<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Teepakorn Kl on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Teepakorn Kl on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@teepakorn.kl?source=rss-e82725903905------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*FAjnogtnwdKxLqRt</url>
            <title>Stories by Teepakorn Kl on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@teepakorn.kl?source=rss-e82725903905------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sun, 22 Nov 2026 13:48:09 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@teepakorn.kl/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Understanding is the new bottleneck]]></title>
            <link>https://medium.com/myorder/understanding-is-the-new-bottleneck-aa9181828d19?source=rss-e82725903905------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/aa9181828d19</guid>
            <category><![CDATA[artificial-intelligence]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Teepakorn Kl]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 17 Nov 2026 23:26:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-11-18T13:01:38.716Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>ในยุคที่เมื่อการทำความเข้าใจกลายเป็นคอขวดใหม่!?</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*nG6mb9pJOFx6PAUgq-sK4A.png" /></figure><p>ในยุคที่มี Artificial Intelligence (AI) เต็มไปหมด ทุกสิ่งทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนไป ทั้งคอนเทนต์ เพลง ศิลปะ ล้วนได้รับผลกระทบทั้งหมด แต่อุตสาหกรรมที่ได้รับผลกระทบเป็นอันดับแรกๆเลยก็คืออุตสาหกรรมของการพัฒนาซอฟแวร์</p><p>ทุกวันนี้การสร้างซอฟแวร์นั้นถูกย่นระยะเวลาในการสร้างขี้นอย่างมาก ต่างจากยุคก่อนหน้าที่ข้อจำกัดของการพัฒนาซอฟแวร์ จะเป็นการเฟ้นหานักพัฒนาผู้เชี่ยวชาญมาพัฒนาระบบ ตลาดแรงงานขาดแคลน ตัดกลับมาที่ปัจจุบันการสร้างซอฟแวร์นั้น แค่อธิบายให้ AI ก็อาจได้รับผลลัพธ์ตามที่ต้องการได้ทันที</p><blockquote>เมื่อ AI ทำให้เราสร้างสิ่งต่างๆ ได้เร็วขึ้น สิ่งอาจเป็นข้อจำกัดใหม่กลับไม่ใช่ความสามารถในการสร้าง แต่เป็นความสามารถในการเข้าใจในสิ่งที่เราสร้างขึ้นมา</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/406/1*RTB5TTUTzWv7_Ob6lV3cfg.jpeg" /></figure><blockquote>“The Hidden Cost : Cognitive Debt”</blockquote><p>มีแนวคิดนึงเกี่ยวกับ Cognitive Debt ว่า</p><p>ถ้าหาก Technical Debt คือภาระที่เกิดจากการเลือกวิธีแก้ปัญหาที่อาจไม่เหมาะสมในระยาว Cognitive Debt ก็คือภาระที่เกิดการสะสมความไม่เข้าใจในสิ่งที่เรากำลังทำอยู่ ยิ่งทำยิ่งเพิ่ม</p><p>โดยในระยะสั้น การปล่อยให้ AI จัดการรายละเอียดบางอย่างแทนเราอาจช่วยประหยัดเวลาเราได้บ้าง แต่หากเราไม่ได้ทำความเข้าใจในสิ่งที่เราทำเลย วันนึงสิ่งที่ทำอยู่เกิดมีความซับซ้อนเพิ่มมากขึ้น เราอาจจะค้นพบว่าตนเองไม่สามารถตัดสินใจหรือไม่สามารถพัฒนาระบบต่อไปอย่างมั่นใจได้</p><p>ประเด็นมันอยู่ที่ว่า คือปัญหามันอาจจะไม่ได้อยู่ที่ Code ที่ AI เขียนผิดเสมอไป แต่อาจจะอยู่มนุษย์ผู้สั่งการของมันเริ่มสูญเสียภาพรวมของสิ่งที่สร้างขี้นมา</p><blockquote>แล้วเราจะตามให้ทันได้ยังไงล่ะ?</blockquote><p>จากบทความ Understanding is the new bottleneck ของ Geoffrey Litt ได้เขียนและนำเสนอวิธีการที่น่าสนใจหลายแบบ เพื่อให้มนุษย์ยังคงทำงานอยู่คู่กับซอฟแวร์ได้ แม้จะมี AI เข้ามาช่วยเราทำงานมากขึ้นก็ตาม</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/642/1*ZQNWOEr8O3sW61p80NWdfg.jpeg" /></figure><h4>1. Explanations อย่าดูแค่ว่าอะไรเปลี่ยน แต่ช่วยทำความเข้าใจว่าทำไม</h4><p>แทนที่จะอ่าน Code ที่ AI แก้ไขเพียงอย่างเดียว ลองให้มันอธิบาย Background ของระบบและเป้าหมายของการเปลี่ยนแปลง และเหตุผลเบื้องหลังการออกแบบ</p><p>บางครั้งเห็นแค่ Code เราเปลี่ยนตรงไหนยังไม่เพียงพอ สิ่งที่ต้องการจริงๆ คือการเข้าใจภาพรวมก่อนลงไปดูรายละเอียด หรือสามารถให้ AI สร้าง Quiz เพื่อตรวจสอบความเข้าใจได้อีก เพราะอ่านคำอธิบายจนจบไม่ได้หมายความว่าเราจะเข้าใจหรือจดจำมันได้อย่างหมดจด</p><h4>2. Micro-worlds: เรียนรู้ผ่านการทดลอง</h4><p>บางเรื่องการอ่านคำอธิบายอาจไม่เพียงพอ โดยเฉพาะระบบที่มีความซับซ้อน แตกแขนงหลายส่วนทำงานร่วมกัน</p><p>การสร้าง Environment จำลองขนาดเล็ก ที่สามารถทดลอง ปรับเปลี่ยน และคอยสังเกตผลลัพธ์ได้ แทนที่จะปล่อยให้ AI ทำทุกอย่างจนเสร็จแล้วค่อยกลับมาตรวจสอบ</p><h4><strong>3. Shared