<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Stefan Pack on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Stefan Pack on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@stefanpack?source=rss-5cfa5dd4b04f------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*4VCu1KwONrkLheFwE6PR5A.jpeg</url>
            <title>Stories by Stefan Pack on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@stefanpack?source=rss-5cfa5dd4b04f------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sun, 22 Nov 2026 13:28:42 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@stefanpack/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Europa’s tech-voorsprong]]></title>
            <link>https://medium.com/@stefanpack/europas-tech-voorsprong-90d769accc1f?source=rss-5cfa5dd4b04f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/90d769accc1f</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Stefan Pack]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 03 Mar 2019 15:13:17 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-03-03T22:03:17.857Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>Hoe doet Europa het op digitaal vlak in de internationale race om tech-dominantie? Cijfers kunnen mistroostig maken, maar er schuilen waardevolle ontwikkelingen onder. Manieren om als Europa tussen het investeringsgeweld van andere grootmachten uit te blinken. Eén daarvan is het centraal stellen van de mens. Technologie moet niet ons denken of handelen beperken, maar onze vrijheden als ondernemers en individuen vergroten.</strong></p><h4><strong>Grote uitdagingen</strong></h4><p>Vorige week was ik op het het <a href="https://www.digitaleurope.org/policies/strongerdigitaleurope/">DigitalEurope</a> jaarcongres in Brussel. De grote spelers in de tech- en digitale sector waren aanwezig. Er werden grote doelstellingen voor Europa gepresenteerd. Met cijfers en grafieken werd òf de belangrijke òf de ondergeschoven positie van de EU in de wereldwijde concurrentiestrijd benadrukt (zie afbeelding). Het gaat dan om investeringen, skills, e-commerce, artificial intelligence, cybersecurity, etc. Slechts <a href="https://www.cbinsights.com/research-unicorn-companies">11%</a> van de unicorns van deze wereld — start-ups met inmiddels een waardering van een miljard dollar — is geboren in Europa.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*975tIhjyIXlyER8BlWKvmQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*DETVxujsUf6vo0sTUlxOSw.png" /></figure><p>We moeten ons niet blindstaren op grote cijfers, dacht ik toen. Zet je de grote macro-bril af, dan zie je fantastische technologische ontwikkelingen, bijvoorbeeld in eigen land. Zo loopt de TU Delft voorop als het gaat om de ontwikkeling van <a href="https://www.rtlz.nl/tech/artikel/4616701/microsoft-quantum-lab-geopend-delft-het-wordt-heel-spannend">kwantumcomputers</a>. In Eindhoven is <a href="https://fd.nl/achtergrond/1288916/fotonica-is-test-voor-kenniseconomie">fotonica </a>een wonderkind in wording.</p><p>Digitale innovatie is bovendien niet alleen van het type Apple of Google, maar een uitdaging voor alle sectoren. De EU hoeft geen nieuwe Silicon Valley te bouwen, maar moet het netwerk versterken tussen specialistische techbedrijven en ‘oude sectoren’, kenniscentra en onderzoeksinstellingen, financierings- en educatiemogelijkheden, en overheden als kaderstellers en aanjagers. We moeten kansen van digitalisering benutten in àlle sectoren. Met een focus op waar wij al sterk in zijn, en daarin vooral onze eigen weg vinden.</p><h4><strong>Meer dan groei alleen</strong></h4><p>Iedereen wilde de volgende Facebook zijn. Vaak wordt nog steeds, ook in beleid, ernaar gestreefd de volgende kudde unicorns te creëren. Natuurlijk hebben zulke successen een aanzuigende werking op talent en nieuwe ideeën. Maar er schuilen ook nadelen aan deze eenzijdige aanpak. Dat besef daalt steeds meer in.</p><p>In de VS zijn unicorns, vaak extreme monopolies, gebaseerd op non-privacy. Facebook <a href="https://www.theguardian.com/technology/2019/mar/02/facebook-global-lobbying-campaign-against-data-privacy-laws-investment">lobbyt zich suf</a> maar verwondt nu zichzelf door de monsterlijke groei van haar tentakels. Na de EU wordt in de VS wederom gesproken over nieuwe privacyregels. De hele wereld kijkt naar het Europese model van de Algemene Verordening Gegevensbescherming.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FYrpK90bHO2U%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DYrpK90bHO2U&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FYrpK90bHO2U%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="640" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/a318261432f6d78109441a65e5791a7a/href">https://medium.com/media/a318261432f6d78109441a65e5791a7a/href</a></iframe><p>Ook in China zijn er grote digitale winnaars, gebaseerd op surveillance-communisme. Een spraakmakende ontwikkeling betreft het Chinese sociale score-systeem. Basaal gezegd: inwoners krijgen bonuspunten voor het helpen oversteken van de bejaarde buurman, maar negatieve scores voor het te laat betalen van een verkeersboete. Met als gevolg dat een laag scorende dochter je niet meer met het vliegtuig mag bezoeken, maar rond nieuwjaar die ellendige trein moet nemen. Hoewel nog lang niet zo ver ontwikkeld als Black Mirror-kijkers met mij vrezen, zoekt de overheid hier naar effectieve digitale manieren om moreel gedrag te promoten. Met deze experimenten loopt het daarmee voorop.</p><p>Vanuit Chinees perspectief <a href="https://www.washingtonpost.com/news/theworldpost/wp/2018/11/29/social-credit/?utm_term=.2ffbbbca046a">klinkt dit idee</a> minder radicaal dan vanuit Europa. Het land hoopt een manier te vinden om slecht gedrag te beperken en het onderlinge vertrouwen binnen de samenleving te vergroten. In Nederland kennen we ook beoordelingssystemen, zoals bij het aanvragen van een lening. Maar het Chinese systeem ziet potentieel op veel meer aspecten van een mensenleven. Inzicht en controle kan in de balans doorslaan ten koste van individuele vrijheden. Want wat vergeet de rest van de wereld voorop te stellen in plaats van ongebreidelde groei of vergaande controle?