<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by suzinak on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by suzinak on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@subsolenya?source=rss-7952e3ebf445------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*dUqoke8TG_9DneUS0HBy-Q.jpeg</url>
            <title>Stories by suzinak on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@subsolenya?source=rss-7952e3ebf445------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 10:34:41 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@subsolenya/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[ÜÇ CİSİM PROBLEMİ VE KLASİK AŞK MEKANİĞİ]]></title>
            <link>https://subsolenya.medium.com/%C3%BC%C3%A7-ci%CC%87si%CC%87m-problemi%CC%87-ve-klasi%CC%87k-a%C5%9Fk-mekani%CC%87%C4%9Fi%CC%87-1180d327b02c?source=rss-7952e3ebf445------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1180d327b02c</guid>
            <category><![CDATA[yalın]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe-yayın]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[müzik]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[suzinak]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 22 Jul 2026 05:34:07 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-10-08T10:33:30.007Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bugünkü yazımızda Yalın’ın <a href="https://youtu.be/zpKa6CPEsn0?si=IwoKbBm6Kt9bEgW4"><em>GÜNAYDIN</em></a> şarkısında yer alan meşhur <strong>3 cisim problemi </strong>metaforundan bahsedeceğiz.</p><p>Şarkıya geçmeden önce kısaca 3 cisim probleminden bahsedelim. Klasik mekaniğin önemli bir parçası olan Newton’un evrensel kütleçekim yasasına göre kütleye sahip olan her cisim yine kütleye sahip olan bir başka cisme çekim kuvveti uygular.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*im18evtrfOFCqUSzPtOX1A.png" /><figcaption>Cisimlerin birbirine uyguladığı kütle çekim kuvvetinin modellemesi</figcaption></figure><p>Bu çekim kuvveti kütle ile doğru orantılı yani kütle arttıkça artar, uzaklık ile ise ters orantılıdır. Yani uzaklık arttıkça azalır. Çevrenizde aklınıza gelecek her cisim örneğin telefonunuz, size, siz telefonunuza bardağınız masaya, masa, kitaba çekim kuvvetti uygular ancak bu cisimlerin kütleleri küçük olduğu için gözardı edilir kuvvetler ortaya çıkar yani önemsiz kuvvetler. Ancak makroalem bağlamında değerlendirdiğimizde güneşin dünyaya, dünyanın aya uyguladığı çekim kuvvetleri güçlü olduğundan dünya güneşin ay dünyanın, dünya ile birlikte ay güneşin yörüngesinde dolanır. Çekim kuvveti bu yörüngeyi stabilize eder.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*i8c28i9x-mOagIGtdEOuKw.png" /><figcaption>3 cismin birbirlerine çekim kuvvetleri sebebiyle oluşan durumlar</figcaption></figure><p>İşte klasik mekanikte bir cismin birbirine uyguladığı çekim kuvvetinden yola çıkarak cisimlerin başlangıç konumlarını, sonraki yörüngelerini, hızlarını hesaplamak kolaydır. Ancak bu sayı 2 değil de 3 olduğunda özellikle birbirine yakın kuvvetli 3 cisim olduğunda bu hesaplamaları formülize etmek mümkün olmadığı gibi bu 3 cismin hareketi artık dengeli değil kaotiktir. Örneğin dünya 3 güneşin çekim kuvveti içinde olsaydı kimi zaman sıcaktan kavrulacak, kimi zaman soğuktan donacak, kimi zaman çok hızlanacak ve gece ile gündüz arasındaki fark saniyeler sürecekti yani tamamen öngürülemeyen kaotik bir düzen oluşacaktır.</p><p>Nitekim literatürde 3 cisim problemi olarak geçen bu hususla ilgili bir netflix dizisi de çekildi meraklıları izleyebilir.</p><p>İşte yalın günaydın şarkısında;</p><p>“İki gönül arasına 3 saklanmaz”.</p><p>Bu sadece 3ncü bir şahıs değil aynı zamanda yalnızlık da olamaz. Çünkü kişi ya yalnızlığa çok yaklaşır sizden uzaklaşır ya size çok yaklaşır bunaltacak kadar. Sevginin şiddeti de her zaman öngürülemez şekilde olacak. Düzenli bir aşk yaşayabilmek için sen ve o dışında 3. bir şeyin bu denkleme dahil olmaması lazım. Bunun farkında olan Yalın, nitekim sonu hüsran olacak bu sistemden <em>ağlaya ağlaya</em> çekilmeye karar veriyor.</p><p>Görüldüğü üzere konuyu çok iyi modelleyen muazzam bir örnek vermiş Yalın.</p><p>Yazımı burada sonlandırırken bir sonraki yazımızda görüşmek dileğiyle hepinize esenlikler diliyor ve sizleri Yalın’ın Günaydın şarkısı ile baş başa bırakıyorum.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1180d327b02c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Feridun Düzağaç Ve Sonsuzluk Üzerine]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/feridun-d%C3%BCza%C4%9Fa%C3%A7-ve-sonsuzluk-%C3%BCzerine-95d2ec01a653?source=rss-7952e3ebf445------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/95d2ec01a653</guid>
            <category><![CDATA[türkiye-yayını]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe-yayın]]></category>
            <category><![CDATA[feridun-düzağaç]]></category>
            <category><![CDATA[müzik]]></category>
            <category><![CDATA[sonsuzluk]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[suzinak]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 11 Jul 2026 15:34:46 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-07-11T15:34:46.125Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*v1vmRv6pYykCosoHjKegxw.jpeg" /></figure><p>Bugünkü yazımızda Feridun Düzağaç’ın “Boş Ders” şarkısından <a href="https://youtu.be/EHx9Q6YFQO8?si=HAQbSiZXg5uRO2WP">bahsedeceğiz.</a> 2003 yılında piyasaya sürülen şarkı özellikle liseli tembel öğrenciler tarafından matematiğe bir reddiye olarak kabul edilip ziyadesiyle benimsense de aslında matematikteki <em>sonsuzluk kavramı </em>üzerinden insana eğilen bir bakış sunmakta. Tabii şarkıdaki alt metin okumalarını dersini iyi dinleyen öğrenciler anlamışken “<strong><em>iyi de bu şimdi gerçek hayatta ne işimize yarayacak’</em></strong>’ diyen öğrenciler ise bahanelerine bir dayanak bulduklarını sanmışlardır.</p><p>Lafı fazla uzatmadan şarkı sözlerini hatırlayıp inceleyelim;</p><blockquote>Kendimi kendimden çıkarsam sıfır kalmaz<br>Bu matematik bizi kandırıyor hocam<br>Elde var sorular, gözyaşları, boş umutlar<br>Hesaplar tutmaz, tutmaz hocam</blockquote><p>Bilindiği üzere çıkarma işlemi türdeşler arasında yapılmaktadır. Yani elmadan armut çıkararak kaç tane elma ya da armut kaldığını bulamazsınız.</p><p><strong>Peki, şarkıda bahsedildiği gibi kendimizden kendimizi çıkarabilir miyiz?</strong></p><p>Bu soruya cevap vermeden önce “İNSAN”ın matematiksel karşılığını irdelemek gerekiyor ve ilk cevaplamamız gereken soru ise <strong><em>insan sonlu mudur sonsuz mudur?</em></strong> olacaktır.</p><p>Şeyh Galip’in dediği gibi “<strong>insan merdüm dide i ekvan”</strong>, alemin özü olması yani kainatı içinde barındırması sebebiyle sonsuz küme teşkil eder. Ancak ne fenotip, ne genotip, ne de ruhsal, psikolojik açıdan hiçbir insan birbirine benzemez/denk değildir. Yani her bir insanı matematiksel anlamda birbirine eş olmayan sonsuz kümeler oluşturmaktadır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*oAg3l_jJSkvTVkF8NlhBjg.png" /><figcaption>AI üzerinden oluşturulmuştur.</figcaption></figure><p>Peki sonsuzdan sonsuz çıkarmak mümkün mü? Sonsuz kümesine de bağlı olmak kaydıyla elbette mümkün. Örneğin çift sayılar kümesinden tek sayılar kümesini çıkardığınızda “1” lerden oluşan ve sonsuza uzanan bir küme elde edersiniz.