<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Wiola Myszkowska on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Wiola Myszkowska on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@storyreteller?source=rss-5239cdc16636------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*omw0MiDoe1wZkH076fQkMw@2x.jpeg</url>
            <title>Stories by Wiola Myszkowska on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@storyreteller?source=rss-5239cdc16636------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 07:15:55 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@storyreteller/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Re:telling #5 [transkrypcja] – Historyczna powieść celebrycka, czyli książki Taylor Jenkins Reid]]></title>
            <link>https://storyreteller.medium.com/re-telling-5-transkrypcja-historyczna-powie%C5%9B%C4%87-celebrycka-czyli-ksi%C4%85%C5%BCki-taylor-jenkins-reid-e5f8f180b143?source=rss-5239cdc16636------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e5f8f180b143</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Wiola Myszkowska]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 22 Apr 2023 19:44:44 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-04-22T19:44:44.993Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>[transkrypcja 5. odcinka podcastu <a href="https://spotifyanchor-web.app.link/e/6VnwvDKedzb">Re:telling</a>]</p><p>Tym razem o kwartecie o sławnych kobietach Taylor Jenkins Reid.</p><p>Gwiazda srebrnego ekranu, wokalistka zespołu rockowego, modelka i tenisistka. I choć fikcyjne, to napisane tak, że wszyscy rzucają się do wyszukiwarek, żeby sprawdzić, czy przypadkiem naprawdę nie istniały. To cztery główne bohaterki tych najpopularniejszych powieści Taylor Jenkins Reid. Miliony sprzedanych egzemplarzy, nakręconych kroków itd. I pytanie: dlaczego akurat te książki, a nie inne? Dlaczego akurat te książki Jenkins Reid, a nie jej poprzednie? Przecież “Siedmiu mężów Evelyn Hugo” nie było jej debiutem. Jej debiut się nie sprzedał. Izastanawiałam się już od dawna, co jest takiego pociągającego w tych historiach, które opowiada. I to pytanie wróciło też ostatnio i zawisło w pokoju, w którym rozmawiałam z… nazwijmy ją Diną.</p><p>Kiedy do niej przyjechałam, okazało się, że słucha akurat audiobooka “Siedmiu mężów Ewelin Hugo”, opowieści o wielkiej gwieździe Hollywood lat pięćdziesiątych, fikcyjnej oczywiście, która postanowiła udzielić wywiadu rzeki na swój temat i tytułowych mężów. Powiedziałam Dinie, żeby mi dała znać, kiedy skończy, bo byłam ciekawa, jak zareaguje na zakończenie tej książki, które mnie osobiście wydawało się mydlano-operowe.</p><p>Kiedy Dina skończyła czytać, a ja wróciłam z 10 kilometrowego spaceru, wskazała na mnie palcem i powiedziała: “Ty! Mamy do pogadania! Idziemy do mojego pokoju!”.</p><p>No i poszłyśmy :)</p><p>Musicie wiedzieć o niej jedno” to starsza i bardzo chętna do rozmów Pani, która pochodzi z Los Angeles i sporą część swojego życia spędziła, powiedzmy, w okolicznościach hollywoodzkich. A więc aktorzy, scenarzyści, reżyserzy, artyści — blisko tego, o czym traktuje Evelyn. I okazało się, że jej ta książka nie porwała aż tak, jak porwała Tik Toka. A ja po trzech książkach mam bardzo podobne odczucia. I kiedy zawisło między nami to pytanie, dlaczego te książki są tak popularne, to podzieliłam się z nią moją teorią, a także tym, dlaczego, jak mi się wydaje, ja się z nimi minęłam. A dzisiaj podzielę się tą teorią z Wami.</p><p>Otóż wydaje mi się, że Taylor Jenkins Reid znalazła klucz do uwagi czytelników. Wykorzystała to, co przemysł rozrywkowy spieniężna od wieków: zainteresowanie życiem celebrytów. Nawet jeśli są fikcyjne.</p><p>“Siedmiu mężów Evelyn Hugo” należy do kwartetu sławnych kobiet — jak nazwała ta serię Annabel Gutterman w <a href="https://time.com/6207217/taylor-jenkins-reid-carrie-soto-is-back-interview/">artykule</a> napisanym dla Timesa. Pozostałe trzy tytuły to “Daisy Jones and the Six”, “Malibu płonie” i “Carrie Sotho is back”. W przypadku każdej z nich wykupiono prawa do ekranizacji. Cały kwartet unurzany jest w tym sosie współczesnych mitów, jakimi są plotki czy sensacyjne newsy z serwisów biorących nazwę od ras psów, a wcześniej z tak zwanej “szóstej strony”.</p><p>Nic dziwnego. W <a href="https://time.com/6207217/taylor-jenkins-reid-carrie-soto-is-back-interview/">artykule</a> w Time można przeczytać, że jako nastolatka Jenkins Reid była zafascynowana plotkami na temat Hollywood. Najlepiej jest pisać o tym, co się zna ;) Później zresztą pracowała jako asystentka w ekipie od castingów. Miała więc jakiś tam wgląd w to hollywoodzkie życie.</p><p>Książki te są uznawane za powieści historyczne i oczywiście do tego nie można się przyczepić. Chwalone są za atmosferę i odtworzenie realiów lat 50. 70, 80. Ale nie mogę się oprzeć wrażeniu, że ich punktem wyjściowym i końcowym również nie są wiarygodne źródła historyczne. Chociaż oczywiście nie odmawiam autorce, że na nich nie bazowała. Ale właśnie ta atmosfera, o której tutaj mówimy, zaczerpnięta jest raczej z tej kolumny plotkarskiej. Nie mówię tutaj o fundamencie historii, a o pewnej inspiracji, która nadaje tym powieściom charakterystyczny ton. To tak, jakbyśmy odtworzyli historię Wikingów wyłącznie na podstawie legendy o Ragnarze Lodbroku. Będzie tam i ziarno prawdy, i smoki, ale przede wszystkim będzie mnóstwo hiperboli, pokręconej dramy i środków stylistycznych, którymi odbudowali tę postać Skaldowie.</p><p>Zaczyna się już od samej formy tych opowieści. I cały czas mówię tutaj o tym kwartecie, o sławnych kobietach, bo poprzednich jej książek, które raczej są oznaczane tagami “obyczajowa” i “romans”, nie czytałam, a z kwartetu przeczytałam wszystkie, oprócz tej o tenisistce Carrie Sotho.</p><p>Każda z tych opowieści ma nałożoną taką formę medialną, publicystyczną. Siedmiu mężów Evelyn Hugo to niby powieść, ale właściwie jeśli spojrzeć na szkielet tej opowieści, to wywiad-rzeka. Biografia wielkiej, fikcyjnej gwiazdy, więc narrator nie jest uczestnikiem wydarzeń, a słyszy o nich od osoby, która sama decyduje, ile chce powiedzieć. “Malibu płonie” to z kolei historia podobna do tych, które… kiedyś opowiadał Bogusław Wołoszański ;) Najpierw zrzucamy gruby haczyk w postaci pożaru, a później przez czterysta stron opowiadamy, jak do tego doszło. I oczywiście coś takiego możemy znaleźć na przykład w powieściach sensacyjnych. Ale to też budowa takiego typowego klik-bajtowego, sensacyjnego artykułu w dziale “Celebryci”.</p><p>“Zrujnowali pokój w hotelu. Nie zapłacili. Mamy zdjęcia”. Jak to czytamy, to mamy takie, po pierwsze: “jak to nie zapłacili, celebryty jedne”? Po drugie: “co tam się musiało dziać w tym pokoju?!” I dlatego ten tytuł się kliknie. I dlatego też “Malibu płonie” się przeczyta, bo to historia o skandalu, porzuconej rodzinie, dzikiej imprezie przy plaży i tak dalej, i tak dalej.</p><p>“Daisy Jones and the Six” to książka o zespole rockowym z lat 70 tych, mocno inspirowana powstaniem rzeczywistego, prawdziwego, autentycznego albumu “Rumours” Fleetwood Mac. To właśnie z niego pochodzi utwór “The Chain”, czyli ta piosenka ze “Strażników Galaktyki 2”.</p><p>Ten absolutnie kultowy album, wpisany złotymi zgłoskami w historię rocka, nagrywany był w atmosferze co najmniej nieprzyjemnej ze względu na bardzo trudne momenty w życiu prywatnym członków zespołu. I było ich wiele na raz. Nie sprowadzało się to do procesu “enemies to lovers” frontmanów, a o tym właśnie opowiada “Daisy Jones and the Six”.</p><p>A oprócz tego jest to oczywiście książka o skandalach, zdradach, narkotykach. A to wszystko opowiedziane niby w formie scenariusza dokumentu, ale daleko wychodzące poza to, czego z takich dokumentów można się dowiedzieć. Oczywiście tak samo jak reszta książek to również opowieści o innych rzeczach, ale mnie osobiście trudno było się przebić do nich przez suknie Evelyn i tłumy na imprezie w Malibu.</p><p>Jenkins Reid może pisze o sławnych kobietach i czasem zadaje całkiem sensowne pytania o cenę sławy, ale niczym w kolumnie plotkarskiej tu dogrzała dramę, tam zrobiła telenowelowy plot twist, przez co mózg skupił się raczej na sensacji, a studium kobiety sławnej zupełnie porzucił.</p><p>Chyba nie muszę nikomu tłumaczyć, że artykuły o sławnych są dla nas atrakcyjne i statystyki pokazują, że z jakiegoś powodu celebryci nikogo nie obchodzą, ale klikają się lepiej niż informacja o tym, że dziewczyny z Afganistanu po przewrocie rządowym nie pójdą już na uniwersytet. No judgement. Just facts. Psychologowie by Wam lepiej wyjaśnili, dlaczego ludzie czytają plotki, sprawdzają strony monitorujące stan cywilny celebrytów, oglądali na bieżąco rozprawę Heard — Depp i pytają kobiety na czerwonym dywanie o to, kto im zrobił paznokcie u stóp.