</p><h4>Inbouwen van waarden</h4><p>“Het Europese project is niet gebaseerd op politieke macht, maar op de antithese daarvan: wetten en regels”, <a href="https://www.nrc.nl/nieuws/2019/01/08/europa-moet-leren-machtsdenken-a3184885">analyseerde</a> Caroline de Gruyter mooi. “Europese burgers beseffen het amper, maar Europese wetten worden tot in Azië en Latijns-Amerika overgenomen. In die wetten liggen Europese normen en ideeën besloten — over mensenrechten, privacy, het milieu.”</p><p>Wellicht bent u vorige zomer ook overladen met e-mails over nieuwe privacyvoorwaarden van websites die u allang was vergeten. En misschien lijkt de online werkelijkheid niets veranderd. Maar in de groeiende context van grote privacyschandalen blijkt dat we in de EU, als nergens anders, normen hebben vastgelegd die een antwoord hebben op de datahonger van bedrijven en instellingen. Individuele vrijheidsnormen die als voorbeeld gelden in een digitaliserende wereld — waarmee wij voorop lopen.</p><p>Artificial intelligence (AI) veroorzaakt de komende eeuw onvoorstelbare en onvoorspelbare veranderingen. Het woord <em>disruptor</em> dekt de lading niet wanneer het einde van de mensheid volgens Stephen Hawking en Elon Musk in zicht komt. Als een ongekend transformerende kracht creëert AI ongekende kansen en ongekende risico’s.</p><p>Aanleiding genoeg om verstandig met de ontwikkeling daarvan om te gaan. Zorgelijk zijn de harde cijfers: Europees onderzoek naar AI loopt qua financiering sterk achter op China en de VS. Onze onderzoekers worden weggekocht. Maar de doelen van Europees beleid is breder dan dat we inhoudelijk voorop lopen (<em>quod non</em>). Momenteel wordt er gewerkt aan een <a href="https://ec.europa.eu/digital-single-market/en/news/draft-ethics-guidelines-trustworthy-ai">ethisch kader </a>voor de inzet van AI. Richtsnoeren over bijvoorbeeld transparantie, betrouwbaarheid en controleerbaarheid van artificiële beslissingen waarbij de mens en niet de robot centraal staat. ‘Betrouwbare AI, <em>made in Europe</em>.’</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/240/1*CTCtWax8-kHRnIAdu_CDQw.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/507/1*EvAmoUdeSQczOKpr3v3v3Q.jpeg" /></figure><p>Hiermee winnen we de slag misschien niet, of zelfs de oorlog. Het liefst zie ik ook Europese investeringen in onderzoek verdriedubbelen, maar dat is een ander verhaal. Misschien hebben we op deze manier wèl een positieve invloed gehad op de regels van het slagveld. En vormen we daarmee die onbestemde toekomst ten goede.</p><h4><strong>Define: ‘vooruitgang’</strong></h4><p>Trekken we als Europa sprints of winnen we de marathon? Laten we enkele bedrijven onbeperkt groeien of willen we een klimaat dat voor alle ondernemers en inwoners werkt? Is digitale innovatie überhaupt een wedstrijd tussen continenten? Misschien innoveren we beter met slimme samenwerkingen over de grenzen van onze landen en specialismen heen, en vanuit gezamenlijke uitgangspunten.</p><p>De EU is een normatieve supermacht. We moeten heel sterk uitkijken innovaties niet met regels in de kiem te smoren. Daardoor vissen Nederlandse pulsvissers nu achter het net, en smoort doorgeschoten auteursrechtwetgeving creativiteit in de kiem. Artificial intelligence, de digitale heilige graal, moeten we niet kapot reguleren maar vooral heel snel gaan <em>doen</em>.</p><p>Vooruitgang gaat niet alleen om technische innovatie. Dat moet hand in hand gaan met de toepassing van mensenrechtelijke standaarden in nieuwe contexten. In de race om de digitale wereld te bouwen, kunnen we hogerop komen door de steigers stevig in te richten; onze fundamentele handelingskaders te verstevigen. Sterker nog, dat doet de EU al. Waarbij we ons niet richten op een pure tech-sector waar enkele extreme monopolies tieren maar op een ecosysteem waarin het brede bedrijfsleven in alle sectoren wint. En laten we onze <em>users</em>, pardon, <em>inwoners</em>, niet vergeten.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*NhFcPmm4_qDl84cGbEGpMA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ZEzKSGdd3Q6Kdh7-aPmgOw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*3_Dzis-hY4SpxNp5aE-SGw.jpeg" /><figcaption>Op het DigitalEurope congres ‘Masters of Digital’ waande ik me al even een cyborg.</figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=90d769accc1f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Gegevensbescherming is de nieuwe duurzaamheid]]></title>
            <link>https://medium.com/@stefanpack/gegevensbescherming-is-de-nieuwe-duurzaamheid-6b411d9af752?source=rss-5cfa5dd4b04f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6b411d9af752</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Stefan Pack]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 15 May 2018 10:15:06 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-05-15T10:15:06.630Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>2018 brengt onze samenleving wellicht een nieuw bewustzijn over privacy. Door spraakmakende schandalen zoals bij Facebook, maar ook door nieuwe wetgeving die burgers meer rechten geeft. Organisaties moeten daarop inspelen. Ons advies: bestendig de bescherming van data, maar communiceer juist openhartig. Benut dit heikele onderwerp om je imago te verbeteren.</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*s3HU-DJS38gkfKz4PlmvuA.jpeg" /></figure><h3>Utopische datamarkt</h3><p>In de jaren negentig geloofde men in het internet als voorbode van een utopisch tijdperk. Oneindig veel informatie zou voor iedereen met één klik beschikbaar zijn. Maar vrijheid van informatie blijkt ambigu.