<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Tamil Literary Association on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Tamil Literary Association on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@thamizhiyam?source=rss-e73fb76fc888------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/2*_Mrsr2P_FdBEWHvEg8V7rw.png</url>
            <title>Stories by Tamil Literary Association on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@thamizhiyam?source=rss-e73fb76fc888------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 13:45:07 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@thamizhiyam/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[பார்வை]]></title>
            <link>https://medium.com/%E0%AE%A4%E0%AE%B4%E0%AE%B2%E0%AE%BF/%E0%AE%AA%E0%AE%BE%E0%AE%B0%E0%AF%8D%E0%AE%B5%E0%AF%88-d7b8833a935f?source=rss-e73fb76fc888------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d7b8833a935f</guid>
            <category><![CDATA[ezhuththoviyam2020]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Tamil Literary Association]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 23 Sep 2020 21:25:47 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-09-23T21:25:47.516Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*P2kpXPvK6i3w4XlXoTYyEA.jpeg" /></figure><p>திடுதிருப்புனு எல்லாத்தையும் மூடிட்டு வீட்டை இரு என்றால் இதென்ன சொந்த வீடா? இங்க எல்லாம் மனுஷன் இரவிலை வந்து படுக்கவே யோசனையா இருக்கு. ஒரு ஆறு அடிக்கு பத்தடி அறை. அதிலை கொழும்புல இருக்கிற என்றால் தனியா தான் இருக்கணும் என்று வீட்டிலை இருந்து அன்பு கட்டளை. அவங்களையும் தப்பு சொல்ல முடியாது. இப்ப புலம்புறதெல்லாம் அவங்களுக்கு சொல்லி இருக்கிறமா இல்லை தானே. கஷ்டம் என்று வீட்டுக்காரருக்கு சொன்னா தானே புரியும். எல்லாத்தையும் அவங்க பார்வையிலேயே முடிவெடுக்க விட்டுட்டு புலம்பி என்ன பிரயோசனம். ஊரோடையே ஒரு வேலையை பார்த்திருந்தா சாப்பாடு, சாதி சனம், கோயில் திருவிழாக்கள், கல்யாண வீடு சாமத்திய வீடுகள் என்று வாழ்க்கை தரமா போயிருக்கும். காசுக்கு ஆசைப்பட்டு இங்க வந்து ஒழுங்கான சாப்பாடு இல்லை, வீடு என்ற திருப்தி இல்லை, ஏன் நாயே என்று கேட்க ஒருத்தரும் இல்லை, முக்கியமா நிம்மதி இல்லை. போதாக்குறைக்கு இந்த கொரானாவும் வந்து சேர்ந்திருக்கு. எதுவா இருந்தாலும் முதல் ஊருக்கு போவோம். வேலைக்கு வேட்டு வைக்கிற என்றால் வைக்கட்டும். இந்த நிம்மதி இல்லாத வேலையில் இருந்து தப்பிக்க இது தான் சரியான சந்தர்ப்பம். இதென்னடா வாசலில் ஒரு வெள்ளை வான் வந்து நிற்குது. தேர்தலும் வர போகுது எண்டவங்க. நாம இந்த சமூக வலைத்தளங்களில் கூட இருக்கிற இடம் தெரியாம இருக்கிற ஆள் ஆச்சே. என்னால உண்மையான சமூகத்தில என்ன சிக்கல் வந்திட போகுது. என்னடா ஒருத்தன் கையை தட்டி கூப்பிடுறான்???</p><p>இவன் நடுங்கியதை கண்டு தொலைபேசி கூட ஒரு நொடி நடுங்கியது என யோசித்தவனுக்கு அந்த இலக்கத்தை பார்த்து தான் எல்லாம் புரிந்தது. தன்னை சொந்த ஊருக்கு கொண்டு பொய் சேர்க்க ரதம் வந்திருக்கிறது என்று புரிந்து கொண்டான். தோள்பை இரண்டில் ஒன்றில் மடிக்கணணியும் மற்றையதில் பாதிக்கு பாதி துவைக்காத உடுப்புகளும், சென்ற புத்தககண்காட்சியில் வாங்கிய திறக்காத புதிய புத்தகங்களுமே இருந்தன.</p><p>“தம்பி இவ்வளவு நேரம் அழைப்பு எடுத்திட்டே இருக்கேன். தொலைபேசியை எங்க வச்சிட்டு இருந்தீர். அங்கால காவல் நிலையம் வேறை. வாகனத்துக்கு வேறை இனி போய் களவா தான் எரிபொருள் நிரப்பணும்”</p><p>அட! அண்ணை தமிழில் மட்டும் தான் கதைப்பார் போல. “தேவையான அளவு தெரிஞ்சு வச்சிருக்கிறோம்” என்ற வடிவேலுவின் வசீகரா வசனம் மனத்தில் ஓடவும் அதட்டி கேட்க சிரிப்பு வந்ததால் “கட்டபொம்மன்” என்றே அந்த ஓட்டுனருக்கு பேரை வைத்துவிட்டான் மது. சிரித்துகொண்டே சற்றே திரும்பியவன் அடுத்த முன் இருக்கையில் இருந்தவன் முறைத்துக்கொண்டே இருந்தான். “அட! நம்ம உக்கிரபுத்தன்”. பின் கதவை திறந்து உள்ளே ஏற போனால் ஏற்கனவே அங்கே 3 பேர் இருந்தார்கள். “இவங்களுக்கு வேறை பேர் வைக்கணுமா?. எவனுமே முகக்கவசம் போடல. நானும் பயந்திட்டு வந்தது போட்டிருப்பங்களோ என்று. போறது களவா. இதில முகக்கவசம் போடல என்டுறதுக்கு தனியா வேற பிடிக்க போறாங்களோ. இல்லை தானே.</p><p>நீங்க நினைக்கிற மாதிரியெல்லாம் மது ஒரு மீம் கிரியேட்டரும் இல்லை என்ஜினியரும் இல்லை. ஆனால், அவன் இந்த இரண்டாகவும் இருந்திருக்க கூடியவன். எல்லாமே அவன் தலைக்குள்ளே தான் சுற்றி கொண்டிருக்கும். தனிமையில் இனிமையுடன் திருப்தியும் காணும் ஒரு சாதாரண நடுத்தர குடும்ப பையன். தெரியாதவர்கள் யாரை பார்த்தாலும் உடனே அவர்களின் குணாதிசயத்தை வடிவேலுவுடன் ஒப்பிட்டு பெயரிட்டு கொள்வான். வடிவேலுவை வெறுப்பவர்கள் யாரும் இருக்க முடியுமா? அதனாலேயே என்னவோ அவன் யாரையும் நிஜ வாழ்க்கையில் வெறுத்ததில்லை. அல்லது வடிவேலுவின் குணாதிசயங்களை தாண்டி அவர்களின் உண்மையான குணாதிசயம் தெரியும் அளவு அவன் யாருடனும் பழகியதில்லை. வீட்டுக்கு எப்படி ஒரே பிள்ளையோ நாட்டிலேயும் ஒரே பிள்ளை போன்ற வாழ்க்கை தான் அவனுடையது. அவனை பொறுத்தவரை அவன் உலகில் அவன் மட்டும் தான்.</p><p>இந்த மூன்று பேருக்கும் போக போக பெயரை வைப்போம் இல்லைனா அவ்வளவு தூரம் போக அலுப்படிக்கும். கட்டபொம்மன் வேற முதலே சொன்னது வழமையான பாதையால போகேலாது. குறுக்கு பாதை போலீஸ் எல்லாம் பார்த்து போகணும் எண்டது. அட சே! சாப்பாடுக்கு ஏதும் கொண்டு வர சொன்னதே. அறையில் கிடந்த விசுக்கோத்து பெட்டியை ஆச்சும் தூக்கி வந்திருக்கலாம். கொஞ்ச தூரம் தானே திரும்பி பொய் எடுப்பமோ. வேணாம். கடுப்பாயிடுவானுங்க. ஒரு நாள் தானே சமாளிப்போம். என்ன ஒன்று நமக்கு பகலிலே தூக்கம் வேற வராது. சரி இவனுங்க பேச்சு கொடுக்காத மாதிரி காதுக்கு ஹெட்செட்டை கொழுவிட்டு பாட்டை போடாமல் சும்மா இருப்போம். இவங்க கதைக்கிறத எல்லாம் கேட்டு எல்லாம் அலசி ஆராய்ஞ்சு பெயரை வைப்போம்.</p><p>“இந்த கால பிள்ளைகளுக்கு ஒழுக்கம் மரியாதை எதுவும் தெரியவில்லை. நாங்க எல்லாம் அந்த காலத்தில….” என்று சொல்லி ஒருவன் பிரசங்கம் தொடங்கவும் மதுவின் மனம் நாமகரண விழாவுக்கு தயாரானது. “இந்த அமெரிக்காகாரன் அவன் பொருளாதாரம் மோசமா போறத தடுக்க தானே இந்த கொரோனாவையே கொண்டு வந்தான்….” என திரு.பிரசங்கம் சம்பந்தமே இல்லாமல் வேறு ஒரு தலைப்புக்கு மாறி இருந்தது. “நாங்க ஒன்றும் சும்மா தொழில் பண்ண வரல… “ என வடிவேலு குதிரையில் போகும் போது பேசிய வசனம் மனதுக்கு வர பிரசங்கம் செய்பவர் தவம் திரைப்படத்தில் வந்த “கீரிப்புள்ள” ஆனார். முகத்தில் எந்த வித பாவத்தையும் காட்டாமல் இருப்பது மதுவின் சிறப்பியல்பு. இல்லாவிட்டால் இந்த பெயர்சூட்டும் போதே சிரித்திருப்பான். ஏன் இந்த பிரசங்கத்தை யாரும் கேட்டிருந்தால் நீண்ட நெடிய பெருமூச்சாவது விட்டிருப்பார்கள்.</p><p>கீரிப்பிள்ளையின் பிரசங்கம் நிற்கவில்லை தொடர்ந்து கொண்டே இருந்தது. “அண்ணை நீங்க வெளிநாட்டு தூதரகத்தில் தானே வேலை செய்யுறீங்க. நீங்களும் விட்டுட்டு வாறீங்க வெளிநாட்டில வேலை செய்யுற ஆக்கள்ட நிலைமை என்ன அண்ணை…” மறுமுனையில் பதில் பேச ஆரம்பித்தவர், இது கேள்வி இல்லை கீரிப்புள்ளையின் ஆதங்கம் என தெரிந்து கொண்டு நிறுத்தினார். கீரிப்புள்ள தொடர்ந்தார் “இங்க நீங்க தேர்தலை வச்சு அங்க இருக்கிற எல்லாரையும் கொல்ல போறீங்க. அரசியல்வாதிகளுக்கு சுயநலம் தானே முக்கியம். முழுப்பூசணிக்காயை சோத்துக்க மறைக்கிற ஆக்கள் ஆச்சே. அவங்களுக்கு என்னென்று தெரியாமல் ஜாலரா அடிக்க ஒரு கூட்டம்” என பிரசங்கம், மன்னிக்கவும் குற்றப்பத்திரிக்கை தாக்கல் செய்தார் என்று சொல்வது தான் பொருத்தமாக இருக்கும். தனக்கு இருக்கும் உலக அறிவை வைத்து எல்லாரையும் குறை மட்டுமே கூறிக்கொண்டு இருந்தார். திடீரென மறுமுனையில் இருந்த அரச அதிகாரியும் அரசாங்கத்தை திட்டுவதற்க்காக களத்தில் குதித்தார். “இதுக்கு கோவிலில் மணி ஆட்டிட்டு இருந்தால் கூட புண்ணியமாச்சும் கிடைத்திருக்கும்” என்ற பாணியில் பேச பிச்சுமணி என்ற பெயர் முடிவானது. மனதுக்குள்ளேயே சிரித்து கொண்டு தனக்கு பின்னாலும் ஒரு ஜீவன் இருக்கிறது என்பதை கவனித்தான் மது. மதுவுக்கு நேராக திரும்பி பார்க்க முடியவில்லை. அரசியல்வாதி ஒருவருக்கு அடிக்க பட்டிருந்த பெரிய சுவரொட்டி ஒன்றை தொடர்ந்து பார்ப்பது போல திரும்பி அந்த ஜீவனை பார்த்தான். அதற்குள் பிச்சுமணி “எல்லாத்தையும் வீட்டை இருக்க சொல்லிட்டு யாருக்கு இவங்க இதை ஒட்டி வச்சிருக்காங்க”. முன்னிருந்து கட்டபொம்மன் “அதையும் அவையள் கோவில் சுவரில் ஒட்டி வச்சிருக்கினம். இப்படி ஒழிஞ்சு ஒழிஞ்சு போகாமல் போய் இருந்தால் கட்டாயம் இதை கிழிச்சு போட்டு தான் போய் இருப்பேன்”</p><p>இதை எல்லாம் தான் தான் இங்க இப்படி எல்லாம் பேச வேண்டும் என நினைத்தாரோ தெரியவில்லை கீரிப்புள்ள, கட்டபொம்மனை பார்த்து “இப்படி ஒழிச்சு ஒழிச்சே கடைசி வரை போகலாமா ? எதால போக போறோம்” என்று கேட்க “அண்ணை, வழமையா போற பாதை சரி வராது. காட்டுக்குள்ள சில குறுக்கு பாதை இருக்கு அதில வழமையானா பாதைக்கு சமாந்தரமா போனால் மாட்டாமல் தப்பிக்கலாம். இதெல்லாம் முதலே சொன்னது தானே அண்ணை”. “ஏதும் மாற்றம் வருமோ என்று கேட்டேன். வழமையா எல்லா வான்காரரும் இப்படி தானே சொல்றது ஒன்று செய்யுறது ஒன்று. சரி சரி பார்த்து போ அப்பா.” கட்டபொம்மனுக்கு கோபம் வந்ததை rear mirror இல் பார்க்க கூடியதாக இருந்தது. குற்றப்பத்திரிக்கை வாக்குவாதமாக மாறும் என நினைத்தாரோ அதை கண்டு கொள்ளாமல் விட்டுவிட்டார். ஆனால், கீரிப்புள்ளையின் முகத்தில் கட்டபொம்மனை வாயடைக்க வைத்த பெருமிதம். இந்த அல்லோலகல்லோலத்தில் வாயற்ற ஜீவனை சரியாக கவனிக்கவில்லையே என நினைத்து அதே பழையபாணியை பின்பற்றி திரும்பி பார்க்க முயன்றேன். மடிக்கணனி குறைந்த விலைக்கு என போட்டிருந்தது. மதுவின் அதே மடிக்கணனி அவன் ஒரு வருடத்துக்கு முதல் வேலைக்கு சேரும் போது எடுத்த அதே விலை. இதிலென்ன குறைந்த விலை. “சந்தைப்படுத்தலும் முட்டாள் மனிதர்களும்” என நினைத்து கொண்டே கடைக்கண்ணால் பார்த்தான். சந்திரமுகி படத்தில் வியர்வை சொட்ட வடிவேலு சிலையாக நிற்கும் காட்சி தான் கண்ணுக்குள் வந்தது. “முருகேசா” என நினைத்து வழமை போல மனதுக்குள் சிரித்துகொண்டான். “ஏன் இந்த விவசாய துறை ஆராய்ச்சியாளர் தம்பி வாயே திறக்குதில்லை” என நக்கலாக ஒரு போடு போட்டார் கீரிப்புள்ள. முருகேசனுக்கு தூக்கிவாரி போட்டதோ இல்லையோ மதுவுக்கு தூக்கிவாரி போட்டது. நான் அவனை திரும்பி பார்ப்பதை கவனித்துவிட்டார்களோ ஒரு வேளை வெளியில் தெரியும்படி சிரித்து விட்டேனோ என தன்னையே தான் சந்தேகப்பட்டு கொண்டான். சட்டென்று தனது முகத்தை மேலும் இறுக்கமாக மாற்றி கொண்டு நேராக எதையோ பார்ப்பது போல் பாசாங்கு செய்தான். தலையங்கம் எடுத்தாச்சு அடுத்து தெரியாத ஒரு விஷயம் சொல்லணும் அப்புறம் குற்றம் சொல்லணும் இது தானே கீரிபுள்ளயின் சூத்திரம். விவசாயத்துக்கு என்ன குறை சொல்ல இயலும் என நினைப்பதற்குள் “அமெரிக்காவில் மொத்த வேலைப்படையின் 1.3 சதவிகிதம் தான் விவசாயிகள். அவன் உங்களுக்கெல்லாம் கோதுமை மா தந்திட்டு இருக்கான். இங்க அரசாங்கம் விவசாயிகளுக்க்கு மானியம் குடுத்து ஆராய்ச்சிக்கு எல்லாம் மில்லியன் கணக்கில செலவு செய்யுறது மட்டும் தான் மிச்சம்” என சொல்ல “இப்ப கொஞ்சம் முதல் தானே அரசாங்கத்தை திட்டினாய் இப்ப என்ன அரசாங்கத்தை தூக்கி பேசுறாய்” என பிச்சுமணி நினைத்தது தெளிவாக தெரிந்தது. இதெல்லாம் பேசி கொண்டிருக்கும் போதே “அண்ணை ஒழுங்கைக்க விடு ஒழுங்கைக்க விடு” என்று சொல்லி கொண்டே கட்டபொம்மனின் கை steering வரை நீண்டு விட்டது. ஒழுங்கைக்குள் புகுந்து விளக்கெல்லாம் அணைக்கவும். சென்று கொண்டிருந்த வீதியிலே போலீஸ் வாகனம் ஒன்று கடந்து செல்லவும் சரியாக இருந்தது. ஒரு நிமிடம் மயான அமைதி. அப்புறம் புயல் மையம் கொண்டது. உக்கிரபுத்தன் வசனம் பேச ஆரம்பித்தான். “அண்ணை நாங்க ஒன்றும் சுற்றுலா போகல. கொஞ்சம் அங்கால இங்கால பார்த்திட்டு வாங்க யாரும் பார்க்கிறாங்களா போலீஸ் நிற்க்குதா என்று. நல்ல வெள்ளை கலர்ல வான் வேறை..” என பொரிந்து தள்ளினான். சொன்ன விஷயம் கருத்திலே எடுக்க வேண்டிய விடயம் தான். ஆனால், உக்கிரபுத்தன் என்று பெயர் வைத்ததாலோ என்னமோ எனக்கு சிரிப்பு தான் வந்தது. அதற்கு பிறகு ஒரே நிசப்தம் தான். அலுப்படிக்க தொடங்க வரைபடத்தில் எங்கே போய் கொண்டு இருக்கிறோம் என ஒரு பெரும் ஆராய்ச்சியை மேற்கொள்ள தொடங்கி விட்டேன்.</p><p>மெல்ல மெல்ல நாங்கள் நகர்புறத்தில் இருந்து ஒதுங்கி காட்டுபாதைக்குள் செல்ல ஆரம்பித்துவிட்டோம். இரவும் முழுமையாக படிய தொடங்கி விட்டது. உக்கிரபுத்தன் வாகனத்தின் விளக்குகளை அணைக்க சொன்னான். அப்போது தான் முருகேசன் “காட்டுக்குள் யானைகள் போய் திரியுறது. விளக்கை நிப்பாட்டினா பக்கத்தில வந்தாலும் சிக்கல்” என சொல்லி கொண்டே தோல்பையில் இருந்த மின்சூழ் ஒன்றை முன் ஆசனத்தில் இருந்த உக்கிரபுத்தனுக்கு வழங்கினான். எல்லோரும் அதிசயமாக முருகேசனை திரும்பி பார்த்தோம். முன் எப்படி இருந்தானோ அப்படியே தான் இருந்தான்.அதே முருகேசன் நினைவுக்கு வந்தான். மனதை தாண்டி சிரிப்பு தொண்டை வரை ஏறி விட்டது. மிண்டு விழுங்கிக்கொண்டேன்.</p><p>நிலவிய மயான அமைதியை குலைத்ததாலோ அல்லது காட்டுக்குள் புகுந்து விட்டோம் என்பதாலோ கீரிப்புள்ள தனது அட்டகாசத்தை தொடங்கி விட்டது. இந்த காட்டுக்குள்ளால முதலும் வாகனத்தில் திரிஞ்சிருக்காங்க போல இருக்கு. மரம் களவெடுக்கவோ அல்லது யானையை கொன்று தந்தம் எடுக்கவோ தெரியாது. பரவாயில்லை போக கூடிய பாதை தான் சிக்கல் வராது என்று சொல்லி வாய் மூடுவதற்குள் யாரோ சுடுவது போல சத்தம் கேட்டது. எல்லோரும் தலையை குனிந்து கொண்டோம் கட்டபொம்மனை தவிர. “அண்ணை டயர் வெடிச்சிட்டு போல..” என்று கடுப்பில் பேசி கொண்டே கீழே இறங்கினான். வெடிச்சத்தம் கேட்டாலே துவக்கு என்று மட்டும் தான் எங்களுக்கு தெரியும். ஓட்டுனர் ஒருத்தருக்கு தானே டயரும் வெடிக்கும் வெடிச்சா எப்படி கேட்கும் என்றும் தெரிஞ்சிருக்கும். அனைவரும் கீழே இறங்கி வெடித்திருந்த டயரின் பக்கத்திலே சென்று விட்டோம். நம் மேல் தான் எல்லோரும் கடுப்பில் இருக்கிறார்கள் என்று தெரிந்த கீரிப்புள்ள தொலைபேசிக்கு சமிக்சை கூட கிடைக்காத அந்த இடத்தில் தொலைபேசியை எடுத்து யாருக்கோ அழைப்பெடுக்கும் பாவனையில் வெடித்த டயருக்கு எதிர்பக்கம் சாய்ந்து நின்றுகொண்டார். “அண்ணை அந்த dashboard ல spanner இருக்கும் எடுத்து தாங்க” என்று சொல்லவும். தொலைபேசியை அவசர அவசரமாக lock உம் செய்யாமல் மேல் சட்டைப்பையில் போட்டு விட்டு dashboard ஐ திறந்தார். பார்ப்பதற்கு சிறுவயதில் அப்பா என்ன வேலை சொன்னாலும் மற்றதெல்லாம் அப்படியே போட்டுவிட்டு பயத்தில் அவர் கேட்டதை செய்து கொடுக்கும் ஞாபகம் தான் எனக்கு வந்தது. இவ்வளவு பயந்த ஆளா இவர் என் யோசித்து கொண்டிருக்கும் போதே spanner க்கு பதில் பல blade கொண்ட மடக்கு கத்தி ஒன்றை நீட்டினார். எல்லோருக்கும் சிரிப்பும் ஆச்சரியமும் சேர்ந்து வந்துவிட்டது. உங்களுக்கு spanner என்றால் கூட என்னனு தெரியாதா என்று நிலைமையை தன்னை இந்த கூட்டத்தின் பெரியாளாக காட்ட சாதகமாக்கி spanner ஐ தூக்கி கொடுத்தார் உக்கிர புத்தன். கீரிப்புள்ள என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் அனைவரின் அருகிலே வந்து நெளிந்த படியே நின்றார்.</p><p>அப்படி அவர் நெளிந்தது பிச்சுமணிக்கு தைரியத்தை வர வைத்ததோ என்னமோ வாயை திறந்தாலே அடுத்தவருக்கு ஆமாம் மட்டும் போட்டு கொண்டிருந்தவர் தானாக பேச ஆரம்பித்தார். சாபம் சார். எத்தனையோ பேர் நாட்டுக்கு வர ஏலாம சிக்குப்பட்டு போய் நிக்குறாங்க. நான் மட்டும் போயிடுவானா. என்னத்த தான் படிச்சும். எது சரி என்று தெரிஞ்சும். யாரோ ஒரு படிக்காதவன் அவன் அவன் சுயலாபத்துக்கு பிழையான விஷயத்தை தானே சொல்லுவான். அதையும் வாயை மூடிட்டு தானே செய்யணும் என புலம்ப தொடங்கினான். “கொஞ்சம் பொறுங்க இப்ப என்ன நடந்திட்டு என்று புலம்புறீங்க. எல்லாம் வெல்லலாம்” என கூறி கொண்டே தோளில் தட்டி கொடுத்தார் உக்கிரபுத்தன்.</p><p>டயரை கழட்டி விட்டு spare wheel ஐ எடுக்க சென்றால் அது ஏற்கனவே puncture ஆகி நின்றது. அனைவரும் கொதிப்படைந்து விட்டார்கள். உக்கிரபுத்தன் திட்ட தொடங்கினான். அண்ணை பார்த்து எடுக்கிறேலையா? நீங்க பண்ணுற வேலைகள் சரி இல்லை அண்ணை. இப்ப என்னத்த பண்ணுறது. நாளைக்கு மனுஷிக்கு பிரசவம் என்று சொல்லும் போதே கண் கலங்கி குரல் உடைந்து விட்டது.</p><p>என்ன செய்வதென்றே எனக்கு தெரியவில்லை. எல்லோரும் பார்ப்பதற்கு வேறு விதமாக இருந்தார்கள்.</p><p>உக்கிரபுத்தன் — உக்கிரமானவன் அல்ல, அவன் இவ்வளவு tension ஆக பேசியதெல்லாம் அவன் மனைவியை நினைத்து தான்.</p><p>கட்டபொம்மன் — அப்பாவி இல்லை. தனக்கு தெரியாத விடயங்களை அடுத்தவன் சொல்லி கேட்க்கிறான். ஆனால், அவன் தொழிலில் அவன் கில்லி தான்</p><p>கீரிப்புள்ள — ஏதோ ஒரு காரணத்துக்காக தன்னை பெரிதாக காட்டவேண்டும் என்பதற்காக மற்றவருக்கு தெரியாத விடயங்களையே பேசுகிறான். அதற்காக அவன் எல்லாம் அறிந்தவன் இல்லை.</p><p>பிச்சுமணி — அரசாங்கத்தில் சும்மா இருந்து சாப்பிடுகிறவன் இல்லை. எதுவும் செய்யாமல் வயிற்றுப்பிழைப்புக்காக வாய்மூடி வாழுபவன்</p><p>முருகேசன் — அவனுக்கு என்ன பிரச்சனையோ தெரியாது. எது தேவையோ அதை அந்த தருணத்தில் செய்பவன்.</p><p>இந்த பெயர்களுக்கும் அவர்கள் குணாதிசயத்துக்கும் சம்பந்தம் இருக்க போவதில்லை. முக்கியமாக யாரும் இங்கே நகைப்புக்குரியவர்கள் இல்லை. அவர்களுக்கு பின்னால் ஆயிரம் வலியும் வேதனையும் அவர்கள் தத்தம் பாதையை தெரிவு செய்ததற்கான காரணங்களும் இருக்கத்தான் செய்கின்றது.</p><p>இந்த நிலையில் பத்திரமாக வெளியில் செல்ல என்னால் முடியும். சிந்திக்க வேண்டும், அடுத்து செயல்பட வேண்டும் என்ற கொள்கை உடைய நான், இன்று சிந்திக்காமல் ஒரு யோசனையை முன்வைத்தேன். “இந்த வீதிக்கு செங்குத்தா நடந்து போனால் ஒரு 3 மணித்தியாலத்தில் நடந்து போயிடலாம். என்ன காடு தான் கவனமா போகணும். ஏறி இறங்கி கஷ்ட்டப்பட்டு போகவேண்டி வரும்”.</p><p>வாகனத்தை என்ன தம்பி செய்யுறது</p><p>எப்படியோ இதை இங்க வச்சு சரி கட்டேலாது. ஊருக்க போய் ஓராள கூட்டிட்டு வருவம்</p><p>இதுக்கு முதல் இதுக்கால போய் இருக்கியா தம்பி?