр бүл нь сайн биз дээ? Хүүхэд нь өвдөж зовоогүй биз? Би яахвээ ганц биеэрээ л явж байна. Хэзээ гэр бүлтэй болохоо мэдэх юм ч алга. Ганцаараа явсаар залхаж байгаагаа бол мэдэж байна. Болох биз дээ. Чиний ажил дажгүй юу? Юу хийж байгаа вэ? Бүтэмжтэй байгаасай гэж би чин сэтгэлээсээ хүсч байна. Найз нь бас санасанаа бүтээчихгээд л хичээж л явна. Зорьж явахад болох биз дээ. Хүн юм гэсэндээ бас хүнээс сэтгэл, халамж гуйгаад байдаг болсоноо анзаарлаа. Яаж байгаа юм болдоо мэдэхгүй юм. Урам хугарах үеүд хэр тохиолдож байна? Найзад нь бол өдөр бүр шүү дээ. Ажил бүтэхгүй үеүдийг инээж байгаад давдаг болсон. За болно шдээ гээд өөртөө хэлчихэд л сэтгэл санаа хэвийн болчихдог. Амар ч юм шиг. Харин ойр дотны хүмүүс өөр юм шиг ээ тээ. Хааяа тэдэнд гомдоод байдаг болсон. Ойрынх учир бүгдийг үнэнээр нь л хэлж байгаа байх гэж өөртөө хэлдэг ч тэгээд цаанаа л нэг гуниг төрдөг дөө. Чи сүүлд хэзээ хүнд гомдов? Мэдээж гомдох хэрэггүй л дээ. Хэлэх амархан л юм. Бид нэг нэгэндээ ямар их хатуурхдаг юм бэ тээ? Чи тэгэж бодож байсан уу? Дотно гэдэг хүмүүсээсээ бид зүгээр л энгийн зүйлийг хүлээдэг юм шигээ. Тээ? Зүгээр л би чамд итгэж байгаа шүү. Чи чадна аа гээд чин сэтгэлээсээ хэлэхийг хүлээдэг юм шигээ. Чин сэтгэл нь байхгүй бол тэрийг хэлэх нь утгагүй л болчих байх л даа тээ. Би сүүлд нэг эвент дээр 10-р ангийн залуутай хэсэгхэн ярьж зогссон юм. Тэр залуу өөрийн мөрөөдлийн талаар, зорилгын талаар, 25 насандаа тэрбумтан болох тухай ярьсан юм. Би дотороо юу бодсон гээч “Чи яг чадах юм уу?” гэж. Хэцүүшдээ. 25 насандаа тэрбумтан болохын тулд чи юу хийж байгаа вэ? гэж асуухад нүдээ эргэлдүүлнэ. Би чадахгүй гэж дүгнэсэн учраас тэр залуу миний хувьд хий хоосон мөрөөдөгч болчихсон. Гарч яваад алхах замдаа би тэр яриаг дахин дахин бодоод л явлаа. Инээд ч хүрэх шиг. ‘Хүүхдүүд’. Хэд хоногийн дараа би өөрийн хийж буй ажлын талаар нэгэн цагт дотно найзууд явсан ахтай ярьлаа. Тэр ах маань надаа юу гэж хэлсэн гээч “Хэцүүшдээ. Сайн л бодохгүй бол хэцүү л юм байна даа“ гэж. Нээрээ л сайн бодохгүй бол болохгүй шүү дээ. Үнэн юм чинь. Би тэр хүний дотор юу болж байгааг гадарласаан. Харин би нөгөө 10 жилийн хүүхдийн оронд өөрийгөө сууж байгаагаар мэдэрсэн. Егөөтэй л мэдрэмж төрч байсан даа. Яагаад хүсэл мөрөөдлийг бид ингэж урж тасдаад байгаа тухай бодов. Сэтгэлийн дэм өгчихөд биднээс юу уначих гээд байгаа тухай эргэцүүлэв. Тэгээд би бодлоо. Нөгөө 10 жилийн хүүхдийн өмнөөс харж байгаад “Би чамайг чадна гэдэгт чин сэтгэлээсээ итгэж байна. Хөдөлмөрлөж өөрийн хүсэл мөрөөдлөө бодитой болгоорой за юу” гэж хэлээд инээмсэглэн тэвэрмээр санагдсан. Хүсэл мөрөөдөл, зорилго толгойдоо тээж яваа хүн бүрт хэлмээр санагдсан. Чи чаднаа залуу минь гэж. Чиний хийж байгаа зүйлийг би бүр сонирхон асуумаар байна гэж. Яагаад яагаад яагаад гэж дахин дахин асуумаар санагдсан. Ямар их урамтай ярих болоо. Даанч бид тийм ч төгс биш ертөнцөд амьдарч байна. Нэг