<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by SanerTekay on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by SanerTekay on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@tekaysaner9?source=rss-41458e88e863------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*z45g10IBeVz6_CYhinHvRg.jpeg</url>
            <title>Stories by SanerTekay on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@tekaysaner9?source=rss-41458e88e863------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 05:39:19 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@tekaysaner9/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Hayatında Hiç Olmamış Birini Özlemek]]></title>
            <link>https://medium.com/@tekaysaner9/hayat%C4%B1nda-hi%C3%A7-olmam%C4%B1%C5%9F-birini-%C3%B6zlemek-6eb45bff6240?source=rss-41458e88e863------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6eb45bff6240</guid>
            <category><![CDATA[writing]]></category>
            <category><![CDATA[psychology]]></category>
            <category><![CDATA[longing]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[SanerTekay]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 09 Nov 2026 18:50:59 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-11-09T20:18:36.468Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Hayatında hiç olmamış birini özleyebilir misin?</p><p>Cevap veriyorum hayır özleyemezsin. Özlediğin şey o kişi değildir, o kişiyi zihninde soktuğun kalıptır.</p><p>Özlemekten öte senin bağ kurduğun şey o kişinin gerçekliği bile değil aslında, zihninde o kişiye giydirdiğin kılıfa özlem duyuyorsun.</p><p>Belki de o kişi hayatında bir yer edinseydi ve sen onu derin bir şekilde tanıyor olsaydın nefret edeceğin bir karakter olacaktı.</p><p>Burada ortaya çıkan sevme durumu aslında beynin o kişinin karakterine karşı bıraktığı boşluktan ortaya çıkıyor.</p><p>İnsan beyni bırakılan boşlukları doldurmaya meyillidir. İyi ya da kötü. Bu iyi ya da kötü doldurma konusu da kişinin karakterine ve doldurmaya çalıştığı yerin bulunduğu konuya göre çok değişkenlik gösterir.</p><p>Örnek vermem gerekirse biri mesajımıza geç döndüğü zaman zihnimizde oluşan düşünceler iki şekilde ayrılabilir.</p><p>1- Çok yoğun olmalı bu sebeple mesajıma dönemedi</p><p>2- Benimle konuşmak istemiyor bu sebeple mesajıma dönmedi</p><p>Kısaca bu boşluğu iyi ya da kötü olarak doldurmanın net bir kuralı yoktur. Kişinin karakteristik yapısı, içinde bulunduğu durum, mesaja geç dönen kişinin bize karşı genel tavrı vb.</p><p>İş sevgi konusuna geldiğinde ise insan genelde bu konuya daha optimist bir pencereden bakıyor. Bu bakış açısı bazen gerçeği yansıtsa da çoğu zaman buna kişinin kendini avutması diyebiliriz.</p><p>Biz karşımızdaki kişiye belli bir sempati beslediğimizi düşündüğümüz zaman bu durum ortaya çıkıyor. Her şeyi iyi diyebileceğimiz bir sebebe bağlıyor ve zihnimizde ona göre dolduruyoruz. Bu durum da bizi karşımızdaki kişinin mükemmel olduğu yanılgısına düşürüyor.</p><p>Eğer bir kişiyi mükemmel olarak hayal ediyorsanız büyük ihtimalle bu düşünce sadece bir hayalden ibarettir.</p><p>Unutulmaması gereken yegâne şey şudur ki: Hiç kimse mükemmel değildir.</p><p>Bunu bir söz ile özetlemem gerekirse ben burada <a href="https://youtu.be/cv7sM42JXjk?list=RDcv7sM42JXjk">Ağaçkakan’ın Vertigo</a> şarkısının ilk dörtlüğünden alıntı yapmak istiyorum.