Παρακάτω παρουσιάζω τα λόγια του Zaid Khalid Mahmood, Ιρακινού πρόσφυγα από την Μοσούλη. Η συνέντευξη έλαβε χώρα τον Νοέμβριο του 2016, στον 26ο όροφο του « The Hotel » στο κέντρο των Βρυξελλών.

« Αρχικά μετακόμισα προς το Κουρδιστάν, όπου κατάφερα με κάποιο τρόπο να βρω την οικογένειά μου. Είναι πολύ δύσκολο για έναν Άραβα από την Μοσούλη να ζήσει εκεί. Επίσης, το να είσαι π.χ. Σουνίτης είναι εξαιρετικά δύσκολο να μείνεις στην Βαγδάτη, η οποία ελέγχεται σε μεγάλο βαθμό από την Shia Militia.

Ήταν φρέσκα ακόμα τα γεγονότα με τον ISIS και πολλοί από την Μοσούλη έτρεξαν να γίνουν μέλη της οργάνωσης. Οπότε εξαιτίας της ταυτότητάς μου μπορώ να γίνω θύμα διάκρισης και καταδίωξης στην ίδια μου την χώρα. Και αυτά μου συνέβησαν λόγω των ελεύθερών μου απόψεων, που εν μέρει εκφράστηκαν και μέσα από την μουσική μου. Έτσι τελικά αποφάσισα να αφήσω το Κουρδιστάν και να κινηθώ προς την Τουρκία και να ζητήσω εκεί άσυλο από το UNHCR. Αυτή η διαδικασία μου πήρε 1 χρόνο. Η πρώτη μου συνέντευξη υποτίθεται ότι θα πραγματοποιούνταν το 2020! λόγω του πολύ μεγάλου αριθμού αιτήσεων για άσυλο, πολλοί εκ των οποίων από Ιράκ, Συρία μα και άλλες χώρες. Δεν είναι ότι η διαδικασία είναι μη πραγματοποιήσιμη, αλλά μπορεί να διαρκέσει για πάντα. Η μετανάστευση ξεκίνησε αρκετό καιρό πριν αλλά έφτασε στην κορύφωσή της τον Μάιο ή τον Ιούνιο του 2015 όταν τα ελληνικά σύνορα προς την Ουγγαρία ήταν σχεδόν ανοιχτά. Μπορούσες αρκετά νόμιμα να ταξιδέψεις αν είχες τα απαραίτητα έγγραφα από την κάθε χώρα που περνούσες. Για παράδειγμα, αν περνούσες από την Τουρκία στην Ελλάδα, παράνομα, δεχόσουν βοήθεια. Όχι από την κυβέρνηση, αλλά από εθελοντές οι οποίοι μας βοήθησαν να φτάσουμε στην Μόρια όπου υπήρχε νομίζω ένα προσωρινό κέντρο προσφύγων, περισσότερο ελεγκτικού χαρακτήρα. Υπήρχαν πολλοί ιατροί χωρίς σύνορα οι οποίοι εργάζονταν στο μέρος εκείνο και προσέφεραν σημαντική βοήθεια. Υπήρχε ένα σύστημα εκεί όπου έπρεπε απλά να συμπληρώσεις μια αίτηση και να περιμένεις να λάβεις ένα έγγραφο με το όνομά σου απάνω του. Με το έγγραφο αυτό είχες την δυνατότητα να περάσεις τα σύνορα με τα Σκόπια. Στα σύνορα αυτά λοιπόν, παρέδιδες το έγγραφο αυτό και λάμβανες άλλο έγγραφο από τα Σκόπια το οποίο έπρεπε να το εγκρίνουν νόμιμα. Δεν ξέρω γιατί ακριβώς συνέβη αυτό, αλλά νομίζω ότι επειδή πολλοί άνθρωποι περνούσαν τα σύνορα, πολλοί πέθαιναν ενώ υπήρχε και πίεση από την γερμανική κυβέρνηση στο να αφεθούν να περάσουν ελεύθερα τα σύνορα οι πρόσφυγες.

Υπήρξε βέβαια σύγκρουση μεταξύ Γερμανίας και Ουγγαρίας καθώς η τελευταία ανάγκαζε τους πρόσφυγες να δώσουν τα αποτυπώματά τους στην προσπάθεια να εκμεταλλευτούν το « Δουβλίνο ΙΙ ».

Μιλώντας για το ταξίδι λοιπόν, έζησα αρχικά στην Τουρκία όπου εργάστηκα ως καθηγητής αγγλικών για παραπάνω από 1 χρόνο πριν αποφασίσω να κινηθώ προς την Ελλάδα. Δεν ήταν εύκολο αλλά δεν ήταν και αδύνατο. Στην Τουρκία νιώθεις εκτοπισμένος. Δεν έχεις ουσιαστικά δικαιώματα. Κάνοντας την αίτηση για άσυλο, ήσουν υποχρεωμένος να μείνεις σε μια πόλη και να περιμένεις ακολουθώντας συγκεκριμένους κανονισμούς. Είσαι απλά εκτοπισμένος, στερείσαι ευκαιριών για εργασία καθώς και ιατρικής ασφάλισης. Δεν έχεις τίποτα. Ενώ είχα καλή δουλειά προσωπικά εγώ έβλεπα όλους τους φίλους μου σιγά σιγά να φεύγουν, γιατί το να μείνεις στην Τουρκία ήταν απλά χάσιμο χρόνου. Είχες την δυνατότητα να κάνεις αίτηση για κατοικία και ιθαγένεια αλλά ήταν κάτι το αδύνατο. Φυσικά και η μετανάστευση δεν είναι κάτι εύκολο αλλά πρέπει να διαλέξεις. Όλοι οι φίλοι μου που είχαν φύγει, με συμβούλευαν να φύγω και εγώ. Επέμεναν ότι αυτή ήταν η σωστή απόφαση.

Οι πρώτες χώρες στις οποίες πήγαν οι φίλοι μου ήταν η Αυστρία και η Γερμανία γιατί οι χώρες αυτές βρισκόντουσαν αμέσως μετά το μεγάλο εμπόδιο της Ουγγαρίας και έτσι κατέληγαν αρχικά στην Βιένη. Αν δεν κάνω λάθος είναι 4–5 ώρες από την Βουδαπέστη μέχρι την Βιένη. Εκείνο τον πρώτο καιρό της μετανάστευσης, άμα σε έπιανε η αστυνομία, σε ανάγκαζαν να ζητήσεις άσυλο. Το άσυλο αυτό τώρα το ζητούσες από την πρώτη χώρα εισαγωγής. Μερικοί κατάφεραν και με μεγάλη προσοχή κινήθηκαν προς Γερμανία, Βέλγιο και Φινλανδία. Υπήρχαν πολλές σελίδες στο facebook οι οποίες ενημέρωναν τους πρόσφυγες για την κατάσταση που επικρατούσε και που σύμφερε να οδεύσουν οι πρόσφυγες. Για παράδειγμα στην Νορβηγία το κλίμα λόγω της νομοθεσίας τους δεν είναι φιλόξενο για τους πρόσφυγες καθώς υπήρχε ένα όριο στον αριθμό που θα δεχόταν η χώρα. Ή ακόμα και αν πάρουμε ως παράδειγμα την Γαλλία και το Βέλγιο, που είναι γειτονικές χώρες, έχουν διαφορετική πολιτική ως προς τους πρόσφυγες.