нэгнээ хэмлээд ч болтугай өөрсдийгөө хөөргөөд л амьдрахаас яахав дээ тиймээ. За арай deep юм ярьчихав уу даа. За өөр юм яръя. Чи юу хийж байна аа? Юунд зорьж байна аа? Юунд итгэж хүсч байна? Чи итгэж байгаа бол чадах байхаа. Чи хийгээд эхэлчихсэн бол чи хүрэх байхаа. Би чамд зүгээр л итгэж байна … Хэлэх нэг хэрэг л дээ. Хичээхгүйгээр үнэнээсээ би итгэж байна. Тэгээд л боллоо. Найз нь байхад чи сэтгэлийн дэмээр л дутахгүй шүү амлая…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a6dcac882c45" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Сэтгэлийн дуудлага хангинана. Хариулах уу?]]></title>
            <link>https://soyolorgil.medium.com/%D1%81%D1%8D%D1%82%D0%B3%D1%8D%D0%BB%D0%B8%D0%B9%D0%BD-%D0%B4%D1%83%D1%83%D0%B4%D0%BB%D0%B0%D0%B3%D0%B0-%D1%85%D0%B0%D0%BD%D0%B3%D0%B8%D0%BD%D0%B0%D0%BD%D0%B0-%D1%85%D0%B0%D1%80%D0%B8%D1%83%D0%BB%D0%B0%D1%85-%D1%83%D1%83-3625b71c99ea?source=rss-3bbd613517f8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3625b71c99ea</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Soyol-Orgil]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 08 Apr 2023 19:32:41 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-04-08T19:32:41.012Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>2012 оны шинэ жилийн үдэш манай гэрт нам гүм байв. Амьдарч байсан учир манайх гэх нь зүйн хэрэг. Гэвч нагац эгчийн гэр л дээ. Баярын уур амьсгал байсангүй. Элдэв юм ч цуглуулсанчгүй. Гэр нэг л хөндий хоосон. Би том өрөөний зурагтны доор орой болгон жижиг өрөөнөөс гудас чирж ирэн засна. Нэгэнт баяр байхгүй учир эгчийг унтахаас өмнө гудасаа авч амжив. Эгч өрөөндөө унтахаар орж гэрэл унтрав. Удалгүй он солигдох агшин ирлээ. 10, 9, 8,7 ... <strong>агаар дээр он гаргана аа</strong> … 6, 5, 4, 3 … 2, 1. Happy new year! Шинэ жилийн мэнд хүргэе гэж телевиз дотор орилохтой зэрэгцэн би гудас дээрээ хэдэнтэй харайж байснаа санадаг юм. Сургуулиа төгсөөд тусдаа ганцаараа амьдарч эндээс явах тухай хүслээ бодож гэрт биш агаар дээр он гаргаж буй “царай нь” энэ юм. Болдог бол нисчихмээр байсан байх. Муухай даа биш, хэцүү дээ биш <strong>зүгээр л ганцаар амьдарч үзэх, жинхэнэ “эрх чөлөөт” хүн болох гэсэн хүүхдийн мөрөөдөл байв.</strong></p><p>2014 оны хавар төгсөх курсын оюутан би дипломын ажил гээд их л завгүй гүйж байв. Сургуулиа удахгүй төгслөө дөө гэсэн бодол тархинд минь байнгын эргэлдээстэй. Төгссөний дараа юу хийх эсэхээ ч мэдэхгүй зурагтын мэдээн дээр чухлаар ярьдаг ажилгүйдлийн түвшинг би нэмж графикыг өсгөх гээд ч байгаа юм шиг дарамттай үе байлаа. Нэг л зүйлээс хоцорчих гээд байгаа мэдрэмжээсээ болж дипломоо ч аваагүй үедээ хэд хэдэн компанид CV-гээ илгээж, ярилцлаганд орчихсон. <strong>Ажилтай л болохгүй бол болохгүй гэж хаа нэгтэйгээс надад шивнээд байв.</strong></p><p>Капитрон банкны ярилцлага 3 удаа болов. 