<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Tamaraka on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Tamaraka on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@tamaraka?source=rss-d6d4cfecdd3b------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/2*fTXsjFFTJ5iP0BvAuvKdeg.jpeg</url>
            <title>Stories by Tamaraka on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@tamaraka?source=rss-d6d4cfecdd3b------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 22:46:07 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@tamaraka/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[სპეციალური გამოშვება მომავლიდან: აჯობე ვირუსს]]></title>
            <link>https://tamaraka.medium.com/%E1%83%A1%E1%83%9E%E1%83%94%E1%83%AA%E1%83%98%E1%83%90%E1%83%9A%E1%83%A3%E1%83%A0%E1%83%98-%E1%83%92%E1%83%90%E1%83%9B%E1%83%9D%E1%83%A8%E1%83%95%E1%83%94%E1%83%91%E1%83%90-%E1%83%9B%E1%83%9D%E1%83%9B%E1%83%90%E1%83%95%E1%83%9A%E1%83%98%E1%83%93%E1%83%90%E1%83%9C-%E1%83%90%E1%83%AF%E1%83%9D%E1%83%91%E1%83%94-%E1%83%95%E1%83%98%E1%83%A0%E1%83%A3%E1%83%A1%E1%83%A1-2f672753114e?source=rss-d6d4cfecdd3b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2f672753114e</guid>
            <category><![CDATA[covid19]]></category>
            <category><![CDATA[we]]></category>
            <category><![CDATA[are-still-fucked]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Tamaraka]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 12 Sep 2020 12:25:21 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-09-12T12:32:08.438Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/820/1*nu_IcPmlAYsaYzpB9PxmYw.png" /></figure><h3><strong><em>სიახლე! ლატარიის გვარდიული ცენტრი მოსახლეობას განტვირთვისკენ მოუწოდებს:</em></strong></h3><p><em>“კოვიდმა სულ გამოაცალა ძალა ჩვენ ხალხს. დროა ხალისი დაბრუნდეს ქვეყანაში, თან სულ დაგვავიწყდა რამ მოგვიყვანა აქამდე, რამ შეინახა ჩვენი სული და გული — ეს წინაპრების სიბრძნეა! ამიტომ ლატარიის გვარდიულმა კომპანიამ, ინფლუენსერი სულიერი მამების ლოცვა-კურთხევით covid-19-სგან დაღონებული ხალხის გაბედნიერების სტრატეგია შეიმუშავა.</em></p><p><em>ცდა ბედის მონახევრეაო — ხომ გვახსოვს ეს ანდაზა?</em></p><p><em>თუ არა, უნდა გვახსოვდეს, რადგან მცდელობას პანდემიაშიც აქვს აზრი!</em></p><p><em>ჩვენ უკვე მთელი ქვეყნის მასშტაბით ჩავუშვით 10 000-ზე მეტი მომგებიანი ბილეთი და ეს მხოლოდ დასაწყისია! შეგახსენებთ, რომ ბილეთების რაოდენობა იწურება, ამიტომ იჩქარეთ, შეიძინეთ ჩვენი ბილეთი “აჯობე ვირუსს” და თუკი დამცავი საფარის ქვეშ მოთავსებული რიცხვი ინფიცირებულთა დღიური მაჩვენებლის რიცხვს დაემთხვევა, თქვენ მოიგებთ 1000 ლარს!” — აცხადებს ლატარიის გვარდიული ცენტრის ხელმძღვანელი, სპირიდონ ლატარია.</em></p><p><em>“ძალიან გახარებულები ვართ მთელი ოჯახი, ძალიან გაგვიმართლა, აი სულ შემთხვევით გავბედნიერდით, შეიძლება ესეც ითქვას. ბავშვმა მოიტანა სახლში, კი წაეჩხუბა ჩემი რძალი, რეებში ხარჯავ ფულს, საბუნიას პამპერსის ფული ვისესხეთ გუშინ მერაბიკოსგანო, მაგრამ მე არ ვერევი ცოლ-ქმრის საქმეში, წაიჩხუბებენ, შერიგდებიან კაცო, ღმერთმა ბევრი მისცეთ. ამ ფულითაც იზავენ რამეს, არ გაუჭირდებათ. ისე რა დრო მოვიდა კაცო, რას არ მოიფიქრებენ ეს ახალგაზრდები — გვიყვება ნათელა გაბადრული, თბილისიდან.</em></p><p><em>“თავიდან ვერ დავიჯერე ბებო, მახინაცია იქნება მაი რამეთქო ვიფიქრე, მაგრამ მერე ჩემმა მეზობელმა მითხრა, ტელევიზორში აცხადებენო, აი “მამაკაცის რქები” რო გადის ბებო, 8 საათზე, მაგ დროს ყოფილა თურმე რეკლამები, რავიცი აბა, მე არა მინახავს ეგეთი არაფერი, ნარგიზამ ნაღდიაო. ჰოდა მივედი მეც მაგათ ოფისში, სუ მინებში კი აქვთ ჩასმული, და ვკითხე, მართალია რაც აქ წერიამეთქი? არ მომატყუოთთქო. კიო ბებოო, მართალიაო, ფულიც მომცეს და ფოტოები გადამიღეს, ინტერნეტში დაიდებაო ესე მითხრეს, კომპიუტერში უნდა ჩაწეროო, მეტი რა გითხრათ აბა, გახარებული ვარ ძალიან.” — ამბობს ფაციკო ტარტალეტკა, რუსთავიდან.</em></p><h4><em>ლატარიის გვარდიული ცენტრის თქმით, მათ ათასობით გამარჯვებული ჰყავთ, თუმცა საზოგადოების უსაფრთხოების მიზნით ისინი მხოლოდ ორი მოგებულის ვინაობას გვიმხელენ.</em></h4><p><em>“ჩემო კეთილო ადამიანებო, არ არის ლატარიაზე ბევრი ლაპარაკი ყოველთვის კარგის მომტანი, შევარგოთ ამ ხალხს ხალისი, ინტერვიუებს მერეც მოასწრებთ” — აცხადებს სპირიდონ ლატარია.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2f672753114e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[0,(0)მკგ ბედნიერების სადარაჯოზე]]></title>
            <link>https://tamaraka.medium.com/0-0-%E1%83%9B%E1%83%99%E1%83%92-%E1%83%91%E1%83%94%E1%83%93%E1%83%9C%E1%83%98%E1%83%94%E1%83%A0%E1%83%94%E1%83%91%E1%83%98%E1%83%A1-%E1%83%A1%E1%83%90%E1%83%93%E1%83%90%E1%83%A0%E1%83%90%E1%83%AF%E1%83%9D%E1%83%96%E1%83%94-e4987da73693?source=rss-d6d4cfecdd3b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e4987da73693</guid>
            <category><![CDATA[i̇s]]></category>
            <category><![CDATA[country]]></category>
            <category><![CDATA[fucked-up]]></category>
