<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Şule on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Şule on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@sule-ferah?source=rss-22bed4e40516------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*dovHmGY9_0oXS56ybdhTnQ.jpeg</url>
            <title>Stories by Şule on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@sule-ferah?source=rss-22bed4e40516------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 07:31:07 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@sule-ferah/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Aktif bir blog hesabı değildir, sadece eski yazıların bazıları bulunmaktadır.]]></title>
            <link>https://sule-ferah.medium.com/aktif-bir-blog-hesab%C4%B1-de%C4%9Fildir-sadece-eski-yaz%C4%B1lar%C4%B1n-baz%C4%B1lar%C4%B1-bulunmaktad%C4%B1r-d2d44b2632b4?source=rss-22bed4e40516------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d2d44b2632b4</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Şule]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 22 May 2026 12:07:10 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-05-22T12:07:10.852Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d2d44b2632b4" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Filtresiz Günlükleri-13]]></title>
            <link>https://sule-ferah.medium.com/filtresiz-g%C3%BCnl%C3%BCkleri-13-a776b3e0a620?source=rss-22bed4e40516------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a776b3e0a620</guid>
            <category><![CDATA[podcast]]></category>
            <category><![CDATA[i̇nsan]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[kimlik]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Şule]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 23 Nov 2024 22:43:43 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-02-08T01:48:35.788Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>[Evet, serinin son yazısı <a href="https://medium.com/@sule-ferah/filtresiz-g%C3%BCnl%C3%BCkleri-12-4fcce9c500c2">12 </a>değilmiş. Bitti dediğimde bitemeyebiliyormuş.]</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*kr6pa9yu3skbv6dqYj7Ydg.jpeg" /></figure><p>İnsan zihnindekileri şöyle derli toplu bir yerde göremeyince kendi seslerine ve niyetlerine hapis bir hayat yaşıyor. Bu bazen hayatın hızı sebebiyle unutulan ve rahat atlanan bir şey olabilirken diğer yandan birer birer ağır yükleri daha da taşımaya çabalamakla sonuçlanabiliyor.</p><p>Hepimizin kendini anlamaya dair oluşturduğu boşluklar ya da rahatlama tercihleri farklılık arz ediyor. Benimkisi ise yazmak. Şöyle yargılanmadan, yorucu seslerimin sustuğu anlarda tel tel döküldüğüm yer, aleni ya da hafi olması farketmeksizin kendimle karşılaşmak niyetiyle kendimi karşısında bulduğum muhatap.</p><p>Bugün Trt-2 de pek sevdiğim ‘Geri Dönüşen Sanat’ programının bir bölümüne küçük bir göz attım. 3 kişilik bir ailede herkes birlikte geri dönüşen malzemelerle eşsiz heykeller yapıyordu. Belgeselin sonunda heykeltıraş beyefendinin bir cümlesi gelip kulağıma yerleşti: “Bizim evde kavga gürültü duymazsınız, heykelin neresini daha iyi yaparız, neresine hangi malzeme daha çok yakışır, o konuşulur. Birlikte bir konuya eğildiğin zaman, geriye kalan anlaşmazlıklar birer birer bitiyor” dedi. İnsanın bir uğraşının olması, eğildiği, delindiği, delinse de gülümsediği bir konu’sunun olması, bende başka deryaları uyandırdı. İsmine dert* demeyelim, acının tadı kaçmasın, ismine hobi* demeyelim, mazi-uğraşları gücendirmeyelim, ismine sanat* demeyelim, sanatın kanatları geniş olsa da oraya sığmayan şeyleri kaçırmayalım. İsmine hepsini diyerek devam edelim.</p><p>İşte bu cümleler, bir derdinin/konunun/uğraşının/sanatının/işinin olması hali nedense günlük gündemlerden daha çok düşündürdü. Ben, karşısına geçtiğim her ilime boş bir kova tevazusuyla gidiyorum. O ilimden beni doldurmasını, o ilmin erbabından bana bir şeyler fısıldamasını, beni büyütmesini, tohumlarıma can, dallarıma yağmur, köklerime besin olmasını umuyorum. Ama hiç bunu bir duruş olarak okumuyorum. Kovamı öyle hızlı eğiyorum ki, hayatın hangi ânı bana değecek, fazla mı eğildim, kovayı üstüme kapatıp azıcık boşlukta mı dursam diye düşlemiyorum, kim bana yeni bir soru getirecek hızla orada oluyorum daha çok.</p><p>Yakın zamanda eski alışkanlıklarımın, beni o kadar da büyütmeyen eski değerlendirmelerin görünür olmasıyla hareket ettim. Portakal otomatik olduğunda, en azından dönüşü olan hatalar yapmak gibi bir sınır çizmek istedim kendime. Ne yaparsam yapayım, kendimi büyütmek için yaptıklarımda dış ve dışarının etkilerini hiçe sayamam. Bunu değerlendirirken, gönlün ve aklın zaman algısı bir değil. Onun anlayışıyla aklın idrak hızı çok değişken. İkisinin hızının bir olmasına her koşulda bilgelik mi denir, hiç sanmam. İkisinin hızını ortak viteste mi tutmak lazım, kaynak bir değil, yine sanmam. Yalnız belki ikisinin birbirine dönük kanalları açık olursa süresi önemli olmaksızın adım adım* tamlaması gibi belirgin bir yol* seçer ve o yolun hakkını verebilirim.</p><p>Düşünceliyim. Düşüncelerimi ve varlığımı ifade ettiğim başlıkların ilk kez bu denli görünür olduğu günlerdeyim. İnsana dair tavrımı, halimi, incelik tercihlerimi, saklı, gizli, aşikar edeceğim şeyleri pekte düşünmeden buradayım. Hep olduğu gibi görünen biri olmanın peşindeydim. Başıma ve kovama ne gelirse gelsin bu huyumdan da dönebilmiş değilim. Platformu bile seçemedim, hala buraya yazıyorum.</p><p>Bir insan, ola ki anlamak için feda ettiği herşeyiyle birlikte, dışa dönük anlaşılmıyorsa’, alınacak en güzel aksiyon, dışa dönük düşünmeye hiç cevap vermeden, ona direnmeden, onu daha da var etmeden onu minicik bırakması olur. Dışa dönük ne gayretimiz varsa, dış öldüğü anda bizde, anlamımız da, emeğimiz de ölür çünkü. Görünmek gayreti, hiç görünmemekle sonuçlandığında, yola ve kendiliğimize dair herşeyimizi yitiriyorsak, yolumuz, emeğimiz şaşmadıysa da niyetimiz şaşmış demektir. İnsanın mayası, yine niyet, yine niyettir. Maksat, kasd, istek. Şaşıp kalmak yerine şaşıp, anlayıp, yürümek. Hatayı yıkım bilip dövünmek yerine, hatayı düşünüp, anlayıp, telafiye devinmek, hayatı ölüm bilip yaşamak yerine, var olanları anlayıp, hissedip, hakkını vererek eğlenmek, keyif almak, güzel vakit geçirmek. Duyacak kulak yoksa kulaklık takmak, omuz yoksa yastığa yaslanmak, anlaşılmak yoksa yine kendini/hayatı/gayeyi/niyeti anlamak, okunmuyorsan okumak, anlaşılmıyorsan anlaşılmamayı anlamak ve daha güzeline niyet etmek, koşanlara ağlıyorsan, gözyaşlarını silip ya yolunu ya bakışını ya baktığın insanları ya da yolunu değiştirmek. Yine düşmek değil de, yine kalkmak değil de, yine gitmek, yine kalmak, yine küsmek, yine barışmak değil de, şöyle bir elini yüzünü yıkayıp, temiz sevdiğin kıyafetler giyip, şöyle bir sağını solunu düzeltip devam etmek diyelim. <a href="https://open.spotify.com/episode/5eegmddevMkoD0aqLmARAL?si=bb1eb583bcd54a72">Düşmek’ten de</a> <a href="https://open.spotify.com/episode/5NNH706JvYMAJHJGShR4yt?si=b3fbb6c6277e4fa3">Kalkmak’tan da</a>, <a href="https://open.spotify.com/episode/39thsEIGvAPSWGn00yQjHP?si=76ed7f54c7ac4dd8">Durmak’tan da</a>, <a href="https://open.spotify.com/episode/5HuAggbLAdc9pv9qGrCVQz?si=bf02372e8b2c4345">Yürümek’ten de</a> o denli bahsettim ki, buraya yeni bir tahayyül çizmek istemem ondan. Hem klavyeyi, hem fırçaları, hem tuvali uzattıkça uzattım bugün. Gidiyorum.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a776b3e0a620" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Filtresiz Günlükleri-12]]></title>