Spaces: สร้างความเข้าใจร่วมกันในทีม</strong></h4><p>การเข้าใจระบบไม่ได้เป็นเรื่องของ Dev เพียงคนเดียว แต่เป็นเรื่องของคนทั้งทีม</p><p>เมื่อทุกคนเริ่มจาก Base ระบบที่ตรงกัน การพูดคุย แลกเปลี่ยนความคิดเห็น และตัดสินใจร่วมกันก็จะทำได้ง่าย</p><p>หากแต่ละคนมีความเข้าใจระบบคนละแบบ แม้จะมีเครื่องมือที่ช่วยให้ทำงานได้เร็วขึ้น ก็ไม่ได้หมายความว่าการทำงานร่วมกันจะมีประสิทธิภาพขึ้นตามไปด้วย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/736/1*UDaW_XhlR-bTNhCptPGorg.png" /></figure><blockquote>“Beyond Automation”</blockquote><p>สิ่งที่ผมได้จากแนวคิดนี้คือ การใช้ AI ในการพัฒนาซอฟแวร์ ไม่ควรมองเพียงแค่การลดเวลาในการทำงานหรือการมอบหมายงานให้เครื่องมือทำแทนแค่นั้น</p><p>แต่อีกหนึ่งความเป็นไปได้ที่น่าสนใจคือ การใช้ AI เป็นเครื่องมือที่ช่วยให้เราเรียนรู้สิ่งต่าง ๆ ได้ดีขึ้นด้วย</p><p>ชาวเราอาจใช้ AI ช่วยเขียน Code พร้อมอธิบายเหตุผลเบื้องหลัง ใช้สร้าง Simulation ต่างๆเพื่อทดลองการทำงานของระบบ หรือช่วยจัดระเบียบความรู้เพื่อให้คนในทีมเข้าใจสิ่งเดียวกัน</p><p>ท้ายนี้ แม้ AI จะสามารถสร้างสิ่งต่าง ๆ ได้เก่งขึ้นเรื่อย ๆ แต่ความสามารถในการเข้าใจ ตั้งคำถาม มองเห็นความเชื่อมโยง และตัดสินใจว่าจะพัฒนาสิ่งเหล่านั้นต่อไปอย่างไร ก็ยังเป็นสิ่งที่มีความสำคัญ</p><p>เพราะการพัฒนาซอฟแวร์ไม่ได้จบลงแค่วันที่ Code ทำงานได้ แต่มันลากยาวไปถึงความสามารถในการทำความเข้าใจ ดูแล และพัฒนาสิ่งที่เราสร้างขึ้นต่อไปในอนาคตด้วย</p><blockquote><strong>“Perhaps the real challenge is no longer how fast we can build, but how well we understand what we’ve built.”</strong></blockquote><p>Source : <a href="https://www.geoffreylitt.com/2026/07/02/understanding-is-the-new-bottleneck?fbclid=IwY2xjawVo-MtleHRuA2FlbQIxMABwZG9mBWJyaWQRMW1ya1NRMDdvdE0wMk5naWxzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEfTtlpu6V8o6zMsk-8vFqOl_0fXCIafVKKqaDEi0KqBsqlyv68EIyk8koOzLQ_aem_r4BVpQkRdgib5Mm_Now-YQ">Understanding is the new bottleneck</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=aa9181828d19" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/myorder/understanding-is-the-new-bottleneck-aa9181828d19">Understanding is the new bottleneck</a> was originally published in <a href="https://medium.com/myorder">myorder</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Weekly Learning Reflection: What I Learned This Week]]></title>
            <link>https://medium.com/@teepakorn.kl/weekly-learning-reflection-what-i-learned-this-week-61d16da91bfc?source=rss-e82725903905------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/61d16da91bfc</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Teepakorn Kl]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 17 Nov 2026 08:45:02 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-11-17T08:45:02.727Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา ผมได้เข้าร่วม 2 กิจกรรมหลัก ได้แก่ System Design Workshop และ Hackathon ทั้งสองกิจกรรมให้ Experience ที่แตกต่างกัน แต่มีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกันคือ การทำให้ผมได้เรียนรู้วิธีคิดและการทำงานมากขึ้น</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ql-oHEVA7QeJSnwnwn5kUA.png" /></figure><blockquote>“System Design Workshop”</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*gNOytBtiwkYYaOaHBs6kQg.jpeg" /><figcaption>System Design Session Lecture</figcaption></figure><p>สิ่งใหม่ที่ผมได้สัมผัสคือการมองระบบในมุมของ Failure และการเตรียมรับมือกับสิ่งที่อาจเกิดขึ้นจริงใน Production</p><p>โดยเฉพาะ Workshop Your Hot Path, On the Card ที่ให้ผมเริ่มจากการทำความเข้าใจเส้นทางการทำงานหลักของระบบก่อนตั้งคำถามว่า หากบางจุดทำงานช้า หยุดทำงาน หรือเกิดข้อผิดพลาด เราจะมี Move ยังไงเพื่อให้ระบบยังสามารถทำงานต่อไปได้</p><p>ทำให้ผมเริ่มเข้าใจว่าการออกแบบระบบไม่ได้มีเพียงการทำให้ทุกอย่างทำงานได้ตามปกติ แต่ต้องคิดเผื่อสถานการณ์ที่ไม่เป็นไปตามที่คาดหวังด้วย</p><p>เดิมทีผมรู้จัก API, Database, Cache, Queue และการแยก Service ในฐานะองค์ประกอบของระบบอยู่แล้ว แต่หลังจาก Workshop และศึกษามาขึ้น เริ่มเห็นความสัมพันธ์ของสิ่งเหล่านี้ในมุมของ Data Flow มากขึ้น</p><p>ตัวอย่างเช่น เมื่อเกิด Request Timeout ไม่ได้หมายความว่าระบบไม่ได้ประมวลผลคำสั่งนั้น