            <category><![CDATA[mỹ]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Tamaraka]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 07 Sep 2019 20:57:43 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-10-18T20:52:18.870Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/820/1*gKz1YF4KSMpFVgjKlryonA.png" /><figcaption>ამბავი აგებულია რეალურ ფაქტებსა და მეტაფორულ რეალობებზე</figcaption></figure><p><em>თენდებოდა. გაზაფხულის სითბო მზის ჯერ კიდევ არ გამოჩენილ სხივებშიც იგრძნობოდა. მიუხედავად იმისა, რომ პირველ სართულზე ვცხოვრობდი, მერცხლების ჟივილის ხმა საკმაოდ მკვეთრად ჩამესმოდა. გაშტერებული ვუყურებდი ჩიტებს, თავისუფლებს და სიცოცხლით სავსეებს. ქუჩა დაცარიელებული იყო, თითქმის უკაცრიელი, არადა სანამ ჯერ კიდევ დაღამდებოდა, ყველა ფანჯრიდან შუქი გამოდიოდა, ალაგ-ალაგ საკმაოდ მაღალ ხმაზე აწეული ტელევიზორებისაც კი. იტალიური ეზოები მუდმივად ხმაურიანია, მაგრამ ახლა ყველაფერი ჩამოშლილიყო. ქუჩები დალაგებული, მაგრამ მტვერდადებული, ახლახანს აყვავებული მცენარეები კი უკვე ფოთლებდამჭკნარი. ადამიანი არ ჩანდა, მხოლოდ მერცხლების ჟივილი ისმოდა. ისინი მსუბუქად დალივლივებდნენ და ძალიან ახლოსაც კი, უშიშრად ჩაუქროლებდნენ ერთმანეთს.</em></p><p><em>ერთი მერცხალი ამოვიჩემე, ვაკვირდებოდი როგორ შეიგრძნობდა იმ სუფთა ჰაერს, რომელიც ჩემთვის მტვრის ბუდედ გადაქცეულიყო. მერცხალი იმაზე მსუბუქად დაფრინავდა, ვიდრე სინამდვილეში უნდა ეფრინა, ის ხანდახან იკლაკნებოდა, ზოგჯერ კი უჩინარდებოდა.</em></p><p><em>კავშირი გარესამყაროსა და ჩემს შორის სწორედ მერცხლების საშუალებით მყარდებოდა, რაც სევდანარევ ღიმილს მგვრიდა სახეზე.</em></p><p><em>ამ დროს ჩემი ბედნიერი სახე ერთ -ერთ ჩამვლელ პოლიციელს ეცა თვალში, გაღებულ ფანჯარაზე მომიკაკუნა და მანიშნა:</em></p><p><em>“- წამოდი!”</em></p><p><em>მისი სახე ისე ამაყად და ჟინმორევით დაშჩერებოდა ჩემს თვალებს, რომ მოულოდნელი შიშისგან ჯერ ხელები გავიქანე სახეში, შემდგომ თვალებიც დავხუჭე.</em></p><p><em>- წამოდი ბიჭო, — მითხრა უკვე მბრძანებლური ტონით — ვერ გაიგე?!</em></p><p><em>- კი მაგრამ მეგობარო… თვალები ძლივს გავახილე.</em></p><p><em>- აქ შენი მეგობარი არავინ არაა — უკვე ძალიან გაბრაზდა — წამოდი მეთქი დროზე შენი დედა მოვტ…</em></p><p><em>- კი მაგრამ, რა მიზეზით? — შევჰყვირე და გინება არ დავასრულებინე, არ წამოგყვებით, სანამ არ ამიხსნით რა ხდება!</em></p><p><em>- აქ მიზეზებს მე ვადგენ, რადგან გეუბნები რომ უნდა წამოხვიდე, უნდა გამოენძრიო ბიჭო — ირონიულად, მაგრამ უხეშად მომმართა უცნობმა პოლიციელმა.</em></p><p><em>- კარგით, წამოგყვებით, უბრალოდ გთხოვთ, ამიხსენით, რატომ.</em></p><p><em>- იმიტომ რომ ბედნიერი სახე გაქვს, იღიმი!</em></p><p><em>სევდიანად ჩამეცინა.</em></p><p><em>- აი კიდევ! შენ ბიჭო ხო არ გავიწყდება ვინ ვარ?!</em></p><p><em>- სინამდივლეში მე სულაც არ ვარ ბედნიერი, ღიმილიც სინანულნარევია, ნამდვილად არ მაქვს საქმე ისე, რომ ბედნიერი ვიყო.</em></p><p><em>- ყლეზე მკიდია როგორ გაქვს საქმე, ის კი იცოდე, რომ უფრო ცუდად წაგივა დროზე თუ არ გამოაჯვავ მაგ შენი სოროდან, შე სირო!</em></p><p><em>- კი მაგრამ, ბედნიერებაზე როდის მერე იჭერთ? ვეცადე დრო გამეწელა, იქნებ… თუმცა დრო აქ უკვე მკვდარი იყო.</em></p><p><em>- კანონია, კანონი! ისე ჩალპი მაგ ყლეობებში რომ ტელევიზორსაც აღარ უყურებ ხო ბიჭო?! ახალი კანონის თანახმად ღიმილი და სიცილი დაშვებულია სუფრაზე, მამა-პაპურად ქეიფისას, სადღეგრძელოს თქმისას კი შეგიძლია თამამად შემოსძახო კიდეც სიმღერა. აი პატრიარქის ლოცვა-კურთხევით ხსნილშიც შეგიძლია გაიღიმო. მაგ შენ მახინჯ სახეზე ბოზებშიც შეგიძლია აათამშო ღიმილი, მაგრამ შე პიდარასტო, ამ შენ სოროში გაბადრულ ჯდომას ვის უბედავ მეთქი, გამოაჯვი შე ნაბიჭვარო! — მხარში ხელი მაგრად ჩამავლო და ფანჯრიდან ასფალტზე ისე გადმომათრია აზრზეც ვერ მოვედი.</em></p><p><em>მანქანაში ჩამტენა. მხოლოდ ახლა მივხვდი, რომ მციოდა, ან შეიძლება უბრალოდ ციოდა და რამდენიც არ უნდა მცმოდა ვერ გავმთბარიყავი. საჭმელიც არ მეჭამა კარგა ხანს, მხოლოდ ორი ღერი სიგარეტი მეგულებოდა გახუნებული შარვლის ჯიბეში. დრო არ გადიოდა, თითქოს ვგრძნობდი თმა როგორ მიჭაღარავდებოდა, პირი მიშრებოდა, უფრო მეტად მაკანკალებდა, ფიქრისთვის დრო აღარ მრჩებოდა.</em></p><p><em>- ახლა აღარსად გვეჩქარება, შეგვიძლია წითელზეც გავჩერდეთ — კმაყოფილებით წარმოთქვა უნიფორმიანმა უცნობმა, შუქნიშანზე შეაჩერა და სიგარეტს მოუკიდა.</em></p><p><em>-შეიძლება მეც მოვწიო? — თვალის თვალში გაყრის გარეშე ვკითხე.</em></p><p><em>-შე ნაბიჭვარო, ვერ გაიგე რომ დამთავრდა შენი კაიფი, ახლა შეგიძლია იმითღა იკაიფო როგორ მოიტყვნები.</em></p><p><em>კანკალმა მომიმატა, მერცხლების ჟივილი ისევ ჩამესმოდა, მაგრამ უკვე ყრუდ. მივხვდი, რომ ნელ-ნელა თენდებოდა, ქალაქის გაცოცხლების იმედი მომეცა, ადამიანების გამოჩენის იმედი მომეცა, სამართლიანობის აღდგენის იმედი მომეცა.</em></p><p><em>მანქანის ფანჯრიდან სამიკიტნოდან ახლადგამოლაგებული ხუთიოდე ბიძერი დავლანდე, უფრო სწორედ თავიანთმა მრავალჟამიერმა დამალანდვინა. უკან ქალბატონები მოჰყვებოდნენ, ქუსლიან ფეხსაცმელებსა და ბრჭყვიალა კაბებში, თუმცა მათი არამცთუ სახე, არამედ მზერაც კი წარმოუდგენლად ნაღვლიანი იყო. გამაძღარი მამრები ხარხარით, შემოძახილებითა და ბარბაცით ჩალაგდნენ დიდ ჯიპებში, დაღვრემილმა მანდილოსნებმა კი ზანტად, ფეხის თრევით დაიკავეს ძვირადღირებული მანქანების უკანა სავარძლები.</em></p><p><em>- ქალები რატომ არ არიან ბედნიერები? — გაკვირვებისგან ვკითხე პოლიციელს, რომელმაც ჯერ ისევ ჩაუმქვრალი სიგარეტი დაბურული მინიდან გადასტყორცნა.</em></p><p><em>- იმიტომ, რომ ქალები არიან. ისედაც დაქცეულია თქვენნაირებისგან ეს ქვეყანა, ახლა მაგათი პარპაშიღა გვაკლია, ქალი სიცილისთვის არარი შექმნილი შე პიდარასტო, არ გაგიგია?</em></p><p><em>- მაგრამ კანონის თანახმად ქეიფის დროს ხომ დაშვებულია ბედნიერი სახე? — გამიკვირდა.</em></p><p><em>- ქეიფი და საიამოვნება კაცის საქმეა, აი ეგ ბოზები მაგისთვის არ გაჩენილან, გაიღმებენ? დედაც მოეტყვნებათ, ისედაც მაგ პატრონმოტყნულებს.</em></p><p><em>- და ამ კაცებს რაღა აქეიფებთ ამ დილა ადრიან, ნუთუ მათი სამსახური… აღარ გავაგრძელე, მეგონა პასუხს ვერ მივიღებდი.</em></p><p><em>- იცი რა აქეიფებთ შე ყლეო?! მათი სამსახური შეინნაირებისთვის და შენზე უარესებისთვის ჭკუის სწავლება და არ სწავლის შემთხვევაში განადგურებაა. ამ სისხამ დილით შემოვლაზე უკვე 3 პიდარასტს მოუღეს ბოლო და იმათგან ერთს იცი რა უქნეს? — გაბადრული სპეტაკი ბოროტებით აღვსილ ღიმილში კბილების საზარელი ჭრაჭუნი ისმოდა.</em></p><p><em>- რა უქნეს? — ნახევრად ცნობიერებადაკარგულმდა ამოვილუღლუღე.</em></p><p><em>- რადა, მაგ ერთ ყლეს, მაგის დედის მუტელი რომ მოვტყან, თავი ქალი ეგონა, ჰოდა ასწავლეს როგორია კაბის ზედ შემოხევა და ქალის ტუფლის ქუსლით თვალების ამოთხრა…</em></p><p><em>ცრემლები ვეღარ შევიკავე, მაგრამ შევეცადე იმ წამსვე მომეწმინდა, მხოლოდ აუტანელ მტვრევას ვგრძობდი და გამაყრუებელი შიში მხრავდა. <br>- კი მაგრამ, და თქვენ? ნუთუ… ეს ხომ დანაშაულია… — ლაპარაკის უნარი წამერთვა.