</p><p>Het Facebook-debacle laat zien dat ook persoonsgegevens eenvoudig kunnen worden verzameld en economisch waarde kennen. Een kostbare brandstof, die zeer bruikbare en vooral lucratieve statistiek oplevert. Big Data is het nieuwe Big Oil — de grondstof van de 21e eeuw die nieuwe industrieën groot en tech-titanen machtig maakt. Door risico’s te nemen, grenzen op te zoeken of zelf geen morele maatstaven te hanteren, komen data in verkeerde handen.</p><p>Maar veelal verzamelen ook andere organisaties — van gemeentes en universiteiten tot multinationals en het MKB — ongemerkt meer persoonsgegevens dan de betrokkenen weten. Grote kans dat ook uw organisatie (onbewust) niet voldoet aan aanstaande regelgeving.</p><p>Met de Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG) hoopt de EU de rechten van de Europese burger te versterken. Het 99 pagina’s tellende document legt vanaf 25 mei de verantwoordelijkheid voor gegevensbescherming in de handen van de bezitters. Dat vraagt een hoop nieuwe kennis over privacy. Bij het niet naleven van de AVG lopen organisaties het risico op boetes tot twintig miljoen euro. Met een simpel ‘we wisten het niet’ kom je bij de EU niet meer weg. Het negeren ervan kan je dus duur komen te staan.</p><h3>Mist en nevel</h3><p>De AVG legt een grote nadruk op de communicatie met de klant, want dat is waar het momenteel vaak mis gaat. Wat een app, webpagina of sociaal netwerk aan data verzamelt, is de gebruiker vaak <a href="https://www.ad.nl/digitaal/wat-weet-facebook-allemaal-over-jou-zenoacute-zie-je-je-hele-dossier~a7ae4c0b/">volstrekt onduidelijk</a>. Hij heeft al helemaal geen benul van wat er mee gedaan wordt. Advertenties-op-maat voorschotelen, bijvoorbeeld.</p><p><em>Dataminers</em> <a href="https://www.digitaltrends.com/social-media/what-facebook-users-should-know-about-cambridge-analytica-and-privacy/">houden liever stil</a> wat ze met de gegevens doen. Soms komt bij toeval een schandaal boven, zoals met Cambridge Analytics, dat gekochte data van Facebook misbruikte. Dat we het weten is een incident, dat het gebeurt niet.</p><p>Privacy is voor de EU niet langer een beleidsobstakel dat een internetgigant zo opzij kan schuiven ten gunste van innovatie. Privacy is een intrinsieke waarde, belangrijk voor de welvarendheid van de samenleving. Mensen hebben privacy nodig, <a href="https://papers.ssrn.com/sol3/papers.cfm?abstract_id=2175406">zo leren wetenschappelijke onderzoeken on</a>s, om hun eigen identiteit te creëren. <a href="https://www.theatlantic.com/technology/archive/2013/01/obscurity-a-better-way-to-think-about-your-data-than-privacy/267283/">Het beschermt de individuele autonomie en de mogelijkheid tot zelfontplooiing</a>. Andersom maakt een gebrek aan privacy ons wantrouwend en inert. Privacy helpt ons gezamenlijk verder.</p><h3>Wees oprecht</h3><p>Bedreigingen leveren ook altijd kansen op, is zo’n beetje les 1 in de organisatieleer. Het devies van Hague daarom: wees duidelijk, laat de klant zelf beslissen en houd een spoor van bewijs bij. Het wordt verplicht om bezoekers actief te informeren over datagebruik. De klant heeft niet enkel het recht te weten welke data er over hem verzameld wordt, maar ook waarom en waarvoor men ze gebruikt. Alle gegevens moeten meteen op verzoek terug te halen zijn. De keuze over het gebruik ervan moet luid en duidelijk gepresenteerd worden. Dat mag niet meer ongemerkt, verborgen in het dorre jargon van de leveringsvoorwaarden.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*0NgaOSh7TKSYVGui-sdkUg.jpeg" /></figure><p>Dat het als bedrijf loont om maatschappelijke problemen aan te pakken, <a href="https://www.duurzaam-ondernemen.nl/duurzaamheid-bij-consument-de-lift/">is een bewezen tactiek</a>. Als dataminen is als boren naar olie, zal privacybescherming het nieuwe maatschappelijk verantwoord ondernemen zijn. Het vestigt reputaties en verhoogt de autoriteit. Betrokken bedrijven motiveren daarnaast hun medewerkers, wat de productiviteit verhoogt. Niet enkel omdat de vraag naar de producten stijgt, maar ook om ethische redenen. Het siert een organisatie om open en eerlijk te zijn.</p><h3>Open kaart</h3><p>Hague stelt voor om als organisatie nog een schepje bovenop de gangbare bedrijfscommunicatie te doen. Wees open over het gebruik van gebruikersgegevens in alle uitingen, dus niet alleen naar de klant. Die transparantie laat blijken dat de goodwill voor de privacy van de klant welgemeend is. Maak duidelijk dat oprechte stappen ondernomen worden om gevoelige data te beschermen en dat men die intern ook veilig verwerkt. Die waterdichtheid, gevoed door eigen welwillendheid, wordt een bepalende factor voor de reputatie. Over een tijdje doet iedereen aan privacybescherming. Bij velen is dat noodgedwongen. Wie het uit zichzelf doet, loopt voorop.</p><p>Proactieve communicatie over hoe de organisatie omgaat met privacy is daarom juist nu heel goed voor reputaties. Duidelijkheid over privacy is het nieuwe duurzaam ondernemen.</p><p><em>Kijk op </em><a href="https://hague.company/corporate-communicatie/gegevensbescherming/"><em>www.hague.company</em></a><em> voor meer informatie. Neem gerust contact op via pack@hague.company.</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ziRHo1yEhkdixV0nu1BRhw.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6b411d9af752" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Koortsachtige lidstatenlobby]]></title>
            <link>https://medium.com/@stefanpack/koortsachtige-lidstatenlobby-3db4c1c82758?source=rss-5cfa5dd4b04f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3db4c1c82758</guid>
            <category><![CDATA[netherlands]]></category>
            <category><![CDATA[european-union]]></category>
            <category><![CDATA[politics]]></category>