เพราะบางครั้ง Server อาจทำงานสำเร็จไปแล้ว แต่ Response กลับมาไม่ถึง Client ซึ่งอาจนำไปสู่ปัญหาข้อมูลซ้ำซ้อนได้</p><p>ผมจึงได้เข้าใจแนวคิดอย่าง Retry, Backoff with Jitter และ Idempotency Key มากขึ้น รวมถึงเข้าใจว่าแต่ละกลไกมีหน้าที่แตกต่างกันในการรับมือกับความไม่แน่นอนของระบบ</p><p>อีกเรื่องที่ได้มุมมองเพิ่มขึ้นคือการเลือกใช้ Architecture แต่ละแบบมี Trade-off เสมอ เช่น การใช้ Cache ช่วยลดภาระ Database แต่เพิ่มความซับซ้อนในการจัดการข้อมูลที่ไม่ตรงกัน หรือการแยก Service ช่วยให้ Scale ได้อย่างอิสระ แต่ก็เพิ่มความซับซ้อนในการสื่อสารระหว่าง Service</p><blockquote>“Hackathon”</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*3gRV0jM4vqN5RKUi00TAWg.jpeg" /><figcaption>During my Pitching</figcaption></figure><p>สิ่งใหม่คือการได้สัมผัสกระบวนการพัฒนาไอเดียจากปัญหาจริงของบริษัท ตั้งแต่การค้นหา Pain Point การพูดคุยกับ Mentors การรวบรวมข้อมูล ไปจนถึงการนำไอเดียมาพัฒนาและ Pitching ต่อหน้าคณะกรรมการ</p><p>ผมได้เห็นว่าการเริ่มต้นทำสิ่งใหม่ไม่จำเป็นต้องมีคำตอบอยู่ในหัวตั้งแต่แรก แต่สามารถเริ่มจากการตั้งคำถามและค้นหาข้อมูลจากคนที่มีประสบการณ์ได้</p><p>เดิมทีผมอาจมองการคิดไอเดียเป็นการเริ่มจากสิ่งที่เราสนใจหรือสิ่งที่เราอยากสร้าง แต่จากการทำ Hackathon ทำให้เข้าใจมากขึ้นว่าการพัฒนาไอเดียควรเริ่มจากการทำความเข้าใจปัญหาและบริบทของธุรกิจเสียก่อน</p><p>การพูดคุยกับ Mentors ทำให้เห็นว่าข้อมูลและประสบการณ์จากคนในองค์กรมีความสำคัญมาก เพราะช่วยให้เรามองเห็นปัญหาและโอกาสที่อาจไม่สามารถค้นพบได้จากการคิดกันเองภายในทีม</p><h4><strong>Think in Failure Scenarios</strong></h4><p>เวลาศึกษาหรือออกแบบระบบ ผมจะพยายามไม่มองแค่ Happy Path แต่จะตั้งคำถามเพิ่มเติมว่า What if?</p><blockquote>ถ้า Service ปลายทางไม่ตอบสนองจะเกิดอะไรขึ้น?</blockquote><blockquote>ถ้า Request ถูกส่งซ้ำ ระบบจะจัดการอย่างไร?</blockquote><blockquote>ถ้าข้อมูลมาถึงไม่ตรงลำดับ จะส่งผลกระทบอย่างไร?</blockquote><blockquote>ถ้าระบบบางส่วนหยุดทำงาน ผู้ใช้ยังสามารถทำงานต่อได้หรือไม่?</blockquote><p>เพื่อให้การคิดออกแบบระบบครอบคลุมสถานการณ์จริงมากขึ้น</p><h4><strong>Understand the Problem Before Building</strong></h4><p>ก่อนเริ่มพัฒนาไอเดียหรือสร้างสิ่งใหม่ ผมจะให้ความสำคัญกับการทำความเข้าใจปัญหาและ Context ให้มากขึ้น โดยเริ่มจากการตั้งคำถาม พูดคุยกับผู้ที่เกี่ยวข้อง และค้นหาข้อมูลก่อนตัดสินใจว่าจะสร้างอะไร</p><h4><strong>Be More Proactive in Asking Questions</strong></h4><p>ผมจะพยายามกล้าถามและแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับพี่ ๆ มากขึ้น เพราะจาก Hackathon ทำให้เห็นว่าบางครั้งคำถามง่าย ๆ เพียงคำถามเดียวสามารถเปิดมุมมองใหม่และนำไปสู่การค้นพบสิ่งที่เราไม่เคยรู้มาก่อนได้</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=61d16da91bfc" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Software is Flow of Data]]></title>
            <link>https://medium.com/myorder/software-is-flow-of-data-c5a6cc0c17a7?source=rss-e82725903905------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c5a6cc0c17a7</guid>
            <category><![CDATA[system-design-concepts]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Teepakorn Kl]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 17 Nov 2026 06:51:42 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-11-17T06:51:42.384Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>A fact is born once, and it must be kept once.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*6iEBihV7IiPDTSwmCo4AHA.png" /></figure><p>เคยสังเกตกันบ้างไหมว่า แอปพลิเคชั่นที่ชาวเราใช้กันอยู่ทุกวัน ไม่ว่าจะแอปสั่งอาหาร แอปซื้อของ หรือแอปโซเชียลมีเดีย เบื้องหลังการทำงานของแอปเหล่านี้ ล้วนมีสิ่งหนึ่งเกิดขึ้นอยู่ตลอดเวลา นั่นคือ <strong>การไหลเวียนของข้อมูล</strong></p><p>ทุกครั้งที่เรากดสั่งอาหาร ส่งข้อความ กดซื้อของ ชำระเงินหรือการกดถูกใจโพสต์ใครสักคน จะมีข้อมูลบางอย่างเกิดขึ้น และข้อมูลนั้นจะถูกส่งต่อไปยังส่วนต่างๆของระบบ เพื่อให้แต่ละส่วนได้ทำหน้าที่ของตนเอง จากนั้นจึงส่งผลลัพธ์มาให้ผู้ใช้เห็น</p><p>ฟังดูเป็นกระบวนการธรรมดานะครับ แต่ลองพลิกมุมมองดูบ้าง ว่าหากมันมีจุดที่ประมวลผลไม่ทัน? ข้อมูลซ้ำซ้อน? หรือข้อมูลสูญหายระหว่างทาง? จะเกิดอะไรขึ้นกัน!?