</p><p>Aralarında çıkarma işlemi yaptığını <strong>sonsuz kümeleri birbirine eşitse </strong>de <strong>sıfır </strong>elde edersiniz. Her biri ayrı bir sonsuz küme oluşturan ve içeriği bilinmeyen bu sonsuz kümelerden olan Ahmet’ten, Veli’yi çıkardığımızda kümelerinin içeriği bilinmediğinden sonucu da bilemeyiz.</p><p><strong>Peki Feridun’dan Feridun’u çıkardığımızda yani güya aynı sonsuz kümeden aynı sonsuz kümeyi çıkardığımızda niçin sıfır kalmıyor?</strong> Bunun cevabı da basit insanın hiçbir anı birbirine denk değildir. Ne biyolojik ne de psikolojik açıdan. Sürekli bir değişim içinde olan yani zamanın esiri olan insanın oluşturduğu sonsuzluk kümesi her an değiştiğinden kendimizden kendimizi çıkarsak dahi sıfır bulamayız.</p><p>Sözlerimi burada sonladırırken bir sonraki yazımızda görüşmek dileğiyle hepinize esenlikler diliyor ve sizleri Feridun Düzağaç’ın Boş Ders şarkısı ile baş başa bırakıyorum.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=95d2ec01a653" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/feridun-d%C3%BCza%C4%9Fa%C3%A7-ve-sonsuzluk-%C3%BCzerine-95d2ec01a653">Feridun Düzağaç Ve Sonsuzluk Üzerine</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Mustafa Sandal’ın “Araba” Şarkısı ve Baudrillard Felsefesi Bağlamında Baştan Çıkaran Metanın…]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/mustafa-sandal%C4%B1n-araba-%C5%9Fark%C4%B1s%C4%B1-ve-baudrillard-felsefesi-ba%C4%9Flam%C4%B1nda-ba%C5%9Ftan-%C3%A7%C4%B1karan-metan%C4%B1n-07647a0c1ddb?source=rss-7952e3ebf445------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/07647a0c1ddb</guid>
            <category><![CDATA[araba]]></category>
            <category><![CDATA[türkiye-yayını]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe-yayın]]></category>
            <category><![CDATA[türk-pop-müziği]]></category>
            <category><![CDATA[mustafa-sandal]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[suzinak]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 08 Jul 2026 10:36:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-07-08T10:36:01.113Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Mustafa Sandal’ın “Araba” Şarkısı ve Baudrillard Felsefesi Bağlamında Baştan Çıkaran Metanın Ruhsuzluğunun İfşası</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*m8BmozgdttRB4e1UKLfUrg.jpeg" /><figcaption>matrix(1999) filminden bir sahne</figcaption></figure><p>Bu yazımızda başlığımızdan da anlaşılacağı üzere Mustafa Sandal’ın “Araba” şarkısı ve Jean Baudrillard felsefesi bağlamında, baştan çıkaran metanın ruhsuzluğundan bahsedeceğiz.</p><p>Baudrillard’ın modern dünyayı tanımlarken ortaya koyduğu simülasyon kuramında, gerçeğin gizlenerek oluşturulduğu yapay bir evren vardır. Bu evrende her bir gerçeklik, simülasyonun ögeleri olan simülakrlarla ayartılır. Yani simülasyon, gerçeği baştan çıkarır ve gerçeğin üzerinde durduğu zemini ayaklarının altından kaydırır.</p><p>Baudrillard, Rönesans’tan başlayarak günümüze kadar özelde Batı’yı, aslında Batı’nın arkasından koşan bütün dünyayı, simülasyon kuramı üzerinden tanımlar ve evrelere ayırır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*GDJWFXfSBOW3ocqiEpurng.png" /></figure><p>Kurulan bu simülasyon düzeninde, gerçeğin sahip olduğu anlamlar tahrip edilir. Artık şeyler, gerçeğin iskeletine sahip olmakla birlikte anlamlarını yitirmiş boşluklara dönüşür. İşte ölüm de tam bu noktada, bir kopyasının oluşturulamaması, yani simüle edilememesi ve er ya da geç gelmesi sebebiyle, yaratılan simülasyon evrenini anlamsızlaştırır. Böylece bu düzenin en büyük sorgulatıcısı hâline gelir.</p><p>Bu nedenle ölüm, modern dünyanın en çok görmezden geldiği ve hayatın dışına attığı kavramlardan biri olur. Modern dünyada hayatın sonsuz olduğu algısı oluşturulmaya çalışılır.</p><p>Peki, zaten var olan bir şey neden yeniden simüle edilmeye ihtiyaç duyar? Böyle bir soru aklınıza takılabilir. Cevap basittir: Aslolanı, yani gerçeği gizlemek için.</p><p>Çünkü şeyleri kim simüle ederse, onları kendi gerçekliğiyle var eder. Bu da bir çeşit tanrıcılık arzusudur.</p><p>Şarkıya gelecek olursak, Mustafa Sandal’ın “Araba” şarkısının klibinde iki adet Sandal vardır. Asıl Sandal’ın bir simülakrı yaratılmıştır. Bu simülasyonda Ferrari sahibi Sandal için gerçek Sandal, “Onun arabası var, evet; güzel mi güzel, hatta şoförü de var, özel mi özel; bastı mı gaza gider mi gider” der.</p><p>Yani bu sahte gerçeklik, gerçekliğin bütün semptomlarını içerir. Ona gerçek değil diyemezsiniz. Fakat Sandal, önemli bir hususa parmak basarak “maalesef ruhu yok” der.</p><p>“Beni alsa nafile, yerime bir şey koyamaz” ifadesiyle de her şey çok gerçekçi görünse bile bunun asla gerçek olmadığını ve gerçeğin yerini alamayacağını söyler. Çünkü simülasyon, gerçeğin asıl anlamına sahip değildir.</p><p>Nitekim klibin sonunda da gerçekliğin simülasyona galip geldiği gösterilir.</p><p>Görüldüğü üzere Mustafa Sandal, 1999 yılından çağının ötesine uzanan bir eylem ve söylem ortaya koymaktadır.</p><p>Sözlerimi burada sonlandırırken, bir sonraki yazımızda görüşmek dileğiyle hepinize esenlikler diliyor ve sizi Mustafa Sandal’ın Araba şarkısı ile baş başa bırakıyorum.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=07647a0c1ddb" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/mustafa-sandal%C4%B1n-araba-%C5%9Fark%C4%B1s%C4%B1-ve-baudrillard-felsefesi-ba%C4%9Flam%C4%B1nda-ba%C5%9Ftan-%C3%A7%C4%B1karan-metan%C4%B1n-07647a0c1ddb">Mustafa Sandal’ın “Araba” Şarkısı ve Baudrillard Felsefesi Bağlamında Baştan Çıkaran Metanın…</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[SARAYÖNÜ -I-]]></title>
            <link>https://mediumturkiye.com/saray%C3%B6n%C3%BC-i-8cfbdfba914e?source=rss-7952e3ebf445------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8cfbdfba914e</guid>
            <category><![CDATA[gerilim]]></category>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <category><![CDATA[türkiye-yayını]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe-yayın]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[suzinak]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 08 Jul 2026 10:34:19 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-07-08T10:34:19.302Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*wvz0N3KviL45mxe9rzw1YA.jpeg" /></figure><p>Sigara kokusu, topuk sesleri. Su, bu cümbüşün içinde gürültünün bir parçası olmanın ötesine geçemiyor. Topuk seslerine odaklanmıştım çünkü beyaz yakalıların gelişinin habercisi. Nihayetinde benim beklediğim de onlardan biri değil miydi? Topuk seslerinden birinin ritmi tanıdık geliyor hemen Shazamlıyorum, “The Way I am.” oysa bu şarkıyı daha önce dinlememiştim, dinleyecek de değildim. Topuk seslerinin küfürlü şarkılara dönüşmesinden rahatsız olunca başımı kaldırıp bakışlarımı insan yüzlerine çarpıyorum. Büyük, deri çantalıların çoğu tanıdık, selamlamak için başımı eğip gülümsemeye takatim yok. İngilizce translate özelliğini kapatarak topuk seslerini dinlemeye devam ediyorum.</p><p>Nihayet telefonuma gelen mesajla bu görüşmenin gerçekleşemeyeceği anlaşılıyor. Mesaj kısa bütün cümleleri gibi kısa.<br> “<em>Bugün yetişemeyeceğim, kusura bakma</em>.”</p><p>Kusura bakma, kusura bakma, kusura bakma, bakma…</p><p>Kafamda yankılanıp duruyor susmak bilmeden. Bu gürültüyü en son lise birinci sınıfta bir çocukla kavga ederken anlamını bilmediğim o küfrü duyunca yaşamıştım “kevaşe, kevaşe, kevaşe…”</p><p>Telefonu cebime koyuyorum. Hemen önümdeki su birikintisinin üzerinden büyük bir adımla geçiyorum. Topuk sesleri mesaisine devam ediyor.