<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Trevor Fitzright on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Trevor Fitzright on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@t_fitzright?source=rss-ac7d616ed162------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*mM2pVjmCXmr8p77V.jpeg</url>
            <title>Stories by Trevor Fitzright on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@t_fitzright?source=rss-ac7d616ed162------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 03:50:01 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@t_fitzright/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Proeven]]></title>
            <link>https://medium.com/@t_fitzright/proeven-4ae4583bd462?source=rss-ac7d616ed162------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4ae4583bd462</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Trevor Fitzright]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 20 Apr 2019 20:10:06 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-04-20T20:10:06.797Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Ooit heb ik de Pepsi Proef gedaan. Ik denk dat het op een braderie was, maar het kan ook tijdens één of andere feestelijke gebeurtenis op het terrein van het buitenzwembad zijn geweest. Ik herinner me zon, een menigte mensen en een witte formica tafel onder een blauwe Pepsi parasol. Er was een rij.</p><p>In twee plastic bekertjes werd een minieme hoeveelheid cola geschonken. Toen ik eindelijk aan de beurt was, werd ik door de Pepsi hostesses naar de tafel geleid. “Proef,” zeiden ze. Ik proefde. De wachtende meute staarde me verwachtingsvol aan. Zou ik de Pepsi Proef doorstaan? Zou ik het <em>goed</em> hebben? Bedachtzaam liet ik de vloeistof door mijn mond kolken.</p><p>Ik voelde me kinderachtig. Verleid door twee gratis minislokjes had ik een half uur in een rij staan wachten tot het moment dat ik soldaat mocht worden in de cola-oorlog. Mijn kinnesinne kent geen grenzen, dus ik besloot het proces te saboteren en de statistieken te verpesten. Ik wees naar het bekertje waarvan ik de smaak echt smerig had gevonden. “Deze is het lekkerst,” loog ik. De gastvrouwen kraaiden van geluk. Het was de Pepsi.</p><p>Proeven heeft een functie. Als je voor een marktkraam met kaas besluiteloos naar het aanbod staart, kan het plakje komijn dat de marktbaas speciaal voor jou schaaft je over de streep trekken. “Lekker,” zeg je dan, tegen beter weten in, want je bent je al uren aan het vervelen op een markt en je voelt je flauw en sowieso is alles wat je nu in je mond kan stoppen de moeite waard, alleen al om de leegte in jezelf te vullen . “Doe daar maar een kilo van. Maar niet van dat stuk, daar is al een plakje vanaf.”</p><p>Dat laatste zeg je niet, dat denk je alleen.</p><p>Vandaag stond in de supermarkt een meisje met om haar nek een draagbare Fruitella-stellage. Proef Fruitella, stond er. Met echt vruchtensap. Ik stelde me op bij de Tampax want alleen door goed te observeren kun je columnist worden.</p><p>Proeven in een supermarkt is de meest ongemakkelijke sociale constructie die het kapitalisme ooit heeft voortgebracht. Er vindt een ruil met gesloten portemonnees plaats, waarbij de enige vereiste is dat beide partijen zich maximaal moeten generen voor de ontstane situatie. De aanbieder van het proefproduct weet dat hij inspeelt op de laagste instincten van de mensheid. Hij biedt een voordeeltje, een mazzeltje, een klein beetje gratis. Om dat mogelijk te maken heeft hij echter één vernederende voorwaarde. De gulzige proever moet het product ter plekke onder het oog van de aanbieder naar binnen werken en daar zo moeilijk mogelijk bij kijken, liefst onder het slaken van kreten als “Hmmm” en “Ik overweeg voortaan alleen nog Fruitella te kopen voor al mijn dagelijkse behoeften.” Pas als dit ritueel volledig is doorlopen mogen de wegen zich weer scheiden.</p><p>Nadat ik voldoende had gezien moest ik met mijn winkelwagen langs het Fruitellameisje om bij de kassa te komen. Ik sloeg de Fruitella af. Ik ben niet zo van de zoet.</p><p>Daarna ging ik naar de slager, waar ik te oud werd bevonden voor een plakje worst.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4ae4583bd462" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Frans Timmermans en de wereldvrede]]></title>