            <link>https://sule-ferah.medium.com/filtresiz-g%C3%BCnl%C3%BCkleri-12-4fcce9c500c2?source=rss-22bed4e40516------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4fcce9c500c2</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Şule]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 19 Apr 2024 00:12:49 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-10-05T00:57:08.639Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>[Serinin Son Yazısı]</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*B8BwWeyApXqW1wNUtw7Qhg.jpeg" /></figure><p>Bazı sabahlar bir müziği, sırf o müzik zihnimde uyanacak hisleri belirleyecek diye dinlemek istemiyorum. Bazı izlediklerimi, bende hep aynı sızıları uyandıracağını bildiğim için açmıyorum. Bazıları ise, aldığım deste ardı deste kararlar nedeniyle, bir tohumun adım adım, gün gün büyüdüğü gibi beliriyor ve elim içimin tezgahında hep aynı mala gidiyor: ‘En iyi halini bil, en hakir kaldığında ise seni kimin sevdiğini unutma..’ ‘En iyi halini bil, en hakir kaldığında seni kimin sevdiğini unutma..’ Umu*rumda olan, bazı günler en iyi halimken, bazı günler beni seven o teke kendimi bırakarak geçiyor. Bırakmadan beklemeye ne dediklerini biliyorum. Tezgahıma el süren diğer toptancıların pek ala farkındayım. Zamanla anlıyorum ki, günlerim gecenin hallerinden gündüzün hallerine deviniyor. Ruhumun atmosferinde yaşanan tüm doğa olaylarından haberdarmışım da, bu bilgileri medya ile paylaştığımda “hiç öyle görünmüyor ama, olsa olsa şudur” gibi şeylerle karşılaşıyorum. O “olsa olsa”ların içine insan sığmaz. Her insan teki birbirine “olsa olsa”ları sunar. Farkında olmadan yaparlar bunu. İnsan, ne istediğini bilmez ve insan duygularının sınırlarını da bilmez. Kafasındaki her düşünceyi, ardı ardına kasasını en azından patlatmadan öğrenmesi gerekmiş yaşamaklar var. Kafasındaki her* düşünce. Her*. Hiç*. Aynı*. Benzer*. Anladım*. Bu kelimeler insanların kendinden haberdar olmadan çok rahat kullandığı kelimeler. Bu kelimeleri muhabbetlerde yakalamak, yalandan uzak haline pek kez şahit oluşum, onları kullanırken ki dikkatim buradan kaynaklanıyor. Kıymete yakın olan yaşamların en ağır imtihanı da, önce kendilerinin bu kıymeti teslim etmemesinden kaynaklanıyor. Bazı kafalar kıymetlidir, onlar düşüncenin çıkmazlarından zor çıkmışlar, bazı çıkmazları çıkmaz olmaktan ev olmaya devirecek kafalardır. Sorarlar, üst akıl kabul etmezler, göründükleri gibi olamazlar çünkü müsaade yoktur. Oldukları gibi görünürlerse, hem de yanlış çarşıda, ölürler. Hafife alınan bir yanı varsa hayatın, o da yaşarken ölümü başka başka yaşayan insanların tuttukları yaslar. Onlar katılaşır, katranlaşır, insanı kendi ya da başkasının canını almaya kadar götürürler. Ve bunlar sadece akıl hastahanelerinde konuşulmamalı, psikoloji kliniklerinde ya da. Yakın zamanda ayağıma tuğla olmuş bir meseleyi daha anladım:</p><p>‘Psikoloji ilimlerden bir ilimdir, makul akıl alma pencerelerinden biridir. Ancak yaralı bir kalbe isim koymaya yürüyenlerin ettikleri ancak cendere, ancak doyulmayacak tenceredir.’</p><p>Doyulmayacak tencere. İnsan ruhu kaba sığmaz, kelimelere ancak* sığar. Ve dahi hayatın içine bedeniyle sığar. Bir vakte kadar. Bilinmeyen kendi vaktine kadar. Kendi göğünde, en az dünyanın göğündeki kadar vakit geçirmiş birisi, bir diğeri ile ne çok şey konuşabilir, ne çok şey paylaşabilir olur öyle.. Velev ki biri Alp Dağlarında keşiş olsun, diğeri manavı pazarı olan bir şehirdeki memur.. Konuşacakları çok şeyleri olur.. Hayat ile ilgili yürümek istediğim nokta burası oldu işte. Kendime zor bir dağ seçmek istedim. Zor bir eşik, kırılması zor yargılar. Şimdi düşünüyorum da, varlığımdan beklediğim bu -evrensel hazinelerin insanı olmak- görüşü, hayatımın her penceresini kapladığında, aklıma bir terapi odası geliyor. Yargılanmamak, bedel ödeyerek yargılanmamak. Anlaşılmak. Anlatamıyorsan daha iyi anlatmak. Anlatamazken bile denemiş olmak. Orada oturmak. Sessizliğe de tahammül etmek. Tahammül.</p><p>İnsan, iyi ile kötüyü ayırd etme alışkanlığına 7li yaşlarında erişiyor. Ve insan, [insan olmayan insan] tanımını büyüdükçe daha çok görmeye başlıyor. Adaletin ne zor bir makam olduğunu, terapistliğinde ne zor bir makam oluşu, kafamda birbirine yakın beliriyor. Biri kalbin ve aklın çıkmazlarında yerinde çıkarımlara yürürken, adalet makamı olay, konum, pozisyon itibariyle o şeyin suç olup olmadığına karar veriyor. Bir şeffaf poşetin içine dolmuş bulanık suyu delip, delilleri konuşturuyor. Ve cezasının insafı ile adaletine karar veriyor.</p><p>Bir kalbin ve aklın çıkmazda olduğuna dair delillerde bir odada muhabbette toplanıyor. O deliller, bir insanın her gün gittiği iş ya da işsizlik, evli ya da bekar oluşu, çocuğa sahip oluşu, olmayışı hiç fark etmeksizin ortak alarmlar veriyor. O alarmlar göründüğünde eskiden olmayan bir kuruma başvuruyor. Kurum diyorum çünkü, akıl alma operasyonu gibi bir şey aslında. Mecburiyet, tahmin, kafa karışıklığı değil. Önemli. Bahsedilmekten ötürü laçkalaşmış, sokağa düşmüş bir ağızla mücadele eden bir halde. Eskilerin eskimeyen bir yaşanmışlığı var: Akıl, her insandan alınmaz. Güvenmediğin, sevmediğin birinden alınmaz. Güvensen, sevsen dahi konular başka ise yine alınmaz. Alınsa bile düşünceler bereketli başaklanmaz. Baş edilemez kayıplar yaşanır. İnsanlar birbirleri için birer tane olmaktan kendilerine dair körlüklerini körüklerken, karşıdaki kişiyi kendisi gibi yapmaya bolca meyilli oluyor. Zalimin en ve açık tanımını, Arapça dilindeki ilk anlamını paylaşmak isterim. Zalim, ‘bir şeyi ait olduğu yere koymayandır.’ ‘Bir şeyi ait olduğu yere koymayandır Zalim.’ İnsanlar, kendilerini bulup kendilerini kendilerine koyamadıklarına işlerine, mevcut durumlarına, gelecekte bir hayale, geçmişteki zor odalara kendilerini koyabiliyorlar. Anlaşıldıklarında ise, bebekkenki gibi sevilmek istiyorlar. “Altını değiştirdim, sütünü yeni verdim, gazını çıkardım, kıyafetleri rahat, bedeni tertemiz, neden ağlıyor bu bebek?” Yalnız sevilmek için.. Yalnız öylece gözlerinin içine bakılmak için. Sussun diye, uyusun diye bir amaçla da kucaklanıyor, yalnız sevildiği için de kucaklanıyor.</p><p>İnsan işte, kendini bile görmediği, alenen ve açıkça birine zarar verdiği halde, sevilmek meselesinde çok başka acizleşiyor. Çok eksik acizleşiyor. Bununla birlikte bence bebekler sadece sevmeyi de öğrenmek için büyüyor. Hala insan kalabilenleri. Yürüyebiliyor, konuşabiliyor, açlığını ve kendi ihtiyaçlarını giderebiliyor ve yine de annesine sarılma ihtiyacı duyuyor. Ona kondurulmuş öpücükleri annesine kondurmak istiyor. Bilmiyor ancak çoktan sevmeyi öğrenmiş oluyor. Bebekken, emeklerken, çocukken bir şey mi yaşamışlar bilmiyorum, bazı insanlar yanaklarının okşandığını ya hiç öğrenmemiş oluyor ya çoktan unutup oklavalanmış oluyor. İnsan, sevilmeden sevmeyi zor öğreniyor, incitildiyse incitmemeyi zor öğreniyor. Bazıları ise başka tercihler yapıyor. İçlerinde başka bir şeyle doğmuş gibi davranıyorlar. Kendilerinden beklenen en barbar insan olmakken, onlar incitilmelerinden incitmemeye koşuyorlar. Güçleri zarar vermeye yetecekken yumruklarını sıkmayı biliyorlar. Bazen yumruk bile sıkmıyorlar, gerek olmuyor. İnsanlar birbirlerinin zorlarına geldiği zaman bir ismi bir ilmi olsun istiyor. İlk kapıyı da psikolojiden açıyor. Acıya ise dil yetişmiyor. Acıya dil yetişmez çünkü. ‘İnsanları yürümek istemedikleri, başlarını bile çevirip bakmadıkları bir yolda yürütemezsin. Onlar ile sadece muhabbet edebilirsin. Yargılıyorsan iyilik etme. Yargılamayı bırakmadan muhabbet ceketini giyme. Denge. Dengeni yitirdiğin mesele seni öldürür. Dengeni neyin erittiğini düşün. Bulduğunda acele etme ve sakın geri kalma. Neyi iyileştirmeye kalkıştığının bilincinde teşebbüs et, tedebbürünü ihmal etme. Bilmediğin yaraların olursa da bir bir aramaya devam et.’</p><p>Dipnot: Umur. Umu*rumda. Orada olanımı seçebiliyorum. Konu, acı, keder, hüzün seçebiliyorum. İnsan tepkilerini seçebilir. İnsan umur noktaların istediklerini güçlendirip, istediklerini besinsiz bırakabilir. İstediklerini taşıyıp, istediklerinde tekerini patlatabilir.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4fcce9c500c2" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Filtresiz Günlükleri-11]]></title>
            <link>https://sule-ferah.medium.com/filtresiz-g%C3%BCnl%C3%BCkleri-11-408e5dd66f6c?source=rss-22bed4e40516------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/408e5dd66f6c</guid>
            <category><![CDATA[diary-writing]]></category>
            <category><![CDATA[diary]]></category>
            <category><![CDATA[diary-study]]></category>
            <category><![CDATA[diary-entry]]></category>
            <category><![CDATA[writing]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Şule]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 17 Apr 2024 13:49:46 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-04-17T13:51:13.207Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Altı hiç öyle devam etmeyen tırnaklarını hayatıma geçirmiş bir gerçeklikle başlayalım mı?</p><p>“Bir yerde karşıdakinin anladığı kaderle yaşamaya başlıyorsun.”</p><p>Bu cümle ile başlamak istedim. Belki bu yazıdan evvel, diğer birkaç yazıyı okumak bu cümleyi daha anlaşılır kılacaktır. Duygularda; günlük haz, dürtü, sorumlulukların dışında bir geçmişim var. Geçmişimin duygularda vakit geçirilen yanı, rahat çevrelerde alınan kararların çok dışında niteliklenemez, nicelik kazandırılamaz, isimlendirilemez ve karşı konulamaz gökler olarak birikiyor. Bu göğün bir tanesini tanımayıp, ötekine geçtiğinizde içinizdeki en derin çekirdeğin yangınları ve depremleri, bu göğe dair içinde ona neler taşıdığına dair tekrar uyanıyor ve bitmek tükenmek bilmeyen bir silsile-i his çıkmazına insanı hapsediyor. Konuşulamaz olanın ağırlığını kaldıranın belki haydi haydi günlük meseleleri, değerlendirmeleri kaldırması bekleniyor. Ancak bu seferde insan olmanın çıkmazları dağlanıyor. Her meselenin birkaçından, kendisinin en iyi halini bekleyen insan, başka birkaç meselesinde ancak ölmemek için direnebilir hale geliyor. Bir oda var ama. Yeniden adım atılabilir, yeniden başlanabilir bir oda.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*qPmGTkFrf8Aeh-DC5-lZmw.jpeg" /><figcaption>ISS LIVE NOW</figcaption></figure><p>Bir sesin gidişine hiç bu denli sevinmemiştim. İçimdeki bir sesin yokluğu ile beraber huzur duyacağım bir cümleyi andım bugün. “Yeşile yeşil diyebilirim artık.” Pekçok insan için hiçte mümkün görmediğim bir söylem bu. Yeşile yeşil demenin yanında neler gördüm, neler dinledim neler. Ne omuzlar denedim dinleneyim diye, ne ufukların peşinde yoruldum olacak mı diye. Zehirlemeyenin kendisi belirsin dediğim yerdeyim. Zehirlemeyenin kendisi belirsin. Yoksa zaten bu hayat koşullarına alıştım. İnsan nelere alışmıyor ki. Neleri denemiyor, neleri göğüslemiyor. Işıklar altında karanlıklar demlediğim bu çaydanlık, bir zaman için tersine döndü. Samanlar iğne, iğneler saman oldu. Samanlarımı iğne sananlar, iğnelerimi çelikten bir zırh sananlarım boldu. Birinde diğerini, diğerinde ise birini aradım. Hem diğer hem bir kabul etmedi beni. Pek çokları gibi dışarıda kaldım. Pek çokları ile de hiç tanışmadım. Hayat zorluğu gereği o sırada bir başkasının camına bile ram etmiyor bir insan cesedini. Bu fena bir şey değil aslen. Özberraklık sağlıyor. Saplantıları kimin sapladığını, senin ise kendine ne takıp* takıştırdığın meselesinde bir bakış kazandırıyor. Sana yakışanı ise kalbin en başında söylüyor. O ilk söylenenin ardından sürüyor yaşam. İlk cümle. Tüketmeyen, öldürmeyen, sana seni sunan o ilk cümle. Travmalarda olay hatırlanmaz, his hatırlanır. Hatıralarda geleceğin gecelerini sıkıştırır. İşte bunun gibi bir şey, sana yol gösteren bir sesi hatırlamak. Geldiği zor atmosferde onu ağırlamak, ağırlığını parıldatmak, uğurlarken iyimserlikle uğurlamak. Sapasağlam vedalaşmak, yokluğunda ölecek şeylerin tabutunu birer birer hazır ederek. Ölüm yaşam ile beraberse, tabutta umut ile beraberdir. Acıyı gülümsemenin uzağına koymak hadsizliktir. İşte bir kez daha dağın en serin yerine bırakılmış bir kaç hatırlatma. Devamı ise sanrılı bir özgeçmiş dışında pekte bir şey sunmadığım sosyal çevreme, bir yerden sonra yorulmuş ayaklarıma dolmuş olan çöl tanelerine dokunmalarına izin vererek başıma gelenleri anlatabilmek. Mastar. Ancak olunan. Ancak sağlanabilen. Ancak sağlamlaşan. Çölü çoktan yediğim, sindirdiğim, bildiğim ve alıştığım halde. Mecnun değilim. Değildim. Kuşağımı yahut kulağımı yan bağlamadım. Stil seçmeye hiç vakit ayırmadım. Sadece bunu biliyorum. Belime bağladığım birkaç ekmekte bir güzel kırıntılar tarafından yendi ve yolculuk en başa döndü. Söylenmeye yerim yok. Yolum söyleme değil. Bu ara dilimde en çok anlamalarımı bağladığım bağlam:</p><blockquote>..ama değil, bununla beraber..</blockquote><p>Ama değil, bununla beraber.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=408e5dd66f6c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Filtresiz Günlükleri-10]]></title>
