<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by BekirFikri on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by BekirFikri on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@teutodercrus?source=rss-34c555fe72cf------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*JlUAnBHyt1sXzJP-X3nBzA.jpeg</url>
            <title>Stories by BekirFikri on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@teutodercrus?source=rss-34c555fe72cf------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 13:00:54 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@teutodercrus/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[SULTAN MEHMED REŞAD’IN ÇANAKKALE GAZELİ]]></title>
            <link>https://medium.com/@teutodercrus/sultan-mehmed-re%C5%9Fadin-%C3%A7anakkale-gazeli%CC%87-1ce8e50ebbe5?source=rss-34c555fe72cf------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1ce8e50ebbe5</guid>
            <dc:creator><![CDATA[BekirFikri]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 15 Jul 2016 11:12:20 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-07-15T11:12:20.125Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*SQxd_c9YdUqIOKP1aahohw.jpeg" /></figure><p>Savlet etmişti Çanakkale’ye bahr u berden Ehl-i İslâm’ın iki hasm-ı kavîsi birden</p><p>Lâkin imdâd-ı ilâhî yetişip ordumuza Oldu her bir neferi kal‘a-i pûlad-beden</p><p>Asker evladlarımın pîş-geh-i azminde Aczini eyledi idrâk nihâyet düşmen</p><p>Kadr ü haysiyeti pâ-mâl olarak etti. râr Kalb-i İslâm’a nüfûz eylemeye gelmiş iken</p><p>Kapanıp secde-i şükrâna Reşâd eyle duâ Mülk-i İslâm’ı Hudâ eyleye dâim me’men</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1ce8e50ebbe5" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[REVZEN-İ MAHLÛĞ]]></title>
            <link>https://medium.com/@teutodercrus/revzen-i%CC%87-mahl%C3%BB%C4%9F-4835d525e0c?source=rss-34c555fe72cf------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4835d525e0c</guid>
            <dc:creator><![CDATA[BekirFikri]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 14 Jul 2016 19:00:03 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-07-14T22:34:40.130Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Eyvah! Hep hata mı tecellisi ümmetin?</p><p>Biz bâb-ı ihtişâmını iq(k)bal-i milletin alkışla, hutbelerle kapatırken ve boş yere kaanûnu hırpalarken, uzak bir harabeden bir gizli, bir kilitli ve nekbetli pencere pür inşirâh açıldı, ve mağrûr u müntaq(k)im bir kahkahayle güldü. -Aman görmeyim!- dedim.</p><p>Ey ser nüviştimizle bizim oynıyan fuhûl! İsterseniz, şu anda kapansın kütüb, ukûl; günler kararsın, ufk-ı teselli de gülmesin; isterseniz, şu gözler, ağızlar…</p><p>Hakk, şeref, vatan, kanûn! diyen ne varsa silinsin, görülmesin; hattâ semâ yüzüstü kapansın ve ağlasın…</p><p>Yalnız, aman, o revzen-i meş’ûm açılmasın; yalnız o gülmesin!</p><h3>Tevfik Fikret</h3><h4>15 Kânunusâni, 1327</h4><p>Revzen-i Mahluğ: 2. Abdülhamid’ in penceresi</p><p>Osmanlıca aslına uygun transkribe edilmiştir.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4835d525e0c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Prusya’nın Yükselişi ve Ordu Geleneği]]></title>
            <link>https://medium.com/@teutodercrus/prusyan%C4%B1n-y%C3%BCkseli%C5%9Fi-ve-ordu-gelene%C4%9Fi-6c3227433903?source=rss-34c555fe72cf------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6c3227433903</guid>
            <category><![CDATA[art]]></category>
            <category><![CDATA[tattoo]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[BekirFikri]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 06 Jul 2016 19:22:19 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-07-06T19:22:19.668Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Birinci Dünya Savaşı’nın sonunda tek bir siyasi varlık olarak Almanya’nın, henüz görece genç bir ülke olduğunu unutmamamız gerekir. <em>Sonderweg </em>kuramının olumlu yanları ne olursa olsun, Britanya ve Fransa ile karşılaştırıldığında Almanya’nın geç devletleştiği kesinlikle doğrudur. Batıdaki komşuları modern ulus-devletlere doğru gelişirken, Almanya, Avusturya Şanşölyesi Prens Metternich’in deyişiyle, ‘bir coğrafi terim’ olmaktan öteye geçemedi. Metternich’in <em>Muhafazakar Avrupa </em>isteği Almanya ve İtalya’nın coğrafyadan öteye uluslaşma sürecine girmesine yol açtı.