            <link>https://medium.com/@t_fitzright/frans-timmermans-en-de-wereldvrede-7f7f28e9fd9f?source=rss-ac7d616ed162------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7f7f28e9fd9f</guid>
            <category><![CDATA[dutch]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Trevor Fitzright]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 09 Sep 2015 09:09:55 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2015-09-09T09:09:55.378Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*FNgZm0yGYrQaHQlBRg0eiA.jpeg" /></figure><p>“Enorm bedankt dat ik deze mogelijkheid krijg. Ik ben een enorme fan van de dingen die jullie doen.” Frans Timmermans knikte vriendelijk naar de bewakers en kneep vergenoegd in zijn handen. Avond na avond bij Pauw &amp; Witteman zitten is één ding, maar hier met alle égards ontvangen worden was toch echt iets van een andere orde. Hij kon bijna niet wachten tot de deur openging en hij oog in oog stond met de, even tellen, derde, nee vierde meest machtige man van de wereld, na Oprah.</p><p>“THE PRIME MINISTER OF THE NETHERLANDS”, riep een stem, en een grote grijze meneer kwam op hem toegesneld. “Hi,” zei John Kerry, “how nice of you to join us.”</p><p>Werktuigelijk schudde Frans Timmermans de naar hem uitgestoken hand. Hij voelde zich een beetje opgelaten, want vergeleken met de handen van John Kerry waren zijn eigen knuistjes een beetje zielig klein en slap. Hij rechtte zijn rug. “I’m not the Prime Minister, I’m your colleague.” Hij wilde er nog achteraan zeggen dat zijn portefeuille Buitenlandse Zaken was, vooral omdat hij dat vloeiend in dertien talen kon doen, maar de grijze man die slechts een halve kop groter was maar zoveel voortvarender overstemde hem direct.</p><p>“I’m so glad to hear you say that. That’s pure wisdom. We are colleagues on this issue, no truer words have ever been spoken between friends.” John Kerry dirigeerde hem naar een podium, waar twee Amerikaanse vlaggen in een standaard stonden. Frans Timmermans werd benaderd door een stagiaire met een koker in haar hand die hem voor de zekerheid een vraag stelde. “Belgium, right?” Ze hield de koker omhoog.</p><p>“No, no, The Netherlands, red white and blue. We owned Manhattan once, you know.” Hij keek vergenoegd om zich heen na dit geschiedenislesje, maar John Kerry was aan het praten met twee andere ondergeschikten en de stagiaire was ongeïnteresseerd in een bak met vlaggen aan het graaien.</p><p>“Ik moet het ook nog over Prism hebben,” hield hij zichzelf voor, maar de man met het mooie grijze haar kwam weer stralend op hem toegelopen terwijl naast hem de Franse vlag op zijn kop werd opgehangen. “Ready for our picture, Prime Minister?”</p><p>Frans Timmermans wilde tegensputteren, maar wederom werd zijn kleine handje omvangen door de enorme Amerikaanse knuist. De man naast hem rook ook zo lekker. Wat een heerlijke machine was het toch ook, die democratie. Frans ontspande en keek stralend de camera in. Hij voelde zich vreemd licht in het hoofd en niet helemaal zichzelf, maar voor de rest ging alles goed.</p><p>Op het fotomoment zelf kon hij het niet nalaten om kaas te zeggen.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7f7f28e9fd9f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Frank]]></title>
            <link>https://medium.com/@t_fitzright/frank-14404a3f6e22?source=rss-ac7d616ed162------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/14404a3f6e22</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Trevor Fitzright]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 07 Sep 2015 11:55:19 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2015-09-07T18:32:27.080Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Snel herlas hij wat hij had geschreven. Hij was er zeker van dat hij geen taalfouten had gemaakt, maar soms wilde hij in alle emotie nog weleens te driftig op zijn toetsenbord rammen en nam hij met zijn iets te dikke vingers onbedoeld een extra toets mee.