</p><p>คำถามเหล่านี้ จะทำให้เริ่มเข้าใจว่า การ Design Software จะไม่ได้จบที่ระบบทำงานได้ แต่ยังมีจุดให้คิดต่อเรื่องว่าเราจะรักษาความถูกต้องของข้อมูลตลอดเส้นทางการทำงานได้ยังไง</p><blockquote>“Production is Hostile”</blockquote><p>ลองนึกภาพว่าการส่งข้อมูลจากแอปพลิเคชั่นไปยัง Server เหมือนการส่งจดหมาย เช่นเรากดสั่งอาหารไปในแอป แอปก็จะทำหน้าที่สร้างคำสั่งซื้อให้เราแต่ระหว่างทางที่จะทำ Network เกิดช้าขึ้นมาหรือ Server ใช้เวลาในการประมวลผลนานกว่าที่คาดไว้จนสุดท้ายแสดงผลข้อความ <strong>Request Timeout </strong>คำถามคือ</p><blockquote>ออเดอร์ถูกสร้างหรือยัง?</blockquote><blockquote>อันนี้สั่งแล้วใช่ไหม? หรือต้องสั่งใหม่?</blockquote><p>ในมุมของผู้ใช้งาน เราจะเห็นแค่ว่าหน้าจอแจ้งว่าทำรายการไม่สำเร็จ แต่ในมุมของระบบอาจมีการเกิดขึ้นของเหตุการณ์บางอย่างไปแล้ว เพราะ Server อาจสร้างออเดอร์สำเร็จเรียบร้อย เพียงแต่การตอบกลับจากระบบอาจสูญหายระหว่างทางก็เป็นได้</p><p>หากเราเห็นว่า “อ้าว. . .ไม่สำเร็จ คงต้องสั่งใหม่อีกที” ทันทีที่กดสั่งใหม่ โดยที่ระบบไม่มีการป้องกันอะไรเลย อาจจะเป็นการสร้างออเดอร์ซ้ำซ้อนขึ้นมาได้ ทั้งที่ตั้งใจสั่งแค่อันเดียวแต่กลับต้องเสียเงินเพิ่มจากข้อมูลที่ส่งมาไม่ถึงเราจากข้างหลัง</p><p>นั่นจึงเป็น Case ตัวอย่างที่ทำให้เห็นว่า การที่ระบบไม่ได้รับการตอบกลับ (Response) ไม่แปลว่าระบบไม่ได้ทำงาน</p><p>การรับมือสถานการณ์แบบนี้ตั้งแต่เรื่องของ Request Timeout ก็จะมี Retry ซึ่งเป็นกลไกที่ช่วยให้ระบบสามารถรับมือกับการเรียกใช้งานที่ไม่สำเร็จ แต่การ Retry ไม่ได้หมายความว่าเราควรส่ง Request ซ้ำๆเข้าไปเรื่อยๆ เพราะถ้าปลายทางที่ส่งไปยังมีปัญหาอยู่ อาจทำให้ระบบทำงานหนักกว่าเดิมได้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/449/1*4-lMQTHkw6S-mBwzTEfmcA.jpeg" /></figure><p>เพราะฉะนั้นจึงมีแนวคิดที่เรียกว่า <strong>Backoff with Jitter </strong>ที่ให้ระบบค่อยๆ เพิ่มระยะเวลารอก่อนในการส่งใหม่ และทำการสุ่มช่วงเวลาเล็กๆน้อยๆ เพื่อไม่ให้ทุก Request กลับมาทำงานพร้อมๆกันใหม่ รวมถึงการกำหนดจำนวนครั้ง Retry ให้เหมาะสม</p><p>แต่แค่ Retry อย่างเดียวน่าจะไม่พอ เพราะหากเป็นป้องกันการประมวลผลข้อมูลซ้ำ Retry อย่างเดียวยังช่วยไม่ได้</p><p>จึงมีอีกแนวคิดน่าสนใจคือ <strong>Idempotency Key</strong> เป็น Key ที่จะช่วยระบุว่า Request ที่เข้ามาเป็นการทำซ้ำเดิมหรือไม่ แม้ Client จะส่ง Request เดิมกลับมาอีกครั้ง ระบบก็สามารถขึ้นผลลัพธ์เดิมแทนการสร้างของใหม่ได้</p><p>ยิ่งระบบมีขนาดใหญ่ขึ้น มีหลาย Service ทำงานร่วมกันและมีการส่งข้อมูลมากขึ้น ความท้าทายยิ่งมากขึ้นตาม เพราะมี Queue ที่เป็นตัวรับการส่งข้อมูลทั้งหลาย ไม่ได้การันตีว่าข้อมูลจะถูกส่งถึงได้ทันทีเพียงครั้งเดียว หรือมาตามลำดับที่คาดหวังไว้ อาจถูกส่งช้าบ้าง ประมวลผลไม่สำเร็จ หรือมาถึงไม่ตรงลำดับ</p><p>จึงต้องคิดต่อว่าแต่ละ Service จะรู้ได้ไงข้อมูลไหนประมวลผลไปแล้ว ข้อมูลไหนใหม่กว่า หากมีบางรายการประมวลผลไม่ได้ จะแก้ปัญหายังไง การเลือกใช้ส่วนต่างๆของระบบก็มีผลต่อความถูกต้องเช่นกัน</p><p>อย่าง <strong>Database </strong>เป็นแหล่งข้อมูลหลัก หรือ SSOT(Single Source of Truth) , Cache ที่ช่วยให้การอ่านข้อมูลเร็วขึ้น แต่อาจเป็นข้อมูลที่เก่าไม่ใช่สถานะล่าสุด หรือ Warehouse ที่เหมาะกับการนำข้อมูลไปวิเคราะห์หรือทำรายงานต่างๆ แต่ไม่ควรถูกใช้แทนแหล่งข้อมูลหลักของระบบ</p><p>สิ่งที่น่าสนใจกว่านั้นก็คือ ภายใน Database เองมีแนวคิดที่เรียกว่า ACID ที่ช่วยรักษาความถูกต้องของข้อมูลใน Transaction ไม่ว่าจะเป็นการทำงานให้สำเร็จทั้งหมดหรือไม่เกิดขึ้นเลย การรักษาเงื่อนไขของข้อมูล การจัดการ Transaction ที่เกิดขึ้นพร้อมกัน ซึ่งทำหน้าที่ได้ค่อนข้างดี</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/624/1*o0XPBaIkjPnekL7q0sC2WQ.jpeg" /></figure><p>แต่เมื่อข้อมูลเริ่มเดินออกจากบ้านของมัน ไปยัง Service อื่นๆ เราไม่สามารถคาดหวังให้มันถูก Treat อย่างดีเหมือนตอนที่ข้อมูลอยู่ใน Transaction เดียวกันได้อีกต่อไป หมายความว่าเราต้องออกแบบกลไกเพิ่มเติมเพิ่มรับมือในแต่ละจุด</p><blockquote>“ทุกการตัดสินใจมี Trade-Off เสมอ”</blockquote><p><em>ตัวอย่างเช่น</em></p><p>การ Cache ข้อมูลอาจช่วยลดภาระ Database ได้จริงแต่แลกมากับความซับซ้อนในการจัดการข้อมูลที่ไม่ตรงกัน</p><p>การแยก Service อาจช่วยให้แต่ละส่วนสามารถ Scale อย่างอิสระ แต่แลกมากับการสื่อสารผ่าน Network และความยากในติดตามปัญหาที่เกิดขึ้นข้ามไปมาระหว่าง Service</p><p>สุดท้ายแล้วไม่มี Architecture แบบไหนดีที่สุดสำหรับทุกสถานการณ์ สิ่งที่สำคัญคือต้องเข้าใจว่ากำลังแก้ปัญหาอะไร และสิ่งที่เลือกจะมีภาระอะไรตามมา</p><p>ในโลกของ Prodction