            <link>https://sule-ferah.medium.com/filtresiz-g%C3%BCnl%C3%BCkleri-10-7309b348c0f8?source=rss-22bed4e40516------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7309b348c0f8</guid>
            <category><![CDATA[language]]></category>
            <category><![CDATA[history]]></category>
            <category><![CDATA[culture]]></category>
            <category><![CDATA[writing]]></category>
            <category><![CDATA[philosophy]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Şule]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 11 Apr 2024 22:27:51 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-04-12T10:23:41.666Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*DJC4U5M2r92QmiqJULsIlA.jpeg" /></figure><p>Denizin tuzunu kabul etmek, sonra o tuzu alıp kabuk etmek zaman alıyor. İnsan zamanla yeşeriyor, zamanla büyüyor. İyileşmek ise öyle kolay dilden çıkan, öyle kolay kelimeleşen olmaktan çok uzakta, insanın yaşamının içine karışıyor, anlaşılmasa bile anılmasa bile deneyimlendiği, çoktan geçtiği oluyor. Çoğu yara, kapandığı haberini vermiyor ve insan, yeni yaralarını seçerken onların eskide öylece tozlanmalarına şaşıp kalıyor.</p><p>İşte böyle tozlanmış sandıklarımın çokluğu ve ağırlığı, yeni günlerimde hayatıma gelen hafiflikte tekrar beliriverdi. Aslında bir görünüp kaybolma niyetindeydi belki de. Ancak, etrafımda değer verdiğim bir insan çoğunluğu vardı ve belki de yaşadıklarım onlara yol gösterebilirdi. Acıdan kaçan bir karaktere sahip değilim. Acı var. Bende varım. Böylece burnuma kaçan tozlarından yerlerini ve zamanlarını tespit ettiğim bu sandıklara koştum teker teker. Benim acıyı tekrar yaşamamdan daha öte bir yola çıkıştı hedefim. Bende kaçmadım, gücenmedim, ilgilenmedim kendimle. Sadece sandıkları açtım. Sandığımdan daha derin savruldum. Bugünümden beni yeniden koparacak rüzgarlara düştüm. Kaybettiklerimde bir yarım insan broşu olacaktı. Bende böylece savrulmayacaktım. Ancak savruldum. Bu kez karışladığım yolları sağ baştan tekrar yürümem belki, belki yeniden o denli ağır düşmem. Lakin düştüm. Bu yazının akışının pek âlâ ortada kopuşları hakikatim. Sandığım gibi olmadı, değerlendirdiğim gibi doğmadı, anladığım gibi çıkmadı hiçbir yanı. Bir ihtimal niyete bir güzellik verilebilir. “Sen, benim kadar ağır düşmek zorunda değilsin.” O da olsa olsa dışarıda beliren bir hüzme, bir hale. Güzme. Güze eğilen. Güze dönüşen. Güzü sinema sahneleriyle değil, yüzüne değen rüzgarla belirleyen. Güzme. Düşme. Bir insan tekine düşme denir mi? ‘Düşsen bile’ çok denir, ‘gitme’ çok denir, ‘yapma’ çok denir. Ancak düşme denir mi? Denmez. İnsan omuriliğe sahiptir. İnsanın görme yetisi sınırlıdır. İnsanın zihni yanılgıya açık ve uyanıktır. Yani insan düşmeye uygun yaratılmış. İnsanın ruhu belirsizdir, elle tutulmaz, gözle görülmez. Bir meselenin ağırlığını senelerce çeker. Bir sevmede debelenir kalır. Bakma yetisini kazanması için 80 sene beden gözlerinin sağlıklı olması yetmez. Kulaklarının karıncayı duyması yetişmez. Her okuduğunu, her dinlediğini, her duyduğunu düşünmesi onu yetiştiremez. Ruh dalgalanır, güçlenir, zayıflar. En başa döner, en sonu yudumlar. Ruh, düşmeye çok uygundur.</p><p>İnsana düşme denmez. Ayağa kalksın diye çekiştirilmez, yerde diye yüreğinden vazgeçilmez, zorda diye kolay incitilmez, örtüsü karaysa da incisine laf söylenmez, yarası ağırsa da yüzündeki gülümseme bölünmez.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7309b348c0f8" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Filtresiz Günlükleri: Bayram]]></title>
            <link>https://sule-ferah.medium.com/filtresiz-g%C3%BCnl%C3%BCkleri-bayram-dff07e4db283?source=rss-22bed4e40516------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/dff07e4db283</guid>
            <category><![CDATA[muslim]]></category>
            <category><![CDATA[culture]]></category>
            <category><![CDATA[writing]]></category>
            <category><![CDATA[islam]]></category>
            <category><![CDATA[poetry]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Şule]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 10 Apr 2024 06:03:16 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-04-10T07:44:16.910Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*TitzTtboZmDXOe0KucZ-hg.jpeg" /><figcaption>Bir dost...</figcaption></figure><p>Bugünlere özel ayrı ayrı dostlarımla paylaştığım düşüncelerim vardı tabi. Buraya da yazmak istedim.</p><p>Bayram, ilk aidiyeti inanç, ikinci aidiyeti kültür, üçüncü aidiyeti ise kabul olan gün ve günlerdir. Kendisine gösterilen özen ve gün ayırma bir şekilde gerçekleşmiş. Kimse dönüp bakmaz o günlere, bugünler başka diğer günler gibi olamaz mı diye. Öyle gelmiş.</p><p>Bu bayram, Ramazan bayramı. Ramazanda oruç tutan İslam inancına sahip insanların 30 gün açlığın ardından orucu bitirdikleri ve bunu kutladıkları gün. Pek çok aile için tatil, buluşma ve görüşme günü. İşte bu cümlenin başındaki pekçok’un anlamı, benim için değişti. Uzun zamandır, değişti.</p><p>Başka başka nedenlerle ailemle bile geçirmediğim bazı bayramlarım oldu. Bu bayramlar yaşanmadan evvel ise, zaten pek çok bayramı da diğer günlerden pek farkı olmadan geçirdim. Evde, kitap, defter, televizyon ve ev kıyafetleri ile. Yani diğer insanlar için olduğunu düşündüğüm şey bende azıcık azıcık yaşandı ve bitti. Düşünce dünyası biraz yörünge değiştirmiş pekçok dostum içinde, bugünler kalabalık olarak nitelediği en yakın çevresine sabr ile geçiyor. Kamerayı benden, benim normal günlü bayramlardan, arkadaşlarımın bayram düşüncelerinden, arkadaşlarımın sıkıcı bulduğu kalabalıktan, çaydan, çörekten biraz daha yukarıya alırsak, dünyada bu bayramdan haberi olmayan pek çok insan var. Yani belki de haberdar değiller. Bana önemli, bana kutsal, bana yüce görünen bir gün başkasında öyle görünmüyor, o öyle duymuyor. Ve sırf bu yüzden aşağılanıyor, bir topluluk bunu böyle yaşıyor diye ve o da yaşamıyor diye dışlanıyor. Belki davet edilebilir ve ancak bu kadar. Kararı sorgulamaya ve yargılamaya açık olamaz. Hoşgörü ve müsamaha tanımlarımız ancak ortak bazı çizgilerden büyür ve ancak oralarda durabilirse bu hoşgörü ve müsamahanın bir anlamı olur.