</em></p><p><em>- დანაშაული უფლის მიწაზე კაცის მიერ ქალის ფეხსაცმლით სიარულია, შე მართლა სირო, შენი დედაც მოვტყან!</em></p><p><em>ცაც და ჰაერიც სხვანაირი გამხდარიყო. მაშინ, როცა ჩემი გული ჯერ კიდევ ოცნებებით ივსებოდა, ლაჟვარდისფერ ცაზე თეთრი კლაკნილი ღრუბლების ხაზების ყურება სამარადჟამო სიმშვიდეს მმატებდა. როდესაც მზე ხან ვარდისფერ, ხანაც ოქროსფერ ტონში იღებებოდა, თითქოს ნახევრად ანთებულ შუქთა ჭიდილი მიძინებულ სიხარულს აღძრავდა ჩემში.</em></p><p><em>ქუჩებში კვლავ კანტიკუნტად თუ მოჩანდა ხალხი. მათი სახეების გარჩევა რა თქმა უნდა შეუძლებელი იყო. უცბად, საიდანღაც მცირეწლოვანი ბავშვის ხმა მომესმა, შემდგომ კი თვალიც მოვკარი. სამ წლამდე პატარა, ბავშვური კისკისით მისდევდა იქვე მოგოგმანე მტრედს; ფრინველიც არ იშურებდა, სხარტი გოგმანით წრეებს უვლიდა ტროტუარს, იცოდა, რომ მის უკან ბედნიერი სახე მოჩანდა.</em></p><p><em>-თქვენ დილის სიჩუმეს არღვევთ!- არსაიდან გაჩნდა ქვეითი ოფიცერი.</em></p><p><em>-მაპატიეთ, ახლავე, ახლავე ავიყვან ხელში — ახალგაზრდა დედა გაფაციცებით მივარდა ბავშვს, ხელში აიყვანა, სახით თავისკენ, თავისი შარფი შემოახვია და გულზე მჭიდროდ მიიკრა.</em></p><p><em>-თქვენ დილის კანონი დაარღვიეთ, დანაშაული უნდა გამოისყიდოთ — ხმის აუკანკალებლად, მონოტონური სიმშვიდით წარმოთქვა ქვეითმა ოფიცერმა.</em></p><p><em>-ის ხომ მხოლოდ რამდნეიმე დღეში ხდება სამი წლის ბატონო, გთხვოთ მოგვიტევოთ, ახლავე გავუყვებით სახლის გზას, მე უბრალოდ მისთვის წამალი უნდა მეყიდა, მარტო ვერ დავტოვე, ხომ გესმით, მაპატიეთ … — ცრემლნარევი ხმით ევედრებოდა ახალგაზრდა დედა პოლიციელს.</em></p><p><em>- ქმარი სად გყავთ? — პოლიციელის შეკითხვაში სიბრაზე უფრო მეტი იგრძნობოდა თუ ინტერესი ვერ მივხვდი.</em></p><p><em>- იცით, მიქაელის მამა… იცით, ჩვენ… მას შემდეგ რაც მიქაელი გაჩნდა… იცით, მიქაელს მე ვზრდი. იქნებ მაპატიოთ, გპირდებით, აღარასდროს მივცემ უფლებას მიქაელს რომ მტრედებს დაედევნოს.</em></p><p><em>-შვილი ქორწინების გარეშე გააჩინეთ? — თითქოს ჩუმმა, მაგრამ გაშლეგებულმა ღიმილმა ჩაუელვა პოლიციელს</em></p><p><em>-მიქაელი… იცით… მან მანამდე დამტოვა, სანამ მიქაელი გაჩნდებოდა… — დედამ უფრო მძლავრად მიიკრა მიქაელი გულზე.</em></p><p><em>-წამომყევით! მანქაში ჩაჯექით! — უბრძანა აცრემლიანებულ ქალს პოლიციელმა</em></p><p><em>-გთხოვთ, არა… გთხოვთ… მიქაელი ავადაა, მას ახლა მკურნალობა სჭირდება, გთხოვთ, მხოლოდ ახლა მაპატიეთ და…</em></p><p><em>-უმამოდ, თქვენნაირ ბოზთან დასჭირდება მკურნალობა, აბა რა — აგდებულად ჩაიცინა ოფიცერმა და თვალებით ანიშნა მანქანისკენ აეღო გეზი სიცივისგან და შიშისგან ერთდრულად აკანკალებულ ახალგაზრდა დედას.</em></p><p><em>მიქაელი ტიროდა, ხმამაღლა ტიროდა, ჩაბჟირდა თითქმის. მიქაელის დედა კი ჩუმად, მდუმარედ უახლოვდებოდა პოლიციის მანქანას, თუმცა მისი ცრემლები ბოლო ხმაზე გაჰკიოდნენ.</em></p><p><em>-კი მაგრამ, რატომ ან სად მიჰყავს ეს ქალი? — შეშფოთებისგან აღმომხდა ჩემდაუნებურად — ბავშვი უნდა გაასამართლოს?</em></p><p><em>ხარხარებს.</em></p><p><em>უფრო მეტად ხარხარებს ოფიცერი.</em></p><p><em>-კი მაგრამ? ბავშვი უნდა დაისაჯოს? — კანკალი მიმატებს, ხმა მიწყდება…</em></p><p><em>-შე ყლეო, გასამართლებით უნდა გაასამართლოს, ოღონდ ბავშვი კი არა, ის ბოზი — ხარხარს უკლებს, მაგრამ ახლა სიამოვნებას დებს მასში და თან აყოლებს — ის ბოზი უნდა გაასამართლოს, და თან იცი როგორ?</em></p><p><em>-როგორ? — კანკალისგან ძლივსღა ამოვიღე ხმა</em></p><p><em>-როგორ და უნდა მიარჭოს შე ყლეო, ისე როგორც შენ მოგარჭობენ თუარ შეეშვები ბლუყუნს, შე სირო — კვლავ ხარხარით მიპასუხა ოფიცერმა, შემდგომ კი გაზს ფეხი დააჭირა და მანქანაც ელვისებური სიჩქარით მოსწყდა ადგილს.</em></p><p><em>განყოფილებას მივუახლოვდით. შესასვლელთან 4 ოფიცერი გამეტებით ურტყავდა ერთ ოთხად მოკუზულ კაცს, რომელსაც სისხლისგან სახე აღარ უჩანდა, მაგრამ მაინც ხელების აფარებას ცდილობდა ყოველ ახალ წიხლზე.</em></p><p><em>-მეც ასე უნდა მცემოთ? — უკვე მოურიდებლად, ხელჩაქნეულმა ვკითხე პოლიციელს.</em></p><p><em>-ამ ცისფერთვალება პიდარასტს იცი რატომ ურტყავენ? — მკითხა მან ისე, რომ თითქოს მართლა აინტერესებდა ჩემი პასუხი.</em></p><p><em>-ალბათ მასაც ღიმილი გაეპარა სახეზე — კვლავაც ხელჩაქნეულმა ვუპასუხე.</em></p><p><em>- არა შე ყლეო, ამ პიდარასტს იმიტომ ადენენ სისხლს რომ ცისფერი თვალებით დაენძრევა აქ, ნამდვილი კაცების გვერდით!</em></p><p><em>-კი მაგრამ, მოიცა ეგ როგორ, კი მაგრამ…</em></p><p><em>-ამას დაამსგავსეთ დღეს ჩვენი ქვეყანა, ამას — ჩაიბურდღუნა და მანქანიდან გადმომათრია…</em></p><p><em>განყოფილების შესასვლელთან რამდენიმე ოფიცერი დავლანდე, არაფერი უთქვამთ ჩემთვის, მხოლოდ შორიდან დამცინეს და ერთმანეთს ჩემზე ანიშნეს.</em></p><p><em>ოთახში შევედით. იგი სავსე იყო სიცარიელით. და აი, ეს ორი ოფიცერიც გამოჩნდა, ისინი ოთახში ამაყად შემოვიდნენ, კუთხეში მიმაყენეს და კედლისკენ შემაბრუნეს.</em></p><p><em>- გაიხადე! — მითხრა ერთ-ერთმა მათგანმა.</em></p><p><em>თვალები დავხუჭე.</em></p><p><em>ვერ ვხვდებოდი, კიდურები არ მემორჩილებოდა თუ გონება.</em></p><p><em>არ შემეძლო ამის გაკეთება, ვერ შემეძლო, არა, არა, არა!</em></p><p><em>რატომ, რატომ ხდებოდა ეს ჩემს თავს!</em></p><p><em>ნელ-ნელა ვიგრძენი თუ როგორ მიახლოვდებოდა იმ ორიდან ერთი, ვიგრძენი როგორ მიშიშვლდებოდა სხეული და როგორ უფრო და უფრო მციოდა იმ ტანზე, რომელიც მე აღარ მეკუთვნოდა.</em></p><p><em>შემომატრიალეს.<br>ჩემ წინ მაგიდაზე ხელბორკილები და ფურცელი იდო, ფურცელზე კი დიდი ასოებით სიტყვა “ბ ე დ ნ ი ე რ ე ბ ა” ეწერა, რომელიც კოხტად დაკეცეს და ჩემი შარვლის უკანა ჯიბეში ჩამიდეს.</em></p><p><em>მომისაჯეს. <br>ინსტიქტურად საათს ავხედე, რომ წლები თვეებში, თვეები დღეებში, დღეები საათებში, საათები წუთებში, წუთები კი წამებში გადამეყვანა, რადგან როგორმე დასასრულამდე დარჩენილ დროზე მეფიქრა, მაგრამ საათი გაჩერებული იყო.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e4987da73693" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Glitches on the weird timeline]]></title>