</p><p>Ja tylko ze swojej perspektywy, człowieka zajmującego się dezinformacją i językiem używanym w sieci, powiem tyle, że nasz mózg lubi bodźce emocjonalne, a info o celebrytach jest doskonałą pożywką. Dostarcza np. bardzo duże ilości oburzenia. I myślę, że dobrym przykładem będzie tutaj</p><p>książę Harry.</p><p>Zobaczcie. Gość zabrał głos w dwóch istotnych sprawach, żeby pokazać, że rodzina królewska jest dość problematyczna, szczególnie w tym układzie z brytyjskimi mediami brukowymi. W dokumencie Netflixa mówi się sporo o tej niepisanej zasadzie bycia celebrytą, czyli o tym, że jeśli nim jesteś, to musisz dostarczać, tak, użyję tego brzydkiego słowa, kontentu — ku rozrywce.</p><p>Ku rozrywce będzie dopisywany kontekst do Twoich zdjęć. Będzie analizowana nie tylko Twoja stylówka, ale też Twoje błędy. Bez sędziego. Będzie się sprzedawać informacje o Tobie, bo taki jest odwieczny układ z brukowcami. I to był spory wątek w historii księcia Harry’ego, którą w dokumencie opowiadał Netflix.</p><p>I wiem też, że pojawił się w książce. Wątek o kontroli, o tym, że bycie celebrytą może oznaczać w pewnym sensie bycie zakładnikiem albo częścią jakiejś klaustrofobiczne symbiozy.</p><p>I o tym, że być może warto to… zaorać?</p><p>Ale dyskusja po premierze książki dotyczyła zupełnie czegoś innego. Ponieważ książę Harry zwierzył się ze swoich odmrożeń.</p><p>W wielu materiałach przedyskutowano to, czy osobie o tym statucie wypada w ogóle pisać takie rzeczy. Komentowano jego odklejenie od rzeczywistości, naiwność. Uwaga została odwrócona sensacją. W sumie w tym przypadku akurat to niezwykle ironiczne. Ale tak na smutno.</p><p>Albo wielki Gatsby.</p><p>To historia, która powinna być określana raczej jako opowieść o tym symbolicznym, zielonym świetle, samotności w tłumie, miłości na odległość. Tymczasem ja w swojej głowie widzę mema z DiCaprio z kieliszkiem. Widzę ekscentryczną imprezę przy basenie, ponieważ mózg lubi błyszczące i rozmach Baza Luhrmanna (który tak swoją drogą w tym całym rozbuchaniu tych swoich filmów potrafi tę samotność pokazać tak, że aż się serducho ściska; jak on to robi?!).</p><p>Myślę, że książki Jenkins Reid są popularne, ponieważ są błyszczące. Ponieważ nawiązują do tego, co ludzie — tak pokazują statystyki — naprawdę lubią czytać. Czerpią z kultury celebryckiej, o której opowiadają brukowce, a nie biografowie czy dokumentaliści. Atmosfera skandalu bohemy jest pewnym instagramowym filtrem w jej powieściach.</p><p>I to jest moja teza. I właśnie dlatego czytelnicy pokochali kwartet, a nie poprzednie książki. Nie ze względu na wnikliwe studium kobiety sławnej, które ponoć w tych książkach gdzieś jest. I ten filtr jest dla mnie o tyle wyraźny, że nawet jeśli autorka stara się pisać prawdziwe sławna kobietę, to ja nie jestem w stanie w nią uwierzyć, ponieważ dla mnie nawet to lekkie czy mniej lekkie otarcie o “Page Six” sugeruje, że Jenkins Reid mimo wszystko pisze jednak postacie mityczne. Legendarne jak Ragnar Lodbrok.</p><p>I kiedy powiedziałam o tym Dinie, ta stwierdziła, że może faktycznie ta celebryckość też w jej przypadku sprawiła, że nie zakochała się w tej książce, chociaż była skrojona jakby pod nią. Jak później dodała, że może też dlatego, że dla niej znani ludzie, to ludzie i ze względu na to, gdzie żyła, nie mają już dla niej tej mistycznej niemal otoczki tajemniczych, szokujących kulisów Hollywood.</p><p>I jeszcze małe postscriptum, takie osobiste. Muszę przyznać, że mnie serwisy plotkarskie frustrują. Nie dźwigam istnienia paparazzich, sprzedawania zdjęć po odwyku. Nie rozumiem argumentu, że skoro są sławni, to powinni się liczyć z tym, że jacyś ludzie ukrywający się w krzakach pod ich domem będą robić zdjęcia ich dzieciom.</p><p>Nie dźwigam w ogóle stylu, w jakim pisze się artykuły o celebrytach. Mam nieodparte podejrzenie, że jestem uczulona na słowo “szokujące”. Nie umiem czytać plotek o gwiazdach jako odmóżdżenie, czy guilty pleasure, bo widzę w tym tylko formę osaczenia — zarówno artystów, jak i czytelników zresztą, bo przecież czytając te rzeczy płacimy swoim czasem. I nie należy też zapominać o tym, że serwisy plotkarskie potrafią uzależnić.</p><p>Dlatego ta celebrytka drama, którą pisze Jenkins Reid, zupełnie nie dostarcza mi rozrywki. Ale z drugiej strony, tak sobie myślę…</p><p>Żyjemy w świecie, gdzie na takie historie po prostu jest popyt i nie jest w stanie tego zmienić ani jedno wystąpienie księcia, ani śmierć jego matki, która uciekała samochodem przed paparazzi.</p><p>Książki z kwartetu Jenkins Reid czerpią mocno z tej celebryckiej kultury. Tego instynktu, który każe nam klikać w galerie. “Jak one wyglądają bez makijażu? Nie uwierzysz w siódme zdjęcie”.</p><p>Najprostszym rozwiązaniem w tej sytuacji byłoby po prostu… Najprostszym xD Gdyby takie rzeczy przestały się klikać, ale nie przestaną.</p><p>I dlatego może to dobrze, że takie książki powstają. Może w ten sposób dokarmimy potwora fikcją i damy spokój prawdziwym ludziom? Może to pomysł na tę słynną wegetariańską krew dla wampirów, jakimi są ludzkie bodźcożerne mózgi, skoro same nie mogą się powstrzymać? Tylko czy to przypadkiem nie jest półśrodek?</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e5f8f180b143" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Re:telling #6 [transkrypcja] — “Opowieści o Ojczyźnie” Dmitry Glukhovsky]]></title>
            <link>https://storyreteller.medium.com/re-telling-6-transkrypcja-opowie%C5%9Bci-o-ojczy%C5%BAnie-dmitry-glukhovsky-8613e419d187?source=rss-5239cdc16636------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8613e419d187</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Wiola Myszkowska]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 22 Apr 2023 18:41:28 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-04-22T18:41:28.118Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Re:telling #6 [transkrypcja] — “Opowieści o Ojczyźnie” Dmitry Glukhovsky</h3><p>[transkrypcja 6. odcinka <a href="https://podcasters.spotify.com/pod/show/retelling/episodes/6-w-6-minut-Opowieci-o-Ojczynie-Dmitry-Glukhovsky-e22g21u?%24web_only=true&amp;_branch_match_id=1109051604753426210&amp;utm_source=web&amp;utm_campaign=web-share&amp;utm_medium=sharing&amp;_branch_referrer=H4sIAAAAAAAAA8soKSkottLXLy7IL8lMq0zMS87IL9ItT03SSywo0MvJzMvWT9XPLi1w8skyTUqpSgIArsExKDAAAAA%3D">podcastu “Re:telling”</a>]</p><p>Wiecie, wydaje mi się, że ten odcinek będzie o potrzebie banalności.</p><p>Przeczytałam chyba wszystkie wydane w Polsce powieści Dmitrija Głuchowskiego, ale dopiero przy okazji “Opowieści o ojczyźnie” przyszła do mnie pewna myśl, która stara się podsumować go jako pisarza nie tylko fantastyki. No i stwierdziłam, że jak już przyszła to się nagram.</p><p>Jak pewnie wiecie, w przeszłości Dmitrij popełnił “Metro”, “Futu.re” czy “Tekst”. Popełnił też pierwszy tom “Opowieści o Ojczyźnie”, które u nas były wydane jako “Witajcie w Rosji”. Można opowiadać o jego książkach, nie wspominając o Rosji czy o osobie samego pisarza, ale jak sądzę, chyba mamy takie czasy, że trudno bez tego.</p><p>I tutaj na chwilę wskoczę w nawias.</p><p>(Być może trafiła do Was informacja — a mogła, bo jak się okazuje jest to też element promocji tej książki. Dmitrij jest ścigany listem gończym. Jak napisał sam autor, za “dyskredytację armii rosyjskiej”. Kiedy rok temu wybuchła otwarta wojna w Ukrainie i nastąpiła inwazja rosyjska Dmitrij pisał o tym na swoim kanale na Telegramie. Przez kilka pierwszych tygodni czytałam te wiadomości z ogromnym zainteresowaniem, dlatego, że to były eseje i komentarze, nie fikcja.</p><p>Jeden z tych tekstów np. był o tym, dlaczego jego zdaniem w pewnym momencie było tak wielkie parcia na promocję “Zetki” jako symbolu — poza tym oczywistym powodem propagandowym. Pisał po rosyjsku, bo adresatami tych treści są przede wszystkim Rosjanie. Nazywał wojnę wojną, a nie żadną “operacją specjalną”. Za co w Rosji, jak wiemy, można iść do więzienia na kilkanaście lat.</p><p>W tych pierwszych tygodniach wojny, kiedy czytałam te teksty, miałam szczerą nadzieję, że Dmitrij jest za granicą. Później się okazało, faktycznie z Rosji wyjechał.)</p><p>W tym przypadku pisał bardzo wprost i tak samo wprost napisał “Opowieści o ojczyźnie”.</p><p>Jego książki bywają krytykowane za banalność, proste morały, prosty sposób prowadzenia opowieści i nie wyszukaną symbolikę. I takie zarzuty mogą się też pojawić przy “Opowieściach o ojczyźnie”. Ale chciałabym tutaj postawić pewną hipotezę, że jest to zabieg zamierzony.</p><p>I tutaj wjeżdża osoba pisarza.</p><p>Pozwolicie, że przedstawię Wam Dmitrija Głuchowskiego. Znam go oczywiście z książek, ale też z wywiadów, również z takich, które przeprowadziłam z nim sama i odbieram go jako człowieka bardzo inteligentnego, który nie ma kompleksów.