</p><p>இல்லை. ஆனால் இதை மாதிரி இடங்களை பற்றி தெரியும். எங்க தண்ணி இருக்கும். எதால போகணும். மிருகங்கள் வந்தா என்ன பண்ணனும் என்று தெரியும்</p><p>கொண்டு வந்த சாப்பாடெல்லாம் முடிஞ்சுது. உள்ளுக்கு போய் மாட்டுறத விட பேசாம road போய் போலீஸ் ட போவமே</p><p>போலீஸ் என்ன அடி அடிக்கிறான் என்று தெரியும் தானே. இது வேலை செய்யுற ஊரும் இல்லை. சொந்த ஊரும் இல்லை. நாள் கணக்கா வச்சிருப்பான்</p><p>இங்கயே coverage இல்லை. நடுகாட்டுக்க எப்படி கிடைக்கும். உள்ள போய் வழி தெரியாமல் போனால்</p><p>முதலில் எல்லா தொலைபேசிக்கும் charge இருக்கணும். திசை பற்றிய கவலை எல்லாம் வேணாம் என கூறி கைக்கடிகாரத்தில் இருந்த திசைகாட்டியை தூக்கி காட்டினேன்.</p><p>சிக்கல் என்று தெரிஞ்சு தான் யார் என்று தெரியாத ஆளோட யாரென்றே தெரியாத 5 பேரோட 400 கிலோ மீட்டர் வெளிக்கிட்டோம். இதிலை யாருக்கு கொரோனா இருக்கலாம் எண்டுறதை தவிர மிச்ச எல்லாத்தையும் வெளிப்படையாவே பேசிட்டோம். வியர்த்து கொட்டிட்டு இருந்தவனுக்கு தான் கொரோனா இருக்கணும் என்று இல்லை. எல்லாருக்கும் இருக்கலாம்.இப்ப எங்களுக்கு கொரோனா இருந்தால் கூட பிரச்சனை இல்லை. ஊருக்கு போய் சேருவது தான் சிக்கல். ஒரு வேளை இந்த இடத்தில நாங்க போலீஸிடம் சிக்குபட்டால் நாளைக்கு எங்கட பேப்பர் எல்லாம் கொரோனா இல்லை என்றாலும் “கொழும்பில் இருந்து தப்பி வந்தவர்களுக்கு கொரோனவா?? இடைவழியில் சிக்கியதால் தப்பிய திருகோணமலை” என பெருசா எழுதுவாங்க. அப்புறம் அது பொய் என்றால் கூட தலை காட்டேலாது. எல்லாம் ஒரு நம்பிக்கையில் தானே எல்லாரும் இப்படி ஒரே வாகனத்தில் ஏறி வந்தோம். அதே நம்பிக்கையில் இந்த காட்டுக்கு குறுக்கா ஒரு 10 கிலோமீட்டர் நடந்தா ஊர் போய் சேர்ந்திடலாம். உண்மையை விட நம்பிக்கை தான் பெருசு என சொல்லி முடிக்க எல்லோரும் பின்தொடர ஆயத்தமானார்கள். இவ்வளவு நாளும் மனதுக்குள்ளேயே பேசி கொண்டிருந்தவன் முதன்முதலில் வெளியிலே பேசினான்.</p><p>ஆரம்பித்து இரண்டடி வைப்பதற்குள் எங்கிருந்தோ மழை சோ என கொட்டியது. எல்லோரும் ஒரு தடவை தங்களுக்குள்ளே பார்த்து கொண்டார்கள். நான் எனக்குள்ளேயே பேச ஆரம்பித்தேன். “இது முடியுமா?” என் உட்குரலை தாண்டி, “மழையும் இன்னொரு சிக்கல் தான். ஆனால், எல்லா மிருகங்களும் மழைக்கு ஒதுங்கியிருக்கும். பயப்படாம வாங்க” என்ற மனதைரியத்துடன் முன் செல்ல ஆரம்பித்தேன்.</p><p>நிச்சயம் இது முடியும்.</p><blockquote>இச்சிறுகதை மொறட்டுவை பல்கலைக்கழக தமிழ் இலக்கிய மன்றம் நடத்திய பிரம்மம் போட்டித்தொடரில் ஒன்றான எழுத்தோவியம் — 2020 சிறுகதை போட்டியில் பங்கு பெற்றி இறுதிப்போட்டிக்கு தேர்வாகியுள்ளது.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*nGCV0ML9PPKkuR17R5jR7g.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d7b8833a935f" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/%E0%AE%A4%E0%AE%B4%E0%AE%B2%E0%AE%BF/%E0%AE%AA%E0%AE%BE%E0%AE%B0%E0%AF%8D%E0%AE%B5%E0%AF%88-d7b8833a935f">பார்வை</a> was originally published in <a href="https://medium.com/%E0%AE%A4%E0%AE%B4%E0%AE%B2%E0%AE%BF">தழலி</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[அன்பின் விதிகள் தடம் மாறுவதில்லை!]]></title>
            <link>https://medium.com/%E0%AE%A4%E0%AE%B4%E0%AE%B2%E0%AE%BF/%E0%AE%85%E0%AE%A9%E0%AF%8D%E0%AE%AA%E0%AE%BF%E0%AE%A9%E0%AF%8D-%E0%AE%B5%E0%AE%BF%E0%AE%A4%E0%AE%BF%E0%AE%95%E0%AE%B3%E0%AF%8D-%E0%AE%A4%E0%AE%9F%E0%AE%AE%E0%AF%8D-%E0%AE%AE%E0%AE%BE%E0%AE%B1%E0%AF%81%E0%AE%B5%E0%AE%A4%E0%AE%BF%E0%AE%B2%E0%AF%8D%E0%AE%B2%E0%AF%88-7f4bfaeb4758?source=rss-e73fb76fc888------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/7f4bfaeb4758</guid>
            <category><![CDATA[ezhuththoviyam2020]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Tamil Literary Association]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 23 Sep 2020 21:19:33 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-09-23T21:19:33.665Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*P2kpXPvK6i3w4XlXoTYyEA.jpeg" /></figure><p>கோயிலிலிருந்து அவசர அவசரமாக வீட்டை நோக்கி நடந்துகொண்டிருந்தாள் நந்தினி.</p><p>அவள் ஒற்றைக் கையால் பிடித்துக் கொண்டிருந்த அடர் மஞ்சள் குடையையும் தாண்டி சூரியன் தன் வெப்பக் கதிர்களால் அவளை குளிக்கவைத்துக் கொண்டிருக்க அதைப் பொருட்படுத்தும் எண்ணம் இல்லை அவளுக்கு.</p><p>அடுத்த மூன்றாவது நிமிடத்தில் வலது புறமாகத் திரும்பி, தியாகராஜ வளைவிற்குள் சிறிது தூரம் நடந்து மீண்டும் இடப்புறம் திரும்பினால் அந்த கிளை வீதியின் கடைசி வீடு அவர்களுடயது தான்.</p><p>அவர்களுடையது என்றால் அவளுடையது அல்ல, அவள் பெரியப்பாவினுடையது!</p><p>குறைந்தது பத்துப் பேராவது தங்கக் கூடிய வசதியான வீட்டில், பெரியப்பா திவாகரன், பெரியம்மா வத்சலா மற்றும் அவரின் அம்மா சுந்தரியோடு அவளும் வசித்தால் மூச்செடுக்க முடியாத சூழ்நிலை உருவாகிவிடும் எனக் கருதிய வீட்டுப் பெண்கள் இருவருக்கும் அவளை ரொம்பவும் பிடிக்கும் என்பதாலும் பெரிய மனதோடு நந்தினியை அவர்களுடைய அனெக்ஸ் (இணைப்பு) வீட்டில் தங்க வைத்திருக்கிறார்கள்.</p><p>“கொஞ்சம் வேகமாக செயற்பட்டாயானால் உபகாரமாக இருக்கும்” — கட்டளைக்குரிய குரலோடு வத்சலா அவளைக் கடந்து போகையில்,</p><p>“வந்திட்டுது உபத்திரவம்!” என்று சுந்தரி பூஜையறையில் முணுமுணுத்தது அவளுக்கு கேட்கத்தான் செய்தது.</p><p>அவளுக்கு இதில் எல்லாம் கவனமில்லை. மரத்துப் போன உணர்வுக்குரிய வார்த்தைகளாக இத்தனை வருடங்களில் அவை மாறியிருக்க, இப்போது ஜன்னலின் ஊடாக மாவிலை பிடுங்கிக் கொண்டிருந்த திவாகரன் தென்பட்டார். எப்போதும் போல அவளுக்கென்றே தன்வசம் அவர் வைத்திருக்கும் கரிசனமும் சமாளிப்புமான இந்த புன்னகை தான் அவளை உள்ளூற வருத்தும்.அவர் இந்த பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்ள அவசியமேதுமில்லை தானே? இருந்தும் இன்னமும் ஒரு சுமையாக இருக்கிறோமே என்று தன்னைத் தானே பச்சாதாபமாக எண்ணிக் கொள்வாள். அந்த எண்ணத்தோடே பதிலுக்கு தானும் ஒரு சிரிப்பை அவருக்கு உதிர்த்து விட்டு சமையலறையை நோக்கி ஓடினாள் அவள்.எல்லாம் தயாராக்கி அவள் குளிக்கச் சென்றிருந்த போதே சொந்தக்காரர்கள் வரத்துவங்கியிருந்தார்கள்.</p><p>“வாசுகி மாதிரியே இவளுக்கும் வாட்டமான கண்கள்!” தூரத்து உறவினர் யாரோ விமர்சித்துக் கொண்டிருந்தார்.</p><p>தான் கட்டியிருந்த அம்மாவின் புடவையை தொட்டுப் பார்த்துக் கொண்டே எதிரேயிருந்த புகைப்படத்தை நந்தினி பார்வைக்குள் உள்வாங்கிக் கொண்டு வர, இன்னும் ஒரு பெண்மணி “இந்த புடவையோடு பார்த்தால் வாசுகியே வந்த மாதிரி தானே இருக்கு?”என்று ஆச்சரியப்பட்டாள்.</p><p>அம்மா படத்தில் பதினைந்தாவது வருட மாலையோடு சிரித்திருந்தாள். அவளும் அப்பாவுமாக இருக்கும் படத்தை அந்த வீட்டில் மாட்ட வீட்டுப் பெரிய பெண்கள் இருவரும் சம்மதிக்கவே இல்லை என்பது இத்தனை வருடத்திலும் நந்தினிக்கு புதிய வலியாகவே வலிக்கிறது. அம்மா தலை கொள்ளா பூக்களோடு அதே கருஞ்சிவப்புப் புடவையில் அழகாகத்தானிருந்தாள்.</p><p>நந்தினியும் அப்படித் தான்! வாசுகியின் சற்றே பூசிய தேகமும் சுருண்ட கூந்தலும் அவள் கொண்ட தாயின் சாயல்கள்…</p><p>“அந்த அழகு தானே வாசுகிக்கு ஆபத்தா போச்சு! அதுல மயங்கி தானே அவன்…” அதற்கு மேல் சுந்தரியின் பேச்சை நந்தினி இரசிக்கவில்லை. அப்பாவைப் பற்றி அவர்கள் தூற்றும் போதெல்லாம் எங்காவது ஓடிவிடுவாள். எட்டு வயதில் அவள் இங்கு வந்த போது யாரையும் எதிர்த்துப் பேசும் மனநிலையோ தைரியமோ இருக்கவில்லை. இப்போது விருப்பமில்லை! அப்பாவும் அம்மாவுமாக அவளை எப்படி பார்த்துப் பார்த்து வளர்த்தார்கள் என்பதும் அவர்களுக்கிடையில் இழையோடிய நேசமும் அவளால் மறக்கக் கூடியவை தானா? சில நேரங்களில் இயற்கை தீர்மானிக்கும் குரூர விதிகளுக்கு மனிதர்கள் பழியை சுமக்கிறார்கள்…</p><p>விளக்கேற்றி அம்மாவை நினைத்துக் கொண்டு மூடிய இரு கண்களும் லேசாய் நனைந்தன.</p><p>“அவளைப் போலவே இவளும் இருந்து இன்னொரு அவமானத்தை தேடித் தராம இருந்தா சரி” இரகசியமாக மகளிடம் வருத்தப்பட்டுக் கொண்டிருந்த சுந்தரியை சமாளித்த வத்சலாவின் அடுத்த பேச்சைத் தற்செயலாக கேட்க நேரிட்ட போது தான் நந்தினிக்கு தூக்கி வாரிப் போட்டது. போதாக்குறைக்கு அவள் மனத்தில் திடுமென முளைத்த அந்த முகமும் அது கொடுத்த உணர்வும் மொத்தமாய் அவளைக் கலைத்தது.</p><p>அவள் பிறக்கும் போதே சிக்கலோடு தான் பிறந்திருந்தாள் என்பது வளர வளரத் தானே தெரிந்தது! அதையெல்லாம் எண்ணித் தானே, தன் வாழ்க்கை எப்படி இருக்க வேண்டும் எனத் தனக்குத் தானே ஒரு வட்டம் போட்டுக் கொண்டு வாழத் தன்னைத் தயார்ப்படுத்துகிறாள்… ஆனால் நிம்மதியாகவே அவள் வாழ இயலாதாமா?</p><p>யாருமற்ற பூஜையறையில் கிடைத்த சௌகரியத்தில் கண்ணீர் உகுத்துக் கொண்டிருக்க இப்போதும் அவனது முகம் ஏன் மனதில் வருகிறது?<br>இந்த வாழ்க்கை அவளுக்கு மட்டும் சீராகவே இருக்காதா? குழப்பிப் போட்ட சீட்டுக் கட்டையைப் போல தான் எப்போதுமே இருக்கப் போகிறதா?</p><p>அவளுக்கென்று மட்டும் ஏன் இப்படி ஒரு விதி? கிடைக்காத அன்பையெல்லாம் கிடைக்கச் செய்வதாய் போக்கு காட்டி அதன் இயலாமையை பூதாகரமாக்குவது தான் அவளுக்குக் கிட்டிய விதியா? யாரைக் குறை சொல்வது? யாரிடம் ஆறுதல் தேடுவது? மனம் கேள்வி கேட்கையில் மீண்டும் மீண்டும் வரும் அவன் முகம் எதற்காம்?</p><p>தன் நிலைமையால் ஒருவனுக்கு நியாயமாக கிடைக்க வேண்டிய இன்பத்தையும் தட்டிப் பறிப்பது சரியாகுமா?</p><p>சிவந்த கண்களுடன் நிமிர்ந்து தாயை ஏறிட்டுப் பார்ர்தாள் நந்தினி. அம்மாவின் சிரிப்பு இன்னும் நீள்வதாய்த் தோன்றும் இந்தக் கணம் என்ன உரைக்கிறது அவளுக்கு?<br> <br>“இனிய நேசத்தையும் அவமானமாகப் பழிக்கும் இந்த சமூகத்தில் அவளுக்கும் அதே பட்டம் தானே வரும்?” என்று தாயோடு பேச முயன்றாள்.<br>ஆனால் நிச்சலனமாகவே இருக்கும் வாசுகியிடமிருந்து என்ன பதிலை எதிர்பார்க்கிறாள்? வாசுகி எதையாவது புரிய வைக்க முனைகிறாளா என்று கூர்ந்து நோக்கும் போது பேச்சு சத்தம் திரும்பவும் கேட்டது.</p><p>“குழந்தை பெத்துக் கொள்ள ஏலாது எண்டு தான் இத்தனை நாளும் சிக்கல். அதுக்குக் கொஞ்சம் காசு கொடுக்கிறதா சொன்னதும் சரி வந்திட்டுது.” என்று மனம் இளகாமல் பேசிக் கொண்டிருந்த பெரியம்மாவின் குரல் மனதைக் கீறீ ரணப்படுத்தினாலும் அதை மீறிக் கொண்டு வெளிப்படும் சிந்தனை அப்படியே வாசுகியின் தலைகோதலை நினைவூட்ட மொத்தமாய் அவள் தளர்ந்தாள்.</p><p>தெளிவாக ஒரு தீர்மானம் அவள் மனதெங்கும் வியாபிக்கத் துவங்க நினைவோ அவள் பொக்கிஷமாய் சேமிக்கும் அந்தச் சொற்களில் சென்று சரணடைந்தது.</p><p>“அன்பின் குரல்களில் இருந்து தப்பிக்கிறதென்பது எப்போதும் சாத்தியப்படாது! அது போல சாய்ந்து கொள்ளவும் சாய்த்துக் கொள்ளவும் கை நீட்டுற அன்பை மறுக்கிறதும் நம்மை நாமே தண்டிச்சுக் கொள்றது போல தான்…” சிறுபிள்ளையாய் இருக்கும் போது நந்தினியை மடியில் வைத்திருக்கும் வாசுகியை நெஞ்சில் சாய்த்தவாறு அவள் தந்தை தட்டிக் கொடுத்து சொல்வது எவ்வளவு நிதர்சனமாக உறைக்கிறது… அதன் அர்த்தம் புரிபட ஆரம்பிக்க நந்தினிக்கும் மனமெல்லாம் பரவசமாகியது. கூடவே ஒரு நெருடலும் இருக்கவே செய்ய இரவு தூங்க வெகு நேரமெடுத்தது நந்தினிக்கு.</p><p>உறங்க வேண்டும் எனும் போதெல்லாம் தடவிக் கொடுக்க யாராவது இருக்க வேண்டும், இல்லாத பட்சத்தில் அவள் அழுது தொலைக்க வேண்டும். ஆனால் இன்று தடவிக் கொடுக்கிறேன் என்றவனின் கைகளைப் பற்றி அழ வேண்டும் போலிருந்த ஏக்கம் பெருகியிருந்தது.</p><p>XXX</p><p>காலை எட்டு மணிக்கெல்லாம் மித்ரன் வாசலில் ஆவலாகக் காத்திருந்தான்.<br>அவன் முன்னே, அப்போது தான் பல் துலக்கியதற்கு அடையாளமாக நனைந்த மேல் சட்டையுடன் சேட்டை செய்தபடியிருந்த தெய்வீகனையும் கடைக் கண்களால் கவனித்துக் கொண்டுதானிருந்தான் அவன்.</p><p>ஐந்தே வயது தான் ஆகக் கூடிய தெய்வீகன் அந்த இல்லத்தின் செல்லக் குழந்தை! அவனோடு சேர்த்து அந்த இல்லத்தில் மொத்தமாக இருபத்தைந்து குழந்தைகள் அங்கு பாசமாக வளர்க்கப்படுகிறார்கள்…<br>வளர்க்கப்படுகிறார்கள் என்று சொல்வதை விட வளர்கிறார்கள் என்று சொன்னால் பொருத்தமாக இருக்கும்!</p><p>போர்க் காலத்தின் எஞ்சிய துயரங்கள் எனத்துவங்கி தற்கால இழப்பின் விதைகள் வரை இந்த இல்லத்தின் நிழலில் விருட்சமாகிறார்கள். அது ஒரு சிறிய அமைப்பாக இருந்தாலும் அதன் அன்பின் அலைகள் பெரிது!</p><p>மித்ரனுக்கும் இந்த அமைப்புக்கும் உறவுண்டாகி ஏறத்தாழ ஐந்து வருடங்கள் ஆகலாம். ஆதரவற்ற ஒரு வாழ்க்கையை அவனும் வாழ்ந்திருக்கிறான். அது கொடுக்கும் வெறுமையின் அனுபவத்தையும் அவன் பழகியிருக்கிறான் அல்லவா… ஆதலால் நிதி ரீதியாகவும் அந்தஸ்து ரீதியாகவும் நன்னிலையை சம்பாதித்துக் கொண்டதும் அவனைப் படிக்க வைத்து ஆளாக்கிய பாதருக்குப் பிறகு அவருடைய பிள்ளைகளை அவன் பொறுப்பெடுத்துக்கொண்டான். அதற்கு பிறகு அவனுக்கெல்லாமே அந்த இல்லம் தான். அந்தக் குழந்தைகளுக்கும் அவன் தான். அப்பா என்று தான் குழந்தைகளுக்கு அவனைத் தெரியும்.</p><p>அப்படி இனிமையாய் சென்று கொண்டிருந்த வாழ்க்கையில் இன்னும் அர்த்தம் சேர்க்க வந்தவள் தான் நந்தினி! மித்ரன் அப்படித் தான் நம்பினான். அவள் வேலை பார்க்கும் அலுவலகத்தின் ஒரு ப்ராஜெக்ட்டிற்காக இல்லத்திற்கு சேவை புரிய வந்தவளிடம் அவனுக்கான ஜீவன் இருப்பதாக உணர்ந்தவன் அவளை விருப்பதுடன் கவனிக்கத் தொடங்கினான்.</p><p>அவள் அங்கு சேவை மட்டும் செய்யவில்லை. அந்த குழந்தைகளை தாயாக நேசித்ததைக் கண்கூடாக கண்டவனுக்கு வேறு என்ன தேடலிருக்கும்? அவளைப் பற்றி விசாரித்ததும் அவளுக்கும் அவனுக்கும் ஏன் அந்த இல்லத்துக் குழந்தைகளுக்குமான தேடல் மிகச்சரியாய் பொருந்திப் போனதே….</p><p>மெதுவாக அவளிடம் பேசினான். தன் நேசத்தைக் கூற ஒரேயடியாய் அவள் மறுத்தாள். ஏன் என்று விளங்காமல் அவன் தவிக்க ஆரம்பித்தான். அதன் பிறகு பிள்ளைகள் அவளை அதிகம் நெருங்கினாலும் அவனை நெருங்க விடாமல் அவள் கறாராய் இருந்ததைக் கண்டு துவண்டு தான் போனான் மித்ரன்.</p><p>காரணம் தெரிவது வரை தான் அந்தக் குழப்பம் எல்லாமே அவனுக்கு! போன வாரம் அங்கு வந்திருந்தும் கவனமாக தன்னைத் தவிர்க்கப் பார்த்தவளை வலுக்கட்டாயமாகப் பிடித்து நிறுத்தியவன் ஒன்றை மட்டும் கூறி அவளை வழியனுப்பி வைத்தான்.</p><p>“ஒவ்வொருத்தருக்கும் வாழ்க்கையில் ஒவ்வொரு தேடல் இருக்கும். அதை, சரியா பொருந்த வேண்டியவங்ககிட்ட கொண்டுவந்து பொருத்துற விதியை ஆதரிச்சு ஏத்துக்காம விலகி போறதுல என்ன அர்த்தம் இருக்க போவுது? நீ யோசிக்கிற மாதிரி எனக்கெண்டு இனி தான் மனைவி, குழந்தைங்களை தேடினா நீ விலகுறதுக்கு காரணம் இருக்கலாம். ஆனா நான் உன்னை உனக்கே உனக்காக மட்டும் தான் தேடுறேன்! என் குழந்தைங்களுக்கு அம்மாவா நாங்க எல்லோரும் குடும்பமா அன்பை பகிர்ந்து கொள்ளத் தான் கேட்கிறேன்!”</p><p>அதற்குப் பிறகும் அவனுக்கு சரியான பதிலைச் சொல்லாமல் தன் குறையைக் காரணமாக்கி, வீட்டு நிலவரத்தையும் சாட்டி கிளம்பிப் போயிருந்தாள் இனி இங்கு வருவதும் சந்தேகம் தான் என்பது போல.</p><p>கலக்கமும் பயமுமாக இருந்தவனை அதிக நேரம் காக்க விடாமல் வாசலில் அவள் வரும் சத்தம் கேட்க எட்டிப் பார்த்தவனிடம் சின்ன புன்முறுவலைத் தந்தவளுக்கு, பதிலாக என்ன சொல்ல போகிறாய் என்பது போல பார்த்துக் கொண்டு இருந்தவனைத் தாண்டிக் கொண்டு போனாள் நந்தினி.</p><p>அவளைக் கண்டதும் குஷியாக பாய்ந்து வந்து கட்டிக் கொண்ட தெய்வீகன் கன்னத்தில் மென்மையாக முத்தமிட்டவளுக்குக் கண்டிப்பாகத் தெரியும் மித்ரன் அவர்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான் என்பது.</p><p>“டேய் தெய்வா… வர மாட்டாங்க எண்டு நினைச்சமே பிறகு எதுக்கு வந்தாவாம் கேளேன்?” மெல்லத் தூண்டில் போட்டவனை ஒரு கணம் திரும்பி பார்த்துவிட்டு திரும்பத் தெய்வீகனிடம் குனிந்தவள், சொன்னாள்.</p><p>“தெய்வா இனி நந்தினியை அம்மாவெண்டே கூப்பிடலாம்!”</p><p>விரிந்த சிரிப்புடன் அதை ஓடிப் போய் மித்ரனிடம் ஒப்புவித்த குழந்தையை தன்னைப் பார்த்தபடியே இறுக முத்தமிட்டவனின் செயலும் அதைத் தொடர்ந்து அவன் காண்பித்த முகபாவனையும் அதன் நிறைவும் அத்தனை மோகனமாயிருந்தது நந்தினிக்கு…. அர்த்தமுள்ளாகவும்!</p><p>அன்பின் விதி பொருத்தும் தேடலின் சங்கமம் கடவுளின் அழகைப் பிரதிபலிப்பது இல்லையா!!!</p><p>முற்றும்</p><blockquote>இச்சிறுகதை மொறட்டுவை பல்கலைக்கழக தமிழ் இலக்கிய மன்றம் நடத்திய பிரம்மம் போட்டித்தொடரில் ஒன்றான எழுத்தோவியம்-2020 சிறுகதை போட்டியில் பங்கு பெற்றி இறுதிப்போட்டிக்கு தேர்வாகியுள்ளது.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*nGCV0ML9PPKkuR17R5jR7g.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=7f4bfaeb4758" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/%E0%AE%A4%E0%AE%B4%E0%AE%B2%E0%AE%BF/%E0%AE%85%E0%AE%A9%E0%AF%8D%E0%AE%AA%E0%AE%BF%E0%AE%A9%E0%AF%8D-%E0%AE%B5%E0%AE%BF%E0%AE%A4%E0%AE%BF%E0%AE%95%E0%AE%B3%E0%AF%8D-%E0%AE%A4%E0%AE%9F%E0%AE%AE%E0%AF%8D-%E0%AE%AE%E0%AE%BE%E0%AE%B1%E0%AF%81%E0%AE%B5%E0%AE%A4%E0%AE%BF%E0%AE%B2%E0%AF%8D%E0%AE%B2%E0%AF%88-7f4bfaeb4758">அன்பின் விதிகள் தடம் மாறுவதில்லை!</a> was originally published in <a href="https://medium.com/%E0%AE%A4%E0%AE%B4%E0%AE%B2%E0%AE%BF">தழலி</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[மனிதம் அவனில் வாழ்கிறது]]></title>
            <link>https://medium.com/%E0%AE%A4%E0%AE%B4%E0%AE%B2%E0%AE%BF/%E0%AE%AE%E0%AE%A9%E0%AE%BF%E0%AE%A4%E0%AE%AE%E0%AF%8D-%E0%AE%85%E0%AE%B5%E0%AE%A9%E0%AE%BF%E0%AE%B2%E0%AF%8D-%E0%AE%B5%E0%AE%BE%E0%AE%B4%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AE%BF%E0%AE%B1%E0%AE%A4%E0%AF%81-97d7cc312d0d?source=rss-e73fb76fc888------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/97d7cc312d0d</guid>