เราไม่สามารถควบคุมทุกอย่างให้เป็นไปตามที่ต้องการ สื่งที่เราทำได้คือออกแบบระบบให้เข้าใจความไม่แน่นอนเหล่านั้น</p><blockquote>Production is Hostile — ไม่ใช่ว่าผมบอกว่าระบบต้องพังเสมอไป แต่เพราะเราไม่ควรออกแบบระบบโดยตั้ง Hypothesis ว่าระบบจะทำงานตามเราออกแบบเป๊ะๆสมบูรณ์ตลอดเวลา</blockquote><blockquote>“No Best Practice, Just Balance Trade-Off”</blockquote><p>source: <em>System Design Workshop at MyOrder</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c5a6cc0c17a7" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/myorder/software-is-flow-of-data-c5a6cc0c17a7">Software is Flow of Data</a> was originally published in <a href="https://medium.com/myorder">myorder</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ทำไมสัปดาห์แรกของการฝึกงานของผม ถึงเป็นสัปดาห์ที่ไม่มีวันลืม!?]]></title>
            <link>https://medium.com/myorder/%E0%B8%97%E0%B8%B3%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%9B%E0%B8%94%E0%B8%B2%E0%B8%AB%E0%B9%8C%E0%B9%81%E0%B8%A3%E0%B8%81%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%9D%E0%B8%B6%E0%B8%81%E0%B8%87%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%9C%E0%B8%A1-%E0%B8%96%E0%B8%B6%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B9%87%E0%B8%99%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%9B%E0%B8%94%E0%B8%B2%E0%B8%AB%E0%B9%8C%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%88%E0%B8%A1%E0%B8%B5%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%A5%E0%B8%B7%E0%B8%A1-2b046b71b27f?source=rss-e82725903905------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2b046b71b27f</guid>
            <category><![CDATA[thailand]]></category>
            <category><![CDATA[quality-of-time]]></category>
            <category><![CDATA[intern]]></category>
            <category><![CDATA[internships]]></category>
            <category><![CDATA[work]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Teepakorn Kl]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 17 Nov 2026 03:03:55 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-11-17T03:33:43.906Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xGflS4qWaNMV8IR-awTsQA.png" /><figcaption>ภาพมุมมองการ Pitching</figcaption></figure><p>ถ้าถามว่าภาพจำของการฝึกงานสัปดาห์แรกที่เคยเห็นมาเป็นยังไง คงเป็นการปฐมนิเทศเบื้องต้น ทำความรู้จักกับเพื่อนร่วมงาน เรียนรู้งานภายในบริษัท และค่อยๆปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมของบริษัท</p><blockquote>ซึ่งผมคิดเช่นนั้น :)</blockquote><p>แต่ดูเหมือนว่าสัปดาห์แรกของผมจะไม่ได้เริ่มต้นอย่างนั้นซักเท่าไหร่ เพราะตลอดสัปดาห์ ผมรู้สึกเหมือน <em>Brain-Freeze</em> ไปเลย มีทั้งเรื่องที่เพิ่งเคยได้ยิน เรื่องที่ยังไม่เข้าใจและอีกหลายอย่างที่รู้ตัวเลยว่าต้องกลับไปศึกษาเนื้อหาเพิ่มเติมอีกเยอะ เพราะยิ่งได้เห็นโลกการทำงานจริงมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งรู้ว่ามีอะไรให้ศึกษาอีกเยอะมากมาย</p><p>และนี่คือเรื่องราวของสัปดาห์แรกที่ผมไม่ได้มีโอกาสแค่ทำความรู้จักกับบริษัท แต่ยังได้เรียนรู้ ลงมือทำ ทำงานร่วมกับคนอื่น และก้าวออกจาก <em>Comfort Zone</em> ของตัวเองด้วย</p><h4>Day 1–2 First Impression With System Design Workshop</h4><p>เดินเข้ามาด้วยความตกใจว่า ทำไมคนเยอะอย่างงี้!? เพราะเราคิดภาพจากขนาดตัวอาคารเลยดูตกใจว่าคนขนาดนี้ นั่งทำงานกันตรงไหนเบียดกันไหม (ภายหลังทราบว่ามาจากต่างสาขามารวมกันที่นี่เลยคนเยอะ)</p><p>ตลอด 2 วันนี้ผมได้เรียนรู้จากพี่วิทยากรหลายอย่างเกี่ยวกับ System Design ว่าการออกแบบที่ดีเป็นอย่างไร มีอะไรอยู่เบื้องหลัง โดยผมจะเขียนเป็นอีก Blog นึงแยกไว้เพราะเนื้อหาค่อนข้างเยอะ</p><p>วันแรก กิจกรรมในช่วงเช้าเป็นการนั่งฟังบรรยายจากพี่วิทยากร ส่วนที่น่าสนใจไม่ได้มีแค่ช่วงเช้า โดยในช่วงบ่ายคือ Session ของการ Workshop โดยทั้งสองวัน Workshop จะไม่เหมือนกัน เป็น Workshop ที่เปิดโอกาสให้ผมได้ทดลองจริงเลย</p><blockquote>“ให้ทำอะไร”</blockquote><p>นั่นคือคำถามในหัวผมในวันแรก เพราะผมไม่ค่อยมี <em>“Context” </em>กับบริษัทเท่าไหร่ว่าอะไรเป็นอะไร รู้แค่ว่าบริษัทนี้ทำเกี่ยวกับอะไร เราเลยรู้สึกสงสัยเอามากๆ</p><p>โดยโจทย์แรกของ Workshop ที่ได้รับคือ</p><blockquote>Workshop Detective : สืบหาต้นตอสาเหตุที่คิดว่าเป็นไปได้มากที่สุด</blockquote><p>Workshop