</p><p>Z wywiadów wiem, że to autor, który jest świadomy lekkiego posmaku licealnego klinczu w pierwszym “Metrze”. Wiem też, że patrzy na tę książkę z pewną wyrozumiałością, ze względu na to, że pisał to jako człowiek bardzo młody, bo on chyba zaczynał w liceum, a na pewno pisał tę książkę na studiach.</p><p>Nazywa tę historię “romantyczną apokalipsą” albo “romantyzowaną apokalipsą”. Drugie “Metro” — to jest moja osobista interpretacja — biorąc pod uwagę biografię Dmitrija, opowiada o wewnętrznej walce pisarza z dziennikarzem. Bo Głuchowski był kiedyś korespondentem, dziennikarzem “Russia Today”, ale porzucił ten zawód i zajął się fikcją… fikcją?</p><p>No i oczywistym jest dla mnie, że “Futu.re” stanowi osobiste rozkminy o tym, co znaczy bycie rodzicem albo po co zostawać rodzicem. W takich historiach o dystopii czy walce z systemem przyzwyczajono nas do tego, że to są zawsze opowieści o wielkiej stawce, o ratowaniu ludzkości i świata i tak dalej, i tak dalej. A to główne przesłanie, które Dmitrij nam tutaj zaproponował, jest zupełnie inne i rozumiem, że dla wielu może być rozczarowujące albo, no właśnie, banalne.</p><p>Ale muszę przyznać, że to jest coś, co podziwiałam zawsze w jego książkach, że pisał je tak, jakby nie musiał już nikomu niczego udowadniać i mógł sobie pozwolić na pewną szczerość i prostotę. I dlaczego myślę, że to drugie jest zamierzone? Otóż z perspektywy dziennikarza Dmitrij jest bardzo wdzięcznym rozmówcą. On potrafi dostosować swój język do osoby, z którą rozmawia. Zawsze wychodził mi naprzeciw. Myślę, że on jest taką osobą, która kiedy coś mówi, opowiada bądź pisze, z tyłu głowy ma zawsze odbiorcę.</p><p>I myślę, że taki był jego cel, jeśli chodzi o “Opowieści o ojczyźnie”. Myśl, morał, przesłanie jest ubrane w pewną symbolikę, ale nie jest ona zbyt skomplikowana. To nie są historie, które można zinterpretować na cztery różne sposoby. Ale nie będę mu tego wytykać, bo to też satyra. Czarny humor.</p><p>Jak powiedział sam Głuchowski w <a href="https://www.rmf24.pl/kultura/news-dmitry-glukhovsky-w-specjalnym-wywiadzie-dla-rmf-fm-i-rmf24,nId,6648995#crp_state=1">rozmowie</a> z Bogdanem Zalewskim dla RMF fm: “To kontynuacja długiej rosyjskiej tradycji politycznego żartu”. Koniec cytatu. Żartu, za które można było trafić za kratki, prawda? A żart musi być zrozumiały, najlepiej dla jak największej grupy ludzi. I mam tu na myśli różnych ludzi.</p><p>Jednocześnie odnoszę wrażenie, że Głuchowski jest bardzo szczerym pisarzem. Że nie napisze Wam książki o temacie, który go nie boli albo o którym nie myśli i to, że go boli da się w tych opowiadaniach wyczytać. Niektóre słowa, zdania, dialogi, choć czasem przerysowane, czasem groteskowe, to ciarki jednak przebiegają, kiedy człowiek uświadamia sobie, jak blisko rzeczywistości one się znajdują.</p><p>Np. pierwsza scena pierwszego opowiadania w tym zbiorze, niby w oparach czarnego humoru, ale wiemy, że gdzieś na świecie to się wydarzyło, prawda? Albo ostatnie słowa “Wezwania”: “A wiesz, ja chyba mam jeszcze gdzieś te żołnierzyki. Pobawimy się”?</p><p>Czasami w literaturze wcale nie chodzi o wodospady erudycji czy niewiadomo jak wymyślne metafory czy symbolikę. Jestem pewna, że tak. Głuchowski też potrafi, ale czasem zupełnie nie jest to potrzebne i myślę, że on o tym wie. Czasem potrzebna jest banalność.</p><p>I to już wszystko w tym odcinku podcastu Re:telling. Książkę podesłało wydawnictwo Insignis. (odcinek NIE jest sponsorowany)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8613e419d187" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[“Nie twórzcie problemów, tylko je rozwiązujcie”- wywiad z Mają Lunde]]></title>
            <link>https://storyreteller.medium.com/nie-tw%C3%B3rzcie-problem%C3%B3w-tylko-je-rozwi%C4%85zujcie-wywiad-z-maj%C4%85-lunde-f0e05e2f336e?source=rss-5239cdc16636------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f0e05e2f336e</guid>
            <category><![CDATA[books]]></category>
            <category><![CDATA[maja-lunde]]></category>
            <category><![CDATA[ostatni]]></category>
            <category><![CDATA[historia-pszczół]]></category>
            <category><![CDATA[ksiazka]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Wiola Myszkowska]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 14 Apr 2021 18:34:31 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-04-14T18:53:32.042Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>“Nie twórzcie problemów. Rozwiązujcie je.”- wywiad z Mają Lunde</h3><p><em>[Rozmowa została opublikowana jako pierwszy odcinek podcastu “</em><a href="https://open.spotify.com/show/0PZJUwHcXljuK3i4iV1PHA"><em>Re:telling</em></a><em>”]</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*C07wE6djgEZ0tt1x0vhu7w.jpeg" /><figcaption>Maja Lunde</figcaption></figure><p><strong><em>W Chinach ręcznie zapyla się kwiaty, ponieważ pszczoły wymarły - tak jak wiele innych gatunków. Francja cierpi na brak wody. Przyszłość w jej powieściach nie jest świetlana. Ludzie stawiają czoła kolejnym wyzwaniom związanym z pogłębiającym się kryzysem klimatycznym. Ale to tylko jedna trzecia opowieści Mai Lunde.</em></strong></p><p><em>W każdym tomie jej “</em><a href="https://lubimyczytac.pl/cykl/17889/kwartet-klimatyczny"><em>Kwartetu Klimatycznego</em></a><em>” pojawia się też wątek z przeszłości i czasów nam współczesnych. Połączone są zawsze wspólnym mianownikiem: w “</em><a href="https://lubimyczytac.pl/ksiazka/4553103/historia-pszczol"><em>Historii pszczół</em></a><em>”, są to, jak sam tytuł wskazuje — pszczoły, w “</em><a href="https://lubimyczytac.pl/ksiazka/4848292/blekit"><em>Błękicie</em></a><em>” to woda, a w “</em><a href="https://lubimyczytac.pl/ksiazka/4929889/ostatni"><em>Ostatnim</em></a><em>” — zagrożony wyginięciem </em><a href="https://pl.wikipedia.org/wiki/Ko%C5%84_Przewalskiego"><em>Koń Przewalskiego</em></a><em>.</em></p><p><em>Pisarka rysuje przed nami oś czasu: jak było, jak jest i jak może być. I zawsze jej bohaterami są ludzie silnie związani albo uzależnieni od natury. Tacy, którzy radzą sobie najlepiej jak potrafią, choć autorka stawia przed nimi niemałe wyzwania.</em></p><p><em>W styczniu swoją premierę miał trzeci tom Kwartetu, zatytułowany: “Ostatni”. A tytuł ten odnosi się do ostatnich osobników ginącego gatunku Konia Przewalskiego, z którym związane są trzy postacie: Michaił, młody zoolog żyjący w XIX-wiecznej Rosji, Karin, lekarka weterynarii i Eva, która mieszka na upadającej farmie, w Norwegii, w latach 60. XXI wieku.</em></p><p><em>Z Mają Lunde spotkałyśmy się (oczywiście zdalnie) na początku stycznia. Rozmowa została przeprowadzona</em></p><p><strong>Wiola Myszkowska: To trzecia książka w cyklu, którego temat przewodni… nie jest lekki. Było w tej książce jedno zdanie, które szczególnie trudno było mi przeczytać. A z perspektywy pisarki… był taki moment, który trudno było opisać?</strong></p><p>Maja Lunde: Ciężko powiedzieć… Ale myślę, że to była opowieść Evy. Ta, która rozgrywa w przyszłości, kiedy zawalił się cały świat. W Norwegii. Całkiem niedaleko mojego miejsca zamieszkania. Myślę, że ta część była najtrudniejsza.</p><p><strong>Dlatego, że pisałaś o miejscu, które jest niedaleko twojego domu?</strong></p><p>Tak, ale też ze względu na samą Evę. Starałam się myśleć tak, jakbym była nią. Ze wszystkich bohaterów, których opisałam w swoich książkach ona prawdopodobnie jest mi najbliższa. I to też utrudniło pisanie tego wątku: cały czas zastanawiałam się, jak ja bym zareagowała w danej sytuacji, jak ja bym się poczuła. Eva ma też swój, charakterystyczny sposób mówienia, który jest podobny temu, którego ja używam. Nie musiałam posługiwać się archaizmami z XVIII czy XIX wieku, jak robiłam to w przypadku Michaiła czy Williama w “Historii pszczół”. Po prostu: starałam się, żeby mówiła, jak ja.</p><p>Jest wiele sposobów na opisywanie bohatera przez język, jakim mówi. Długość zdań. Słowa. Metafory, jakich używa. To, w jaki sposób opisuje sytuację albo uczucie. David w “Bękicie” mówi raczej krótkimi zdaniami. Signe — bardzo długimi. A jeśli chodzi o mężczyznę żyjącego w dziewiętnastowiecznej Rosji — oczywiście, jego język będzie inny niż ten, którym mówi Karin. Ona mówi krótkimi zdaniami, twardo stąpa po ziemi i widać to w jej podejściu do różnych spraw.</p><p>Poznaję ludzi przez język. Jakie mają poczucie humoru? Czy w ogóle je mają? Jak postrzegają świat? Tak się jakoś złożyło, że poznaję ich umysł przez język, którym mówią.</p><p><strong>Język to jedna z moich ulubionych warstw opowieści. I wiem też, że odwiedziłaś Petersburg, żeby napisać tę książkę. To od czego zaczynasz? Kulturę innego kraju też poznajesz przez język czy najpierw poznajesz kulturę, a później dopasowujesz do niej język, którym opowiadana jest historia?