            <category><![CDATA[ezhuththoviyam2020]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Tamil Literary Association]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 23 Sep 2020 21:19:23 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-09-23T21:19:23.527Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*P2kpXPvK6i3w4XlXoTYyEA.jpeg" /></figure><p>பிரதான வீதியிலிருந்து உள்நோக்கி அமைந்திருந்தது அப் பாடசாலை. ஆள் நடமாட்டம் பெரிதாக தென்படவில்லை. பாடசாலையின் பிரதான வாயிலிலிருந்து பார்க்கும் போது இரண்டு சிறிய கட்டங்களுடன் காட்சியளித்தது. எழுதுகருவி கொண்டு கரும்பலகையில் ஏதோ எழுதிக் கொண்டிருந்தார் பத்தாம் வகுப்பு ஆசிரியர். ஏனோ தெரியவில்லை மாணவர்களும் தமது கொப்பிகளில் எழுதிக் கொண்டிருந்தார்கள். ஆசிரியரில் அவ்வளவு நம்பிக்கையுடன், அவர் கரும்பலகையில் எழுதிமுடிக்கும் முன்னே தாங்கள் எழுதிமுடித்து விடுவது என்று உற்சாகமாக எழுதிக் கொண்டிருந்தார்கள். தூரத்தில் இருந்து பார்ப்பவர்களுக்கு ஆசிரியருக்கு சலாம் போடத்தோன்றினாலும் ஆச்சரியமில்லை.</p><p>வகுப்பில் கீதா என்ற சிறுமி சுவாசிக்க முடியாமல் தத்தளித்தாள். தனது நெற்றியிலும் கழுத்திலும் கை வைத்து காய்ச்சல் ஏற்பட்டு இருக்கிறதா என்று பார்த்தாள். பெரிதாக உடலில் காய்ச்சலுக்கான அறிகுறிகள் இல்லையாயினும் தலை சுற்றியது. அவள் தனது கால்கள் நன்றாக வியர்த்துப் போய் இருப்பதை உணர்ந்தாள். சற்று நேரத்தில் அச்சிறுமியின் உடல் தரையில் சாய்ந்தது.</p><p>பக்கத்தில் இருந்த மாணவிகள் நாலா பக்கமும் சிதறி ஓடினார்கள். ஆசிரியர் வேடிக்கை பார்த்தவாறு அதிபரிடம் சென்றார்.</p><p>சிறிது நேரத்தில், “ஒருத்தரும் கிட்டப் போக வேணாம். அம்பியூலன்ஸ் வரட்டும். இது அதிபரின் வேண்டுகோளாகும்” என்று ஒலிபெருக்கியில் அறிவிக்கப்பட்டது.</p><p>அச்சிறுமியின் உடல் உயிரோட்டத்துடன் காணப்பட்டது. மூச்சு மாத்திரம் ஏறி இறங்கி வருவது உடலசைவிலிருந்து கண்டுகொள்ள முடிந்தது.</p><p>“இந்தப் பிள்ளைக்கு கொரோனாவோ தெரியல, இல்லாட்டிக்கு தூக்கி கொண்டு முதலுதவி அறைக்கு கொண்டுபோகலாம்”. என்று வகுப்பாசிரியர் பிதற்றினார்.</p><p>“நீர் என்ன சொல்லுரீர்! அதெப்படி தூக்குறது. தூக்கினால் உமக்கு மட்டுமில்லை, உம்மாலை எல்லாருக்கும் வைரஸ் பரவி விடும்”. என்று ஆசிரியை ஒருத்தி தன் கருத்தை வெளியிட்டார். நடப்பவையெல்லாவற்றையும் தூரத்தில் நின்று பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் மூன்றாம் நபருக்கும் கோபமும் எரிச்சலுமே வரும். ஏனெனில் அப்பிள்ளை கல்வி கற்க பாடசாலை வந்திருக்கிறது. அப்பிள்ளைக்கு என்ன நடந்தாலும் பொறுப்புக் கூறவேண்டியவர்கள் பாடசாலைச் சமூகமே. இந்நிலையில் அவர்களே பத்தடி தூரத்தில் நின்று வேடிக்கை பார்க்கும் போது, ஒருவேளை அவ்விடத்தில் மனிதர்கள் யாரும் இருந்தால் நிச்சயம் தூக்கியிருப்பார்கள் என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது. அப்போ, அங்கு நின்ற அதிபர், ஆசிரியர்கள், மாணவர்கள், கல்விசாரா ஊழியர்கள் எல்லாம்…!!</p><p>கீதா மூச்சுவிடத் திணறும் போது பாமர மக்களுக்கே கண்ணில் உதிரம் கொட்டும். ஆனால் ஏன் கல்வியை அளிக்கும் அவர்களுக்கு விளங்கவில்லை.</p><p>நம்முடைய தாய் தந்தைக்கோ, மனைவி பிள்ளைக்கோ இப்படி யாருக்காவது வைரஸ் தொற்றியிருந்தால், விலகிச் செல்வோமா?</p><p>இன்னொரு மனிதனுக்கு எனும் போது நம்மில் அனேகர் மௌனிகளாகி விடுவோம்.</p><p>மனிதர்கள் ஏன் இன்னொரு மனிதனை சக மனிதனாக ஏற்றுக்கொள்கிறார்களில்லை. இவ்வுலகில் அன்பும், மனிதமும் ஏன் தொடர்ந்து வெறுக்கப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது. மனிதர்கள் எதைநோக்கி ஓடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.<br>வகுப்பு யன்னலின் வழியே மாணவர்கள் சிலர் எட்டி நின்று பார்த்தார்கள். சிலர் கண்ணீருடனும் சிலர் வேடிக்கையாகவும்.<br>பாடசாலையின் பிரதான வாயின் ஊடாக அம்பியூலன்ஸ் ஒன்று ஒலி எழுப்பியவாறு வந்தடைகிறது. எல்லோரும் ஒதுங்கி நிற்கிறார்கள்.</p><p>சாரதி கதவைத் திறந்து கொண்டு கீழே இறங்கினான். அவன் கண்கள் பழுப்படைந்து வீங்கியிருந்தது. வாழ்க்கையில் எதையோ இழந்துவிட்ட சோகம் கண்ணில் தென்பட்டது. முகம் விகாரமடைந்து பிறர் விரும்பாத அளவுக்கு கோணலாயிருந்தது.</p><p>எல்லோரும் விலகி நிற்பதைப் பார்த்து அவன் வருந்தவில்லை. ஏனெனில் மனிதர்களைப் பற்றி நன்றாகப் படித்தவன் அவன். தனக்கும் தன் குடும்பத்துக்கும் மட்டுமாக வாழ்பவர்களையே அதிகமாக பார்த்திருக்கிறான். அதனால்தான் என்னவோ அவனுக்கு மனிதர்களைப் பிடிப்பதில்லை போலும். பின்பு நிலைமை புரிந்தவன் போல் நமட்டுச் சிரிப்பு சிரித்தான்.</p><p>அச்சிறுமியின் பிஞ்சு உடலை மெல்லத் தூக்கி வாகனத்தில் ஏற்றினான். சிறிது நேரத்தில் அம்பியூலன்ஸ் பாடசாலையின் வாயிலைக் கடந்து சென்றது வைத்தியசாலையை நோக்கி.</p><blockquote>இச்சிறுகதை மொறட்டுவை பல்கலைக்கழக தமிழ் இலக்கிய மன்றம் நடத்திய பிரம்மம் போட்டித்தொடரில் ஒன்றான எழுத்தோவியம் — 2020 சிறுகதை போட்டியில் பங்கு பெற்றி இறுதிப்போட்டிக்கு தேர்வாகியுள்ளது.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*nGCV0ML9PPKkuR17R5jR7g.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=97d7cc312d0d" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/%E0%AE%A4%E0%AE%B4%E0%AE%B2%E0%AE%BF/%E0%AE%AE%E0%AE%A9%E0%AE%BF%E0%AE%A4%E0%AE%AE%E0%AF%8D-%E0%AE%85%E0%AE%B5%E0%AE%A9%E0%AE%BF%E0%AE%B2%E0%AF%8D-%E0%AE%B5%E0%AE%BE%E0%AE%B4%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AE%BF%E0%AE%B1%E0%AE%A4%E0%AF%81-97d7cc312d0d">மனிதம் அவனில் வாழ்கிறது</a> was originally published in <a href="https://medium.com/%E0%AE%A4%E0%AE%B4%E0%AE%B2%E0%AE%BF">தழலி</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[கிராமத்து கறுவல்துரையனும்‌ கொரோனா ஊரடங்கின்‌ ஒற்றை நாளும்‌…..]]></title>
            <link>https://medium.com/%E0%AE%A4%E0%AE%B4%E0%AE%B2%E0%AE%BF/%E0%AE%95%E0%AE%BF%E0%AE%B0%E0%AE%BE%E0%AE%AE%E0%AE%A4%E0%AF%8D%E0%AE%A4%E0%AF%81-%E0%AE%95%E0%AE%B1%E0%AF%81%E0%AE%B5%E0%AE%B2%E0%AF%8D%E0%AE%A4%E0%AF%81%E0%AE%B0%E0%AF%88%E0%AE%AF%E0%AE%A9%E0%AF%81%E0%AE%AE%E0%AF%8D-%E0%AE%95%E0%AF%8A%E0%AE%B0%E0%AF%8B%E0%AE%A9%E0%AE%BE-%E0%AE%8A%E0%AE%B0%E0%AE%9F%E0%AE%99%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AE%BF%E0%AE%A9%E0%AF%8D-%E0%AE%92%E0%AE%B1%E0%AF%8D%E0%AE%B1%E0%AF%88-%E0%AE%A8%E0%AE%BE%E0%AE%B3%E0%AF%81%E0%AE%AE%E0%AF%8D-f613b1943c31?source=rss-e73fb76fc888------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f613b1943c31</guid>
            <category><![CDATA[ezhuththoviyam2020]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Tamil Literary Association]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 23 Sep 2020 21:18:22 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-09-23T21:18:22.919Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*P2kpXPvK6i3w4XlXoTYyEA.jpeg" /></figure><p>“ஏங்க..ஒரு கிழமையா வீட்டுக்கையே குப்பை கொட்டுறோமே!… போட்ட உடுப்பெல்லாம்‌ நாறுது. சாமானும்‌ வேண்டணும்‌ மத்தியானம்‌ சோத்துக்கு கறி வைக்க தூளும்‌ இல்ல.. புளியும்‌ இல்ல… றின்சோவும்‌ வேண்டணும்‌…இந்த பொன்னம்மா வீட்டு கிழுவம்‌ வேலி பொட்டால போய்‌ பின்பக்கத்தால சாமானை வேண்டியாங்களேன்‌….” என்ற நச்சரிப்புடன்‌ முத்தத்தை கூட்டிக் கொண்டிருக்கிறாள்‌ கறுவல்‌ துரையன்ட மனிசி வெள்ளையம்பாள்‌.</p><p>கேட்டும்‌ கேக்காத மாதிரியே திண்ணையில படுத்திருந்த கறுவல்‌ துரையன்‌ நச்சரிப்பு கூடவே “அடியே இப்ப நாலு நாளாய்‌ சுருட்டு பத்தாம இருக்கவும்‌ முடியாம போய்‌ வேண்டப்போனால்‌ பொலிஸ்‌ பிடிப்பானோ! என்ட பயத்தில நானே வீட்டுக்க படுத்திருக்கேன்‌… உனக்கு வேளாவேலைக்கு இந்த நேரத்தில சோறு போடுறதே பெரிய விஷயம்‌… அதில உனக்கு உடுப்பு நாறுது எண்டு றின்சோ கேக்கிதோ… இப்ப தோச்சு போட்டு என்னத்த காணப்போறாய்‌… எங்கடி போப்போறாய்‌… வீட்டுக்க தானே படுக்க போறாய்‌… விடியக்காலத்தால கத்தாம போய்‌ வேலையப்பாரு” என்ற அதிகார தொனியில்‌ அதற்றி திண்ணையின்‌ மறுபுறம்‌ தலையை சாய்த்துக்கொண்டான்‌.</p><p>கோபம்‌ எழவே வெள்ளையம்பாள்‌ “நீ பெரிய பயந்தான்‌ எண்டு எனக்கு தெரியும்‌… போன மாசம்‌ ஆலமரத்தடி கடையில இருக்கேக்க ஆமி ஏதோ விசாரிக்க வர நாரி<br>கொதிக்கிது எண்டுட்டு வீட்ட வந்தனி எண்டு நாலு பேர்‌ அடுத்த நாள்‌ சொல்லி சிரிச்சது எனக்கு தெரியாது எண்டு நினைக்கிறியோ…. செத்த பாம்பை கூட தூக்கி போட தைரியம்‌ கெட்டனி எண்டும்‌ தெரியும்‌.. நீ என்னை அதட்டுறியோ ! இப்ப கிட்ட வந்தேனெண்டா தெரியும்‌… நான்‌ யார்‌ எண்டு” என்று கத்திய படி காலுக்க கிடந்த செம்பை<br>கோபத்துடன்‌ அடித்தாள்‌.</p><p>செம்பு சத்தத்தில் திரும்பின கறுவல்‌ துரையன்‌, “கண்ட நாயல்‌ பாம்ப திண்டதுக்கு இங்க என்ட நிம்மதி தலை கீழ போகுது..போட்டானே போட்டான்‌ ஊரடங்கு ஊரில இருந்த மொத்த மனிசன்‌ மார்ட நிம்மதியும்‌ போச்சு! வேலைக்கு போக விட்டாங்கள்‌ ஆச்சும்‌ இவளவேன்ட கரைச்சல்‌ இல்லாம நிம்மதியா பகலை ஆவது கடத்தலாம்‌” எண்டு தன்ர புராணத்தை பாடத்தொடங்கினான்‌….</p><p>“இப்ப நீ கடைக்கு போப்போறியோ இல்லையோ அத சொல்லு தேவை இல்லாத கதையள கதைக்காத…”என்ற வெள்ளையம்பாளின்‌ நச்சரிப்பில “சரி போறேன்‌ நீ சிணுங்காத…” என்றபடி பையத்தூக்கின துரையன்‌ “அந்த மாஸ்க்க எடுத்து தாடி… பொலிஸ்‌ வந்தாலும்‌ கதைச்சு வரலாம்‌” எண்டு கடைக்கு நடையத்‌ தொடங்கினவன்‌ திரும்பி “உனக்கு தானேடி மூன்று பெடியன்களை சுளையாய்‌ தந்தேன்‌… இதுவள அவங்கள கொண்டு வேண்டலாம்‌ தானே!” என்றான்‌ துரையன்‌.</p><p>“உன்ன மாதியோ உன்ர பெடியல்!‌ மூன்றும்‌ சிங்கக்குட்டியள்‌ என்ர வளர்ப்பு அப்பிடி உண்ன மாதிரி பயந்து வீட்டிக்க இருக்கிறாங்களோ ! அவங்க பொலிஸ்‌ வந்தாலும்‌ தண்ணிய காட்டிட்டு வந்திடுவாங்கள்‌….. நீ பத்திரமாய்‌ போட்டு வா கடைக்கு… அங்க இங்க பிராக்கு, பாக்காம சொன்ன சாமான வேண்டியா… சரி கிளம்பு” என்றபடி கூட்டின முத்தத்திற்கு சாணியை கரைச்சு ஊத்த தொடங்கினாள்‌ வெள்ளையம்பாள்‌.</p><p>“தனிய வந்தாங்கள்‌ எண்டால்‌ சரி கூடவே கொரோனாவையும்‌ ஒருநாள்‌ கூட்டிவர போறாங்கள்‌ அப்ப தெரியும்‌ உனக்கு- உன்ர வாய்‌ வீரத்தை பற்றி…சரி அந்த கதைய விடு பொன்னம்மா வீட்டு நாய்‌ கடிக்கிறதாடி… நாய்‌ கட்டித்தானே நிக்கும்‌…” என்ற கேள்விகளுடன்‌ புறப்பட்டான்‌-கடைக்கு துரையன்‌</p><p>“என்ன துரையண்ண கண்டு கனகாலம்‌ வீட்ட விட்டு வெளில வாரேலையோ! கொரோனா ஊரடங்கு போட்டதுக்கு இன்டைக்கு தான்‌ வெளில வாராய்‌ போல… அவ்வளவு பயமோ…’ என்ற கடைகாரன்ட நக்கல்‌ கேள்விகளுக்கு “உனக்கு பதில்‌ சொல்ல எனக்கு நேரமில்லை… சாமான தா!… நான்‌ போகனும்‌… மனிசிட்ட உடன வாறேன்‌ எண்டுட்டு வந்தனான்‌… சாமான சீக்கிரம்‌ தா… ஒரு கட்டு சுருட்டும்‌ வை அதோட” என்றதும்‌ கடைகாரன்‌ “அண்ணே சுருட்டு கட்டு 30 ரூபா வைக்கவோ சொல்லுங்கோ”.</p><p>“என்னடாப்பா இந்தளா நாளும்‌ 80ரூபா தானே வித்தனி இப்ப ஏன்‌ இந்த விலை… என்ன கொள்ளை அடிக்கிறியோ…”</p><p>“இல்லை அண்ண சாமான்‌ வரத்தில்ல… இப்ப இப்படி தான்‌ விக்க கூடியதாய்‌ இருக்கு… நாங்க என்ன செய்யிறது சொல்லுங்கோ அண்ண…”</p><p>“சரி கதைய விடு சரி தா…” என்ற பதில்களுடன்‌ சாமான எடுத்திக்கிட்டு வேகமாக புறப்பட்டான்‌ வீட்ட துரையன்..</p><p>வீட்ட போனவனை இனியாவது மனிசி விடுவாள்‌ எண்டு பாத்தா “யாரோ கோயிலடில நிவாரணம்‌ கொடுக்கினமாம்‌… போய்‌ வேண்டியாவேன்‌ சும்மா தானே இருக்கப்போறாய்‌ முடிஞ்சிடப்போகுது” எண்டு தொடங்கினாள்‌ வெள்ளையம்பாள்‌.</p><p>“உனக்கு யாரடி இதச்‌ சொன்னது… பிச்சைசாமானுக்கு நான்‌ லைன்ல நிண்டு வேண்டவோ!… என்ர கெளரவம்‌ என்னவாகிறது… வேணும்‌ என்டா நீயே<br>போய்‌ வேண்டு”</p><p>“உன்ர மூத்த பெடியன்‌ தான்‌ வந்து சொன்னது அவன்‌ வயசு பெடியன்‌ கூச்சப்படுவான்‌..உனக்கு இந்த வயசில என்ன கூச்சம்‌ வேண்டிக்கிடக்கு..இந்த’ கொரோனா எப்ப முடியும்‌ எண்டு தெரியுமோ… ஊரடங்கு தான்‌ எப்ப முடியும்‌ எண்டு. தெரியுமோ… வேலையும்‌ இல்ல… வார கிழமைக்கு எல்லாரும்‌ பிச்சைதான்‌ எடுக்கனும்‌ போய்‌ மரியாதையா வேண்டிட்டு வா…” என்று அனுப்பி வைத்தாள்‌ வெள்ளாம்பிகை.</p><p>“இவளவேண்ட கதைய கேட்டா நித்திரையும்‌ வராது…தூக்கிலதான்‌ தொங்கணும்‌…நேரமும்‌ பதினொன்று ஆகுது… இந்த வெயிலிக்க போக வைச்சிட்டாளே!….” எண்டு அரை மனத்துடன்‌ கேட்டதை நினைத்த படியே கோயில்‌ நோக்கி புறப்பட்டான்‌ துரையன்‌. கோயிலுக்கு போனவனுக்கு தூக்கி வாரி போட்ட மாதிரி ஊரில பாதி சனம்‌ அங்க தான்‌ நிக்கிறத பாத்ததும்‌ சாமான்‌ கிடைச்ச மாதிரி தான்‌ என்ற நினைப்புடன்‌ லைன்ல நிண்டான்‌…</p><p>ஒரு மாதிரி அடிச்சுப்பிடிச்சு சாமானை வேண்டிக்கொண்டு ஒரு மாதிரி திரும்பி வந்தவன்‌ மணிக்கூட்ட பாத்தா நேரம்‌ ஒன்டை தாண்டி போய்க்கிட்டு இருக்கு….வந்த களைப்பில திண்ணையிலேயே இருந்தான்‌…</p><p>“இந்தாடி வந்து சாமானை கொண்டுபோய்‌ உள்ள வையடி… அங்க என்னத்த பிராக்கு பாக்கிறாய்‌… எந்த நேரமும்‌ ரீவியும்‌ கையுமாய்‌ இருக்கிறாய்‌… தண்ணிய கொண்டு வா குடிக்க… சமையல்‌ முடிச்சிட்டியோ… நேரம்‌ ஒன்டை தாண்டிட்டிது… பசிக்குது” என்ற கேள்விகளை அடுக்கிக்கிட்டே சென்றான்‌ துரையன்‌,</p><p>“கொஞ்சம்‌ பொறு வந்ததும்‌ வராததுமாய்‌ கத்திராய்‌… இந்தா தண்ணிய குடி முதல்‌… பருப்பு அடுப்பில வேகுது… கொஞ்சம்‌ பொறு … ஒரு நாளைக்கு பிந்தி திண்டா சாக மாட்டாய்‌… கொஞ்ச நேரம்‌ வந்த களைப்புக்கு படு சமையல்‌ முடிஞ்சதும்‌ ஒழுப்பிறேன்‌…”என்ற படி தண்ணியை கொடுத்து விட்டு சமையல்‌ அறை நோக்கி புறப்பட்டாள்‌ வெள்ளாம்பிகை “இங்க எனக்கெங்க மரியாதை அதைதான்‌ செய்யனும்‌ “என்ற படி திண்ணையில்‌ துண்ட போட்டு படுத்தான்‌ துரையன்‌…</p><p>சிறிது நேரம்‌ படுத்து எழும்பியவன்‌ “சோத்த போடு எண்டபடி பெடியல்‌ வந்திட்டாங்களோ… நேரத்திக்கு வந்திடுவாங்களே… கொட்டிக்க… என்றதும்‌ ஒன்டு வந்திட்டு. மிச்சம்‌ இரண்டையும்‌ காணல எண்டாள்‌. அங்கா வாசல்ல ஒன்டு வருது., பார்‌ என்டாள்‌. டேய்‌ எங்கயடா போயிட்டு வாராய்‌.. வெளியில இருக்கிற பிரச்சனை தெரியாம கண்டபடி சுத்திரியள்‌ எதாவது வந்தால்‌ என்ன செய்யப்‌ போறியள்‌ ., சொல்ல கேட்டு வீட்டுக்க இருக்கலாம்‌ தானேடா… எதாவது சொல்லேன்டா.. என்ற துரையனின்‌ கேள்விகளுக்கு மெளனம்‌ காத்தான்‌ துரையனின்‌ இளைய மகன்‌ உடனே வெள்ளாம்பிகை “வந்தவன சாப்பிட விடு உன்ர பஞ்சாயத்தை பேந்து வைச்சுக்கொ..இரண்டு பேரும்‌ சாப்பிட வாங்கோ… என்றபடி வீட்டுக்குள்‌ சென்றாள்‌.</p><p>“டேய்‌ இந்த மாஸை யாவது தோய்ச்சு போடலாம்‌ தானே… ஒரு கிழமையா அப்பிடியே போடுறாய்‌. அதின்ட கலர்.. இதிலையோ மூக்கையும்‌ சீறி துடைக்கிறனி.. இதாலை என்ன வருத்தம்‌ வருமோ… “ என்ற எதார்த்த நக்கல்‌ கேள்விகளுடன்‌ மெளனமாய்‌ இருந்த மகனை இயல்பாக்கிய துரையன்‌ கூடவே சாப்பிட கூட்டிச்‌ சென்றான்‌ விறாந்தைக்குள்‌…</p><p>இருவரும்‌ சாப்பிட தொடங்கிய போது, துரையனின்‌ மனைவி றேடியோவை ஒலிக்க விட்டாள்‌, றேடியோவில்‌ கொரோனா குறையுமா!… எலெக்சன்‌ நடக்குமா!…என்ற வாதப்பிரதிவாதம்‌. சூடுபிடித்துக்கொண்டிருப்பதை கேட்டபடி சாப்பிட்டு முடித்தவர்கள்‌ திண்ணையில்‌ அமர்ந்து காத்து வாங்க தொடங்கினர்‌.” படலையில்‌ யாரோ கூப்பிடுறார்கள்‌…சத்தம்‌ கேக்கிது ஒருக்கா படலைய பார்‌”என்ற வெள்ளாம்பிகையின்‌ குரலில்‌ படலை பக்கம்‌ திரும்பிய துரையன்‌ “அடியே றேடியோவை நிப்பாட்டு யாரோ வந்து நிக்கினம்‌… போய்‌ பாக்கிறேன்‌” எண்டபடி படலையை நோக்கி போனான்‌ துரையன்…</p><p>“வாங்க மூர்த்தியண்ணை… என்ன இந்த பக்கம்‌… சும்மா வரமாட்டியளே ?.. என்ன விஷயம்‌ இந்த பக்கம்‌ வந்திருக்கீங்க” என்ற படி படலையை திறந்து உள்ளே வர வைத்தான்‌ துரையன்‌. உள்ள வந்த மூர்த்தி “அடேய்‌ உன்ர இரண்டாவது பெடியனை வெளில திரிஞ்சது எண்டு பொலிஸ்‌ பிடிச்சு வைச்சிருக்குது.. கொண்டு போகப்போறாங்கள்‌., போய்‌ கதைச்சு எப்படியாவது கூட்டியா…கொண்டு போனாங்கள்‌ எண்டால்‌ அடிச்சு போடுவாங்கள்‌…வேளைக்கு வெளிக்கிட்டு வா…” என்றதும்‌ “இந்த சனியன்களை வீட்டுக்க இருங்கோ எண்டால்‌ கேட்டாங்களோ… இப்ப எங்க வந்து நிக்கிது எண்டு பாரடி” என்று மனிசியை பாத்து கத்த தொடங்கினான்‌ துரையன்‌…</p><p>துரையனின்‌ கத்தலில்‌ அழத்தொடங்கியவள்‌ “போய்‌ பெடியனை கூட்டியாங்கோ…. எனக்கு பயமாய்‌ கிடக்கு. இனி போகாம நான்‌ பாக்கிறேன்‌…இந்த ஒரு தரம்‌ கூட்டிட்டு வாங்கோ… என அழுத படி மன்றாடினாள்‌. மன்றாடலில்‌ மனசு இளகிய துரையன்‌ சரி போறேன்‌ அழாத… போக. எனக்கு அடிக்கிறாங்களோ… தெரியல… என்ன நடக்குமோ… என்றபடி “வேற யாரயேனும்‌. பிடிச்சு வைச்சிருக்காங்களோ அண்ணை” என்று மூர்த்தியிடம்‌ வினாவினான்‌ துரையன்‌…</p><p>“ஓம்‌ துரை… கூட கந்தையா மாமான்ட பேத்தி பெட்டையையும்‌ பிடிச்சு வைச்சிருக்காங்கள்‌..இரண்டு பேரும்‌ ஒன்டாத்தான்‌ நிண்டவையாம்‌.. எண்டாங்கள்‌” என்றதும்‌ துரையன்‌ இனி நான்‌ போமாட்டேன்‌ “சனியனுக்கு இந்த வயசில பொம்பிளை சோக்கு கேக்கிதோ.. இவன்‌ கடுவினாவல்‌ பத்தை மேட்டில அடிக்கடி காணேக்கேயே நான்‌ யோசிச்சிருக்கனும்‌… இப்படிக்கு பின்னுக்கு ஒருநாள்‌ கொண்டு வந்து விடப்போறான்‌. எண்டு..சனியனை பெத்ததுக்கு நாலு தென்னை மரம்‌ வைச்சிருந்தாலும்‌ காய்ச்சு தந்திருக்கும்‌…நான்‌ போக மாட்டேன்‌ நாலு நாள்‌ உள்ள இருந்திட்டு வரட்டும்‌… அப்பவாவது புத்தி வருதாண்டு பாப்போம்‌…” என்று பேச தொடங்கினான்‌ மறுபடியும்‌… அழுகையை கூட்டிக்கொண்ட வெள்ளாம்பிகை “முதல்ல அவனை கூட்டிவா.. பிறகு மிச்சத்தை பேசிக்கலாம்‌..” என்று அழுகையுடன்‌ மறுபடியும்‌ கெஞ்ச தொடங்கினாள்‌…</p><p>“சரி அழாத… போய்‌ தொலையுறேன்‌…” என்றபடி மூர்த்தியண்ணை நில்லுங்கோ… உள்ளுக்க போய்‌ சேர்ட்ட போட்டு வாறேன்‌….என்றபடி வீட்டுக்குள்‌ சென்றவன்‌ திரும்பி வந்து வாங்க போலாம்‌…” என்று மூர்த்தியையும்‌ கூடவே அழைத்து சென்றான்‌…</p><p>“என்ன அண்ண இங்க தானே வைச்சிருக்காங்கள்‌…எண்டு சொன்னியல்‌ ஒருதரையும்‌ காணும்‌…” பொறுடா பாப்போம்‌… எதுக்கும்‌ முன்வீட்ட கேப்போம்‌ “ என்றபடி மூர்த்தி முன்‌ வீட்டு காரரின்‌ கதவை தட்டி இங்க நிண்ட பொலிஸ்‌ காரர்‌ எங்க… பிடிச்சி வைச்சிருந்தவங்க எங்க…என்றதும்‌ பொம்பிளை பிள்ளைய விட்டுட்டு பெடியனை ரேசன்‌ கொண்டு போட்டாங்கள்‌..இப்பதான்‌ போறாங்கள்‌…” என்றதும்‌ இருவரும்‌ அவசர அவசரமாய்‌ சைக்கிள்‌ ஸ்ராண்ட கூட தட்டாம வேகமாக சைக்கிள எடுத்து கொண்டு பொலிஸ்‌ ரேசன்‌ நோக்கி சென்றனர்‌.</p><p>பொலிஸ்‌ ரேசன்‌ சென்றவர்கள்‌ உள்ளே தயங்கிய படி செல்ல அங்கி இருந்தவர்‌ ஏன்‌ வந்தீங்க… என்ன விஷயம்‌… என்றதும்‌ பெடியனை கூட்டியந்தனிங்களாம்‌ அதுதான்‌ கதைக்க வந்தேன்‌ என்றபடி கண்கள்‌ பெடியனை தேடத்தொடங்கியது.பெடியன்‌ ஓர்‌ மூலையில்‌ வாங்கில்‌ இருப்பதை கண்டதும்‌ மனம்‌ ஓரளவு சாந்தம்‌ அடைந்தது துரையனுக்கு.</p><p>உடனே “ஐயா!