Ωστόσο αυτά είναι λίγο λεπτομέρειες. Το μεγάλο θέμα ήταν το να καταφέρεις να ξεπεράσεις τα δύο μεγάλα εμπόδια. Το πρώτο μεγάλο εμπόδιο βρίσκεται μεταξύ Τουρκίας — Ελλάδας και είναι η θάλασσα. Και πρόκειται για ζήτημα ζωής και θανάτου. Το θέμα δεν είναι αν θα σε πιάσουν, αλλά αν θα επιβιώσεις! Το δεύτερο τώρα μεγάλο εμπόδιο βρίσκεται μεταξύ Σερβίας και Ουγγαρίας. Είναι ο δρόμος προς την Ε.Ε. και οφείλεις να είσαι πολύ προσεκτικός. Πολλοί ήταν αυτοί που πλήρωσαν πολλά λεφτά στους λαθρέμπορους με την ελπίδα ότι θα τους βοηθούσαν να περάσουν τα σύνορα και αρκετοί φυσικά εξαπατήθηκαν.

Πρακτικά, αν θες να έρθεις Ελλάδα από Τουρκία, πρέπει να βρεις έναν λαθρέμπορο. Γιατί πολλά σημεία κοντά στην θάλασσα ελέγχονται από τούρκικη μαφία. Πρέπει να επικοινωνήσεις με τα μικρά κεφάλια τα οποία με την σειρά τους επικοινωνούν με τα μεγάλα κεφάλια και στην συνέχεια διανύεις την θάλασσα σε μικρές σχεδίες 50–60 ατόμων οι οποίες κανονικά χωράνε γύρω στα 20. Ήμουν τυχερός γιατί όταν έφτασα εγώ Ελλάδα ήταν πιο ήρεμα τα πράγματα. Στην συνέχεια χρησιμοποίησα το google maps ενώ υπήρχαν και πολλοί εθελοντές οι οποίοι προσέφεραν απλόχερα κάθε είδους βοήθεια. Έβλεπες όμως χιλιάδες κόσμο να σχηματίζουν μια ‘’ουρά’’ και οπότε απλά τους ακολουθούσες. Η ουρά αυτή κινούνταν 24/7. Ένα ποτάμι προσφύγων. Και σκέφτηκα ναι ας τους ακολουθήσω, να δω που πάνε όλοι. Στον δρόμο από την Αθήνα ως την Σερβία δεχτήκαμε σημαντική βοήθεια από εθελοντές και αστυνόμους. Μάλιστα στα Σκόπια μας προστάτεψαν σε μερικούς δρόμους οι οποίοι φημίζονταν για την επικινδυνότητά τους. Γινόντουσαν πολλές επιθέσεις στους πρόσφυγες, γιατί οι περισσότεροι δεν είχαν οικογένεια, παιδιά παρά μόνο λεφτά. Λεφτά για φαγητό, λεφτά για την μετακίνηση, να πληρώσουν λαθρέμπορους. Χρειαζόσουν μονάχα περίπου 50 ευρώ για να πας από ελληνικό νησί στην Αθήνα. Τρένα, λεωφορεία, τίποτα δεν είναι δωρεάν. Ενώ υπάρχουν και πολλοί απατεώνες που σε κλέβουν και διπλασιάζουν και τριπλασιάζουν τις τιμές.

Το δεύτερο λοιπόν μεγάλο εμπόδιο είναι να περάσεις τα σερβοουγγρικά σύνορα. Στο Βελιγράδι λοιπόν εκεί είναι που γνωρίζεις πάρα πολλούς λαθρέμπορους οι οποίοι σου δίνουν κούφιες υποσχέσεις γεμάτες όνειρα και ελπίδες. Σου λένε « ναι, ναι μπορείς να περάσεις σε μισή ώρα τα σύνορα». Φίλε μου, δεν είναι μισή ώρα δρόμος. Έμεινα στο Βελιγράδι 3 εβδομάδες. Γνώρισα τους πάντες. Να σημειώσω ότι το Βελιγράδι ήταν πανέμορφο. Υπήρχε ένας σταθμός τρένου και λεωφορείου εκεί δίπλα σε ένα μεγάλο πάρκο, όπως εδώ το Μαξιμίλιαν (πάρκο στις Βρυξέλλες στο οποίο για ένα διάστημα έζησαν οι πρόσφυγες πριν μετακινηθούν σε κέντρα προσφύγων). Έτσι όλοι οι πρόσφυγες παρέμεναν εκεί περιμένοντας να μιλήσουν σε έναν από τους λαθρέμπορους. Κάπου εκεί γνώρισα και την πρώην μου μάλιστα! Προσωπικά γνώρισα εκεί γύρω στους 50 λαθρέμπορους. Όλοι τους μου υπόσχονταν το ίδιο πράγμα. Γνώρισα και έναν τύπο, στην ηλικία μου, ο οποίος μου είπε πως όλοι αυτοί οι λαθρέμποροι είναι ψεύτες. Τον ρώτησα γιατί, μου είπε να μην εμπιστεύομαι κανέναν. Μου φάνηκε καλός τύπος. Έδειξε ότι ήθελε να βοηθήσει. Ήταν αρκετά ειλικρινής. Ήταν και λίγο αλκοολικός, οπότε ναι ήταν και ειλικρινής. Μου μίλησε για το ατύχημα που συνέβη στην Βιένη, όπου σε ένα βαν στριμώχτηκαν πολλοί Ιρακινοί και Σύριοι με αποτέλεσμα να χαθούν ζωές από ασφυξία με τον οδηγό να το παρατάει φοβούμενος να το ανοίξει αλλά και την περίπτωση να τον πιάσουν οι αρχές. Δεν ήθελε να τον συλλάβει η αστυνομία της Αυστρίας γιατί νομίζω όδευε προς Γερμανία. Οπότε μετά το ατύχημα αυτό, όλα αυτά τα βαν έγιναν πολύ ύποπτα. Πολλοί άλλοι λαθρέμποροι υπόσχονταν ότι μπορούσαν να περάσουν τα σύνορα ακολουθώντας σιδηρογραμμές και μέσα από διάφορες παρακάμψεις με τα πόδια και αυτό και έκανα. Δεν ήθελα να πληρώσω 2.000 ευρώ έναν ξένο και να περιμένω την τύχη μου. Άκουσα μάλιστα για πολλούς που πλήρωσαν 2 με 4 χιλιάδες ευρώ γιατί ήθελαν πιο ασφαλές και γρήγορο πέρασμα. Και ουσιαστικά όταν περάσεις τα σύνορα και σε πιάσουν, τα λεφτά σου αυτά τα έχεις χάσει. Μου πήρε 8 ώρες να περάσω το τοίχος μεταξύ Σερβίας — Ουγγαρίας. Και άλλες 8 ώρες να περάσω από την άλλη πλευρά και να συνεχίσω. Ήταν δύο μέρες όπου το μόνο που έκανα ήταν να περπατάω και να ξεκουράζομαι, στην προσπάθεια να αποφύγω παράλληλα και τις ουγγρικές αρχές. Δεν ήταν εύκολο αλλά πρέπει να έχεις το πάθος και την αποφασιστικότητα απλά να τρέξεις. Έφτασα τελικά στην Βουδαπέστη. Από εκεί πήρα τρένο για την Αυστρία, στην συνέχεια Γερμανία και τελικά έφτασα Βέλγιο εδώ στις Βρυξέλλες.