</strong></p><p>Zazwyczaj dużo czytam, żeby znaleźć inspirację. Na przykład, żeby napisać historię Michaiła, czytałam Tołstoja. W przypadku Williama z “Historii pszczół”, która dzieje się w latach 50 XIX wieku w Anglii — moją inspiracją był Dickens. Szukam autorów, którzy żyją w tym samym momencie, co moi bohaterowie.</p><p>Muszę przyznać, że pisanie o Koniach Przewalskiego było ogromnym przedsięwzięciem. Ciężka robota jeśli chodzi o szukanie informacji. Dziewiętnastowieczna Rosja, Mongolia w 1992, a w przyszłości — farma w Norwegii. Wszystkie te miejsca łączą konie. Wcześniej nic o nich nie wiedziałam. Tak samo jak o Rosji, Mongolii czy hodowli zwierząt. Było wiele elementów tej opowieści, o których musiałam dowiedzieć się więcej! Z tej strony pisanie o Michaile i Rosji tamtych czasów było bardzo trudne, ale z drugiej… było niezwykle łatwe, ponieważ pokochałam tego bohatera od momentu, w którym zaczęłam o nim pisać. Bardzo łatwo było go polubić. Kiedy już się to niego przywiązałam, tekst sam wypływał mi spod palców. Michaił jest zabawny. Może nie myśli o sobie dobrze, trochę mi go szkoda, ale jest po prostu, fajnym facetem.</p><p><strong>Dlaczego z szerokiej gamy ginących gatunków wybrałaś właśnie Konia Przewalskiego?</strong></p><p>Zaczęło się od tego, że zobaczyłam te konie w Alpach Francuskich w 2015 roku, czyli jeszcze zanim “Historia pszczół” została wydana. Zafascynowały mnie te zwierzęta, a jeszcze bardziej — ich historia. Te konie zostały odkryte w Mongolii latach 80tych XIX wieku. To gatunek prawdziwie dziki, nieoswojony. Do dzisiaj wiele osób sądzi, że to właśnie od tego gatunku pochodzą wszystkie konie na świecie i to właśnie je widzimy na prehistorycznych malunkach naskalnych. Zupełnie jakbyśmy odnaleźli jednorożce. Kiedy je odkryto, przywieziono je do europejskich ogrodów zoologicznych. Były bardzo źle traktowane. Prawie wyginęły w połowie XX wieku, ale z kilkunastu osobników udało się odtworzyć całą populację. A w 1992 roku zostały przywiezione znów do Mongolii. Dzisiaj jest ich na Ziemi kilka tysięcy i wszystkie pochodzą od tych kilkunastu koni.</p><p>Zafascynowała mnie ta opowieść. Od pierwszego momentu. Pamiętam, że szpnęłam wtedy do ucha mojemu mężowi: “To jest książka! Muszę napisać tę historię!”.</p><p>Tak więc wiedziałam, że chcę napisać o Koniach Przewalskiego, ale nie wiedziałam jeszcze, że ta książka będzie częścią cyklu. Dopiero po kilku tygodniach zorientowałam się, że napiszę więcej książek o zmianach klimatycznych i naturze.</p><p>W trakcie pisania nie zastanawiałam się, dlaczego ta historia była dla mnie taka pociągająca. Ale teraz, kiedy patrzę wstecz, rozumiem, że mogłabym opowiedzieć o każdym innym zwierzęciu, które było zagrożone wyginięciem, ale zostało uratowane przez ludzi. Widzę w tej historii optymizm. Bardzo go potrzebuję. Od 2013 roku, w którym zaczęłam pisać “Historię pszczół”, wiele wydarzyło się na świecie. Trudniej być optymistą. Zaczynamy dostrzegać konsekwencje zmian klimatycznych. Codziennie wymierają kolejne gatunki. Kiedy pisałam o Koniach Przewalskiego, trudno było mi zachować pozytywne nastawienie ponieważ nie robimy wystarczająco dużo i wszyscy zdajemy sobie z tego sprawę. I naprawdę boję o przyszłość moich dzieci.</p><p>Tymczasem “Ostatni” opowiada historię o tym, że jesteśmy w stanie zatroszczyć się o inny gatunek — tylko dlatego, że to słuszne. Nie dlatego, że potrzebujemy tych koni, ale dlatego, że zasługują na to, żeby żyć na naszej planecie — tak jak każdy inny gatunek. Dla mnie to optymistyczna historia. Odnajduję w niej światło. Pewnie dlatego zdecydowałam, że ją napiszę.</p><p><strong>To prowadzi do następnego pytania… Od kilku lat żyjesz z historią o konsekwencjach zmian klimatycznych z tyłu głowy i widzisz, co dzieje się na świecie. Czym ta opowieść jest dla ciebie? Chodzi mi szczególnie o wątki z przyszłości. Iskrą nadziei, że nie czeka nas najgorszy scenariusz, czy bardziej starasz się pokazać czytelnikom, jak może wyglądać nasze życie?</strong></p><p>Dla mnie to obie te rzeczy. Jednego dnia jestem optymistką jeśli chodzi o przyszłość, ale następnego — już pesymistką. A teraz… Nie jestem pewna, jak wpłynie na nas pandemia. Myślę, że może nas nakierować na życie bardziej “eko”. To, co pokazała nam pandemia to to, że możemy się zmienić dosłownie z dnia na dzień. Potrafimy się zaadoptować do nowych warunków. Musimy się trzymać tej myśli. Wydaje mi się, że politycy nie są wystarczająco odważni i zapominają o tym. Musimy zmieniać swoje nawyki szybciej niż robimy to teraz. Mówi się, że nie możemy wprowadzić radykalnych zmian. Tymczasem koronawirus, choć jest straszny, udowodnił, że to nieprawda. Przynajmniej ten argument powinien zniknąć. Powinniśmy też częściej mówić o celu tych zmian: lepszym świecie dla nas i naszych dzieci. O tym, co jest do zyskania, a nie do poświęcenia.</p><p><strong>Jak w Norwegii rozmawiacie o tym z waszymi dziećmi? Jak ty z nimi rozmawiasz? Jak uczycie je o tych sprawach? W Polsce mamy taki stereotyp Norwegii (z którym również rozprawiłaś się w drugim tomie Kwartetu — “Bękicie”), że to bardzo ekologiczny, zielony kraj. W moich wyobrażeniach norweskie dzieci uczone są zasad ekologii od maleńkiego.</strong></p><p>Wszystko zależy od rodziny. W szkołach natomiast wiedza na temat zrównoważonego rozwoju jest jednym z głównych poruszanych tematów. Przynajmniej tyle. Rozmawiamy o tym częściej. A dzieci zazwyczaj ta kwestia interesuje ponieważ to ich przyszłość. W moim domu to temat, który pojawia się przy rodzinnym stole — tak samo jak wtedy, kiedy ja byłam mała i rozmawiała ze mną moja mama. Moje zaangażowanie w te sprawy zaczęło się właśnie przy rodzinnym obiedzie. I właśnie dlatego uważam, że powinniśmy rozmawiać o takich sprawach z naszymi dziećmi. Kiedy przyjrzymy się scenariuszom na przyszłość, okazuje się, że jeśli nie zmienimy nawyków, można się przestraszyć, ale myślę, że to ważne nauczyć nasze dzieci, aby były częścią rozwiązania tego problemu. A nie, żeby same je stwarzały. Właśnie to powtarzam moim dzieciom: nie twórzcie problemów. Rozwiązujcie je.</p><p><strong>I jaka jest ich reakcja?</strong></p><p>Na przykład zaangażowały się w strajki. Poza tym — dużo o tym rozmawiały, również w szkole. Nie pragną wielu niepotrzebnych rzeczy. A jeśli już chcemy coś kupić — nie mają problemu z tym, że coś jest z drugiej ręki. Mają używane telefony. Pod choinkę dostały używane deski snowboardowe. I nie buntują się. Wręcz uważają, że to fajne. Nie interesują się modą. Nie odczuwają też presji rówieśników, ponieważ żyjemy w takiej części Oslo, w której moda nie jest istotna. Widzą, że te małe rzeczy, które mogą robić, są częścią rozwiązania problemu. Czują się szczęśliwe. Myślę, że wiele dzieci ma podobnie, ponieważ nie chcą się przyczyniać do pogorszenia sytuacji. Wiedzą, że to oni poniosą konsekwencje. A dzieci adaptują się bardzo szybko. To oni są odpowiedzią. A dorośli problemem :)</p><p><strong>Ten wątek tez pojawia się w Kwartecie klimatycznym: to nie tylko seria o zmianach i kryzysie, ale też o relacjach dzieci i rodziców. Opowieść Michaiła znacznie różni się od historii Karin — ona jest jak Koń Przewalskiego, nie da się jej oswoić :) Opisujesz bardzo szerokie spektrum odcieni relacji międzypokoleniowych.</strong></p><p>Tak, seria ma tytuł “Kwartet klimatyczny”, ale równie dobrze można ją nazwać “Kwartetem relacji” albo “Kwartetem rodziców i dzieci”, bo to równie istotny temat jak natura. A historie rodzin Koni Przewalskiego zdecydowanie odzwierciedlają historie ludzi. W tym kontekście “Ostatni”, nawet bardziej niż inne książki w tej serii, opowiada o rodzinie.</p><p><strong>Na potrzeby książki odwiedziłaś Mongolię. Jak było? :)</strong></p><p>Wspaniale! Pojechałam tam razem z moim wydawcą i redaktorką. Mieszkaliśmy w namiocie w Parku Narodowym Chustajn i widzieliśmy konie! Wstaliśmy o wpół do piątej, żeby je zobaczyć…</p><p><strong>A więc ta scena z “Ostatniego” była oparta na faktach!</strong></p><p>Tak :) W tej książce wiele rzeczy jest opartych na faktach. Doświadczeniu moim albo innych ludzi.</p><p>To, co w Mongolii urzekło mnie najbardziej, to życie zwierząt. Ten kraj kojarzy się głównie z trawą i pustynią. Tymczasem tam wszędzie można dostrzec życie! Gdziekolwiek nie spojrzysz: znajdziesz a to jakiegoś ptaka, konia — oczywiście, albo robaki. Ten kraj jest taki żywy! Możliwe, że to dlatego, że nie ma tam zbyt wielu ludzi. To ogromny kraj, a mieszka w nim tylko kilka milionów.</p><p><strong>Ale to samo mogłabym powiedzieć o Norwegii! Ogromny kraj, w którym żyje kilka milionów ludzi.