</p><p>Bunun yanında bu bayramı artık kendi ülkesinde yaşama hayali bile kuramayacak mülteciler var. Milyonlarca insan, milyonlarca. Bu insanların hepsi bahsettiğim aidiyetleri farklı günlere, inanç ve kültüre dair duyuyor ve bunu yaşayamadıkları için üzgün hissediyor olabilirler. Ve bir daha kendi ülkelerine de dönemeyecekler.</p><p>Savaş içinde olan bir millet var, yalnız savaşta değil, açlık ve ölüm ile dayalı döşeli. Benim için atmosferin değiştiği bugünlerde birilerinin atmosferi değişmedi ve öyleler.</p><p>Annelerini, babalarını kaybetmiş arkadaşlarım var. Onlar için de durum aynı.</p><p>Bugünün gülümseme ve neşe taşıyan bir anlamı varsa, gözyaşını paylaşma anlamınıda taşıması gerekiyor. Bayramlar aynı anda hüzün günleri çünkü. Kaybedilen yüzlerin, simaların, anıların hatırına içi yanan insanların zorla gülümsetileceği değil, onun gözyaşına acıtmadan dokunmaktan geri adım atılmayacak bir gün. Gözlerine bakınca acısını görebileceğin insanlardan yüz çevirsen de bugün vazgeçilmemesi gereken bir gün. Eli omzunda, desteğin sırtında olmayacaksa, ne yapacak bu bayram? Bilmiyorum, kafamda pek bir yere koyamıyorum, tahtası, parkesi sallanıyor sürekli içimde. Tamam, vardır, güzeldir de diyorum, bunca gönül acı çekerken gülmek ancak medyası olur da diyorum. Da diyorum de diyorum. Demek istediğimi pek anlatamıyorum. Var işte yani. Anlamını diriltmek için nutuk atmanın ötesinde yaralı olanın gönlüne yaraysa eskiden güzel olan gün, insanlar birbiri için bunu bile değiştirebilir. En azından hafifletebilir. İnsanlar bazı tanımları değiştirme kuvvetlerini hafife alıyorlar. Aslında, insan istese içinde yaşadığı kültürü değiştirir. Değiştirmese, ona yeni anlamlar getirebilir, içine olmayan bazı parçalar ekleyip, bazı zehirli kökleri kaldırabilir. Ebilir, abilir. Falan filan işte.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=dff07e4db283" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Filtresiz Günlükleri-9]]></title>
            <link>https://sule-ferah.medium.com/filtresiz-g%C3%BCnl%C3%BCkleri-9-d29a478e88c0?source=rss-22bed4e40516------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d29a478e88c0</guid>
            <category><![CDATA[search]]></category>
            <category><![CDATA[projects]]></category>
            <category><![CDATA[life]]></category>
            <category><![CDATA[humanity]]></category>
            <category><![CDATA[dreams]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Şule]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 05 Apr 2024 20:26:12 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-04-06T04:56:33.851Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*lXY4ggDv34NHaNN020WRTQ.jpeg" /><figcaption>2017</figcaption></figure><p>İnsanın yürüyeceği yollar ile ilgili geçmiş tecrübeleri, gelecek endişelerini kontrol kuvveti, olayları makul değerlendirişine göre dürüst ve yerinde tahminleri olur. Onları yan yana koyar, üst üste koyar, doymaz uzaktan bakar, doyar bir beste açar ve nihayetinde hayatı ile ilgili görüş*leri oluşmaya başlar. Bu görüşler, yetiştikçe yetişir. Dostların solukları ve nefesleri önemli ölçüde eğri çizdirir. Doğru ekletir. Zamanla zamanla insan merdivenlerinin de zeminlerinin de ilerlenebilir günlerine varır.</p><p>Bir zaman her konuda, her konu’mda ayrı ayrı uğraşmıştım. Lisede bir dostuma şunu teklif etmiştim: “işte bir hafta yalan söylüyor muyuz, buna bakalım, bir hafta düşünebiliyor muyuz buna bakalım, bir hafta insanlardan ne kadar etkileniyoruz buna bakalım, bi hafta duygularımızı yönetebiliyor muyuz buna bakalım, böyle böyle her hafta muhabbet edelim” demiştim. Tabi bunu markette cips seçerken yapınca bizi kimse çokta sallamamıştır o sırada. Şimdi o arkadaşım da bende hayatın başka sayfalarındayız. İçimde değişmeyen bir şeyler oldu ama. Pek omzun olmadığı derinler, pek kimsenin olmadığı dertlerim oldu. Bunlarda da derin bir rahatlama oldu, kimseye çok yüklendim diye gücenemedim.</p><p>Demek ki bir zaman boyunca insan, eskisinden eksildiği yerlerden geçerken, yeni mevsimlere yerleşebiliyormuş. Demek ki tel tel alevden döküldüğünde de yaşamanın başka hallerini duyuyormuş. Kendisine isabet eden ilk yarada dönmediyse, ilk anda dönmediyse, o insanın sonraki günlerdeki hatalarına hayat tahammül ediyormuş.. Yapmadığı için güzel değil, yaptığı için çirkin değil. Yolunu yürüdüğü yerdeki cehennemleri anlatsa, korksa, bahsetse ateş olup belirip, bazen yakarken, bazen de ısıtabiliyormuş.</p><p>Günler geldi, seneler geçtiğinde ancak anladım. Ardından geçmiş ayaklarıma dolandı. Niteliksiz şefkatlerimi ayırdım ve insan olmanın getirdiklerini. Yorulduklarımı. Perdeye assam kornejin “bu sıkleti kaldırsa kaldırsa bir yürek kaldırır” dediği her türlü kapanmamı türkülerle açtım, minicikken dinlediğim bestelerden. Açtım, açtım, açtım, açıldıkça açıldım ve aradım. Canı olan, can bulmuş bir arkadaş aradım. Aramayı bıraktığımda sayamayacağım kadar çoğaldılar. Baktım yaralarım aynı duruyor. Başladım sol baştan sağ ölümlerden saymaya. ‘Bu böyle oldu, bak akrep dolu bir kuyu, bak bitmez tükenmez bir hak meselesi, bak insanlığım kanıyor, bak bitmiyor başıma gelenler, bitse bende biterim bunlar yüreğime bağlı, bak işte besteler, bak işte söz yazarları, bak işte okuduğum okumadığım araba plakaları, bak işte kaybolduğum yerler’. Helak olmuş kavimlerin sit alanları gibi, kendimi gezdiriyorum. Baktım bitmiyor, Allah Allah diyorum, öyle pekte yaş almadım, pek öyle bedenim bedel ödemiş değil, pek öyle yorulmadım yetişirken, şimdi bu hafiflik neden? Bağımlı değilim, bağlı değilim. Bağ değilim. Bağ değilim ben. Çözemedim zaten onun da ne olduğunu.