Φτάνω λοιπόν επιτέλους στο Βέλγιο. Φτάνω στις Βρυξέλλες. Με πιάνει χαρά που επιτέλους τα κατάφερα. Και κάπου εκεί αναρωτήθηκα και τώρα τι; Που πρέπει να πάω τώρα; Ήμουν στον κεντρικό σταθμό τρένου και προσπαθούσα να μάθω πληροφορίες για το που μπορούσα να πάω. Κάπου εκεί πέτυχα έναν Μαροκινό ταξιτζή. Προσπάθησα να του εξηγήσω ότι είμαι Ιρακινός πρόσφυγας. Δεν νομίζω να με κατάλαβε. Αλλά μου υπέδειξε εν τέλει ένα αντίστοιχο γραφείο για πρόσφυγες όπου κατέθεσα την αίτηση για άσυλο. Και κάπου εδώ ξεκίνησε το δεύτερο ταξίδι. Περίμενα σε μία τεράστια ουρά για μερικές ώρες μόνο για να μπω μέσα αρχικά. Εκεί σου παίρνουν τα αποτυπώματα, σε τσεκάρουν αν έχεις αφήσει αποτυπώματα σε άλλη χώρα καθώς και αν έχεις ποινικό μητρώο. Αν έχεις τώρα αποτυπώματα σε άλλη χώρα σου δίνουν ένα έγγραφο με μια σφραγίδα που αναγράφει ‘’Δουβλίνο’’. Και είναι αστείο γιατί δίνανε αυτές τις σφραγίδες μόνο για άτομα που είχαν αφήσει δακτυλικά αποτυπώματα στην Ιταλία, την Ισπανία, την Ουγγαρία ή κάποια άλλη ευρωπαϊκή χώρα μέλος. Νομίζω ήταν 10 του Σεπτέμβρη, όταν δώσανε σε όλους τους Ιρακινούς σφραγίδα Δουβλίνου. Μετά τα αποτυπώματα, περνούσες από ιατρικό έλεγχο. Σου δίνανε ύστερα ένα χαρτί με ένα μικρό χάρτη και εισιτήριο να πας στον κέντρο προσφύγων. Τώρα το σε ποιο κέντρο θα κατέληγες ήταν θέμα τύχης. Δεν είχες την ευκαιρία επιλογής. Υπήρχαν τα κέντρα που τα οργάνωνε ο ερυθρός σταυρός, που δεν ήταν δηλαδή κυβερνητικά και τα αντίστοιχα Φίτιζελ, τα κυβερνητικά.

Στην Ελλάδα για να γυρίσω λίγο πίσω ξανά, δεν τους ένοιαζαν καθόλου τα δακτυλικά αποτυπώματα. Απλά έδινες το όνομά σου, περίμενες μερικές ώρες, και έπαιρνες ένα έγγραφο που σου επέτρεπε να μείνεις για μία εβδομάδα. Στα Σκόπια έπαιρνες όπως προείπα άλλο έγγραφο. Αλλά όφειλες να είχες το προηγούμενο. Ειδάλλως αναγκαζόσουν να περάσεις παράνομα. Μπορούσες μάλιστα να δώσεις όποιο ψεύτικο όνομα ήθελες γιατί κανείς δεν ήλεγχε. Στην Γερμανία ή την Αυστρία τώρα, είχες την επιλογή: 1) Να ζητήσεις άσυλο ή 2) να συνεχίσεις την πορεία σου και να διασχίσεις τα σύνορα. Στην Ουγγαρία όμως σε ανάγκαζαν να δώσεις δακτυλικά αποτυπώματα. Κάτι ανάλογο συνέβη και στο Καλαί. Όλοι οι πρόσφυγες εκεί έχουν εγκλωβιστεί στην Γαλλία ενώ πληρώνουν λαθρέμπορους για να φύγουν για Αγγλία μεριά. Παράλληλα όμως η γαλλική κυβέρνηση δεν τους θέλει να μείνουν εκεί. Κάπου εκεί η Γαλλία ουσιαστικά τους έλεγε έχουμε 5.000 θέσεις, κάντε αιτήσεις για άσυλο. Δεν ήταν αυτό στις επιθυμίες των προσφύγων όμως. Το θέμα τώρα με την Ουγγαρία ξανά είναι ότι η διαδικασία εξαναγκασμού να δώσεις τα αποτυπώματά σου είχε έναν σκοπό. Περίμενες 3 μέρες, δεν γινόσουν δεκτός και επομένως μπορούσαν νόμιμα να σε στείλουν είτε στην πρώτη χώρα εισαγωγής είτε πίσω στην πατρίδα σου. Είναι μία άκρως ξενοφοβική χώρα η Ουγγαρία.