</p><p>Bugünkü Almanya’yı oluşturan topraklar, tek bir siyasi varlık değildi; minik minik otonom devletlere bölünmüştü: prenslikler, dukalıklar, piskoposluklar ve özgür şehirler. Bu toprakların hepsi özerk olduğu halde, 1806&#39;ya kadar, meşruiyeti MS 800&#39;de Noel günü Papa III. Leo tarafından ‘Roma İmparatoru’ olarak taç giydirilmiş Frenk Kralı Şarlman’ın varisi olduğu iddiasına dayanan Kutsal Roma İmparatoruna kağıt üstünde sadakat yeminiyle bağlıydı.</p><p>Otuz Yıl Savaşı’nın Alman toprakları ve bu topraklarda yaşayanlar üzerinde derin ve kalıcı bir etkisi oldu. Çatışan devletler savaşmaktan tükendiğinde, Almanya son kez olmamak üzere kendini güçlü komşularının insafına kalmış olarak buldu. Vestfalya Barışı tükenmiş moral bozukluğu içindeki bir Almanya’ya Büyük Güçlerin hırslarını dengeleyecek bir anlaşma dayatırken, Almanların kendi arzularını kaale almadı bile. Bilakis Almanya öncekine göre daha da parçalı, komşu devletlerin çıkarlarına en iyi şekilde hizmet eden, zayıf ve bölünmüş bir ülke haline geldi. Bu bölünmüşlük içinde, kendisine bir fırsat olarak Avrupa tarihinin çehresine değiştirecek bir güç, Kuzey Almanya Prensliği Bradenburg-Prusya oldu. Otuz Yıl Savaşı’nın tahribatından tek kurtulan, Bradenburg’un merkezinden yaklaşık 700 km uzaklıktaki Prusya Dukalığı oldu ve elektör, çağdaşlarını hayrete düşürecek bir kararlılık içerisinde topraklarını zenginleştirmeye koyuldu.Tarihe ‘Büyük Elektör’ün Reformları’ olarak geçecek bu durum, Prusya’nın gerçek kuruluşu ve Almanya’nın <em>Volk </em>olarak tarihi değiştiren unsuru olarak kabul edilir. Prusya’nın bu yükselişi <em>Deutscher Dualismus </em>kavramlaşan Alman Düalizminin yani Prusya-Avusturya, Almanca konuşan halkların rekabetinin başlangıcı olmuştur. Rekabetin doğal sonucu olarak gelişen ordu, Prusya’nın etkin güç olmasında, kendine özgü ekoller yaratmasına ve başka coğrafyalara bu geleneğin yayılmasına kadar gitmiştir. Baltık ülkeleri, Rusya, Osmanlı coğrafyası bu güçlü geleneğin etkisinde kendini ‘reform’ sürecine sokarak gelişen ‘Militarist Devlet’ çağına ayak uydurmuşlardır. Bazen kurumların kopyalanması, bazen Osmanlı’da olduğu gibi o ekole sahip Harp Okullarının kurulması ile dünya üzerinde ‘Asker Çağı’ denilen düzeni başlatmışlardır. Prusya’nın yükselişi şüphesiz <em>Militarist Çağ’</em>ın başlangıcıdır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*8Ks_k75AC7k-6Ar_OKPyUw.jpeg" /></figure><p>Prusya ordusu (<em>Koniglich Preussische Armee) </em>denildiğinde, her ne kadar egemen yapısı 16. yüzyılın ortalarına kadar uzansa da, Prusya devletinin 18. yüzyılın başından itibaren bir Avrupa gücü olarak yükselişinde en önemli rolü üstlenmiş olan askeri kurumunu anlıyoruz. Comte de Mirabeau’nun ünlü sözüyle söylemek gerekirse ‘<em>Bazı devletlerin ordusu vardır, ancak Prusya ordusunun devleti vardır’ </em>düşüncesi tüm dünya literatüründe genel kabul görmüştür. Bradenburg merkezli Prusya devletinde ordu geleneğinin oluşumu daha önce değinilen Otuz Yıl Savaşlarına dayanır. Büyük Friedrich Wilhelm kalıcı bir ordu sistemine geçişi başlatmış, merkezinde 500 şövalyelik 5.500 kişilik hazır bir kuvvet oluşturmuş ve bölgesel ittifaklarla bir güç yaratmıştır. Daha sonraları Kral I. Friedrich Wilhelm (1713–1740) ordunun asker rakamını genişletme kararı almıştır; bununla birlikte ordu devletin temel direği konumuna gelmiş, soylu ailelerden (Junker) gelen gençler için subay okulları açılmış ve devlet içerisinde bir subay sınıfı oluşmuştur. Daha önce belirttiğimiz gibi artık bu çağ militarizmin çağıdır. Subay sınıfları yalnız ordu değil siyasal ilerleyişi hatta bazen ekonomik gidişatı kontrol ederek, savaşları kazanmaları ile gittikçe kontrollü güçlü bir ağ oluşturmuştur. Büyük devletler karşısında kendi devletinin kapasitesini iyi bilen Büyük Friedrich döneminde tamamen düzenli, disiplinli bir güç haline gelmiş, Silezya ve Yedi Yıl Savaşları ile kendini net bir şekilde kanıtlama aşamasına gelmiştir. Bu savaşlarda uygulanan en ünlü taktiklerden biri <em>eğik