</p><p>“Suratı dağılmış kristal güvercin canımı sıkıyorsun çünkü seni ölü severdim”</p><p>Bu sözü incelememiz için bazı metaforları bilmemiz gerekiyor. Bunlar sırasıyla:</p><p>Kristal: Kırılgan, hassas</p><p>Güvercin: Masumluğu temsil eder.</p><p>Burada anlatılmak istenen şey şu ki (en azından benim çıkarımım); “suratı dağılmış kristal güvercin” derken ben burada kırılgan bir masumiyetin hasar aldığı durum olarak yorumladım</p><p>“canımı sıkıyorsun çünkü seni ölü severdim” derken de seni artık sevmiyorum çünkü ben senin ölü halini seviyorum olarak yorumladım.</p><p>Bilmemiz gereken bir başka şey de şu ki ölüm hali hiçbir şeyin değişmediği kişinin sonsuza kadar aynı kaldığı haldir.</p><p>Toparlamam gerekirse ben “kırılgan masumiyetin dağılmış fakat ben seni zihnimde hayal ettiğim ideal ve değişmeyen halinle seviyorum” diye yorumladım.</p><p>İnsanlar hayatlarında olmayan birini özlemezler. O kişinin, kendi zihinlerindeki idealize edilmiş versiyonuna özlem duyarlar.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6eb45bff6240" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Mutluluk bir seçim midir yoksa bir sonuç mu?]]></title>
            <link>https://medium.com/@tekaysaner9/mutluluk-bir-se%C3%A7im-midir-yoksa-bir-sonu%C3%A7-mu-e71b67fcb7a7?source=rss-41458e88e863------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e71b67fcb7a7</guid>
            <dc:creator><![CDATA[SanerTekay]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 21 Sep 2026 18:36:12 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-09-21T18:36:12.434Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Mutluluğun bir seçim mi yoksa bir sonuç mu olduğunu anlamak için önce mutluluğun tanımını yapmamız gerekir. Nedir bu mutluluk denen şey? Mutluluk tanımsal olarak bir bireyin kendini tatmin olmuş, huzurlu ve iyi hissettiği bir duygu durumudur. Kendi bakış açımı katmam gerekir ise eğer mutluluk sadece bir hormondan ibarettir. Mutluluğu mutluluk yapan asıl şey ona nasıl bir gözle baktığımızdır.</p><p>Mutluluğun bilimsel tanımından bahsetmemiz gerekirse <strong>Mutluluk</strong>, psikolojide genellikle kişinin <strong>hayatından duyduğu genel memnuniyet</strong> ve <strong>anlık olumlu duyguların sıklığı</strong> olarak tanımlanır.<br> Amerikalı psikolog <strong>Martin Seligman</strong>, pozitif psikolojinin kurucularından biri olarak mutluluğu üç bileşenle açıklar:</p><ol><li><strong>Haz (Pleasure)</strong>: Anlık zevkler, güzel duygular.</li><li><strong>Bağlılık (Engagement): </strong>Bir işe, ilişkiye ya da uğraşa tam anlamıyla kendini vermek.</li><li><strong>Anlam (Meaning): </strong>Hayatta bir amacın ve yönün olması.</li></ol><p>Bu modele göre mutluluk sadece “iyi hissetmek” değil, <strong>anlamlı bir yaşam sürmek</strong> ve<strong> kendini gerçekleştirmekle de ilgilidir</strong>. 2010’da <em>National Institute of Mental Health</em> tarafından yapılan bir çalışmaya göre bu enzimler sadece fizyolojik zemini hazırlar mutluluk genel olarak kişinin ona nasıl bir anlam yüklediğine bağlıdır. Size şöyle bir açıklama yapabilirim. Bir depresyon hastası -özellikle majör depresif bozukluk hastası- çeşitli antidepresanlar kullanır. Bunlardan biri de ana maddesi sertalin olan selectradır. Bu ilaçlar insana mutluluk hormonu olan serotonin salgılatmak için kullanılır. Hasta bu ilacı içtikten sonra