<br> Bir ara içlerinden biri sendeleyince ritim bozuluyor. Şarkılar birbirine giriyor. Eski bir plak kaydındaki cızırtıyı andırıyor yahut ben öyle hayal ediyorum. Gerçek ne, onu kendim mi kuruyorum bilemiyorum, sürekli bir bocalama içindeyim ama şu anda bu düşüncelere dalmak istemiyorum.</p><p>Yaşadığımız bu dünya hayal mi yoksa gerçek mi emin olamıyorum bunu ayırt edebilmek için bir topaç ya da hileli bir zara ihtiyacım var sanırım. Düşünceleri dağıtmak için içimden bir şarkı mırıldanmaya başlayıp yürüyorum çirkin evrak çantamla.</p><p>Çantanın çirkinliği de ayrı bir bahis. Kahverengiyle siyah arasında kararsız kalmış, fermuarı huysuz, sapı terli, içinde kâğıtlardan çok beklenmemiş neticeler taşıyan bir evrak çantası. Daha güzel bir çanta alabilirdim ama en güzeli dahi benim elimde eğreti duruyor. Bu yüzden en azından benim almadığım ve bana ait olmayan bu çantayı suçlamak daha kolay.</p><p>Üçüncü sokak lambasının altında duruyorum. Neden üçüncü olduğunu bilmiyorum. Birinci ve ikinci sokak lambalarının yanından geçerken durmak aklıma gelmemişti. İnsan bazı şeyleri yapmadan önce karar verdiğini sanır ama çoğu zaman karar dediğimiz şey sonradan uydurduğumuz bir mazeret. Belki de yalnızca çantanın ağırlığı canımı sıkmıştı. Yahut, o son “kusura bakma” hâlâ ense kökümde nefes alıyordu.</p><p>Çantayı kaldırımın kenarındaki demir korkuluğa yaslayıp fermuarını çekiyorum. Fermuar yarıda takılıyor. Kısa bir hırıltı çıkarıyor, boğazına bir şey kaçmış yaşlı bir adam gibi. Zorluyorum. Açılıyor. İçeride kâğıtlar, sekretere vermeyi unuttuğum ve tarihi geçmiş buruşuk fişler, müvekkilden kalma bir kartvizit, kapağı kaybolmuş bir kalem, naneli şeker paketi. Ama bir de pembe karton bir dosya var. Bu dosyaları en son staj yaparken görmüştüm onlar dahi 10 yıllık dosyalardı bu kadar yeni ve canlısını hiç görmemiştim.</p><p>Dosyanın bana ait olmadığını anlamak zor değildi. Ama ofisten birine ait olması da zordu üstelik ofisten çıkarken çantada olmadığına eminim. Böyle bir dosyayı fark etmemiş olmak mümkün değil. Dosyanın kime ait olduğunu anlayabilmek için hemen elime aldım üzerine siyah keçeli kalemle yazılmış iki kelime vardı:</p><h3><strong>“Sarayönü Görüşmesi”</strong></h3><p>Biri yanıma gelip de “<em>pardon, dosyamı yanlışlıkla çantanıza koymuşum” </em>der mi diye çevreme bakınıyorum<em>.</em> Bir yandan da gizli bir şey yapıyormuşum gibi tedirgin bir hisle daha kuytu bir yere geçerek dosyanın içine bakma arzusu içimde coşuyor. Hızlı adımlara hemen karşıya geçip köprünün altındaki mescidin tuvaletine giriyorum. Dosyayı alıyorum. Parmaklarım kâğıdın kenarına değince içimde lüzumsuz bir ürperti oluşuyor. Bu da ayrı bir huyum. Her şeyden anlam çıkarmaya meyilliyim. Bir kâğıt parçası bile bana bazen mahkeme celbi gibi gelir.</p><p>Dosyanın kapağını açıyorum.</p><p>İlk sayfada yalnızca rakamlar var.</p><p>3–2–1<br>3–2–1<br>5–1–4<br>3–2–1</p><p>Altında bir cümle:</p><p>“<em>Ritmi duyduğunda yürümeye devam et</em>.” Rüyada mıyım, kamera şakası mı anlamlandıramıyorum. Ancak heyecan tepeden tırnağa beni ele geçiriyor.</p><p>Hemen sarayönünde beklediğim yere geri dönüyorum. Şayet bu gördüğüm bir rüya değilse, bir mesaj içeriyorsa dosyayı görünce ne yapacağını bilemeyip mescit tuvaletine kaçacağımı kimse tahmin etmemiştir herhalde.</p><p>Koşar adımlarla sarayönüne geçiyorum. Çok beklememe gerek kalmıyor.</p><p>Tak. Tak. Tak.<br>Bir duraklama.<br>Tak. Tak.<br>Bir duraklama.<br>Tak.</p><p>3–2–1.</p><p>Siyah pantolonlu, bej paltolu bir kadın yürüyor. Elinde büyük bir deri çanta var. Yüzüne bakamıyorum çünkü yüzüne bakarsam bunun tesadüf olmadığını kabul etmek zorunda kalacağım. Oysa ben tesadüflere inanmayı severim.</p><p>Kadın yanımdan geçip gidiyor. Parfümü sigara kokusuna karışıyor. Bir an lise sınıflarını, bekleme salonlarını, fakültede sınavdan erken çıkıp Rüveyda’yı beklediğim koridoru, adliye merdivenlerini, kalabalık asansörleri aynı anda hatırlıyorum. Her yer birbirine benziyor. Her bekleyişin kendine mahsus bir kokusu var ama hepsinin sonunda aynı şey oluyor: biri gelmiyor, biri geç kalıyor, biri kusura bakmamı istiyor.</p><p>Dosyaya yeniden bakıyorum.</p><p>İkinci sayfada bir kroki var. Sarayönü’nün kötü çizilmiş bir planı. Sokaklar eğri, bina isimleri eksik. Sanki burayı bilen biri değil de burayı hatırlamaya çalışan biri çizmiş. Bir köşede küçük bir çarpı işareti var. Çarpının yanında şu yazıyor:</p><p>“<em>Su birikintisinden sonra sola dönme.</em>”</p><p>Ben zaten su birikintisinden sonra düz yürümüştüm. Bunu fark edince içim tuhaf biçimde rahatlıyor. Demek ki en azından bir şeyi doğru yapmışım. Telefonum titriyor.</p><p>Ekrana bakıyorum. Yine o.</p><p>“<em>Dosyayı açtın mı?</em>”</p><p>Bu defa cümle kısa değil. Bu defa cümle benimle konuşuyor.</p><p>Parmaklarım soğuyor. Telefonu kapatmak istiyorum ama kapatmak bir şeyi bitirmez, yalnızca ekrandan kovar. Mesaj orada durur. İnsan da onu kafasının içinde okumaya devam eder.</p><p>“<em>neredesin?</em>” yazıyorum.</p><p>Cevap yok. İstemeden etrafa kulak kesiliyorum. Şehrin bütün sesleri bir anda birbirinden ayrılıyor. Motorlar, frenler, kahkahalar, bozuk kaldırımlara sürten valiz tekerleri, uzaktan gelen bir siren, bir adamın telefonda “abi ben sana döneceğim” deyişi. Topuk sesleri hâlâ var. Ama artık onları yalnızca duymuyorum, sayıyorum.</p><p>Tak tak tak.<br>Tak tak.<br>Tak.</p><p>3–2–1.</p><p>Sonra bir başkası.</p><p>Tak tak tak tak tak.<br>Tak.<br>Tak tak tak tak.</p><p>5–1–4.</p><p>Dosyadaki ikinci satır.</p><p>Ben yürüdükçe şehir konuşuyor. Bunu düşünmek istemiyorum. Tüm bunların gerçek olması mı sanrı olması mı daha korkunç muhakeme edebilecek durumda değilim. İnsanların yüzleri flu, ayakkabıları net. Bütün bedenler kaybolmuş, yalnızca topuklar kalmış gibi. Kaldırımlar birer nota çizgisine dönüşüyor. Her adım, bir yerden bir yere değil, bir cümleden diğerine geçiyor.</p><p>Bir pasajın önüne geliyorum. Girişi dar, tabelası yarı sönmüş. İçeriden eski kumaş, rutubet ve fotokopi kokusu geliyor. Çocukken babamın beni götürdüğü iş hanlarını hatırlatıyor. Aynı merdiven boşluğu, aynı sararmış duvarlar, aynı hiçbir yere varmayan koridor hissi.</p><p>Dosyanın üçüncü sayfasını çeviriyorum.</p><p>“Pasajdan gir. Üçüncü katta durma.”</p><p>İşte bu hoşuma gitmiyor. Bir şeyin “yap” demesiyle “yapma” demesi arasında büyük fark var. Yap denilince insan hâlâ kendini seçiyor sanabilir. Yapma denildiğinde ise yasak başlar. Yasak olan her şey, insanın iradesini çürütür. Pembe fili düşünme, fili düşünme, düşünme, düşünme pembe fili…</p><p>Pasajın önünde duruyorum. İçeri girmeyeceğim diyorum kendi kendime. Bunu açıkça, neredeyse yüksek sesle söylüyorum.</p><p>İçeri girmeyeceğim.</p><p>Sonra topuk sesleri kesiliyor.</p><p>Tamamen.</p><p>Sanki biri şehrin altından bütün seslerin fişini çekmiş gibi. Bir saniye, iki saniye, üç saniye. Sessizlik uzadıkça büyüyor. Bir an acaba duyma yetimi mi kaybettim diye endişe edip yüksek sesle mırıldanıyorum. Hâlâ duyabildiğimi teyit ettikten sonra telefonuma bakıyorum, yeni mesaj yok. Pasajın karanlık ağzı önümde duruyor.</p><p>O sessizliğin içinde, çok içeriden gelen tek bir topuk sesi duyuluyor.</p><p>Tak.</p><p>Sonra bir tane daha.</p><p>Tak.</p><p>Sonra üç tane birden.</p><p>Tak tak tak.</p><p>1–1–3.</p><p>Dosyada böyle bir sıra yok.