นี้เราจะได้ API(Application Programming Interface) มา 1 เส้นที่มีการทำงานผิดพลาดอยู่ โดยให้หาต้นตอของสาเหตุที่คิดว่าน่าจะเป็นไปได้มากที่สุดที่ทำให้ API เส้นนี้ทำงานผิดพลาด โดยไม่มีการรันโค้ดโปรแกรม โดยเป็น API จริงภายในบริษัท</p><p>ในวันแรกก่อนที่จะ Workshop จะมีการแบ่งทีมเป็น 10 ทีม ซึ่งผมเป็นนักศึกษาฝึกงานใหม่เลยยังไม่มีชื่อเป็นตัวเป็นตนในบริษัท เลยได้รับการแบ่งทีมโดยใช้นามแฝงในการแบ่งทีมชื่อว่า</p><blockquote>“Intern 2”</blockquote><p>จากนั้นผมได้เข้าร่วมกลุ่มกับพี่ๆ อีก 5 คน ความรู้สึกของผมตอนนั้นคือตื่นเต้นและงงกับโจทย์ที่ได้รับอยู่และมีคำถามในหัวมากมาย คำถามแรกที่ผมถามในทีมคือ</p><blockquote>“ผมจะช่วยอะไรพี่ได้ไหมเนี่ย ”</blockquote><p>พี่ๆในทีมต้อนรับผมอย่างดี หลังจากเข้าทีมมาไม่นาน ผมก็ได้รับหน้าที่แรกคือการทำสไลด์สำหรับนำเสนอ แน่นอนว่าผมก็รับหน้าที่มาและทำให้อย่างดี</p><p>ในระหว่างที่ Workshop อยู่นั้น พี่ที่เป็น Leader ในทีมได้มอบหมายงานที่สองให้ผมคือการการไล่อ่านโค้ดในระบบ ซึ่งตอนนั้นผมบอกพี่ Leader ว่า</p><blockquote>“ผมไม่มี Access อะไรในบริษัทเลยครับตอนนี้”</blockquote><p>พี่เขาดูไม่ตกใจและทำการส่ง Package ของระบบบางส่วนให้ผม เพื่อให้ได้ทำงานที่ได้รับมอบหมาย โดยสรุปท้ายสุดผมได้มีส่วนร่วมในการตั้งสมมติฐานสาเหตุการเกิดข้อผิดพลาดของ API เส้นนี้และได้นำเสนอให้กรรมการฟังในวันแรก ความรู้สึกตอนนั้นคือแอบดีใจเล็กๆ ที่สามารถช่วยอะไรคนในทีมได้บ้าง</p><p>วันที่สองของกิจกรรม System Design โดยช่วงเช้าจะเป็นเนื้อหาที่เป็นการออกแบบระบบแบบภาพรวม โดยโจทย์ของ Workshop ในวันที่สองคือ</p><blockquote>Workshop : your hot path, on the card ถอดรหัสเส้นทางหลัก พลิกมุมมองการออกแบบระบบ</blockquote><p>Workshop นี้เราจะได้ Busiest Path คือเส้นทางของระบบที่มีการใช้งานหนาแน่นมาโดย 1 เส้นทาง โดยแต่ละโจทย์จะมีโจทย์ละ 2 ทีม เพื่อให้ท้ายที่สุดแล้วมีการถกเถียงกันระหว่างกลุ่มทั้ง 2 กลุ่ม โดยขั้นตอนการทำ Workshop นี้คือ เริ่มต้นที่การเขียนภาพการ Design ปัจจุบันออกมาก่อนเพื่อวิเคราะห์ จากนั้นตั้งคำถามกับตัวระบบว่า</p><blockquote>ถ้าหาก . . .?</blockquote><p>ถ้าหากตรงนี้ทำงานผิดปกติหรือจุดนี้ทำงานช้า ทีมเราจะมีแผนการรับมือ (Move) ทีมเราจะ Redesign แผนภาพเดิมยังไงให้ตอบกับคำถามที่เราตั้งไว้</p><p>โดยทีมที่จัดจะเป็นทีมใหม่ ไม่ซ้ำกับทีมในวันแรก แต่ไม่ว่าจะอยู่ทีมไหนก็จะมี Leader ที่ดูพึ่งพาได้สุดๆเสมอ โดย Leader ในวันที่ 2 ผมรู้สึกได้เองว่าพี่เขามีสกิลในการสื่อสารเป็นทีมที่สูงมาก น้ำเสียง น้ำหนักการพูด การลำดับเรื่องราว แล้วคนในทีมก็รับส่งข้อมูลกันดีอีก ทำให้เรารู้สึกว่า</p><blockquote>หึ้ย. . .บริษัทนี้มีแต่คนเก่งๆวะ !</blockquote><p>หน้าที่ที่ได้รับใน Workshop ที่ 2 จะไม่ได้เยอะเหมือนในวันแรกเพราะเป็นการไล่ ระบบของบริษัทว่าเดินยังไง จากไหนไปไหน ไม่ได้เป็นส่วนที่การไล่ดูโค้ดจะช่วยได้มากนัก โดยจะได้รับหน้าที่เป็นผู้คิดคำถามต่างๆ เพียงเท่านั้น และเป็นการจบในส่วนของ System Design Workshop ทั้งสองวันอย่างสวยงาม</p><p>นอกจากความรู้เกี่ยวกับ System Design แล้ว อีกสิ่งหนึ่งที่ได้จาก Workshop คือการได้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับคนอื่น ๆ โดยเฉพาะการได้เห็นมุมมองและวิธีคิดที่แตกต่างกันในการแก้ปัญหาเดียวกันจากพี่ๆในทีม</p><p>แต่นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของสัปดาห์เท่านั้น</p><h4>Day 3–5 Hackathon</h4><p>ใช่ครับ Hackathon! ตัวผมที่ไม่เคยลงการแข่งขัน Hackathon ในชีวิต นี่จะเป็นครั้งแรกในการออกจาก <em>Comfort Zone </em>ของตัวผมเองในการลงแข่งขันครั้งนี้ กิจกรรมเกิดขึ้นทันที</p><p>หลังจากที่ผ่าน System Design อันเข้มข้นมาแล้ว 2 วัน เราได้เข้าร่วมการแข่งขัน Hackathon ที่บริษัทจัดขึ้น โดยมีเงินรางวัลรวม 40,000 บาทซึ่งเป็นอีกหนึ่งสิ่งที่ก้าวออกจาก Comfort Zone คือการแข่ง Hackathon</p><p>โจทย์ของ Hackathon ปี 2026 นี้มี 3 หัวข้อให้เราเลือกคือเราจะทำฟีเจอร์ใหม่หรือไม่หรือทำเครื่องมือการตลาดในระบบใหม่ และสุดท้ายคือเลือกทำแคมเปญใหม่ๆ โดยบริษัทมีเครื่องมืออำนวยความสะดวกต่างๆ ให้ได้เข้าถึงกันทุกคน สำหรับใครที่เข้าร่วม การแข่งขัน Hackathon คือ Claude Coding Pro และ AWS AI Credits ให้ใช้เต็มที่!