            <category><![CDATA[lobbying]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Stefan Pack]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 11 Jul 2017 12:34:39 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-07-11T16:10:36.362Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*uwB1a3KkgMIdOQ1tfuvX4Q.jpeg" /></figure><h4>Strijd om de Brexit-overblijfselen</h4><p><strong>Een zware Nederlandse delegatie bezocht vandaag (11 juli) Brussel als onderdeel van een bijzondere lidstatenlobby. Hoofdambassadeur Wouter Bos strijdt daar namens Nederland om de overblijfselen van de Brexit. Bos paait de European Medicines Agency (EMA) en de European Banking Authority (EBA). Maar Nederland is niet de enige partij die lobbyt voor deze twee economische waardevolle instituten.</strong></p><h4>The winner takes it all</h4><p>Lidstatenlobby. De dagelijkse gang van zaken in Brussel, waar onze Permanente Vertegenwoordiging alle vergaderingen van onze ministers en premier voorbereidt. Normaal loopt elke beslissing uit op een compromis tussen 28 lidstaten. Maar nu is dat anders. Agentschappen worden niet opgedeeld: een compromis is niet mogelijk. <em>The winner takes it all.</em></p><p>Nederland is niet het enige land dat staat te springen om vooral de EMA. Barcelona stelde de Agbar toren, haar mooiste wolkenkrabber ter beschikking. Oost-Europese lidstaten — zonder Europees instituut — vinden dat zij aan de beurt zijn. Zo’n 20 landen of regio’s in een strijd verwikkeld die in november wordt beslecht.</p><p>Er staat veel op het spel. De EMA brengt de winnaar naast duizend werknemers, hun families én tienduizenden bezoekers per jaar. Dat betekent prestige, een stimulans voor de geneesmiddelensector en vooral een flinke financiële impuls.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/574/1*SYBuLiL7-mCMTf73luGJKw.png" /></figure><h4>Heel Holland lobbyt</h4><p>Oud-minister en bestuursvoorzitter van het VU Wouter Bos leidt het Nederlandse topteam. Verder strijden daar Edith Schippers (demissionair minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport) en Kajsa Ollongren (locoburgemeester van Amsterdam).</p><p>Zij moeten als oliemannetjes <a href="http://www.netherlandsforema.eu/">het Nederlandse bod</a> kracht bij zetten. Ze bouwen daarbij voort op een eerdere brief van premier Rutte en staatssecretaris Van Rijn. Een wervende folder die de ‘Amsterdam Metropolitan Area’ aanprijst met de goede voorzieningen, uitstekende bereikbaarheid en de internationale oriëntatie van Amsterdam.</p><p>Een centrale rol hierin is weggelegd voor de <em>Netherlands Foreign Investment Agency</em> (NFIA). Dat agentschap legt de oranje loper uit voor buitenlandse bedrijven die zich in Nederland willen vestigen. Ook voor hen is de EMA een speciaal project waaraan hard wordt gewerkt.</p><h4>Bittere pil</h4><p>Dat het VK zijn agentschappen met werkgelegenheid verliest is <em>their loss</em>. Voor alle andere lidstaten zijn nu alle middelen geheiligd. Nederland moet met een bijzonder interessant aanbod komen. En heel veel overtuigingskracht. De vraag is nu of ambassadeur Bos daarin slaagt. Volgens de Brusselse checklist met criteria staat Nederland er gezond voor. Maar de concurrentie is moordend.</p><p><strong><em>De concurrentie is sterk, het proces politiek: lees hier </em></strong><a href="https://medium.com/@stefanpack/euro-aasgieren-33f1a4abad55"><strong><em>een nadere analyse</em></strong></a><strong><em>.</em></strong></p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2Fcj8jW9ayEaI%3Ffeature%3Doembed&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3Dcj8jW9ayEaI&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2Fcj8jW9ayEaI%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/882c439af90dbaefac3149d29eb0c6d0/href">https://medium.com/media/882c439af90dbaefac3149d29eb0c6d0/href</a></iframe><p><em>Originally published at </em><a href="http://www.hague.company/actueel/lobby-om-brexit-overblijfselen/"><em>www.hague.company</em></a><em> on July 11, 2017.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3db4c1c82758" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Tim Cook’s dough & Vestager’s big Appletite]]></title>
            <link>https://medium.com/@stefanpack/tim-cooks-dough-vestager-s-big-appletite-fec8ab41324e?source=rss-5cfa5dd4b04f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/fec8ab41324e</guid>
            <category><![CDATA[european-union]]></category>
            <category><![CDATA[apple]]></category>
            <category><![CDATA[tim-cook]]></category>
            <category><![CDATA[taxes]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Stefan Pack]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 27 Jun 2017 19:11:20 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-06-27T19:29:52.286Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4><strong>​Margrethe Vestager, the European competition Commissioner, started a 13 billion euro feud with Apple’s Tim Cook. Here’s the real reason why.</strong></h4><p><em>I wrote this blog in September 2016. Not sure yet if it’s timeless.</em></p><p>The eurocrats were trickling in, back to their offices, probably with their minds still at their holiday beaches. On this last Tuesday of August, school had just begun. It was sunny and hot in Brussels which made everything seem even more unreal. The news came with a bang when the EU’s competition Commissioner Margrethe Vestager decided that Apple should pay Ireland 13 billion euros, plus interest, in unpaid taxes.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/355/1*yOfqim8GAxLGA6WA3QXhBQ.jpeg" /><figcaption>13 billion euros</figcaption></figure><p>One could image Vestager high up in her lair at the Berlaymont building, stroking a grumpy cat on her lap while her evil grin exploded into loud and uncontrollable laughter, only echoed by the bangs and flashes of thunder and lightning.