</p><p>İşte asıl korkutucu olan da bu. Çünkü bilinen şifreyi çözmek kolay. İnsan hiç değilse kendini zeki sanıyor. Ama şifre değişince, seni takip eden şeyin kural da koyabildiğini anlıyorsun.</p><p>Çantamı kapatıyorum. Pembe dosyayı içine koymuyorum. Elimde tutuyorum. Çünkü artık o dosya çantamın içindeki yabancı bir şey değil. Benimle yürüyen, elimde duran, nabzıma uyan bir şey.</p><p>Pasaja giriyorum.</p><p>Merdivenler eski. Basamakların kenarları aşınmış. Birinci kata çıkarken duvarda solmuş bir ilan görüyorum: “Acil tercüme yapılır.” Altında telefon numarası koparılmış. İkinci katta bir kapının arkasından televizyon sesi geliyor. Gündüz kuşağı programlarından birinin bağıran adaleti. Üçüncü kata yaklaşınca durmamam gerektiğini hatırlıyorum.</p><blockquote>Üçüncü katta durma.</blockquote><p>Ama üçüncü kata geldiğimde kapı aralığından bir kadın sesi duyuyorum.</p><blockquote>“Kusura bakma.”</blockquote><p>Ayaklarım olduğu yere mıhlanıyor.</p><p>Ses onun sesi değil. Tam olarak değil. Bütün kısa cümlelerin aynı yerden çıktığını fark ediyorum. Kusura bakma, kevaşe… kusura bakma,</p><p>Kapı hafifçe aralanıyor. İçeride ışık yok. Yalnızca karanlığın içinde, yere düşmüş bir çift siyah topuklu ayakkabı görünüyor.</p><p>Telefonum tekrar titriyor.</p><p>“Durma.”</p><p>DEVAM EDECEK…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8cfbdfba914e" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://mediumturkiye.com/saray%C3%B6n%C3%BC-i-8cfbdfba914e">SARAYÖNÜ -I-</a> was originally published in <a href="https://mediumturkiye.com/">Türkiye Yayını</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[PODCAST: AT KESTANELERİNİN KİŞNEMEMESİ ÜZERİNE BAZI MÜLAHAZALAR]]></title>
            <link>https://subsolenya.medium.com/podcast-at-kestaneleri%CC%87ni%CC%87n-ki%CC%87%C5%9Fnememesi%CC%87-%C3%BCzeri%CC%87ne-bazi-m%C3%BClahazalar-b5b7a46b4a27?source=rss-7952e3ebf445------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b5b7a46b4a27</guid>
            <category><![CDATA[space]]></category>
            <category><![CDATA[artificial-intelligence]]></category>
            <category><![CDATA[technology]]></category>
            <category><![CDATA[müzik]]></category>
            <category><![CDATA[felsefe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[suzinak]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 02 Jul 2026 08:50:28 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-07-02T08:59:25.558Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Efsane türk müzikleri altında yatan gerçek anlamlar ve anadolu irfanının at kestaneleri üzerindeki mistik baskısı hakkında bir podcast serisi.</p><h3>Üç Cisim Problemi ve Klasik Aşk Mekaniği</h3><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FWF1dqLsW7Sw%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DWF1dqLsW7Sw&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FWF1dqLsW7Sw%2Fhqdefault.jpg&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/a625a043a4b1e37f3a9114e3492c3ce5/href">https://medium.com/media/a625a043a4b1e37f3a9114e3492c3ce5/href</a></iframe><p>Yalın’ın Günaydın şarkısı özelinde üç cisim probleminin klasik aşk mekaniği bağlamında irdelenmesi.</p><h3>Mahmut Tuncer’in Aristoteles’e İhaneti</h3><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FzfeGopL2qeM%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DzfeGopL2qeM&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FzfeGopL2qeM%2Fhqdefault.jpg&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/72b29af984eb21879f5d2ae0bd8f1c4a/href">https://medium.com/media/72b29af984eb21879f5d2ae0bd8f1c4a/href</a></iframe><p>Tüm dünya eylem teorsinde Aristoteles’in yanında yer alırken Mahmut Tuncer aykırı görüşlerini “Bakkal Amca” şarkısı ile piyasaya sürmüştür.</p><h3>Feridün Düzağaç ve Sonsuzluk Üzerine</h3><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FEHx9Q6YFQO8%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DEHx9Q6YFQO8&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FEHx9Q6YFQO8%2Fhqdefault.jpg&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/78b984c027ddc15c4944f5b26b58a2a3/href">https://medium.com/media/78b984c027ddc15c4944f5b26b58a2a3/href</a></iframe><p>Nasıl oluyor da kendimizi kendimizden çıkarınca sıfır kakmıyor?</p><h3>Rafet El Roman’ın Amerika Şarkısı ve Bir Kültür Emperyalizmi Hikayesi</h3><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FLgy1CZAf9vQ%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DLgy1CZAf9vQ&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FLgy1CZAf9vQ%2Fhqdefault.jpg&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/f3737c527048ba88b0c5480ba536f418/href">https://medium.com/media/f3737c527048ba88b0c5480ba536f418/href</a></iframe><p>Rafet El Roman, Rammstein ve Kayıp Balık Nemo’yu birleştiren Amerikan rüyası.</p><h3>Orhan Gencebay’ın Sen De Haklısın Şarkısı Özelinde Modern Kartezyen Dünyaya Bir Reddiye</h3><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2FgASZ6y3u5Rk%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3DgASZ6y3u5Rk&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2FgASZ6y3u5Rk%2Fhqdefault.jpg&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/c488ceeeaf6059b534f27ef893ad616b/href">https://medium.com/media/c488ceeeaf6059b534f27ef893ad616b/href</a></iframe><p>Herkesin haklı olduğu bir dünya mümkün mü?</p><h3>Mustafa Sandal’ın Araba Şarkısı ve Baudrillard Felsefesi Bağlamında Metanın Ruhsuzluğunun İfşası</h3><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2F9gDWM2YwaHg%3Ffeature%3Doembed&amp;display_name=YouTube&amp;url=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3D9gDWM2YwaHg&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2F9gDWM2YwaHg%2Fhqdefault.jpg&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="854" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/d8af9c2a330312b7088a79828a12a866/href">https://medium.com/media/d8af9c2a330312b7088a79828a12a866/href</a></iframe><p>Onun arabası var evet, peki ruhu?</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b5b7a46b4a27" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[YA BİR GÜN FARK EDİLİRSEM?]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/ya-bi%CC%87r-g%C3%BCn-fark-edi%CC%87li%CC%87rsem-cfef009cc5aa?source=rss-7952e3ebf445------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/cfef009cc5aa</guid>