Πώς είναι τώρα η ζωή για έναν πρόσφυγα στο Βέλγιο; Οι Βρυξέλλες λοιπόν είναι μία πολύ πολιτισμική πόλη και άρα επομένως και μία πολύ ανοιχτόμυαλη πόλη. Κάνοντας βόλτα στην πόλη θα δεις όχι μόνο Βέλγους αλλά και Ιταλούς, Ισπανούς, Αμερικάνους κ.ά. Είναι μία κοινωνία με μεγάλη ποικιλία ανθρώπων. Χριστιανοί, Μουσουλμάνοι, Άραβες, ποτέ δεν μπορείς να μαντέψεις ποιος βρίσκεται στην πόλη. Υπάρχουν μέρη όπως βέβαια το Μόλενμπεκ όπου θα βρεις πολλούς Μουσουλμάνους ειδικά Μαροκινούς. Στο Άντερλεχτ π.χ. υπάρχουν πολλοί Σύριοι. Εδώ στο κέντρο υπάρχουν περισσότερο Ευρωπαίοι. Σε γενικές γραμμές το Βέλγιο είναι χωρισμένο σε δύο πολιτικά μέρη βασικά. Βαλλωνική πλευρά (αριστερά) και Φλαμανδική (δεξιά). Η διαδικασία για την παροχή ασύλου είναι και αυτή λίγο περίπλοκη. Λαμβάνεις τα έγγραφά σου είτε στα γαλλικά είτε στα ολλανδικά. Και αυτό οφείλεται στον παράγοντα τύχη, δεν εξαρτάται από σένα. Αν τα λάβεις στα γαλλικά τότε είσαι τυχερός γιατί δέχονται τους περισσότερους ανθρώπους. Συνήθως σου δίνουν τουλάχιστον ένα χρόνο διαμονής αν είσαι από ασφαλή πόλη. Αν είσαι από επικίνδυνη πόλη, π.χ. Μοσούλη, συχνά σε απορρίπτουν, αν λάβεις τα έγγραφά σου στα ολλανδικά. Η φλαμανδική κυβέρνηση είναι πολύ αυστηρή απέναντι στους πρόσφυγες. Ωστόσο καταλαβαίνω αυτήν την διάκριση. Το ίδιο συνέβαινε και στην πατρίδα μου. Οι άνθρωποι μιλάνε διαφορετική γλώσσα. Έχουν διαφορετική κουλτούρα. Εδώ νομίζω είναι πιο νορμάλ όμως. Η γαλλόφωνη μεριά νομίζω πως δέχεται ευκολότερα τους πρόσφυγες γιατί ήταν πάντοτε λίγο πολύ αριστεροί στις απόψεις τους πιστεύω.

Έχουν περάσει περίπου 5 μήνες που μένω στις Βρυξέλλες. Ένας πρόσφυγας στις Βρυξέλλες ελπίζει σε δύο επιλογές. Είτε να εγκριθεί άσυλο προστασίας για αυτόν είτε να αναγνωριστεί με το status του πρόσφυγα. Η προστασία διαρκεί ένα χρόνο ενώ η αναγνώριση πρόσφυγα, την οποία έχω εγώ, κρατάει πέντε χρόνια. Και ύστερα από αυτό το διάστημα μπορώ να κάνω αίτηση για υπηκοότητα. Ωστόσο υπάρχει περίπτωση αν η χώρα σου μετά τα πέντε χρόνια βρίσκεται σε ειρήνη να σε στείλουν πίσω. Το πρόβλημα είναι για όσους έχουν πάρει μονάχα την προστασία. Ύστερα από ένα χρόνο πρέπει να αποδείξουν ότι εργάζονται, ότι έχουν μάθει την γλώσσα ώστε να μπορέσουν να κάνουν ανανέωση των χαρτιών τους. Οπότε η όλη διαδικασία είναι συνδυασμός τύχης και προσωπικού μόχθου. Είναι όμως εύκολο να βρεις εδώ δουλειά; Ναι αν ξέρεις την γλώσσα και έχεις τις επαφές σου. Ειδάλλως γίνεται πιο δύσκολο. Είναι πιο εύκολο για κάποιον που μιλάει αρκετές γλώσσες. Ωστόσο υπάρχει μία προκατάληψη για όσους μένουν στο Μόλανμπεκ. Γιατί αρκετοί που είναι μέλη του ISIS προέρχονται από το Βέλγιο και συγκεκριμένα από το Μόλανμπεκ. Οπότε υπάρχει αυτός ο ρατσισμός προς τους Ιρακινούς και γενικά τους Άραβες. Πολλοί κρύβουν λοιπόν το γεγονός ότι μένουν στο Μόλανμπεκ για να μην χάσουν τις δουλειές τους.

Συνολικά μιλώντας για το ταξίδι υπήρξε σημαντική βοήθεια από εθελοντές και άλλους απλούς ανθρώπους. Από την Ελλάδα και τις περισσότερες χώρες που πέρασα μέχρι να φτάσω στο Βέλγιο. Μάλιστα στα σύνορα της Κροατίας με πλησίασε ένας ηλικιωμένος άνθρωπος ο οποίος προσπάθησε να με πείσει να μείνω στην Κροατία δείχνοντάς μου φωτογραφίες από όμορφες κοπέλες και λέγοντάς μου πως η χώρα χρειάζεται νέους ανθρώπους. Ήταν πολύ ευγενικός, αν δεν είχα άλλους στόχους θα πήγαινα. Ένα άλλο παράδειγμα ήταν όταν ήμουν στο τρένο και αυτό σταμάτησε λίγα χιλιόμετρα πριν την Βιένη, υπήρξαν πολλοί Αυστριακοί πολίτες εκεί οι οποίοι μας υποδέχτηκαν όλους τους πρόσφυγες με φαγητό, με υποστηρικτικά πανό και γενικότερα με ένα πολύ θερμό καλωσόρισμα το οποίο ήταν φυσικά πολύ ευχάριστο. Υπήρξε επίσης μία ωραία κίνηση εκ μέρους της Γερμανικής κυβέρνησης η οποία παρείχε δωρεάν εισιτήρια τρένου από την Βιένη ως το Μόναχο. Και όταν έφτανες στο Μόναχο υπήρχαν και εκεί πολλές οικογένειες οι οποίες προσέφεραν επίσης σημαντική βοήθεια, από φαγητό, νερό, ρουχισμό μέχρι και διανυκτέρευση κάτω από μία στέγη. Η αστυνομία επίσης ήταν πολύ ευγενική και σε βοηθούσε με τα χαρτιά σου. Κάτι παρόμοιο συνέβη και στο Βέλγιο όταν έφτασα.

Σαφώς υπάρχουν πάντα δύο πλευρές. Αλλά εσύ είσαι αυτός που θα επιλέξει ποια πλευρά θα δει. Συνήθως οι κυβερνήσεις είναι αυτές που θα σου πουν ‘’φύγε’’ σε αντίθεση με τον απλό κόσμο. Ωστόσο εσύ ζεις με τον κόσμο. Δεν συναναστρέφεσαι με την κυβέρνηση στην καθημερινότητά σου αλλά με τους κοινούς ανθρώπους, τον κόσμο. Κανείς δεν σου λέει να φύγεις, παρά μόνο οι κυβερνήσεις. Η επιλογή φίλων είναι στο δικό σου χέρι ».

Σχετικό άρθρο: Προσφυγικό και Μετανάστευση: Τι θέλουν οι πολίτες της Ε.Ε. και τι πράττουν οι εθνικές κυβερνήσεις http://dialoggers.eu/%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%86%CF%85%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%85%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B9-%CE%B8%CE%AD%CE%BB%CE%BF%CF%85/

4ο Έτος — Η’ Εξάμηνο.

Καθηγητής: Ν. Μπακουνάκης.

Φοιτητής: Στανισλάβ Κετιτζιάν. Α.Μ. 41121144

Θέμα της εργασίας μεγάλης φόρμας: Συνέντευξη με την Ίννα, διάσημη ηθοποιό αισθησιακών ταινιών.