            <link>https://tamaraka.medium.com/glitches-on-the-weird-timeline-187367681046?source=rss-d6d4cfecdd3b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/187367681046</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Tamaraka]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 07 Sep 2019 18:40:43 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-09-07T21:21:43.299Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/820/1*2XuFLzL3jCupHmABkvcMMg.png" /></figure><p><em>ქალაქი ცოცხალი ორგანიზმია, რომელიც მაკრო დონეზე სამი მთავარი კომპონენტისგან შედეგბა. ესენია: ბუნება, შენობები და ადამიანიანები. ამ სამი ცოცხალი და არაცოცხალი კომპლექსური ორგანიზმების უერთიერთქმედება კი მიკრო დონეზე წარმოშობს მიღებული დინამიკის ტრანსფორმაციის მოთხოვნილებას.</em></p><p><em>ქალაქს აქვს ემოცია, შესაძლებლობა და მოთხოვნილება გასცეს ადამიანებზე სხვადასხვა სახის დინამიკა, რომელიც ისევ და ისევ მათგან აქვს შესისლხორცებული.</em></p><p><em>გლიჩი (glitch), როგორც ციფრული მიკროსქემის წუნი, რომელიც თავის თავს აკორექტირებს, წააგავს ქალაქის კონცეფციას. ქალაქიც, თავისი არსით ლაივ სისტემური და იდუმალი ელემენტია. ამ მაკრო კონსტრუქციის არსებობისთვის საჭიროა რომ მიკრო ობიექეტებმა გარკვეული კანონზომიერებით იმუშაონ, თუმცა ცოცხალისა და არაცოცხალის დუო უკვე სისტემური ერორია, ამიტომ თუ ქალაქის ლაივ-ელექტრონულ ვერსიას გავხსნით, დიდი შანსია სწორედ იმ წამს ქალაქმა გაგლიჩოს.</em></p><p><em>ქალაქის გლიჩის სტრუქტურა დამოკიდებულია ქალაქის დინამიკაზე და გვატყობინებს მის ყოველდღიურობაში შემავალი სხვადასხვა ობიექტების ელექტრონულ პულსაციას.</em></p><p><em>თქვენს წინაშეა სამი ქალაქი. ერთმანეთისგან ძალიან განსხვავებული სუნთქვის მანერით, როგორც ლაივში, ისე პროგრამული ბაგის წინააღმდეგ.</em></p><blockquote>აბასთუმანი.</blockquote><blockquote>საბჭოთა არქიტექტურასა და შერეულ ტყეში აღმოცენებული მეოცე საუკუნის ურბანული კულტურის ელექტრონული გულისცემა იგრძნობა ქალაქის თითოეულ უჯრედში. ფოთოლს, ბეტონსა თუ ადამიანს აერთიანებს ალგორითმი, რომელიც გამძაფრებულ სიმშვიდეზეა პასუხისმგებელი, თუმცა ამ სიმშვიდეს დისტოპიური კოლაფსი უდევს საფუძვლად, რომელიც ელექტრონულ რენტგენზე წერტილოვან სახეს იძენს.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*M9AGtSUqf_TVW8evzM8p7A.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ldJ6Eruc_sAEsRWJJdT3gw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*O2WqMhMj3NCDdruvy__hRw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*A-bspE1t150lZ76gJrnIXw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*WnFhxeMkd1Dq8XLEtShI2Q.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Zq_N73R6TNTKo3H0Z0X98g.jpeg" /></figure><blockquote>თბილისი.</blockquote><blockquote>მჭიდროდ დასახლებულ ქალაქზე ზედმეტად მკვეთრად აისახება ისტერიკული რეჟიმი, რომელიც აქტუალურია როგორც ლაივში, ასევე მისი ელექტრონული ველით დამუხტვისას. შენობები უნებართვოდ ისრუტავენ ნებისმიერი სახის ენერგიას, გარდაქმნიან მათ ბეტონის ნარჩენებად და პასუხად თავიანთ მშფოთვარე გამოსხივებას ავრცელებენ გარშემო. ეს მოძრაობა ელექტრონული სახითაც კი იმდენად ტოქსიკურია, რომ სუსტი სისტემური ბაგიც თვალისმომჭრელ კაშკაშს იწყებს. ეს გადარჩენისთვის ბრძოლის სიმბოლოა. მათ შემყურე თბილისის ცა კი ხშირად ბაძავს შენობებს და ცდილობს თბილისის ენერგიით დატენვას, მაგრამ ამ ენერგიის სპეციფიკურობიდან გამომდინარე, ის მხოლოდ სწორხაზოვან გაელვებად ირეკლება შავი მტვრის ნისლით შემოსილ ჰორიზონტზე.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Mz1olL4IHCGFuR6NRqxLiQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*rWQemYASg-gbeAT-CDCTmg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*CcUY6oqFtEC-jh67Pc2SxA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*uJQXV_RgxZHBbMoveNitsw.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*DH1-HOYjSyzyRQxrnt1dhA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*vESv83c3_fRfhIm8H5rnpQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*y0jEDPC5UFbUPsdGvb33jg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*yRfKA1WAzN2rSOGQODOcdg.jpeg" /></figure><blockquote>ამსტერდამი.</blockquote><blockquote>უსასრულო სიმშვიდის აბსტრაქცია. სიმშვიდის, რომელიც იმდენად სტაბილურია, რომ შეიძლება თავისივე სიმშვიდეში ჩაგკარგოს. თითქოს ვიღაცამ ააწყო ფაზლივით და მის თითოეულ დეტალში სიმშვიდე ჩააქსოვა. მატერიამდე დაყვანილი ეს შეგრნება ისეთი ძლიერია რომ ამ ქალაქის გლიჩიც რაციონალური და თანმიმდევრულია, ისეთი რომელსაც არც ელექტრონული აპოკალიფსის ეშინია.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*iAHG-X3QngKH-0iWZFr9Xg.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*bp0xYeVPixw-rfx00sbMvQ.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*amma_Ef2V0xHUDCiTLQs5g.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*inaC0aQIfAsOBjzrECP-gA.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*G27E30_7QFY4UoJ2MI7IAA.jpeg" /></figure><p><em>*All photos are captured and edited in high condition of low tech&amp;high life, aka homemade AI.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=187367681046" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[მალაიზიური ლეგენდა]]></title>
            <link>https://tamaraka.medium.com/%E1%83%9B%E1%83%90%E1%83%9A%E1%83%90%E1%83%98%E1%83%96%E1%83%98%E1%83%A3%E1%83%A0%E1%83%98-%E1%83%9A%E1%83%94%E1%83%92%E1%83%94%E1%83%9C%E1%83%93%E1%83%90-447064df93de?source=rss-d6d4cfecdd3b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/447064df93de</guid>
            <category><![CDATA[sex]]></category>
            <category><![CDATA[rock-and-roll]]></category>
