Hayat; hayal mi gerçek mi? Hiç belli değil. Gerçek desek de yüzde yüz kanıt yok, hayal desek de yüzde yüz kanıt yok.

Acılar ,sevinçler, anlar gerçek gibi ama geçen zaman bazen bir illüzyon gibi.

Bazen bir masalın içinde gibiyiz, bazende kabusun içinde ne zaman ne olacağı belirsiz. Geçen zamanın farkında yada zamanın değerinin farkında mıyız? Buda İllizyonun diğer yüzü.

Ciddiyet de var bu illizyonda, lakaytlıkta. İnanmakta var inanmamakta, umutta var umutsuzlukta. Bu illizyonun güzel yanı hangi tarafta olduğumuz belirsiz. Bu seçim bir çok nedene bağlı. Önemli olan bu illizyonun tadını çıkarmakta…

Hayal bizi anda tutar, hayal içimizi tutkuyla doldurur. İçimizdeki çocuk kelimesi bir klişe ifadesi gibi duruyor ama hayat bu klişenin gerçekliğini önümüze seriyor.

Hayatın belirsizliği bizi erken olgunlaştırabiliyor. Dışımız otuz içimiz 50,60 yaşında olabiliyor. İçimizde çocuk ve heyecan bu yüzden önemli. Hayat olgunluğu getiriyor ama içimizdeki çocuğuda bir elimizle tutmalıyız.

Hayal bizi geliştirir ve mutlu eder. Yaşam bizi kendi deresine sürükler ama biz yelkeni kendi yönümüze sürüklemeliyiz.

Mücadele güzel birşey ama bazen mücadele etmemekte değerli. Bazen kendimizi çok zorlar ve sıkarız. Herşeyin istediğimiz gibi olmasını isteriz, fakat hayatın süpriziyle karşılaşırız. Bu mücadele farkında olmadan bizi yorar ve yıpratır.

Bu durum bir yanılgı ortaya çıkarır.Gücümüzün yetersiz olduğunu hissettirir, ama bu yanılgı ve mücadelenin olumlu tarafı da vardır görmesini bilene; tecrübe katar.

Düşsek de, kalksak da, üzülsekte, sevinsekte, haykırsak da bu hayat bizim. Kabul etmek lazım bazen, akışına bırakmak suyun gittiği yolu takip etmek lazım. Hayatla yarışmak değil; hayata eşlik etmek lazım.

Hepimizin içinde iki kişi yaşar: Biri "Hadi oğlum!" diye fısıldar, diğeri ise "Yapma oğlum!" der. Buna iki ruh ya da iki ayrı yönümüz diyebiliriz. Tıpkı geceyle gündüz gibi, birbirine zıt görünseler de aslında hayatımızı var eden, yaşamamızı sağlayan bu iki kutuptur. Yani anlayacağınız; ne biri olmadan diğeri olur, ne de diğeri olmadan biri.

Birinci çağrı, "Hadi oğlum!" dediğimizde, içimizdeki cesaret, özgüven ve çocuksu bir enerjiyle hareket etme arzusunu duyarız. O, bizi yeni başlangıçlara, denemeye ve risk almaya iter.

İkinci çağrı olan "Yapma oğlum!" ise, bizi saran korku, çekince ve üzerimizdeki baskının sesidir. O, bizi geri çekilmeye, şüphe etmeye ve olası hayal kırıklıklarından korunmaya çağırır.

Bu iki içsel sesten hangisinin ağır basacağını, aldığımız kararları ise yaşadığımız çevre ve hayat vizyonumuz belirler. Aslında olumluluk ve olumsuzluk ayrılmaz bir bütündür. Olumsuzlukları deneyimlemezsek, olumlu olanı arayıp bulmanın ve ona gerçekten ulaşmanın değerini de bilemeyiz.

Bu durum, hayatın ta kendisidir; berrak bir suyun akışı gibi, tutkulu bir aşk ve bitmeyen bir mücadele gibi, iyinin ve kötünün iç içe geçişi gibidir... Önemli olan, bu sürekli var olan ikilem arasında bir ahenkle dans edebilmektir.