</p><p>Speaking about lightning, the biggest company in the world was shocked. (I would be too.) “It’s maddening and disappointing,” <a href="http://www.independent.ie/business/irish/no-one-did-anything-wrong-here-and-ireland-is-being-picked-on-it-is-total-political-crap-35012145.html">Cook said</a>. “It’s total political crap,” he shouted diplomatically.</p><p>Three years of investigations that led up to Vestager’s decision had shown that in 2014 for instance, Apple paid only 0,005 percent corporate tax in Ireland. That’s 50 euros of tax for every million euros in profits. Apple disputes this number, saying they played by the rules of 12,5 percent and paid $400 million that year. But let’s not talk facts too much. I thought about this lady who in her ivory tower made a decision that got this shiny fruit company furious.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*0Wlrdhm2lr2XS_hLSShfcQ.jpeg" /></figure><p>Margrethe Vestager is not a money hungry sadist. In fact, she’s one of the friendliest people you’ll ever meet. If you saw the Danish hit series ‘Borgen’, Vestager is the one that inspired the series’ main character Birgitte Nyborg (Tak! Statsminister!). She’s a great combination of true wit and charm. As an economist and former Danish Minister for Economic and Interior Affairs, she must know something about state aid and taxes. In her position as competition Commissioner, she simply wants to protect the rule of law and fair competition. As a politician, she wants to enable people to make free choices.</p><p>Vestager rode her bicycle to meet the queen when entering the Danish government. And during staff meetings she has a habit of knitting multi-colored elephants. In short, she’s a politician who is also a human.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*yo-VpT3Wy6pOhESAmoasMA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/295/1*y1Rr0cLcvqPmsouYnXVvRQ.jpeg" /></figure><p>I once had the pleasure to have a chat with her. Although the hallways of the Berlaymont building, where all Commissioners reside, are anything but friendly, her office appeared to be quite serene. No lava or giant lasers to be seen. Still this tranquility was less a result of the surroundings and more a product of its resident. When entering, Vestager greeted my small company with genuine smiles and handshakes. She guided us to a coffee table in the middle of the large room where we sat down with her and her head of cabinet. ​</p><p>To be honest, I don’t remember too many specifics of our conversation. It didn’t matter. We did not have pressing business to discuss, so we talked generally about political developments in the EU. The Dutch referendum on the Ukraine association agreement was our most pressing topic on the table, in the larger context of the state of the European Union and the rise of nationalism and extremism. In any case, Vestager did not have too much to gain with this meeting — it was a friendly favour to us and my boss. Most people in Brussels would love to have a tête-a-tête with her, in fact they would love to kill for half an hour of her attention (remember her money-grabbing superpower). The fact that we were taking up this precious time for some leisurely chit-chat didn’t bother her, or at least she never let us know. She seemed to have all the time in the world.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/466/1*xLhg5zFtHJxlKc7yqgSGgA.jpeg" /></figure><p>“Would you like some coffee or tea?” She asked us one by one, and poured it in herself, calmly. We talked a bit more, probably about the refugee crisis. Then followed the moment that I will remember Vestager by. After our first few sips, she picked up a long rectangular tin box, opened it, reached out to me and asked: “Would you like to have a cookie too?” She smiled as if she had been looking forward to this moment from the time that we stepped into her office, or maybe even when she woke up that morning. Somehow the colors grew more intense, the sweet smell of the cookies now clouding my mind, and my heart filled with joy.</p><p>“Oh boy, do I!” ​</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/907/1*dCuBDI1hHR0xe41ecAyMrg.jpeg" /><figcaption>Ireland’s pot of gold &amp; also how I felt</figcaption></figure><p>For a moment Vestager’s super kind smile made me forget the evils in the world, the evils that according to some are epitomized in the very place that we were staying at: the European Commission’s executive tower of glass and steel at the heart, no, core of the power-hungry European Union. I couldn’t care less. Right now, I was having freshly baked cookies that Margrethe probably made herself that morning. And sharing her cookies made her very happy too.</p><p>I need to give full disclosure: Vestager is part of my political family. We belong to like-minded parties that operate under the EU’s liberal umbrella party. And I do have a weak spot for people who agree with my values. But being part of a family does not necessarily imply likeability or pleasant relations or even respect. I’m pretty sure though that Margrethe is my kind of people, heck, she could be my Brussels surrogate mother if she wanted to. ​</p><p>Tim Cook must be a great guy too. Successfully heading the biggest company in the world after taking over the helm from Steve Jobs Himself demands a lot of respect. Not to mention his strong advocacy for encryption and being openly gay as a major CEO. Tim Cook is as badass as Margrethe Vestager is awesome. But who will know best when talking about EU law? ​​</p><p>Spoiler alert: it’s Vestager. Naturally, Cook and his shareholders have a lot to gain when disputing the fact that EU competition (state aid) law takes precedence over national corporate tax law — say 13 billion euros. Vestager has a bit less to gain with her decision. The 13 billion will go to Ireland, not the EU. Still, Ireland is pissed that she meddled with their tax system. The big tech companies are not happy either and in general, more multinationals who try their best to evade (correction: don’t pay too much) taxes in Europe.