            <category><![CDATA[drugs]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Tamaraka]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 25 Aug 2019 01:37:22 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-08-25T01:37:22.217Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/820/1*hdE0SMfefwbngxFN2tELgA.png" /></figure><p><em>არსებობს 3 წესი, რომელიც კლუბიდან გამოსვლისას უნდა გაითვალისწინო:</em></p><p><em>1) — ტაქსი ხომ არ გნებავთ? — ამაში არ ჩაჯდე.</em></p><p><em>2) ტანში მტვრევას არ აყვე, დაგაგდებს.</em></p><p><em>3) არ ჩახედო ცას თვალებში.</em></p><p><em>ძველ მალაიზიურ მითებში ბევრი თქმულა ცების მიერ სულების მოპარვის შესახებ.</em></p><p><em>ცებს ოდიდგანვე ჰქონდათ face recognition-ები.</em></p><p><em>და თუ მძვინვარე ღამის შემდეგ, შენს პირველ მზერას ცას სტყორცნიდი, ის კი ამოგიცნობდა, როგორც იმ ღამის ცოდვილს, შენი სული პირდაპირ ცაში ადიოდა თვალებიდან.</em></p><p><em>ამ დროს ღრუბლები ცისფერ სიკაშკაშეს ასხივებდნენ.</em></p><p><em>რავი, ალბათ მაგიტომაა ფილმებში სამოთხის კარის სიკაშკაშეც მაგ ფერებში აღწერილი. ხო იცი, მითებს დაეჯერება.</em></p><p><em>ოღონდ სამოთხე მოგონილი თემაა, ცების გოთვერანობა გაიასნებული.</em></p><p><em>მას შემდეგ, რაც შენი და ღრუბლების eye contact შედგება, ვარდისფერ ცაზე გაჭენებული სიკაშკაშეები ნელ-ნელა ისევ ფითრდებიან და საწყის ფორმას უბრუნდებიან.</em></p><p><em>ამას მალაიზიაში ცების რეიდებს ეძახდნენ თურმე.</em></p><p><em>რეიდებს შორის ყველაზე უმტკივნეულო სწორედ ცების რეიდები უნდა იყოს. ცოდვილი ღამის ფაქტი გიდევს? არ ახედავ და ეგაა, მაგრამ ჩვენი თავშეუკავებლობა კიდევ უფრო კაშკაშაა, ვიდრე თავად მენტი ღრუბელი.</em></p><p><em>არის ერთი დეტალიც. თუ მაგარ ხოდზე ხარ, შეიძლება ღრუბელი აქეთ აცდუნო და ჩაისახლო. ეგეთებიც მომხდარაო, ამბობენ.</em></p><p><em>და თუ მაინც და მაინც კლუბიდან გამოსულს მოგინდა ბედის გამოცდა, სათვალე გაიკეთე, მობილური მოიმარჯვე და გადაუღე ცას.</em></p><p><em>DONE!</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*lHZAMz1z64JjCQPLBTPDqg.jpeg" /><figcaption>გადაღებულია კლუბიდან გამოსვლისას</figcaption></figure><p><em>რა მაგრად გადარჩენილხარ.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=447064df93de" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[შიგ უბის წიგნაკში]]></title>
            <link>https://tamaraka.medium.com/%E1%83%A8%E1%83%98%E1%83%92-%E1%83%A3%E1%83%91%E1%83%98%E1%83%A1-%E1%83%AC%E1%83%98%E1%83%92%E1%83%9C%E1%83%90%E1%83%99%E1%83%A8%E1%83%98-6ea5ca7d6c0c?source=rss-d6d4cfecdd3b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6ea5ca7d6c0c</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Tamaraka]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 24 Aug 2019 22:59:27 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-05-14T19:04:26.029Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>ყველა კორპუსში ერთი უბის წიგნაკია, რომელიც არავინ იცის სად არის დამალული. მთავარია, რომ ის კორპუსს არ სცდება. წიგნაკიდან პირველი გვერდი უხეშადაა ამოხეული, კორპუსის ისტორია ადვილად რომ დაიწეროს.</em></p><p><em>უბის წიგნაკში ყველაფერი წერია, რაც ამ კორპუსში ოდესმე მომხდარა. ერთ დღესაც ის ჰოლოგრამასავით გადაიშლება და მოყვება კორპუსის ისტორიას. გააჩნია ვის შეეძლება მისი დანახვა.</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*nWPEe2xHX_vnyY5ZyzU0ew.jpeg" /><figcaption>წონასწორობა დაცულია</figcaption></figure><p><em>კორპუსში იმდენივე გიჟი უნდა ცხოვრობდეს, რამდენიც ნორმალური, წინაღმდეგ შემთხვევაში ის წონასწორობას დაკარგავს და გადაიხრება. <br>რატომ არის, რომ რაც შენ სახლთან ახლოსაა, იქ ღამის სიბნელესაც არ უკრთი, თითქოს ყველაფერი კარგადაა და არაფერია საშიში.</em></p><p><em>ჯერ გვასწავლიან, მერე კი ჩვენით ვირჩევთ რისი უნდა გვეშინოდეს. შიში თან გვაძლიერებს, მაგრამ ამავდროულად გვანგრევს და მიაქვს ჩვენს გონებაში სანახევროდ შენახული მეხსიერება. სწორედ შერჩევითი შიშებით, რომლებიც ფოლკლორივით გადმოგვეცემა, აიხსნება საზოგადოების მთელი შერყეული ფსიქიკა, კორპუსებს რომ აერთიანებს.</em></p><p><em>აი მაგალითად, გიჟების ეშინიათ ხოლმე როგორც წესი, მათი შიშით ბავშვებს მშობლები შებინდებისას გარეთ არ უშვებენ. გიჟებთან გამოლაპარაკებას პატარებს უკრძალავენ. გიჟს გამოწოდებული არ უნდა გამოართვა, არც შეხედო, მოერიდო, მაგრამ თუ გიჟი შენი მეზობელია? და თუ საერთოდ ნახევარი კორპუსი გიჟია, მაშინ რას შვები, გარეთ არ გადიხარ? მშობლები შენი აივნის კარებს ღამ-ღამობით ბოქლომს ადებენ იმის შიშით რომ გიჟი მეზობელი არ გადმოძვრეს?</em></p><p><em>არა. შენ ცხოვრობ, ძალიან მარტივად და სახალისოდ.</em></p><p><em>შენ იცი, რომ შენი ჭერის მეორე მხარეს გიჟი დააბიჯებს, რომელსაც უკვე წლებია გარეთ არ გამოსულა, მაგრამ ერთხელ თურმე მეზობლის აივანზე გადაძვრა. მასზე დადის ლეგენდები რომ არ აქვს შუქი, გაზი და სავარაუდოდ წყლის გადასახადსაც არ იხდის. მაგ დროს კი არ ვიცი რა ხდება, წყალს გიკეტავენ? მგონი ამას დიდი მნიშვნელობა არ აქვს.<br>გიჟი სანთლებით ცხოვრობს. წარმოიდგინე, ერთი არასწორი გაფაჩუნება, გადატრიალებული სანთელი, ხანძარი, მსხვერპლი, შენ კიდე ერთი ჭერი გაშორებს, მაგრამ მშვიდად გძინავს, თითქოს არც არაფერი.</em></p><p><em>ყველა გიჟი ინდივიდუალური გიჟია.</em></p><p><em>ისე, ესეც რა სიმძაფრეა. არიან ტიპიური და ატიპიური გიჟები.</em></p><p><em>საწყალი, დაბერებული მოხუცი კაცი, რომელსაც სკლეროზი აქვს და პატარა გოგოებს სადარბაზოში კამფეტებით მისდევს ლიფტამდე რომ გამოიჭიროს, სიბერეში გაგიჟებული გიჟია, ანუ სამეზობლოს მიერ ნორმალურ გიჟად წოდებული, მეზობლების მიერ სიყვარულით მოხსენიებული, დაბერებული და დაჩაჩანაკებული. ეჰ, რა კაცი იყო ვთქვათ და ნოდარი;<br>ვიღაც ქალი კი, რომელიც ყოველ შაბათს პეროგს აცხობს და სამეზობლოს არ უშეარებს, ცოტა უფრო უკარება გიჟია, დიდად სითბოთი რომ არ მოიხსენიებენ. <br>იყოს და ჭამოს პეროგი მარტომ.