</p><p>วันแรกของการแข่ง Hackathon จะเริ่มด้วยการกำหนดเป้าหมายอย่างชัดเจนจาก Tech Leader ว่าเราต้องทำอะไร มีอะไรให้ใช้บ้าง เกณฑ์การวัดผลมีอะไรบ้าง เวลาในการนำเสนอ</p><p>ในช่วงเริ่มต้นการแข่งขัน ผมกับเพื่อนฝึกงานอีก 2 คนจมอยู่กับการหาไอเดียซะส่วนใหญ่ นั่งด้วยกัน 3 คน ในห้อง นั่งมองหน้าซ้ายก็แล้ว ขวาก็แล้ว เจอแต่กลุ่มคนที่ก้มหน้าก้มตา เดินตามหมุดหมายในใจของตน ลงมือทำ ราวกับว่าคิดไว้แล้วหรือมีสิ่งที่อยากทำอยู่แล้วในระบบบริษัท</p><p>จากนั้นมองมาที่โต๊ะตนเอง เป็นคนที่นั่งแกว่งเท้าไปมา ไม่มีหมุดมหมายใดๆ ในหัวนั้นโล่งเอามากๆ ตอนนั้นรู้สึกเคว้ง เหมือนนั่งอยู่ในทุ่งโล่งๆ ไม่มีทางไป หันไปหาเพื่อนๆเจอคำถามเดิมซ้ำไปมาว่า</p><blockquote>“แล้วเราจะทำอะไรดีวะ?”</blockquote><p>ด้วยความไม่รู้ จึงเริ่มจากความไม่รู้ เดินไปหา mentors เพื่อสอบถามข้อมูลของบริษัทเบื้องต้นก่อน แต่ยังไม่ทันเดินออกไป ก็มีพี่คนนึงเดินเข้ามาแถวๆโต๊ะที่พวกเรานั่งอยู่ ผมจึงไม่รอช้าที่จะเปิดปากถามออกไปด้วยคำถามง่ายๆ ดูไม่คิดอะไร ว่า</p><blockquote>“พี่มีไอเดียไหมพี่?”</blockquote><p>พี่เขาหยุดนิ่งและเริ่มที่จะสอบถามเรากลับว่าเราอยากทำอะไร ผมจึงตอบไปว่า “ก็คงเป็นแคมเปญมั้งครับพี่ เพราะผมไม่น่าทำฟีเจอร์ใหม่ในระบบได้ ไม่สามารถเข้าถึงข้อมูลได้มากนัก” พี่เขาคิดสักพัก “พี่อาจจะไม่มีไอเดียนะแต่ว่าพี่จะเล่าอะไรให้ฟัง ตอนนี้บริษัทเราเนี่ย. . . . .” ผมหลังจากที่ฟังแล้วก็ยังไม่ได้ไอเดียแต่ว่าความรู้สึกมันเปี่ยมล้นอย่างบอกไม่ถูก อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ ว่าตอนนั้นการที่เราไม่รู้แล้วเรากล้าถามออกไปตรงๆแล้วได้ข้อมูลเชิงลึกกลับมา เป็นจุดที่ทำให้บางอบ่างในสมองมันทำงาน จากที่มันตื้อๆตันๆ</p><blockquote>“พี่ครับ…ผมมีคำถามครับ”</blockquote><p>นี่คือคำพูดที่ผมรู้สึกว่าเวลาที่พูดไปแล้ว สิ่งที่ได้รับกลับมา มันทรงคุณค่าเสมอ ในวันนั้นผมได้ถามพี่คนนึงด้วยคำถามประมาณว่า “มี Pain Point ตรงไหนไหม?” กับพี่สักคนนึงที่เราไม่เคยรู้จักและไม่รู้เขาทำอะไรในบริษัท แต่เรารู้แค่ว่าเขาน่าจะอยู่กับบริษัทมานาน เมื่อถามเสร็จเรายืนคุยกันสักพัก จากนั้นมีพี่คนนึงเข้ามาร่วม และผมไม่รอช้าที่จะเล่า purpose ของทีมในระดมไอเดียว่าต้องการแบบไหน หลังจากที่เล่าเสร็จแล้วยิงคำถามไป พี่เขายืนคิดสักพักแล้วตอบแบบไฟแล่บ ยิงข้อมูลออกมารัวๆ “น้องลองไปดูเรื่องนี้” “พี่คนนี้เคยทำเรื่องนี้” “ถ้ามัน. . . มันจะแสดงคุณค่าของมันเอง” “เอา key words นี้ไป” นั่นคือเหล่าชุดข้อมูลที่ทำให้เราต้องไปนั่งศึกษาต่อมันทั้งหมด ระหว่างที่คุยกับเหล่าพี่ๆ mentors แม้จะเป็นเวลาที่สั้น แต่คุณค่าของมันไม่น้อยเลย</p><p>ความรู้สึกในวันแรกคือการระดมไอเดียที่เราได้คุยมีปฏิสัมพันธ์กับผู้คนในบริษัท ทุกคนพร้อมช่วยเหลือซึ่งกันและกัน เป็นบรรยากาศที่ดี</p><blockquote>“Hackathon วันแรกเป็นวันในสัปดาห์ที่ทรงคุณค่าที่สุด”</blockquote><p>นั่นคือสิ่งที่ผมรู้สึกหลังจากผ่านมาหนึ่งสัปดาห์ และผมยังรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ ด้วยหลายๆองค์ประกอบ ที่ก่อขึ้นในใจ ทำให้ยากที่จะลืมมันลงจริงๆ</p><p>วันที่สองของการแข่งขัน Hackathon วันนี้เป็นวันลงมือทำหลังจากที่เราได้ระดมไอเดียจากวันแรกมาแล้วนั้น เราได้ลงมือทำไอเดียเราจริงๆ โดยทีมจะไม่ใช่ทีมสามคนอีกต่อไป ทีมจะถูกแบ่งเป็น สองและหนึ่ง เพราะเพื่อนมีไอเดียที่อยากทำเหมือนกันเลยขอลองทำไอเดียตนเอง ซึ่งไอเดียเพื่อนเจ๋งเอามากๆ ถ้าหากมันเกิดขึ้นจริง โดยในวันที่สองจะไม่มีอะไรเป็นพิเศษ นอกเสียจากขนมเบรก ล้อเล่นครับ:)</p><p>ความรู้สึกวันที่สองเป็นวันที่เอื่อยๆเฉื่อยๆ ไม่มีอะไรมากนัก แค่ทำไอเดียเราให้ออกมาเป็นรูปเป็นร่าง สาเหตุที่มาของความเฉื่อยนี้คือไม่ค่อยตื่นเต้นเหมือนวันแรก หา mentors ที่ต้องการคุยด้วยไม่เจอ เรามีสิ่งที่จะถามค่อนข้างเยอะพอสมควร เพื่อยืนยันสิ่งที่เราทำให้มั่นคงเต็มสองเท้า แต่คงจบวันอย่างเฉื่อยๆอย่างนี้ สุดท้ายของวันที่ 2 เราก็ทำออกมาเป็นรูปเป็นร่างสำเร็จจนได้ โดยเพื่อนอีกคนนึงก็ทำออกมาเป็นรูปเป็นร่างแล้วเหมือนกัน</p><p>วันที่สาม Pitching Day เป็นวันที่เริ่มต้นได้รู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก ในช่วงเช้าจะเป็นการคุยกันกับทีมเพื่อทำความเข้าใจให้ตรงกัน ว่าสิ่งที่เราทำคืออะไร โดยในช่วงระหว่างวันได้มีโอกาสคุยกับพี่คนนึง ด้วยความรู้สึกที่ว่า หาใครคุยสักคนหน่อย ซึ่งพี่เขาบอกว่าเขาค่อนข้างเป็นคนเก็บตัวเงียบๆ แต่เวลาพี่เขาอธิบาย พูดออกมาได้อย่างฉะฉาน ฟังสบาย ซึ่งตรงนั้นเป็นการคุยกันที่นานพอสมควร คำถามส่วนใหญ่เป็นคำถามเกี่ยวกับบริษัทแทบทั้งหมด หลังจากคุยกันสักพักใหญ่ก็กลับมานั่งทบทวนของตัวเอง จวนจะใกล้เวลาที่ต้อง Pitch แล้ว ผมเริ่มรู้สึกตื่นเต้น หลังจากเห็นรายชื่อกรรมการเป็นเหล่าผู้บริหาร ยิ่งรู้สึกตื่นเต้น เมื่อใกล้ถึงเวลา ได้ส่งชื่อทีมและ Pitch Deck ไปในระบบและจากทั้งหมด 23 ทีม ทำการสุ่มเพื่อหาลำดับในการ Pitching</p><blockquote>“ทีมผมได้ลำดับการ Pitching เป็นทีมแรก”</blockquote><p>ความรู้สึกตอนนั้นแอบดีใจ และตื่นเต้นสุดๆ ที่ได้เป็นทีมแรก