</strong></p><p>Niby tak, ale w Norwegii zostało naprawdę niewiele prawdziwie dzikiej przyrody. Wiem, że to paradoks, ponieważ zazwyczaj mówi się o nas jak o pustym, czystym kraju. Ale prawda jest taka, że jego większość stanowią tereny przekształcone przez człowieka. Napisałam o tym w “Błekicie”: o tym, jak budowano u nas elektrownie wodne, a 70 procent wodospadów zamknęliśmy w rurach. 70 procent! Tak więc to o czym myślisz, kiedy myślisz o Norwegii, to tylko obrazek. A Mongolia… Mongolia jest prawdziwie dzika. I właśnie dlatego wszędzie są tam zwierzęta. To piękne miejsce. Inne i dziwne. Ale pokochałam je.</p><p><strong>W Norwegii zawsze jest coś na horyzoncie, najczęściej jakaś góra, na której można zawiesić oko. O czym myślałaś, kiedy trafiłaś do miejsca, w którym jest tak niesamowita przestrzeń?</strong></p><p>W Mongoli też są góry, może bardziej wzgórza, ale nie na drzew. Nie ma domów. Przestrzeń jest ogromna. Nie wyobrazisz sobie, jak człowiek czuje się w takim miejsc, do póki do niego nie trafisz. To bardzo dziwne, wiesz, akcja ostatniej książki cyklu dzieje się Spitsbergenie. Tam jest tak samo. Daleko na północy Norwegii też nie ma drzew. I ten brak poczucia dystansu jest taki sam. Trudno jest określić, jak daleko znajdują się rzeczy, które widzimy jeśli nie masz w zasięgu wzroku nic, co mogłoby służyć jako punkt odniesienia: domu czy drzewa. Czujesz się malutka. I że jesteś częścią czegoś wiele, wiele większego.</p><p><strong>Ostatnie pytanie… śmiejemy się z niego, bo często słyszymy je na rozmowach kwalifikacyjnych. Klasyka gatunku. Ale dodałam kilka lat. Uwaga. Gdzie widzisz się za 20 lat?</strong></p><p>To bardzo trudne pytanie. Nie wiem… Mam nadzieję, że nadal będę mogła zarabiać na życie tym, co robię teraz. Mam nadzieję, ze nadal będę pisać. Mogę też robić co zupełnie innego. Uwielbiam pracować z ludźmi, a w moim zawodzie można się poczuć bardzo samotną… Piszę nie tylko książki, ale też scenariusze. Napisałam na przykład scenariusz do filmu “Bitwa”, który możesz obejrzeć na Netflixie. Tworzę też sztuki teatralne. To również kocham, bo teatr to praca bliżej ludzi, w drużynie. Tak więc nie wiem. Jestem typem człowieka, który łatwo i bardzo entuzjastycznie się w coś angażuje. Tak więc moja droga może podążyć w wielu różnych kierunkach.</p><p><strong>Czyli optymistycznie.</strong></p><p>Dla mnie — osobiście — tak! I mam nadzieję, że będę babcią! Bardzo chciałabym zostać babcią :)</p><p>Ale muszę zapytać o to zdanie, które z trudnością przeczytałaś, to o którym wspomniałaś na początku wywiadu.</p><p><strong>“Umarli z pragnienia.”</strong></p><p><em>[Rozmowa została opublikowana jako pierwszy odcinek podcastu “</em><a href="https://open.spotify.com/show/0PZJUwHcXljuK3i4iV1PHA"><em>Re:telling</em></a><em>”]</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f0e05e2f336e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[#LatetotheParty : Czy warto było szaleć tak? (??), czyli “The Last of Us 2”]]></title>
            <link>https://medium.com/reality-beep/latetotheparty-czy-warto-by%C5%82o-szale%C4%87-tak-czyli-the-last-of-us-2-b7729298de52?source=rss-5239cdc16636------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b7729298de52</guid>
            <category><![CDATA[videogames]]></category>
            <category><![CDATA[storytelling]]></category>
            <category><![CDATA[modern-storytelling]]></category>
            <category><![CDATA[late-to-the-party]]></category>
            <category><![CDATA[the-last-of-us-part-2]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Wiola Myszkowska]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 07 Jan 2021 20:43:41 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-01-07T20:51:38.512Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>#LatetotheParty : Czy warto było szaleć tak? (??), czyli “The Last of Us 2”</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*24mmaCkl5RZ9YuPALFmBoA.jpeg" /><figcaption>The Last of Us 2 // Naughty Dog // PS4share</figcaption></figure><p><strong>Trzecia nad ranem. Wciskanie kwadratu przychodzi mi z ogromną trudnością. Na chwilę przestaję, nie uderzam przeciwniczki, licząc na to, że czas minie i historia potoczy się dalej. Ale to nie gra Quanticów. Scenariusz jest liniowy, przemocy nie da się uniknąć. Po wszystkim siedzę, patrzę na zbliżenie na gryf gitary i myślę o tym, że nikt nigdy nie śmiał wcisnąć mnie w tak niewygodne buty. I nigdy w tak słusznym celu.</strong></p><p>DISCLAIMER: Nie jest to recenzja gry “The Last of Us 2”. Pewnie “gameplay mógłby to wszystko ulepszyć”, ale ja nie o tym.<br>JAK RÓWNIEŻ: tak, spoilery bez trzymanki.</p><p><strong>Gry uczą o przemocy</strong></p><p>i mogą to robić lepiej niż książki, filmy czy lekcje historii ze względu na swoją immersyjność. To oczywiste. O głównym bohaterze lub /-ce filmu czy książki nie zdarza nam się mówić “poszłam/-edłem”, “zrobiłam/-łem”, “umarłam/-em”. Mnie się to zdarza tylko w przypadku gier. Dlatego nawet jeśli Ellie to Ellie, a gra jest bliska interaktywnemu filmowi, w którym nasze decyzje ograniczone są do strategii, trudno mi nie wziąć tego, co się dzieje na ekranie</p><p><strong>osobiście.</strong></p><p>Trzeba zaznaczyć, że twórcy nie idą na całość jeśli chodzi o ujęcia rozłupanych czaszek, TLoU2 to jeszcze nie zbliżenia w “Midsommar”. Owszem, jest odgryzanie palców, jest rozsmarowywanie zakażonych na betonie, jest dźganie nożyczkami. Kiedy jednak przychodzi do momentów absolutnie najgorszych (czyli głównie cutscenek), następuje łagodzenie formy. Jest okładanie łomem, ale kamera zbliżona jest na twarz oprawcy, nie na ofiarę. Jest kilka miesięcy znęcania się i tortur, ale nic nie jest powiedziane wprost. Jestem świadoma, że ten akapit ma w sobie posmak dowcipu o Stalinie i “A mógł zabić”. Zmierzam jednak do tego, że przemoc w “The Last of Us 2” ma konkretny cel i wykorzystuje możliwości gry do przedstawienia jej w bardzo umiejętny i przemyślany sposób. Jest to narzędzie do opowiedzenia historii o zemście, która najpierw niszczy wszystko dookoła, a dopiero na samym końcu samego prześladowcę. Jako gracz nie masz wyjścia,</p><p><strong>musisz ją opowiedzieć.</strong></p><p>Z <a href="http://twitter.com/hype_and_space">@hype_and_space</a> rozmawiałyśmy o zakończeniu pierwszej części serii. Powiedziała, że wolałaby sama podjąć decyzję o losie Ellie i że bardzo jej tego brakowało. Miałam zupełnie inne odczucia.<br>Po przejściu TLoU2 utwierdziłam się przekonaniu, że jedna linia tej fabuły wcale nie jest minusem, wręcz eksploruje inne możliwości tego, czym gry wideo mogą być. W tym przypadku: platformą, która będzie zmuszać gracza do wejścia w buty osoby, z którą się nie zgadzamy. Można to robić po to, żeby nauczyć się empatii, rozumienia motywacji postaci. Ale, jak przypadku TLoU2, można to też wykorzystać ku temu, żeby zmusić gracza do zabijania wirtualnych psów, kobiet w ciąży, postaci, które lubimy, po to, aby później zadać pewne niezwykle istotne pytanie:</p><p><strong>no, i jak się z tym czułeś?</strong></p><p>Jeśli odpowiedź jest inna niż “raczej stanowczo źle” powinna się nam zapalić lampka wyraźnego koloru. IMHO.<br>Nie chodzi tutaj o pytanie, które często pojawia się w grach z kilkoma zakończeniami: czy to było słuszne? Ani: czy warto było szaleć tak? Tylko prostsze: co się działo gdzieś tam w środku ciebie, kiedy miałeś obić twarz strzępowi Abby, kiedy nie było innego wyjścia, tylko nacisnąć ten kwadrat.</p><p>Klikam w przyciski, ale wcale nie chce tego robić. Gdybym miała fabularny wybór: zabić, czy nie, zdecydowałabym się na to drugie. Oszczędziłabym psa i dziewczynę, od której chcę wydobyć informację. Ale to nie jest historia, w której mamy luksus podejmowania decyzji. To jest historia o rozpędzonym wagoniku. I jest to opowieść bardzo cenna.<br>Chodzi o stworzenie symulacji popełniania czynów moralnie bezdyskusyjnie złych, żebyśmy poczuli się źle (i sprawdzić, w którym momencie się to stanie). Żeby nas wyrwać z komfortowej banieczki z szyldem “To przecież tylko gra” (poprzez emocjonalne związanie nas z postaciami) i żebyśmy sobie wędrowanie po tych wirtualnych rubieżach moralności dobrze zapamiętali.<br>Jest w tej grze taki moment, w którym</p><p><strong>twarz twojego przeciwnika</strong></p><p>nabiera rysów twojej własnej.<br>Gry nas rozpuściły. Strażnicy w Assassin’s Creed, na których mamy się rzucać i po cichutku podrzynać im gardła mają takie same twarze i zero jakiejkolwiek historii wokół siebie. Wiadomo, w tym konkretnym przypadku nie chodzi o to, żeby odczuwać dyskomfort na myśl o osieroconych dzieciach NPCa, mamy po prostu zgarnąć jabłko i uratować świat przed… po finale AC3 chyba nikt już nie wie przed kim dokładnie, ale nadal czerpiemy przyjemność ze wszystkich (innych) elementów tej historii.