…அங்கா இருக்குது என்ர பிள்ளை. கூட்டிட்டு போலாம்‌ எண்டு வந்திருக்கேன்‌… என்ன செய்தவன்‌ அவன்‌… என்றதும்‌ அங்கு இருந்தவர்‌ “ என்ன பள்ளிகூடத்தில பிள்ளைய விட்டுட்டு கூட்டிட்டு போக வந்த மாதிரி கதைக்கிறாய்‌… ஊரடங்கு நேரத்தில வெளில வாரதே தப்பு… முகத்தில மாஸ்‌ வேற இல்ல… என்ன கொரோனாவை பரப்பி திரியிறியளோ… கூப்பிட கூப்பிட நிக்காம ஓடினவன்‌… அந்த பிள்ளையை பிடிச்ச உடன வந்து திமிர்‌ கதை வேற. . கோர்ட்க்கு விடுறோம்‌ அங்க போய்‌ ஞாயத்தை கதையுங்கோ.. . இப்ப வீட்ட போங்கோ…” என்றதும்‌ காலில்‌ விழாத குறையாய்‌ கண்‌ கலங்கியதை கூட காட்டாமல்‌ &quot;இந்த ஒரு தடவை மன்னிச்சு விடுங்கோ… இனி இப்படி நடக்காம பாத்திக்கிறேன்‌…&quot; என்று கெஞ்ச தொடங்கினான்‌ துரையன்‌.</p><p>கெஞ்சலில்‌ மனம்‌ இளகிய அந்த பொலிஸ்‌ “நான்‌ ஒண்டும்‌ செய்யலாது… பெரிய மாத்தையா வர ஆறு மணியாகும்‌… அது வரை இருங்கோ… அவர்‌ வந்ததும்‌ கதைச்சு பாக்கிறேன்‌… “அந்த கதிரையில போய்‌ இரண்டு பேரும்‌ இருங்கோ” என்று கூறிவிட்டு தன்‌ வேலையை கவனிக்க தொடங்கினார்‌. துரையன்‌ கெஞ்சியதை பார்த்த<br>பெடியன்‌” வாழ்க்கையில பொலிஸ்‌ ரேசன்‌ படியே மிதிக்கேல….” என ஆணவமாய்‌ சொல்லும்‌ தகப்பனின்‌ முன்‌ எவ்வாறு முகம்‌ பார்த்து பேசுவேன்‌ இனி என கூனிக்குறுகி நிண்டான்‌..</p><p>“ஆறு மணியை தாண்டிப்போய்கிட்டு இருக்கு… பெரிய மாத்தையாவ காணேல…. “என மணிக்கூட்டையும்‌ ரேசன்‌ வாசலையும்‌ மாறி மாறி பாத்திக்கிட்டிருந்தான்‌.<br>துரையன்‌. ஒரு வழியாக 6.20க்கு வந்த மாத்தையா உள்ளே வந்ததும்‌ இவர்களை கண்டவன்‌ “ஏன்‌ இருக்கினம்‌ என்டபடி ஐயா… நீங்களா… போன மாசம்‌ நான்‌ விழுத்தின<br>பேஸ்ஸை கூப்பிட்டு எடுத்து தந்தது நீங்கதானே….. ஞாபகம்‌ இருக்குது. .. என்ன பிரச்சனை… ஏன்‌ வந்தீங்க” என்றதும்‌ துரையன்‌ “பெடியனை றோட்டில நிண்டது எண்டு. கூட்டியந்திட்டினம்‌…. அதுதான்‌ கதைக்க வந்தேன்‌” என்றான்‌.உடனே மாத்தையா பெடியனை கூப்பிட்டு மிரட்டுற பாணியில்‌ கதைத்து விட்டு “இனி புடிபட்டா ஜெயில்‌ தான்‌. .. உன்ர கொப்பர்ட நல்ல மனசுக்காண்டி விடுறேன்‌… “என்றபடி கூறி வீட்டுக்கு அனுப்பி. வைத்தார்‌.தகப்பனுக்கு வெளியில இவளவு மதிப்பு இருப்பதை உணர்ந்த பெடியன்‌ மனதிற்குள்‌ பூரிப்படைந்தான்‌. வீடு வரும்‌ வரை எதுவுமே கதைக்காமல்‌ வந்த துரையன்‌. வீட்டு படலையை தாண்டியவுடன்‌ இருந்த கோபத்தை முழுவதையும்‌ கையாலும்‌ காலாலும்‌ காட்டினான்‌.</p><p>குறுக்கே ஓடிவந்த வெள்ளாம்பிகை “அடிக்கிறத நிப்பாட்டு… என்ன கொல்ல போறியோ அவன… இந்த வயசில இப்படி இருக்காமல்‌ எப்படி இருப்பான்‌… நீயும்‌ இந்த வயச தாண்டி தானே வந்தனி…” என்றதும்‌ அப்பிடியே விட்டுட்டு போய்‌ திண்ணையில்‌ அமர்ந்து கொண்டான்‌ துரையன்‌.</p><p>ஒரு மணி நேரமாய்‌ ஒருவருடனும்‌ கதைக்காமல்‌ இருந்தவன்‌ கோபம்‌ தணியவே “அவன்‌ சாப்பிடேல போல… சாப்பிட்டு நடந்தத பெரிசா நினைக்காம படுக்க சொல்லு…<br>“என்றபடி நேரம்‌ எட்டாகுது ரீவிய போடு செய்திய கேப்போம்‌” என்ற படி தன்‌ அடுத்த சோலிய பாக்க தொடங்கினான்‌ துரையன்.</p><p>செய்தியை பார்த்தவன்‌ “என்ன புட்டோ அவிச்சனி… இன்டைக்கும்‌.. கொண்டு வா சாப்பிட்டு படுப்போம்‌… உடம்பெல்லாம்‌ அசதியாய்‌ கிடக்கு…” என்றபடி கொடுத்த புட்டை சாப்பிட்டு படுக்க பாயை விரிச்சவன்‌ அன்டைக்கு நடந்ததை ஒன்று. விடாமல்‌ யோசித்த படியே, “நாளைக்கு என்ன கூத்தோ இனி” என மனதுக்குள்‌ நினைத்த படி படுத்தான்‌.</p><p>படுத்தவனை நிம்மதியா படுக்க விட்டிச்சோ கொசு…காதுக்க கொய்‌… கொய்னு… இரைய “அடியேய்‌! அந்த நுளம்பு திரிய கொளுத்தி என்ர தலைமாட்டில வைச்சு விடடி… கடைசில கொரோனாவில தப்பி கொசுக்கடியில டெங்கு வந்து சாகப்‌ போறேன்‌…&quot; என்ற படி போர்வையை போர்த்திக்கொண்டான்‌.</p><blockquote>இச்சிறுகதை மொறட்டுவை பல்கலைக்கழக தமிழ் இலக்கிய மன்றம் நடத்திய பிரம்மம் போட்டித்தொடரில் ஒன்றான எழுத்தோவியம் — 2020 சிறுகதை போட்டியில் பங்கு பெற்றி இறுதிப்போட்டிக்கு தேர்வாகியுள்ளது.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*nGCV0ML9PPKkuR17R5jR7g.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f613b1943c31" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/%E0%AE%A4%E0%AE%B4%E0%AE%B2%E0%AE%BF/%E0%AE%95%E0%AE%BF%E0%AE%B0%E0%AE%BE%E0%AE%AE%E0%AE%A4%E0%AF%8D%E0%AE%A4%E0%AF%81-%E0%AE%95%E0%AE%B1%E0%AF%81%E0%AE%B5%E0%AE%B2%E0%AF%8D%E0%AE%A4%E0%AF%81%E0%AE%B0%E0%AF%88%E0%AE%AF%E0%AE%A9%E0%AF%81%E0%AE%AE%E0%AF%8D-%E0%AE%95%E0%AF%8A%E0%AE%B0%E0%AF%8B%E0%AE%A9%E0%AE%BE-%E0%AE%8A%E0%AE%B0%E0%AE%9F%E0%AE%99%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AE%BF%E0%AE%A9%E0%AF%8D-%E0%AE%92%E0%AE%B1%E0%AF%8D%E0%AE%B1%E0%AF%88-%E0%AE%A8%E0%AE%BE%E0%AE%B3%E0%AF%81%E0%AE%AE%E0%AF%8D-f613b1943c31">கிராமத்து கறுவல்துரையனும்‌ கொரோனா ஊரடங்கின்‌ ஒற்றை நாளும்‌…..</a> was originally published in <a href="https://medium.com/%E0%AE%A4%E0%AE%B4%E0%AE%B2%E0%AE%BF">தழலி</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[கிருமியின் பாடம்]]></title>
            <link>https://medium.com/%E0%AE%A4%E0%AE%B4%E0%AE%B2%E0%AE%BF/%E0%AE%95%E0%AE%BF%E0%AE%B0%E0%AF%81%E0%AE%AE%E0%AE%BF%E0%AE%AF%E0%AE%BF%E0%AE%A9%E0%AF%8D-%E0%AE%AA%E0%AE%BE%E0%AE%9F%E0%AE%AE%E0%AF%8D-2f3fba735b18?source=rss-e73fb76fc888------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2f3fba735b18</guid>
            <category><![CDATA[ezhuththoviyam2020]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Tamil Literary Association]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 23 Sep 2020 16:47:23 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-09-23T16:47:23.617Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*P2kpXPvK6i3w4XlXoTYyEA.jpeg" /></figure><p>குளிர்காலம் மறைந்து இலைகளெல்லாம் துளிர்விடத் தொடங்கிய காலம் இது.</p><p>‘விடியலின் குளிர்காற்று இடையிடையே வீசினாலும் வெப்பத்தின் தன்மையை காற்று தன்னுடன் அரவணைத்தே வைத்திருந்தது. உடலில் வழிந்தோடிய வியர்வையை குளிர்மை சுகப்படுத்திக் கொண்டிருந்ததனால் காலைப் பொழுதிற்கேயுரிய மகிழ்ச்சியுடனும் உற்சாகத்துடனும் இன்னும் சில நாட்களில் அண்ணனின் திருமணத்திற்காக கொழும்பிற்குச் சென்று குடும்பத்தார்களுடன் சந்தோஷசமாகயிருந்து எல்லா இடங்களுக்கும் சுற்றலாம்’ என்று மனதில் பலவாறு எண்ணியப்படி தூக்கத்திலிருந்து எழுந்து காலை வேலை எல்லாம் முடித்துவிட்டு, ஆவி பறக்க பறக்க அம்மா போட்டுத்தந்த டீ கப்புடன் என் அறை ஜன்னல் வழியாக இயற்கை காட்சிகளை ரசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.</p><p>‘சிவபூசையில் கரடி புகுந்த மாதிரி’ இந்த ரசனைக்குள் போன் பற்றிய நினைப்பு வந்து விட்டது. ஏனென்றால், காலையில் எழுந்தவுடனே போனில் முழிக்கின்ற காலத்தில் தானே நாம் சிக்குப்பட்டுக் கொண்டு இருக்கின்றோம்!!! நான் மட்டும் என்ன உதாரணமா??? அதிலிருந்து தப்பிக்க என்னாலும் முடியவில்லை…</p><p>‘சரி! இன்றைக்கு காலையிலேயே என்ன செய்திகள் வந்து இருக்கின்றது என்று பார்க்க கையில் போனை எடுத்து நெட்டை ஒன் பண்ணினேன். அதில் வந்து இருக்கின்ற செய்தியை பார்த்து இப்போது நம் முகம் எப்படி மாறப்போகின்றதோ தெரியவில்லை!’ என்று ஒரு பதற்றத்துடனே கைவிரல்களை அசைத்தேன்…</p><p>‘இப்போது எவற்றையும் ரசிக்கக்கூடிய நிலையில் என்மனம் இல்லை.. அது மரத்துவிட்ட போது உணர்வுகள் எங்கிருந்து வரும்? இதயம் இரும்பாகக் கனக்க உள்ளம் எரிமலையாகக் குமுற நெஞ்சம் கொதித்து வெதும்பி அணைகடந்த வெள்ளமாகக் கண்ணீர் கரை புரண்டோடியது. கண்களிருந்து வழிந்த கண்ணீர் கன்னங்களைக் கடந்து சென்றது. வழிந்ததை துடைத்துக் கொள்ளக்கூட சக்தியற்றவளாக விரக்தியிலிருந்தேன்’</p><p>ஏனென்றால்,</p><p>‘முக்கிய அறிவித்தல்! கொழும்பு நகரில் தற்போது ‘கொவிட்-19’ எனும் ஒருவித வைரஸ் பரவுவதனால் இயன்ற அளவிற்கு கொழும்பு நகரம் செல்வதனை தவிர்க்கவும்… அப்படி செல்வோர் முகமூடி அணிந்தும் சமூக இடைவெளி பேணியும் செல்லுமாறு கேட்டுக் கொள்ளப்படுகின்றீர்கள்!!!’ என்று ஒரு பதற்றமான செய்தி இருந்ததால் தான்.</p><p>‘காலில் சுடுதண்ணீர் கொட்டியவளாக உடனே எழுந்து அம்மாவிடம் ஓடிச் சென்று, அம்மா! அம்மா! கொழும்பில் ஏதோவொரு வைரஸ் பரவுகின்றதாம். அதனால் எவரையும் அங்கே போக வேண்டாம் என்று செய்தி வந்திருக்கின்றது அம்மா. அப்போ அங்கே இருக்கின்றவர்களேல்லாம் மனுஷர்கள் கிடையாதா? அதனால அவர்கள் பாதிக்கப்பட்டால் பரவாயில்லையா? இப்ப என்ன பண்ணுறது? நாம கல்யாணத்திற்கு போவது அவ்வளவுதானா?’ என்று அடுத்தடுத்தாக கேள்விகளை எறிந்து கொண்டே இருந்தேன்.</p><p>‘மகள்! ஏன் இப்போ இப்படி பதற்றம் ஆகுகின்றாய்? இது பற்றிய உண்மை செய்திகளை கேட்டுக் கொள்ளுவோம். அது வரை கொஞ்சம் பொறுமையாக இரு!’ என்று அம்மா கூறியது, ஷகட்டுக்கடங்காத வெள்ளத்திற்கு அணை போட்டது போல’ இருந்தது.</p><p>மனதில் பல குழப்பங்களுடன் சில நாட்கள் கழிந்தன…</p><p>அந்த நோய் பற்றிய விபரம் கொஞ்சம் தெரிந்த அறிவிலும் அது ஆரம்பக்கட்ட நிலையாக இருந்ததால் பெரிய பாதிப்பு இல்லை என்றதாலும் கல்யாணத்திற்கு தேவையான பொருட்களையும் வாங்கிவிட்டு கல்யாணத்திற்கும் போய் குடும்ப நபர்களுடன் சந்தோஷமாக இருந்தோம். எல்லோருடைய ஆசீர்வாதத்துடன் நல்லபடியாக எங்கள் அண்ணன் கல்யாணம் முடிந்தது.</p><p>‘சரி! இப்போது கல்யாணப்பகுதி முடிந்து விட்டது. அடுத்தது நம்ம ஆட்டம்தான். ஊர் போய் சேருவதற்குள்ளே நல்லா கொழும்;பை ஒரு சுத்து சுத்;தி நல்லா சாப்பிட்டு ஜொலியா இருக்க வேண்டும்!’ என்று மனதில் பெரிய கோட்டை கட்டி வைத்து இருந்தேன்.</p><p>அப்போது திடீரென மனதில் ஒரு குத்தல்.</p><p>‘இங்கே வைரஸ் பரவுகின்றது என்று கூறுகின்றார்களே! இப்போது வெளியே போகலாமா? போனால் வைரஸ் வந்து விடுமா? எனக்கு வெளியே போய் ஆக வேண்டுமே! இப்போது என்ன பண்ணுறது?’ என்ற குழப்பமான கேள்வி மறுபடியும் வந்து விட்டது.</p><p>இருந்தாலும் நாம மனதில ஒன்று நினைத்தால் அதை செய்து முடிக்கின்ற ஆள்ளாச்சே! இப்போது வெளியே போனால் எந்த பிரச்சினையும் வராது. நீ தைரியமா போ…’ என்று என்னுடைய மனசாட்சி கொஞ்சம் என்னை ஏற்றிவிட்டுக் கொண்டிருந்தது.</p><p>இந்த திட்டத்திற்கு நான் என் அண்ணனை தெரிவு செய்து கொண்டேன்.</p><p>அண்ணா! நாம எங்கேயாவது வெளியே போவோம். ஏதாவதொரு நல்ல இடம் செல்லுங்க அண்ணா!’ என்று அவருக்கு உத்தரவு போட்டேன்.</p><p>‘என்ன சொன்னாய்? வெளியே போகவா? என்ன விளையாடுறீயா? அதெல்லாம் முடியாது. பிரச்சினை தெரியும் தானே! சும்மா இரு!’ என்று அதட்டவும் நம்ம வாய் சம்மா இருக்குமா?, ‘தங்கச்சி மேல பாசம் இருந்தால் நீங்க வருவீங்க! அதுதானே பாசமே இல்லை… நான் இப்போது ஊருக்கு போனால் இனி இந்த பக்கமே வர மாட்டேன்! பார்ப்போம்’ என்று பாசமான மிரட்டல்களை அள்ளி வீசினேன்.</p><p>உடனே அண்ணன் என்னுடைய பிடிவாதக் குணத்தை புரிந்து கொண்டு, ‘சரி! நான் கூட்டிப் போகின்றேன். ஆனால், கவனமாக இருக்க வேண்டும். ரொம்ப நேரம் சுற்றக்கூடாது’ என்று கட்டளை போட்டார்.</p><p>அந்தக் கட்டளையை காதில் ஏற்றிக் கொண்டு இருக்கும் போதே… ‘இங்கே புதிதாக கடற்கரைக்கு பக்கத்தில் மோல் ஒன்று திறந்து இருக்கின்றதாமே! அந்த இடம் ரொம்ப நன்;றாக இருக்கும். நாம எல்லோரும் அங்கே போவோம்’ என்று சொல்லிக் கொண்டே சடசடவென்று எல்லோரும் தயார் ஆகிவிட்டு சரியாக ஐந்து மணிக்கேல்லாம் அங்கே சென்று விட்டோம்.</p><p>தலையை தூக்கிப் பார்த்தால் பின் வரைக்கும் போய் விட்டது. அவ்வளவு உயரம்!!! அங்கே வாசலில் சோதனை நடந்த கொண்டு இருந்தது. சோதனை பகுதிக்குள் சென்றதும் ஏனோ தெரியவில்லை நெஞ்சு கொஞ்சம் படபடத்தது. அதற்கான சரியான காரணம் தெரியாமல் பயத்தோடு உள்ளே காலடி எடுத்து வைத்து விட்டு, ‘சரி! சரி! புது இடம் என்றதால் அப்படி இருக்கும் போல… தைரியமாக இரு!’ என்று மனதிலுள் எனக்கு நானே ஆறுதல் சொல்லிக் கொண்டேன்.</p><p>புது இடம் என்றதால் எல்லாவற்றையும் ஆச்சரியத்துடன் பார்த்து புகைப்படங்கள் எல்லாம் எடுத்துவிட்டு ஒரு கடைக்குள் உணவு உண்ணச் சென்றோம்.</p><p>ஒன்று சொல்லவா? அங்கே கிடைக்கின்ற உணவு நான் இதுவரை உண்டதேயில்லை… அன்றைக்குத்தான் முதல் தடவையாக உண்ண நினைத்தேன். அங்கே இருக்கின்ற சேல்ஸ் கேர்ல் விதவிதமாக கேள்வி கேட்ட நாங்களும் சரி சரி என்று கூறினோம். அதனுடைய விலை மூவாயிரம் ரூபாய் என்று விலை போட்டு கையில் தந்தாள். இப்போது அது என்ன உணவு என்று கண்டு பிடித்தீர்களா? ம்ம்ம்… அதுதான் ‘பீட்ஷh’.</p><p>ஆசையாக ஓடர் செய்து விட்டு பீட்ஷhவுக்காக காத்திருக்கின்ற நேரம் நான் என் அண்ணனின் முகத்தைப் பார்த்தேன் அவ்வளவு நல்லம் இல்லை… ‘என்ன அண்ணா எதுவும் பிரச்சினையா? ஏன் ஒரு மாதிரி இருக்கின்றாய்?’ என்று கேட்டேன்.</p><p>உடனே அந்நியனாக மாறிய அண்ணா, ‘பாரு! கை கழுவ கூட தண்ணீர் இல்லை, ஒரே கூட்டமாக இருக்கு, இந்த நேரத்தில் வந்து வெளியே சாப்பிட எனக்கு பிடிக்கவில்லை வீட்டுக்குப் போய் சாப்பிட்டு இருந்திருக்கலாம்…’ என்று குண்டைத்தூக்கிப் போட்டான்.</p><p>‘என்ன அண்ணா! இப்படி சொல்லுறீங்க? ஒரு ஆசையில்தானே சாப்பிட்ட போகலாம் என்று வந்தோம். ஒன்றும் பிரச்சினை வராது பயப்பட வேண்டாம்!’ என்று பரிதாபமாக பேசி அவரை சாந்தப்படுத்தும் வேளை இரண்டு சைனீஸ் ஜோடிகள் எங்கள் அருகிலுள்ள சீட்டில் வந்து உட்கார்ந்து விட்டார்கள்.</p><p>‘இதற்கு பிறகு என்ன சொல்ல வேண்டும்?’</p><p>‘அந்த ஏசி குளிர்காற்றிலும் வியர்த்துக் கொட்டியது! கைகால் எல்லாம் படபடத்தது! பேச வார்த்தைகளே வரவில்லை… அப்போது இதயத்துடிப்பு உச்சத்திற்கு போய் போய் வந்தது. ஒன்றும் வேண்டாம், எல்லாவற்றையும் கேன்சல் பண்ணுவோம், காசு திரும்பி தராவிட்டாலும் பரவாயில்லை… இல்லையென்றால் எல்லாவற்றையும் கட்டி எடுத்து கொண்டு வீட்டிற்கு போய் விடுவோமா? என்று மனதில் பலவாறான பயங்கள் மேலெழுந்தன…</p><p>பாவம்! தங்கச்சி என்னால் ரொம்பவும் பயந்து போய் விட்டாள். அவளை கஷ;டப்படுத்தக் கூடாது என்ற எண்ணத்தில் அண்ணன் எனக்காக கொஞ்சம் சமாளித்துப் போனார். ஓடர் செய்த பீட்ஷhவும் மேசைக்கு வந்து சேர்ந்தது. அதை சிறு நடுக்கத்துடனே உண்டு முடித்தேன். மேலும் சில இடங்களை சுற்றிப் பார்த்து விட்டு ஒரு வழியாக வீடு வந்து சேர்ந்தோம்.</p><p>வழக்கமான கோடை… தலைக்குமேல் அனலாய் பொழியும் வெயில், அசைவை மறந்து விட்டது போல் திகைத்து நிற்கும் மரங்கள். இந்த வெப்பத்தில் நடக்கத் துணிவில்லாமல் வீட்டினுள் முடங்கிய மக்கள். வெறிச்சோடிய வீதிகள். காரணம் ‘கொரோனா வைரஸ்’ ம்ம்ம்… இப்போது இந்த லோக்டவுன் நேரங்களிலும் அந்த நிகழ்வுகள் எல்லாம் ஞாபகத்தில் வந்து போகும்.</p><p>ஏனென்றால், அந்த நிகழ்வுதான் எனக்கு கொரோனா வைரஸ் எவ்வளவு ஆபத்தானது பயங்கரமானது என்ற அச்சத்தை காட்டி விட்டுச் சென்றது. இப்போதும் கூட என்னுடைய வாழ்க்கையில் மறக்க முடியாத சம்பவங்களில் இதையும் நான் சேர்த்துக் கொள்ளப்போகின்றேன். (சிறு புன்னகையுடன்)</p><p>‘சூரியன் உச்சிக்கு வந்துவிட்டான். வெயில் அனல் போலிருந்தது. முற்றத்தில் வைத்த கால் நெருப்பை மிதித்தது போல வேகும் அளவிற்கு வெயில் கொடூரமானதாக இருந்தது’, அதே நிலையில்தான் என் அப்பாவின் உள்ளமும் உடலும் வெந்து கொண்டிருந்தது. அவர் மனம் ஒரு நிலையில் இல்லை. எதையும் ஜீரணித்துக் கொள்ளவும் முடியவில்லை… இத்தோடு ஐந்து முறை சந்தைக்கு போய் வந்துவிட்டார். இன்னும் பொருட்கள் இல்லை என்றால் திரும்பவும் போகதான் வேண்டும்!.</p><p>அவரது கேள்வி, ‘இன்னும் எத்தனை நாட்களுக்கு இந்த நிலைமை? இப்போது பெரிதாக வேலையும் இல்லை! கைளில் கொஞ்சம் தான் காசு இருக்கின்றது. ஆபத்தாக ஏதேனும் பிரச்சினை வந்துவிட்டால் குடும்பத்தை எப்படி பார்ப்பேன்? பொருட்களின் விலையும் கூடிப்போகின்றது. இப்போது வரிசையில் நின்று பொருட்கள் வாங்குவதற்குள்ளே உயிர் போய் வந்து விடுகின்றது… இவை எல்லாவற்றிற்கும் எப்போதுதான் ஒரு முடிவு கிடைக்கும்?’ என்று அந்த கொழுத்தும் வெயிலில் பொருட்கள் வாங்கி வந்த அப்பா அம்மாவிடம் இப்படி கேள்வி கேட்டு அசர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தது இலேசாக என் காதில் விழுந்தது.</p><p>அப்போது அந்த கேள்வி என் இதயத்தை அறுத்த பெருங்கேள்வியாக இருந்தது. அது கேள்வியாக மட்டுமில்லாமல் இதயத்தை அழுத்தும் பெருஞ்சுமையாகவும் இருந்தது… என்ன செய்வது எனத் தெரியாத நிலையில் என் மனம் திக்குத் தெரியாத காட்டில் கண்ணைக்கட்டி விட்டது போலிருந்தது. அத்தோடு அக்கேள்விக்கு தக்கதொரு பதிலையும் என்னால் கூற முடியவில்லை…</p><p>ஏனென்றால்,</p><p>‘பிள்ளை ஒரு மாதிரியாக நல்ல நிலைக்கு வந்துவிட்டது இனி எனக்கென்ன? எல்லாப் பொறுப்புக்களையும் அவளிடம் ஒப்படைத்து விட்டுக் கடைசி காலத்தில் நிம்மதியாக இருக்க வேண்டும்’ என்று எல்லோருடைய பெற்றோர்களும் நினைப்பார்கள். ஆனால் அவர்களின் சுமையை பாதி குறைக்கும் நிலையில் கூட நான் இல்லை, என்னால் ஒரு பண உதவி கூட செய்யமுடியவில்லை… இருந்தாலும்!, இப்போதும் வரை நான் வீட்டில் சின்ன இளவரசிதான். அவர்கள் என்னை எதுவும் கூறியதுமில்லை. ‘காக்கைக்கும் தன் குஞ்சு பொன் குஞ்சு’ போல, என்ன கஷ;டம் வந்தாலும், என்ன நடந்தாலும் விட்டுக் கொடுப்பதில்லை… பிள்ளைகள் என்றால் அவர்களுக்க தங்கம்தானே!!!</p><p>சிணுங்… சிணுங்… என்று கையடக்கத் தொலைபேசியின் சிணுங்கல் என் ஆழ்ந்த சிந்தனையைக் குறுக்கறுக்கின்றது.</p><p>தலையைத் திருப்பி கை எட்டும் தூரத்திலிருக்கும் தொலைபேசியை எடுத்து, ‘ஹலோ’ என்றேன்.</p><p>அது எங்கள் பெரியம்மா… அவரின் அழைப்பிற்கான காரணம் என்னவென்று எனக்குத் தெரியும்! நேற்று இரவு தான், எங்கள் ஊரில் ‘ஒரு ஆணுக்கு கொரோனா தொற்று ஏற்பட்டு இருக்கின்றது’ என அறிவித்துச் சென்றனர். அதனால் அவர் வீட்டை சுற்றியுள்ள ஐந்நூறு மீட்டர் பகுதியை மூடிவிட்டனர். அதனால் இங்கு என்ன நிலைமை, எல்லோரும் நலமாக இருக்கின்றீர்களா?’ என்று அறியத்தான் அழைப்பு விடுத்துள்ளார். அந்நேரம் அவர் மன அமைதிக்கான பேச்சுகளை பேசிவிட்டு தொலைபேசி அழைப்பை துண்டித்து விட்டேன்.</p><p>திடீரென ஒரு சத்தம்… ‘அது அடிமைப் பெண்கள் விரக்தியில் கதறுவது’ போல இருந்தது. என்னடா இந்த சத்தம் வித்தியாசமாக இருக்கின்றதே என்று சமையலறை பக்கம் சென்று பார்த்தேன்.</p><p>‘சும்மாவாகவே வாரத்தில் ஏழு நாட்களும் வேலை இருந்து கொண்டே இருக்கும். இருந்தும் கொஞ்சமாவது ஓய்வு எடுப்பேன். ஆனால், இப்போது ஒரு நிமிடம் இருக்க கூட முடியவில்லை. அடுத்தடுத்தாக வேலை இருந்து கொண்டே இருக்கின்றது. வழமையாக சமைக்கின்ற போலதான் இந்த நேரமும் சமைக்கின்றேன். ஓஹோ!!! இப்போது சமைக்கின்ற போது எல்லாவற்றையும் பக்குவமாக பார்த்து பார்த்து சமைக்க வேண்டி இருப்பதால் தான் போல! போதாவற்றுக்கு பாத்திரமும் நான் தான் கழுவ வேண்டும், வீட்டுவேலை எல்லாம் செய்ய வேண்டும், உடுப்பெல்லாம் கழுவ வேண்டும்’ அது இதுவென்று என்னுடைய அம்மா அடுக்கிக் கொண்டே போனாங்க.