1 хүний нөөц, 2 менежер, 3 дахь нь “том” захирал нь байв. Нэлээд настай байрын ах мааш том ширээнд суучихсан намайг харалдаа суулгав. Надад зөвлөгөө өгч байсан ч яг юу хэлсэнг нь санадаггүй нь тоогүй хэрэг. Ингээд капитрон банк надад анхны минь ажлын санал тавив. Гэвч миний сэтгэлд Скайтел компанид орох хүсэл байлаа. Учир нь тэнд илүү сонирхолтой зүйл хийх нь тодорхой байсан юм. Харамсалтай нь Скайтел дээр 2 удаа ярилцлага хийсний эцэст надад хариу өгөхгүй л байлаа. Ингээд Капитрон банкинд ажлын гэрээ хийхээр гэрээсээ хамгийн дуртай шоо дөрвөлжин хээтэй, богино ханцуйтай, цагаан цамцаа өмсөөд цүнхээ үүрэн халдвартаас цирк хүртэл алхав. Гадаа нэг л бүүдгэр. Би сандарч байв. Зөв зүйл хийж байгаа эсэхдээ эргэлзэнгүй бодлууд толгойд эргэлдсээр. Циркийн хажууханд байрлах Капитрон банкны оффис дээр ирлээ. Үүдээр нь орохтой зэрэгцэн гадаа бороо шаагиж эхлэв. Хөөрхөн инээмсэглэдэг ресепшин охин надад ихэд таалагдсан юм. Нэрээ хэлээд хүлээлгийн сандал дээр суухад гадаа борооноос зугтсан хүмүүс нааш цааш гүйлдэнэ. 2 хүн суугаад дүүрэх хэмжээний сандал дээр би нэг л багтахгүй байгаа мэт их л тухгүй. Намайг хүлээж байхыг хүссэн тухай “хөөрхөн ресепшин” охин аргадангүй хэлэв. Үүдний тэр сандал дээр 1 цаг сандарч тэвдэн танихгүй тэр хүнийг хүлээнэ гэдэг хачин мэдрэмж байлаа … Ажилд авах хүн маань уулзалтанд орчихсон учир хүлээж байхыг дахин дахин сануулсаар л байв.Хаа нэгтэйгээс “хэрэггүй дээ” гэж шивнээдхэв. Ресепшин охин дээр очоод “<strong>Намайг өөр ажилтай болчлоо гээд хэлчээрэй</strong>” гээд гараад явав. Гадаа бороо орсоор л.</p><p>2016 онд Скайтел компанид ажиллаад 1,6 жил болчихсон байв. Олон үйл явдлуул өөд уруугүй солигдсон, олон зүйлийг сурсан хугацаа өнгөрөв. Азтай нь Скайтел компанийн :rebranding хийгдэж компани нүүрээ угаасан мэт болсон сонирхолтой үеүдэд би ажиллаж байлаа. Баяртай байлаа. Бизнес хөгжүүлэлтийн албанд харъяалагдаж ажиллах боломж олдсон нь мөн л азтай хэрэг юм. Гэвч би өөрийн ирээдүйн тухай нухацтай бодох болов. Өдрөөс өдөрт бичиг цаастай зууралдах ажлууд ихсэх шинжтэй. Санаа зовж байлаа. Би яг юу хийж чаддаг хүн болох гээд байна вэ? Код бичмээр байна уу? Менежер болно гэж зүтгэх юм уу? Хариулт нь бүгд үгүй болж таарав. Дараагийн нүүдэл минь миний бүхий л амьдралд том нөлөөтэй гэдгийг би мэдэж байв. <strong>Хаанаас ч юм мэдэхгүй нэг хоолой надад өөрчлөх ёстой гэж шивнэж байв.</strong></p><p>Би дээрх бүх дуу хоолойг нухацтайгаар авч үзэж үйлдэл хийж байв. Тэдгээр үйлдлүүд амьдралыг минь зөв ч, буруу ч талруу өөрчилжээ. Ямартай ч өөрчилжээ. Ганцаараа амьдрах мөрөөдөлтэй бяцхан Соёлоо мөрөөдлөө биелүүлсэн. Капитрон банкны ажлаас татгалзсан орой нь Скайтелаас залган ажилд авах болсоноо дуулгасан. Скайтелиас гарч өөрийн хийдэг зүйлийг илүү сонирхолдоо тохируулан өөрчилөхөөр шийдсэн гэх мэт үйлдлүүд өнөөдрийн Соёлоог бий болгож тодорхойлжээ. Дээрдсэн, муудсан гэж ярих илүүц биз. Ямартай ч хувьсан өөрчлөгдөж өөрөө өөрийгөө шинэчилж байв. Сэтгэлийн дуудлагадаа хариулсаны нөлөөгөөр шүү дээ. Харин та тэр дуудлагад хариулахыг хүсч байна уу?</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3625b71c99ea" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[№1 Хувийн бизнес: Оршил]]></title>