eğer ağır bir depresyon yaşıyorsa kendini yine de mutlu hissetmez yani ilaç hasta üzerinde bir tesir yaratmaz. Mutluluk dediğimiz şey hormonlar sayesinde olan bir şey değil miydi? O zaman neden hasta bu hormonu salgıladığı halde mutlu hissetmiyor? Bu bizi iki sonuca götürür, ya hastanın serotonin salgılama konusunda fizyolojik bir rahatsızlığı vardır ya da mutluluğun yine kişinin bakış açısına bağlı olduğu sonucuna götürür. Eğer bir hasta tüm şartları sağladığı halde mutlu hissedemiyorsa burada bir problem yok mudur sizce de? Problem kişinin bakış açısıdır, bu dünyada mutlu olacak şeyi bulamamıştır ve bulamadığı müddetçe de mutsuzluğa mahkumdur. Depresyon hastalarına baktığımız zaman çoğu depresyon hastasının bir travma sonrası bu halde olduğunu görürüz. Eğer bu şekilde bakarsak mutluluk bir sonuçtur. Normal yaşantısında olan bir insana baktığımız zaman benim gözlemlerim kadarıyla 2 çeşit insan vardır. Bu çeşitlerden 1. si ne olursa olsun mutlu olmayı başaran insandır 2. si ise en ufak şeyde kırılan ve mutsuz olan insandır. 2 insan düşünelim ve bu 2 insan da aynı kötü şeyleri yaşamış olsun. Bahsettiğim 2 insandan biri 1. çeşitteki yani ne olursa olsun mutlu olmayı başaran insan olsun. 2. si ise 2. çeşitteki yani en ufak şeyde kırılan ve mutsuz olan insan olsun. Etrafımızda bu bahsettiğim 2 çeşit insandan da görmüşüzdür ve böyle insanlar gerçekten vardır. Eğer bu 2 insan yaşadıkları olaylar sonucunda yine anlattığım karakter yapılarını korurlarsa — evet böyle insanlar var- bunun sonucunda mutluluk bir seçimdir. <em>(Bilimsel mutluluğun tanımı Diener, Scollon ve Lucas 2003;Lucas, Diener ve Lawson 2003’e göre üç temel psikolojik bileşeni ele almaktadır: yüksek pozitif etki, düşük negatif etki ve yüksek yaşam doyumu -bunu da bilmekte fayda var-)</em></p><p>Eğer bu konuyu biraz felsefi bir boyutta ele alırsak size fikirlerimin uyuştuğu iki filozoftan alıntılar yapmak istiyorum.</p><p>Aristoteles’e göre mutluluk “<strong>Mutluluk, insanın amacıdır; tüm eylemler onun içindir</strong>.” ve “<strong>Mutluluk erdeme uygun bir yaşam sürmektir</strong>.” Camus’a göre ise mutluluk “<strong>absürd dünyada anlam yaratabilme cesaretidir</strong>”. Kişinin mutlu olup olmadığı kişinin bir hayat yaşayıp yaşamadığına bağlıdır bu sözlere göre. Bir kişi bir hayat yaşamıyorsa eğer öznel olarak ne yaşarsa yaşasın asla mutlu olamayacaktır. Bu iki düşünürün fikirleri birbirinden farklı olsa da ikisi de mutluluğu pasif bir duygu değil, bir eylemin sonucu olarak görür. Kendi fikirlerimi söylemem gerekirse eğer “Mutluluk bu absürd dünya içerisinde erdeme uygun yaşama amacını göze almaktır” derim. Benim için mutluluk erdemli bir insan olduğum sürece benimle beraber olacaktır, fakat mutluluk duygusuna çok büyük anlamlar yüklememek gerekir ve en ufak yaşadığımız olayda ben şuan çok mutsuzum dememek gerekir, çünkü mutluluk benim gözümde bizim sandığımız gibi, insanı havalara uçuran bir duygu değildir. Yani mutluluk bir amaçtır, o amacın uğrunda bir şeyler yapma isteğinin karşılığında o istenilen şeyi yapınca bize verilen mükafattır. Mutluluk çaba ister. Kişiden kişiye mutluluk tanımları fazlasıyla değişebilir. Ben mutluluğa bu anlamla bakıyor olsam da başka biri bunu romantize edebilir ve bu anlamı benimseyebilir. Mutluluk anlayışı değişkenliğe çok müsait bir anlayıştır.