            <category><![CDATA[sosyal-psikoloji]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <category><![CDATA[farkındalık]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[suzinak]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 28 Jun 2026 20:50:23 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-06-28T20:50:23.410Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Ya Bir Gün Fark Edilirsem?</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/764/1*cPFrHHXz9IVAF3j_SnxxHg.jpeg" /><figcaption>neon genesis evangelion’dan bir sahne</figcaption></figure><p>Bazı insanlar kaygı ya da korkularını bastırmak için sürekli konuşur ya ben de aslında aynısını yapıyorum. İçimdeki fark edilmesin diye bin tane persona giydiriyorum üzerime, kendimden bahsetmemeye çalışıyorum.</p><p>Biri bir gün her şeyi anlayacak ve bana bir canavar görmüş gibi bakacak diye ödüm kopuyor.</p><p>Bir gün biri bana gerçekten yaklaşacak ve içeride zannettiği şeyi bulamayacak. sevgi sandığı yerde alışkanlık, merhamet sandığı yerde merak, sadakat sandığı yerde korku, fedakarlık sandığı yerde kendi rahatımı koruma arzusu bulacak.</p><p>İnsanların yüzüne bakarken bazen onların bende gördüğü kişiyle benim bildiğim kişi arasındaki mesafeyi düşünüyorum. Beni iyi, vicdanlı, güvenilir yahut sevgi dolu sanıyor olabilirler. Oysa ben hangi davranışımın gerçekten iyilikten, hangisinin ayıplanmaktan korktuğum için, hangisinin kendimle ilgili iyi bir kanaati devam ettirmek için ortaya çıktığını bilmiyorum. Belki onlar beni kandırmıyor, ben onları kandırıyorum. Belki de ben de kendimi.</p><p>Birine yardım ettiğimde onun acısını hafifletmek mi istiyorum, yoksa yardım etmeyen biri olmanın ağırlığını taşımamak mı? Birinin yanında kaldığımda onu mu terk edemiyorum, yoksa terk eden kişi olmayı mı kendime yakıştıramıyorum? Birine zarar vermediğimde gerçekten ona kıymet verdiğim için mi duruyorum, yoksa suçluluk duygusundan kaçtığım için mi?</p><p>Hangi davranışın altını eşelesem bana geri dönüyor. Her yolun sonunda yine ben varım. İnsan kendisinden başka bir yere ulaşabiliyor mu, yoksa başkalarına doğru yürüdüğünü sanırken kendi içinde daireler mi çiziyor?</p><p>Belki de insanlar bunu fark etmemeyi öğreniyor. Duygularına bu kadar yakından bakmıyor, her hissi parçalara ayırıp içinden ne çıkacağını beklemiyorlar. Sevdiklerini söylüyorlar, özlüyorlar, üzülüyorlar ve bunu yeterli buluyorlar. Ben ise her kelimenin altına bir şerh düşüyorum. Sevgi ama ne kadar? Özlem ama kimi? Üzüntü ama kimin için? Hiçbir duygu kendi başına kalamıyor, hemen sanık sandalyesine oturuyor.</p><p>Duyguların bir ölçüsü varmış gibi davranıyorum. Sanki birini gerçekten seven insanın ne kadar özlemesi, ne kadar acı çekmesi, yokluğunda ne kadar eksilmesi gerektiği belliymiş gibi. Ben o ölçünün altında kalıyorum ve bu eksikliği kimse fark etmeden saklamaya çalışıyorum.</p><p>Belki de maskem dediğim şey, insanların benden beklediği duyguları taklit etmekten ibaret. Doğru yerde üzgün görünmek, doğru yerde sevinmek, doğru cümleleri söylemek. Biri acısını anlattığında yüzümü ve sesimi ona göre ayarlamak. İçimde olanla dışarıda gösterdiğim arasındaki farkı kimsenin ölçemeyeceğini bilmek.</p><p>Ama ben ölçüyorum. yahut ölçtüğümü sanıyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*WD3bus8YaQisPXgQNqzJ9w.jpeg" /><figcaption>les délinquants filminden bir sahne</figcaption></figure><p>Belki de içimde hiçbir şey yok değil. Yalnızca olan şey, bana öğretildiği biçime benzemiyor. Belki üzüntüm gözyaşı değil, uzaklaşma isteği. Sevgim özlem değil, birinin hayatımda bulunduğunu bilmeyi istemek. Merhametim acı çekmek değil, yapılabilecek bir şey varsa onu yapmak. Fakat bunları böyle söylemek kendimi temize çıkarmaya çalışmak gibi geliyor. Her açıklama yeni bir mazerete dönüşüyor.</p><p>Belki gerçekten de münafığım. İçiyle dışı birbirine uymayan, söylediği şeylere kendisi de inanmayan biri. Fakat bir insan kendi ikiyüzlülüğünden bu kadar korkuyorsa yine de ikiyüzlü sayılır mı? Yoksa bu korku da kendimi iyi biri olduğuma inandırmak için kurduğum başka bir düzenek mi?</p><p>Kendim hakkında vereceğim her hüküm, hükmü veren kişinin de ben olması yüzünden sakat. Sanık benim, hakim benim, tanık benim. delilleri seçen, yorumlayan ve gizleyen de benim. Böyle bir yargılamadan hakikat çıkar mı?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*h5gpwqNOn9BqiLLLAQfCIA.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=cfef009cc5aa" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/ya-bi%CC%87r-g%C3%BCn-fark-edi%CC%87li%CC%87rsem-cfef009cc5aa">YA BİR GÜN FARK EDİLİRSEM?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[PAPRİKA FİLMİ ÜZERİNE BİR İNCELEME]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/papri%CC%87ka-fi%CC%87lmi%CC%87-%C3%BCzeri%CC%87ne-bi%CC%87r-i%CC%87nceleme-983e475930ce?source=rss-7952e3ebf445------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/983e475930ce</guid>
            <category><![CDATA[paprika]]></category>
            <category><![CDATA[film-reviews]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[sinema]]></category>
            <category><![CDATA[satoshi-kon]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[suzinak]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 24 Jun 2026 19:19:48 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-06-26T05:56:27.906Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/736/1*H9S7E4wufTlKoiZFPDrEXw.jpeg" /></figure><p>Satoshi Kon’un 2006 tarihli uzun metraj filmi <em>Paprika’da </em>gerçeklik ile hayal, uyanıklık ile uyku, benlik ile arzu arasındaki hudutlar önce belirsizleşir, ardından bütünüyle ortadan kalkar. Başlangıçta psikoterapi maksadıyla kullanılan bir teknoloji, giderek müşterek bir bilinçaltı felaketine dönüşür. Böylece <em>Paprika</em>, teknolojik bir icadın kontrolden çıkmasına dair sıradan bir bilimkurgu hikâyesi olmaktan çıkar ve insanın bastırdığı arzuların, korkuların ve kimliklerin serbest kaldığında nasıl bir dünya kuracağını sorgulayan görsel bir bilinç akışına dönüşür.</p><p><strong>DİKKAT SPOİLLER İÇERİR!!!!!</strong></p><p>Filmin merkezinde, insanların rüyalarını kaydetmeyi ve başka insanların rüyalarına girmeyi mümkün kılan DC Mini adlı cihaz bulunur. Dahi fakat çocuksu mucit Tokita tarafından geliştirilen bu aygıt, esasen psikolojik rahatsızlıkların kaynağına ulaşmak için tasarlanmıştır. Ne var ki henüz güvenlik tedbirleri tamamlanmadan cihazlardan birkaçının çalınması, rüya ile gerçeğin birbirine karışmasına yol açar. İnsanlar uyumadan rüya görmeye, birbirlerinin düşlerine karışmaya ve başkasının bilinçaltı tarafından ele geçirilmeye başlar.</p><p>Bu noktadan sonra hikaye insan zihnine erişme imkânına sahip olan kişinin ne kadar büyük bir iktidar elde edeceğine dönüşür. DC Mini, bir tedavi vasıtası olduğu kadar, kişiliği parçalayabilecek, iradeyi ortadan kaldırabilecek ve insanın mahremiyetini tümüyle yok edebilecek bir silaha dönüşebileceği görülür.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*eOR7yQs9liZ6tlBgoDqHog.jpeg" /></figure><p>Filmin açılışındaki sirk sekansı, <em>Paprika</em>’nın bütün anlatısını küçücük bir sahnenin içine sığdırır. Karanlığın içinde ilerleyen küçük oyuncak araba, içinden çıkması imkânsız görünen büyüklükte bir palyaço doğurur. Satoshi Kon’un sinemasında sık sık karşılaştığımız bu imge, bilinçaltının işleyişini hatırlatarak önemsiz görünen bir düşünce, bastırılmış bir korku veya küçük bir hatıranın zihnin karanlığında büyüyerek bütün benliği kuşatabileceğini ima eder.</p><p>Bu sahneden itibaren film, rüyanın mantığını benimser. Mekanlar birbirine kesintisiz biçimde dönüşür, bir sirk gösterisi Tarzan macerasına, oradan bir casus filmine, ardından romantik bir Hollywood klasiğine açılır. Paprika bir anda denizkızına, periye, oyuncak bebeğe veya çizgi film kahramanına dönüşebilir. Bu geçişler yalnızca görsel gösteriş değildir. Rüyaların, bir düşünceden diğerine açıklama yapmadan sıçrayan tabiatını sinemanın kurgu imkânlarıyla görünür hâle getirir.</p><p>Filmin animasyon kullanarak yapılmasının avantajı olarak film canlı çekim sinemanın sınırlarından kurtulur. Kameranın fizik kurallarına, dekorun maddi varlığına veya oyuncunun bedenine bağlı olmayan bir dünyada her görüntü başka bir görüntünün kapısına dönüşebilir.</p><h3>Chiba ve Paprika, Bölünmüş Mü Yoksa Tamamlanmamış Bir Benlik Mi?