            <link>https://soyolorgil.medium.com/%D1%85%D1%83%D0%B2%D0%B8%D0%B9%D0%BD-%D0%B1%D0%B8%D0%B7%D0%BD%D0%B5%D1%81-%D0%BE%D1%80%D1%88%D0%B8%D0%BB-ada79c16e56?source=rss-3bbd613517f8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ada79c16e56</guid>
            <category><![CDATA[startup]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Soyol-Orgil]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 23 Jan 2022 17:08:31 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-02-23T15:50:58.028Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Хэрээ мэдэхгүй хурган амбиц надад бий гэдгийг оюутаны 2-р курсээсээ хүлээн зөвшөөрч эхэлсэн юм. Оюутны програмчлалын клуб-т гишүүнээр элсээд “клубын ахлах‘ хүртэл 2 жил зүтгэсэн. Эргээд харахнээ оюутан насаа тэр чигт нь ‘клуб клуб’ гэж өнгөрөөсөн байдаг юм билээ 😅. Бас л хэнхэг байгаам шүү.</p><blockquote>Гэхдээ энд нэг зүйлийг онцолж хэлэхэд би онц сурдаг оюутан байгаагүй. Сургалтын агуулга надад огтхон ч таалагддаггүй байсан тул зөвхөн ‘дуртай’ хичээлээ хийдэг байснаар тааруухан голчтой төгссөн. Дараа нь харамссан.</blockquote><p>Анх удаа ажил хийж үзээд тэсч үлдэхэд хэцүү санагдах олон зүйл тохиолдож байлаа. Туслаад дэмжээд заагаад өгөх хүн ойр орчимд бараг л байсангүй. Азаар дажгүй хүмүүстэй хамтран ажилладаг байсан тулдаа учраа олж дараа дараагийн сонголтуудыг хийсээр... Том компани, жижиг компани, олон салбарт үйл ажиллагаа явуулдаг компани гэх мэт хэд хэдэн газар ажиллаад үзлээ. Оюутан байхаас эхэлсэн нэг хүсэл дотор минь амьд мэнд оршсоор л….</p><p>Тэр нь өөрийн гараар ямар нэгэн зүйл бүтээх. Түрээсийн байранд ганцаараа амьдардаг над дээр манай найзууд үе үе ирдэг байлаа. Манайд зурагт байхгүй тул бид нар газраар тойрч суугаад ярихаас өөр юм хийдэггүй байсан юмдаг. “Агуу” бизнесийн санаа ар араасаа урсах болгонд зүрх хүчтэй цохилоод шууд ажиллаад эхэлчмээр тийм нэг хүч мэдрэгддэг ч маргааш өглөө нь хүнд хэрэггүй тэнэг санаа байсанг ухаардаг байлаа. Ганцаараа хийж болохуйц санаа бодно. Найзуудтайгаа сууж нэг бодно. Ер нь өөрийгөө санааны уул уурхай гэдэгт итгэдэг байсан юм.</p><p>Жил бүр тогтмол ямар нэгэн хакатон тэмцээнд орчихдог уламжлал ч гэх юм уу тогтсон байв. Хамгийн анхны орсон <strong>Startup Weekend - Mini дээрээ 1-р байр </strong>эзлээд бас л тээ догь эхэллээ тавьж байлаа шд.</p><p>Цаашдаа жил бүр ордог тэмцээнүүдэд нэг л гавьдаггүй байсан. Эргээд бодохнээ зөвхөн бүтээгдэхүүн л боддог байснаа анзаардаг. Тэр ч их зүйлийг ойлгуулсан хэдэн жил байлаа. Бизнес хийхийн хүслэн болсон амьтан л байдаг байв. Үгнээс нь цааш мэдэхгүй л дээ “шаар” чинь.