</p><p><a href="https://www.youtube.com/watch?v=kACi2QLNKLY">Adamlar-Yanmış İçinden</a></p><p>Beni, Rusya’nın soğuk yazarlarıyla aynı karanlıkta buluşturan, Hollandalı bir ressamın akıl hastanesinde çizdiklerine yakın hissettiren, bazen görmediğim kuyularda yorulduklarına ilk kez şahit olduklarım ve başlangıcı ölülerle konuşmanın başka hallerini deneyerek süren bu yerde, şimdi can bulanlara vardım. Ol’uşmak kolay değilmiş. Bedel ödedim. Bedel ödedim. Bedel ödedim. Parası, piyasası, ekonomisi. Bedel ödedim, ölüm ödedim. Diyet bildim yaşamayı. Parkelerin onurlarını savundum, üstüne bastığım bazı kaldırımlardan aman diledim, insan doğdum ben. Kimdi beni kendimden koparan aldım attım çıkarttım, diyemem; aldım, anladım, istemiyorsa yol gösterdim, istiyorsa başka başka hallerini aradım. Başak için toprak, öyle ziynetlenirmiş öyle ziynetlenirmiş ki, bilirmiş toprak, başaklar buraya ekilecek. Toprağım var benim, sahibi değilim, sazlıktaydım önce, kötü kokuyorum diye sevilmedim. Şimdi tarladayım, gözüm hep gökte. Hep gökte gözlerim. Ezber ettiğim düz kaldırımlarda dakikalarca arabada dört teker gibi ayaklarım iki teker göğe baka baka geçtiğim yerler şahit. Hoş, mahkeme değil burası, şahite ne hacet. Lakin ben yine de görülmekten kaçmıyorum, vicdanı olan şahit iyidir. Olmayan kaderin adaletini getirir. Kendisi batar, batmayacak günleri kaydettirir. Şahitler güzeldir. Ağaçlar da şahittir. Sessiz ve ayakta. Bodur yahut dalları semada. Ağaçlar şahittir. Kimseye vurmazlar, kalkıp acıtmazlar ancak şahittir. Söylerler, söyledikleri vardır. Ya rüzgar, ya sonbahar, ya teşnesiz koku, ya karıncalı zehir, konuşurlar. Aleme konuk oldular, yaşlarını söylediler halkalarından. İnsan yüzündeki çizgiler. Toprak. Söz.</p><p><a href="https://www.youtube.com/watch?v=2lBbcQmlfJk&amp;pp=ygURZmlrcmkga2FyYXllbCB5b2w%3D">Fikri Karayel-Yol</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d29a478e88c0" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Filtresiz Günlükleri-8]]></title>
            <link>https://sule-ferah.medium.com/filtresiz-g%C3%BCnl%C3%BCkleri-8-2f45a38e205c?source=rss-22bed4e40516------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2f45a38e205c</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[teknoloj]]></category>
            <category><![CDATA[bilim]]></category>
            <category><![CDATA[tarih]]></category>
            <category><![CDATA[uzay]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Şule]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 01 Apr 2024 22:16:21 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-02-02T21:35:02.498Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*v2R44JM7qiLxsnY74LKWMQ.jpeg" /><figcaption>..</figcaption></figure><p>Dış dünyanın bana teklifsiz gelen bir halini hiç hatırlamıyorum. Hep bir teklifi var. Bir aralık, zihniyet teklifleri ile geliyor. Bir vakit, cevabını alamadığın, cebine alamadığın şeyin peşinde delirtiyor. Bir vakit, duygu dünyanı öyle büyütüyor öyle büyütüyor, seni öyle tatlı, öyle nazlı, öyle edalı çağırıyor ki, hayatta öfke uyandıracak meselelerde bile “geçer, hiç olmadı heder etmeden, keder biçmeden geçer” dedirtiyor. Ve illa, insanın dışarıda birleştiği, bir araya geldiği, anlık gördüğü insan ile bile kendinde bir birikim oluşuyor. Bir halk görseli, toplum resmi, dostluk-arkadaşlık anlayışı, evrensel nezaketi, kurgusal yargıları, etik mazisi. Hepsi bir bir, damla damla, nokta nokta bir araya gelip insanın kendiliğine dair bir portre bırakıyor. İnsan, oraların hepsini kendi elleriyle çizmediyse, başkası eliyle, başkaların elleriyle oluştuysa yine kendi yanaklarına, alnına, gönlüne ve kararlarına inciniyor, ilk onlara vuruyor. O bilemediği yerlerden denizine dolmuş boşaltmalar birleştikçe, insan resmine bile bakamaz halde, insanların ona örttükleri altında benliğini yitiriyor.. Benlik tapmak için kurulmaz, iyi olayım amacı ile doymaz, dünyayı kontrol etmeye uğraşsa ya şakaklarını ya şefkatini ya boyalı saçlarını kaybeder. Bir insan, elini tuttuğu insan ile dünyayı kuramazsa, yalnız kendi içine kurduğu gerçeklik aleme yansıyamaz, dünyasını paylaşamadıkça da savaşları artar, kıtalarını ayrıştırıp durur. Bir uca savrulmazsa ötekine savrulur. Bir doludan, başka kardan kaçsa, ötekine tutuşur. Yanmasa sönemez, yansa dönemez. Ömür devrilir, günler birer birer yitip gider. İnsan, içindeki bitmişlikte artık sima bile seçemez olur. Kendini saran o örtülerden birini de kendisinin tuttuğunu anlar. Kendisinin yokluğuna bir elinde kendisi olduğunu anladığında, başına gelenlerin öfkesi, hüznü, kederi kalkar da, olamamış olmanın pişmanlığını bir insan teki, tek başına dünyasını yıkmadan kaldıramaz.</p><p>Anladım ki bir kez olsun, dışarıdan bir rahmet esintisi aranıyormuş. Bir dost, bir sevgi, inancın Tanrısı ya da bir şey. Bir şey, aranıyormuş. Gabor Mate’nin The Wisdom of Trauma belgeseli bende en çok bunları uyandırmıştı. Olamamayı dışarıdan vuranlar, vurduklarını bile bilmeyenler oluşturur. Vurulmuş olan ise kendi yaralarını, kendi derinliğini, düştüğü yeri kendi anlar. Kaç tane kalite insan gördüysem, hepsi düşürülmüştü. Hiç şüphesiz defalarca kez onlara çelme takılmıştı. Ancak onlar, yüreklerini bilip yüreklerine sığınmışlardı. Yalnız yara sarmış olmanın minnetsizliği ile pek âlâ yürüyebiliyorken, onlara teklif edilmiş yeni sofralara, yeni bağlara hayır dememişler. Kurarkenki tüm kabukları tül olup onları süslemişti. Cenderenin bağrında, başkasına değil, kendi bağrına yanan, orayı sorumlu tutan, orayı bilip oradan doğan insanlar kendi olmak bilincine bambaşka hallerde varabiliyorlar. Ve bu, onlar için yaşam alışkanlığına dönüşüyor. Sanki bilinçleri başka bir aleme hazırlanıyor. Burada yalnız görevlerini bilip yan yana koyuyor, kalbi ayakta mı diye sürekli yokluyor, kaç tane olayda tekliyorsa hepsini adı gibi bilip üzerinde çalışıyor ve bir diğerinde bunların izlerini görür görmez tanıyor, duramayıp tatmak istiyor. Kendisinden ileri bir ruh sofrası gördüğünde, insan nasıl edepli olunur onu da bilmiyor. Edep, adap, ahlak, eşraf. “Koy beni vitrine, anamın çeyizliği olayım” diye görünen bu kelimeler, aslında bir soyun bir soya aktarabildiği bir insanlığı saklıyor içinde. Biliyorum ki, bir zamandan sonra yaşamak, anlatmak, başka bir yaşamında mümkün olduğuna ruhlar ile yol yürümek, insanı başka bir memleketin insanı yapıyor. Vatanının burası olmadığına yemin ettiğin an, olduğun yerde, aynı dilin, aynı tavırların, aynı duvarların içinde başka bir diyarı, başka bir ufku göğüsler gibi yaşıyor insan ve hiçbir yere gitmiyor. Olduğu yerde vatansız olmanın hüznünü bağrında sakladığı karakterindeki her bir parça ile, yine de burada kalmayı seçiyor. Onları korumak istiyor. Hiç kimseye ulaşamayacak olsa bile bırakmıyor onları.