Σημείωση: Για το φωτογραφικό υλικό δόθηκε ελεύθερη άδεια από την ίδια να χρησιμοποιήσω ό,τι υλικό ήθελα από το προφίλ της στο facebook.

The article you are about to read is an interview via facebook with one of the most famous pornstars in greek porn industry. During the last few years, Inna Sirina has become one of the most well known pornstars as she has been appearing in many movies under the umbrella of Sirina Corporation. This is a personal interview, about her life, her work and on her opinions about the porn industry in general and more. So let us not waste any more time and just proceed with this ‘’controversial’’ interview…

Η Inna Sirina, όπως είναι γραμμένο και το όνομά της στο προφίλ της στο facebook είναι πλέον ένα από τα μεγαλύτερα, αν όχι ίσως και το μεγαλύτερο, ονόματα στον χώρο των αισθησιακών ταινιών στην Ελλάδα. Εργάζεται όπως θα έχετε ήδη καταλάβει για την εταιρεία της Sirina. Μάλιστα, κόντρα στα προγνωστικά η Ίννα είναι φέτος υποψήφια για το βραβείο DDF (αντίστοιχα όσκαρ στον χώρο του πορνό) ως μία από τις καλύτερες νεοεμφανιζόμενες ηθοποιούς ανάμεσα σε πολλές άλλες διάσημες πορνοστάρ της ροζ βιομηχανίας. Έτσι λοιπόν πήρα την πρωτοβουλία και έστειλα μήνυμα στην ηθοποιό μέσα στο facebook. Προς μεγάλη μου έκπληξη, αδικαιολόγητη όμως εν τέλει έκπληξη γιατί δεν αργεί ποτέ να απαντάει στο προφίλ της σε μηνύματα , μου ήρθε απάντηση σχετικά γρήγορα. Μάλιστα, όταν της είπα ποιος είμαι και ότι θέλω μία συνέντευξη μαζί της αμέσως δέχτηκε δίχως δεύτερη ερώτηση.

Και η συνέντευξη αυτή ήταν αρχικά να λάβει χώρα σε μία καφετέρια. Ωστόσο λόγω του βεβαρημένου προγράμματός της μου είπε πως δεν είχε τον χρόνο για μία συνέντευξη από κοντά, καθώς έπρεπε να φύγει για Θεσσαλονίκη αλλά μου είπε πως αν ήθελα μπορούσα να της στείλω τις ερωτήσεις στο facebook και θα μου απαντούσε από εκεί. Οπότε και εγώ, επειδή δεν ήθελα να χάσω αυτήν την συνέντευξη, συμφώνησα στο να πραγματοποιηθεί με αυτόν τον σύνηθες πλέον τρόπο στις μέρες μας. Μία σημείωση μονάχα. Όπως θα παρατηρήσατε και στην παραπάνω φωτογραφία, οι απαντήσεις της ηθοποιού ήταν, στα γνωστά σε όλους όσους σήμερα χρησιμοποιούν μέσα κοινωνικής δικτύωσης, greeklish. Οπότε χρειάστηκε να κάνω μία ‘’μετάφραση’’ αν αυτή είναι η σωστή λέξη. Μετά από αυτήν την ολίγον μεγάλη εισαγωγή όμως ας μπούμε επιτέλους στο θέμα μας.

Η Ίννα γεννήθηκε στην Ελλάδα ενώ μεγάλωσε εξωτερικό πριν γυρίσει ξανά στον τόπο που γεννήθηκε πριν από 7 χρόνια. Τα πρώτα της βήματα στον χώρο ήταν μαζί με τον μέχρι και τώρα έρωτά της, τον κ. Τέο, όταν και έκαναν live sex shows σε διάφορα νυχτερινά κέντρα. Δεν άργησαν οι δυο τους να αποκτήσουν μία φήμη στον χώρο και να τραβήξουν τα βλέμματα των σωστών ανθρώπων, με αποκορύφωμα την γνωριμία με τον κ. Σειρηνάκη που είχε σαν αποτέλεσμα την συνεργασία με την εταιρεία της Sirina και μία άκρως επιτυχημένη πορεία στον χώρο των αισθησιακών ταινιών. Όταν την ρώτησα γιατί όμως να επιλέξει κανείς αυτήν την δουλειά, δηλαδή να κάνει σεξ μπροστά σε ανθρώπους και κάμερες; Δεν μάσησε τα λόγια της και απάντησε ξεκάθαρα: « Εννοείται ότι ο βασικός λόγος για την δουλειά αυτή είναι τα λεφτά » .

Δεν είναι εύκολο να κάνεις την καριέρα ενός ηθοποιού αισθησιακών ταινιών. Όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά θα τολμήσω και θα πω ειδικά στην Ελλάδα καθώς η επιχείρηση του πορνό βρίσκεται ακόμα πολύ πίσω σε εμάς σε σχέση με το εξωτερικό και ο κόσμος δεν είναι ακόμα έτοιμος για κάτι τέτοιο και βάζει ταμπέλες άμα δηλώνεις πορνοστάρ. Ειδικά άμα είσαι γυναίκα. Οπότε και ρώτησα την Ίννα για το αν έχει βιώσει ρατσισμό στην Ελλάδα. Τολμώ να πω ότι εξεπλάγην από την απάντησή της. Μου απάντησε πως τα τελευταία χρόνια όχι δεν έχει τύχει κάτι, το αντίθετο μάλιστα, ο κόσμος στην Ελλάδα έχει πολύ ανοιχτή καρδιά. « Και αυτό μπορώ και το λέω από την εμπειρία μου επειδή ταξιδεύω συνεχώς σε όλο τον κόσμο λόγω της δουλειάς μου ». Οπότε είναι σημαντικό ένα άτομο σαν την Ίννα, όταν έχει ταξιδέψει και πάρα πολύ, να λέει πως οι Έλληνες είναι από τους πιο φιλάνθρωπους και φιλόξενους ανθρώπους. « Δεν βλέπουν τον ξένο περίεργα, αλλά το αντίθετο, θα σε βοηθήσουν, θα σε φιλοξενήσουν και θα προσπαθήσουν να σε κάνουν να αισθανθείς σαν ένας από αυτούς. Όλα αυτά βέβαια στα λέω από δική μου εμπειρία, δεν ξέρω πως έχουν φερθεί στους άλλους. Σε μένα με αγάπη και σεβασμό ». Και συνέχισε λέγοντάς μου πως οι Έλληνες σήμερα είναι πλέον πολύ έτοιμοι να εκφράσουν την σεξουαλικότητά τους. Παλιότερα οι Έλληνες ήταν πιο ανοιχτόμυαλοι στην σεξουαλική διαφορετικότητα, αυτό άλλαξε για ένα διάστημα αλλά πλέον πραγματοποιείται μία επιστροφή σε αυτό το αίσθημα της σεξουαλικής ελευθερίας και διαφορετικότητας. Από την στιγμή που ξεκίνησε να κάνει αυτό το επάγγελμα, η αγάπη αλλά και ο σεβασμός προς το πρόσωπό της έχουν γίνει πιο έντονα. « Και τους ευχαριστώ όλους για την υποστήριξή τους » . Ο κόσμος στην Ελλάδα λοιπόν όλο και περισσότερο δέχεται την σεξουαλικότητά του. Αυτό προκαλεί χαρά στην Ίννα καθώς δεν θεωρεί ότι θα έπρεπε να ντρέπεται κανείς για αυτό. Το σεξ δεν είναι ντροπή μου δίνει να καταλάβω. Χρησιμοποιεί και ένα υπερβολικό παράδειγμα μάλιστα για να το εξηγήσει αυτό, αλλά το μήνυμα απολύτως σαφές και κατανοητό. « Είναι απλώς μία επιλογή όπως είναι επιλογή π.χ. κάποιων τζιχαντιστών να σκοτώνουν κόσμο, αλλά το να σου αρέσει κάποιος από το φύλο σου δεν βλάπτει κανέναν ». Ωστόσο θέλει ακόμα καιρό μέχρι οι Έλληνες να ‘’ελευθεροποιηθούν’’ εντελώς σεξουαλικά συμπλήρωσε.