İşte tam da bu ahenk, içimdeki bu iki ruhun dansı, yıllar önce kulaklarıma çalınan bir melodide can buluyor: Misirlou. Bu şarkı, bana ilk duyduğumda verdiği o fantastik hisle birlikte, aşkı, tutkuyu, gizemi ve heyecanı çağrıştırıyor. Her notasında, eski çağlardan gelen bir kültürün yankısını hissederken, aynı zamanda anı yaşamayı öğütlüyor. Bazen eski kovboy filmlerindeki gerilimi, bazen tutkulu bir buluşmayı, bazen de kahkahalarla dolu bir sohbeti andıran Misirlou, aslında bana içimdeki çocuğu unutmayan, duygulu ve hatta hüzünlü bir insan olmayı fısıldıyor.

Misirlou, benim için o "Hadi oğlum!" ve "Yapma oğlum!" sesleri arasındaki köprü ve denge. Hayatın tüm zıtlıklarını kucaklayıp, her anında bir anlam bulabilmenin müziği."

Hayat tuhaf, biz daha tuhafız. Hani derler ya, bir bakış bin mana taşır. Taşıyor taşımasına da, asıl sorun o bin mananın kaçının doğru, kaçının tamamen bizim zihnimizin ürünü olduğunda. Bazen bir metroda karşımdaki adamın kaşlarını çatışını görüyorum. Hop, hemen beynimde bir dosya açılıyor: "Asabi tip! Kesin evde karısıyla kavga etti ya da zam alamadı." Oysa adam belki de sadece, sabah kahvesine tuz attığını fark etmiştir. Kim bilir?
İnsan ilişkileri dediğin, aslında bir beden dili mayın tarlası. Bir anlık dalgınlıkla verilen bir omuz silkme, "umursamaz" damgası yemene yeter. Ya da aceleyle yürürken birine çarpmamak için atılan ani bir yana kayış, "nezaketsiz" olarak fişlenmene sebep olabilir. Halbuki sen o an, sadece eve gidip tuvalete yetişmenin derdindesindir. İşin komik yanı, bu anlık hareketler, karşı tarafın beyninde Everest kadar büyük bir önyargı dağı yaratır. Ve o dağa bir kez tırmandıktan sonra, "Aa pardon, ben sizin sadece o anki gaz sıkışıklığınızı fark etmemişim," demek kimsenin aklına gelmez.
Aslında hepimiz, kendi içimizde birer dedektifiz. Gözlemlediğimiz her mimiği, her jesti, kendi deneyim süzgecimizden geçirip bir hüküm giydiriyoruz. Sabah Emine Teyze’nin penceresinden gelen "buz gibi" bakışın aslında minik bir kedinin kaderine duyulan derin üzüntüden kaynaklandığını kim bilebilir? Veya Ali Bey’in yüzündeki şaşkınlık ve kırgınlığın, aslında Emine Teyze’nin "Neden bana selam vermedi ki?" düşüncesinden kaynaklandığını kim düşünebilir? İletişim, sadece çıkan sesler veya yazılan kelimeler değil, asıl olarak o aradaki boşlukları nasıl doldurduğumuzla ilgili. Ve maalesef o boşlukları genellikle kendi korkularımız, önyargılarımız veya o günkü ruh halimizle dolduruyoruz.
İşin trajikomik yanı, bu "kaş çatma" hadisesinin kurbanı olan Ali Bey’in, belki de bir gün başka birinin yüzündeki sıradan bir ifadeyi "düşmanca" diye yorumlaması. Çünkü aynası yok insanın. Kendi anlık mutsuzluklarımız, stresimiz, uykusuzluğumuz veya yolda gördüğümüz berbat bir trafik manzarası bile, farkında olmadan yüzümüze bir "dokunma bana" ifadesi yerleştirebilir. Ve o ifadeyle, aslında kırgın olan bizken, başkasını kırabiliriz.
Belki de yapılması gereken tek şey, o meşhur "boşlukları" doldururken biraz daha nazik olmak. Bir insanın kaşları çatık diye hemen "kötü" diye damgalamadan önce, "Belki de karnı çok açtır?" diye sormak. Veya birinin suratı asık diye mesafeli durmak yerine, "Bugün ona neyin iyi geleceğini bilemiyorum ama en azından bir selam versem mi?" diye düşünmek. Çünkü hepimiz, hayatın o bitmek bilmeyen "yanlış anlama" labirentinde, bir gün kendi kaşımızın da başkası tarafından "asabi" diye yorumlanmasını bekleyen potansiyel mağdurlarız. Ve ne kadar komik olursa olsun, bu basit gerçek, ilişkilerimizi temelden sarsmaya yeter.

kısaöykü
mizah
günlükyaşam
Türkçe
hikaye