</p><p>İnsanların hepsine insanlık teklif ediliyor. Hepsine. Ama yolun başında, ama ortasında, ama sonunda. Bir zorlukta, bir cenderede, bir çıkmazda, bir ferahlıkta, bir umman denizde, hiç geçmeyen bir tedirginlikte, ömür boyu neden bitmediği bilinmeyen bir kalp ağrısında, bir ölümde, bir kayıpta, bir buluşta, bir bulunuşta. İnsana insan olmak teklif ediliyor. Kalmak ise acı çekmeyi de içine alan, bazen yalnız kalmayı da, hiç kimsenin duymayacağını bile bile bu seçimleri ardı ardına sezerek, bilerek, kendi dürtülerini iterek, hor görerek bir yaşamak yoluna itiyor. İtildiği yerden insan olarak ayrılıyor. Arada yaşıyor, arada yaşamıyor gibi oluyor. Arada burada oluyor, arada eski göklerine kaçmak istiyor. Arada bağırmak, bilinmek istiyor, arada susuyor, derinliğine sarılıyor. İnsan, insan ile büyüyor ve bir toprak parçasına değil, yaşama üslubunu memleketi bilerek yaşayanlar birbirlerini buluyor. Ya neden orada olduklarını bilmedikleri bir şehirde, bir yazının kenarında, bir olmaz çıkmazda ya da herşeyin bittiği bir noktada. Ölse de yaşıyor insan, bilmese de öğreniyor. Hiç tanımadığı bir insanı bağrına alıyor, aradan aylar geçtikten sonra bir yabancı gibi anıyor. Çünkü herkes birbirinin kimse’liğiyle tanışıyor. Yalnız insanın kendi kim’ olduğunu duyuyor. Bu duymaklar büyüdükçe, serpildikçe, mevsimlerin sayısı alemi geçtikçe, daha çok insana merhaba diyor, daha çok yarayı daha kolay anlıyor ve teklifleri yerine oturuyor. İnsanlar sanıyor ki, bunlar öyle denk geldi diye oluyor. Ancak o insan, önce insan olmak yükünü yüklenmiş, sonra öyle kalmak için bin tane cehennemde yanmış oluyor. Yol, yürüyenin midir bilmiyorum, yol, geçerken incitmeyenin midir, bilmiyorum, yol hiç sahiplenilmeyen midir, bilmiyorum, yol en derin sahiplenenin midir, bilmiyorum, yol tek midir, bunu biliyorum. Yol, tarif edilmiş olan mıdır, bunu biliyorum. Yol, teklif edilmiş olan mıdır, bunu biliyorum. Yol, sürerken sana eklenen midir, bunu biliyorum. Yol, seçim yapabildiğin midir, bunu biliyorum. Yol, kaçabildiğin midir, bunu biliyorum. Yol, saklanabildiğin midir, bunu biliyorum. Yok, dönebildiğin midir, bunu biliyorum. Yol, nedir, bunu bilmiyorum.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2f45a38e205c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Filtresiz Günlükleri 7]]></title>
            <link>https://sule-ferah.medium.com/filtresiz-g%C3%BCnl%C3%BCkleri-7-11874dd4ba72?source=rss-22bed4e40516------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/11874dd4ba72</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[felsefe]]></category>
            <category><![CDATA[deneme]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Şule]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 31 Mar 2024 11:23:02 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-03-19T14:32:33.562Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*QFQaJlGOBslld2vqJbXpyQ.jpeg" /><figcaption>Bir güzel insan, bir güzel çizim..</figcaption></figure><h3>Filtresiz Günlükleri-7</h3><p>Gecenin ortasında biraz düşünceli olarak buraya geldim. Kelimelerimin tam olarak nasıl arka arkaya geleceğini de bilmeden şöyle bir yazılayım defterime bir sayfa daha.</p><p>Kaç gecedir arka arkaya geçmişimin tükenmemiş nasihatlerini arıyorum. Üç ayrı seçenek var: Ya yalnız benim hayatımda bu denli yoğun bir olaylar silsilesi var. Ya hepimizin hayatında var lakin dikkatim başka bir boyutta. Yahutta bu meseleler mesele değil, ancak yüreğim mesele aradığı için gidip gidip bunlara düştü. Üçü de mümkün, üçü de ihtimal, üçü de hakikat olabilir. Yalnız ilginç arz olan bir tarafı var: Yorumunu hangi seçenek üzerine kurarsam kurayım, anlatmaktan gocunmadığım bu safa, sayfa, sayha ve sahaflarım, anlattığım kulaklar için pek çok ayrı anlama geliyor. Ya dertlerim ağır gelip yüzler bir buruşuyor. Şöyle böyle beğenilmiyorum. Ya inanılmaz bir iltifatlar dizesine maruz kalıyor, lakin gönlümdeki meseleleri insan olmak anlamında bölüşemiyor ve daha da yalnızlaşıyorum. Ya da bazı kulaklar için bunlar duyulmaya değer oluyor, bunun da ötesine geçip birer yangınlı kandil vazifesi görüyor ve ‘hee, tamam o düşmüş, ben düğüm olmadan bu ipi çözebilirim’ güveni yükleniyor. En garibanı nedir bu meselenin biliyor musunuz? Şöyle bir bakıyorum da, yardıma koşmak, omza koşmak, derde koşmak, vakit ayırmak, bir şey yapmak, biri için bir şey yapmak kayıpları sandığımdan çok ağır çıktı. Çok ağır. Hayatın içinde, her meselede, insanların bu denli yalnız bırakıldığını görmek incitti beni. Bana ‘maşallah, sen yine yolunu bulmuşsun’ diyen insanların içindeki cevher kenara atılacak bir halde değil ki, benimkinin tek başına bir anlamı olsun?</p><p>Şimdi günleri ağırlaşan insanlara baktığımda, ne o diyorum ne bu. ‘Yalnız bırakılmış bu insan, yalnız’ diyorum. Kimi duysam, en ağır günlerden ya birisi imkan oluşturmuş, gün oluşturmuş, vakit ayırmış öyle çıkmışlar. “Bu bir insanlık suçu!” çığırtkanlığında bulunmak değil niyetim. Biri diğerine dair, insan olmak ile ilgili iyilik algısını yitirdiğinde ve bu kültürden silindiğinde ne çok insanın düştüğünü yakından seyretmek kıyımına uğradım birkaç gündür. Biliyorum, bu zorluğu yaşayan ve içinden insan olmak bağrıyla ayrılan her insanın yüreğine rahmet yağacak, o başka. Oturup ilk kez, adım atmayanları hayal ettim. Öfke ve üzüntü aynı anda, aynı anda kalbimde ve ömrümde belirdi. Öfke ve üzüntü aynı anda. Baktığımda onların da zorluklarda yalnız bırakıldıklarını gördüm. Oradan çıkarken ise farklı kararlar aldıklarını, iyilik anlayışlarının değiştiğini. Bin tane cendereden geçtiği halde insan kalmak için kendi göğsünü delenleri takdir ettim, hiç tanımadığım halde. Sima sima sayamayacağım halde soyut bir algı belirdi. Demek zorluk gerçekten insanın içindeki hakikate geliyormuş. Demek zorluk gerçekten insanın içindeki kovuklarına saklanan kötülüklerine geliyormuş. Demek gerçekten bunlar fark edildiğinde tam tersi, TAM TERSİ, yapılabiliyormuş, demek insan zerre çıkarının olmadığı meselelerde dimdik bu hayattan göçebiliyormuş. İnsanlık araştırmalarım, bitmedi, bitmeyecek. Baktığımda gördüklerim, görmek için eğildiklerim, olayım diye delindiklerim ve ısrarla üstüne basa basa değindiklerim ise yine son bulmayacak gibi: ‘Kafan karışık, imtihanların ağır, için paramparça, ya da çok rahatsın, hayatın yolunda, herşey yolunda, bil ki ikisi de değişir. Birinin yerine diğerinin ne zaman geldiğini bile anlamadan, kendini bir bataklıkta buluverirsin. Çamurun kokmuyor diye seni ayakta sanırlar. Adın sanın yok diye yaptıklarını yapmadıklarını kıymetsizlikten, kıyma bile etmez kıymıklardan bilirler. Bil ki kimsenin görmediği bir dairenin içinde, ya ahlakın geometrisinde, ya limbik sistemin matematiğinde, kendini biriktiriyorsun. Sunamazsın, sınanmadığın kimliğe bürünüp irade dayatamazsın, ya kendini bilirsin, ya da bilemezsin. Her kararında, her bakışında, her susuşunda, her salışında, her sağlığında, her hastalığında, her aşkında, her hissinde; döndüğün, kaybettiğin, eksilttiğin, artırdığın, biriktirdiğin, yorduğun, gömdüğün, yokmuş varsaydığın, bir an olsun bakmadığın bir kimlikle yaşıyorsun. Ona baktığında, onu sezdiğinde, ona dair birikimlerin sana