Η Ίννα βρίσκεται σε σχέση εδώ και 10 χρόνια περίπου με τον κ. Τέο, που όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω, ξεκίνησαν μαζί από τα live sex shows και είναι και αυτός επίσης πρωταγωνιστής στις ταινίες της Sirina. Οπότε και αναρωτιέται κανείς, πώς κάνεις μία φυσιολογική σχέση όταν κάνεις αυτήν την δουλειά; Πώς βλέπεις το μέλλον, πώς σκέφτεσαι το ενδεχόμενο να κάνεις παιδιά, έναν γάμο, μια απλή συνηθισμένη ζωή; Είναι κάτι τέτοιο πραγματοποιήσιμο; Σύμφωνα με τα λεγόμενα της Ίννας, σαφώς και ναι! Βρίσκεται λοιπόν με τον κ. Τέο σε σχέση εδώ και 10 χρόνια χωρίς να έχουν παντρευτεί ακόμα. Αλλά ο λόγος δεν είναι αυτός που νομίζετε. Δεν έχουν επισημοποιήσει την σχέση τους με γάμο γιατί δεν πιστεύουν σε αυτόν. Έχουν την άποψη ότι ένας γάμος καταστρέφει μία σχέση, ωστόσο άφησε ένα παράθυρο ανοιχτό για το μέλλον. « Κάποια στιγμή μπορεί τα πράματα να αλλάξουν και να παντρευτούμε, ποτέ δεν ξέρεις » . Πάντως ο έρωτάς τους δεν πτοείται αλλά αντίθετα έχει γίνει ακόμα πιο δυνατός και ισχυρός σε σχέση με το παρελθόν. « Πάντως το να κάνει κάποιος γάμο με κάποιον εκτός αυτού του χώρου δεν είναι κάτι σπάνιο. Συμβαίνει συνέχεια αυτό, δεν είναι κάτι τόσο τρομαχτικό».

Δεν μου έκρυψε επίσης ότι σκέφτεται σε μερικά χρόνια να γίνει μαμά. Αλλά πρώτα θέλει μαζί με τον άντρα της να σταθούν καλά στα πόδια τους ώστε να μπορούν να προσφέρουν όλα τα απαραίτητα στα παιδιά τους και ύστερα να κάνουν αυτό το σημαντικό βήμα στην ζωή τους. Ζούμε όμως σε έναν κόσμο όπου η τεχνολογία έχει λάβει τεράστια εξέλιξη και τίποτα πλέον δεν μένει κρυφό. Είναι σίγουρο πως τα παιδιά τους στο μέλλον αργά ή γρήγορα με κάποιον τρόπο θα μάθουν τι δουλειά έχουν κάνει οι γονείς τους. Οπότε αυτό αποτελεί ένα πολύ λεπτό ζήτημα το οποίο απαιτεί προσεχτική διαχείριση. Όπως θα έχετε καταλάβει ως τώρα όμως, η Ίννα δεν θεωρεί ντροπή το επάγγελμά της. Θα έκρυβαν το μέλλον από τα παιδιά τους άμα ήταν κλέφτες, δολοφόνοι ή οτιδήποτε άλλο που θα είχε βλάψει τον κόσμο. « Κάνουμε κάτι το οποίο το κάνουν όλοι, απλώς η διαφορά μας είναι ότι το βλέπουν άλλοι και το κάνουμε μπροστά σε κόσμο και κάμερες. Άρα όταν φτάσει η κατάλληλη στιγμή, θα τους εξηγήσουμε με τον σωστό τρόπο ώστε να καταλάβουν».

Και συνέχισα να ρωτάω πάνω στο θέμα αυτό. Πως θα αντιδρούσαν αν τελικά τα παιδιά τους ήθελαν να ακολουθήσουν την ίδια καριέρα με τους γονείς τους; Η λογική λέει ότι κανένας γονιός δεν θα το ήθελε αυτό, και όμως η απάντηση της Ίννας είναι διαφορετική. Αν τα έφερνε έτσι η ζωή που τα παιδιά τους να ήθελαν να ασχοληθούν και αυτά με ίδια καριέρα, τότε θα προσπαθούσαν να τους εξηγήσουν και κυρίως θα προσπαθούσαν να βοηθήσουν τα παιδιά τους έτσι ώστε να μην χρησιμοποιηθούν ‘’τσάμπα’’, να μην τα εκμεταλλευτεί κανείς. Σημασία θα έχει τα παιδιά να είναι ευτυχισμένα και αγαπημένα με τον σύντροφό τους, όπως ακριβώς είναι και εκείνοι. Μάλιστα το πήγε ακόμα πιο μακριά το θέμα, λέγοντας πως είναι προτιμότερο να κάνουν αυτήν την καριέρα από το να κάθονται όπως συμβαίνει τώρα τελευταία. « Πολλά άτομα έχουν φτάσει στην ηλικία των 30 ετών και ακόμα ζητάνε από τους γονείς τους λεφτά για να βγουν έξω. Ντροπή!!! » .

Από αυτήν την απάντηση πήρα ‘’πάσα’’ να ρωτήσω την Ίννα για την σχέση της με τους γονείς της. Μου είπε πως και εκείνη και ο κ. Τέο δεν είχαν ποτέ πρόβλημα με τους γονείς τους, ειδικά από την στιγμή που τους βλέπουν τόσο χαρούμενους και ευτυχισμένους μαζί. Επίσης έπαιξε σημαντικό ρόλο το γεγονός ότι δεν έχουν ζητήσει ποτέ ούτε φράγκο από εκείνους αλλά αντίθετα βοηθάνε μάλιστα τους γονείς τους οικονομικά και όχι μόνο. Και έκτοτε έχουν κερδίσει την κατανόηση και στήριξη των γονιών τους.