düzen</em>di; saldırı düşman hattının tek bir kanadına yoğun kuvvetlerle yüklenerek orayı yarmak üzerine kurulu bir stratejiydi. Erken Modern harp taktikleri içerisinde böyle bir yönteme pek rastlanılmazken, düşmanı çevreleyip yok etme planları meşhurdur. Ateşli silahların gelişmesi, Prusya ekolünün taktiksel yenilikler getirmesine yol açmıştır. II. Friedrich döneminde orduya tanınan özel statü daha da güçlendirilmiş, yasal yollarla din ve mezhep özgürlüğü tanınarak eğitim, disiplin, donanım ve teknolojik kapasitelerin gelişimi sağlanmıştır. Meslek olarak askerliğin yaygınlaştırılmasıyla liyakat, beceri ve yetenekler ön plana çıkarılmış, yetenekli subaylar desteklenmiştir; topluma tamamen entegre edilen Prusya ordusunun mevcudiyeti 200.000 askeri bulmaktaydı. Ordu-Millet anlayışı ilk defa karşımıza çıkmaktadır. Aynı dönem Milliyetçiliğin yükseldiği döneme rast gelerek milliyetçiliğin kökenleri üzerinde Prusya’nın etkisi konulu çalışmalar yapılmıştır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/564/1*Jj1JulLYI73wob5mKdG1eg.jpeg" /><figcaption>Büyük Frederick dönemi Prusya Üniformaları</figcaption></figure><p>1809 yılında Savaş Bakanlığı ve 1810&#39;da Berlin’de Prusya Askeri Akademisi kurulmuştur. Askerlik hizmeti tüm vatandaşlara zorunlu kılınmış, <em>Krümpersystem </em>adı altında her an seferber edilecek yedek bir ordu oluşturulmuştur. 1819 yılından sonra ordunun sayısının sınırlandırılmış, toplumdan soyutlanmış bir profesyonel ordu kurma girişimine geçilmiştir. Bu süreç doğrultusunda ordu, muhafazakar Prusya hükümetinin siyasal aracı haline dönüşerek, devletin en önemli kurumu haline gelmiştir. Ordunun sembolü olarak demir haç amblemi 1813 yılında III. Friedrich Wilhelm döneminden beri günümüze dek kullanılmaktadır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/639/1*vmDRhgD8H2eAbGd_Jdri3Q.jpeg" /></figure><p>Prusya Ordusu genelkurmay başkanı olan (Baba) H. von Moltke(1800–1891) döneminde Prusya ordusunun modernizasyonuna geçilmiş, taktik eğitim ve talimlerin geliştirilmesi kararı alınmış, büyük ordu kurmak yerine lojistik şartlara uygun olarak birbirinden bağımsız, küçük, ancak sayıca çok olacak ordularla daha çok savaş taktiklerine yönelik karar alma mekanizması kurulmuştur. Moltkenin savunduğu <em>Kesselschlacht </em>taktiği yan kanatlarda rakip ordulara taarruz etmek üzere çevreleme muharebesi olarak karşımıza çıkmaktadır. Düşman cephenin bir kanadını kırarak savunma mekanizmasının düşmesi ilkesi yerine topyekün bir imha planı bu dönem tüm Avrupa savaş taktiklerinde dikkati çeker. Clausewitz’in zihin dünyasında şekillenen bu taktik, önceleri erken modern dönemin bazı savaşlarında görülür. Moltke’nin ‘Parçalı yürüyün, birleşik savaşın’ stratejisi modern Alman askeri doktrinin temelini oluşturmaktadır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*PifkG22oTOfBX1ZWYxj_cA.jpeg" /><figcaption>Bismarck,Roon,Moltke</figcaption></figure><p>Alman birliğinin kurucusu olan Junker kökenli Bismarck da başbakanlığı döneminde aynı militarist devlet geleneğinin sürdmüş ve Moltke Reformlarına destek vermiştir.1866 Königgratz Savaşı’nda Avusturya’ya karşı, 1870 yılında ise Fransa’ya karşı zaferler elde eden Prusya ordusu, 1871 sonrasında Alman İmparatorluk Ordusu’nun kalbi haline gelmiştir. 19. yüzyıl boyunca Prusya ordu geleneğine hizmet vermiş ve stratejik düşünceleri ile katkıda bulunmul önemli kişilere baktığımızda bunların en başında Clausewitz’in hocası da olmuş Scharnhorst ve Gneisenau gelmektedir. Öte yandan Alman birliği yolunda Prusya ordusunun genişlemesine en büyük desteği veren ve görüşleri ile büyük komutan olarak nitelendirilen Moltke’nin genelkurmay başkanlığı döneminde, Savaş Akademisi’ne özel yetenek sınavlarıyla genç subayların seçilerek seçkin kademelerde yetiştirilmesi ve <em>Kriegspiele </em>adı verilen harita üzerinde savaş taktikleri oyunlarına yönelik derslerle eğitim verilmesi söz konusu olmuştur. Bu çerçevede Moltke dönemi Prusya ordusunun teknolojik yeniliklere de tamamen açıldığı dönemdir. Dolayısıyla diğer Avrupa ülkelerinin aksine Prusya’da ordu tamamen devletten ayrı bir kurum olarak geliştirilmiş ve siyasal süreçten bağışık tutulmuştur. H. Delbrück Prusya geleneğini şu sözler ile ifade eder: ‘<em>Savaşı kaybetmeyi göze alan kazanır.’</em></p><p><strong>KAYNAKLAR</strong></p><p>Savaş Kuramları,ed. Erhan Büyükakıncı , Adres Yay.</p><p>Weimar Cumhuriyetinin Kısa Tarihi,Colin Storer, İletişim Yay.</p><p>War and the World: Military Power and the Fate of Continents, 1450–2000, Jeremy Black, Yale University Press</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6c3227433903" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Cumhuriyet Dönemi Türk-Alman Askeri İlişkileri]]></title>