</p><p>அப்போது, ‘என்னடா நாம அப்பப்போ கொஞ்சம் வேலை செய்து கொடுக்கின்றோம் தானே! அதை அவர் கண்டு கொள்ளவே இல்லை போல! அவங்க பாட்டுக்கு என்னவெல்லாம் சொல்லுகின்றாரே!’ என்று யோசித்துக் கொண்டே இருக்கும் போது முகப்புத்தகத்தில் பார்த்த ஒரு கேலிக்கை பதிவு ஞாபகம் வந்தது.</p><p>கொரோனா!</p><p>உன்னால் ஊருக்கு ‘ஊரடங்கு’ போட்டது போல</p><p>ஊரடங்கு முடிந்த பிறகு ஒரு வாரத்திற்கு</p><p>சமையலறைக்கு ‘சமயலடங்கு’ என்று போட வேண்டும்.</p><p>எனக்கு அதை நினைத்ததும் வாய் ஓரமாக சிரிப்பு வந்து விட்டது. கோபத்திலிருந்த அம்மா அதை பார்த்தவுடன், ‘என்ன! நான் பேசுவதைப்பார்த்து சிரிக்கின்றாயா? உங்களுக்கேல்லாம் விளையாட்டாகப் போய் விட்டது தானே! என்னோட இந்த புலம்பலுக்கு காரணம் நேற்று இரவு நம்ம ஊருக்கு அறிவித்த செய்திதான்!!! பொம்பளை பிள்ளைகள் உங்க இரண்டு பேரையும் வைத்துக் கொண்டு என்ன பண்னுவது? நாளைக்கு பிரச்சினை பெரிதாக வந்தால் நாம எங்கே போவது? அந்த யோசணையில் தான் புலம்பிக் கொண்டு இருக்கின்றேன்’ என்று என் மேல் பரிதாபமான பார்வையுடன் திசையை திருப்பினார்.</p><p>‘அம்மா! அதுவெல்லாம் ஒன்றுமில்iலை. நான் வேறொன்றை நினைத்து சிரித்தேன். நீங்க உங்களுக்கேன்று நினைக்க வேண்டாம். சரி! இப்போது என்ன? நான் மீதி இருக்கின்ற வேலையெல்லாம் செய்து தருகின்றேன். நீங்க கொஞ்சம் நேரம் அமைதியாக இருங்க! யோசிக்க வேண்டாம்’ என்று அம்மாவை சமாதானப்படத்தி விட்டு வேலைகளை செய்யத் தொடங்கினேன்.</p><p>ஊரடங்கு இன்று மாலை ஆறு மணியுடன் தொடங்குகின்றது.</p><p>வெளிவேலைகள் எல்லாவற்றையும் முடித்துவிட்டு எல்லோரும் வீட்டில் புகுந்து விட்டனர். அறைகளிலிருந்து சுற்றியுள்ள நான்கு சுவர்களை பார்க்கும் வேளை தொடங்கிவிட்டது. இதனால் கனமாகிய மனது, ‘இந்நிலையிலிருந்து தப்பிக்கும் நாள் எப்போது வரும்?’ என்று மனசாட்சி கேள்வி கேட்க, ‘சரியான பதில் கூறத் தெரியாத கடைசி வரிசை மாணவி’ போல அமர்ந்திருந்தேன்.</p><p>சரி! இவற்றை பற்றி யோசித்தால் குழம்பி போய் விடுவோம். மனசை கொஞ்சம் இலேசாக மாற்ற என்ன செய்யலாம்? ம்ம்… வானொலியில் இனிமையான பாடல் போடுவார்கள் அதை கேட்டுப் பார்ப்போம்! என்று வானொலி சுவிட்சைத் தட்டினால், ‘கொரோனாவிற்கு பல விதமான மெட்டுக்களில் பாடலும் விளம்பரங்களும் மட்டுமன்றி அறிப்பாளர்கள் மக்களை சமூக இடைவெளி பேணுங்கள், வெளியே அநாவசியமாக செல்ல வேண்டாம், தனித்திருங்கள்! விழித்திருங்கள்! கொரோனாவை அழிப்போம்’ என்று கொந்தளித்துக் கொண்டு இருந்தவையே ஒளிபரப்பாகிக் கொண்டு இருந்தது.</p><p>அடக் கடவுளே! ‘இவை மனதை இலேசாக மாற்றும் என்று பார்த்தால் மேலும் கனமாக்கிவிடும் போலிருக்கின்றதே! கொஞ்சம் நேரம் அவைபற்றிய செய்தி கேட்டால் போதும். அதுமட்டுமில்லாமல் எந்த நேரமும் அதையே கேட்பது நம் உடலிற்கும் உள்ளத்திற்கும் ஆபத்தை விளைவித்துவிடும்’ என்று என்னை சுதாகரித்தக் கொண்டு வானொலியை அணைத்துவிட்டு எட்டுமணி செய்தி பார்க்க தொலைகாட்சி முன் போய் இருந்து விட்டேன்.</p><p>முக்கிய செய்தி!, ‘உலகளாவிய ரீதியில் ‘கொவிட்-19’ எனப்படும் கொரோனா வைரசின் தாக்கம் அதிகரித்த வண்ணமே உள்ளது. இதற்கான மருந்து இதுவரை கண்டுபிடிக்கப்படாததால் மரண வீதம் கூடிக் கொண்டே செல்கின்றது. அதனால் எம்மால் முடிந்தவரை வெளியில் செல்வதனை தவிர்ப்பதனாலும், சமூக இடைவெளியை பேணுவதனாலும், சுகாதார பழக்கவழக்கத்துடனும் இருப்பதனாலும் ஒருவருக்கொருவர் நோய் தேற்றுவதை தவிர்ததுக் கொள்ளலாம்!!!’ என்று அலட்சியமான செய்திகளை அறிவித்துக் கொண்டிருந்தனர்.</p><p>அப்போது நான், ‘என்ன அப்பா இது? இப்படி அலட்சியமாக செய்தி சொல்லுகின்றனர். எத்தனையே விதமான துறைகளில் எவ்வளவோ பிரம்மிக்கும் அளவிற்கு சாதனை எல்லாம் புரிந்த நாடுகளினால் கூட இதற்கு மருந்து கண்டு பிடிக்க முடியவில்லை என்று சொல்லுகின்றனர். இவற்றிலும் மிகப் பெரிய கொடூமை அந்த மாதிரி நாடுகள் தான் வைரஸ் தாக்கத்தில் முன்னிலையில் இருக்கின்றது! இந்த அநியாயத்தை எங்கே போய் சொல்லுவது!!! இப்போது கூட ‘வீட்டிலேயே இருங்கள் என்று கூறியும் எல்லோரும் கள்ளத்தனமாக பந்தா காட்டுவதற்கு வெளியே ஆட்கள் செல்லுகின்றனர், மாஸ்க் போட அலுப்படைகின்றனர், பொது இடங்களில் ஒட்டி ஒட்டியே பழகுகின்றார்கள். ஒரு பயமே இல்லை!, இவற்றையெல்லாம் தடுப்பதற்கும் கவனித்து செயற்படுத்துவதற்கும் யார் இருக்கின்றார்கள்?’ என்று என்பாட்டிற்கு கேள்வி கேட்க என் பக்கம் முகத்தை திருப்பினார் அப்பா.</p><p>‘சின்னப் பிள்ளை விபரம் தெரியாமல் பேசுகின்றது போல’ என்ற கருத்தை கொண்டிருந்தது அவர் பார்வை.</p><p>ம்ம்… அம்மா, இன்னும் கொஞ்சம் நாளையில் உலகம் அழியப்போகின்றது என்று சொன்னார்கள். ஆனால் முழுசாக அழிந்து போய் விடவில்லை. வருஷத்தில் சில சில இயற்கையான செயற்கையான அனர்த்தங்கள் தான் வந்து வந்து போயின. உதாரணமா ‘சுனாமி, வெள்ளம், வாகன விபத்து, வெடிச் சம்பவம்’ என்று நிறைய கூறலாம். இவையெல்லாம் நம் எதிர் பார்க்காத தருணத்தில் தான் நடந்து முடிந்தது. இவற்றினால் எவ்வளவு பெரிய பேரழிவு ஏற்பட்டது என்று உனக்கும் தெரியும் தானே! அந்த நேரத்தில் ஓடி வந்து உதவிக்கு நிற்பவர்கள் யாரு? இராணுவம், பொலீஸ், கடற்படை என்று அதனுடன் சம்மந்தப்பட்டவர்கள் தானே! அந்த நேரத்தில் மற்ற உயிர்களை காப்பாற்ற தன் உயிரையே கொடுத்து போராடுறவர்கள் அவர்கள் தானே!’ இப்போதும் கூட ஊரடங்கு நேரத்தில் வெயில், மழை, இராப்பகல் என்று பார்க்காமல் கால் வலிக்க வலிக்க நின்று ஊரை பாதுகாக்கின்றனர்!!!</p><p>நீ சொன்னீயேம்மா தேலையில்லாமல் வெளியே சுற்றுகின்ற ஆட்களை கவனிக்க ஆட்கள் இல்லை என்று. அப்படிபட்ட ஆட்களையும் வாகனங்களையும் கைது பண்ணி அவர்களுக்கு உரிய தண்டணை கொடுத்து, தடை செய்யப்பட்ட பகுதிகளுக்கும் பாதுகாப்பாக நின்று அவர்கள் தங்கள் கடமைகளை செய்து கொண்டு இருக்கின்றார்….’</p><p>‘தன் ஊரை விட்டு தன் குடும்பத்தை விட்டு இப்போது வெளியே நிற்பவர்களுக்கு நம்மால் முடிந்த உதவிகள செய்து அவர்கள் கடமைக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டும்! அந்த ஒரு வார்த்தை அவர்களுக்கு எவ்வளவு பெரிய மன அமைதியை கொடுக்கும் தெரியுமா?’ என்று எனது திடீர் கேள்விகளுக்கு விளக்கமாக பதிலளித்த அப்பா அதனூடாக எனக்கு நல்ல பழக்கவழக்கங்களையும் சொல்லித்தந்தார்.</p><p>வெகு நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்ததால் நேரம் போய்விட்டது. இச் செய்திகளால் துயரிலிருந்து மீளாத மனதோடு படுக்கையறைக்குச் சென்று விட்டேன்.</p><p>அப்போது, குளிர்காற்று வேகமாக வீசியது. கரிய முகில்கள் வானத்தில் ஓட்டம் பிடித்தன. பிரகாசித்தக் கொண்டிருந்த நிலவும் மறைக்கப்பட்டுவிட்டது. வானத்தில் அமைதி… ‘மழை பெய்யப் போகின்றது போல’ மனத்தில் ஒரு சின்னப்பயம் ‘இன்னும் கொஞ்ச நாள் தான் இந்தப் பிரச்சினை! இப்போது வீதியில் பொலீஸ்காரர்கள் நிற்பார்கள். எல்லோரும் அவங்க அவங்க வீட்டிட்குள்ளே நிம்மதியாக இருப்பார்கள். ஆனால் இப்போது மழை பெய்தால் அவர்கள் எங்கே ஒதுங்குவார்கள்? நம்முடைய வீட்டுவாசல் பெரிதாக இருந்தால் அவர்களுக்கு இருக்க இடம் கொடுக்கலாம்! ஆனால் நமக்கு மனசு பெரிதாக இருக்கிறது போல வீடு பெரியதாக இல்லையே!!!’ , ‘அன்றைய இரவிற்கும் இன்றைய இரவிற்கும் எவ்வளவு வித்தியாசம்? அமைதியான ஆழ்ந்த தூக்கம் எவரிற்கும் இல்லையே!’ என்று நினைத்து புலம்பியவாறே சிறிது நேரம் கழித்து உறங்கிவிட்டேன்.</p><p>இருளரக்கனை விரட்டியடிப்பதற்கான கதிரவனின் இறுதிக் கட்டத் தாக்குதல் அரங்கேரிக் கொண்டிருக்கும் அதிகாலை நேரம்… விடிந்தும் விடியாத வைகறைப் பொழுதின் குளுமையை அமைதியை அழகை ஒரே நொடியில் ‘சூரிய உதயம்’ என்று சொல்லிவிடலாம்.</p><p>விடிந்துவிட்டது.</p><p>வீதியில் சுறுசுறுப்பு இல்லை. பாதசாரிகளின் நடமாட்டம், வாகனங்களின் ஓட்டம் இல்லை. காலைப்பொழுதிற்குரிய மகிழ்ச்சியோ உற்சாகமோ அற்று வேதனை நிரம்பி வழியும் முகத்துடன் வீட்டில் முடங்கிக் கிடந்தோம்… இனி ஊரடங்கை தளர்த்தும் வரைக்கும் இந்த நிலை தான் போல!!!.</p><p>‘வாழ்க்கை ஒரு வட்டம்’ என்று சினிமாவில் தளபதி கூறியது இப்போது உண்மையாகி விட்டது. ஏன் என்று யோசிக்கின்றீர்களா? ஒரு நாள் செய்கின்ற வேலையைதான் மறுபடியும் மறுபடியும் மீதி நாட்களிலும் செய்து கொண்டு இருந்தோம். அது நான் மட்டுமில்லை எல்லோரும்தான்… இந்த பகுதியை படிக்கும் போது அந்த விஷயங்கள் எல்லாம் உங்களுக்கு ஞாபகம் வரும் பாருங்கள்!!!</p><p>இந்தப் பாணியிலேயே இரண்டு மாதம் போய்விட்டது. அன்று ஊரடங்கு தளர்த்தும் நாள்.</p><p>‘அதற்கு முன் இரண்டு நாட்கள் எனக்கு தடுமல் காய்ச்சல் என்று திடீரென வந்துவிட்டது. மனதினுள் ஒரு பதட்டம் கொரேனா வந்து இருக்குமோ என்று… ச்சீ! ச்சீ! நாமதான் வெளியே எங்கேயும் போகவில்லை, அப்போது எப்படி வைரஸ் வரும்? அப்படி ஒன்றும் இருக்காது!’ என்று என்னை நானே தைரியப்படுத்திக் கொண்டு அம்மாவுடன் வைத்தியசாலைக்குச் சென்றேன்.</p><p>காற்றில் பறக்கும் மெல்லிய தேகத்தை தோற்றமாகக் கொண்டவர் டொக்டர் அபிரா. இளம் வைத்தியர். அந்த ஒளிர்மஞ்சல் நிறமும் பளீரிடும் விழிகளும் கழுத்து வரை வெட்டப்பட்ட நீள் முடியும் அவர் இப் பிரதேசத்திற்குரியவர் அல்ல என்பதை இலகுவாகக் காட்டிக் கொண்டிருந்தது.</p><p>என்னை நன்றாக பரிசோதனை செய்து விட்டு முடித்த பின் முகத்தில் இருந்த மாஸ்கை விலக்கி விட்டு, கனிவோடு சில வார்த்தைகளை உதிர்த்தார்.</p><p>‘புஞ்சி நோனா! பயவெண்ட எபா! மே புஞ்சி கெஸ்ஸ’(சின்ன மகள் பயப்பட வேண்டாம். இது சின்ன தடிமன் தான்) இது சூடுகாலம் தானே. அதனாலும் இப்படி வரும், ‘மே கொரோனா நே! ஹரி’(இது கொரோனா இல்ல சரியா) என்று இரண்டு பாiஷயினாலே மாறி மாறி அவர் பேசினார்.</p><p>அந்த கதையை கேட்பதற்காகவே முன்பிருந்தே அவரிடம்டம் வைத்தியம் பார்க்கச் செல்வேன். ‘அழகை யார் தான் ரசிக்க மாட்டார்கள்? ம்ம்…’ என்று மனதில் எண்ணிக் கொண்டு எனக்கு வழங்கிய மருந்து சீட்டுடன் வெளியே சென்று வரிசையில் சமூக இடைவெளியுடன் அமர்ந்து கொண்டேன்.</p><p>அந்த நேரம் அவசரமாக எதையோ கூற எந்த வண்ணம் ஓடி வந்த நர்ஸ் டொக்டரின் அறைக்குள் நுழைந்தாள்;. சில நேரம் கழித்து இருவரும் எதிரே உள்ள அறைக்குள் வேகமாக நுழைந்து கொண்டனர்.</p><p>என் மனதில், ‘ஏன் அவர்கள் பதற்றமாக செல்கின்றனர்? போய் என்வென்று பார்! பார்!’ என்று மனது அடித்துக் கொண்டு இருந்ததால் அந்த அறை வாசல் அருகே ஓடிப்போய் நின்றேன்.</p><p>அங்கே…</p><p>கட்டில் முழுவதையும் நிறைத்த உயரமும், சுருண்ட தலை முடியும், வறுமையில் வாடும் உடலோடும் தோற்றமளித்த அவருக்கு என்ன சுகயீனமாக இருக்கலாமென எனது மூளை அதிதீவிரமாக முயற்சி செய்தும் விடை காண முடியவில்லை.</p><p>‘துயரங்கள் எல்லாம் பறவையின் சிறகு நனைந்த பிறகு அதற்கே சுமையாக இருப்பது போல தான்’, இப்போது நானும் அதைப்போல என் குடும்பத்திற்கு சுமையாக இருக்கப் போகின்றேன். கடன் பட்டு, ஒரு நாள் வேலை செய்து வரும் கொஞ்சம் பணத்தில் குடும்பத்தை சீவிக்கின்ற எங்களைப் போல இருக்கின்ற ஆட்களைத்தான் கொரோனாவிற்கும் பிடிக்கும் போல! காசு இருக்குறவன் விதவிதமாக சாப்பாடு, மருந்து என உண்டு தன்னைப் பாதகாத்துக் கொள்ளுவான்… எங்களைப் போன்ற ஏழைகளுக்கு பருப்பும் செமன்டின்னும் தான் உணவு. அதுவும் புழுவும் பூச்சியுமாக இருந்தது. சரி! நிவாரணப் பொருள் தந்தால் அதையும் அவர்கள் பெருமைக்காக படம் எடுத்துப் போட்டார்கள்.</p><p>இந்த நேரம் நோய்யை கட்டுப்படுத்த ஊரடங்கு போட்ட அரசாங்கம் எங்களைப் போல தினக்கூலி வேலை செய்து பிழைக்குறவங்களுக்கு உதவி செய்து தனியாக கவனித்தார்களா? ம்ம்… ஐயாயிரம் ரூபாய் சமூர்த்தி கொடுப்பனவு என்று சொன்னார்கள். அது முழுதாக கையில் வந்து சேர்ந்த பாடும் இல்லை. இல்லாதவர்களுடைய காசை அடிக்கின்றதில் அந்த அரசாங்க உத்தியோகத்தர்களுக்கு அவ்வளவு ஆசை போல!!!.</p><p>இயற்கையோ! செயற்கையோ! என்ன அனர்த்தம் வந்தாலும் கடைசியில பாதிக்கப்படுகின்றது என்னவோ ஏழைகளான நாங்கள் தான்! காசு இருக்கின்றவன் பணத்தைக் கொட்டி உயிரை காப்பாற்றிக் கொள்வான். பணக்காரன் உயிருடன் மீண்டு வந்தால் தலைப்புச் செய்தியாக பத்திரிக்கையில் வரும். அதுவே ஏழை செத்துப்போனால் யார் கண்டுகொள்ளப் போகின்றார்கள்? ‘எனக்கும் என் உள்ளூணர்வுகளுக்கும் மதிப்பில்லாத உலகத்தில் உயிரோடு வாழ்ந்து என்ன பிரயோஜனம்? ஆனால் நான் செத்துப்போனால் யார் என் பிள்ளைகளைப் பார்த்துக் கொள்ளவார்கள்? கடவுளே! ஒன்றுக்கும் வழி இல்லாத நான் போய் சேர்ந்து விட்டால் என் பிள்ளைகளையும் என்னுடனே அனுப்பி வைத்துவிடு! அங்கேயாவது நாங்கள் இந்த தொல்லையிலிருந்து விடுபட்டு நிம்மதியாக இருப்போம்’ என்று பல உண்மைகளையும் இயலாமையையும் அன்பையும் கொட்டித் தீர்த்துக் கொண்டிருந்தால் அவள்.</p><p>‘இயற்கை படைத்த மரம், செடி, கொடிகளுக்குள்ளும் உயிர் உணர்வு இருக்கின்றது என்பதை யாரும் உணர்ந்ததமில்லை… அதை மனிதர்களுக்கு உணர்த்த அவை முயன்றதுமில்லை…’ இவர்களும் அப்படித்தான்! பணக்காரர்களுக்கு வெறுமென்று வேலை செய்ய அடிமைகளாக பிறந்த இவர்களுக்கு என்றும் வாழ்க்கை பாலைவனம் தான்’; என்ற உண்மையை அவ்விடத்தில் நான் அறிந்து கொண்டிருந்த வேளை ஒரு கனிவான குரல் எழுந்தது.</p><p>அம்மே! கல்பனா கரண எபா (அம்மா யோசிக்க வேண்;டாம்) உங்களுக்கு சரியான முறையில் சிகிச்சை செய்தால் உங்களை குணமாக்கலாம். அதற்கு முதலில் நீங்கள் மனதளவில் தைரியமாக இருக்க வேண்டும். எல்லா விடயங்களிலும் உங்களை ஒதுக்குகின்றார்கள் என்று நனைக்க வேண்டாம். ‘கசல கொட திபுனத் மெனிக்க வட்டி கவதாவத்’ (குப்பையிலிருந்தாலும் மாணிக்கத்தின் மதிப்பு குறையாது) என்ன கஷ;டம் வந்தாலும் உங்கள் பிள்ளைகள் உங்களை விட்டு எங்கேயும் போகவில்லையே! அவர்களுக்காக பாடுபடுகின்ற நீங்கள்தான் மாணிக்கம். பிள்ளைகளுக்காக பொறுத்திருந்து பாருங்கள்! செத்து சுகம் இல்லாவிட்டாலும் அவர்களின் அன்பு சொர்க்கத்தையே உங்களுக்கு தரும்.</p><p>நான் ஒன்று சொல்லவா? இங்கே வேலை முடித்துவிட்டு விட்டிற்கு செல்லும் எனக்காக அம்மா காத்துக் கொண்டு இருப்பாங்க. நான் வீட்டு சந்திக்கு போகும் வரைக்கும் வெளியே நின்று பேசிக் கொண்டு இருப்பர்கள் எல்லாம் வீட்டிற்குள்ளே ஓடிப்போய் விடுவார்கள். அப்படி இரண்டு மூன்று நாள் தொடர்ந்து நடந்து கொண்டு இருந்தது. அப்போது அதன் அர்த்தம் எனக்கு புரியவில்லை…</p><p>என் வீட்டுப்பக்கம் இருக்கின்ற பாட்டி என்கூட அவங்க பிள்ளை போல பழகுவாங்க. ஒரு நாள் என் அம்மாவிடம், ‘உங்க பிள்ளைதான் இப்போது கொரோனா சம்பந்தப்பட்ட வேலை செய்கின்றாளே!, அவளை அங்கே தங்குவதற்கு விடலாமே ஏன் வீணாக வீடு வரைக்கும் வந்து கஷ;டப்படுகின்றாள்’ என்று கூறியுள்ளாராம். அதை என்னுடைய அம்மா ஏதோ பிள்ளை மேலுள்ள அக்கறையில் கூறியுள்ளார் என்று நினைத்து இருக்கின்றார். ஆனால் அப்போது அவர் ஒன்று சொல்லி இருக்கின்றார் பாருங்கள்;!, ‘ஆஹா! அவள் அங்கே வருத்தக்காரர்களுடன் ஒன்றாக இருந்து விட்டு வீட்டிற்கு வரும் போது கொரோனாவையும் சேர்த்து கூட்டி வந்து எங்கள் எல்லோருக்கும் பரப்பி விட்டுவிடுவாளோ என்று பயமாக இருக்கு. அவள் ஒருத்தியால் மொத்த ஆட்களுக்கும் வைரஸ் பரவப் போகின்றது’ என்று மனசாட்சி இல்லாமல் பேசியுள்ளார். ‘திலிசென சியல்ல ரத்தரங் நொவே’ (மின்னுவதெல்லாம் பொன்னல்ல) நாம பாசம் வைத்த அளவிற்கு அவர் நம்மமேல பாசம் வைக்கவில்லையே அம்மா!</p><p>‘நன்மை செய்யப்பிறந்த நீ நன்மை செய்யாவிட்டால் தீமையாவது செய்யா திரு!’ இந்த அருள் வாக்கிற்கு மதிப்பும் மரியாதையும் கொடுத்து அதன் வழி நடக்க ஏன் இந்த ஆறறிவு படைத்த மனித ஜீவன்கள் மறுக்கின்றார்கள்? ஏனைய ஜீவராசிகளை விட ஆறாவது அறிவாகிய பகுத்தறிவை ஆண்டவன் மனிதனுக்கு கொடுத்ததில் எவ்வித பயனும் நன்மையும் இருப்பதாக தெரியவில்லையே! அதனால் தான் இன்றைய உலகில் மனிதர்களுக்கும் மிருகங்களுக்கும் அதிகளவு வேறுபாடேதுமில்லையே!!!</p><p>அவர் அப்படி எனக்கு பேசியதற்காக மட்டும் இதை நான் சொல்லவில்லை. அந்த காலத்திலிருந்து இந்தகாலம் வரை செய்கின்ற தொழில்களை மட்டம் தட்டி பேசுகின்றவர்கள் இன்று இந்த வைரஸ் கிருமியோடு போராடி வேலை செய்கின்றவர்களையும் சந்தேக கண்ணுடன் தான் பார்க்கின்றது. எங்களுக்கு எல்லா உயிர்களும் ஒன்றுதான். அந்த உயிரை காப்பாற்ற எங்கள் உயிரைக் கூட பெரிதாகக் பொருட்படுத்தாமல் போராடுவது இவர்களைப் போன்ற ஆட்களுக்கு விளங்கவில்லை. இப்படிபட்டவர்கள் என்னைப்போல உள்ள சேவையாளர்களை வரவேற்காவிட்டாலும் பரவாயில்லை. தயவு செய்து அவமதிக்காமல் மட்டும் இருந்தால் போதும்’ என்று அந்த டொக்டர் கண்ணில் கண்ணீர் தழும்ப தழும்ப பேசினார்.</p><p>அத்தோடு,</p><p>நல்ல எண்ணங்கள் நிறைந்த சமூகத்திற்கு மேலே எழும்பி வர முடியாத நிலையில் எம் மக்கள் இருக்கின்றனர். ‘உயிர் போனால் வெறும் சதை குப்பை போன்றது’ என்று தெரியாது போல! சாதி மதம் அந்தஸ்து இவையெல்லாம் இயற்கை முன் வெறும் தூசி!!! அஞ்ஞானத்திற்குள் முடங்கி கிடக்கின்ற மக்களை இப்படி ஏதாவது ஒன்று வந்து செருப்பால் அடிப்பது போல செய்தால் தான் எல்லோருக்கும் நல்ல புத்தி வரும் போல!.</p><p>‘அம்மா உங்களுக்கு நோய் வந்துவிட்டது என்று புலம்பி சாகப் போகின்றேன் என்று சொல்லாதீர்கள். ‘தற்கொலை செய்வதிலும் சாலச் சிறந்தது வாழ்க்கையோடு போராடி சாவது’ என்று பெரியார்கள் சொல் கேட்டதுண்டா? உயிர் உடம்பில் இருக்கின்ற வரைக்கும் போராட வேண்டும். அதுவும் பெண்களுக்கு போராட்டம் தான் வாழ்க்கையே!!! இந்த உலகத்தில் எல்லோருக்கும் எல்லாச் சலுகைகளும் நூறு சதவீதம் கிடைப்பதில்லை… நமக்கு மட்டும் விடிவு காலம் இல்லை என்று சொல்லாமல் எப்பவும் மன தைரியத்துடன் வாழப் பழகுங்கள். எல்லாம் உங்கள் காலடியில் கிடக்கும்’ என்று அறையிலுள்ள நோயாளிகள் எல்லோருக்கும் பொதுவாக ஊக்கமளிக்கும் கருத்துக்களையும் வாழ்க்கையின் உண்மைத் தன்மைகளையும் அழகாக விளக்கிக் கொண்டிருந்தார் டொக்டர் அபிரா.</p><p>இதையெல்லாம் கேட்டுக் கொண்டிருந்த என் முதுகின் மீது ஒரு கை பதிந்தது. திரும்பிப் பார்த்தேன் என்னுடைய அம்மா.</p><p>‘என்னம்மா இங்கே நிற்கின்றாய்? வந்து மருந்து எடு வீட்டிற்கு போகலாம்’ என்று என்னை அழைத்துச் சென்றார்.</p><p>அன்று இரவு பௌர்ணமி நிலவு பால் போலக் காய்ந்து கொண்டிருந்தது. நிலா வெளிச்சத்தில் எங்கள் வீட்டு முற்றத்தில் ஆழ்ந்த யோசனையிலிருந்த எனக்கு பல எண்ணங்கள் தோன்றிக் கொண்டிருந்தன.</p><p>அந்த வைத்தியசாலையில் டொக்டர் அபிரா ஓர் தேவதை!!! நோயாளிகளின் உடல் நோயை முக்கியமாக மன நிலையை புரிந்து கொண்டு அவர்களுக்கு ஏற்றவாறு பேசுகின்றார். அத்தொடு அதற்கேற்ப வைத்தியமும் பார்க்கின்றார். அவரைப் போன்ற சேவையாளர்கள் எல்லாத்துறையிலும் இருந்தால் எந்தப் பிரச்சினையும் வர நேராது…</p><p>அது மட்டுமில்லாமல், ‘விதி என்பதொரு அணையாத விளக்கு. அதில் விழுந்து மடியப் வேண்டிய விட்டில் பூச்சிகள் நாம்’ என்ற கருத்திலேயே மனம் நன்றாக லயித்து எதுக்கெடுத்தாலும் ‘விதி! விதி!’ என்று சொல்லிக் கொண்டு எதையும் தாங்கிக் கொள்கின்ற பெண்மையின் இலக்கணமாகிய பொறுமையை நன்கு கடைபிடித்து வாழ்க்கையை நடத்த வேண்டும் என்றும்; நம் தேவைக்காக பிறர் நலனை காயப்படுத்துவது தவறு என்றும்;; வாழ்க்கையில் எந்த பிரச்சினையிலும் சூழ்நிலைக்கேற்ப சமாளித்து போக வேண்டும் என்பதையும்; நமக்கு உதவி செய்தவர்களை ஒரு நாளும் மறக்க கூடாது என்பதையும்; மொத்தமாக இந்த உலகில் எதுவும் நிரந்தரமில்லை வாழும் வரை நிம்மதியாக தைரியமாக இருப்பதனால் விரைவில் ஒரு நல்ல வாழ்க்கை கிடைக்கும்’ என்ற கருத்துக்களை இந்த கிருமி தாக்கத்திலும் ஊரடங்கு நேரத்திலும் விளங்கிக் கொண்டேன் என்ற நம்பிக்கையோடு வானை பார்க்கும் போது ஒரு நட்சத்திரம் தோன்றி என்னை பார்த்து சிரித்துக் கொண்டு இருந்தது…</p><blockquote>இச்சிறுகதை மொறட்டுவை பல்கலைக்கழக தமிழ் இலக்கிய மன்றம் நடத்திய பிரம்மம் போட்டித்தொடரில் ஒன்றான எழுத்தோவியம் — 2020 சிறுகதை போட்டியில் பங்கு பெற்றி இறுதிப்போட்டிக்கு தேர்வாகியுள்ளது.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*nGCV0ML9PPKkuR17R5jR7g.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2f3fba735b18" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/%E0%AE%A4%E0%AE%B4%E0%AE%B2%E0%AE%BF/%E0%AE%95%E0%AE%BF%E0%AE%B0%E0%AF%81%E0%AE%AE%E0%AE%BF%E0%AE%AF%E0%AE%BF%E0%AE%A9%E0%AF%8D-%E0%AE%AA%E0%AE%BE%E0%AE%9F%E0%AE%AE%E0%AF%8D-2f3fba735b18">கிருமியின் பாடம்</a> was originally published in <a href="https://medium.com/%E0%AE%A4%E0%AE%B4%E0%AE%B2%E0%AE%BF">தழலி</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[விடிவை நோக்கி…]]></title>