</p><p>Benim fikirlerime ve söylemlerime dayanarak söyleyebilirim ki, mutluluk bizim bir isteğimiz üzerine gösterdiğimiz çaba sonucu eğer bu işte muvaffak olursak bize verilen mükafattır. Seçmediğimiz iş sonucunda muvaffak olsak bile mutluluk hissetmeyiz. Bunun sonucunda mutluluk bir seçimdir. İnsan beyni seçmediği şeyi elde edemez, etse bile bundan haz duyamaz. Sonuç olarak mutluluk, seçtiğimiz hedeflere yönelme ve onlara emek verme sürecinin ödülüdür ve bir seçimdir.</p><p>Şöyle bir detay da var eğer mutluluğu anlamlandıramazsak asla mutlu olamayız, çünkü zihnimizde tanımı olmayan bir hissi yaşasak bile o hissi yaşadığımızı nereden bilebiliriz ki? Örneğin daha önce hiç çikolata yememiş bir çocuk çikolata yediğini ve onu yedikten sonraki yaşayacağı duygu değişimlerini ve ağızda bırakacağı tadı hayal edemez, çünkü bu onun zihninde tanımlı bir şey değil ve daha önce yaşamamış. Mutlu olmak istiyorsak eğer bu açıdan kendi mutluluk tanımımızı bulmak çok önemlidir. Belirtmem gerekir ki bu tanımı bulurken kişi realist bir pencereden bakmalıdır, mutluluğumuzun tanımının ütopik olmaması gerekir. Aksi taktirde mutluluk imkansızlaşır. Peki size bir soru mutluluğu anlamlandırmak bir seçim midir yoksa bir sonuç mu? İlk bakışta bu bize bir seçimmiş gibi gelebilir, fakat biraz daha irdelediğimiz vakit daha farklı olduğunu görüyoruz. Eğer bir şeyi anlamlandırmak istiyorsa bunun için bir süreçten geçmeliyiz. Konu mutluluksa ve biz mutlu olmak istiyorsak bu sürece girmek zorundayız. Mutlu olmak bizim seçimimiz ve bu seçim sonucunda bu sürece gireriz. Buna bağlı olarak sürece girmemiz bir seçimdir, fakat bu süreç içimizdeki yanıp tutuşan mutlu olma isteğinin bir sonucudur. Hedefinize odaklıysanız eğer bu sonuç kaçınılmazdır. Bu anlattıklarım her anlamlandırma süreci için geçerlidir. Bir şeyin anlamını arıyorsanız eğer bu sürece girmek zorundasınız, fakat bir şeyin anlamını aramak ve onu anlamlandırmak tamamen sizin seçiminizdir.</p><p><strong><em>Kemal Saner Tekay</em></strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e71b67fcb7a7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yanılgılar, Anlam Kayıpları Ve Sıkışmışlıklar]]></title>
            <link>https://medium.com/@tekaysaner9/yan%C4%B1lg%C4%B1lar-anlam-kay%C4%B1plar%C4%B1-ve-s%C4%B1k%C4%B1%C5%9Fm%C4%B1%C5%9Fl%C4%B1klar-a8d225bbccd0?source=rss-41458e88e863------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a8d225bbccd0</guid>
            <dc:creator><![CDATA[SanerTekay]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 02 May 2026 16:39:58 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-05-02T16:39:58.939Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Yanılgılar Anlam Kayıpları Ve Sıkışmışlıklar</h3><p><em>“Bir Şeyin Anlamını Kaybetmesi Belki Onun Daha Büyük Bir Anlam Kazanması İçin Bir Fırsattır”</em></p><p>Hiç düşündünüz mü ya gerçek sandığımız her şey bir psikozun etkisiyse.</p><p>Doğru ve gerçek bildiğimiz her şey ya bir <strong>Yanılgı</strong> ve sanrıysa</p><p>Ya annem hiç ölmediyse, sadece zihnim onu hak etmediğimi düşünüp onu sildiyse.</p><p>yağmurun altındaki güzel aşklar hiç yaşanmadıysa.</p><p>Ya yağmur hiçbir zaman romantik o<a href="https://www.youtube.com/watch?v=FWetstlNP5w&amp;list=RDFWetstlNP5w&amp;start_radio=1">lmadıysa</a>.</p><p>Hayatta hep aynı şeyleri yaşıyorsak, sıkışıp kaldıysak.