            <link>https://medium.com/@teutodercrus/cumhuriyet-d%C3%B6nemi-t%C3%BCrk-alman-askeri-i%CC%87li%C5%9Fkileri-d00e66cb6206?source=rss-34c555fe72cf------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d00e66cb6206</guid>
            <dc:creator><![CDATA[BekirFikri]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 22 Jun 2016 21:21:12 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-06-22T21:21:12.722Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>19. yüzyılın sonu ile 20. yüzyılın başında Osmanlı İmparatorluğu’nun giderek Almanya tarafına yönelmesinde, hiç kuşkusuz Alman askeri heyetlerinin rolü büyüktü. Bu heyetler, iki ülke arasındaki siyasi ve ekonomik bağların güçlenmesinde etkili oldukları gibi, Türk ordusunda Prusya Askeri Sisteminin ve hayranlığının yerleşmesinde de etkili olmuşlardır.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*qfBzY-UbYsJp4agz9M70tg.jpeg" /></figure><p>İki ülke arasında 1924 yılında yeniden kurulan diplomatik temaslar, 1927 yılından itibaren giderek artan bir ekonomik ilişkiyi beraberinde getirmesine rağmen, askeri ilişkiler 1933 yılına kadar tamamen kesilmiştir. 1933 yılında, Almanya’da Nazi partisinin iktidara gelmesi ve Alman ordusunun yeniden eski gücüne kavuşturulmasına başlanması sonucunda Almanya, Türk Askeri ile ilgilenmeye başlamıştır. Almanya’nın ordusunu güçlendirmek ve “Hayat Sahası” teorisini gerçekleştirmek için Türkiye’ye ve onun potansiyel kaynaklarına ihtiyacı vardı. Alman savaş sanayisi için, Türkiye’nin maden kaynakları (özellikle krom) son derece gerekli idi. Bu nedenle Almanya, 1934 yılından itibaren, iki ülke ordusunu birbirine yaklaştırmak ve Türkiye ile askeri ilişkiler kurabilmek için bir kaç yol denemiştir. Bunlardan birincisi, Türkiye’ye askeri heyetler yollamaktı. Bu şüphesiz Osmanlı zamanından kalma politikanın yeniden canlanması idi. İkincisi, Alman basınında Türkler ile geçmişte kurduğu ittifakı öven yazılar sunmaktır. Üçüncüsü, Türk Harp Akademisi ile ilişkiler kurarak, subaylar vasıtası ile propaganda yaptırmaktır.</p><p>Almanya, ilk askeri heyetini, 1934 Kasım ayında Türkiye’ye yollamıştır.(Cumhuriyet Gazetesi,14 Kasım 1934) Yarbay Alfred Jold ve Yarbay Hans Rohde’den oluşan bu ilk askeri heyet, ilgi görmüştür. Ankara’da Mareşal Fevzi Çakmak tarafından kabul edilen heyet mensupları, çok büyük iltifatlara layık görülmüştü.(Ulus Gazetesi, 15 Kasım 1934) Daha sonra İstanbul’a geçen heyet, burada Harp Okulu’nu, Harp Akademisi’ni, Piyade ve Topçu Atış Okullarını, Haliç’teki Yedeksubay Okulu’nu gezmiştir. Heyet mensupları tesadüfen seçilmiş değildi. Her ikisi de, gayet mükemmel Türkçe konuşabildikleri gibi, Yarbay Rohde, 1925 yılında, Harp Akademisi’nde görev almış, tanılan sevilen ve kurmay subaylar ile samimi dostluklar kurabilmiş bir kişi idi.</p><p>Almanya’nın gerek basın yoluyla, gerekse Harp Akademilerinde görevli subaylar ile yaptığı propaganda etkili olmuştur. 1937 yılı Kasım ayında, yeni bir heyet Türkiye’ye davet edildi. İnceleme yapmak üzere Türkiye’ye gelen Kurmay Albay von Fretter ve Binbaşı Richard Leppez’den oluşan heyet inceleme yapmıştır. Önemli olan ise tüm bu ilişkilerin resmi belgeye dökülmemesidir. Çünkü dünya savaşı havasına girilmesi askeri ilişkilerin yalnızca ziyaret olarak basında yer almasına müsaade etmiştir. Heyetin ziyaretinin ardından, Aralık 1937&#39;de kalabalık bir basın ile birlikte, Almanya Gençlik Teşkilatı Önderi Baldur von Schirach, önce Ankara’ya, ardından İstanbul’a gelmiştir. Taksim Abidesi’ne Nazi selamıyla çelenk koymuş, Ankara’da kendisini kabul eden Atatürk’e telgraf çekmiştir.