            <link>https://medium.com/%E0%AE%A4%E0%AE%B4%E0%AE%B2%E0%AE%BF/%E0%AE%B5%E0%AE%BF%E0%AE%9F%E0%AE%BF%E0%AE%B5%E0%AF%88-%E0%AE%A8%E0%AF%8B%E0%AE%95%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AE%BF-1679309b38a8?source=rss-e73fb76fc888------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1679309b38a8</guid>
            <category><![CDATA[ezhuththoviyam2020]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Tamil Literary Association]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 23 Sep 2020 16:46:39 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-09-23T16:46:39.867Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*P2kpXPvK6i3w4XlXoTYyEA.jpeg" /></figure><p>அடர்ந்த இருள் ஒன்றின் பின் இப்பூமி விடிவை நோக்கி காத்திருக்கின்றது. மனித அறிவுத்திறனை இருளில் ஒளிரும் மின்குமிழோடு ஒப்பிட முடியும். இயற்கையை மின்சாரத்துடன் ஒப்பிட முடியும். சீரான மின்சாரம் இன்றிய மின்குமிழோ, இயற்கையை மீறிய மனித அறிவோ ஒருபோதும் ஒளியை தரவியலாது. இன்றைய நிலைமையும் ஒருவகை மின்சார துண்டிப்பு தான். மனித அறிவையும் தாண்டி ஏதோ ஒன்று… சீனாவின் வுகான் நகரில் உருவாகி, பின் பெரும் அளவில் பரவி வந்த போது, இலங்கையிலும் அந்த வைரஸ் அச்சுறுத்தல் ஆரம்பமாகிய சில தினங்கள் இருக்கும்.</p><p>வீட்டு வெளிக்கதவு தட்டும் சத்தம் கேட்டு, அப்போது தான் நித்திரை விட்டெழுந்து, கடைசி தங்கை அவசர அவசரமாக ஓடிவருகின்றாள். அண்ணன் கதவருகில் நிற்கின்றான்.</p><p>“என்ன, நித்திரையா…? இப்பவா எழும்பினீங்க…?”</p><p>“ஓம்..”</p><p>“சேச்சி..எத்தனை மணிக்கு எழும்பிறாய்…? எவ்வளவு நேரம் சேச்சி.. கதவ தட்டினான்.. காக்காமுட்டை……. புடி இதுகள..”</p><p>“சேச்சி…கொரோனா கொழும்பில பரவுதாம். சிலவேளை திடீர் எண்டு ஊரடங்க போட்டுட்டா, கடை வழிய சாமான் இருக்காது. அதான் பத்து கிலோ அரிசிமா திரிச்சுகொண்டு வந்தன். வாளி ஒன்டில வைச்சு கவனமா பாவியுங்க. பருப்பு ஆறு கிலோ இருக்கு….அங்கர் பெட்டி, சீனி மூன்டு கிலோ, வெங்காயம், மரக்கறி எல்லாம் இந்தா இதுக்க இருக்கு… மரக்கறிய வெளிய எடுத்து வையுங்க. பச்சை அரிசி பத்து கிலோ இருக்கு…. இந்த அரிசியில…. சோறு காய்ச்சலாம் தானே?”</p><p>“ம்ம்…. ஒம்”</p><p>அக்கா படுக்கையை விட்டு எழும்பி வருகிறாள்.அண்ணா அவளிடமும் சில விடயங்களை கூறுகின்றான். கதையை தொடர்ந்தவன்,</p><p>“சேச்சி இப்ப தான் கொழும்பில இருந்து வந்திருக்கிறாள்… கொஞ்சம் கவனமா இருக்கோணும். கொரோனாவ.. கூட்டிக்கொண்டு வந்திருப்பாள். எதுக்கும் சேச்சியிட்ட இருந்து தள்ளியே இரு…”</p><p>சேச்சி, செல்லமாக முறைத்துவிட்டு சென்றுவிடுகின்றாள். அக்கா சிரித்துவிட்டு கேட்க்கின்றாள்,</p><p>“டீ போடவா அண்ணா?”</p><p>“வேணாம் எனக்கு….. என்னத்தேடி யாராச்சும் பெடியங்க வந்தா…வாரேர் எண்டு சொல்லு.” அவசரமாக குளியலறைக்கு சென்று, முகங்கழுவி விட்டு அக்கா தோய்த்து வைத்த நீட்காற்சட்டையை இழுத்து அணிந்து கொண்டு,</p><p>“சேச்சி… சேட்ட அயன்பண்ணித்தாவன்.”</p><p>“ம்ம்..”</p><p>ஐந்து நிமிடம் சென்றிருக்கும். சேட்டை வாங்கி அணிந்து கொண்டு, நண்பன் ஒருவன் வந்த வாகனச்சத்தம் கேட்க, அண்ணா வந்தவனுடன் சென்றுவிடுகின்றான்.</p><p>அண்ணா சொல்லியது போல…சிலநாட்களில் ஊரடங்கும் அறிவிக்கப்பட்டது. ஓர் இரு வாரங்களில் நாடு பழைய நிலைக்கு திரும்பி விடும் என்றே எதிர்பார்த்தோம். ஆனால் நடந்தது வேறு…..</p><p>கொழும்பில் வைத்தியசாலை ஒன்றில் சிகிச்சை பெற்றுவரும் இன்னொரு அக்காவுடன் துணைக்கு நின்றுவிட்டு, தற்காலிகமாக வீடு வந்த கடைசி தங்கை ஊரடங்கால் போகவழியின்றி அடைபட்டுவிட்டாள். அம்மா மட்டுமே வைத்தியசாலையில் அவளுக்கு துணையாக உள்ளார். நாட்டின் அனைத்து இடங்களிலும் தூய்மைபடுத்தும் வேலைகள் துரிதமான நிலையில் , வைத்தியசாலைக்கு உள்ளேயும் வெளியேயும் போவதிலும் அம்மாவிற்கு பிரச்சினை இருந்தது. மாதம் மாதம் வழக்கிற்காக மன்னார் நகரிற்கு வரும் அப்பாவும் கடைசி இரு பிள்ளைகளை பார்த்துவிடுவதற்காக ஏதேனும் வாங்கிக்கொண்டு வீட்டிற்கு வருவதுண்டு. இப்போது, ஊரடங்கால் பல மாதங்களாக வழக்குகள் எதுவும் நடைபெறவுமில்லை…அப்பாவால் வரமுடியவுமில்லை.</p><p>ஊரடங்கு ஒரு சில மணிநேரம் தளர்த்தப்படும். அண்ணா கொரோனாவிற்கு முன்னும், இப்பொழுதும் கூட ஒரே போலத்தான்.வீட்டிற்கு வந்தவுடன் சென்று விடுவான். சில பொழுது மட்டுமே வீட்டில் தங்குவதுண்டு. அவன் வேலை செய்யும் இடத்தில் தனியறை ஒன்றில் தான் பலபொழுதுகளில் தங்கியிருப்பதுண்டு.</p><p>“ 2019 சித்திரை மாதம் 21 ஆம் திகதி நடந்த உயிர்த்த ஞாயிறு குண்டுதாக்குதலுக்கு பிறகு இலங்கையில் முகத்தை மறைக்க கூடாதென்ற பல சட்டங்களை இயற்றிய அரசாங்கம் , 2020 தொடங்கி முகத்தை மறைக்க வேண்டி கடுமையான உத்தரவு பிறப்பித்துள்ளது. அரசு இப்படி ஒரு மாற்றத்த எதிர்பாத்திருக்காது தானே….”</p><p>“ஆமா…யாருமே எதிர்பாக்கல தான். ஆனா.. ஒன்றுமட்டும் தெரியுது.. சட்டம், அதிகாரம் இவற்றையும், இயற்கை மாற்றி அமைத்துவிடும் வல்லமை கொண்டுள்ளது. ‘இது எப்படி?!..’ நிகழ்ச்சி முடிவுக்கு வருகின்றது. நேரம் சரியாக பிற்பகல் ஒரு மணி”</p><p>“ம்..நேரம் போனதே தெரியவில்லை. இந்த வாரத்தின் பதினைந்து பாடல்களில் முதலிடத்தில் உள்ள பாடல் ஒலிபரப்பாக இருக்கின்றது.”</p><p>“இது அறம் படத்திற்காக ஜிப்ரானின் இசையில் அஸ்வதி மற்றும் றியாஸ் பாடிய பாடல்”</p><p>விடை பெறும் நாங்கள்..</p><p>“சாரா”</p><p>“கலைக்கண்ணன் கவின்”</p><p>‘நன்றி நேயர்களே’</p><p>‘அணைக்கும் தொனியில் எரிக்கும் கரங்கள் உனது நேசங்களே…..’</p><p>“ஏய்…இவளே..வா இங்க..”</p><p>“அக்காவ மரியாத இல்லாம கூப்பிடுறாய்… பொறு வாரன்.”</p><p>“இந்தா தேத்தண்ணி , மரவள்ளி பொரியல் வாங்கி கொண்டு வரவா முன்கடயில…?”</p><p>“காசு இருக்கா சேச்சி..”</p><p>“ஒம்.. அப்பா ஏ/எல் முதல் போம் அனுப்ப, யாழ்ப்பாணம் போக தந்த காசு இருக்கு. இப்போதைக்கு போக மாட்டன் தானே.”</p><p>“ம்ம்..அண்ணா எப்ப வருவான் எண்டு தெரியாது. அப்பா வேற, அவனுக்கு கோள் எடுத்து வேணுமானத கேக்க சொல்லுறேர். அவனுக்கு எடுக்க பயமா இருக்குது.</p><p>அவனா தரும் போது வாங்கித்தரட்டும்… காலமயும் சாப்பிட இல்ல… சமைக்க ஏதாச்சும் வாங்கி கொண்டு வாரியா?.. பருப்பு மட்டும் தான் இருக்கு… முட்டை இரெண்டு வாங்கிக்கொண்டு வா..”</p><p>“ம்ம்…போய்ற்று வாரன்…தேத்தண்ணி ஆறப்போது,..”</p><p>“போ சேச்சி எப்ப பாரு நீ இப்பிடித்தான். தேத்தண்ணிய சுட வைக்க ஏலாதா!.. ஒரு விஷயம் சொன்னா நிண்டு ஒழுங்கா கேழு..அரைகுறையா கேட்டுட்டு வாங்காம வருவாய்”. கோபத்துடன் கூறிய வார்த்தைகள் தங்கை காதில் கணீர் என ஒலிக்க,</p><p>“ஏய்… நான் ஒழுங்கா தான் கேக்கிறது. சரி சொல்லு வேற என்ன வாங்கிறது?”</p><p>அமைதி அடைந்தவளாக, “பருப்பும் சோறும் ஒரே சமைச்சு, சாப்பிட்டு உனக்கு நல்லாவா இருக்கு! காலமயும் சமைக்க இல்ல, ஏதும் வாங்குவோம். அண்ணா பிறகு வருவான் தானே.. காசு தருவான்.”</p><p>“ம்ம்.. என்ன வாங்கிறது?. சொல்லன்… சொல்லன்..”</p><p>“அந்த கடயில என்ன இருக்கும்..?”</p><p>“கொரோனா…”</p><p>“ஆஆ…”</p><p>“இல்ல…. கொரோனா எண்டு இரெண்டு மணிக்கு கடைய பூட்டிருவாங்க”</p><p>“இரெண்டு மகிநூடில்ஸ் வாங்கிக்கொண்டு வாரியா?”</p><p>“.. காணுமா மூண்டு வாங்கவா?”</p><p>“.ம்ம் சேச்சி,கிழங்கும் வாங்கிக்கொண்டு வா, பொரிச்சு போட்டு சாப்பிடலாம்.”</p><p>“ம்ம்”</p><p>அக்கா தங்கச்சி உறவு. கொரோனா சர்வதேசம் பரவ தொடங்க முதலே, குடும்ப சூழ்நிலைகளால் இருவரும் வீட்டில் அடைபட்டுள்ளனர். அப்பா, அம்மா இருவரும் ஓய்வு பெற்ற அரச ஊழியர்கள். அவர்களுக்கு ஐந்து பிள்ளைகள்.</p><p>மூத்தவர் அண்ணன். மன்னார் நகரில் இருந்து இருபது மைல் தொலைவில், ஒரு கிராமம் ஒன்றில் அரசாங்க வேலை செய்கின்றார். கிட்டத்தட்ட ஐந்து வருட காலமாக வெளிநாடு சென்றுவிட வேண்டும் என்ற கனவை சுமந்து, அதற்கான வழிகளையும் ஆராய்பவர்.</p><p>இரெண்டாவது பிள்ளை , கொழும்பில் மொறட்டுவை பல்கலைக்கழகத்தில் கல்வி பயிலும் மாணவி. குடும்ப பிரச்சினைகள், பல்கலைக்கழகத்தில் ஆங்கில மொழிப்பயன்பாடு போன்றவற்றால் படிக்க கஸ்டப்பட்டாலும் தொழில்நுட்பத்துறையில் முன்னேறி விட வேண்டும் என்று முழுமூச்சாக இருப்பவர். அவருக்கு துணையாக இருந்து வழி நடத்துபவர்.</p><p>அப்பா, ஓய்வு பெற்ற போதும் ஓய்வின்றி கொழும்பு நகரின் பல பகுதிகளுக்கும் பேருந்தில் சென்று, தனியார் மேலதிக வகுப்புக்களை எடுத்து வருகின்றார். குடி போதை இல்லாதவர்.தனது மனம் எனும் குருவிக்கூட்டில்… தனது ஐந்து பொற்க்குஞ்சுகளையும் தவிர வேறு உலகம் அறியாதவர். பாடசாலை சம்பந்தப்பட்ட வழக்கொன்றில் குற்றஞ்சாட்டப்பட்டவர். அதன் காரணமாக, ஓய்வூதிய பணம் இன்னும் அவர் கைவந்து சேரவில்லை. வழக்கால் உருவான பிரச்சினைகளாலே நிம்மதி தேடி, கையில் சிறிய தொகையுடன் கொழும்பிற்கு சென்றவர்.</p><p>அப்பா, தாங்கள் இருவருக்கும் உணவு கடைகளிலே தான் எடுத்து வந்தார். அறை வாடகை வேறு சமாளிக்க வேண்டும். ஆகையால், பல்கலைக்கழக ஓய்வு நேரங்களில் மூத்த அக்காவும் பௌதிக, கணித வகுப்புகள் எடுக்கச்செல்வதுண்டு.</p><p>இருவரும் கொழும்பு நகரின் ஒரு புறம் இருக்க, மூன்றாவது மகள் கொழும்பின் இன்னொரு தொலைவுப்பகுதியில் கிட்டத்தட்ட எட்டு மாத காலமாக வைத்தியசாலையில் அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளார். இவளும் கொழும்பில் பல்கலைக்கழகம் ஒன்றில் சுற்றச்சூழல் தொடர்பான கற்கைநெறியில் ஒரு வருடகாலம் வரை படித்தவள். சாதாரணமாக சுகதேகியாகவே இருந்த அவளை, வயிற்று புற்றுநோய் என வைத்தியசாலை சேர்த்துவிட்டனர். படிப்பில், சபை சிலிர்க்கும் பேச்சில், தலை நிமிர்ந்து நடக்கும் தைரியத்தில், அவள் கண்ணின் இமைவழி வெளிப்படும் அழகில், இனிமையான குணத்தால் நட்பு வட்டாரங்களுள் அதிகமாக பேசப்பட்டவள். மூன்றாம் முறையாகவும் முயற்சியுடன் உயர்தர பரீட்சையில் சிறந்த சித்தியடைந்து , கிடைத்த துறையை விருப்புடன் ஏற்று சாதனை படைத்திட நினைத்தவள். கட்டிலில் தன் பொற்காலங்களை பதுக்கிட என்ன பாவம் தான் செய்தனோ என்று ஏங்கும் அவள் இரு கண்களுக்கு விடைகொடுக்க முடியாமல் எப்படியும் தனது பிள்ளையை குணப்படுத்தி விடுவேன் என்ற நம்பிக்கையில் அவள் தாயும் ஒருபுறம்.</p><p>கடைசி இரு பிள்ளைகளும் மன்னார் நகரிலுள்ள தங்கள் சொந்த வீட்டில் உள்ளனர். இம்முறையும் உயர்தர பரீட்சைக்கு விண்ணப்பித்து விட்டு, படித்துவிட வேண்டும் என்ற கனவை சுமப்பவர்கள். இருவருள் மூத்தவள், மருத்துவதுறை கிடைக்க வேண்டி மூன்றாம் முறையாக மன்னார் பாடசாலையிலும் இளையவள் முதல் முறை சிறந்த பெறு பேறு பெற்ற போதும் பொறியியல் கிடைக்க வேண்டி இரண்டாம் முறையாக யாழ்ப்பாணத்திலும் விண்ணப்பித்துள்ளனர்.</p><p>உந்துருளி ஒலி காதையடைய… வீட்டுக்குள் இருந்து வெளியே தங்கை ஓடிவந்து, காலை வரை திறக்காது தாழ்ப்பாள் இட்டிருந்த வாயிற்கதவை திறந்து பார்க்க…</p><p>“இந்தாங்க தங்கச்சி அண்ணா குடுத்துவிட்டவர்…”</p><p>“ஐந்நூறு ரூபா காசும் குடுக்கச்சொல்லி தந்தவர்…இந்தாங்க..”</p><p>“சரி அண்ணா..”</p><p>“எண்ணிப்பாருங்க தங்கச்சி..”</p><p>“ம்ம்.. சரியண்ணா…”</p><p>அண்ணாவின் நண்பர்கள்..</p><p>அவனுடன் வேலை செய்பவர்கள். வேலை விட்டு மன்னார் நகரிற்கு வரும் போது இவ்வாறு சில பொருட்களை குடுத்துவிட்டு விடுவான். அண்ணா வேலை செய்யும் இடத்தில்​ அனைவருடனும் நட்புறவுடனும், அக்கிராம மக்களுடன் நல்லிணக்கத்துடனும் இருப்பதால் அங்கே விளையும் மரக்கறி வகைகளை குறைந்த விலையில் வாங்கி அனுப்புவதுண்டு. முழு நாடும் ஊரடங்கால் அடைபட்டிருந்த போதும், அவனும் சமுர்த்தி வேலையான படியால் அவ்வப்போது வரமுடிந்தது.</p><p>“என்ன சேச்சி…அண்ணாவா?.”</p><p>“இல்ல , அவன்ர ப்ரெண்ட் ஒருத்தர்..அண்ணா குடுத்துவிட்டவராம்.</p><p>ஐந்நூறு வாக்காசும் தந்தேர்…”</p><p>“என்ன குடுத்து விட்டிருக்கான் பாரன்..சேச்சி”</p><p>இருவரும் பார்க்கின்றனர்.ஒரு பையில் தக்காளி, கத்தரி,பெரிய வெங்காயம், போஞ்சி, பயத்தங்காய். இன்னொரு பையில் கோவா,கறி மிளகாய், குடை மிளகாய். இன்னுமொரு பையில் நாரக்கங்காய், கொய்யாக்காய், விளாம்பழம்.</p><p>“அப்ப சேச்சி.. நாம ஒரு.. கத்தரிக்கா குழம்பும் தக்காளிச்சம்பலும் போட்டு சாப்பிடுவோம். சோற மட்டும் நீ காய்ச்சு.. சரியா.. மிச்சத்த நான் செய்வன்.”</p><p>“முதல் போய், தேத்தண்ணிய சுடவை. நான் ஓடிப்போய் மரவள்ளி பொரியல் வாங்கிக்கொண்டு வாரன். இன்று வீதியடைப்பை தற்காலிகமாக நீக்கம் செய்துள்ளனர். கொரோனா தொடர் வீதியடைப்பால் காலாவதி திகதி முடிவடைந்தும் விற்க்கப்படாமல் பல பொருட்கள் கடையில் களஞ்சியப்படுத்தப்பட்டிருக்கும். நாம் தான் விழிப்புடன் கொள்வனவுகளை மேற்கொள்ள வேண்டும். தங்கை கடைக்கு சென்று வந்ததும் இருவரும் சமைத்து சாப்பிட்டனர்.</p><p>மாலை பொழுது இணைய தளத்தில் ,அக்கா சில செய்திகளை பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.</p><p>“சேச்சி.. இத ஒருக்கா பாரன்.”</p><p>நகைச்சுவை காணொலி ஒன்று.</p><p>கொரோனா பீதியில் உலகமே உறைந்து போயிருந்த தருணம் அது. நெடுஞ்சாலையின் நடுவில் மூன்று பெண் பிள்ளைகள் அழகாக உடையணிந்து பிறந்த நாள் கொண்டாட்டத்தில் ஈடுபட்டுள்ளனர்.மிகவும் மகிழ்ச்சியுடனும் எந்த வித பய உணர்வும் இல்லாமலும் ஒருவர் கன்னத்தில் மற்றயவர் எதையோ தடவி விளையாடுகின்றனர். வீதியில் உந்துருளி ஒன்றில் வந்த காவல் அதிகாரி வாகனத்தை நிறுத்தி , ‘வீட்டில் உள்ளவர்களுக்கு பிறந்த நாள் பரிசாக கொரோனாவையா கொண்டு போகப்போறீங்க…?!’ என வினவி அறிவுரை கூறி அனுப்பிவிடுகின்றார். இவற்றை படம் பிடித்துக்கொண்டிந்தவனை பிள்ளைகள் கண்டவுடன், படமெ டுக்க வேண்டாம் என சொல்கின்றனர். அவனோ, ‘ நீங்க செய்த வேலைக்கு எடுக்காம… என்ன செய்றது!!’ என்று கேட்கவும் இருவரும் சிரித்து விடுகின்றனர். சிரித்து முடிந்து ஐந்து நிமிடம் இருக்கும்.</p><p>“ உனக்கு … ரோல் மொடல் யாரு சேச்சி?”</p><p>“ஏன் கேக்கிறா..! “</p><p>“உலகத்தில ஒரு பெரிய பணக்காரனோ , இல்ல ஒரு புகழ் பெற்ற நடிகரோ..யாரா இருந்தாலும் எல்லாருக்கும் தெரிஞ்சிருக்காது.</p><p>ஆனா…எனக்கு ரோல் மொடல், கீரோ எல்லாம் கொரோனா தான். பாத்தியா அது ஒரு சின்ன உயிர்..பரவிப்பரவி உலகம் பூரா யார கேட்டாலும் தெரியிற அளவுக்கு பிரபல்யம் அடைஞ்சிருக்கு.”</p><p>“உண்மைதான். கொஞ்ச நாளுல இவ்வளவு வேகமா யாரும் முன்னுக்கு வந்ததில்ல தான்….”</p><p>தங்கை சிறிது நேரம் யோசித்து விட்டு, தொலைக்காட்சியை இயக்குகின்றாள். அங்கே…சன் தொலைக்காட்சியில்… துள்ளி ஓடும் மானின் அழகைக்காண்கின்றாள். அக்கா வருகின்றாள்.</p><p>“என்ன சேச்சி..? ரிவி போட்டனியா!”</p><p>“செய்தி தான் போட்டன்.. இங்க வா…வந்து பாரன்…மான்”</p><p>“ஏய்.!. செம்மயா இருக்குது.” இருவரும் அமைதியாக இரசிக்கின்றார்கள்.</p><p>‘மக்கள் நடமாட்டம் இல்லாத படியால் கடலில் கடலலைகளுடன் விளையாடும் மான்’ என பல்சுவைச் செய்தியில் சொல்லப்படுகின்றது. தங்கை தொடர்கின்றாள்..</p><p>“அதுகளும் அப்பிடியே மனுசங்க அலைகளில .. விளையாடுற போல விளையாடுதிங்க.. என!”</p><p>“ம்ம். அதுகளுக்கு நல்ல சந்தோஷம்.”</p><p>மேலும் வாகன நெரிசல்களுக்கு உள்ளாகும் வீதிகளில் இப்போது, பிற விலங்குகள் உல்லாசமாக திரியும் காட்சிகள் மெய் சிலிர்க்க வைத்தன. செய்தி நிறைவுறும் தருணம் அக்கா படிக்கச் செல்கின்றாள். திரையில் இடைக்கால பாடல் ஒன்று ஒலிபரப்பாகின்றது.</p><p>“மண்ணில் இந்த காதல் இன்றி யாரும் வாழ்தல் கூடுமோ,</p><p>எண்ணம் கண்ணிற் பாவையின்றி….”</p><p>தங்கையின் மனதிற்கோ அந்த பல்சுவைச் செய்தியில் இருந்து வெளிவர முடியவில்லை. ஆழ்ந்த சிந்தனையில் அவள்.</p><p>‘உலகத்தில வாகன எரிபொருள், தொழிற்சாலை எரிபொருள் ஆகியவற்றின் கேள்வி அதிகரிக்க விலையையும் அதிகரிக்க போவதா அறிவிச்சவங்க..இப்ப, கோவிட் பத்தொன்பதுக்கு பிறகு அந்த பிரச்சினையே இருக்கிற போல தெரிய இல்ல. இப்பிடி பல பிரச்சினை இருந்தது. இப்ப இல்ல. ஏழை தொடங்கி பணக்காரன் வரைக்கும் எல்லோர் வாழ்கையிலும் கொள்ளை நோய் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது.’</p><p>ஆமாம்,</p><p>வல்லரசு நாடுகளும் வல்லமை இழந்த காலம். . இக்காலம் தான், வீட்டுக்கூரையை வேலையில்லாமல் பார்க்க வைத்தது. வானம் எல்லை இல்லை என் வீட்டு வாசல் வரை தான் என் எல்லை என்று முடக்கிப்போட்ட ஊரடங்கு தினங்கள் அறிவிக்கப்பட்ட காலம். ஐந்தறிவு விலங்கும் புழுவும் பூச்சியும் நடமாட, கூண்டுக்குள் ஆறறிவு அறிவாளிகள் அடைபட்ட காலம்.