</p><p>Door de glazen ruit van haar kantoor zag hij Antoinette zitten, zijn baas. Die had na zijn laatste akkefietje de onhebbelijke gewoonte om plots naast hem op te duiken om in zijn scherm te kijken wat hij aan het doen was, maar ze zat nu veilig in haar eigen domein godweetwat voor domme dingen te bedenken voor de volgende editie. <em>Kutwijf. Omhooggevallen trut. Je zit op mijn plek en je weet het.</em> Hij concentreerde zich weer op zijn blog.</p><p>Het was iets over elf uur. Zijn vaste lezersschare bestond voornamelijk uit vrije geesten, dus die lagen hoogstwaarschijnlijk nog te slapen. Om de discussie aan te wakkeren besloot hij alvast een reactie te plaatsen. Hij logde in als ‘Pauline’, een van zijn pseudoniemen. Hij had haar al een tijd niet meer gebruikt dus dat zou niet opvallen.</p><p><em>Wat een heerlijk stuk weer, lieve Frank. Je weet als geen ander precies de vinger op de zere plek te leggen. Laat je niet op je kop zitten door de haters en ga vooral zo door!</em></p><p>Voor zijn geestesoog zag hij Pauline met haar laptop aan de keukentafel zitten. Hij had zich haar voorgesteld als een levenslustige brunette met glinsterende bruine ogen, een slanke taille en een flinke buste. Ze kwam net uit bed. Ze had haar haar met een klemmetje vastgezet in een slordige knot en droeg een satijnen ochtendjas. Pauline had een vriend, maar die bevredigde haar niet. Zij was op zoek naar meer, naar vulling, inhoud, naar een intiem samenzijn waar lichaam en geest volledig met elkaar verstrengeld raakten. Peinzend keek ze naar het scherm, las ze hem, dronk ze hem op met haar ogen, verlangde ze naar hem. Toen ze naar haar koffie reikte verschoof haar ochtendjas en toonde ze hem de welving van haar linkerborst. Hij zag dat haar tepels stijf waren want ze prikten door de gladde stof heen.</p><p>Ongemakkelijk verschoof Frank in zijn kantoorstoel. Hij had een erectie gekregen en hij hoopte maar dat niemand op de redactie op hem lette. Hij keek om zich heen, maar iedereen staarde naar zijn eigen scherm en sommigen waren druk aan het tikken.</p><p>Hij schaamde zich niet voor zijn opwinding, het was alleen lastig omdat hij op zijn werk zat en continu door Antoinette en haar meelopers in de gaten werd gehouden. Hij wist wat voor invloed hij kon uitoefenen op vrouwen en had daar vrede mee. Het was niet meer dan normaal dat zijn lichaam als reactie weer op die impulsen reageerde. <em>Is de natuur, doe je niks aan.</em></p><p>Vanochtend in de trein had hij ook al zo’n moment gehad. Twee gesluierde meisjes waren tegenover hem gaan zitten. De mooiste had naar hem geglimlacht, en daarna voerden ze met z’n tweeën een giebelgesprek dat hij niet helemaal kon volgen -zo goed was zijn Arabisch nu ook weer niet- maar waarvan hij vermoedde dat het over hem ging. Waarschijnlijk waren ze nieuwsgierig hoe het zou zijn om met een wereldwijze blanke man, met hem, het bed te delen. Hij deed natuurlijk alsof hij verdiept zat in zijn boek, maar hij had iedere beweging die ze maakten met grote interesse gevolgd en was het met ze eens dat het dragen van een sluier dit hele spel van uitlokken en veroveren alleen maar opwindender en geiler maakte. Net toen hij een geschikt moment had gevonden om ze aan te spreken waren ze opgestaan en hadden ze de trein verlaten. De verrotte timing van de NS had hem een wilde nacht gekost. <em>Jammer, maar zo gaan die dingen soms.</em></p><p>Hij drukte op ‘zend’ en de reactie van Pauline verscheen onder zijn blog. Daarna ververste hij de pagina een paar keer in de hoop dat er al andere reacties waren geplaatst, maar er kwam niets.</p><p>Ongeduldig trommelde hij met zijn vingers op zijn bureau. <em>Nog één dan. Wie o wie. Ah, Rachid natuurlijk.</em></p><p>Hij had Rachid bedacht toen hij een keer in een discussie over de Islam verzeild was geraakt en hij wilde bewijzen dat jonge moslims redelijke en weldenkende mensen waren die in de Nederlandse maatschappij gewoon niet zichzelf konden zijn, dat ze veracht werden om hun afkomst, en dat hun toekomst onzeker was omdat niemand ze een eerlijke kans gaf.