(11 Aralık 1937;Cumhurbaşkanlığı Atatürk Arşivi,Dosya 55,Fihrist 135) Telgrafta, Türkiye’de gördüğü büyük ilgiden memnuniyetini ve gençlik ile Atatürk’e olan iyi dileklerini bildirmiştir.</p><p>Türkiye’de pek ilgi görülmemesinin sebebi hem resmi ilişkililerin olmaması hem Nazi Almanyası’nın yarattığı olumsuz imaj Türk-Alman ilişkilerinin bu dönemi için karanlık kalmıştır. Kurulan ilişkilerde Almanya’nın ana hedefi Türkiye’nin askeri güvenini kazanmak, ordu içinde Alman hayranlığı yaratmak ve çıkacak olan dünya savaşı için müttefik olmasa dahi düşman olunmasını engellemektir. Kendi safına çekmeye gayret etse dahi artık Türkiye’nin “İmparatorluk Türkiyesi” olmadığını biliyorlar ve buna uygun politika geliştiriyorlardı.Türkiye’nin hareket alanını kısıtlayarak Fransa ve İngiltere ile yakınlaşmasını engellemek Türk-Alman askeri ilişkilerinin Almanya açısından önemli bir faktörüdür.</p><h3>Kaynak</h3><p>Dr. Yavuz ÖZGÜLDÜR, Türk-Alman İlişkileri(1923–1945), Ankara Genelkurmay Basımevi</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d00e66cb6206" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[DELBRÜCK: ASKERİ TARİHÇİ ÜZERİNE NOTLAR]]></title>
            <link>https://medium.com/@teutodercrus/delbr%C3%BCck-askeri%CC%87-tari%CC%87h%C3%A7i%CC%87-%C3%BCzeri%CC%87ne-notlar-6680000153f4?source=rss-34c555fe72cf------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6680000153f4</guid>
            <dc:creator><![CDATA[BekirFikri]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 15 Jun 2016 21:03:35 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-06-15T21:03:35.698Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>II. Alman İmparatorluğu döneminde yaşamış olan Hans Delbrück, hem bir askeri tarihçi, hem Alman halkına askeri konuları aktaran bir yorumcu, hem de bir eleştirmendi. Rollerinin her birinde modern askeri düşünceye katkısı dikkate değerdir. History of the Art of War Almanlar için sadece anıtsal bir eser değil, aynı zamanda o günün teorisyenleri için değerli belgelerle dolu bir hazineydi. Preussische Jahrbücher’de askeri konularda yazdığı yorumlar, Alman halkının askeri konuları öğrenmesine ve özellikle I. Dünya Savaşı’nda genelkurmayın karşılaştığı başlıca stratejik sorunları halkın daha iyi anlamasına yardımcı olmuştur.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/340/1*-tLXvxBgt0Q_Uspi9qJYiw.jpeg" /></figure><p>Delbrück bize hayatını şöyle özetliyor: “Anne tarafından Berlinli bir aileden, resmi ve akademik bir çevreden gelmekteyim; yedek subay olarak savaşa katıldım; İmparator Frederick veliahtken, 5 yıl süreyle sarayında bulundum, parlamenter oldum, öğretim üyeliği yaptım.” Kasım 1848&#39;de Bergen’de doğan Delbrück, babası hakim, annesi Berlin Üniversitesi’nde bir felsefe profesörünün kızıydı. Alman tarihyazımı içerisinde Ranke’nin büyük katkısı vardır. Ranke’nin geleneği içerisinde eserlerini kaleme almıştır. Berlin Üniversite’ndeki ilk dersleri, 1866 seferi ile ilgiliydi. Daha sonraları Pers Savaşları ve Roma’nın çöküşü ile ilgili yazılar üzerine çalıştı. Büyük Frederick ve Napoleon’un stratejileri üzerinde kaynak araştırmaları yaparak yazdığı sonunda History of the Art of War in the Framework of Political History ismi ile yayınladı. Bunu yayınlaması ile tüm şimşekleri üzerine çekti. Çünkü eserinde Heredotus’u yanlış bilgiler vermesi dolayısıyla eleştirmişti. Delbrück, geçmişteki savaşlardan bir takım genel sonuçlar çıkarmadan önce, tarihçinin bu savaşların nasıl yapıldığını doğru saptaması gerektiğini anlatmıştı. Örneğin Herodot’a göre Atina’ya karşı savaşan Pers ordusunda M.Ö. 5. yüzyılda dört milyondan fazla asker vardı. Delbrück, bu rakamın doğru olmadığını belirtti.