</p><p>İnanır mısınız bunların hiçbir önemi yok</p><p>— — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — —</p><p>Saat 04.48</p><p>Yataktan kalkıyorum, bir şey hatırlamıyorum.</p><p>İlk defa olan bir şey değil.</p><p>Mutfağa gidiyorum her şeye teker teker lanet ederek.</p><p>Bulduğum en sert şeyi içiyorum.</p><p>Ağzımda kalan son tadın bu olmasını istemiyorum belki de.</p><p>Saat 05.02</p><p>Ölüyorum, canım acımıyor.</p><p>Daha önce de deneyimlemiştim.</p><p>Soğuk buz gibi bir karanlıktayım.</p><p>Ağırlığı olan bir şey yok.</p><p>Tekrar uyanıyorum.</p><p>— — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — — —</p><p>Saat 04.48</p><p>Her şeyin anlamını kaybettiği bir zamana uyanıyorum ağzımda küfürlerle</p><p>Mutfağa gidip bulduğum en sert şeyi içiyorum.</p><p>Bu sefer ölmeden önce daha uzun yaşıyorum.</p><p>Annemin öldüğünü unutup odasına gidiyorum onu uyandırmak için.</p><p>Ya bu da bir yanılgıysa diye umut ederek.</p><p>Kendimi odadaki rutubet kokusuyla ve soğuklukla baş başa buluyorum.</p><p>Masama oturuyorum, defterimi açıyorum ama yazamıyorum.</p><p>Yağan yağmurun cama çarpışında çıkarttığı sesi dinleyerek sevdiğim kızla o yağmurun altında yürüdüğümüzü hayal ediyorum.</p><p>Acaba romantik olur muydu?</p><p>Saat 05.06</p><p>Bu sefer ölemiyorum.</p><p>Neredeyim bilmiyorum rüyadayım galiba.</p><p>Düşüyorum, düşerken bir dala tutunuyorum.</p><p>Annem bana uçurumun dibinden elini uzatıyor.</p><p>Emin olamıyorum.</p><p>Tereddüt ediyorum.</p><p>En sonunda bırakıyorum.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a8d225bbccd0" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yalnızlık, Anlam Ve Dr. B]]></title>
            <link>https://medium.com/@tekaysaner9/yaln%C4%B1zl%C4%B1k-anlam-ve-dr-b-a5f74e63e09b?source=rss-41458e88e863------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a5f74e63e09b</guid>
            <dc:creator><![CDATA[SanerTekay]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 15 Apr 2026 16:52:03 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-04-15T16:52:03.764Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/183/1*3hJKldv6px90MKjqXAs06w.jpeg" /></figure><p>Kafada kurulan her hamle karşıda cevap bulmaz, oynanan her oyun şah yalnız kalınca biter. Yalnızlık ise taşların eksilmesiyle değil, anlamın çoğalmasıyla yaşanır. (<a href="https://medium.com/u/3c434eeb7704">Mertmtll</a>)</p><p>Kitabın en can alıcı olan noktası Dr. B adlı karaktere yapılan masum görünümlü fakat bir insanı çok derinden sarsabilecek bir işkence. Kitapta Dr. B bize bunu şu şekilde anlatıyor: <em>“Bize hiçbir şey yapmadılar yalnızca her birimizi tam anlamıyla bir hiçliğin ortasına bıraktılar; bilindiği gibi yeryüzünde hiçbir şey insan ruhuna hiçlik kadar güçlü bir baskı yapamaz. Böylece her birimizi tam bir boşluğa, dış dünyaya açılan ufacık bir delik dahi kalmayacak biçimde hazırlanmış dört duvar arasına hapsetmekle, eninde sonunda dilimizi çözecek olan baskı, dayak ve soğuk dışarıdan değil, içeriden uygulanmış olacaktı. Bana ayrılan oda ilk başlarda beni hiç rahatsız etmedi. Odada bir kapı, bir yatak, bir koltuk, bir lavabo ve bir adet parmaklıklı pencere vardı. Ancak kapı gece gündüz kilitliydi, masanın üzerinde kitap, gazete, kağıt veya kalem bulundurulmasına kati suretle izin yoktu. Pencere bir yangın duvarına bakıyordu; bütün çevreme hatta kendi bedenime bile mutlak bir hiçlik egemen olmuştu.”