</p><p>Rachid, zo fantaseerde hij, was een goede moslim maar had wel humor en zelfspot. Hij had zijn jeugd op straat doorgebracht, was door de handel in drugs een paar keer met de politie in aanraking gekomen en had daardoor wat ruwe kantjes, maar hij was net op tijd een ander pad ingeslagen. Hij was naar school gegaan, had ieder bijbaantje dat hij kon vinden aangenomen en had zich zelfs door een universitaire studie heen gesleurd. Als Frank aan Rachid dacht zwol zijn borst van trots.</p><p>Hij overwoog in Rachids reactie een tikfout te maken want al was hij niet racistisch -integendeel- je moest je ogen ook niet sluiten voor de realiteit. Uiteindelijk besloot hij her en der een paar nutteloze uitroeptekens toe te voegen.</p><p><em>Frank, mooi gezegd man, ik had het niet beter kunnen doen!!! Kom je binnenkort weer eens wat eten? Faat zegt dat jij de enige blanke man bent die de finesses van de Marokkaanse kookkunst weet te waarderen. Als ik niet beter wist zou ik jaloers worden hahahaha!!!</em></p><p>Gedurende de paar jaar dat Rachid en hij zogenaamd via zijn blog communiceerden waren ze vrienden geworden en kwamen ze regelmatig bij elkaar over de vloer. Hij wisselde recepten uit met Fatima en dronk tot diep in de nacht thee met Rachid. Samen bespraken ze alle brandhaarden in de wereld, maar zeker ook Nederland en de problemen waar jonge Marokkanen continu mee werden geconfronteerd. Ook al botsten hun zienswijzen nogal eens, toch kwamen ze er altijd met zijn tweeën weer uit.</p><p>‘Frank,’ zei Rachid vaak in zijn hoofd tegen hem, ‘ik beschouw je als een goede vriend. Maar wat veel belangrijker is, je bent mijn vertrouwensman en raadgever. En je weet hoe belangrijk dat soort dingen zijn in mijn cultuur.’</p><p>Dan lachte hij verlegen en volgde er meestal een broederlijke omhelzing.</p><p>Zijn zelfbedachte en almaar inniger wordende vriendschap met Rachid verleende hem en zijn blog de juiste graad van waarachtigheid en cachet, en hij was ontroerd en dankbaar dat ze vrienden waren. Hij maakte een mentale notitie dat hij later op de dag een vriendelijke kwinkslag richting Rachid moest plaatsen.</p><p>Hij drukte weer op ‘zend’, ververste de pagina nog een paar keer en gaf het toen op. Nog een reactie plaatsen zou teveel zijn op dit uur en misschien in de gaten lopen. Bovendien had hij nog werk te doen.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=14404a3f6e22" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[04:33]]></title>
            <link>https://medium.com/@t_fitzright/04-33-e9a3d9a8a92a?source=rss-ac7d616ed162------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e9a3d9a8a92a</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Trevor Fitzright]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 06 Sep 2015 10:36:24 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2015-09-06T10:47:48.244Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>‘Verdomme Hans, ik heb je nu genoeg gewaarschuwd. Laat mijn andere klanten met rust of ik flikker je d’r uit.’</p><p>‘En wie dacht je daarvoor mee te brengen, Cor?’</p><p>Hans de Vries neemt niet de moeite om over zijn schouder naar de barman te kijken, deels uit angst dat hij zijn evenwicht verliest en achterover van zijn barkruk lazert, deels omdat hij net in zo’n lekker gesprek is verwikkeld met de Amerikaanse toerist met jetlag, die nu weliswaar naar diens portemonnee grijpt om het half leeggedronken kopje koffie af te rekenen, maar die zojuist nog hevig geïnteresseerd zijn theorie over de Vietnamoorlog had aangehoord. De rest van de nachtkroeg is leeg, op twee vuilnismannen in oranje hesjes na die zich voor hun dagelijkse ronde moed aan het indrinken zijn.</p><p>‘Check, please.’</p><p>De Amerikaan staat op en loopt in een wijde boog om Hans heen. Hans probeert hem bij de arm te pakken maar grijpt op een of andere manier volledig mis.</p><p>‘The coffee is on the house,’ zegt Cor. ‘Sorry about him and have a good stay in Amsterdam.’</p><p>De Amerikaan schenkt Cor een dankbare glimlach en snelt de deur uit.</p><p>‘Een rondje van het huis, wat fideel van je,’ zegt Hans. ‘Doe mij maar een biertje.’