เพราะหากเป็นทีมหลังๆ คงต้องนั่งตื่นเต้นอยู๋ในห้อง Pitching อีกนาน แต่ทีมเราได้ทีมแรก ทำให้มันดี ทำให้มันจบ โดยการ Pitching จะมีเวลาให้แต่ละทีม 7 นาทีและ 3 นาทีเป็นคำถามจากกรรมการ</p><blockquote>“ถึงเวลาการ Pitching”</blockquote><p>เวลา 15:00 น. เมื่อเวลานั้นมาถึง ผมได้เดินเข้าห้อง Pitching ที่บรรยากาศแปลกตา ดูไม่มีอะไร มีโพเดียมสำหรับผู้พูดและโต๊ะกรรมการที่ว่างเปล่า อาจเป็นเพราะสิ่งนี้เป็นได้ที่ทำให้บรรยากาศดูแปลกไป เมื่อเข้าถึงต้องรีบจัดเตรียมอุปกรณ์ให้เรียบร้อยเพราะทีมผมเป็นทีมแรก ระหว่างทดสอบอยู่นั้น มีเสียงประตูดังขึ้น</p><blockquote>“คณะกรรมการเดินเข้ามาในห้อง”</blockquote><p>ผมรู้สึกประหม่าทันทีเพราะไม่เคยเห็นกรรมการอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันขนาดนี้มาก่อน มือสั่นเล็กน้อย ไม่ทันใดเมื่อกรรมการมาครบแล้ว การ Pitching จึงจะเริ่มต้นขึ้น ผมได้ทำการเล่าสิ่งที่ผมทำมาให้ดีที่สุด โดยผมรู้ตัวเองดีเลยว่าน้ำเสียง จังหวะ ผิดรูปแบบไปหมด จากความตื่นเต้นที่ไม่ลดลงเลย และสายตาของกรรมการที่จ้องมอง ยิ่งทำให้ขึ้นตื่นเต้นเป็นพิเศษ เมื่อทำการเล่าไอเดียจนจบก็จะเข้าสู่ช่วง</p><blockquote>“Session Question”</blockquote><p>นี่จะเป็นช่วงที่ผมรอคอย เพราะผมอยากรู้ว่าคณะกรรมการจะถามเราแบบไหน ความเข้มข้นของมันระดับไหน มันคงจะดีที่เราได้ถามตอบกับคณะกรรมการ หากเราตอบได้น่าจะเป็นสิ่งที่ดี</p><p>แต่ในระหว่างการตอบคำถามกลับไม่เป็นอย่างที่คิด อาจเป็นเพราะไอเดียไม่ถูกใจหรือไม่เห็นทางของมัน คณะกรรมการไม่มีคำถามซะส่วนใหญ่ และเสริมจากกรรมการว่าไอเดียของผมเหมือนกับบางสิ่งในบริษัทซึ่งผมก็ไม่มีอะไรโต้แย้งกับสิ่งนั้นเพราะเราอธิบายในสิ่งที่กรรมการบอกไม่ถูก ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสิ่งที่พูดมีในบริษัทแล้ว ทำได้แค่พยักหน้าเพื่อเข้าใจในสิ่งที่กรรมการพูดและเป็นการจบในส่วนของ Pitching จากทีมผม ผมเดินออกมานั่งฟังผู้บรรยายคนอื่นกับคำถามในหัวว่าสิ่งนั้นที่กรรมการบอกคืออะไร หาข้อมูลไม่พบ หรืออาจเป็นสิ่งที่บริษัทเคยทำแล้วไม่ได้ทำต่อ หรือเป็นที่ผมเองหาข้อมูลไม่ดีพอ นั่งคิดสักพักก่อนจะปล่อยมันผ่านไป การ Pitching เป็นทีมแรกเหมือนได้ไปปลดล็อกอะไรซักอย่างในใจ ตั้งแต่วันแรกที่เริ่มกิจกรรม รู้สึกโล่งสบาย ไม่มีความกังวลใด และเป็นการจบสัปดาห์ที่สวยงาม</p><p>หากมองย้อนกลับไปจากในวันนี้ 5 วันที่ผ่านมา สิ่งที่ได้รับคงมีมากกว่าความรู้ในส่วน System Design Workshop หรือจะประสบการณ์ในการแข่งขัน Hackathon</p><p>แต่เป็นโอกาสได้การได้ลองทำสิ่งใหม่ๆ ที่อาจจะไม่เคยได้ทำในห้องเรียน</p><p>การฝึกคิดวิเคราะห์แก้ปัญหา การแลกเปลี่ยนองค์ความรู้ซึ่งกันและกัน การทำงานร่วมกันเป็นทีม รวมไปถึงการนำเสนอไอเดียของผมเอง</p><p>การได้มาซึ่งความรู้ไม่ได้เกิดจากการนั่งอ่านหรือนั่งฟังเพียงอย่างเดียว หลายตัวเราอาจจะเข้าใจมันจริงๆมาขึ้นหากเราได้สัมผัสประสบการณ์นั้นเสียเอง ลองผิดลองถูก ทดลองสิ่งใหม่ๆ เผชิญกับสถานการณ์ใหม่ๆ</p><p>ขอขอบคุณบริษัทที่จัดกิจกรรมดีๆขึ้นมา ความคาดหวังและตั้งใจจริงๆของกิจกรรมมันจะผลิดอกออกผลอย่างแน่นอน อาจจะมีเรื่องเล็กน้อยที่ไม่ราบรื่นแต่ Feedback จากผมมันคงมีแต่คำชื่นชมในตัวกิจกรรมและองค์ประกอบหลายๆอย่างที่ทำให้กิจกรรมออกมาดีมากจริงๆ</p><p>สำหรับสัปดาห์แรกของการเป็นนักศึกษาฝึกงาน อาจจะไม่ได้คำตอบสำหรับทุกเรื่องที่สงสัย และยังมีเรื่องเรียนรู้อีกมากมาย</p><p>แต่มีสิ่งหนึ่งที่มั่นใจได้คือภาพของการเรียนรู้ของคนคนนึงมันเปิดกว้างขึ้น ชัดเจนยิ่งขึ้นกว่าที่เคย</p><p>และนี่เป็นสัปดาห์แรกที่ประทับใจจนลืมไม่ลง</p><p>ขอบคุณครับ :)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2b046b71b27f" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/myorder/%E0%B8%97%E0%B8%B3%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%9B%E0%B8%94%E0%B8%B2%E0%B8%AB%E0%B9%8C%E0%B9%81%E0%B8%A3%E0%B8%81%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%9D%E0%B8%B6%E0%B8%81%E0%B8%87%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%9C%E0%B8%A1-%E0%B8%96%E0%B8%B6%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B9%87%E0%B8%99%E0%B8%AA%E0%B8%B1%E0%B8%9B%E0%B8%94%E0%B8%B2%E0%B8%AB%E0%B9%8C%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%88%E0%B8%A1%E0%B8%B5%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%A5%E0%B8%B7%E0%B8%A1-2b046b71b27f">ทำไมสัปดาห์แรกของการฝึกงานของผม ถึงเป็นสัปดาห์ที่ไม่มีวันลืม!?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/myorder">myorder</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>