Θα προσέξατε πως η Ίννα αναφέρθηκε παραπάνω σε ‘’τσάμπα’’ χρησιμοποίηση ανθρώπων στον χώρο αυτόν. Έτσι ήθελα να την ρωτήσω αν έχει δει τίποτα τέτοιο με τα μάτια της και αν ακόμη το έχει βιώσει και η ίδια. Δεν μου έκρυψε το γεγονός ότι πράγματι κάτι τέτοιο συμβαίνει σε κάποιες εταιρείες. Άλλα σου λένε, άλλα σου δίνουν. Δίνονται υποσχέσεις οι οποίες δεν τηρούνται και φωνάζουν τις κοπέλες μόνο όταν τις έχουν πολύ ανάγκη. Ωστόσο η ίδια δηλώνει τυχερή καθώς δεν έχει βιώσει κάτι τέτοιο. « Όμως έχω δει πολλά κορίτσια τα οποία να τα εκμεταλλεύονται και να τα χρησιμοποιούν από την αρχή και μετά τις ξεχνάνε και δεν τις βοηθάνε ».

Κάπου εδώ ξαναγύρισα σε προηγούμενο θέμα και ρώτησα την Ίννα για το πως τους αντιμετωπίζουν σαν ζευγάρι έξω στην κοινωνία, το πως μπορεί μια κοπέλα να μην δίνει δικαιώματα. Προσωπικά εκείνη δηλώνει πως δεν έχει δώσει δικαιώματα σε κανέναν να πει κάτι κακό για εκείνη σαν γυναίκα ακριβώς επειδή έχει φερθεί σωστά απέναντι σε όλους σε κάθε περίσταση. Επίσης μου είπε πως αυτό οφείλεται και στο ότι κάνει σκηνές μόνο με τον κ. Τέο ή / και με άλλη γυναίκα. « Δεν με έχει ακουμπήσει άλλος άνδρας με δάχτυλο από την στιγμή που είμαι με τον Τέο και δεν έχω δώσει δικαίωμα να με πουν πουτ… ούτε τίποτα » . Πιστεύει είναι στο χέρι της κάθε κοπέλας να μην δίνει δικαιώματα. Πρέπει να ξέρει πως να το προχωρήσει, να μην κάνει κάτι παραπάνω, να συμπεριφέρεται σωστά και τότε δεν θα δώσει δικαιώματα. Συνεχίζοντας αναφέρθηκε σε μία υποκρισία που πιστεύει ότι υπάρχει στην κοινωνία μας. « Ας είμαστε όμως ειλικρινείς. Είναι πάρα πολλές οι κοπέλες οι οποίες δεν κάνουν αυτήν την δουλειά και έχουν πάει με πολύ περισσότερους άντρες στην σεξουαλική τους ζωή όσο και να το έχουν παίξει κυρίες. Όμως αυτή είναι η επιλογή τους, αυτό τους αρέσει και αυτό κάνουν. Δεν τους κρίνω από την στιγμή που αυτό γουστάρουν και αυτό κάνουν. Ο καθένας μπορεί να κάνει ότι θέλει στην σεξουαλική του ζωή ».

Στην απάντηση αυτή μου προκάλεσε το ενδιαφέρον το γεγονός ότι κάνει σκηνές μόνο με τον Τέο ή/και με άλλη γυναίκα, κάτι που είναι πολύ σπάνιο. Έτσι για να σιγουρευτώ ότι όντως έτσι συμβαίνει, ξαναρώτησα αν κάνει πράγματι σκηνές μόνο με τον άντρα της, και αν ναι, εκείνος κάνει σκηνές με άλλες κοπέλες; Πως νοιώθει για αυτό; Δεν ζηλεύει; Και πράγματι μου διαβεβαίωσε ότι κάνει ερωτικές σκηνές μόνο με τον κ. Τέο και με άλλες γυναίκες σε αντίθεση με τον άνδρα της που κάνει σκηνές και με άλλες κοπέλες. Ωστόσο τις περισσότερες φορές είναι οι δυο τους και συχνά με 1–2 κοπέλες ακόμη. « Δεν ξέρω πως να σου το εξηγήσω αλλά όχι δεν ζηλεύω καθόλου ». Το αντίθετο μάλιστα μου είπε. Της αρέσει και το απολαμβάνουν το να κάνουν σεξ και με άλλες γυναίκες. Είναι χαρούμενη που έχει και τα δύο. Και το σεξ με τον άνδρα της αλλά και την εμπειρία με μια γυναίκα. « Είμαι bisexual. Μου αρέσουν και οι κοπέλες, αλλά αυτό δεν χαλάει την σχέση μας, το αντίθετο, την δυναμώνει επειδή δεν μου λείπει ούτε σε μένα τίποτα ούτε στον άνδρα μου από την σεξουαλική ζωή ».

Υπάρχει αυτή η αίσθηση στην κοινή γνώμη ότι οι γυναίκες πληρώνονται αρκετά παραπάνω από τους άνδρες στον χώρο των αισθησιακών ταινιών. Η ηθοποιός το επιβεβαίωσε αυτό λέγοντάς μου ότι ενώ είναι πιο δύσκολη η δουλειά αυτή για τους άνδρες, ωστόσο οι κοπέλες πληρώνονται τα διπλάσια ανά σκηνή.

Η Ίννα λοιπόν ξεκίνησε μαζί με τον Τέο από live sex shows και πλέον πρωταγωνιστούν σε ταινίες της Sirina. Όμως οι δραστηριότητες με τις οποίες ασχολείται η διάσημη ηθοποιός αισθησιακών ταινιών δεν σταματούν εδώ. Αρχικά δεν έχουν σταματήσει να κάνουν ακόμα τα live sex shows σε διάφορα νυχτερινά κέντρα όπως και σε πολλά erotic festivals. Για παράδειγμα 15–18 Απριλίου 2016 στο γήπεδο του TAE KWON DO πραγματοποιήθηκε το erotica art festival και εκεί είχαν 2 show την μέρα. Και η λίστα συνεχίζεται με τις φωτογραφίσεις, το μόντελινγκ και τα ταξίδια. Πολλά ταξίδια και κυρίως εξωτερικό. Μερικά παραδείγματα είναι μέρη όπως: Ταϊλάνδη, Μπαλί, Μακάου, Χονγκ Κονγκ, Κατάρ, Ντουμπάι, Γερμανία, Μαϊάμι, Σιάτλ, Ορλάντο, Λος Άντζελες, Βουκουρέστι, Βουδαπέστη κλπ. Μάλιστα στην Βουδαπέστη ήταν να κάνει τέσσερα γυρίσματα με μία από τις πιο διάσημες εταιρείες στον χώρο του πορνό, την DDF prod.com, ωστόσο μόλις την είδαν τους άρεσε τόσο πολύ που κάνανε οχτώ γυρίσματα σε διάστημα τεσσάρων ημερών, με αποτέλεσμα να είναι φέτος υποψήφια για βραβείο DDF στην κατηγορία των νεοεμφανιζόμενων.