</p><p>De straten zijn verlaten, in de verte wordt het al licht. Beteuterd kijkt Hans naar de gescheurde zak van zijn colbert, gesneuveld toen Cor hem vriendelijk doch dwingend naar de uitgang van de kroeg begeleidde. Hij hoopt dat Els het nog kan herstellen, want het is zijn lievelingsjasje.</p><p>Door de gedachte aan zijn ex-vrouw herinnert hij zich weer de belofte die hij haar enkele dagen eerder heeft gedaan. Een of andere onverlaat pist een paar keer per week in het kleine moestuintje onder de voorgevel van haar huis, en hij heeft haar toegezegd een oogje in het zeil te houden. Wankel draait hij zich om en loopt de vertrouwde route naar zijn oude woning, de bescheiden etage op de begane grond die hij in de jaren tachtig van zijn magere salaris heeft kunnen kopen en die na de scheiding door de rechter aan Els is toegewezen.</p><p>Als hij voor het huis staat is alles donker. Els ligt in de achterkamer te slapen, waarschijnlijk met die twee monsters die zij katten noemt aan het voeteneind van het bed, of erger nog, uitgestrekt op zijn plek. Hij wil aanbellen om te vragen of ze zijn jas wil repareren, maar realiseert zich net op tijd dat het nog wat te vroeg is om met verzoekjes aan te komen. In plaats daarvan bestudeert hij het kleine stukje groen naast de voordeur. Hij meent wat sla en bonen te herkennen, en hij ziet een paar tomatenplanten waarvan de minivruchten bijna rijp zijn en zachtjes roodglanzen in het ochtendlicht.</p><p>Hans ritst zijn gulp open en begint klaterend te plassen.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e9a3d9a8a92a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Welkom in Azamat]]></title>
            <link>https://medium.com/@t_fitzright/welkom-in-azamat-8bb1355cd563?source=rss-ac7d616ed162------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8bb1355cd563</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Trevor Fitzright]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 06 Mar 2015 22:52:09 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2015-09-08T17:24:15.217Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>Nadat de mensen hadden leren lezen en schrijven werd het tijd om de wereld een naam te geven. Omdat het benoemen van dingen -in een wereld waar magie zo welig tiert- een zaak van leven en dood is, werd besloten de goden om raad te vragen.</strong></p><p>Menig sappig jong geitje werd geofferd, volwassen mannen in lange witte jurken en comfortabele pantoffels hieven smeekbedes aan en er werden onuitsprekelijke dingen uitgespookt met maagdelijke meisjes, maar de goden gaven geen sjoege.<br>Sommige geleerden waren van mening dat de goden zo ver boven de mensen verheven waren dat ze hen geen duidelijk antwoord gunden. Andere wetenschappers waren er juist van overtuigd dat de goden nog aan het begin van hun evolutie stonden en simpelweg de vraag niet begrepen.<br>Er brak een filosofische discussie uit die honderden jaren duurde en duizenden levens eiste. Uiteindelijk was iedereen er het over eens dat men het niet eens kon worden over de kennelijke staat van de goden, maar wel werd er een compromis bereikt omdat beide partijen schoorvoetend moesten toegeven dat wat de goden ook met de mensheid voor hadden, de huidige toestand van de wereld niet het eindproduct kon zijn. Zo werd de naam Halfaarde overeengekomen.</p><p>De hoogste berg op Halfaarde is ongetwijfeld de Wortelpiek, zo genoemd omdat de immer in nevelen gehulde top veel uiterlijke overeenkomsten vertoont met een stevig uit de kluiten gewassen wortel. In sommige scabreuzere kroegliederen wordt de exacte vorm van de piek -na het nuttigen van de juiste hoeveelheden alcohol- vaak vergeleken met het mannelijk geslachtsdeel, maar omdat de berg zo hinderlijk in het zicht staat en er tenslotte ook vrouwen en kinderen naar moeten kijken heeft men na diepgaand overleg en ter bescherming van de goede zeden voor de naam Wortelpiek gekozen. Deze officiële naam werd in de volksmond al snel verbasterd tot <em>Wortelpik</em>, wat door de autoriteiten oogluikend wordt toegestaan omdat men allang blij is dat er bij dit naamgevingsproces geen doden zijn gevallen.