</p><p>Tim Cook says that Ireland is being picked on and that the country is just a pawn in the Commission’s agenda to harmonise taxes across the EU. Obama earlier this year <a href="http://www.ft.com/cms/s/0/41d968d6-b5d2-11e4-b58d-00144feab7de.html#axzz4J1VHDleP">accused</a> Europe of protectionism and anti-US sentiment when it comes to Silicon Valley tech companies: “In defence of Google and Facebook, sometimes the European response here is more commercially driven than anything else”.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/700/1*7-Pu2e9ZgQmK5_0vwIy1jA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*HBhOXDYf9o-ge2u1oCBsPg.jpeg" /><figcaption>Tim Cook (pictured above) and about 13 billion euros</figcaption></figure><p>So, the 13 billion decision angered some people especially in Ireland, the US and among big businesses. And what about the EU finance ministers who have made similar tax deals? Politically of course, it was not aimed to make friends in the first place. It was a tough decision that would even alienate friends. Perhaps it was not a political decision at all. Perhaps it was a decision that after careful consideration had to be made under state aid rules. <a href="http://europa.eu/rapid/press-release_IP-15-5880_en.htm">Just as</a> with Fiat in Luxembourg, Starbucks in the Netherlands, and other current and future investigations.</p><p>The Commission acts as referee when fair competition is distorted and tax ruling practices may just do that. Finally! — you could say: for once the EU is decisive in a sensitive dossier. Fair taxation instead of shady corporate deals and tax evasion, isn’t that what the people demand nowadays, surely after LuxLeaks and the Panama Papers? Shouldn’t the EU act as one bloc instead of letting big corporations force individual countries in a race to the tax rate bottom?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/888/1*xKFCrcCHeKP50YnCn0axMg.png" /></figure><p>​Some say this constitutes incorrect application of state aid rules. Former competition Commissioner Neelie Kroes, who now works for Silicon Valley’s Uber, has <a href="https://www.theguardian.com/business/2016/sep/01/apple-tax-ruling-fundamentally-unfair-former-ec-competition-chief">criticised</a> the decision too (and then got <a href="http://ec.europa.eu/avservices/video/player.cfm?ref=I125170">burned</a> by the Commission). But <a href="https://www.theguardian.com/business/2016/sep/02/apple-tax-ruling-eu-margethe-vestager-13bn-euro-state-aid">according</a> to Vestager, “It’s never been a secret that tax exemptions could be state aid, and that if so, they’d have to be paid back. The only secret was the tax rulings themselves.” Many important questions, and plenty to discuss but for another time!</p><p>This all could have been prevented, of course.</p><p>Last week there were some peculiar sunny days in Brussels too. On a nice little terrace in front of the European Parliament I had a coffee with one of Apple’s lobbyists (having coffee is an important tradition in Brussels). He’s the only Apple guy I know. Because while most companies of that size do have a notable presence in Brussels, Apple doesn’t.</p><p>Google for instance is well represented in the Bubbe: it organises slash sponsors many events, talks to many policy makers and is involved in expert groups and forums. Apple has a different strategy, one in which they don’t seem to mingle too much with decision makers. The firm with a total market value of $ 651.5 billion only has about four people in their Brussels office (they do work together with a consultancy firm). When working on tech policy in the European Parliament — according to the Wall Street Journal, I worked for ‘Europe’s most wired politician’ — I was never lobbied by Apple.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/460/1*m60K-RSm3C_C2la6QWoH3g.png" /><figcaption>It’s always sunny in Brussels</figcaption></figure><p>Perhaps it’s a hierarchical or a big guns thing. Earlier this year, Vestager did get a visit from Tim Cook. It was a surprise visit and as Politico <a href="http://www.politico.eu/article/ifailure-apple-crashes-in-brussels-tim-cook-margrethe-vestager-13-billion-fine/">notes</a>, “People briefed on the meeting recall Cook as insistent that he was right, and as a poor listener who frequently interrupted Vestager.”</p><p>So now we know.</p><p>Forget the rule of law, forget politics. The 13 billion euros decision wasn’t “political crap” either (though the consequences are very <a href="http://www.politico.eu/article/apple-fight-tests-europes-operating-system-margrethe-vestager-ireland-european-union/">political</a> indeed). It’s all simply related to cookies. Did Tim refuse them when talking to Margrethe or even allow her to offer him one of those delights? If only he would have!</p><p>​Had they shared a cookie and a smile, then ‘The Cookie&#39; would have surely been more than happy for Vestager to take a healthy bite out of his precious Apple.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xOrdjW41b40d9hEFR_RULA.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=fec8ab41324e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Euro-aasgieren]]></title>
            <link>https://medium.com/@stefanpack/euro-aasgieren-33f1a4abad55?source=rss-5cfa5dd4b04f------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/33f1a4abad55</guid>
            <category><![CDATA[lobbying]]></category>
            <category><![CDATA[europe]]></category>
            <category><![CDATA[european-union]]></category>