</em></p><p>Yalnızlık insanın kendiyle baş başa kalması değil, insanın kendinden kaçacak yeri olmamasıdır. Beynimizi ikiye bölüp iki kişi olarak siyah ve beyaz taşlarla kendi zihnimizde satranç oynamamıza sebep olur yalnızlık.</p><p>İnsan yalnız kaldığında zihni başkasını icat etmeye çalışır ve bir süreden sonra bunu başarır. Hayvanlarla konuşmaya başlıyorsunuz, içinizin sıkıntısını bu şekilde gidermeye çalışıyorsunuz. Belki o hayvanlardan birine ölen annenizin ruhunu yüklüyorsunuz. <strong><em>“Bu kedi benim annem, onu yalnız bırakmamalıyım. O bu doğa şartlarında bana ve benim sevgime muhtaç”</em></strong>. Bu kedi artık bir hayvan değil; bir vedanın ertelenmiş halidir. Anlam yüklenen şey gerçek de olabilir gerçek dışı da.</p><p>Günümüzde insanların doğal taşlara yükledikleri anlamlar veya insanların bir tanrıya inanma ihtiyacı gibi. Kitapta Dr. B de bu yalnızlık sürecinde ekmek kırıntılarından yaptığı satranç taşlarına anlam yüklüyor.</p><p>Bir ekmek kırıntısı ve kareli yatak örtüsü sizin için ne ifade eder? Kendiyle baş başa kalmış bir insan için artık ne o yatak örtüsü bir ısınma aracıdır, ne de o ekmekler sadece bir karbonhidrattır.</p><p>Başka şeylere yüklenen anlamlar bir bakıma insanların umut etme yöntemidir. Her yıldız kaydığında dilek dilemek gibi. Olmayacağını bile bile.</p><p>Bazı konular asla eskimez. Yalnızlığın dip noktasında kendini hatırlatır. Tıpkı kediye yüklediğimiz anne figürü gibi.</p><p>Bu durumdayken insana bazen mantıklı ve güvenli gelir soğuk bir karanlıkta yok olma fikri.</p><p><strong><em>“İnsan sabahtan akşama kadar bir şey olmasını bekler ve hiçbir şey olmaz. Bekleyip durur insan. Hiçbir şey olmaz. Bekler, bekler, bekler, şakakları zonklayana kadar düşünür, düşünür, düşünür. Hiçbir şey olmaz. İnsan tek başına kalır. Yalnızdır. Yalnız.”. (Stefan Zweig)</em></strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a5f74e63e09b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Toplumcu Gerçekçi Anlayış Hakkında]]></title>
            <link>https://medium.com/@tekaysaner9/toplumcu-ger%C3%A7ek%C3%A7i-anlay%C4%B1%C5%9F-hakk%C4%B1nda-34f4975f0341?source=rss-41458e88e863------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/34f4975f0341</guid>
            <dc:creator><![CDATA[SanerTekay]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 15 Apr 2026 16:43:22 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-04-15T16:43:22.235Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>A) Toplumcu Gerçekçi Anlayışın Tarihçesi</strong></p><p>Toplumcu Gerçekçi Anlayış, Rusya’da 1917 Ekim Devriminin ardından Sovyet Yazarlar Birliği Kongresinde benimsenmiştir. Bu yazılar marksist doğrultuda toplumdaki çatışmayı devrim yoluyla bitirmeyi amaçlamıştır. Toplumcu gerçekçi anlayışın kurucusu Gorki olarak bilinir. Bu disiplin “Toplum İçin Sanat” anlayışına dayanır. Toplumcu gerçekçi yazarlar var olan bir problemi dile getirmenin yanında, onun çözümünü de sosyalist bir pencereden dile getirirler. Amaç burjuvaziden sosyalizme geçişi sağlamaktır.</p><p><strong>A. b)Toplumcu Gerçekçi Anlayışın Türkiyedeki Tarihçesi</strong></p><p>Toplumcu gerçekçi disiplinin Türkiye’ye gelmesi 2. Dünya Savaşı sırasında gerçekleşmiştir. Bu disiplinde yazılan ilk roman Sabri Ertem’in “Çıkrıklar Durunca” eseridir. 