Τα ταξίδια της Ίννας πραγματοποιούνται σχεδόν κάθε μήνα. Εκεί την ξέρουν καλύτερα και την προτιμούν περισσότερο από ότι εδώ στην Ελλάδα. « Ο λόγος αυτός μπορεί να είναι ότι υπάρχουν οικονομικά προβλήματα εδώ, για αυτό το καταλαβαίνω κάπως ». Η Ίννα όμως είναι και σκηνοθέτης πέρα από ηθοποιός. Στην σελίδα της στο facebook μάλιστα γράφει ηθοποιός — σκηνοθέτης. Σκηνοθετεί για την ώρα τα show της μόνο, όχι τα έργα της, χωρίς να το αποκλείει σαν πιθανότητα για το μέλλον ωστόσο. Αλλά δεν της αρέσουν τα μεγάλα λόγια και δεν θέλει να πετάει ψηλά, προτιμάει να είναι προσγειωμένη.

Κάπου εδώ πήρα μία ακόμη καλή ‘’πάσα’’. Καθώς η Ίννα έχει ταξιδέψει τόσο πολύ στο εξωτερικό, είχα μεγάλη περιέργεια να δω πως βλέπει την επιχείρηση των αισθησιακών ταινιών στην Ελλάδα σε σχέση με χώρες του εξωτερικού, ειδικά τις Η.Π.Α. Σύμφωνα με την Ίννα βρισκόμαστε πολύ πίσω αλλά η σύγκριση εδώ είναι άδικη, όταν στην Ελλάδα έχουμε σύνολο 11 εκατομμύρια πολίτες ενώ στην Αμερική υπάρχουν τόσοι σε μία πολιτεία μόνο. « Ο κύριος Σειρηνάκης προσπαθεί να δώσει αυτό που μπορεί. Πιστεύω είναι καλύτερα από το τίποτα » . Η εταιρεία της Sirina πότε πάει καλύτερα πότε χειρότερα. Όλα αυτά βέβαια εξαρτώνται κάθε φορά από τις πωλήσεις.« Κάποια έργα αγοράζονται από τα περιοδικά σαν το ζεστό ψωμί, ενώ άλλες εκδόσεις δεν πωλούνται καθόλου. Εγώ είμαι τυχερή που σε όποιο έργο έχω παίξει, έχει γίνει πανικός και τα έχουν αγοράσει όλα ». Πάντως η κατάσταση σε σχέση με το παρελθόν είναι αρκετά πιο βελτιωμένη σύμφωνα με την ίδια. Αυτή πάντως που βοήθησε πολύ στο να γίνει πιο γνωστό το πορνό στην Ελλάδα ήταν η Τζούλια Αλεξανδράτου όπως λέει η Ίννα. « Ω ναι η Τζούλια βοήθησε πάρα πολύ στην προώθηση του πορνό στην Ελλάδα καθώς μέχρι τότε ήταν λίγοι εκείνοι που γνωρίζανε την εταιρεία Sirina, αλλά με το πρώτο της έργο »

Μετά από τόση κουβέντα ρώτησα την Ίννα κάτι που πιθανότατα έπρεπε να είχα ρωτήσει στην αρχή — αρχή. Σε πόσες ταινίες έχει εμφανιστεί; « Ωχ θα σε γελάσω τώρα σε πόσα έργα έχω παίξει αλλά είναι πάνω από 10 » . Οι αγαπημένες της ταινίες πάντως είναι το ‘’ Μία χήρα στην Ταϊλάνδη ‘’ και το ‘’ Μπάτσελορ της Ίννας στο Μπαλί ‘’ » . Όσον αφορά τα ζευγάρια που παρακολουθούν ταινίες πορνό, πιστεύει ότι μπορούν να πάρουν μερικές ιδέες ώστε να είναι πιο άνετοι και να ευχαριστηθούν περισσότερο το σεξ. Δεν πιστεύει ότι ένας άντρας θα έπρεπε να νοιώθει μειονεκτικά ή λιγότερο ικανός από έναν πορνοστάρ, αλλά αντίθετα ίσως να εμπνευστεί.

Άμα μπει κανείς στο προφίλ της στο facebook και κοιτάξει τα σχόλια κάτω από τις φωτογραφίες της, θα παρατηρήσει κανείς ότι αρκετοί γράφουν ανώριμα, περίεργα μέχρι και ανώμαλα σχόλια μερικές φορές. Πως τα αντιμετωπίζει αυτά η Ίννα; πως διαχειρίζεται κάτι τέτοιο; Ναι οι φωτογραφίες είναι αισθησιακές, προκλητικές θα έλεγε κανείς ωστόσο είναι μέρος της δουλειάς της θα έλεγε κάποιος άλλος. Η ίδια πιστεύει πως είναι πολύ λίγα αυτά τα σχόλια κάτω από τις φωτογραφίες της. Στα 200 σχόλια να είναι 3–5 το πολύ αυτά που να είναι προσβλητικά. « Τι να κάνουμε, υπάρχει και τέτοιο είδος ανθρώπων, δεν μπορώ να τους κρίνω, τόσο χαμηλό επίπεδο έχουν στο μυαλό τους. Δεν μπορούμε να το αλλάξουμε αυτό, οπότε το έχω αποδεχτεί και δεν με ενοχλεί, βασικά απλώς τους λυπάμαι περισσότερο » .

Η Ίννα βλέπει το μέλλον σαν ένα τροχό που γυρνάει. Οπότε προτιμάει να το αφήσει και ότι συμβεί. Δεν θέλει να κάνει τόσο μακρινά σχέδια. Πριν κάποια χρόνια ήταν σερβιτόρα. Δούλευε 13 ώρες την μέρα για 20 ευρώ. Πλέον κάνει μία δουλειά που παλιότερα δεν θα της περνούσε καν από το μυαλό. Δουλεύει 2 μέρες την βδομάδα για 2 ώρες και είναι ευτυχισμένη. « Ποιος ξέρει, μεθαύριο μπορεί να είμαι ζητιάνα στον δρόμο ή να είμαι στην βουλή ». Θέλει απλώς να απολαμβάνει την στιγμή. Δεν θέλει να κοιτάει ούτε το παρελθόν ούτε να χάνει τον χρόνο με το να σχεδιάζει το μέλλον και να ονειρεύεται. Θέλει απλώς να απολαμβάνει την στιγμή. Εξάλλου όταν στο τέλος την ρώτησα τι θα έκανε αν γυρνούσε στο παρελθόν και είχε την ευκαιρία να αλλάξει τα πράγματα, αν θα έκανε ξανά την ίδια καριέρα, μου έδωσε μία αφοπλιστική απάντηση. « Πάλι θα επέλεγα την ίδια δουλειά, όμως αυτήν την φορά θα την ξεκινούσα λίγο πιο νωρίς » .