</p><p>Wie aan de zuidzijde de Wortelpiek bestijgt wacht eerst een stevige wandeltocht door vriendelijk glooiende vruchtbare valleien, doorkruist met lustig meanderende klaterende beekjes die netjes en geruststellend de juiste kant op stromen. Aan het einde van deze etappe, aan de voet van de piek zelf, volgt een pittige klim recht naar boven langs de erecte schacht van de wortel. Eenmaal op de eikel aangekomen is de tocht naar beneden aan de andere zijde een stuk sneller, en voor de avonturiers die het hebben meegemaakt moet zo’n kilometerslange val langs een loodrechte bergwand een adembenemende ervaring zijn geweest.<br>Daar, in de diepte, in de eeuwige schaduw van de Wortelpiek, ligt de stad Azamat.</p><p>Algemeen wordt aangenomen dat de stichters van Azamat niet goed bij hun hoofd waren. Niet alleen ligt de stad zo diep verscholen in de schaduw van de Wortelpiek dat het er aardedonker is, bovendien lekt er uit de krochten van de berg een voortdurende stroom methaangas dat de vervelende eigenschap heeft om zich op geniepige plekjes op te hopen om dan bij het geringste vonkje tot ontploffing te komen. In een stad waar je zelfs overdag zonder fakkel de weg niet kunt vinden is dit natuurlijke fenomeen vrij onhandig te noemen.<br>De inwoners van Azamat zijn dan ook de meest onverstoorbare lieden die er op Halfaarde rondlopen. Kinderen zijn niet bang in het donker, en door jong en oud wordt een plotselinge gewelddadige explosie schouderophalend afgedaan. Hooguit wordt er geïrriteerd een wenkbrauw opgetrokken, maar dit alleen als de ontploffing het eigen huis of een geliefd drinklokaal betreft, of erger, als de baby wakker wordt.</p><p>Azamat kent twee belangrijke festivals. In midzomer, als de zon haar hoogste punt bereikt, is er één dag dat de Wortelpiek net niet hoog genoeg reikt om de zonnestralen te blokkeren en zelfs de donkerste steegjes van de stad ondergedompeld worden in een warme gouden gloed. De inwoners van Azamat trekken dan hun mooiste kleren uit en dansen naakt en drinkend door de straten in een opgewekte optocht vol warmte en levenslust.<br>Negen maanden later volgt dan het Geboortefeest, een evenement dat met minstens evenveel gekreun en gehijg gepaard gaat als de Midzomerparade.</p><p>Ja, op het donker en de ontploffingen na is het best goed toeven in Azamat.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8bb1355cd563" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Held]]></title>
            <link>https://medium.com/@t_fitzright/held-97a4b7344cfe?source=rss-ac7d616ed162------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/97a4b7344cfe</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Trevor Fitzright]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 03 Mar 2015 20:51:19 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2015-03-03T20:51:19.939Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Alles doet zeer en slapen lukt me niet.</p><p>Ze hebben me uitgenodigd op het gemeentehuis voor een huldiging. Ze zeggen dat ik een held ben. Ze zeggen dat als er meer mensen zoals ik zouden bestaan alle problemen van dit land opgelost kunnen worden. Was iedereen maar zo standvastig. Vastberaden. Volhardend.</p><p>Ik weet nog niet of ik ga. Ik denk het niet.</p><p>Overdag zit ik in mijn stoel. Het liefste zou ik naar buiten kijken, maar ik heb de gordijnen toe moeten doen omdat ze me niet met rust willen laten. Iedereen wil een glimp opvangen van de man die tien uur lang werd gemarteld zonder door te slaan, zonder te geven wat de overvallers wilden, genoeg tijd rekte zodat de politie de bank kon omsingelen en het geboefte in de boeien kon slaan. Ik wil niet dat ze me zien. De gulzige blikken die ze door de ramen werpen -de neuzen nog net niet tegen de ruit gedrukt- doen me denken aan de wanhopige ogen van de mannen waar ik mijn nieuwe status van volksheld aan te danken heb.</p><p>Alleen maar omdat ik de pincode van die stomme kluis vergeten was.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=97a4b7344cfe" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>