</p><p>Delbrück’ün askeri stratejisi iki temel biçime ayrılıyordu. Birincisi, günün çoğunluk görüşüne uygun olarak, “Niederwerfungsstrategie” yani yok etme stratejisiydi ve düşman ordusunu ortadan kaldırmaya yönelik kesin zaferdi. İkincisi ise Clausewitz’in 1827 tarihli notlarından kabul edildiği gibi, eğer askeri imkanlar kesin zafere izin vermeyecek durumdaysa, bir başka tür savaşın da mümkün olduğunu kabul etmekteydi. Delbrück bunu “Ermattungsstrategie” olarak, yani yorma, tüketme şeklinde adlandırmıştı. Yok etme stratejisinde bir tek kutup vardır, o da savaşın kendisidir; ama bezdirme stratejisinde bir kutup daha vardır ve o kutup, çeşitli yollarla savaşın politik amacını başarmaktır. Delbrück’ün niyeti, en güçlülerin “yok etme”yi cazip bulacağını, daha zayıf olanların da bezdirme yoluyla elde edebilecekleri kadarına razı olacağını ima etmek değildi. Bezdirme tek kesin sonuçlu savaşa dayalı olmayıp, düşmanı bezdirecek uzun süreli tacizlerle ilgiliydi. “Kan dökülmeden” yapılan şavaşı alaya alıyordu. Clausewitz geleneği ile yetişen Alman Genelkurmayı ile karşı karşıya getiren bu düşünceleri onu bazı dönemler dışlanmasına dahi sebep olmuştur. Delbrück’ün esas aşması gereken zorluk, hızlı saldırıyla düşman ordusunu yok etmenin dışında, başka bir yolun da varlığını düşünmeye Alman generallerini ikna etmekti. Elbette bunu başarması güç, uğrunda çaba harcaması bile bazı Alman Kurmayları için komikti.</p><p>Delbrück’ün esas amacı sivillere askeri tarihi onların anladığı dilde anlatabilmekti. Askeri doktrinler üzerine kafa yorması şimşekleri üzerine çekmesine yol açmasına rağmen doktrinler üzerine yorumları onu ilerleyen süreçte haklı çıkarmıştır. Clausewitz’in topyekün savaş teorisine getirdiği bazı eleştiriler halâ dokunulması güç olan bu teoriye inananlar için kızdırıcıydı. Lıddell Hart’ın daha sonra ortaya koyduğu “dolaylı tutum” ki o da Suntzu’nun “en iyi savaş yapılmadan kazanılan savaştır” prensibini uyarlamıştı, Hart’a cesaret verdiği kabul edilebilir. Yalnız Lıddell Hart’ın bilgi yorumlamasının temeli halâ Kant ise Clausewitz’i çürütmesi mümkün gözükmüyor. Delbrück’ün askeri tarihyazımına getirdiği yenilik bizim tarihimizde Senai Bey’e örnek olmuştur. Senai Bey tıpkı onun gibi askeri tarihi sivillerin anlayacağı bir dil ile yazarak tarihin bu ana gövdesini militer elitlerin elinden çıkarmak istemiştir. Salt pragmatik harp tarihi görüşünü tarih disiplinine entegre ederek onun hak ettiği yeri almasında büyük fayda sağlayan Delbrück harp tarihyazımına getirdiği bu yenilik onu askeri tarihçiler sözlüğünde hak ettiği yere koymuştur. Türk Askeri Tarihçiliğinin Delbrück’ü sayılan Senai Bey’i bu sözlük içerisinde görmek dileği ile.</p><h3>Kaynak</h3><p>Dolaylı Tutum, Lıddell Hart</p><p>On War, Clausewitz, Oxford Press</p><p>Stratejinin Ustaları, Edward M. Earle</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6680000153f4" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Collingwood’un Tarih Tasarımı’nda Thukydides]]></title>
            <link>https://medium.com/@teutodercrus/collingwoodun-tarih-tasar%C4%B1m%C4%B1-nda-thukydides-57b2044ff7a6?source=rss-34c555fe72cf------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/57b2044ff7a6</guid>
            <dc:creator><![CDATA[BekirFikri]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 10 Jun 2016 21:10:45 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-06-10T21:15:53.491Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Efsaneler Grek-Roma geleneğinde devam etse de, buna paralel olarak insan merkezli düşüncesine ve tarih yazıcılığına geçişte önemli gelişmeler yaşanmıştır. En önemli değişmelerden ilki hiç şüphesiz, tarihin “tanrıları” konu edinmekten çıkması ve bunların yerini doğrudan “insan eylemlerinin” almasıdır. Romalı Tarihçi Cicero’nun iddiasına göre bu değişimin en önemli mimarları modern tarihin isim babası Herodotos ve bilimsel tarihin ilk örneklerini veren Thukydides olmuştur. Thukydides yeni bir zihniyetin öncüsüdür. Kendisi bunun farkında olmakla birlikte tarihin faydacı kısmını benimseyerek mekanik çağın “bilgi güçtür” anlayışını yüzyıllar önce keşfetmiştir. Bilginin güç olabilmesi için doğrulanması gerektiği gibi tarihsel olayların gerçekliği prensibini benimser. Peloponnesoslular ile Atinalıların Savaşı bu düşünsel gerçekliğin ifadesidir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/666/1*jo-YvmJyTDxm3ackpBm51g.jpeg" /></figure><p>Collingwood’un Tarih Tasarımı yapıtı, teokratik tarih yazımından aydınlanmacı yazıma kadar geçen dönemi ele almaktadır. Romantizmin yazıma etkisini değerlendirerek pozitivizme giden sürece eleştirel yaklaşımda bulunur. Felsefecilerin dikkatini tarihin varlığından doğan epistemolojik