<br>Zupełnie inaczej jest w TLoU2. Robiłam rzeczy ewidentnie złe i wiedziałam do czego prowadzą (czytam dużo książków, a tam często jest o tym, że zemsta jest fuj). Czekałam na następne ofiary złego prowadzenia się mojej bohaterki, co jakiś czas mamrocząc pod nosem “Ellie, ty pierdoło”, bo przecież znam tę historię.</p><p>Wtem, w połowie gry, fabuła zrobiła woltę, wróciła do początku i powiedziała: “Super. A teraz zrozum to lepiej”. I wcisnęła mnie w buty osoby, którą ścigam. Oczywiście, okazuje się, że ona i Ellie nie różnią się od siebie tak bardzo. I że jeśli przyznałabym rację Ellie i usprawiedliwiłabym jej polowanie, musiałabym to też zrobić względem Abby. O tym książki i filmy też już dawno opowiedziały. Ale nie w taki sposób, między innymi dlatego, że nie mają takich narzędzi, jak mają gry: nie pozwalają nam na czynny udział w opowieści.</p><p>Poznaję Wilki. Poznaję kobietę, którą przesłuchiwała Ellie. Poznaję Owena, którego nie da się nie polubić i każdego psa, do którego strzeliłam. Czytałam gdzieś oburzone komentarze, że twórcy tanio zagrali nam na emocjach. Myślę, że rozumiem tę reakcję. Jak oni mogli postawić nas w takiej sytuacji? Mogli. Wydaje mi się, że gdybyśmy mieli możliwość przejść tę grę bez ofiar w ludziach i psach, nie miałaby już takiego wydźwięku.<br><br>Gra dość wnikliwie studiuje postawę gniewu i szukania zemsty. Daje nam bardzo jednoznaczną, banalną wręcz odpowiedź: TAK, ZEMSTA JEST ZŁA. Ale mówi jeszcze coś więcej: Chcesz iść na czoło? Rozumiem. Ale pozwolisz, że</p><p><strong>opowiem ci o cenie.</strong></p><p>Wiadomo, wrócisz poharatana. W mniejszym lub większym stopniu. Zginą twoi przyjaciele, ich imiona już są w maszynie losującej. A, no i jeszcze jedno: twój wróg, twój przeciwnik, ten po drugiej stronie barykady, też jest człowiekiem. Zrobił rzecz okropną, popełniał idiotyzmy, ale jest człowiekiem — dokładnie w takiej samej sytuacji jak ty. A po wszystkim, nie będziesz spać spokojnie, nawet w najbardziej sielankowych okolicznościach przyrody. Do walki sprowokuje cię byle trop, a kiedy wrócisz, twój dom będzie pusty.</p><p>To historia o cenie za przemoc, a tych bardzo brakuje w dzisiejszych czasach. Znamy je, słyszymy, ale w żadnej z nich nie uczestniczymy. To po pierwsze. Po drugie: mało która tak mocno akcentuje “I żyli długo i nieszczęśliwie”. Kiedy czytam książki fantastyczne dla nastolatek okazuje się, że rewolucja jest w modzie i mało który pisarz /-rka potrafi napisać o niej uczciwie. Minęło wiele lat od ostatniego konfliktu zbrojnego, który nas dotknął, a nadal opowiadamy o wojnie jak o czymś koniecznym, często pełnym glorii. Najpopularniejsze filmy o wojnie (powiedzmy wprost: amerykańskie) raczej cenzurują destrukcję, bezsens, błędy, nudę czy okrucieństwo (tutaj polecam izraelskie kino wojenne pierwszej dekady XXI wieku). Wiele rzeczy biorą w nawias i cudzysłów. Są bohaterowie/zbrodniarze, albo ci, którzy dzięki hartowi ducha przetrwali najgorsze. Nie są ludźmi, który po prostu jakoś starali się sobie radzić i nie zawsze się udawało. W opowieściach tego typu rzadko mówi się o tym, co się działo po napisach końcowych, o cenie, którą na wojnie płaci każdy: niezależnie czy jest ofiarą czy katem.<br>The Last of Us (zarówno część pierwsza jak i druga) nie daje nam luksusu wyboru, dlatego, łażąc w butach postaci moralnie wątpliwych, dostajemy punkt odniesienia, który pozwala choć mgliście pojąć ciężar ceny za agresję. Brakuje takich historii. Takich, które uprzedzają momenty w naszym życiu, w których sami będziemy musieli podjąć decyzję:</p><p><strong>wybaczyć, czy odpowiedzieć ogniem?</strong></p><p>Długo mieliłam ostatnie sceny w grze, ale dopiero w trakcie rozmowy z przyjacielem zrozumiałam, co jest jej rdzeniem.<br>- Bo ta wcale nie była gra o zemście. — mówi On. <br>Myślę nad tym sekundę.<br>- Masz rację. To zbyt wąskie. Myślę, że ta gra opowiada o przebaczeniu. Właściwie o jego braku. Co z resztą potwierdza ostatnia scena.</p><p>Ta, w której Ellie przyznaje, że wybaczanie nie przychodzi jej łatwo.</p><p>Ukończyłam TLoU2 o 3:20 nad ranem i towarzyszyło mi uczucie, które już znałam. Wiem dobrze skąd. Podobnie czułam się po obejrzeniu “American History X” Tony’ego Kayena, historii o spirali nienawiści, w której Edward Norton gra neo-nazistę. Czułam się podobnie po “Requiem for a Dream”, które zwinęło mnie do pozycji embrionalnej. To opowieść na współczesne czasy: pełne napięć, niepewności i agresji, stanowczej, a czasem ostrej reakcji na niesprawiedliwość. Słowo “wybaczenie” brzmi w nich naiwnie i trudno jednocześnie. Niepoważnie. Historie, w których przebaczenie istnieje, zrobiły się banalne. Ale zobaczcie, tam stoją ludzie z Naughty Dog, oni Wam pokażą świat, w którym go nie ma.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b7729298de52" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/reality-beep/latetotheparty-czy-warto-by%C5%82o-szale%C4%87-tak-czyli-the-last-of-us-2-b7729298de52">#LatetotheParty : Czy warto było szaleć tak? (??), czyli “The Last of Us 2”</a> was originally published in <a href="https://medium.com/reality-beep">reality_beep</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Does the world still spinning? // Czy jeszcze się kręci?]]></title>
            <link>https://medium.com/reality-beep/does-the-world-still-spinning-czy-jeszcze-si%C4%99-kr%C4%99ci-5362d2312d50?source=rss-5239cdc16636------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5362d2312d50</guid>
            <category><![CDATA[life-in-frame]]></category>
            <category><![CDATA[writers-log]]></category>
            <category><![CDATA[family-goals]]></category>
            <category><![CDATA[covid-diaries]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Wiola Myszkowska]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 31 May 2020 17:58:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-01-07T19:53:18.066Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Czy jeszcze się kręci?</h3><p>376548 tygodniach izolacji i kwarantanny, jako ozdrowieńcy oraz weterani starć z rodzimą biurokracją (czyli piaskownicą bożka chaosu) moja rodzina może w końcu wyjść z domu.</p><p>Moja skromna osoba i Wielki E. — pierwszy raz od połowy kwietnia.</p><p>Mum — od końca lutego.</p><p>Dwa dni pisałam w głowie, starając się oddać ten skomplikowany patchwork emocji, towarzyszący mi od odinstalowania aplikacji “Moja kwarantanna”. Dwa dni kaprysiłam nad metaforami i z pietyzmem wybierałam odwołania do literatury i popkultury. Ale to Mum, szykując się do wyjścia, podsumowała sytuację najtrafniej.</p><p>“Czy ludzie noszą jeszcze kozaki?”</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5362d2312d50" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/reality-beep/does-the-world-still-spinning-czy-jeszcze-si%C4%99-kr%C4%99ci-5362d2312d50">Does the world still spinning? // Czy jeszcze się kręci?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/reality-beep">reality_beep</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[2 kliknięcia dalej]]></title>
            <link>https://medium.com/piorkiempopikselu/2-klikni%C4%99cia-dalej-ea0fc5c99e24?source=rss-5239cdc16636------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ea0fc5c99e24</guid>
            <category><![CDATA[cytat-z-człowieka]]></category>
            <category><![CDATA[piksele]]></category>
            <category><![CDATA[tymczasem-w-xxi-wieku]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Wiola Myszkowska]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 10 Jan 2017 19:34:05 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-05-26T11:16:49.413Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Kiedy ktoś napisze, że Polizenzja musi być “zaje*****m” miejscem, bo na wyspie Kiribati są osady “Polska”, “Paryż” i “Banan” — posypią się lajki. Dużo. Widziałam to wczoraj.</p><p>Tymczasem jedno kliknięcie dalej…</p><p>…okazuje się, że właściwie chodzi o wyspę Kiritimati (Wyspę Bożego Narodzenia), największą z 33 tworzących państwo Kiribati (czyt: Kiribas). A wspomniany Paryż dzisiaj jest już opuszczony. Ot, szczegół.</p><p>Dowiemy się też, że Kiribati ma powierzchnię 811 km kwadratowych, ale wyspa z prawej jest oddalona od tej z lewej o jakieś 3800 kilometrów. Tak, liczba zer się zgadza. Ukryte bezrobocie sięga 70-ciu procent. Płacimy dolarami — australijskimi albo kiribackimi. Na Kiritimati przeprowadzano kiedyś próby nuklearne (Wielka Brytania i USA). Szacuje się, że w 2050 roku wyspy znikną z powierzchni Ziemi, zatopione przez podnoszący się ocean. Szczegół.</p><p><strong>Dwa kliknięcia dalej</strong> znajdziemy informacje, że może stać się to wcześniej. Zobaczymy zdjęcia podtopionych plaż, cmentarzy i domów. Obok możemy obejrzeć jak te miejsca wyglądały przed kilkoma zaledwie laty. Na plaży opalają się dziewczyny. Cmentarz oddalony jest od oceanu o dobre kilkadziesiąt metrów. Dom stał na podwórku, nie na wodzie.