</h3><p>Dr. Atsuko Chiba ile onun rüyalardaki sureti Paprika arasındaki ilişkiye de ayrı bir başlık atmak gerekir. Chiba mesafeli, kontrollü, ciddi ve akılcıdır. Paprika ise neşeli, baştan çıkarıcı, oyuncu ve kuralsızdır. İlk bakışta Paprika, Chiba’nın mesleki gizlilik için kullandığı bir kılık gibi görünür. Fakat film ilerledikçe bunun basit bir takma kimlik olmadığı anlaşılır. Paprika, Chiba’nın gündelik hayatta bastırdığı taraflarının vücut bulmuş hâlidir.</p><p>Chiba’nın kendisini bütünüyle akla ve disipline hapsetmesi, onun güçlü görünmesini sağlar fakat aynı zamanda kendi arzularına karşı yabancılaşmasına yol açar. Paprika ise bu bastırılmış alanın serbestliğini temsil eder. Bu sebeple iki karakter birbirinin zıddı değil, birbirinin hem noksanıdır hem tamamlayıcısıdır.</p><blockquote>Filmin finalindeki dönüşüm de bu birleşmenin sembolik neticesidir. Paprika’nın büyüyerek karanlığı yutması, yalnızca kötünün mağlup edilmesi değildir. Chiba’nın kendi içinde reddettiği parçayı kabul ederek bütünleşmesidir. Buradaki zafer, saf aklın rüya üzerindeki zaferi değildir. Akıl ile arzunun, ciddiyet ile oyunun, gündüz ile gecenin bir arada var olabilmesidir, bir çeşit yin yang vurgusu.</blockquote><p>Yasutaka Tsutsui’nin romanında Chiba’nın kadınlık, toplumsal beklentiler, güzellik ve iktidar ile münasebeti daha ayrıntılı biçimde işlenir. Film ise bu psikolojik ve toplumsal çözümlemelerin bir kısmını kısaltarak görsel anlatımı öne çıkarır. Filmin sonu bu nedenle biraz havada kalmıştır, bir anda neden Chiba her şeyi yutmaya başlıyor gibi hususlar pek anlaşılmıyor ama sürekli bir akış ve mana ile manasızlığın iç içe geçtiği evrende bunu pek sorgulamıyor ve gayet normal buluyoruz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/857/1*uqOs_5fxIJn0ObHdRMMF7A.avif" /></figure><p>Paprika’yı diğer karakterlerden ayıran temel hususlardan bir diğeri ise onun gerçek dünyadan rüyaya giren sıradan bir insan olmamasıdır. Paprika, bizzat rüya âlemi içinde oluşturulmuş bir kimliktir. Bu nedenle gerçek dünyanın bedene, mekana ve fizik kanunlarına yüklediği sınırlarla aynı ölçüde bağlı değildir.<strong> Diğer insanlar rüyanın içine girdiklerinde dahi gerçek hayatta edindikleri beden tasavvurunu ve zihinsel hudutları beraberlerinde taşırken Paprika, sabit bir bedene yahut değişmez bir surete sahip değildir.</strong></p><p>Bu sebeple uçabilir, küçülebilir, bir denizkızına, periye veya oyuncağa dönüşebilir. Ekranlardan, resimlerden ve dar geçitlerden geçebilir. Onun kılıktan kılığa girmesi yalnızca filmin görsel zenginliğini artıran bir tercih değildir. Paprika’nın varoluş biçimini gösterir. <strong>O, gerçekliğe ait bir bedenin rüya içindeki izdüşümü olmaktan ziyade, rüyanın kendi diliyle meydana getirilmiş akışkan bir varlıktır.</strong> Rüyada şekiller değişebilir, mekanlar birbirinin içine geçebilir ve kimlikler sabitliğini kaybedebilir. Paprika da bu mantığa direnmek yerine onunla birlikte hareket eder.</p><p>Bu bakımdan Paprika ile <em>Matrix</em> filmindeki Neo arasında bir benzerlik kurulabilir. Neo, Matrix’in değişmez sandığı kurallarının aslında zihinsel olarak kabul edilmiş sınırlardan ibaret olduğunu idrak ettikten sonra daha yükseğe sıçrayabilir, kurşunları durdurabilir ve sistemin fizik kanunlarını eğip bükebilir. Paprika da rüya âlemindeki sınırların hakiki değil, zihnin meydana getirdiği kabuller olduğunu bildiği için onları aşabilir. Ancak aralarında mühim bir fark vardır: Neo dışarıdan girdiği yapay dünyanın kurallarını zamanla çözmeyi öğrenirken Paprika zaten başlangıçtan itibaren rüyanın içinde ve rüyanın kaidelerine göre yaratılmıştır. Dolayısıyla onun özgürlüğü sonradan kazanılmış değil, varoluşuna içkin bir özgürlüktür.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/600/1*h_Cuh_XT7cTsOs_vd46LQg.jpeg" /><figcaption>Dedektif Kogawa</figcaption></figure><h3>Dedektif Kogawa</h3><p>Filmin en insani hikâyesi, Dedektif Toshimi Kogawa’nın gördüğü tekrar eden rüyalar üzerinden kurulur. Kogawa sinemadan hoşlanmadığını söyler fakat rüyaları eski Hollywood filmleriyle doludur. Sirkler, trenler, casuslar, Tarzan sahneleri ve romantik komediler onun bilinçaltında birbirine karışır. Sinemayı reddettikçe sinema onun rüyalarını işgal eder.</p><p>Kogawa’nın rüyalarında sürekli bir suçluyu takip etmesi, aslında geçmişte bıraktığı kendi benliğinin peşinden gitmesidir. Gençliğinde film çekmek istemiş, fakat bu arzusunu terk ederek polis olmuştur. Tamamlanmamış film, çözülememiş cinayet vakası şeklinde geri döner. Böylece dedektiflik ile yönetmenlik birbirine karışır. Her ikisi de dağınık parçaları bir araya getirerek anlamlı bir hikâye kurmaya çalışır.</p><p>Kogawa’nın kullandığı sinema terimleri, rüyaların içindeki kamera hareketleri ve kendisini bazen oyuncu, bazen yönetmen, bazen de seyirci olarak görmesi tesadüf değildir. Onun tedavisi, bir travmanın basitçe hatırlanmasından ziyade yarım bırakılmış bir hikâyenin tamamlanmasıdır. Rüyasının sonunda sinema salonuna girmesi, geçmişiyle barışmasının ve yeniden seyirci olmayı kabul etmesinin işaretidir.</p><h3>Geçit Töreni, Nam-ı Diğer Müşterek Bilinçaltı Gürültüsü</h3><p>Filmin en unutulmaz imgelerinden biri, cansız nesnelerin, dini sembollerin, oyuncakların, reklam figürlerinin ve gündelik eşyaların katıldığı akıl dışı geçit törenidir. Buzdolapları, kurbağalar, oyuncak bebekler, müzik aletleri ve heykeller aynı neşeli felaketin içinde yürür. Görüntü ilk bakışta eğlenceli, hatta komiktir. Fakat kalabalık büyüdükçe bu neşe tehditkâr bir hâl alır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/512/1*qq_UqrvN8X2bgKumTgMTuA.jpeg" /></figure><p>Geçit töreni, tek bir insanın rüyası olmaktan çıkarak müşterek bilinçaltının istilasına dönüşür. Tüketim nesneleri, kutsal imgeler, popüler kültür kalıntıları ve çocukluk hatıraları aynı seviyeye iner. Aralarında hiyerarşi yoktur, her şey görüntüye ve gürültüye dönüşmüştür.<strong><em> İnsan zihninin modern dünyada maruz kaldığı sembol kalabalığı, rüyanın içinde devasa bir enkaz gibi yürümeye başlar.</em></strong></p><p>Filmde dile getirilen <strong><em>“Rüyalarla internet birbirine benzemiyor mu?” </em></strong>sorusu bu bakımdan son derece mühimdir. Her ikisi de bastırılmış arzuların serbestçe dolaşabildiği, kimliklerin değiştirilebildiği ve insanların başka suretlere bürünebildiği alanlardır. İnternetin henüz bugünkü kadar kuşatıcı olmadığı bir dönemde çekilen film, anonimlik, dijital kimlik ve müşterek bilinç meselelerini sezgisel biçimde yakalar. Rüyanın yayılması ile dijital ağın yayılması arasında kurulan benzerlik, filmi kendi zamanının ötesine taşır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*iMy4HcqvSXmQTgzhu6dUJQ.jpeg" /></figure><p>Satoshi Kon’un önceki filmlerinde de gerçek ile kurmaca arasındaki sınırlar sürekli sorgulanır. <em>Perfect Blue</em>’da şöhret, kimlik ve sanrı birbirine karışır. <em>Millennium Actress</em>’ta hatıralar sinema sahneleriyle birleşir. <em>Tokyo Godfathers</em> daha gerçekçi görünse de tesadüflerle örülü masalsı bir şehir kurar. <em>Paprika</em> ise bu temaların en serbest ve en kapsamlı hâlidir.</p><p>Kon, burada artık gerçeğin içine düşler yerleştirmekle yetinmez ve gerçeği bütünüyle düşlerin istilasına açar. Aslında Kon adım adım bu filme hazırlanır. Bu bakımdan <em>Paprika</em>, Kon’un bütün sinemasının vardığı son eşik gibidir.