1940’lı yıllarda köy romanı kavramının benimsenmesiyle, kendilerinden önce yazılan Anadolu tasvirlerini şiddetle eleştirmişlerdir. Köy enstitülerinden çıkan aydın kesim köy ve köylüyü edebiyata daha çok dahil etmişlerdir. Türk edebiyatında toplumcu gerçekçi çizgide 1960’lı yıllara kadar yaygın bir şekilde eser üretilmiştir.</p><p>Bu eserler arasında 1950’li yıllarda adından çokça bahsedilen Mahmut Makal’ın Bizim Köy adlı eseri de bulunur. Bununla birlikte; Sunullah Arısoy’un Karapürçek’i, Fakir Baykurt’un Yılanların Öcü, İlhan Tarus’un Yeşilkaya Savcısı, Talip Apaydın’ın Sarı Traktör, Samim Kocagöz’ün Bir Şehrin İki Kapısı (Nabi’nin Park Kahvesi), Bir Çift Öküz, Bir Karış Toprak ve Yılan Hikâyesi, Fikret Arıt’ın Muhtar gibi eserleri; bunların yanında Mehmet Başaran, Dursun Akçam, Ümit Kaftancıoğlu gibi köy enstitülerinden mezun olan daha pek çok yazar eserlerinde aydın kesimin köylüye ve köye bakış açısını, aydın ile köylü ilişkisini, köylülerin içinde bulundukları ekonomik sıkıntıları, sefaleti ve devletin bu duruma olan kayıtsızlığını ve dönemin ideolojik yapısını işleyerek sosyal gerçekleri ele almada toplumcu gerçekçi bir çizgi izlemişlerdir.</p><p><strong>B)Toplumcu Gerçekçi Roman</strong></p><p>Toplumcu gerçekçi romanlar genel itibariyle çatışmalar üzerine kurulmuştur. Bu romanı yazan kişiler çoğu zaman siyasi eksenin sol kısmında olsa da, bundan farklı olarak eksenin sağ tarafından da zaman zaman halkın problemleri üzerinden hükümet eleştirileri gelmiştir. Toplumcu gerçekçi romanların en önemli özelliği romanın belli iki tarafın çatışması üzerine ilerliyor olmasıdır. Bu çatışmalar ağa-köylü, öğretmen-imam, işçi-memur çatışmaları olabilir. Toplumcu gerçekçi romanlar sanat toplum içindir anlayışı doğrultusunda şekillenir. Süslü anlatımlardan uzaktır, yazılar halkın anlayabileceği şekilde basit ve sade yazılır. Halkçılık, köycülük ve hümanizm gibi ideolojiler etrafında şekillenir. Toplumcu gerçekçi yazarlar halkın yaşadığı sorunlar karşısında tepki göstermesini ister, insanı değiştirmeye çalışır. Merkezlerinde temel olarak insan vardır.</p><p>Önemli toplumcu gerçekçi yazarlar ve eserleri şu şekildedir:</p><p><strong>Sabahattin Ali:</strong> Başlıca Eserleri şu şekildedir: <em>Kuyucaklı Yusuf, Kürk Mantolu Madonna, İçimizdeki Şeytan, Değirmen, Kağnı, Ses vb.</em></p><p><strong>Orhan Kemal: </strong><em>Baba evi , Avare Yıllar, Murtaza, Gavurun Kızı, Vukuat var , Küçücük, Suçlu, Devlet Kuşu, Dünya evi, Vb.</em></p><p><strong>Kemal Tahir: </strong><em>Sağır dere, köyün kamburu, Yedi Çınar Yaylası, Rahmet Yolları Kesti , Kör duman, Esir Şehrin İnsanları, Devlet Ana , Kurt Kanunu , Büyük Mal , Yol Ayrımı, Namusçular, Karılar Koğuşu</em></p><p><strong>Fakir Baykurt: </strong><em>Yılanların Öcü, Irazcanın Dirliği, Onuncu Köy, Amerikan Sargısı, Tırpan, Köygöçüren, Keklik, Kara Ahmet Destanı, Yayla, Koca Ren, Yarım Ekmek, Kaplumbağalar Vb.</em></p><p><strong>Sadri Ertem: </strong><em>Çıkrıklar Durunca, Silindir Şapka Giyen Köylü, Bacayı İndir, Bacayı Kaldır, Bir Varmış Bir Yokmuş, Bay Virgül, Bir Şehrin Ruhu Vb.