</p><p>Dowiemy się też, że od lat kraj przygotowuje się do ewakuacji. W tym celu wykupiło od Fidżi kawałek ziemi, ale pozostaje pytanie, jak będzie wyglądała wtedy państwowość Kiribati — w końcu to osobny, suwerenny rząd, za parę lat już na terenie innego, suwerennego kraju. Ale jeśli się nie przeniosą, ocean po prostu ich zatopi. Chociaż istnieje też realne zagrożenie, że wcześniej umrą z braku wody zdatnej do picia.</p><p>Dwa kliknięcia dalej przeczytamy, że już niedługo obywatele Kiribati staną się uchodźcami klimatycznymi.</p><p>To były dwa kliknięcia — oba w zasięgu każdej ręki.</p><p><strong>Trzecie kliknięcie</strong> to już moja odpowiedzialność za to, żeby dla was było drugim. Jest bardzo ryzykowne, bo często mocno człowieka zawstydza — tak też było w tym przypadku.</p><p>Klikam i łączę się z osobą, która zostawiła na wyspach znaczną część swojego serca, duszę i głowę w całości. Nie pochodzi stamtąd, ale spędziła tam lata. Wiem, jak wygląda, ze zdjęć. Nie mam podglądu wideo, więc nie widzę mimiki twarzy, gestów, mowy ciała. Ale słyszę łamiący się głos, kiedy opowiada o tym, że ma tam drugą rodzinę.</p><p>Rodzina na Kiribati to nie jest puste słowo. Albo umowne. Albo metaforyczne. To silna więź, którą ja mogę sobie tylko jakoś mgliście wyobrażać, mnożąc to, co znam przez 10. Stąd wzruszenie mojego rozmówcy, kiedy jedna z rodzin kiribackich “przyjęła” go do siebie.</p><p>Ze względu na tę więź wspomniane cmentarze, które dzisiaj są pod wodą, to absolutna tragedia dla kiribatczyków. Tam przecież leżą ich przodkowie. Z tego samego powodu ewakuacja z wysp jest czymś niewyobrażalnym. Przecież nie mogą ich porzucić.</p><p>Zalane plaże, to zalane palmy. Mnóstwo gnijących, rozkładających się drzew, które dla kiribatczyka oznaczają życie. Bo z palmy można przecież i strzechę zrobić, i łódź i jedzenie i wycisnąć coś do picia.</p><p>Trzy kliknięcia dalej dowiesz się o tym, że osiem lat temu w miejscu, w którym dzisiaj jest ocean, była wioska. Trzy kliknięcia dalej dowiesz się, że podnoszący się ocean zabrał już pierwsze ofiary, w tym dzieci. Usłyszysz, jak brzmi głos człowieka, który głową, sercem, duszą jest zupełnie gdzieś indziej, który tęskni, boi się, jest bezsilny i jednocześnie ma ochotę wrzeszczeć. Tak brzmi krzywda, która jest dla świata niewidzialna.</p><p>Teraz przeczytaj jeszcze raz treść komentarza przytoczonego na początku wpisu.</p><p>[“Tych wysp zaraz nie będzie, bo toną” — napisałam pod nim, a chwilę później doczekałam się odpowiedzi od kogoś (innego niż autor), że z kolegami mogą pomóc w układaniu worków z piaskiem.]</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ea0fc5c99e24" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/piorkiempopikselu/2-klikni%C4%99cia-dalej-ea0fc5c99e24">2 kliknięcia dalej</a> was originally published in <a href="https://medium.com/piorkiempopikselu">PIÓRKIEM</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[(…) o uniwersalia — podróżnik]]></title>
            <link>https://medium.com/piorkiempopikselu/o-uniwersalia-podr%C3%B3%C5%BCnik-ecab651fce4c?source=rss-5239cdc16636------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ecab651fce4c</guid>
            <category><![CDATA[piórka]]></category>
            <category><![CDATA[cytaty]]></category>
            <category><![CDATA[definicje]]></category>
            <category><![CDATA[cytat-z-podróży]]></category>
            <category><![CDATA[cytat-z-człowieka]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Wiola Myszkowska]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 03 Jan 2017 21:33:22 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-05-26T11:17:23.452Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>- …czyli kiedy wydaje ci się, że ktoś zaraz może cię napaść, to trzeba zakopać paszport, elektronikę i nie uciekać. To cenna informacja.</em></p><p><em>- No, mnie właściwie nie chciało się przed nimi uciekać, więc zakopałem za wydmą i położyłem się spać. Bo oni nie porywają, chcą tylko elektronikę. Tego się najbardziej bałem, że mi to zabiorą. Albo, że mi wpadnie do wody.</em></p><p><em>- Aha. Elektronika. Ja myślałam, że jak się płynie na tratwie przez dżunglę amazońską to jest walka o życie i tak dalej.</em></p><p><em>- Walka o życie to jest tutaj. Żeby nie zwariować.</em></p><p>Patrzę na niego i znowu zastanawiam się, gdzie jest ta gruba, choć dość meandrycznie pokręcona linia oddzielająca turystę od podróżnika. Myślę nad tym od lat i nadal nie potrafię wytłumaczyć jasno, dlaczego przez gardło z trudem przechodzi mi słowo “podróżnik” w odniesieniu do człowieka, który odwiedził 198 krajów. A tego tutaj, o, młodego, otagowałam tak od razu, kiedy tylko zobaczyłam go przy automacie z napojami, jak zdobywa picie, które zamierzałam mu zaoferować (Ot, radzi sobie).</p><p>Nie mam pojęcia dlaczego. I choć ludzie, z którymi na ten temat rozmawiam często domagają się ode mnie definicji, czuję, że słowa “podróżnik” i “podróżowanie” wymykają się wszelkim. Tyle na razie wiem na pewno. I — już mniej pewnie — że każdemu podróżnikowi zdarza się być turystą. Nie wiem natomiast, czy turyście zdarza się być podróżnikiem.</p><p>Wydaje mi się, że turystę można rozpoznać naprawdę łatwo. I to wcale nie dlatego, że nosi tablet/ na szyi aparat, w ręce torbę z suwenirami i jest głośny. Bardzo głośny. A jego opowieści często bazują na szkielecie złożonym ze zdań zaczynających się od “Widziałem… (Luwr/ knajpę Sherlocka/ wielką ćmę w dżungli/ świat ze szczytu Mont Everestu)”. Czasami widać to w szczegółach.</p><p>Kiedyś mój przyjaciel z Kraju na Bliskim powiedział tak:</p><p><em>- Nie ważne, że znasz język, że ogólnie wtapiasz się w tło, że tyle o tym kraju wiesz. Od razu wszyscy poznają, że jesteś turystką przez to, jak się opaliłaś.</em></p><p>Jak ten głupek, znaczy, bo przez pół godziny pisałam w dzienniku w pełnym słońcu, a przed tym wszystkim podwinęłam rękawy. Innym razem wybrałam się na plażę w szortach, bo było 20 stopni. Kiedy jest 20 stopni miejscowi chodzą w golfach. I nigdy nie chodzą w sandałach. Takich rzeczy człowiek dowiaduje się dopiero po jakimś czasie.</p><p>Tyle potrafię napisać o turystach.</p><p>Z podróżnikami jest gorzej. Tym bardziej, że śmieją się, kiedy nazwa się ich podróżnikami. Chyba we wszystkich przypadkach na 10. <em>“Bo to takie duże słowo”</em>. Tych, których znam nie przyłapałam nigdy na liczeniu przebytych kilometrów, bo nie byli zainteresowani udowadnianiem czegokolwiek. Większość z nich nie ma zbyt wielu obserwujących na fejsie.</p><p>Podróżnik jest bardziej zainteresowany tym, co dookoła niego, niż sobą samym. Przecież to nieprawda. Ile razy słyszałam od nich, że chcieli się lepiej poznać, sprawdzić w jakiejś innej niż codzienna sytuacji. Tak często, że to aż banał podróżniczy. Na siebie też patrzą.</p><p>Podróżnik ma już lata doświadczenia. To też bzdura. Patrzę na żywego dwudziestojednolatka, który właśnie poleca mi karimatę bundeswery, opowiada o tratwie, którą sam płynął po Madre de Dios. Ile on ma lat w podróży za sobą. No, ile. Tego się nawet liczbą nie liczy jeszcze, a cyfrą.</p><p>Podróżnik robi długie dystanse. Właściwie można tez wyruszyć do Radomia, i zanurzyć się w tym Radomiu tak, że doktor Livingstone zdjąłby kapelusz z szacunkiem. Jest jeden taki reporter, co to jeździ od lat w granicach naszego kraju i pisze takie rzeczy, że trudno go nazwać turystą. Więc może nie chodzi o 50 tys kilometrów samolotem na liczniku, tylko o czas?</p><p>Może to.</p><p>Wyobrażam to sobie tak, że podróżnik poświęca jakiemuś miejscu i jego ludziom dużo czasu, więcej niż weekend czy tydzień. Myślę, że nie traktuje ich powierzchownie. I nie wysila się przy tym na wielkie ekspertyzy w temacie, tylko słuch wytęża. Widzę w nich to, że są po prostu ciekawi — niezależnie od tego, gdzie są. Jak ten, o, tutaj, wspomniany młody. Robiłam swoją robotę, posadziłam go w pokoju oczekiwań, a ten przylazł do mnie pogadać. Bo już go nosiło, bo był ciekawy. Albo innym razem, z innymi podróżnikami — podchodzę się przywitać i kończy się to godzinną rozmową w holu.</p><p><em>- A wy tu czekacie na coś?</em> — pytam po tym, jak już obgadaliśmy Nową Zelandię, Izrael, Australię, Teneryfę i kilka innych zakątków.</p><p><em>- Nie, ale przyszłaś, więc gadamy.</em></p><p>Są ciekawi. I mają czas.</p><p>Widzę w nich to, że nie planują za dużo. Nie mają programu zwiedzania pod ręką.</p><p>Wyobrażam sobie, że podróżnik tęskni za swobodą, niekoniecznie za ruchem, walizką i lotniskiem.