</p><p>Тэгэж яваад “Зөвхөн түүнд”-ийг байгуулахад гар бие оролцож дараа нь найзуудаараа нийлээд бас бус юм хийх гэж жижиг жижиг оролдлогуудыг хийсээр байв. Ямартайч ямар нэгэн зүйлийг хийж бүтээнэ гэдэг чинь амар зүйл биш гэдгийг ойлгохтойгоо болсон. Бас дөртэй болоод байгаагаа анзаарав. Тэр жаахан итгэл төрсөн үедээ #CTA гээд компани найзуудтайгаа нийлээд байгуулчихав. Технологийн компани. Захиалгын ажил хийхгүйгээр зөвхөн өөрсдийн бүтээгдэхүүн хийнээ гэж хатуу шийдээд эхэлсэн тэр үеэс эхлэн миний амьдрал төгсгөлгүй хүсэл дунд хүлэгдчихсэн мэт өдөр бүр шинэ сорилттой тулгардаг болсон юм. Хязгааргүй хүсэл толгойд байдаг ч бодит амьдрал хязгаартайгаа мэдрүүлсээр. Огцом огцом үйл явдлууд тохиож намайг айлгаж, сүрдүүлж, ичээсэн бас баярлуулсан хэдэн жил өнгөрөв. Зарим үйл явдлууд зүүдэлсэн мэт бүдэг бадаг. Тухайн үедээ мэдэрч байсан мэдрэмжээ бичээд үлдээх ёстойгоо ухаарав.</p><p>Цаг хугацаа өнгөрөхийн хэрээр болоод өнгөрсөн хөөрхөн дурсамжууд мартагдаж хамт байсан хүмүүсийн дунд өөр өөрөөр яригдах зүйлс олон байдгыг анзаарав. Бас ойлгож авсан зарим зүйлсээ бичиж үлдээмээр санагдаад жижиг тэмдэглэл байдлаар бичихээр шийдлээ. Зүгээр л дурсамж болгоод үлдээе. Үргэлжлүүлнэ ээ 🙃</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ada79c16e56" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ядруухан төсөөлөл минь…]]></title>
            <link>https://soyolorgil.medium.com/%D1%8F%D0%B4%D1%80%D1%83%D1%83%D1%85%D0%B0%D0%BD-%D1%82%D3%A9%D1%81%D3%A9%D3%A9%D0%BB%D3%A9%D0%BB-%D0%BC%D0%B8%D0%BD%D1%8C-4f78dca80bdf?source=rss-3bbd613517f8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4f78dca80bdf</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Soyol-Orgil]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 23 Jan 2022 15:59:48 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-01-23T16:07:45.652Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Хааяа би далайн эргээр хөл нүцгэн гүйж байгаагаар өөрийгөө төсөөлөх дуртай. Эрэгрүү түрж ирэх далайн түрлэг хөлийг минь элбээд, зөөлөн элсэн дээр гишгэн гүйж байгаа би хаашаа ч юм эргэж харсанаа инээж нтр. Яг л удаашруулсан бичлэг шиг, кино шиг нүдэнд харагддаг. Энэ бол миний эрх чөлөөг төсөөлөх төсөөлөл. Магадгүй аль ч юм бэ киноны хэсэг нь хадгалагдаад үлдчихсэн байх л даа. Эрх чөлөөний сүнслэг тал нь юуг ч тоохгүй хаа нэг газарлуу гүйх юм шиг санагддаг уу та нарт… Хэнээс ч үл хамаарах өөрийн хүчээр хурдан салхи татуулан гүйх чинь тэр чигтээ эрх чөлөөг. илтгээд ч байгаа юм шиг. Тэгээд нэмээд далайн хүйтэн түрлэг хөлөн дээр ирэхэд амьд эсэхээ бас амьдарч байгаа эсэхээ мэдрэх тэр мэдрэмж. Заа мэдэхгүй ээ 😅.</p><h4>Эрх чөлөөний тухай төсөөлөл минь бодит байдалтай нийцдэггүй гэдгийг 25 /25-тайдаа бичиж байсан/ жилийн туршлага минь хэлээд өгдөг.