</p><p>Film sıklıkla Christopher Nolan’ın <em>Inception</em> filmiyle birlikte anılır. İki yapıt arasında rüya katmanları, rüyanın içine girme teknolojisi ve bazı görsel benzerlikler bulunsa da, yaklaşımları esasen farklıdır. <em>Inception</em> rüyayı kuralları, mimarisi ve vazifesi olan bir operasyon sahası olarak ele alırken <em>Paprika</em>, rüyayı kurala direnen, bedeni ve kimliği dönüştüren bir kuvvet olarak görür. Nolan rüyayı denetlemeye çalışırken, Kon ise rüyanın denetlenemezliği üzerinde durur aslında.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*r245qaCkq8sukiOf69Z0Xg.jpeg" /></figure><p><em>Paprika</em>, ilk seyredişte bütünüyle anlaşılması gereken bir film değildir. Hatta filmi yalnızca olay örgüsünü çözülmesi gereken bir bilmece olarak izlemek, eserin tesirini azaltabilir. Çünkü film, rüyaları açıklamak değil, rüya görmenin nasıl bir hâl olduğunu sinema vasıtasıyla yeniden üretir.</p><p>Bu nedenle kimi sahnelerin açık bir karşılığı bulunmaz. Bazı imgeler Freudcu, Jungcu veya mitolojik okumalarla yorumlanabilir. Kelebek, ayna, bebek, robot ve karanlık boşluk gibi semboller farklı mânalara açılabilir. Bu yorumlamalar hiç de eğreti durmaz. Çünkü film hiçbir yorumu kesinleştirmez.</p><p>Neticede <em>Paprika</em>, rüyaların gerçek hayattan aslında bir kaçış olmadığını gösterir. Bilakis rüyalar, gündüz bastırdığımız şeylerin başka bir surette hatta bir kâbus olarak dönmesidir.</p><p>Satoshi Kon’un filmi tam da bu yüzden hâlâ güncelliğini korumaktadır. <em>Paprika</em>, seyircisine gördüğü şeyin gerçek mi rüya mı olduğunu sorgulatmaz, onun sorgusu daha ziyade şudur;</p><blockquote><strong>Gerçek dediğimiz şeyin ne kadarı başkalarının görüntülerinden, yarım kalmış arzularımızdan ve kendimize anlattığımız hikâyelerden oluşmaktadır?</strong></blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=983e475930ce" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/papri%CC%87ka-fi%CC%87lmi%CC%87-%C3%BCzeri%CC%87ne-bi%CC%87r-i%CC%87nceleme-983e475930ce">PAPRİKA FİLMİ ÜZERİNE BİR İNCELEME</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Zygmunt Bauman, optik perspektif yasasından hareketle mühim bir teşhis ortaya koyar: Göze…]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/g%C3%B6zleri%CC%87ni%CC%87n-i%CC%87%C3%A7i%CC%87ne-bakti%C4%9Fin-bi%CC%87r-ki%CC%87mseden-nefret-edemezsi%CC%87n-0b071eeb7af8?source=rss-7952e3ebf445------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/0b071eeb7af8</guid>
            <category><![CDATA[mesafe]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[felsefe]]></category>
            <category><![CDATA[ahlak]]></category>
            <category><![CDATA[zygmunt-bauman]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[suzinak]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 06 Apr 2026 06:04:33 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-10-29T19:25:23.959Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Zygmunt Bauman, optik perspektif yasasından hareketle mühim bir teşhis ortaya koyar: Göze fazlasıyla yakın olan küçük bir nesne, olduğundan daha büyük ve yoğun görünür, mesafe arttıkça ise küçülür, silikleşir ve nihayet görünmez hâle gelir. Bu basit fiziksel ilke, onun nazarında ahlâkın işleyişine dair de güçlü bir mecazdır.</p><p>Bauman’a göre ahlâk, insanlar arasındaki mesafeye raptolmuştur. Yakınlık, mesuliyeti doğurur. Mesafe ise mesuliyeti tedricen aşındırır. Bir insanı yakından gördüğümüzde onun yüzü, sesi, bakışı — kısaca insanîliği — bizim için inkâr edilemez bir gerçeklik kazanır. O artık bir “nesne” değil, bir “muhatap”tır. Fakat araya mesafe girdiğinde bu canlı bağ çözülür, karşımızdaki kişi bir siluete, ardından bir veriye, en sonunda da soyut bir kategoriye indirgenir.</p><p>Bu indirgeme, ahlâk dışı eylemlerin en verimli zeminidir. Zira insan, gözünün içine baktığı birine kolay kolay zulmedemez fakat yalnızca bir kullanıcı adı, bir profil fotoğrafı yahut bir istatistik olarak gördüğü kişiye karşı merhamet hissi süratle zayıflar. Bugün sosyal medyada gözlemlediğimiz sert ve hoyrat dil, tam da bu mesafe hissinin mahsulüdür. Dikkat edilecek olursa, anonim olmayan hatta tanınmış kişiler dahi, günlük hayatta sarf etmeye cesaret edemeyecekleri sözleri çevrim içi mecralarda rahatlıkla ifade edebilmektedir.</p><p>Aynı mekanizma, bürokratik yapılarda daha sistematik bir şekilde işler. Karar vericiler ile o kararların muhatapları arasına giren katmanlar, yüz yüze temasın doğurduğu vicdanî freni ortadan kaldırır. İnsanlar artık “vatandaş”, “dosya”, “risk grubu” gibi kategoriler içinde erir; böylece tekil hayatların ağırlığı görünmez olur. Mesafe, burada sadece fiziksel değil; kurumsal ve zihinsel bir uzaklıktır.</p><p>Oysa ahlâk, tam da bu mesafenin daraldığı yerde neşv ü nema bulur. İki saniyeliğine dahi olsa karşımızdakini yanımızda, göz hizamızda tasavvur etmek, onu yeniden insan kılar. Bu basit tahayyül bile dili yumuşatır, hükmü hafifletir, hatta bazen tamamen değiştirir. Çünkü yakınlık, benzerlikleri fark etme imkânı sunar. Mesafe ise farklılıkları büyütür ve yabancılaştırır.</p><p>Neticede mesele şudur, mesafe arttıkça insan, insan olmaktan çıkar ve değerlendirilmesi kolay bir nesneye dönüşür. Yakınlaştıkça ise o nesne yeniden bir yüz, bir hikâye, bir kader kazanır. Ahlâk da tam burada başlıyor. Böylece insan gözlerine baktığı bir kimseden nefret edemiyor. Mesafeler arttıkça ise nefret ve kutuplaşma artıyor.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=0b071eeb7af8" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/g%C3%B6zleri%CC%87ni%CC%87n-i%CC%87%C3%A7i%CC%87ne-bakti%C4%9Fin-bi%CC%87r-ki%CC%87mseden-nefret-edemezsi%CC%87n-0b071eeb7af8">Zygmunt Bauman, optik perspektif yasasından hareketle mühim bir teşhis ortaya koyar: Göze…</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Mother-Madeo-Ana]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/mother-madeo-ana-f070f338bcd0?source=rss-7952e3ebf445------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f070f338bcd0</guid>
            <category><![CDATA[film]]></category>
            <category><![CDATA[mothers]]></category>
            <category><![CDATA[korea]]></category>
            <category><![CDATA[film-reviews]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[suzinak]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 01 Mar 2026 21:07:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-10-29T19:28:31.591Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Joon Ho Bong isimli Güney Koreli yönetmenin 2009 yapımı filmi.<br>Film hem Güney Kore’de hem de Cannes ve Toronto’da izleyicilerin beğenisini toplamıştı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*kGz94B2akNo2pvX00swRdQ.jpeg" /></figure><p><strong>HİKÂYE:</strong></p><p>Film, Güney Kore’nin küçük bir kasabasında yaşayan, oğluna aşırı bağlı bir annenin hikâyesini anlatır. Zihinsel engelli genç oğlu bir cinayet suçlamasıyla tutuklanınca, anne oğlunun masumiyetine inanır ve gerçeği ortaya çıkarmak için kendi imkânlarıyla araştırma yapmaya başlar. Bu süreçte hem kasabanın karanlık taraflarıyla hem de kendi geçmişiyle yüzleşmek zorunda kalır.