problemlere yöneltmiş, idealizmin biçimi ile tarihi özdeşleştirerek Croce’nin izleyicisi görüntüsü vermiştir. “Tarihsel” ve “Felsefi” sorular arasında kurduğu bağlantı, Thukydides eleştirisine yol açmıştır. Herodotos onun için tarihin babası iken Thukydides psikolojik tarihin babasıdır. Psikolojik tarihi ise özel türden doğa bilimi olarak benimser. Thukydides tarih dışı güdülerle boğulmuş, basmakalıp, tarihe kafası yatkın olmayan bir kişidir. Yunanlıların “parochial” bakışının simgesi olan dili kutsayıp, barbarları yok sayarken Thukydides’e bu derece acımasız eleştirisi salt tarihyazımı ve felsefesi ile mi alâkalı? Yoksa Harp Tarihini psikolojik tarihin alt dalı olarak mı görüyor? Collingwood eleştirisi yapmak yerine sadece sorularımıza cevap arıyoruz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/704/1*EYlZsLghWlrE3APu3purAw.jpeg" /></figure><p>Harp Tarihyazımı şüphesiz problemlidir. Kendine özgü yazım normları olmaması onun yakın geçmişe kadar askeri elitlerin himayesinde bulunan kahramanlık hikayeleri olmasındandır. Militer elitler kendine fayda sağlamayı kestiği andan itibaren tarih disiplinine ait bir dal haline gelmiştir. Gelişmiş ülkelerde askeri tarihçilik, war studies alanı haline gelerek sivil-asker ortak çalışma ürünü olmuştur. Emekli Tuğgeneral Fahri Çeliker, post-modern yazıcılıktan önce “Almanya’da artık askeri tarih askerlerin tekelinde değildir; gerekli bilgileri edinmeye açık her tarihçiye açıktır.” sözleri ile durumu ifade etmiştir. Kur. Bnb. Necati Ulunay Ucuzsatar “Tarih Boyunca Türk Harp Sanatı Taktik ve Strateji(askeri tarih stratejik etüt başkanlığı yay.) yapıtında “özellikle harp tarihi; gelecek ortamların savaş stratejisine ışık tutan bir stratejik yorum meselesi” cümlelerini ortaya koyarak askeri tarihin bizde halâ salt faydacılık anlayışı ile devam ettiğini kanıtlamıştır. Klasik Osmanlı tarihçileri ve Lıddell Hart gibi batının önemli askeri tarihçilerini kullanarak “övgüler tarihi” inşa etmiştir. Thukydides’in başlattığı bu durum büyük tarihçilere karşı Harp Tarihini, tarih ilminin ana unsuru olduğunu kanıtlamada zorluklar çıkarıyor.</p><p>Collingwood, Thukydides görüşlerinin temelini Londra’da 1929 yılında basılan “Thucydides and the Science of History(C.N. Cochrane)’den alıyor. Tarihsel ve Felsefi sorular arasında kurduğu bağlantı ile yaptığı eleştiri onun dünyasına uygundur. Bizim görevimiz Collingwood eleştirisi yapmak değildir; Harp Tarihinin piri sayılan birini “Tarihçiler Panteonu”ndan atarak tarihin ana unsuru olan bir dala vereceği zararı hesaplamaktır.</p><h3>Kaynaklar</h3><p>Tarih Nasıl Yazılır? Necmettin Alkan, Ed. Ahmet Şimşek</p><p>Osmanlı Askeri Tarihini Araştırmak:Yeni Kaynaklar Yaklaşımlar, Gültekin Yıldız</p><p>Tarih Tasarımı, R.G. Collingwood</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=57b2044ff7a6" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Tarih ve Aufklarung]]></title>
            <link>https://medium.com/@teutodercrus/tarih-ve-auflarung-b720cbf030c6?source=rss-34c555fe72cf------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b720cbf030c6</guid>
            <dc:creator><![CDATA[BekirFikri]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 08 Jun 2016 15:56:55 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-11-26T19:30:46.112Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bir bütün olarak felsefenin devraldığı mirasın içerisinde, tarih kavrayışı önemli yer tutmaktadır. Fransız Aydınlanması’nda tarihi “imparatorlukların ve dinlerin tarihi” olarak kavrayan anlayışa karşılık, Alman Aydınlanması tarihi insan türünün evrimini doğrulayan ve başarılarını sergileyen bir alan gören Aydınlanma tarihyazımına muhalefet eden isim olarak Herder’i bulmaktayız. Onu ortaya çıkartan ise Sturm und Drang idi. Bu akım hem romantizmin hem idealizmin öncüllerini barındırmaktadır. Modern yorumlar ise Nazizmin düşünsel kökenlerini bu harekete bağlamaktadır.</p><p>Herder insanlık tarihini Tevrat ile yani tek tanrılı dinler tarihi ile başlatmaktadır. Herder’in felsefesinde büyük rol oynayan, insan için hem doğanın hem tarihin erek bildiği hümanite kavramıdır. Hümanite insanı öteki yaratıklardan ayıran bir bütündür. Dik duran insan usu edinip kullanmak yeteneğini elde etmiştir. Bu örgütlenimi yüzünden insan, ince duyulu olmuş, sanatı bulmuş, konuşan bir yaratık olmuştur; dil de usu geliştiren, her türlü kültürü yaratan araçtır.