</em></p><p><em>გიჟები ზევით, გიჟები ქვევით, სადარბაზოში მორბენალი ვირთხები, დაბლა სუბტროპიკული ბაღები, მკვდრების აჩრდილებით, აფხაზეთის ომში დაღუპული ადამიანების წარწერები ხეებზე, პალმების და ვაზის ერთმანეთში გადახლართული ფოთლები. მგონი სრული სიგიჟეა. ასეთ ისტორიებზე წესით ლეგენდები დადის ხოლმე, მაგრამ ჩვენი სოციუმისთვის ეს ყოველდღიური რეალობაა, დაახლოებით ისეთი, როგორც “ამოდი ჭამე და ჩადი ისევ.”</em></p><p><em>თვითონ სამეზობლოს კონცეფციაც მომენტებში მაგარი სიგიჟე მგონია, თან სიგიჟე კანონებით, გინდა თუ არა, მეზობლის შემოწოდებული ხაჭაპური რომ ყველავარიანტში იჭმევა.<br>ვის შეუძლია ამ ყველაფრის აღწერა უშეცდომოდ? <br>რა შეიძლება იყოს ობიექტური ამ მსჯელობაში?</em></p><p><em>ისევ და ისევ კორპუსი.</em></p><p><em>ბეტონის დიდი ნაფოტი, რომელშიც ცხოვრობენ გიჟები ნორმალურების კანონებით და პირიქით.</em></p><p><em>და თუ ვინმეს მოუნდება შეიტყოს ზუსტი ისტორია, ან გამოიკვლიოს წარსული, ან უბრალოდ გაერთოს სხვების სიგიჟეზე, კორპუსს უნდა მიაკითხოს. კორპუსი კი ფარდას ახდის თავის უბის წიგნაკს, რომელშიც მისი ყველა ისტორია წერია. კორპუსს ყველა კადრი აქვს ჩაბეჭდილი. უბის წიგნაკიდან რაღაცების ამოშლა უბრალოდ არ მოსულა, განა იმიტომ რომ ტეხავს, უბრალოდ ვერ ამოშლი, ის უყტუარი მემატიანეა, ისევე როგორც თავად გეტოდ წოდებული ქალაქი.</em></p><p><em>ადამიანების ჩაწერილი ისტორია კი ყოველთვის ლამაზია, ტრაგედიებიც ლამაზად აღწერილი. აბა ვის მოუნდება დაწეროს რომ მაგარი გიჟების მოდგმა ვართ და ჩემ მტერს ქონდეს, ისე ღრმად გვაქვს შიგ. <br>თან, ჩემი ღრმა, სუბიექტური მოსაზრებით, ყველა მემატიანე მექრთამეა, ან მინიმუმ ვიგოდნიკი ბოზი, ან ყლე.</em></p><p><em>აი ეს კორპუსები კი ქალაქებს რომ ავსებენ, ნამდივლი ტურისტული მისწრებაა. ჩადიხარ ახალ ქალაქში და მიადგები საუკუნებიის წინანდელ შენობას. ის მოგიყვება ისტორიას, ოღონდ არა ლამაზსა და დახვეწილს, პირიქით, ყლეურს და ზოგჯერ გულისამრევსაც კი — შემოგაფეთებს გაჭირვებას, ბავშვების დიდ და გაყინულ თვალებს, მშიერ მოცუხებს და შევარდნაძის დიეტაზე დასმულ გამხდარ ვირთხებს.</em></p><p><em>თუ ექშენი გინდა, ესაა ძმაო — თუ ლამაზ ისტორიებს ეძებ, მაშინ მაგ კორპუსის პირველ სართულზე ტურისტულს შეხვდები, გრძელთმიან 40 წლამდე მისულ ნატას დაამუღამებ, რომელიც დიდი წითელი მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელებით (ისეთით, სიცხეშიც რომ ჩაიცმევა და სიცივეშიც) გაგიძღვება კედელზე გაკრული რუკებისკენ. პირველს რომელს შეხედავ მაგის ფიქრში დროს ნუ დაკარგავ, მაინც მარტო ეგვიპტის ტურებს შემოგთავაზებს, რომელზეც მტკიცე უარს ეტყვი და მალევე გამოხვალ.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6ea5ca7d6c0c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[არაშენდას ჩრდილები აშენდნენ]]></title>
            <link>https://tamaraka.medium.com/%E1%83%90%E1%83%A0%E1%83%90%E1%83%A8%E1%83%94%E1%83%9C%E1%83%93%E1%83%90%E1%83%A1-%E1%83%A9%E1%83%A0%E1%83%93%E1%83%98%E1%83%9A%E1%83%94%E1%83%91%E1%83%98-%E1%83%90%E1%83%A8%E1%83%94%E1%83%9C%E1%83%93%E1%83%9C%E1%83%94%E1%83%9C-8ab3df25f533?source=rss-d6d4cfecdd3b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8ab3df25f533</guid>
            <category><![CDATA[tbilisi]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Tamaraka]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 24 Aug 2019 22:50:22 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-05-14T19:05:13.928Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>თბილისი ჩრდილების ქალაქია.</em></p><p><em>შენში ყოველთვის უნდა იცოცხლოს ჩრდილმა, როგორც შენმა plan B-მ.</em></p><p><em>ჩრდილები კორპუსების უკან.</em></p><p><em>ჩრდილები კორპუსების სარეცხის ჯოხებზე გაფენილი უწმინდური სარეცხის უკან.</em></p><p><em>ჩრდილები სადარბაზოებში და სახურავებზე.</em></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*6whfxDCOnWm_MLsDSOz7Rg.jpeg" /><figcaption>გადაღებულია არაშენდას ჩრდილების ამოსაცნობად</figcaption></figure><p><em>თბილისში ერთი ჩრდილიც არ მოიძებნება, რომელსაც მეორე ჩრდილი უყვარს. თუმცა ისინი ერთად აბირჟავებენ “არაშენდას” შესასვლელებთან და მათ წინ არსბეულ ნაგვის ბუნკერში გადაგდებული მახინჯი თონიჯის ბედს განიკითხავენ.</em></p><p><em>თბილისში ჩრდილებში კედლებშიც გადიან.</em></p><p><em>თბილისში ჩრდილებს ეშინიათ კანონიერი ჩრდილების.</em></p><p><em>თბილისის ჩრდილებმა დიდი ხანია აუკრძალეს ფოთლებს შრიალი.</em></p><p><em>თბილისის ჩრდილებს აუთვისებელი მხოლოდ სარეცხის ჩრდილთა დიალოგი დარჩათ.</em></p><p><em>მეთექვსმეტედან მეცამეტემდე,</em></p><p><em>მეთორმეტედან მეთხუთმეტემდე,</em></p><p><em>მეათედან მეცხრემდე,</em></p><p><em>მერვედან მეთოთხმედემდე.</em></p><p><em>აქ სარეცხის ჩრდილები მეფობენ და აგებენ პასუხს თითოეულ სიტყვაზე.</em></p><p><em>თბილისის ჩრდილები 90-ებში ორ სასტავად დაიყვნენ.</em></p><p><em>მანამდე ერთად ჩრდილობდნენ. მაგრამ რაც დრო აირია სარეცხის ჩრდილებს და უბნის ჩრდილებს დიდი რაზბორკა მოუვიდათ. ამ რაზბორკას გამარჯვებული არ ყოლია, მაგრამ სარეცხის ჩრდილებს მიწაზე აღარ დაედგომებოდათ. თან მაგ დროს ყველა ჭორი ხო მეზობლების მეზობლებში ბაასით იცვლებოდა, ესენიც ყველაფერს ისმენდნენ, მერე ძვირად ყიდდნენ შედარებით მაღალი სართულების ჩრდილებთან და ასე იფაქტებოდნენ უახლოესი მეზობლები ზიზღში, ტყუილში, შურში და ბოზობაში.</em></p><p><em>სარეცხის ჩრდილებს მალე დაენძრათ.</em></p><p><em>კონკრეტულად კი მას შემდეგ, რაც კანონით აიკრძალა კორპუსებზე სარეცხის ჯოხები.</em></p><p><em>ვისაც შეგვრჩა შეგვრჩა. ეგ იყო და ეგ.</em></p><p><em>ახლა სარეცხის ჩრდილებში მაგარი გალიაკია.</em></p><p><em>ან კი ვიღაც უნდა ჩრდილის ჭორი, თან სარეცხის.</em></p><p><em>ახლა ჩვენი სუპერ ქულ ფრენდები ნეონების ჩრდილების კოდებს წერენ.</em></p><p><em>ნეონების ჩრდილები ყველაზე საშიშები იქნებიან.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8ab3df25f533" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ეიფორიამდე ცხრა საფეხური დარჩა]]></title>