yerleştiğinde, seni düşmemeye değil düşsen de kaldıracak bir dürüstlük ile yaşamayı, kimse anlamasa duymasa bilmese ardına düşmese bile, bir başıma bu yaşamayı yaşamak bilirim. Denedim, anlatamadım, ısrar ettim, ikna edemedim, sesimi değil, kucaklamaları yükselttim, yine de var olamadığım her göğe insanlığımı bırakmak istedim. Ben yaşadım, yaş aldım, geçtiğim karanlıkları sevdim. Tam 3–4 insanı hiç istemeden incittim. Onlar için hep başka bir mecradan güzellikler diledim. Başıma ne gelirse gelsin, umut ettim. Umudu umdum, sevdiklerim sevindiğinde onların sevinmelerini cehennemlerime teselli yaptım. Yangın yangın güldükçe içim ısındı. Ben bir gök taşıdım. Sana tavsiyem sende taşı. Yaşa. Bunu sunamazsın, çaresizlikten kelimelere kaçmış olanı susturamazsın. Sen, ancak sen olarak belirdiğinde ve bu her koşul ve şartta gizli gizli içine sindiğinde varsın ve yaşadın. Gerisi şu lügatta yanında ömrümü devirdiğim ‘laf-u güzaf’tan olsun. Hepsi mi, hepsi. Sen seni bilmedikten sonra, ensen yerinde dursa ne, durmasa ne? “Yine mi benlik meselesi?” Evet, nikah masasındaki evetinden daha emin bir evet. O bile bilmez başına ne geleceğini de, kendini bilen, bedeli ödenmez bir yaşamakla taçlandırılır. Onun da başka bir vakit tacından öperler. O eski ceketlerini sever, hazine sırtında dağıta dağıta alemi gezinir. Acı, keder onu yaşamaktan, böyle yaşamaktan vazgeçirmez. Onu insan eder. İnsan bırakır. İnsan bitirir. Tedirginliği geçmese de tebessümünü boynuna kolye eder. İncitmeden yaşamayı dersi bilmiş birisi, ağacı başka kuşu başka dinler. Sevmediği bakla önüne gelse bala batırır yine lezzet alır. Başkaca, hain, başkaca deli, başkaca yalancı, sahtekar, sözün köpeği bilinse, yani hakikaten güler. Teşekkür eder. Geçer. “Ne güzel insanların açtıkları yola girdim, feda kâr etmedi, ne bulsam da ben bulunmadan feda etsem” der. İsteyene bunlar edebiyat olmaz, isteyene yaşamak olur. Ne olsa vicdanı olan yaşamayı bilir, ne olsa kârının derdine düşen, her şeyini kaybeder. Öyle görünmese bile, öyle görünmese bile.’</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=11874dd4ba72" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Filtresiz Günlükleri-6]]></title>
            <link>https://sule-ferah.medium.com/filtresiz-g%C3%BCnl%C3%BCkleri-6-80151bc2af41?source=rss-22bed4e40516------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/80151bc2af41</guid>
            <category><![CDATA[tarih]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <category><![CDATA[kültür]]></category>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Şule]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 29 Mar 2024 19:33:09 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-03-09T10:18:28.092Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Ex8O6Phxn_i1JSn6R2vzcQ.jpeg" /><figcaption>İzmir Denizi</figcaption></figure><p>Sadece başlığını atmışım. Altı beni bekliyor. Hayatımın yürüdüğü yola bakıyorum. Bakıyorum. Bakıyorum… Epeyce şaşkınım.</p><p>Hiçbir zaman gelecek ile ilgilenip ‘onu da şu zaman yaparım’ demedim. Hatırlıyorum. Zaten yazmışım. Benim de azığım yazmak olmuş zamanla. Kendime sayfalarca ne düşündüysem onları bırakmışım. Kendimi sevmemek öğreticim olmuş. İnsanlara başvurmamak minnetsizliğim. Acı mı çektin, kendinden sar. Kafan mı karıştı, kafası karışık olanları oku. Tam kafan karışıkken oku. Çünkü onda seyrettikçe kılçığı çekecek, tüm binayı yıkacaksın zaten. Tam karan seni boğacak gibi oldu, canavar kesildi sana. Karası kendini yutanları oku. Ben Ahmet Hamdi’nin yaşadığı denksizliğe yanarım ara ara. Ne muhabbeti. Göğünü gören yok ki göğsündeki yangını sıvazlasınlar. Ummanını dere bilmişler, niye dalıp inci çıkarsınlar? Üzgünüm. Üzüldüklerim büyüttü beni.</p><p>Üzüntülerimi ya göklerden yana seçtim, ya iç dünyamda ki insanlık kayıplarından. Hiç halim olmadı kendi derdime yanmaya. Yetişecek çok insan vardı. Yaralarımı anlata anlata üşüyene ateş, uyuyana uyanıklık, kuruyana su götürdüm. Hep mi, hep. Hep götürdüm. Şimdi bu satırları yazınca bin tane psikolojik çıkarım sıralıyorlar. Birbirlerinin gönüllerini derya bir ilimle incitiyorlar. Anlamadıkları gibi teşhis, tetkik ediyorlar. Gönlün ilmi yok mu da insan olmanın ilmine başvuruyorlar? Yüreğin kitabı yok mu da, hala başka cümlelerden his çıkarıyorlar? Üzücü. İnsanlar birbirini daha rahat anlamaya başlıyor diye pek çok kez okuduğum, okudukça oluştuğum ilimden deliliğimin tescillenmesi acı oldu. Hep bir ameliyat masası muhabbetler. Hep. Yat, bir kontrol edelim, zihniyetin zehirlenmiş mi, zehirlendiyse kitap tavsiye edelim, podcast dinle, bak bu adam senin gibi insanlara konuşuyor, bak dinle.. Ben sana derdim var dedim, reçete yaz demedim. Bak kendime daldım, okyanusumun şurasında şöyle bir yara birikmiş, belki sende yaşamışsındır, bana bir şey söylersin, dertleşiriz diye anlattım. Ben sen bana yetiş demedim, şurada bir köşede benim yandığım bana ağır geldi, ikimizi de ısıtır diye anlattım, doktorluk yap demedim. Ben sen beni kendinden güzel bil diye yanmadım. Ben böyle yaşadım. Böyle yaşadım. Sana kendimi anlattım. Anlamadıysan anlamadım de. Kitaplara sığacak şeylerle benim lisanımı incitme. Anlamıyorsun, ismi yok diye yaramı delilik belleme.. Sığmıyorsam sen bana sığmazsın de, bırak. Yaranı gördüm, ama elimden bir şey gelmedi de, getir ellerinden öpeyim. Omzumda gel es istediğin zaman. Gel dünyanı anlat, varsa diyeceğim yine derim. Ama incitme. Teşhis, tetkik, kontrol hastanede yapılıyor zaten. Çayın varsa çay getir. Susuyorsam var bir bildiğim, kalkıyorsam kalkmaktan eminim, ona da gücenme. Açıyorsam bil ki insanım, saklıyorsam daha çok insanım. Sen rahat ol, yaşamaya devam et.</p><p>Bu ara düşünceliyim. Bol bol düşünceliyim. Bakınca görüyorum, hissettikçe anlıyorum. Hiç anlatmadığımın asırların dillenmesi zamanında, bu kez günümden devrilmeden geçiyorum. Galiba bir şey oldu. Anlamadığım, haberimin bile olmadığı bir şey. Ama güzel bir şey. Almadığım güzel bir haber. Almadığım halde almışım gibi huzurumu uyandıran bir şey. Uçtuğumda ‘bu kız artık uçuyor’ dendi galiba bana. Önce hep “düşeceksin, sakın gitme oralara, ceylansın, köze yatırıp yerler” diyorlardı. Şimdi ‘sen uç, bak bakalım nereye gidebiliriz, var mı gidilecek bir yer, yetişelim görelim, bize de anlat’ diyorlar. Demek, söylemek, dillendirmek, dile getirmek, konuşmak, muhabbet etmek, anlatmak, kelime seçmek, önemliymiş. Önemini anlamış insanlara düştüm. Düştümde yer de gökmüş zaten. Yine kanatlarımı çantamda tutuyorum, gerektikçe çıkarıyorum.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=80151bc2af41" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>