</p><p>Aufklarung’un tarihle başlangıçtan beri sorunu vardı. Herder ve Aufklarung tarihi, kafesten çıkararak doğanın denetimine sokmaya çalıştılar. Salt siyasal tarihi aşarak başka etmenleri(dil,kültür,medeniyet) devreye soktular. Bu etmenler alman idealizminde olduğu gibi gerçekliğin yorumlanmasına ilişkin sorunlar ortaya çıkardı. Marx örneğinde olduğu gibi nesnel ve somut bir temele oturtularak, tarihe hükmeden, akla rağmen hükmeden başka güçlerinde bulunduğunu yaratacak ve sınıf toplumu anlayışı ile 16. yy determinizminin yeniden gündeme gelmesi ile teoride sempatik, uygulamada ise medeniyet için felaket olan bir anlayışı doğuracaktı. Toplumlara göre çeşitli örgütlenme biçiminde gelişen bu anlayış, Türkiye toplumunda fikri temeli olmayan ihraç edilmiş düşüncenin heyecanlı bazen ihanete giden yorum olarak gelişti. Bana göre bu gelişim Ulbrıck Beck ortaya koyduğu “Modernleşen Toplumların Riskleri”dir. Popper ise bu konuda yeterli cevabı vermiş bu düşünceyi çürütmüştür.</p><p>Was is Aufklarung? 1784 yılında Berlin’de yayınlayan o meşhur makale Kant’ın tarihe bakış açısını göstermektedir. Elbette Kant’ın bilgiyi yorumlamasın temeli Newton idi. (Popper’ın Eınstein olduğu gibi. Popper sevenlere selam buradan). Bireyin aklını kullanma cesareti ile özetlenen durum tarihin inşasında önemli rol üstlenir. Aynı bilgi yorumlaması Clausewitz’de görülür. Savaş Üzerine eserinde savaşın tanımlaması, Savaş için ürettiği vektörel analizi(meşhur 3&#39;lü tablo) bilgiyi tamamen Newton temelli Kant yorumlamasıdır. Aufklarung’un yalnız tarihyazımına etkisi olduğu söylenemez. Mutlak surette o harp meydanlarının gidişatını etkilemiştir. Bu konuda yazacak çok şey var. Generallerin zihin dünyasına etki etmiş, doktrin üretimini sağlamıştır. Ludendorff savaş doktrinini incelersek karşımıza çırılçıplak kurtuluş savaşı gerçekliği çıkar. Konumuz harp tarihi olmadığı için detaya girmiyoruz.</p><p>Herder tarihi anlayışında Yeniçağ’ın mekanik yapısına karşı çıkmış Ortaçağ’ı adeta kutsamıştır. Haksız sayılmaz tabi. Kuzey Chevalier’liği bütün bir geçmişin yemişidir. Ortaçağ ruhunun ve ona şekil veren gotik karakterin dalıdır. Bu dallarda Şövalye Ruhunun çiçekleri asılıdır. Top bulunmuş, bununla birlikte ruh gücü, Onur duygusu ortadan kalkmıştır. Ordular Yeniçağ’da düşüncesiz yalnızca bir makine gibidir. Bunun üzerine aklın öffentlich(kamusal alan) kullanımı eklenince zincir kırılmıştır. Modern çağa giden sürece girilmiştir.</p><p>Aufklarung ve Sturm und Drang Fransız Aydınlanma geleneğinden farklı olarak gelişen hareketlerdir. Bunun sebebi siyasal ve ekonomik gelişimin getirdiği sınıflar arası politik cephedir. Kısaca örneklersek Robert Darnton 18. yüzyıl Montpellier kentini incelediği yapıtında burjuvanın yaşam biçimi,işçi ile soyluya karşı tutumu anlatılmıştır. James Van Horn Melton ise 16. ve 18. yüzyıl arasında Kamunun Yükselişini incelediği yapıtı bize Alman ideası ve romantizmin gelişimi için seçenekler sunar. Elbette tarihi sınıf gözlüğü ile okuyup salt sınıf kavgası ile yorumlarsak varsayımlar hatalı, sonuçlar değişken, önermeler döngüsel tarih sorunsalı yaratacaktır.</p><p>Aydınlanmanın gerçekleşip gerçekleşmediği hâlâ tartışma konusu olmaktadır. Kesin olan ise aydınlanma dönemi tarihyazımına, felsefeye, sosyal hayata etki etmiştir. Ekonomi ve harp meydanlarında dahi etkisi gözlemlenebilir. Modernliğin gelişimine kapı aralamış, modern dünyanın risklerini yaratan problemlerin başlangıcı olmuştur. Tarih bir ağaca benzetilirse, Doğu’dan Roma’nın sonuna kadar olan bölüm ağacın gövdesi, Ortaçağ ağacın dalları, şövalyelik ise bu dalların çiçekleridir. Günün birinde rüzgâr dalların yapraklarını koparmış, mevsim değişmiş, ağaç en güzel yemişlerini modernliği sunmuştur. Riskleri ile…</p><h3>Kaynak</h3><p>Kant ve Herder’in Tarih Anlayışları Macit Gökberk, Aydınlanma Düşüncesi Ahmet Çiğdem</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b720cbf030c6" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>