</p><p>ஒரே ஒரு வார்த்தை ,எம்மொழி மக்களுக்கும் இலகுவில் உணர்ந்து கொள்வதாய் இருந்ததென்றால், அது கொரோனா. உயிருக்கு நிகரானது எதுவாக இருக்க முடியும்? பணத்தை கொட்டிய போதும் தனதுயிரை காக்க முடியாது என தெரிந்த போது பூட்டிய கனவுகளுடன் இறப்பிற்கு காத்திருந்த காலம் கொடியது தானே. மனித வாழ்வில் ஏற்பட்ட சிறியதோர் மாற்றம் இலட்சக்கணக்கான மனித உயிர்களை அழிவுப்பாதை வரை கொண்டு நிறுத்திய மறக்க முடியாத காலமாக இருந்த போதும்…., ஐந்தறிவுக்குள் உள்ளவற்றை அடக்கி, தனது உலகே இது என மனதில் நஞ்சு கொண்ட மனிதன், பிற உயிர்களினதும் நெஞ்சம் அறிந்த காலமும் இதுவன்றோ.!</p><p>இந்த கொரோனா மனித குலத்திற்கு சவாலாக அமைந்ததன் நோக்கம் என்ன? ‘இயற்கையை நேசித்து வாழ்.. இல்லை வீழ்ந்து விடு’ என்கின்றதோ!!</p><p>மூன்று வாரங்களிற்கு பிறகு……. இலங்கையில் மீண்டும் கடும் உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டுள்ளது. நாடு முழுவதும் ஊரடங்கு தொடர்கின்றது. ஒரு மாவட்டம் விட்டு இன்னொரு மாவட்டத்திற்கு போக முடியாத சூழல்.</p><p>உயர்தர பரீட்சை பெறுபேற்று அடிப்படையில் பல்கலைக்கழக முதல் விண்ணப்படிவம் அனுப்புவதற்கு முடிவுத்திகதி நெருங்குகின்றது. இந்த சூழ்நிலையில் அரசு முடிவுத்திகதியை பிற்போட்ட செய்தியும் சூரியன் மதியவேளை செய்தியில் ஒலிபரப்பாகின்றது.</p><p>“நல்ல வேளை… யாழ்ப்பாணம் போறத பற்றி யோசிச்சிட்டு இருந்தன்…இனி வார மாதம் ஒன்பதாம் தேதி தானாம் முடிவுத்தேதி.”</p><p>“ஆஆ… அப்பாட்ட எடுத்து சொல்லு.. யாழ்ப்பாணம் போறத பற்றி கேட்டவர் தானே… அண்ணாட்டயும் எடுத்து சொல்லு. உன்ன கூட்டிக்கொண்டு போறதுக்கு, டீச்சர் ,தெரிஞ்ச பிள்ளைகள எப்ப எண்டு கேட்டு சொல்லச்சொன்னவன்.”</p><p>“ஓம்.. போனில காசு இருக்கா?”</p><p>“. டைலொக் காரன் போட்ட டைலொக்-டைலொக் ப்ரீ மினிட்ஸ் இருக்கு..”</p><p>“ம்ம்…. சக்தியில விடு ஒருக்கா.”</p><p>அக்கா மாற்றுகின்றாள்.</p><p>‘மீண்டும் நாடு முழுதும் ஊரடங்கு’</p><p>‘இலங்கையில் கொரோனா பாதிப்பால் உயிரிழந்தவர்களின் எண்ணிக்கை மூன்றாக அதிகரிப்பு’</p><p>‘கொரோனா தொற்று காரணமாக உலகளாவிய ரீதியில் நடைபெறும் ஒலிம்பிக் போட்டிகள் அடுத்த வருடம் ஆடி மாதம் பிற்போடப்படுகின்றது.’</p><p>இத்துடன் மதிய வேளை செய்திகள் நிறைவடைந்தது. மீண்டும் மணித்தியாலச் செய்திகளை மதியம் ஒரு மணிக்கும் விரிவான செய்திகளை இரவு எட்டு மணிக்கும் கேட்க்கலாம்.</p><p>“இந்தா அப்பா போன் எடுக்கிறேர்.. கத..”</p><p>தங்கை தொலைபேசியை காதருகில் கொண்டு செல்கின்றாள்.</p><p>“அம்மாச்சி…”</p><p>“ஓஓ..ம்”</p><p>“என்னம்மாச்சி எடுத்திருந்தீங்க..”</p><p>“நீங்க எடுத்திருந்தீங்க..”</p><p>“ஓம் அம்மா.. என்ன சாப்பிட்டனீங்க எண்டு கேக்க எடுத்தனான். அண்ணா வந்தவனாம்மா ?”</p><p>“ஓம் வந்தவன்…. மரக்கறி கொண்டு வந்தவன்.”</p><p>“ஆத்தே… நான் அவன் வருவான் எண்டு நினைக்க இல்லம்மா. என்னண்டு வந்தான் ஆச்சி ?”</p><p>“சமுர்த்தி ஆக்கள விடுவாங்க அப்பா..”</p><p>“ஆ.. என்ன சமைச்சனீங்க?”</p><p>“சோறும் கத்தரிக்கா குழம்பும் தக்காளிச் சம்பலும்.”</p><p>“ஆச்சி..கடையில ஒண்டும் வாங்காதேங்க.. மற்றது கொரோனா எல்லா இடமும் பரவுதம்மா, அதான் வெளிய ஒரு இடமும் போகாதேங்க. யார் கூப்பிட்டாலும் போக வேணாம்.</p><p>“ம்ம்…”</p><p>“மற்றது கொண்டுவார சாமான்கள கழுவி போட்டு உள்ள கொண்டு போங்க..எனம்மா.”</p><p>“ஓம் அப்பா..”</p><p>“கவனமா இருக்கோணும்… இங்க அப்பாட நிலை தெரியும் தானே. வகுப்பு ஒண்டும் நடக்கிறதில்ல… அந்த ஒண்டோ இரெண்டு வகுப்புக்கு தான் போனன். இப்ப அதுவும் இல்ல.. இப்ப கடையிலயும் சாப்பாடு எடுக்கிறதில்ல ..சாப்பாட்டுக்கு என்ன செய்யிறது… நான் அப்பப்ப கேவ்ப்யூ எடுத்தா உடன போய் தெரு கடையில இருக்கிறத பாத்து வாங்கிக்கொண்டு வந்திடுவன். எங்களுக்கே இப்பிடி எண்டா… நாள் கூலிக்கு வேலை செய்யிறவங்க என்ன செய்வாங்க.. போன கிழமை அங்கர் பெட்டி இரெண்டு தரமாட்டன் எண்டு சொல்லீற்றான் அம்மா.. பிறகு ஒண்ட தான் வாங்கி கொண்டு வந்தன். கிழங்கு கனக்க வாங்கி கொண்டு வந்திடுவன். அதத்தான் டீ போடுற கீற்றர்ல போட்டு அவிக்கலாம். வேறென்ன சோறு சமைக்கவா ஏலும். கிழங்கு தான் சாப்பாடு. அதக்கூடி நல்லா கழுவி தான் உள்ள கொண்டு போறது. உயிர கையில பிடிக்கனுமே. கடவுள் விட மாட்டான். ஏதோ ஒண்டென்றாலும் சாப்பிட தந்து கொண்டு தான் இருக்கிறான். உங்களுக்கு பிரச்சினை பெருசா இல்ல தானே. வெளியால போக வேண்டியதும் இல்ல தானே.வடிவா சமைச்சு சாப்பிடுங்க. இல்லாட்டி சமாளிக்கலாம். இருக்கும் போது நல்லா சாப்பிடனும். அதத்தான் சொல்லுறன். அக்கா நித்திரையால எழும்பிற்றா.. கம்பஸ், வகுப்பொண்டுக்கும் போறதில்ல தானே.. ரூம் கதவத்தாண்டி அவவுக்கு எல்லாம் மறந்திருக்கும். வைக்கிறன் ஆச்சி, அக்கா சாப்பிட இல்ல.. தேத்தண்ணி வைச்சு கிடக்கிற பிஸ்கேட்டயும் கிழங்கு அவிச்சு வச்சிருக்கன் அதையும் குடுக்கப்போறன்.”</p><p>“அப்பா ….”</p><p>“என்னம்மா சொல்லுங்க..”</p><p>“முதலாவது ஃபோம் முடிவுத்தேதி வார மாதம் ஒன்பதாம் திகதியாம் ..”</p><p>“ஆ.. யாரு சொன்னது?”</p><p>“ செய்தியில சொன்னவங்க.”</p><p>“வார மாதந்தானே?..”</p><p>“ஓம்”</p><p>“அப்ப நாள் கிடக்கு..இடைக்க இடைக்க பிள்ளைகளிட்ட எடுத்து அதிபரிட்ட சைன் வாங்கிறது எப்ப எண்டு கேளுங்க..”</p><p>“சரியப்பா”</p><p>மன்னார் மாவட்டம் தொடர் ஊரடங்கால் அடைக்கப்பட்டிருந்தாலும் இடையிடையே ஊடரங்கு நீக்கம் செய்யப்படும். ஆனால், கொழும்பு போன்ற சனநெரிசல் அதிகமான அபாயம் நிறைந்த பகுதிகளில் மாதக்கணக்கில் தொடர் ஊரடங்கால் அப்பகுதி மக்கள் பாதிப்பிற்குள்ளாகி தான் இருந்தார்கள். அதில் எம்மை விட்டு தூரம் இருந்து அல்லல்படும் அப்பாவும் அம்மாவும் இரு அக்காமாரும் விதிவிலக்கல்ல.</p><p>வாழ்ந்து விட்டேன் உன் காலத்தில், உன்னுடன் அல்ல …</p><p>நீ ஊர் சுற்றித்திரிந்ததாய் அறிந்திருந்தேன், இன்றோ உலகம் சுற்ற முனைந்து விட்டாய்.</p><p>போகும் இடமெல்லாம் யார் யாருடனோ வாழ்ந்து கொண்டுதான் உள்ளாய்.</p><p>நிஜமாக சொல்கிறேன்…. அவர்கள் உன் துரோகத்தால் இறந்து கொண்டு தான் இருப்பார்கள்.</p><p>பேதை நீ, நான் தெரிந்து தெளிந்து உள்ளேன்.. உன் அன்பு என்னும் போதையில் அகப்பட்டவர், தம் அறியாமை துயரை நீந்தி கடக்க வேண்டி தினம் தினம் அல்லல்படுவார்.</p><p>உன் நிஜ உருவை காணமுடியாத கண்கள் கொண்டவர்க்கு உதட்டு வழி முத்தமிட்டு, உள்மூச்சுடன் நாசிவழியே உள்ளிறங்கி உயிரையா கேட்கின்றாய்.</p><p>உண்மையான நேசமும் இதுவல்ல .. நீயும் எங்கள் உறவல்ல…</p><p>குடியிருக்க இடம் தந்தார் என்றால்</p><p>குடியழித்து விட</p><p>நீயும் நல்குடியில் பிறந்திலையோ!!</p><p>மாலை ஆறு மணி பொன்வசந்தம் நிகழ்ச்சியில் நேயரொருவரால் கூறப்பட்ட கவிதை மனதிற்குள் எதையோ நினைவுபடுத்துகின்றது.</p><p>“சேச்சி.. வாவன்.. கணக்கு செய்ய..”</p><p>பௌதிகவியல் புத்தகத்தையும் பேப்பர் கட்டையும் இரெண்டு பேனாவையும் கையில் எடுத்தவாறே..தங்கையை நோக்கி வருகின்றாள், அவள் அக்கா.</p><p>“ம்ம்.. வாரன்..”</p><p>வெளியே வாங்கினில் இருவரும் போய் அமர்கின்றனர்.</p><p>நேரம் இரவு ஏழு ஐத் தொட்டிருக்கும். இருண்ட வானமதில் அவர்களும் வருவார்கள் எனக்காத்திருந்தது நிலா. முழு நிலவென்றால் கொள்ளை அழகு. அந்த அழகிற்கு அழகு சேர்த்தது தென்னை இளங்கீற்றுக்களும் தென்றலும் தான். வீட்டின் வெளியே மின்குமிழ் ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்தது. எடுத்து இழுத்த மூச்சில் ஐம்பது கேள்விகளை செய்து முடித்தனர்.</p><p>சேச்சி சோறு கிடக்கு .. என்ன செய்வோம்…. அப்போத பசிக்காத மாதிரி இருந்தது. இப்ப பசிக்குது.அக்காக்கு என்ன செய்து தரப்போறா..?”</p><p>“பயத்தங்கா கறி வைக்கட்டுமா??”</p><p>“போ சேச்சி..இனி எப்ப வைச்சு எப்ப சாப்பிடுற..அம்மா எப்ப வருவா.. முதல் போல எனக்கு சமைக்கவே பிடிக்கல.. “</p><p>அக்கா அம்மாவிற்கு எடுத்து கதைக்கும் இடைவேளையில் தங்கை கறி வைத்து விடுகின்றாள்.</p><p>“ஏய்.. சாப்பிட வா..”</p><p>சாப்பிட்டுக்கொண்டு</p><p>“கறி நல்லா இருக்கு சேச்சி..அக்கா சமைக்க சொல்லி கஸ்டப்படுத்தீற்றனா?. “</p><p>“ம்..இல்ல”</p><p>“நாளைக்கு உப்புமா செய்து தாரன். ரவயும் கிழங்கும் வாங்கி தா..”</p><p>“ம்.. சரி”</p><p>தினசரி அவர்களது வாழ்கை பாலை நிலமாக காட்ச்சி தந்தாலும்</p><p>பயின்று கொண்டதும் முயன்று பார்த்ததும் என்று தாய் தந்தையரிடம் கூற நிறைய இருந்தன. உணவில் மட்டுமல்லாது வீட்டுச்சூழல், விவசாயம், சுயசுத்தம் ,சொல்லப்போனால் தனிமையிலும் வாழ பழகிக்கொண்டனர். கொரோனாக்காலம் இருவர் பார்வையிலும் ஒரு புரட்ச்சிக்காலமாகவே பார்க்கப்படுகின்றது.</p><blockquote>இச்சிறுகதை மொறட்டுவை பல்கலைக்கழக தமிழ் இலக்கிய மன்றம் நடத்திய பிரம்மம் போட்டித்தொடரில் ஒன்றான எழுத்தோவியம் — 2020 சிறுகதை போட்டியில் பங்கு பெற்றி இறுதிப்போட்டிக்கு தேர்வாகியுள்ளது.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*nGCV0ML9PPKkuR17R5jR7g.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1679309b38a8" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/%E0%AE%A4%E0%AE%B4%E0%AE%B2%E0%AE%BF/%E0%AE%B5%E0%AE%BF%E0%AE%9F%E0%AE%BF%E0%AE%B5%E0%AF%88-%E0%AE%A8%E0%AF%8B%E0%AE%95%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AE%BF-1679309b38a8">விடிவை நோக்கி…</a> was originally published in <a href="https://medium.com/%E0%AE%A4%E0%AE%B4%E0%AE%B2%E0%AE%BF">தழலி</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[கொரோனா கற்றுத்தந்த பாடங்கள்]]></title>
            <link>https://medium.com/%E0%AE%A4%E0%AE%B4%E0%AE%B2%E0%AE%BF/%E0%AE%95%E0%AF%8A%E0%AE%B0%E0%AF%8B%E0%AE%A9%E0%AE%BE-%E0%AE%95%E0%AE%B1%E0%AF%8D%E0%AE%B1%E0%AF%81%E0%AE%A4%E0%AF%8D%E0%AE%A4%E0%AE%A8%E0%AF%8D%E0%AE%A4-%E0%AE%AA%E0%AE%BE%E0%AE%9F%E0%AE%99%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AE%B3%E0%AF%8D-1b397a6236db?source=rss-e73fb76fc888------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1b397a6236db</guid>
            <category><![CDATA[ezhuththoviyam2020]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Tamil Literary Association]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 23 Sep 2020 16:45:47 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-09-23T16:45:47.707Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*P2kpXPvK6i3w4XlXoTYyEA.jpeg" /></figure><p>“அம்மா ஏதாவது சாப்பாடு இருந்தாத் தாங்கம்மா….. பசி தாங்கேலாம இருக்கு …” அழுதவறே தன் தாயாரான மாலதியைக் கேட்டாள் நான்கு வயது நிரம்பிய அஸ்வினி. “ கொஞ்ச நேரம் பொருத்திரடா செல்லம். இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துக்குள்ள அப்பா அரிசி சாமானோட வந்திருவார். வந்தவுடன் என்ர செல்லக்குட்டிக்கு சமைசசுத் தந்திடுவன்….” கண்களில் நீர் ததும்பக் கூறினாள் மாலதி. “என்னம்மா நீங்க…. எவ்வளவு நேரமா இப்படித்தான் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறிங்க. ஆனா இன்னுமே எங்கட அப்பா வாற மாதிரித் தெரியேல்ல… “ பசி அடி வயிற்றில் பற்றியெறிய வார்த்தை அக்கினியாக வெளிவந்தது அஸ்வினிக்கு தங்களது வாழ்க்கையின் இயலாமையை எண்ணி வருந்தியவளாய் மாலதி தன் மகன் அஸ்வினியின் கேள்விக்கு மறு பதில் எதுவும் கூறாதுகண்ணீர் சொரிந்த படி கீழே விழுவதற்கு திகதியை எண்ணியபடி காத்திருந்த வீட்டுசசுவரிலே சாய்ந்தபடியிருந்தான்.</p><p>“அம்மா அப்பா எங்க போனவர்….” தண்ணீரால் நனைத்த துணியை வயிற்றில் வைத்த படி கேட்டான் மகன் தருண். “உங்கட அப்பான்ர முதலாளி கணேசண்ணேட்டத்தான் போனவர். ஏதோ நேற்று வேலை செஞ்ச மேசன் வேலைக்கான கூலிய இண்டைக்குக் காலம் வந்து வாங்கச சொன்னவராமெண்டு போனவரடா….. இந்த மனுசன் இன்னுமே காணேல்ல…” பசி ஒருபுறம் உடலை வாட்ட பிள்ளைகளின் தவிப்பிற்கு ஈடு கட்ட முடியாதவளாய் உள்ள நிலை மறுபுறம் அவள் பதட்டத்தை மேலும் அதிகரித்தது.</p><p>“மாலதி…” தந்தையின் குரலைக் கேட்டதும் இரு பிள்ளைகளும் வெளியில் ஓடிவந்து தந்தையின் காலைப்பற்றிப் பிடித்தனர். அவர்களிருவரையும் வாரியணைத்த தந்தை சிவநேசன் கையில் வைத்திருந்த பையிலிருந்து பிஸ்கட் பைக்கற் ஒன்றை எடுத்து இருவரிடமும் கொடுத்தான். தற்காலிக உணவு கிடைத்த சந்தோசத்தில் அவர்களது முகம் சூரியனைக் கண்ட மலர்கள் போல் புதுப்பொலிவு பெற்றது. பிஸ்கட்டினை தன் இரு பிள்ளைகளும் சாப்பிடும் விதத்தினைப் பார்த்த சிவநேசனுக்கு முகத்தினுடாக கண்ணீர்த்துளிகள் வழிந்தோடியது. “ஏனப்பா இவ்வளவு நேரமா எங்க போன்னீங்க….? நான் துடிசசுப் போட்டன்….” சிவநேசனைப் பார்த்துக் கேட்ட படியே அவ்விடத்திற்கு வந்தாள். மாலதி. “ஏதோ உலகம் முழுக்க கொரோனா வைரஸ் பரவுதாம். சனம் முண்டியடிசசுக் கொண்டு சாமானுகள் வேண்டுதுகள். இண்டைக்கு இரவில இருந்து மறுஅறிவித்தல் வரை ஊரடங்குச சட்டமாம். அதுதான் கணேசணணேற்ற என்ர கூலிக்காசோட 500 ரூபாவ அதிகமா வாங்கி அரிசி சாமனுகள் வேண்டிக்கொண்டு வந்திருக்கிறன். இந்தப்பிடி மாலிதி….” கூறிய படி கையிலிருந்த பையைக் கொடுத்தான் சிவநேசன் . “என்னப்பா இந்த சாமனுக்கள் எத்தின நாளைக்குப் போதுமெண்டு வேண்டிக் கொண்டு வந்தனீங்க. உங்கட சம்பளக்காசுக்கும் சாமனுக்கள் வேண்டிக் கொண்டு வந்திருக்கலாமே…..” மாலிதி கூறி முடிப்பதற்குள் “எடியப்ப… இவ்வளவு சாமானும் 1500 ரூபா முழுக்காசுக்கும் இவ்வளவு தான் சாமான்…” சிவநேசன் கூற “என்னப்பா சொல்லுறியன்…” தலையில் கை வைத்தான் மாலிதி. “ இப்ப கடைக்காரன் தீர்மானிக்கிறது தான் விலை விரும்பினா வாங்கிக் கொண்டுபோ இல்லயெண்டா வெளிலபோ எண்டு கலைக்கிறானுகளடி. 10000 ரூபாவிற்கு 1கிலோ அரிசி வித்தாலும் அத வேண்டிச சாப்பிடுறத்துக்கு</p><p>எங்கட நாட்டில சில சனங்கள் இருக்கு அப்படிப்பார்க்கேக்க நாங்களெல்லாம் எப்படி வாழுறது. எங்களப் போல ஏழைகளெல்லாம் பிறந்திருக்கவா கூடாது…” வாழ்க்கையின் வலிகள் சிவநேசனிடமிருந்து வார்த்தைகளாக வெளிவந்தது. “அது சரியப்ப மரக்கறியொண்டும் வாங்கிக் கொண்டு வரேல்லயோ…?” என மாலதி வினவ, “அத…. ஏனப்பா கேக்குற…. கொஞ்சம் அழுகின மரக்கறிக்கூட குறைஞ்ச விலைக்குத் தரமாட்டாங்களாம். அதுதான் வாற வழியில வள்ளியாசசியினரின் வளவுக்குள்ள முருக்கமிலை கொஞ்சம் பிடுங்கிக் கொண்டு வந்தனான். இருக்க எண்டு பார் மாலதி…” சிவநேசன் கூற மாலதி பையினுள் மரக்கறி தென்பட “என்னப்பா இப்ப சொன்னியள் மரக்கறி வாங்கேல்லயெண்டு பிறகு எப்படி இதுக்குள்ள மரக்கறி வேண்டேல்லத் தான் ஆனா இவன் ராசன் மசசன் இருக்கிறானெல்லோ அவன் தான் வேண்டித் தந்தான்…..” சிவநேசன் கூறி முடிப்பதற்குள் “அவரோட நீங்க கதைக்காம விட்டே இப்ப ஒருவருஷமாகப் போகுது போல….. பிறகு எப்பிடி வேண்டித் தந்தவர்……” என வியப்போடு கேட்டாள் மாலதி . “நான் சந்தையில் மரக்கறி விலையைக் கேட்டிட்டு வாங்காம வாறத அவன் கண்டிக்கிறான். பிறகு அவன் தனக்கு மரக்கறி வாங்கேக்க எனக்கும் சேர்த்து வாங்கியிருக்கிறான். நான் சைக்கிள்ள வரேக்க எனக்கு முன்னுக்கு அவன் தன்ர மோட்டசைக்கிள நிப்பாட்டிப் போட்டு தந்தவன். நான் வேண்டாமெண்டுதான் சொன்னான். ஆனா…அவன் தன்னில இருக்கிற கோவத்துல இந்த மரக்கறிய வேண்டாமெண்டு சொல்லாதீங்களேண்டும், காசு உதவி வேணுமெண்டா கேளுங்க. பிள்ளயள் பட்டினி போட்டிராதிங்க, வேணுமெண்டா கொரோன பிரசசனை முடிய நீங்க வழம போல வேலைக்குப் போகேக்க நான் தாற காச திரும்ப தங்க எண்டும் சொன்னவான்டி…” கண்கள் பனிக்கக் கூறி முடித்தான் சிவநேசன். “சில ….. சில…. நல்ல மனிதர்களையும் இனம் காட்டித்தான் இருக்கு இந்தக் கொரோன வைரஸ்….” என்று மாலதி கூற “சரியாத்தான் சொல்லியிருக்கிற மாலதி ஊரிலயே கஞ்சத்தனத்துக்குப் பெயர் போன கண்மணியக்காவ நான் வாற வழியில் கண்டனான். அவா சொன்னவா தங்கட பசு மாட்டில் பால் கறந்து வைக்கிறாவாம். பின்னேரம் வந்து எடுத்துக் கொண்டு போய் பிள்ளைகளுக்குக் காய்சசிக்குடுக்கட்டாம். காசொண்டும் வேண்டாமாம். திண்ட கையால காகம் கலைக்காத மனிசி இப்ப இப்படி சொல்லுது பாத்தியா மாலதி. இந்த பெருமையெல்லாம் அந்த கொரோன வைரசையே சாரும். அட இன்னுமொரு பகிடிய சொல்ல மறந்திட்டான். சனம் சாமானுக்கு அடிபட்டு வாங்க, இன்னொரு பக்கம் பெற்றோலுக்கு மெல்லேப்பா சனம் அடிபட்டு வாங்குது….” சிவநேசன் சிரித்தபடி கூற, “ஊரடங்கு எல்லேப்பா… பிறகு எப்பிடி இவேயன் வெளில போவீனம்…. வீட்டு முற்றத்தில் தான் இவே அடிசச பெற்றோலுக்கு வாகனம் ஓடிப்பாக்கோணும்….” மாலதியின் பதிலை கேட்ட சிவநேசன் “எட்டாம் வகுப்பு மட்டும் படிசச உனக்கு இது விளங்குது.. ஆனா பெரியபட்டப்படிப்புகள் எல்லாம் படிசச எங்கட சில சனங்களுக்கு விளங்கேல்லப் பாத்தியோ…. இதுதான் சொல்லுறது புத்தகப்படிப்போடு மட்டும் இருக்கமா கொஞ்சமாவது வாழ்க்கை பற்றிய அனுபவப்படிப்பும் தேவையெண்டு…..” சிவநேசன் கூறி முடிப்பதற்குள் “இப்ப நீங்க அவங்களக் கேவலப்படுத்துறீங்களா….. இல்லயெண்டா என்னப் பெருமைப்படுத்துறீங்களா…..?” சிறு கோபத்துடன் கேட்டாள். மாலதி “உன்னப் பெருமைப்படுத்தவும் இல்ல, அவங்கள கேவலப்படுத்தவும் இல்ல… எங்கட நாட்டு நடப்பத்தான் சொல்லுறன். ரெண்டு மத்திய கிழக்கு நாடுகளுக்கிடையில சின்னா ஒரு முறுகல் நிலை ஏற்படவே தான் கானா பெற்றோல் அடிசசு வைசச ஆக்களடி எங்கட சனங்கள் அப்பிடி இதுகளெல்லாம் என்னும் நிறையத் திருந்தக் கிடக்கு…” கூறி முடித்தான் சிவநேசன். “இனி உங்களுக்கும் மேசன் வேலை இல்ல அரிசி சாமானும் கொஞ்சம் தான் கிடக்க இதுகளெல்லாம் முடிய என்ன செய்யிற தெண்டே தெரியேல்ல…” குழப்பத்துடன் கூறினாள் மாலதி. “பட்டினி என்றொரு நிலைமை வந்தால் எங்களுக்கும் கொரோனா அறிகுறி இருக்கெண்டு ஆராவது ஒருத்தருக்கு சொன்னால் போதும் பதினான்கு நாள் தனிமைப்படுத்தல் எண்டு சொல்லி அழைசசுக் கொண்டு போய் மூன்று வேலையும் நல்ல சாப்பாடு தருவாங்கள்….” சிவநேசன் கூறி முடிப்பதற்குள்” என்ன பகிடிய விடுறியாள்…..” என்று மாலதி கேட்க, “நான் சும்மா சொன்னப்பா….. நீ போய் வேலயப் பாரு …. புள்ளி போட்டவனுக்குத் தெரியாதா கோலம் போட கடவுள் எண்ட ஒருத்தன் இருக்கிற வரைக்கும் இந்த உலகத்தில அநாதையென்டும், ஏழையென்டும் ஆருமே கிடையாது…. எல்லாம் அவன் பார்ப்பான்….” சிவநேசன் கூறி முடிக்கவும், மாலதி அவ்விடத்தை விட்டு நகரவும் சரியாக இருந்தது</p><blockquote>இச்சிறுகதை மொறட்டுவை பல்கலைக்கழக தமிழ் இலக்கிய மன்றம் நடத்திய பிரம்மம் போட்டித்தொடரில் ஒன்றான எழுத்தோவியம் — 2020 சிறுகதை போட்டியில் பங்கு பெற்றி இறுதிப்போட்டிக்கு தேர்வாகியுள்ளது.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*nGCV0ML9PPKkuR17R5jR7g.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1b397a6236db" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/%E0%AE%A4%E0%AE%B4%E0%AE%B2%E0%AE%BF/%E0%AE%95%E0%AF%8A%E0%AE%B0%E0%AF%8B%E0%AE%A9%E0%AE%BE-%E0%AE%95%E0%AE%B1%E0%AF%8D%E0%AE%B1%E0%AF%81%E0%AE%A4%E0%AF%8D%E0%AE%A4%E0%AE%A8%E0%AF%8D%E0%AE%A4-%E0%AE%AA%E0%AE%BE%E0%AE%9F%E0%AE%99%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AE%B3%E0%AF%8D-1b397a6236db">கொரோனா கற்றுத்தந்த பாடங்கள்</a> was originally published in <a href="https://medium.com/%E0%AE%A4%E0%AE%B4%E0%AE%B2%E0%AE%BF">தழலி</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[மருவக்காதல் கொண்டேன்]]></title>