</em></p><p><strong>C)Toplumcu Gerçekçi Şiir</strong></p><p>Toplumcu gerçekçi şairler şiir yoluyla halkın yaşadıklarına gerçekçi bir pencereden bakıp onları değiştirmek için çaba sarf etmişlerdir. Toplumcu gerçekçilerin realistlerden farkı şudur ki; toplumcu gerçekçiler sadece gerçekleri söylemekle kalmazlar, gerçeği değiştirmek için mücadele de ederler. Toplumcu gerçekçi şiirin genel konusu toplumsal eşitsizlikler ve adaletsizlikler olmuştur. Toplumcu gerçekçi yazarlar kendilerinin halkın sözcüsü olarak gördüler. Şiirlerinde yeni kelimeler kullanıp şiiri zenginleştirdiler. Ölçüyü, kafiyeyi, redifi reddettiler ve kullanmadılar. Şiirlerinin Serbest ölçüyle yazıp ahengi ses akışıyla sağladılar. Şiirlerinde söz sanatları çok fazla kullanmadılar, kelimeleri genel olarak gerçek anlamlarında kullandılar. Amaçları halkı yönlendirmek olduğundan hitabetleri güçlüdür ve şiirlerinde hitabet sanatını çokça kullanmışlardır. Eğer bir toplumcu gerçekçi yazarsanız Aristoteles’in Retorik’i sizin için baş ucu kitabı olabilir. İdeolojileri Sosyalizme dayanır. Toplumcu Gerçekçi yazılar bazen bir halkın aydınlığa kavuşması için son çıkış noktası olabilir. Edebiyatın kıvılcımı bazen aydınlığı getiren büyük bir ateşin habercisidir.</p><p>Başlıca toplumcu gerçekçi şairler ve eserleri şu şekildedir:</p><p><strong>Nazım Hikmet</strong>: 835 Satır, Jokond ile Si-YA-U, Varan 3, 1+1=1, Sesini Kaybeden Şehir, Benerci Kendini Ne İçin Öldürdü, Gece Gelen Telgraf, Taranta babuya mektuplar, Portreler, Simavma Kadısı Oğlu Şeyh Bedrettin Destanı, Saat 21–22 Şiirleri</p><p><strong>Rıfat Ilgaz: </strong>Yarenlik , Sınıf , Yaşadıkça , Devam , Üsküdar’da Sabah Oldu , Soluk Soluğa, Karakılçık (1969), Uzak Değil (1971), Güvercinim Uyur Mu? (1974), Kulağımız Kirişte</p><p><strong>Ercüment Behzat Lav: </strong>S.O.S. (1931), Kaos (1934), Açıl Kilidim Açıl (1940), Mau Mau (1962), Üç Anadolu (1964).</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=34f4975f0341" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Hayallerde Yaşamaktan Sıkıldım]]></title>
            <link>https://medium.com/@tekaysaner9/hayallerde-ya%C5%9Famaktan-s%C4%B1k%C4%B1ld%C4%B1m-ece55da11e09?source=rss-41458e88e863------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ece55da11e09</guid>
            <dc:creator><![CDATA[SanerTekay]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 02 Jan 2026 23:48:31 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-01-02T23:48:31.130Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Hayaller insanın kulağına güzel gelir.<br>Bazen bizim için bir kaçış yöntemidir.<br>Bazen kaçamadığımız düşüncelerimizdir.</p><p>Hayallerin de çeşitleri vardır.<br>Bu hayal toz pembe bir aşk masalı da olabilir.<br>Şiddetli bir psikoz da.</p><p>Bu gece yatağa yattığım zaman farkına vardım.<br>Ben hayal dünyamın bir eseriyim aslında.<br>Hayallerimi benden aldığınız zaman bir hiçim.</p><p><strong>Hayallerde Yaşamaktan sıkıldım artık.<br></strong>Yaşantım bilinçaltımdan ileriye gidemiyor.<br>Gerçek bir şeylerin olmasını istiyorum artık.</p><p>Ya hayallerimin gerçekleşmesini istiyorum. <br>Ya da gerçek şeyler yaşamak istiyorum.<br>Sadece bir yaşantım olsa yeter aslında.</p><p>Güzel bir üniversite okumak istiyorum. <br>Güzel bir kız ile sohbet etmek istiyorum.<br>Temel ihtiyaçlarımın ötesine geçmek istiyorum.</p><p>Gecemi gündüze çevirmesine gerek yok.<br>Denizi yarıp bana yol göstermesine de.<br>İki dudağın arasındaki sözlere ihtiyacım var sadece.</p><p>Artık daha fazla hayale ihtiyacım yok.<br>Hayallerden çıkmaya ihtiyacım var.<br>Mucizeye ihtiyacım yok.<br>Gerçekliğe ihtiyacım var.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ece55da11e09" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>