            <link>https://tamaraka.medium.com/%E1%83%94%E1%83%98%E1%83%A4%E1%83%9D%E1%83%A0%E1%83%98%E1%83%90%E1%83%9B%E1%83%93%E1%83%94-%E1%83%AA%E1%83%AE%E1%83%A0%E1%83%90-%E1%83%A1%E1%83%90%E1%83%A4%E1%83%94%E1%83%AE%E1%83%A3%E1%83%A0%E1%83%98-%E1%83%93%E1%83%90%E1%83%A0%E1%83%A9%E1%83%90-b93d1f4ea7b9?source=rss-d6d4cfecdd3b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b93d1f4ea7b9</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Tamaraka]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 24 Aug 2019 22:30:23 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-08-24T22:30:23.892Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/820/1*7QgBxhsvxIwBQhNgYk10Jg.png" /><figcaption><em>დილას ჰოფმანი, ჰოფმანი დილას</em></figcaption></figure><p><em>ამ ცხრას რომ გაივლი, ოდნავ უნდა შეყოვნდე, რადგან ქვის კიბეებიდან ნაშალი მასალა ცვივა და შეიძლება კუკულკანის პირამიდიდან ისე დაგორდე, რომ ვერც წრიული ენერგიის გადაცემას მიუსწრო ტაშის შემოკვრისას და ვერც აღზევებული იმპერიის მგზნებარე და ხმაურიან „ტუსოვკაზე“ დაჩექინება მოასწრო.</em></p><p><em>ხის დაწნული, მაღალი და ტანადი სავარძელი არც ისე კომფორტულია, ირგვლივ მონოტუნური გუგუნია, გამოძრავება არ მინდა, მგონი ცოტა სიამაყე შემეპარა და მომწონს ზემოდან როგორ გადავყურებ მოცეკვავე ამაზონის ჯუნგლების ტომს. შავგვრემან სხეულზე ბუნებრივი საშუალებებით მოხატული სვირინგები იმაზე მიმზიდველი ყოფილა, ვიდრე წარმოვიდგენდი. ჰო, მეც შავი გრძელი თმა მაქვს, დაწნული, ბუნებრივი სვირინგები სახეზეც კი გადამდის, ტანზე ალბათ ტყავის ნაგლეჯებისგან შეკერილი სამოსი მმოსავს, რომელსაც კვლავაც და კვლავაც ჯიბე არ აქვს.</em></p><p><em>კუკულკანობა მარტივი არ ყოფილა. იდეაში არაფერს აკეთებ, ზიხარ და შენი ტომის მიერ შექმნილ მუსიკაზე არწევ თავს, აქა-იქ ცეცხლის გიზგიზი თუ შეგაშფოთებსავით, მაგრამ მერე მაგასაც იკიდებ. <br> ცეცხლის გარშემო, გრძელი ჯოხებით, უფრო გრძელი ნაწნავების ქნევით, სამკაულებად ჩამოკიდებული ძვლებით და ხმაურიანი კვნესით ეგებება მაიას ტომი ტექნოს. ოთხკუთხა პირამიდის მობრტყელებული სახურავი ბექსთეიჯია თუ სთეიჯი ჯერ ვერ გამირკვევია, მაგრამ ყველაფერი ისეთი გეომეტრიული სიზუსტითაა მოწყობილი, რომ ფუნქციონალური ტკბობა შენს პირში მოთავსებული საღეჭი რეზინის სიტკბოსაც კი აჭარბებს.</em></p><p><em>ღამის დაწყლულები და სევდიანი ფორები სთეიჯზე დანთებული კოცონის ალით ივსება, ღამის პეპლებიც არ დუნდებიან და შორიდან ყრუ ხმებიც ისმის, რომლიც შესაძლებელია ხერხემლიანი არსებების შეგებება იყოს განთიადთან, მაგრამ ჯერ რა დროს განთიადია, ახლა იწყება კუკულკანის ტაძრად წოდებულ ნაგებობაში ხმათა და ჟამთა სვლა.</em></p><p><em>კუკულკანობა მსხვერპლს მოითხოვს.</em></p><p><em>როცა დღისა და ღამის გასაყარზე შენს სახელზე მოჩურჩულე ტომი ამაოდ ღლაბუცობს, ნება უნდა იბოძო და მართლაც უნდა გაუსწორო თვალი შენს ტიტულს.</em></p><p><em>რეივერი მაიასტომელები უცნაური ხალხია, როგორც წესი ზოგჯერ ქაჯობენ, ზოგჯერ გეპრენჭებიან, საბოლოოდ შეიძლება მობაბულიკო მაიასტომელი მოგიახლოვდეს და თვალი ჩაგიკრას, მაგრამ როდესაც ღვთაება კუკულკანი ხარ აქეთ არ ჩაუკრა ვინმეს რამე, ამაყად განაბული გასცქერი ჰორიზონტს, რომელსაც ციალთმპყრობელი ჯარა ანათებს. <br> უძველესი ფორმების სტრუქტურები იმდენად ღრმად გითრევს, რომ სიგარეტზე სანთებელით მოკიდება გიტყდება, ამხელა ღვთაებას ვინმემ ცეცხლი უნდა შემოგწიროს მინიმუმ, უბრალოდ იქვე არ უნდა დაგვიწყდრეს, რომ ნებისმეირი ღვთაება სულით მაინც თრეშია ამიტომ ჯანდაბას ყვითელ ქემელს შავი bic-ის სანთებელა თუ ააგიზგიზებს.</em></p><p><em>სულ ეს იყო? ბლიად, დიდი ვერაფერი, მაიას ტომელების ტრაკის ქნევას სახლშიც ჩავირთავ და ვუყურებ, რა უმსგავსობაა.<br> ჩამოვდივარ პირამიდის საფეხურებს, ჯერ მაინც ვფრთხილობ, ღვთაების როლიდან გამოსვლა რთული და დასანანია. ისე გრძელი შავი თმა და სვირინგებიც არ მაწყენდა, მეორადებში 10 ლარად ნაყიდ შივას მაისურს აჯობებდა და ნეპალურ შარვალსაც, რომლის უჯიბობამაც საკმარისად დათრგუნა ღვთაება კუკულკანი ცოტა ხნის წინ.</em></p><p><em>პირამიდის დაბლა სართულზე დაკიდებულ დისკობოლში ცენტრალური ამერიკის ტროპიკების ჰავა ნაკლებად იგრძნობა, სევდანარევი ჰაუსი ისე არწევს მოცეკვავეებს, როგორც მაიასტომელებს არწევდა წეღანდელ ილუზიურ ტოსუვკაზე ღამის მისტიკა. <br> ავცეკვდი, ღვთაბიდან გამოსვლას როგორც სჩანს თავბრუსხვევა მოსდევს, მაგრამ ასწორებს რაღაც პონტში ეგეც, ამიტომ რენდომ ფრენდის მიერ მოწოდებულ კოქტეილზეც არ ვამბობ უარს და მივყვები მელანქოლიურ ჰანგებს, მანამ სანამ ღვთაებას ხელმეორედ გამოძახების შანსი თავის ფეხით არ მოდის და არ გთავაზობს კვლავ ნეტარი კუკულკანი გახდე. უკვე ცოტა ჰარდქორი იქნება და ამისთვის უნდა მოემზადო.<br> დაე იყოს, why not, იქნებ ბოლომდე ილუზიებსაც მომარგოს.</em></p><p><em>როცა ტექნო იმდენად გარტყავს, რომ ტვინის გასკდომის თავიდან ასაცილებლად სმაერტელი ემო ბავშვივით ჰედბეგინგს იწყებ შუა დესფლორზე, ბოდიში, მაგრამ შენც და შენს სულიერ კუკულკანსაც დედა გაქვთ მოტყნული. ამასობაში ამოუცნობი მეტალის საყურე გძვრება, მაგრამ შენს სხეულში შემორჩენილი ღვთაებრივი ძალით ჰაერში იჭერ და ხვდები რომ რაღაც ახალი იწყება.<br> დამუხტული ვიბრაციების ელვისგან თავის დასაღწევად ნეონის კედელში უნდა გაძვრე, რომელიც იქვე გიფად ჩაკოპირდა არარსებული რეალობიდან. სანამ ნეონის გიფში გაძვრები დრო ჩერდება და ყველა სუბტროპიკული ტრანსის ელემენტი შენს სხეულში აირეკლება მოძრავ ენერგიად.<br> შეგრძნებები სტიმულირდება დაწერილი კოდების მიხედვით, თუმცა მათი ნაწილი შენს სხეულში დაჰაკული მოლეკულების გამო სწორად ვერ სტიმულირდება, ამიტომ ჰორიზონტი გესმის, ხოლო მუსიკას ხედავ, წყლის სმისას წყალში ცურავ, ხოლო ჰაერს ისევე სვამ, როგორც დამშრალი მიწა მოსული წვიმის წვეთებს ისრუტავს. კავშირი ვოლტებით მყარდება, ხელის გულზე კი ელექტრონული ველი ეშვება, რომელიც მთელ ტანს მაღალი ვოლტებით მუხტავს.</em></p><p><em>ტექნიკის სუნი მცემს, პირდაპირი მნიშვნელობითაც და არაპირდაპირითაც. ადამიანები უკვე კარგა ხანია რობოტებმა ჩაანაცვლეს, ოღონდ არა ისე როგორც წარმოგვიდგენია, პირიქით, ადამიანებმა შეისისხოლრცეს მეტალი და ახლა თვალის გუგების მაგივრად ჭანჭიკები ტრიალებს, ცეკვის დროს კი რევერების ჭრაჭუნი აყრუებს მთელს ნეონის ველებს. <br> ცოცხალი და არაცოცხალი არ არსებობს, დინამიკი შენი მეგობარია და თუარ აყვები საუბარში, მალე შეჩემათი მოგმართავს და შუტკას გაგიხსნის; ბეტონი დამუხტული ველია, შეეხები და ორმაგად შეგეხება, არ შეეხები და ლუზერი ხარ, ყველას კიარ ექნება მაგის შანსი.