            <category><![CDATA[brexit]]></category>
            <category><![CDATA[pharmaceutical]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Stefan Pack]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 30 May 2017 22:01:26 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-07-11T15:04:16.727Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>De lidstatenlobby voor de Brexit-overblijfselen</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ANcXZNV0iqja4XGpS_F9-Q.jpeg" /></figure><p><strong>Nog voor de Brexit-onderhandelingen zijn gestart, cirkelen de 27 overgeblevenen rond het afvallige lid van de groep om de waardevolle resten op te pikken. Het Verenigd Koninkrijk blijft verdeeld, maar is na een decennialange interne strijd uitgekomen op een breuk. Het land isoleert zich opnieuw van het continent, waar ze nooit echt bij heeft gehoord. Nu storten de overblijvers zich als aasgieren op de lucratieve overblijfselen. Nederland zet een topteam in. De lidstatenlobby is begonnen.</strong></p><h4><strong>Kroonjuwelen</strong></h4><p>De Europese Unie heeft gaandeweg allerlei agentschappen opgericht. Het zijn uitvoerings- en controle-organisaties, die specifieke wetgeving en beleid in de praktijk brengen. Daar worden weinig mensen warm van, maar lidstaten willen ze graag hebben. Zo heeft Nederland Europol en Eurojust, gesitueerd in Den Haag. Die moeten zorgen voor een soepele samenwerking tussen de politiediensten en gerechtelijke autoriteiten van de lidstaten.</p><p>Het willen huisvesten van agentschappen is niet alleen een kwestie van prestige. Een stad, regio of land kan zich inhoudelijk profileren op het beleidsterrein van ‘haar’ agentschappen. Bovendien brengen de organisaties economische voorspoed: een agentschap met duizend werknemers brengt vele duizenden familieleden uit Europa met zich mee en soms tienduizenden bezoekers per jaar. Dat betekent een flinke financiële impuls op alle sectoren in de regio.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/853/1*m9YepEgKWgDjHjqcEKsvtg.jpeg" /><figcaption>EMA (Photo by George Rex)</figcaption></figure><p>Dat geldt ook voor de European Medicines Agency (EMA) in Londen. Dat schrijft voor welke medicijnen mogen worden toegelaten in de EU. Samen met de European Banking Authority zijn de ‘Britse’ agentschappen prestigieuze en economisch zeer lucratieve organisaties. Nu aast iedereen erop. Premier Rutte en staatssecretaris Van Rijn schreven een brief aan Brussel. Ze prezen daarin het Nederlandse medicijnenbureau (het College ter Beoordeling van Geneesmiddelen), de goede voorzieningen, bereikbaarheid en de internationaal georiënteerde ambiance rond Amsterdam. Barcelona stelde de Agbar toren, haar mooiste wolkenkrabber ter beschikking.</p><p>Niet minder dan 21 lidstaten hebben een officieel bod gedaan voor de EMA. Ze trekken alles uit de kast om de toezichthouders naar hun land te halen. Saillant detail: de EU heeft nog een huurcontract voor de EMA in het Londense zakendistrict Canary Wharf tot 2039. Een Brexit had niemand echt verwacht. De huursom van € 347,6 miljoen wordt daarmee slechts één van vele onderwerpen in de (vecht)scheiding. Want ook het VK is als lidstaat grote financiële verplichtingen aangegaan. Maar dat ging zelden van harte.</p><h4><strong>Moeizame Britten</strong></h4><p>Het begon met de oprichting van de Europese Economische Gemeenschap en zelfs daarvoor. De Britten deden niet mee en voelden destijds meer voor een Angelsaksische as. De eilandengroep koos toch voor aansluiting in 1961, toen de economische samenwerking in West-Europa duidelijk haar vruchten afwierp. De Franse president De Gaulle was minder enthousiast en het duurde tot 1973 dat het VK daadwerkelijk toetrad. Maar twee jaar later werd al een referendum uitgeschreven. Toen was het Labour dat het volk een mogelijkheid bood tot vertrek. De Britten bleven, maar de decennia daarna waren moeizaam.</p><p>‘I want my money back’ is één van de herkenbaarste zinnen uit de recente Europese geschiedenis. De Britse premier Thatcher stond daarin niet alleen. Bij vele stappen van verdere integratie tussen lidstaten bedong het VK diverse uitzonderingsposities. Zo doet het niet mee met de euro en op de werkterreinen van Europol en Eurojust. Van controle op mensenrechten door het Hof in Straatsburg moet men al helemaal niks weten. Brussel was de boeman, mede dankzij de tabloids die de meeste exemplaren verkocht met aangedikte verhalen over de Brusselse bemoeizucht. Iets waar de huidige minister van buitenlandse zaken Boris Johnson overigens jarenlang zijn brood en bier mee verdiende in Brussel.</p><p>Het is vrij ironisch dat de titel boven dit stukje, <em>Euro-aasgieren</em>, dat niet had misstaan in de Britse tabloids, juist met het vertrek uit de EU realiteit is geworden.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*cd_S1E8YCc0mXvcMWFjKFw.jpeg" /></figure><h4><strong>Heel Holland lobbyt</strong></h4><p>Wie de EMA en de EBA uiteindelijk toegewezen krijgt, hangt af van ‘objectieve criteria’. Zoals de aanwezigheid van goede onderwijsinstellingen voor medewerkers en hun kinderen. Die criteria werden onlangs bedacht en vastgelegd in Brussel — het gaat hier immers om een vooralsnog unieke situatie. Maar uiteindelijk moeten regeringsleiders erover beslissen. Die nemen het overigens niet altijd even nauw met eerder vastgestelde voorwaarden. Aan de oppervlakte is daarom een felle lidstatenlobby in volle gang. Wie krijgt het beste stukje vlees?</p><p>Voor Nederland zou de EMA een mooie ‘intellectuele motor’ zijn voor de farmaceutische industrie en de topsector Life Sciences &amp; Health. Zelfs binnen Nederland was het een strijd tussen steden. Er werden Kamervragen gesteld waarom uiteindelijk Amsterdam werd voorgedragen door de minister.