</h4><p>Анх төрөхдөө хүссэн ч эс хүссэн ч энэ нийгмийн дүрмээр тоглож эхэлнэ. <strong>Аюултай болгоныг өөрсдөө бүтээсэн байж</strong> аюултай гэж бүхнийг хорино. Нөхцөлийг нь бүрдүүлж энэ нийгмийг бүтээчихээд тэрэндээ хүлэгдэн дүрэм тогтооно. Ер нь яагаад ч анханаасаа бөөндөө хамт байх хэрэгтэй гээд хэлчихсэн юм. Яагаад ч хэн нь ч бид хөгжих ёстой гээд хэлчихсэн юм бүү мэд. Зүгээр л амьд байхын тулд өнөөдөр хичээх бас дахин хичээх хэрэгтэй болдог нь шудрага нэг талдаа “шудрага” мэт боловч нөгөө талдаа “шудрага бус” зүйл байх. <strong>Хамт байж амьд үлдэж хамт байхаараа бид хөгждөг шиг байгаа юм.</strong> Гэхдээ нөгөө талынх нь нэг тал дээр нь гэх мэт олон тал байх шиг байна тээ. Хаашаа ч юм бэ дээ. Заа мэдэхгүй ээ 😅. Унтлаа bye.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4f78dca80bdf" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Хаврын үнэр]]></title>
            <link>https://soyolorgil.medium.com/%D1%85%D0%B0%D0%B2%D1%80%D1%8B%D0%BD-%D2%AF%D0%BD%D1%8D%D1%80-1b1772a9b4ac?source=rss-3bbd613517f8------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1b1772a9b4ac</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Soyol-Orgil]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 10 Mar 2019 13:57:13 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-03-10T14:13:38.665Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Улаанбаатарын хаа нэгтэй байрлах хуучны байрны доогуур явах төдийд “Хаврын үнэр” ханхийх нь цаанаасаа нэг “Үнэхээр хавар иржээ” гэсэн бодол төрүүлнэ. Жил бүр л түүнийг үнэртдэг болохоор одоо ч бүр дасал болж бараг амьдралын минь нэг хэсгийг төлөөлөх дурсамжийг сэргээх болсон юмдагуудаа. Тээр нэг жил харж явдаг охиноо байрных нь буланд ‘отож’ байхад нөгөөх “хаврын үнэр” үнэртэж байж билээ. Тэр гарч ирсэний дараа гүйж очоод хамт кинодох санал тавьсан ч татгалзсан хариу аван хүүхэд насны минь балчирхан сэтгэлд гүн толбо үлдээсэнийг нөгөөх л “хаврын үнэрээр” санаж нтр. Хаврын синдром болж хөгшин залуугүй “юм нь” хөдөлдөг нь магадгүй “хаврын үнэр”-тэй холбоотой ч юм билүү хэн мэдлээ. Үнэрээр дамжин сайхан, муухай дурсамжууд нь толгойд ороод тэднийг гэгэлзүүлж эсвэл гутруулдаг бол яана. Гутарсан хүн яахуу? Гуниглаад гунигийн мүүд ойр орчимдоо тариад эхлэхээр гутарсан бүлэглэл үүсэх хэмжээнд хүргээд байгаа ч юм билүү. Нөгөө гэгэлзсэн хэд нь бас хэдэн гарыг гэгэлзүүлээд шоу моунд явъя л даа гэж уриалаад хагас сайны өглөө шартуулах шалтгаан болоод ч байгаа юм билүү ер нь хэн мэдлээ. Хүн чин сэтгэлийн амьтан гээ биздээ. Тэгээд тэр сэтгэлд нь үнэр их нөлөө үзүүлдэг юм шиг байгаа юм шд.</p><p>Тэгэхээр тэр байрны доор булан тохиод амьтны нүд хариулж байгаад шээдэг бусармаг нөхдүүд “хаврын үнэр”-ийг тарихаа зогсоохгүй бол хаврын синдром гээчийг үүсгэгч эх үүсвэр нь болоод байна шүү.</p><p>Аль багад л үнэртэг тэр үнэрийг өнөөдөр үнэртсэн чинь бүр нэг цаанаа дотно санагдаж нтр. Шал балай юм…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1b1772a9b4ac" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>