</em></p><p><em>დრო ქრება, ყველაფრის კოდი უკვე დაწერილია, და შენც მის გარღვევას ცდილობ, ოღონდ ამაოდ, არ ხარ ეგეთი თესლი. <br> ასეთ დროს კი როცა ვერც კოდს ტეხავ და ვერც შენ კონდენციას ჰაკავ, ერთი რამ დაგრჩენია, არ გამოყლევდე. არ უნდა დაგვავიწყდეს საიდან მოვდივართ და ვინ ვართ, მაისტომიდან და ცეცლის ალებიდან ციფრულ კოდებში ვეშვებით, გიფებში გავდივართ და კუკულკანი უკვე ღვთაებრივ ავატარს ემსგავსება, რომელსაც დიდება დრომ წაართვა და ნაზად კიბერსივრცეში გადაისროლა.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b93d1f4ea7b9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[28 სექტემბერი]]></title>
            <link>https://tamaraka.medium.com/28-%E1%83%A1%E1%83%94%E1%83%A5%E1%83%A2%E1%83%94%E1%83%9B%E1%83%91%E1%83%94%E1%83%A0%E1%83%98-edfac4ff485e?source=rss-d6d4cfecdd3b------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/edfac4ff485e</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Tamaraka]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 24 Aug 2019 20:00:17 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-10-18T20:47:45.497Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/820/1*6XV3wmu4RoH94XDXExQG6g.png" /><figcaption><em>Black isn’t always elegant</em></figcaption></figure><p><em>ჯერ მხოლოდ 28 სექტემბერია, წელიწადის მეცხრე თვე, საყოველთაო საზოგადოებრივი არეულობებით აღსავსე. ჩამოყალიბებული, ზრდასრული პიროვნებების ექვსიდან-თვრამეტ წლამდე მყოფი შვილები ხელჩაკიდებულები, ცოდნის ტაძრად წოდებულ შენობებში მიისწრაფიან. ზოგი მათგანი აცრემლიანებული შესცქერის ამ შენობას, სკოლის ფუნცქიით აღჭურვილს, თუმცა სინამდვილეში უმნიშვნელოდ მიმგვანებულს ამ უკანასკნელთან. ზოგიც მედიდურად მიიწევს, უკვე კარიერაზე ჩაფიქრებული. გონებაში უტრიალებს ფერადი მინის შუშებიანი მაღალსართულიანი სავაჭრო ცენტრები და ფასიანი ქაღალდები. იქვე მშობლების გონებიდან ამოსულ აზრებსაც სესხულობს ძვირადღირებულ სახლებთან და აგარაკებთან დაკავშირებით, თუმცა საკუთარ თავთან მარტო რომ რჩება მაინც დიდ უკანალიან ქერათმიან ლამაზმანებზე გაურბის გონება, რომელთა მკერდზე შეხებაც ცოტათი თუ ჩამოუვარდება იმ სიამოვნებას, ხმამაღლა რომ ვერ იტყვის, თუმცა ფილმებიდან ამაყად რომ ჩარჩენია მის გონებას და მომავალში, დიდი ბიჭი რომ გაიზრდება აუცილებლად რომ გაიყნოსავს იმ თეთრ მომაჯადოებელ ფხვნილს, როგორც ნამდვილი ლეონარდო.</em></p><p><em>ეს ის 28 სექტემბერია, როდესაც დედებს და მამებს ბედნიერების ნიღბებით შემოსილ სუბიექტებს, ხელჩაკიდებული მიჰყავთ ჩვენი მომავალი ლეონარდო სკოლაში. ის ჯერ მეთერთმეტე კლასშია. მომავალ წელს აბიტურიენტი იქნება, ალბათ ბიზნესსზე ჩააბარებს ოჯახი და მამიკოც დაპირებულ თხოვნას აუსრულებს. აი ამ ასრულებული თხოვნის უკანა სავარძელი კი ხშირი მსხვერპლი იქნება სისხლისა, ტკივილისა და ცრუ დაპირებებისა, შემდგომში გინეკოლოგის ცივი კაბინეტისა და ასე აქტუალური, გახსნილი ისტორიის არარსებობის ნატვრისა.</em></p><p><em>აქვე 28 სექტემბერს, წელიწადის მეცხრე თვეს, არამხოლოდ მომავალი ლეონარდოს ფიქრები ირევა ქარიან ღამეში, თუმცა ჯერ მხოლოდ საღამოს რვის ნახევარია, მაგრამ ქალაქის გარეუბნებში უკვე სიბნელე ისადგურებს. <br>ათ წლამდე ბავშვი მოაბიჯებს დღეს ქუჩაში, 28 სექტემბერს, წელიწადის მეცხრე თვეს. სკოლის ჩანთა წელში ასწორებს თუმცა მას მაინც მოხრილი სიარული ურჩევნია ფეხების ფრატუნით ასფალტზე და ოდნავ შეცბუნებული სიარულით. იგი მარტო მიიწევს სახლისაკენ, ალბათ სკოლიდან. ნეტა თუ დაესწრო გაკვეთილებს, ნეტა დავალება თუ ჩაინიშნა, იქნებ არც იყო სკოლაში, მაგრამ ჯერ ხომ 10 წლისაც არაა. დედამისი დამშვიდებული ათვალიერებს ახალ კოლექციებს, უკვე ნამდვილი ღამე როცა დადგება, იგი ალერსით შესთავაზებს მის საყვარელ მეუღლეს იდეას ახალი კოლექციის შესახებ, მანამდე კი დარწმუნებით გადაამოწმებენ ბავშვის საძინებელს, და თვითონ ბავშვს. მას სძინავს, ამიტომ ტელევიზორისთვის ხმის აწევაც აღარაა საჭირო, თამამად შეიძლება ახალი კოლექციის ხათრით ერთი-ორი გაყალბებული ორგაზმიც. ბავშვს არ სძინავს, მისთვის ჯერ მაინც უცხოა როგორც ახალი კოლექცია, ასევე ამ კოლექციისთვის ასე მნიშნვნელოვანი ორგაზმი. თუმცა ბავშვი ორგაზმის არსით ისე არაა დაინტერესებული, როგორც სადარბაზოსთან დაგდებული ნახმარი შპრიცით. ის უკვე მეორედ ნახა, პირველ ცდაზე დედამისი ახლდა, რომელსაც მოძველებული კოლექციის მაღალქუსლიანი ჩექმით სურდა შპრიცის კუთხისკენ წაწევა, მაგრამ შემდგომ გვერდის ავლა ამჯობინა, ბავშვი კი დაარიგა, რომ ასეთ ნახმარ ნივთებს არ უნდა გაეკაროს, არც კი შეხედოს.</em></p><p><em>ბავშვისთვის ამოუცნობი რჩება ეს ფაქტი. მას ნემსი მის მერე არ უნახავს, რაც რამოდენიმე თვის წინ ის სასწრაფოს ექიმმა კუნთში გაუკეთა. ბავშვი აღელდა, ნუთუ აქაც სასწრაფო იყო? აქაც მაღალი სიცხის გამო გამოიძახეს ექიმი?</em></p><p><em>ბავშვი მალე გაიგებს, თუ რატომ ეგდო იქ სასწრაფოს ნემსი, რადგან მალე მას ეს თვითონ მოუნდება. მანამ, სანამ ბავშვი გარშემო მიმოიხედება რათა უსაფრთხო გარემო და დრო შეარჩიოს სასწრაფოს ნემსის გადასაგდებად, დედამისი უკვე ლეონარდოს დედასავით დაიწყებს ფიქრს მის მომავალზე და ფასიან ქაღალდებზე. მაგრამ ბავშვი მომავალი ლეონარდო არაა.</em></p><p><em>ბავშვი მსხვერპლია.</em></p><p><em>ღმერთის მსხვერპლი, დედის მსხვერპლი და ბედის მსხვერპლიც. ბავშვს სურს ყველა ტყუილი საკუთარ თავზე გამოდცილი, წარუმატებლად ჩავლილი ცდით დაამსხვრიოს. ბავშვს უკვე თან აღარ აქვს სასწრაფოს ნემსი და ის მომენტალურად კვლავ 28 სექტემბერს უბრუნდება, იმ ქარიან საღამოს სკოლის ზურგჩანთით მარტო რომ მიაბიჯებდა სახლისაკენ, წელში გამართვა რომ ეზარებოდა და ისეთივე სიმსუბუქით აბნევდა ფოთლებს ფეხებით, რა სიმსუბუქითაც ახლა სასწრაფოს ნემსი აბნევს მის მოგონებებს.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=edfac4ff485e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>