</p><p>Een centrale rol hierin is weggelegd voor de <em>Netherlands Foreign Investment Agency</em> (NFIA). Dat agentschap legt de oranje loper uit voor buitenlandse bedrijven die zich in Nederland willen vestigen. Ook voor hen is de EMA een bijzonder project waaraan al een jaar hard wordt gewerkt.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/574/1*SYBuLiL7-mCMTf73luGJKw.png" /></figure><p>Op 11 juli bepleitte het Nederlandse lobbyteam haar zaak in Brussel. Gelegenheidsambassadeur Wouter Bos, oud-vicepremier en bestuursvoorzitter van het VU, leidt het topteam. Verder strijden daar Edith Schippers (demissionair minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport) en Kajsa Ollongren (locoburgemeester van Amsterdam). Zij moeten als oliemannetjes <a href="http://www.netherlandsforema.eu/">het Nederlandse bod</a> kracht bij zetten. Nederland denkt hiermee het kansrijkst te zijn.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2Fcj8jW9ayEaI%3Ffeature%3Doembed&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3Dcj8jW9ayEaI&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2Fcj8jW9ayEaI%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/24df972d6c48defff8b99f9a97c805bd/href">https://medium.com/media/24df972d6c48defff8b99f9a97c805bd/href</a></iframe><h4>De lidstatenlobby</h4><p>Maar hoe groot is die kans echt? Meerdere lidstaten hebben bijvoorbeeld nog geen enkel agentschap: Roemenië, Bulgarije en Kroatië. Zou het dan niet eerlijk zijn hen ook eens iets te geven?</p><p>Die geografische verspreiding speelt zeker een rol. Dat weerhoudt verschillende andere lidstaten er echter ook niet van om mee te dingen. Bovendien is besloten dat een ‘eerlijke verdeling’ alleen geldt voor nieuw opgerichte agentschappen, wat de twee in kwestie niet zijn. Italië en Ierland zien het krijgen van EMA als een soort compensatie voor Brexit, waaraan zij zichzelf het meest zien lijden. Zweden en Denemarken zien een synergie met de daar al aanwezig agentschappen. Anderen vinden dat landen die er al één hebben, helemaal niet mee moeten dingen. Misschien is een Oost-Europees land eens aan de beurt, zullen de jongste lidstaten bepleiten. Maar eerder is de fout gemaakt onder politieke druk een ‘eerlijke’ locatie te kiezen, wat in de uitvoering een ramp bleek te zijn. De agentschappen in Heraklion en Parma waren van buitenaf zo goed als onbereikbaar.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*tZVWa8pUXDTl7Ru68JeesQ.jpeg" /></figure><p>Op de hoogste diplomatieke niveaus is de kwestie onderwerp van gesprek. Een stroom brieven bereikt president Tusk (Europese Raad) en president Juncker (Europese Commissie). Die laatste wil neutraal blijven, maar ontkomt er niet aan belobbyd te worden, net als zijn collega-Commissaris Andriukaitis (Gezondheid en Voedselveiligheid). Ministers van Volksgezondheid vliegen in om in Brussel hun zaak te bepleiten en zoveel mogelijk steun te verzamelen. Steden lobbyen, lidstaten lobbyen. Websites worden opgetuigd, campagnes gevoerd en speciale gezanten aangesteld. Zelfs Europarlementariërs hadden een idee: verhuis EMA en EBA naar het Europees Parlement in Straatsburg, en schaf in ruil het maandelijkse verhuiscircus van de Europarlementariërs af. Rutte dacht aan het Nederlandse belang en floot hen terug.</p><p>De criteria vormen slechts een ondergrens; het besluit is puur politiek. ‘Uiteindelijk komt het neer op een <em>souk</em>’, zei een eurocraat. Die symboliek van een bazaar slaat op de uitruil van onderwerpen. Tit for tat, zoals de Britten zeggen. De gezondheid van 500 miljoen Europese burgers staat op het spel. Maar in Brussel is de strijd bijna ongezond. Bijna elk onderwerp kan worden uitgeruild, tot aan de aanpak migratiegolven aan toe. Het komt neer op regionale en politieke overwegingen, een enigszins eerlijke verdeling van de agentschappen, en uiteindelijk het recht van de sterkste (met verworven meerderheidssteun) in de vergadering van regeringsleiders in november. Dan wordt — geen grap — met de Eurovisie-methode gestemd over de toekenning.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*-vB1wD3bofkiE3GqWorz_g.jpeg" /></figure><h4><strong>Exodus</strong></h4><p>Dan volgt de exodus uit Londen. Tienduizenden mensen verhuizen naar hun nieuwe werk- en woonplek. Nederland staat goed op de kaart. Waar het ons niet lukt om de grote banken uit de City hierheen te halen, maakt Nederland een aardige kans omtrent de EMA. Men wil eerdere flaters voorkomen. Goede voorzieningen en infrastructuur, en een locatie waar hoogopgeleid personeel wil wonen zijn daarom essentieel. Daarbij kan overigens direct een hotel en een aantal scholen worden gebouwd: voor bezoekers van de EMA zijn permanent 350 hotelkamers nodig (30.000 hotelnachten per jaar) en 648 plekken op een internationale school. In 2017 heeft de EMA een totaalbudget van € 322 miljoen. Voor lidstaten is in de lobby daarom alles geoorloofd. Voor het VK zijn de agentschappen slechts twee van vele aderlatingen.</p><p>Die Brexit kwam toch nog onverwacht, na een grote gok van Cameron die met het uitschrijven van het referendum zijn herverkiezing wilde zekerstellen. Roekeloos, zullen velen zeggen. Maar het was ook een opluchting. Het einde van een zeer zwaar huwelijk. De Britten die zo vaak met de hakken in het zand hadden gestaan, verwijtend en tegenwerkend, klagend en schreeuwend, kunnen inmiddels echt niet meer rekenen op de sympathie van het continent. Let maar op, de komende jaren.</p><p>De afvallige wordt kaalgeplukt. <em>Good riddance.</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*1DSNreCFVi1PxcViRFRvvg.jpeg" /></figure><blockquote><strong>Stefan Pack is Public Affairs Consultant bij </strong><a href="http://www.hague.company/"><strong>Hague Corporate Affairs</strong></a><strong>.</strong></blockquote><p><em>Update 11–07–2017: Toevoeging van het Nederlandse lobbyteam</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=33f1a4abad55" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>