</p><p>Görünürde bir suç soruşturması gibi ilerleyen hikâye, zamanla bazı ilişkiler ve kavramlar üzerinden psikolojik gerilim hâlini alır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*eD4eql9nSCuUibGjzqwU8Q.jpeg" /></figure><p>Film çok basit ve sıradan görünen bir cinayet vakasını bilerek eksik bırakılmış anlatım parçalarıyla sunarak klasik bir polisiye yerine psikolojik bir gerilim kuruyor. Katilin kim olduğunu tahmin etmemiz için ipuçları serpiştirmiyor; aksine bazı hatıraları özellikle gizliyor. Çünkü filmde hafıza için suçluluk ve sevgi tarafından şekillenen müphem bir alan oluşturuluyor. Seyirci bir noktadan sonra olayın kendisinden ziyade hakikatin nasıl oluştuğu yönünde sorgulamalara başlıyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*0Acj7OpNNbprFaiW4JQ4vQ.jpeg" /></figure><p>Filmin merkezinde; hakikat objektif bir olgu mu, yoksa insanın duyguları ve bağlılıkları tarafından yeniden mi inşa edilir? sorusunu bulmak mümkün. Bu yönüyle hikâye bir cinayet soruşturmasından çok vicdan ve algı üzerine bir incelemeye dönüşüyor. Anne karakteri üzerinden sevginin sınırları tartışılıyor: İnsan doğuştan iyi midir kötü müdür? Bir anne evladını korumak için ne kadar ileri gidebilir, hatta ileri gitmeli midir? Sevgi ne zaman fedakârlık olmaktan çıkıp kör bir bağlılığa dönüşür? Suç dediğimiz şey eylemle mi başlar yoksa niyetle mi?</p><p>Film yaklaşık iki saatlik süresine rağmen oldukça akıcı bir tempoya sahip. Gerilim yüksek sesli dramatik anlarla değil, yavaş yavaş büyüyen bir huzursuzluk hissiyle kuruluyor. Taşra’da çekilen Asya filmlerinde çok güzel görüntüler oluyor bu filmde de etkileyici kompozisyonlar var.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*aNdv40iIShuyOtHQ5f_1qQ.jpeg" /></figure><p>Açılış ve kapanış sahneleri de oldukça güzel ve etkileyiciydi. Sinemada çok sevdiğim açılışlar vardır mesela <em>Incendies</em>, <em>India Song</em>, <em>Pulp Fiction</em>, <em>Relatos Salvajes</em> gibi filmler hafızaya kazınan başlangıçlara sahip. Ancak bana göre iyi bir kapanış, çoğu zaman iyi bir açılıştan çok daha kıymetlidir. Çünkü film bittikten sonra zihinde kalan asıl duygu kapanışın bıraktığı etkidir. Bu filmin de açılış sahnesi yine etkilyeici olmakla birlikte asıl kapanış sahnesi, hikâyenin duygusal ve psikolojik ağırlığını seyircinin üzerine sessizce bırakarak çok daha kalıcı bir etki yaratıyor.</p><p>Genel olarak film, suç, sevgi, hafıza ve vicdan üzerine düşündüren, psikolojik derinliği yüksek ve sinematografik açıdan güçlü bir yapım. Kesinlikle tavsiye ederim.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*nHIeZAC9WIONEq_5nlcbRw.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f070f338bcd0" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/mother-madeo-ana-f070f338bcd0">Mother-Madeo-Ana</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[100 METERS: HAYATIN ORTAYA KONDUĞU BİR KOŞU( FİLM İNCELEMESİ)]]></title>
            <link>https://medium.com/t%C3%BCrkiye/100-meters-hayatin-ortaya-kondu%C4%9Fu-bi%CC%87r-ko%C5%9Fu-fi%CC%87lm-i%CC%87ncelemesi%CC%87-b612febb005b?source=rss-7952e3ebf445------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b612febb005b</guid>
            <category><![CDATA[100-metres]]></category>
            <category><![CDATA[athletism]]></category>
            <category><![CDATA[film-reviews]]></category>
            <category><![CDATA[cinema]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[suzinak]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 09 Jan 2026 10:45:06 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-01-09T10:45:06.227Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>100 Meters: Hayatın Ortaya Konduğu Bir Koşu( Film İncelemesi)</h3><h4>Varoluşu kuran antagonizma fikri, filmin açık iddiası demek belki zor ama özellikle Zaitsu ile Koyami’nin konuştuğu sahne bende doğrudan antagonizma ve dolayısıyla doğal olarak Carl Schmitt’in dost–düşman ayrımını uyandırdı.</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*rBJ_BXCWApQ910DgYiOkHQ.jpeg" /></figure><p>Filmde alegori kurgulanmış mı bilmem ama bizim için alegoriye müsait bir zemin oluşturmuş.<br>Bu zeminde yarış/rekabet, ahlâki ya da psikolojik bir gerilimden ziyade kimlik kurucu bir karşılaşma olarak okunabilir. Pist, kamusal alanın daraltılmış bir modeli gibi işler. Koşucular yalnızca bedenleriyle değil, kendilerine dair farklı varlık iddialarıyla yan yana gelirler.</p><p>Ancak bu iddialar tekil ve yeknesak değildir. Film özellikle tempoya dahil ettiği yarışçılarla bunu çoğullaştırır.</p><p>Togashi doğuştan hızlı olduğu için ve koşmak onun için en kolay olduğu için koşarken. Koyami ise zor olduğu için koşar; koşu onun için her türlü zeminde geçilmesi gereken nihai hedef olur. Zaitsu tam olarak nereden başlıyor bu yarışa bilmiyoruz ama vardığı noktada koşmanın anlamını rakip üzerinden kurar.</p><p>Kaido’da ise rakip ve azim kavramları ön plana çıkıyor. Aynı pistte yan yana gelen bu bedenler, aynı sebeple koşmaz. Film, “doğru motivasyon” şudur diye bir hüküm de vermemiş olur.</p><p>Zaitsu ile Koyami arasındaki konuşma;<br>Koyami “..olasılık ve matematik, trend ve strateji. Hedefim bunların ötesindeki büyük rekor.”</p><p>Zaitsu “yenilmeyen şampiyon unvanı karşılığında mücadele ruhumu kaybettim. Ne kadar hızlı gidersem herkes o kadar geride kalıyor bakıyorum yanımda kimse yok. Bize gerçek bir zafer ve sevinç kazandıran ne rekorlar ne de madalyalar… Rakipler.”</p><p>Schmitt’in düşman tanımıyla okunmaya en müsait hattı oluşturuyor bu diyalog. Burada düşman, nefret edilen ya da yok edilmesi gereken biri değildir, kendini ancak onun karşısında tanıyabildiğin ötekidir.</p><p>Zaitsu’nun “herkesi geçince yalnızlaştım” sözü, düşmanın ortadan kalkmasıyla birlikte anlam alanının da çöktüğünü düşündürür. Antagonizma ortadan kalktığında siyasal olan soyutlaşır. Filmde bu soyutlaşma yalnızlık ve anlamsızlık olarak tezahür eder.</p><p>Koyami’nin yenilgi sonrası yaşadığı çöküş de bu bağlamda okunabilir. Yenilgi, basit bir başarısızlık değil, rakipsiz ve risksiz bir özne olma yanılsamasının anlaşılmasıdır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/415/1*yx3wH1r3xc7MqqNSiCnIWg.jpeg" /></figure><p>Schmitt’in eleştirdiği liberal yanılsama tam da budur. Kendini düşmansız/rakipsiz sanan Koyami, yenilgiyle birlikte ilk kez gerçek bir karşıtla yüzleşir. Bu karşılaşma ona yeni bir kimlik kazandırmaz. Aksine geç kalmış bir muhasebe getirir.</p><p>Zaitsu–Koyami son konuşması, bu okumanın en berraklaştığı andır. Burada örtük biçimde şu fikir belirir. Herkes rakibine muhtaçtır. Togashi de tekrar piste Koyami ile yarışabilmek için döner. <br>Rakibe muhtaç olmadığını sanan, aslında kendini kamusal alandan çekmiştir. Bu çekiliş bir sükunet değil, varoluşsal bir körlük üretir.</p><p>Bu çerçevede film, Schmitt’in “düşman yoksa özne de yoktur” önermesini bireysel düzeyde okunabilir kılar. Devlet–egemenlik–siyaset üçlüsünün yerini benlik–rakip–anlam üçlüsü alır.</p><p>Duygu durum geçişleri süratli görünebilir, ancak bu durum da filmin kısıtlı süresi sebebiyle doğasının gereği olduğu için takılmadım. Zaten 100 metre uzun muhasebelere izin vermez. Anlam, bir nefeslik mesafede kurulur ya da yıkılır.<br>Müzik ve görseller enfesti yağmurlu koşu sahnesini tekrar tekrar izleyebilirim sanırım. Nihayetinde güzel bir film tavsiye ederim.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Uh5ra2Qe4mDGQ4GK2U3cuQ.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b612febb005b" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye/100-meters-hayatin-ortaya-kondu%C4%9Fu-bi%CC%87r-ko%C5%9Fu-fi%CC%87lm-i%CC%87ncelemesi%CC%87-b612febb005b">100 METERS: HAYATIN ORTAYA KONDUĞU BİR KOŞU( FİLM İNCELEMESİ)</a> was originally published in <a href="https://medium.com/t%C3%BCrkiye">Türkçe Yayın</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>