</p><p>Wyobrażam sobie, że cały czas towarzyszy mu to uczucie, które miałam po miesiącu spędzonym Kraju na Bliskim, kiedy nie mogłam przełknąć pomidorów z supermarketu i miałam do nich pretensje, że smakują ja woda, jak ciepły lód ubrany w skórkę. Kiedy przez tydzień nie mogłam się zmusić do przeglądania twittera dłużej nić 2 minuty, bo wkurzała mnie miałkość przekazu mojego tajmlajna. Potrafiłam zawiesić się wpół gestu i myśleć o ludziach, którzy siadali ze mną i godzinami zrywali mi klapki z oczu, zdrapywali dla mnie to pazłotko z ich miejsca zamieszkania, żebym nie przywiozła do domu samych tylko pocztówek z plażą, z budynkiem, z wydmą, powidłą i zdjęć pt. “Jeśli kiedyś będziecie w Barcy, najlepsza kawa jest tu!” (do tej pory nie wiem, skąd ludzie czerpią taką wiedzę ledwo po 36 godzinach w mieście). Nie mogłam czytać książek, bo w efekcie jeździłam wzrokiem po tekście i myślałam o tym, co mi powiedzieli.</p><p>Wyobrażam sobie, że podróżnicy mają właśnie tak. Tylko mocniej i przez cały czas od powrotu do wyjazdu. Bo mnie to minęło, a raczej z silnej tęsknoty przerodziło się to w tęsknotę okresową, z którą potrafię codziennie chodzić do pracy. Po dwóch tygodniach od powrotu zaczęłam przyjmować w siebie sołszyl midja, tylko na te pomidory dalej patrzę z pretensją.</p><p>Wyobrażam sobie, że podróżnikom to uczucie nie mija. Są jak Bagginsowie, “za małe kostki masła rozsmarowane na za dużej kromce chleba”, albo jak ten misjonarz z filmu, którego tytułu nie pamiętam, który po powrocie do świata miękkich łózek pierwszą noc przespał na słomianej macie na podłodze, bo inaczej nie potrafił zasnąć.</p><p>To wymyka się definicjom. Ale może podróżnik to ktoś, kto nie może wrócić do domu. Nawet, kiedy w nim siedzi. Nie wiem. Może to ten, który tego domu nie ma. Nie wiem.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ecab651fce4c" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/piorkiempopikselu/o-uniwersalia-podr%C3%B3%C5%BCnik-ecab651fce4c">(…) o uniwersalia — podróżnik</a> was originally published in <a href="https://medium.com/piorkiempopikselu">PIÓRKIEM</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[#jakświatmógłnatopozwolić]]></title>
            <link>https://medium.com/piorkiempopikselu/jak%C5%9Bwiatm%C3%B3g%C5%82natopozwoli%C4%87-7e471d071710?source=rss-5239cdc16636------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7e471d071710</guid>
            <category><![CDATA[cudzysłów]]></category>
            <category><![CDATA[cytat-z-człowieka]]></category>
            <category><![CDATA[aleppo]]></category>
            <category><![CDATA[piksele]]></category>
            <category><![CDATA[tymczasem-w-xxi-wieku]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Wiola Myszkowska]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 13 Dec 2016 20:27:05 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-05-26T11:18:09.676Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Dzisiaj piszą o ludobójstwie Ormian. O Holokauście. O Bałkanach. Piszą i czytają. I zastanawiają się, “jak świat mógł na to pozwolić?”.<br>Za parę lat będą tak pisać o Aleppo. I czytać. I się zastanawiać, “jak świat mógł na to pozwolić?”.</p><p>Mógł tak, jak zwykle. Po prostu.</p><p>[“No i co? Przecież tam się zawsze biją. No i co?”<br>“Jaka wojna? To uchodźcy ekonomiczni.”<br>“No, ale co z tym zrobisz?”]</p><p>Relacja z “jak świat mógł na to pozwolić” na twoim Twitterze. Teraz.</p><blockquote>I just woke up shaking few minutes ago,Someone was hitting on my door house screaming “Help!does anyone has a car here! Help! ppl r pieces!”</blockquote><blockquote>- <a href="https://twitter.com/Linashamy/status/807765713683410944">@Linashamy</a> // 11 grudnia 2016</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7e471d071710" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/piorkiempopikselu/jak%C5%9Bwiatm%C3%B3g%C5%82natopozwoli%C4%87-7e471d071710">#jakświatmógłnatopozwolić</a> was originally published in <a href="https://medium.com/piorkiempopikselu">PIÓRKIEM</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Katalog uczuć (na XXI wiek): Bezsilność empatyczna]]></title>
            <link>https://medium.com/piorkiempopikselu/katalog-uczu%C4%87-na-xxi-wiek-bezsilno%C5%9B%C4%87-empatyczna-15bf5db6be30?source=rss-5239cdc16636------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/15bf5db6be30</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Wiola Myszkowska]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 06 Nov 2016 21:49:04 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-05-26T11:18:38.529Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>To uczucie, pojawiające się w momencie, kiedy piszesz kwiecistą skargę na profilu fejsbókowym jakiejś potężnej firmy, która ma monopol na rynku / klientów tyle, że 1000 wte czy wewte nie zrobi im żadnej różnicy.</p><p>Kończysz wywód, klikasz enter.</p><p>Po kilku sekundach odpisują klasykiem ze scenariusza helpdesku każdej korpo: “Bardzo nam przykro itd., itp…. mamy nadzieję, że w przyszłości… itp., itd.”</p><p>Wtedy uświadamiasz sobie, że po drugiej stronie kabla prawdopodobnie jest człowiek, który zarabia najniższą krajową, robi właśnie bezpłatne nadgodziny, a jedynym jego marzeniem w tym momencie jest powrót do domu i obejrzenie losowego odcinka “Przyjaciół”. I że twoja (ani twoja, ani setki podobnych) wiadomość nigdy nie trafi na lśniące biurko kogoś, kto prawdopodobnie właśnie przeżywa wieczorną kolację w najmodniejszym suszibarze bądź redukuje stres na zumbajodze.</p><p>I bardzo głupio ci jest wylewać frustrację na tego pierwszego, za błąd tego drugiego. Więc przestajesz zawracać mu głowę. Bo wiesz jak to jest marzyć o losowym odcinku “Przyjaciół”, a nie masz pojęcia jak trafić do tego najmodniejszego suszibaru. Tymczasem twoja sprawa pozostaje niezałatwiona, niezadośćuczyniona, nierozwiązana.</p><p>Be jak Bezsilność. E jak Empatyczna.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=15bf5db6be30" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/piorkiempopikselu/katalog-uczu%C4%87-na-xxi-wiek-bezsilno%C5%9B%C4%87-empatyczna-15bf5db6be30">Katalog uczuć (na XXI wiek): Bezsilność empatyczna</a> was originally published in <a href="https://medium.com/piorkiempopikselu">PIÓRKIEM</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[BREAKIN’ GOOD NEWS #2]]></title>
            <link>https://medium.com/piorkiempopikselu/breakin-good-news-2-d6b60c9048f8?source=rss-5239cdc16636------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d6b60c9048f8</guid>
            <category><![CDATA[tymczasem-w-xxi-wieku]]></category>
            <category><![CDATA[cytat-z-podróży]]></category>
            <category><![CDATA[piórka]]></category>
            <category><![CDATA[cytat-z-człowieka]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Wiola Myszkowska]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 16 Oct 2016 17:45:27 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-05-26T11:19:23.056Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>- …mój tata poluje w sekynd-hendach. — wychwytuję w przerwie pomiędzy piosenkami. Natychmiast wyłączam odtwarzacz, żeby podsłuchiwać bezczelnie — sytuacja pociągowa, w przedziale dla gadających.</p><p>- On potrafi znaleźć w tym sklepie takie ciuchy! Z metkami jeszcze. A później się chwali: “O,patrz, co znalazłem!”.</p><p>Trzy dziewczyny w wieku, strzelam, ledwo post-licealnym.</p><p>- Albo na giełdę jeździ. — kontynuuje jedna z nich tonem uśmiechniętym — I potrafi tam znaleźć takie rzeczy… Szuka okazji, wiecie? I ma taką smykałkę do tego, że wie, co jest syfem, a co nie jest syfem. Mówię mu: “Naucz mnie tego”. A on, że tego się nie da nauczyć, to się wie. I jeździ, i kupuje. No, tylko na cholerę nam to wszystko? — śmieje się.</p><p>Przez koleje 10 minut z dumą chwali się zaradnością ojca, że wszystko potrafi naprawić. I prosi go: “Tato, naucz mnie tego”, “Naucz mnie” — mówi mu, bo przecież teraz jak się coś zepsuje, to ona wyrzuca, a chciałaby naprawiać. Podaje przykłady ojcowskich dokonań, liczne i brawurowe — a wiem, że wszystkie są prawdziwe, bo mój ojciec jest taki sam.</p><p>- No, niesamowity jest! — kończy.</p><p>- Jednak rodzice mogą mieć jeszcze autorytet… — podsumowuje jej koleżanka.</p><p>- Możecie czasem do mnie przyjść!</p><p>Napatrzyć się. Na ten ginący gatunek, który naprawia, a nie oddaje do reklamacji, a jak trzeba, to i dom sam sobie wybuduje. Kabel przylutuje. Kiełbasę uwędzi i grzyby zbierze, takie co nie otrują.</p><p><strong>ŻÓŁTY PASEK: jest jeszcze młodzież, która docenia.</strong> Jest dobrze.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d6b60c9048f8" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/piorkiempopikselu/breakin-good-news-2-d6b60c9048f8">BREAKIN’ GOOD NEWS #2</a> was originally published in <a href="https://medium.com/piorkiempopikselu">PIÓRKIEM</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>