            <link>https://medium.com/%E0%AE%A4%E0%AE%B4%E0%AE%B2%E0%AE%BF/%E0%AE%AE%E0%AE%B0%E0%AF%81%E0%AE%B5%E0%AE%95%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AE%BE%E0%AE%A4%E0%AE%B2%E0%AF%8D-%E0%AE%95%E0%AF%8A%E0%AE%A3%E0%AF%8D%E0%AE%9F%E0%AF%87%E0%AE%A9%E0%AF%8D-c6810ff78da?source=rss-e73fb76fc888------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c6810ff78da</guid>
            <category><![CDATA[ezhuththoviyam2020]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Tamil Literary Association]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 22 Sep 2020 14:22:25 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-09-22T14:22:25.887Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*P2kpXPvK6i3w4XlXoTYyEA.jpeg" /></figure><p>“சனநாயகத்தை பாதுகாப்பதற்காக எங்களுக்கு அங்கீகாரம் தாருங்கள்” என்று ஒரு தளதளத்த குரல் டிவியிலிருந்து வந்தது <br>விரக்தியின் உச்சத்தில் இருந்த இராகுல் அறையில் இருந்தவாறே கத்தினான்.” இப்ப அந்த டிவிய நீங்கள் நிப்பாட்டுறியளோ?….. இல்லாட்டி நான் புத்தகத்தை மூடி வைக்கவோ ?”<br>“கொஞ்சம் நேரம் பொறேன்.எலேக்ஷன் வர போகுது போல .எல்லாரும் பேச தொடங்கிட்டினம்.எலேக்ஷன் வந்தா கர்பியூ போடமாட்டினம் .காம்பசும் திறந்துடுவினம் “ என்று பதிலுக்கு சொன்னாள் கல்யாணி <br>“போற போக்க பாத்தா இந்த வருஷமே காம்பஸ் திறக்காயினம் போல இருக்கு.அத சொல்லி தொலைச்சா தன்னும் நானும் புத்தகத்தை மூடி வைப்பன்.இவனுகள் அதுவும் இல்லாம இதுவும் இல்லாம இரண்டுங்கெட்டான் நிலையில இல்லா வச்சிருக்கானுகள் மடையங்கள்”<br>“இன்னிக்கு வெள்ளி தானே. கொஞ்ச நேரம் போய் படி .இரவுக்குள்ள என்ன மாதிரி எண்டு சொல்லிடுவினம் ..இன்னும் ஒரு எக்ஸாம் தானே இருக்கு .பேந்தென்ன??” <br>‘அந்த ஒரு எக்ஸாம் எவ்வளவு கஷ்டம் தெரியுமா?” என்று புலம்ப வாய் எடுத்த இராகுல் மெதுவாக மூடிக்கொண்டான் .சொல்லி எப்படியும் புரிய போவதில்லை .பேசாமல் தலையை ஆட்டி விட்டு செல்வதே மேல் என்று நினைத்து “ம்ம்ம்…” என்று ஒலியை மட்டும் எழுப்பினான்.<br>இராகுல் அறைக்குள் செல்ல கதவை திறக்கும் போது, <br>“இராகுல் சொல்ல மறந்துட்டேன். வீட்ட வெங்காயம் இல்ல …..!” என்றாள் கல்யாணி <br>“அதுக்கு?” <br>“அந்த கடைக்கு போன்ல ஆர்டர் பண்ணேன்!” <br>ஒரு நொடி இராகுலின் மண்டையில் எதோ குடைந்தெடுப்பது போல் இருந்தது .கோபத்தின் உச்சிக்கே அவன் போனான்.<br>“நேத்து ஆர்டர் பண்ணக்க சொல்ல தெரியாதா? இன்னிக்கு சொல்லி அவன் ஒரு சாமானுக்கு வருவானா?? . இதுதான் என்ன கேக்காம நீங்களே ஆர்டர் பண்ண சொல்லி சொன்னன் அப்பவே …..” <br>கல்யாணியின் முகம் உடனே சுருங்கியது.ஒற்றைப்பில்லையல்லவா! .வார்த்தைகள் அவளை தைத்தே சென்றன.<br>“அவனுக்கு போன் பண்ணா எதோ வாட்ஸாப் பண்ணட்டுமாம் .எனக்கு அத பத்தி என்ன தெரியும்?” என்று அப்பாவியாக பதில் சொன்னாள்.<br>“சரி! சரி !அடுத்தவாட்டி ஒரேடியா சொல்லுங்கோ!” என்று போனை பார்த்து கூறியவாறே அறைக்கதவை அடித்து சாத்தினான் இராகுல்.<br>உள்ளே வந்தவன் தன் அறையை ஏறெடுத்து பார்த்தான் .3 மாத காலம் அவன் வாசம் செய்த குடில் அல்லவா .காட்சியில் அதன் அழகு தெரிந்தது .சாப்பாடு கூட அறைக்கே வந்துவிடும் .அத்தனை செல்லம். ஜன்னல் கூட திரையிட்டு மூடியிருந்தது .சூரிய ஒளியை பார்த்து பலகாலம் என்பதை இராகுலின் வெளிறிய தோலும் இடுப்பில் புதிதாய் தோன்றியிருந்த அந்த ஊளைச்சதையும் உணர்த்தியது.<br>மேசையில் புத்தகங்களும் காகிதங்களும் பரவிக் கிடந்தன .ஓரிரண்டு மேசையின் அடியிலும் இருந்தது.இராகுல் அதை கணக்கெடுக்கவில்லை .அருகிலே ஒரு மடிக்கணினி .அதில் தன்பாட்டிற்கு எதோ ஓடிக்கொண்டிருந்தது .ஆங்கில படம் போலும்.. கீழே உபதலைப்புகள் பெரிய எழுத்துக்களில் தோன்றிக்கொண்டிருந்தன. <br>கட்டிலில் அவனின் ஹாஸ்டல் உடைகள் பரவி கிடந்தன .ஒரு ஓரத்தில் மட்டும் ஒன்றும் இல்லாமல் சுத்தமாக கிடந்தது .அதில் ஒரேடியாக சென்று பாய்ந்து விழுந்தான். இராகுல்.படுத்தவன் கூரையை பார்த்தவாறே போனை தூக்கினான் .நீல ஒளி அவன் முகத்தில் பாய்ந்தது .வழமையை போல் பேஸ்புக்,வாட்ஸாப் என்று சமூக ஊடகங்களில் வட்டமடித்தான் .திடீரென்று எதோ நினைத்தவனாட்டம் போனை தூக்கி கட்டிலிலே எறிந்தான் .அது உருண்டு சென்று தனக்கென ஒரு இடத்தை கண்டு கொண்டது.<br>அம்மாவை அவன் அவ்வாறு பேசி இருக்க தேவை இல்லை என்பது அவனுக்கு நன்றாகவே புரிந்தது .ஒரு வெங்காயம் தானே என்று பேசாமல் இருந்திருக்கலாம் .அப்படி தான் இருந்திருப்பான் .அவன் தான் உண்மையான இராகுல் .ஆனால் அந்த இராகுலை அவன் தொலைத்து பல காலம் . அவன் மனம் இப்போதெல்லாம் ஒரு நிலையில் இருப்பது இல்லை .ஏதோ ஒரு கோபமும் கவலையும் பயமும் அவனை ஆக்கிரமித்து நின்றது.அதை யார் மீது காட்டுவது என்று தெரியவில்லை .இன்று கல்யாணியிடம் அதுவே வெளிப்பட்டது <br>ஆனால் கல்யாணி இதையெல்லாம் மறந்துவிடுவாள் .இல்லையென்றால் மறந்தது போல் இருந்திடுவாள்.இவனால் அவ்வாறு இருக்க முடியவில்லை .குற்றஉணர்ச்சி மேலோங்கி நின்றது .செய்தது பிழை என்று புரிந்தது .அம்மாவிடம் ஒருவார்த்தை சொன்னால் போதும் .எல்லாம் சரியாகிவிடும் .ஆனால் அதுவும் அவனால் முடியவில்லை.<br>மீண்டும் படிக்கலாம் என்று நினைத்திருப்பான் போலும் .மேசைக்கு சென்று ஒரு புத்தகத்தை தூக்கினான் .சில நிமிடங்கள் போயிருக்கும் .மூடிவைத்துவிட்டான்.எத்தனை தரம் தான் படித்ததையே மீண்டும் மீண்டும் படிப்பது என்று தன்னை தானே சமாதானம் செய்து கொண்டான். இன்னும் இருப்பது ஒரு பரீட்சை .முடிந்தால் அவன் பட்டதாரி.ஆனால் அதையும் முந்தி கொண்டு கொரோனா வந்து விட்டது .பட்டதாரி கனவும் தொடுவானமானது .அந்த ஒரு கனவில் மட்டுமா கொரோனா விளையாடியது ?<br>தூக்கி போட்ட அந்த போனை ஒருவாறு கைக்குள் கொண்டு வந்தான் இராகுல் .சுஜியின் புகைப்படம் எட்டி பார்த்தது .சுஜி அவன் கூடவே படித்தவள் .அவள் கூடவே இருந்துவிடக்கூடாதா என்று ஏக்கத்தில் பெருமூச்சு விட்டான் .ஏங்கி என்ன பலன் .வெறும் ஏக்கம் மட்டும் போதுமா .சொல்லிவிடாத வார்த்தைகளில் என்ன பலன் கிட்டும்? .3 வருடமாய் பார்த்து பேசி பழகியும் அவனுக்கு காதலை சொல்ல தைரியமில்லை என்ன செய்வது? அவன் தைரியம் எல்லாம் அம்மாவிடம் பேசும் போது மட்டும் தானே வெளிப்படுகிறது <br>எல்லாவற்றிற்கும் முற்றுப்புள்ளி வைக்கும் விதத்தில் ..அதாவது அவனின் காதலின் முதற்புள்ளியாய் இறுதிப்பரீட்சை முடிய அவளிடமே நேரில் சொல்லிவிடுவதென்று முடிவெடுத்தான்.அவனுக்கு தைரியம் வந்த வேளை .கொரோனா அதுபாட்டிற்கு தன் வேலையை காட்டி விட்டது .அவன் பேசும் முன்னரே ஊருக்கு கிளம்பிவிட்டாள் சுஜிதா <br>இராகுலிற்கு சிரிப்பதா அழுவதா என்று தெரியவில்லை .வழமையாக இதம் தரும் கவிதையும் இசையும் கூட இப்போதெல்லாம் அவன் வேதனையை கூட்டியே சென்றது .சொல்லி விடா காதலில் சுகம் அதிகம் என்று எங்கோ வாசித்ததை எண்ணிய போது கோபம் தான் வந்தது .சொல்லி விட்டால் அவள் முடிவு என்னவாய் இருக்கும் என்று இராகுலுக்கு பயமிருந்தது .ஆனால் இப்படியே சொல்ல முடியாமல் போய்விட்டால் ? .<br> ஒவ்வொரு வாரமும் காம்பஸ் திறந்து விட்டால் பரீட்சை முடிந்து விடும் என்பதை விட சுஜியை பார்த்து விடலாம் .தன்னுடைய காதலை சொல்லிவிடலாம் என்ற ஆசையே அவனுக்கு மேலோங்கி இருந்தது .இதற்கிடையில் அவனுக்கு வேறு பயமும் தொற்றிக்கொண்டது. அவனுடைய தோழிகள் பலருக்கு இப்போதே வீட்டில் திருமணம் பேச ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள் .அதுபோல சுஜிதாவின் வீட்டிலும் ஏதும் பேச தொடங்கியிருந்தால் ? இவனால் என்னதான் செய்ய முடியும்? அப்படி ஏதும் நடந்துவிடக்கூடாது என்று பிரார்த்தனை செய்து கொண்டான் <br>வெளியில் சத்தம் கேட்டது.எட்டி பார்த்தான் இராகுல் .கல்யாணி எதையோ தேடி கொண்டிருந்தாள் <br>“என்ன அம்மா? என்ன விஷயம் என்று அமைதியாக கேட்டான் .சற்று முன் அம்மாவிடம் கோபப்பட்டு கத்தியதை அவனும் மறக்க முயற்சித்தபடி இருந்தான் .கல்யாணியோ அதை நினைவில் கொண்டதாக தெரியவில்லை <br>“வெளில பால்காரன் வந்திருக்கான்.”<br>“ஓ…. காசா ? இதோ இங்க மேசை மேல இருக்கே !”<br>“அது இல்ல …………….அந்த மாஸ்க்!…….. .நேத்துதான் தோச்சு எடுத்து வச்சன்ன் .எங்க போச்சுதோ …ஆ…………இங்க இருக்கே !!!!!”என்று கண்டெடுத்த அந்த முக கவசத்தை அவசர அவசரமாக மாட்டி கொண்டு வெளியே போனாள் கல்யாணி .<br>இராகுலுக்கு சிரிப்பாக இருந்தது .3 மாதங்களுக்கு முன் எல்லாம் இப்படி ஒரு நிலை வரும் என்று கனவில் கண்டிருந்தால் கூட இருப்பாக இருந்திருக்கும்.ஆனால் இப்போது .??.சுஜிதாவும் இப்போது முகத்தை மறைத்து தானே வெளியில் செல்வாள் என்று ஒரு வினாடி நினைத்து பார்த்தான் இராகுல் .உடனே பாரதியார் கவிதை ஒன்று நினைவுக்கு வந்தது .<br>“தில்லித் துருக்கர் செய்த வழக்கமடி! — பெண்கள்<br>திரையிட்டு முகமலர் மறைத்து வைத்தல்;<br>……………………………………………….<br>சொல்லித் தெரிவ தில்லை, மன்மதக்கலை — முகச்<br>சோதி மறைத்துமொரு காதலிங் குண்டோ ?”</p><p>‘அவளிற்காகவே பாரதி எழுதி இருப்பாரோ ?. ஆனால் முகத்திரையை விட முகக்கவசம் அவளிற்கு அழகாக இருக்கும் .அவளின் அழகின் ஆதாரமே அந்த கண்கள் தானே !..சீ .இன்னும் உறவே ஆகாதவளை பற்றி இப்படி எல்லாம் நினைப்பது சரியா ?இல்லை இல்லை .உறவாக வரப்போகிறவள் தானே !!.இத்தனை காலமும் அவளுக்கும் என் மேல் அபிப்பிராயம் இல்லாமலா இருந்திருக்கும்? இல்லாவிட்டால் என் மனதில் ஏதோ உள்ளது என்பதை புரிந்து கொள்ளாமலே இருந்திருப்பாள்?நிச்சயம் இல்லை!! நான் சொல்லும் வரை அவள் காத்திருக்கிறாள் .அப்படியாகத்தான் இருக்கும்.’<br>அவனின் மனத்திரையுடன் அவனே பேசிக்கொண்டான்<br>சுஜிதா இப்போது என்ன செய்துகொண்டிருப்பாள் என்று யோசித்தான் இராகுல்..இதில் என்ன சந்தேகம் நிச்சயம் படித்துக்கொண்டிருப்பாள் .’அவள் அப்பா கடை வைத்து நடத்தி கொண்டிருப்பதாக கூறினாள் .இந்த கொரோனாவினால் அவர் வியாபாரம் தடைப்பட்டிருக்காதா ?’…..பாவம் மாமா!’ என்று எண்ணிக்கொண்ட போது அவனை அறியாமலே அவன் சிரித்துக்கொண்டான் .’இன்னும் காதலையே சொல்லவில்லை. இதற்குள் மாமா,மாமி என்று சொந்தம் வேறு ‘ என்று நினைத்திருப்பான் போலும் .<br>“இராகுல் !இராகுல்!” என்று கல்யாணி கூப்பிடும் சத்தம் கேட்டது <br>“என்னம்மா?” என்று கேட்டான் <br>“பிரேக்கிங் நியூஸ் போகுது .வந்து பாரேன் !”<br>இராகுல் அவசரமாக வெளியே வந்தான்.<br>“நாடு பூராவும் ஊரடங்கு தளர்த்தப்படுகிறது .பல்கலைக்கழகங்கள் இறுதியாண்டு மாணவர்களுக்கு மட்டும் அடுத்த வாரம் ஆரம்பிக்கப்படும் “<br>“ மூத்தவர் சம்மதியில் வதுவை முறைகள் பின்பு செய்வோம் <br>காத்திருப்பேனோடீ இது பார் கன்னத்து முத்தமொன்று….” என்று இராகுலின் உதடுகள் அவனறியாமலே முணுமுணுத்தன.</p><blockquote>இச்சிறுகதை மொறட்டுவை பல்கலைக்கழக தமிழ் இலக்கிய மன்றம் நடத்திய பிரம்மம் போட்டித்தொடரில் ஒன்றான எழுத்தோவியம் — 2020 சிறுகதை போட்டியில் பங்கு பெற்றி இறுதிப்போட்டிக்கு தேர்வாகியுள்ளது.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*nGCV0ML9PPKkuR17R5jR7g.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c6810ff78da" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/%E0%AE%A4%E0%AE%B4%E0%AE%B2%E0%AE%BF/%E0%AE%AE%E0%AE%B0%E0%AF%81%E0%AE%B5%E0%AE%95%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AE%BE%E0%AE%A4%E0%AE%B2%E0%AF%8D-%E0%AE%95%E0%AF%8A%E0%AE%A3%E0%AF%8D%E0%AE%9F%E0%AF%87%E0%AE%A9%E0%AF%8D-c6810ff78da">மருவக்காதல் கொண்டேன்</a> was originally published in <a href="https://medium.com/%E0%AE%A4%E0%AE%B4%E0%AE%B2%E0%AE%BF">தழலி</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[உப்புத்தின்ற கடன்]]></title>
            <link>https://medium.com/%E0%AE%A4%E0%AE%B4%E0%AE%B2%E0%AE%BF/%E0%AE%89%E0%AE%AA%E0%AF%8D%E0%AE%AA%E0%AF%81%E0%AE%A4%E0%AF%8D%E0%AE%A4%E0%AE%BF%E0%AE%A9%E0%AF%8D%E0%AE%B1-%E0%AE%95%E0%AE%9F%E0%AE%A9%E0%AF%8D-6d1caa94cde5?source=rss-e73fb76fc888------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6d1caa94cde5</guid>
            <category><![CDATA[ezhuththoviyam2020]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Tamil Literary Association]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 22 Sep 2020 14:21:38 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-09-22T14:21:38.333Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*P2kpXPvK6i3w4XlXoTYyEA.jpeg" /></figure><p>“ஏய் தம்பி இங்க கொஞ்சம் வந்துட்டுப் போ…” என்ற அசரீரி கடைக்குள்ளிருந்து ஒலிக்கும் போதே, அதன் முதலாளிகளுக்கே உரிய “வறட்டு” தொனியிலிருந்து அது முதலாளி அண்ணனாகதான் இருக்கும் என்று தெரிந்துக்கொண்டான். அப்படியொருவேளை முதலாளி கூப்பிட்டாலோ ஏதும் கேட்டாலோ ‘நாலு கேள்வி நாக்க புடுங்குற மாதிரி’ கேட்க வேண்டும் என்றிருந்தவனுக்கு காலம் கைக்கூடியது. <br> <br>நடுத்தர வயதை மெல்ல தாண்டிவிட்ட ராமையாவுக்கு மார்கழி முடிந்தால் ஐம்பது. லெச்சிமி அவனைகாட்டிலும் நான்காண்டுகள் இளையவள். இருவருக்கும் தொண்ணூத்தி ஏழில் கலியாணம் முடித்து ரெண்டாயிரத்து பத்தொன்பதுக்குள் பிள்ளைகள் ஏழாகிப்போனது கொஞ்சம் அதிகமாகதான் ஊரில் பேசப்பட்டது. <br> <br>“ஏழு புள்ளைய பெத்தாலும் யாரையும் கொழும்புக்காட்டுக்கு அனுப்பி அதுங்க ஒழப்புல திங்கல. என் உடம்புல தெம்பு இருக்குற வரைக்கும் படிக்க வப்பேன்…” என தன்னம்பிக்கை தளராமல் பேசிக்கொண்டே இருக்கும் ராமையா ஒருகாலத்தில் “ராசாகணக்கா” வாழ்ந்தவன். அப்போதைய லயத்து குடிலில் வாழ்ந்துப் பழக்கப்பட்ட மக்கள் பலரும் தங்கள் வீடுகளை தாங்களே திருத்தி கொள்ள தலைப்பட்ட நேரம், அவனுடைய தோட்டத்திலேயே முதலில் ‘வீட்டை முன்னுக்கு இழுத்து’ கட்டியவன் அவனொருவன் தான்.</p><p>“இவ்லோ காலமா எல்லா வேலயும் செஞ்சுருக்கேன். கல்லு நோன்றது, புல்லு தூக்குறது, மாடு வளக்குறது, தோட்டம் செய்றது….” என தன் அனுபவங்களை பற்றி பேசத்தொடங்கினால் கள்ளிக்காட்டு இதிகாசக்கதை போல கேட்டு கொண்டிருக்கும் பிள்ளைகள் எல்லாம் இன்று விடலைகள். <br> <br>லெச்சுமியை பற்றி ஒற்றைவரியில் சொன்னால் அவளொரு “பதிவிரதை”. கணவன், பிள்ளைகளே உலகமென வாழும் அவளுக்கு பாவம் பக்குவம்தான் கொஞ்சமும் இல்லை “களீரென” எதையும் பேசிவிடுவாள். “என் ஆய் அப்பன பாக்ககூடதான் விதியெத்து கெடக்குறேன்… மாசம் பூறா மாடு மாறி செத்தாலும் சம்பளம் போட்டு ஒரு ‘கறிபுளி’ ஆக்கி திங்க வழியில்ல…” என தொனதொனவென்று ஏதாவது புழம்பிக்கொண்டே தன் வேலைகளை முடித்துவிடும் திறமை அவளுக்கு. என்னதான் ஏழு பிள்ளைகளை பெற்று விட்டாலும் கூட தன்னம்பிக்கை உடல் பலத்தில் என்றும் அவளுக்கு பதினாறுதான். <br> <br>பிள்ளைகள் அதிகம் என்பதால்தான் வீட்டில் கஸ்டம் என அறிந்தும், “இவ்லோ கஸ்டத்துக்கும் ஏழு புள்ளைய பெத்துகிட்டதுதான் காரணம்…” என பிள்ளைகள் கூறும் எதையும் காதில் கூட போட்டுக்கொள்ளாமல் “ஏழு புள்ள பெத்துகிட்டு எதுல கொறஞ்சிட்டோம்… ம்ம்ம்… கொஞ்ச காலத்துக்குதான், அப்றம் பாருங்க ‘கால் மேல கால் போட்டு’ சாப்டலாம்…” என நம்பிக்கை குறையாமல் பேசுவதே ராமையா லெச்சிமியின் இயல்பு. <br> <br>“கொரோனா” பரவிய அக்காலம் ராமையா வீட்டுக்கு கொஞ்சம் நஞ்சமல்ல கஸ்டங்கள். வெளியில் படித்த மூத்தவன், தோட்ட பாடசாலையில் படித்த இளையவர்கள் என எல்லோரும் மூன்று மாதங்களாய் வீட்டில் தான். <br>ஒருவருடத்திற்கு முன்னால், <br>“சல்லியெல்லாம் பெறகு தாங்க இப்ப இந்த தோட்டத்த செயிங்க…” <br>என எவ்வித பலனும் எதிர்பாராமல் அப்போது வறுமையிலிருந்த ராமையாவின் தங்கச்சிக்கு அவனது தோட்டத்தில் ஒரு பகுதியை செய்ய கொடுத்திருந்தனர். அதிலிருந்து என்னதான் லட்சங்கள் சம்பாதித்தாலும் <br>லெச்சிமிக்கு, தன் ஏழாவது குழந்தை கருவுற்றிருந்த போது, ஒருவேளை சாப்பாட்டுக்கே கஸ்டப்பட்ட ராமையாவுக்கும் அவன் குடும்பத்திற்கும் அவனது தங்கை கொடுத்தது என ஒன்றும் கிடையாது. <br> <br>“நல்லா தான் தோட்டம் செய்ரீங்க, மரக்கறி கலட்றீங்க. இவ்லோ கஸ்டப்பட்றோம் ஏதாச்சும் ஒதவி பண்ணலாம் இல்ல…” <br>என கேட்டதற்காக ஒரு வருடமாய் போட்டதை போட்டபடி தோட்டத்தை செய்யாமல் விட்டுவிட்டனர். மூன்றுமாத ‘கோரோனா காலத்தில்’ வீட்டிலிருந்த எல்லோருக்கும் அந்த “கைவிடப்பட்ட காட்டை” திருத்தி மறு மரக்கறி போடவே நேரம் சரியாக இருந்தது. ஆனாலும் தோட்டத்திற்கென்று பிரத்யேகமாக செலவளிக்க முடியாமை; சாப்பாட்டு செலவுக்கே மாத வருமானம் போதாமை என பல கஸ்டங்கள் ராமையா குடும்பத்திற்கு நிறையவே கற்றுக்கொடுத்திருந்தது. <br> <br>“இனி இந்த லயத்து கடையில சாமான் வாங்குறத நிப்பாட்டுனாதான் கொஞ்சம் சரி முன்னேறலாம். எல்லா சாமனுக்கு அஞ்சி, பத்துனு கமிசன் வேற…” என புலம்பி தள்ளுவது அந்த “கொரோனா கஸ்டக்காலத்தில்” எல்லா வீடுகளிலும் வாடிக்கையாகிப்போனது. ஆனால் ராமையாவோ <br> <br>“இவ்லோ நாலா பட்டினியா கெடந்தப்போ எவன் கடன் கொடுத்தான்? இப்ப போய் டவுன்ல சாமான் வாங்குனா அது சரியில்ல…” <br>என முன்செய்த உதவியை எண்ணி பேசுவான். ஆனாலும் அவனது பிள்ளைகள், <br> <br>“கடைக்காரன் என்ன கதைப்பது…?” ‘தனக்குரிய பொருட்களை எங்கே வாங்க வேண்டுமென வாடிக்கையாளன் தான் தீர்மானிக்க வேண்டும்’ என்பதில் உறுதியாய் நின்று மூன்று மாதங்களாய் டவுனில் சாமான் வாங்கிக்காட்டினர். உண்மையாவே அப்போது லயங்களில் வாங்குவதை விட டவுனில் சாமான் வாங்குவது லாபமாக அதேநேரம் தரமாகவே காணப்பட்டது. <br> <br>எப்படி கொரோனாவை காரணம் காட்டி பூண்டு, மஞ்சள், பெருங்காயம் அதிக விலைக்கு விற்கப்பட்டதோ அப்படிதான் பிஸ்கட் பக்கற், சீனி, அரிசி,எண்ணை என சகல பொருளிலுமே அஞ்சி, பத்து, இருபது என அநியாய விலை வைத்து தோட்ட மக்களை ஏமாற்றி பிடிங்கியது முதலாளிக்கூட்டம். அன்று தொடங்கியதுதான் இந்த “நான்கு கேள்வி கேட்க வேண்டுமென்ற” மூத்தவனின் கோபம். <br> <br>என்ன செய்தாலும் எவ்வளவு கொள்ளையடித்தாலும் ‘இதுகலுக்கு’ விளங்கவா போகுது? என்ற முதலாளிகளின் அசட்டு நம்பிக்கை மெல்ல மெல்ல உடைந்து தொழிலாளர்கள் பலரும் டவுனில் சாமான் எடுக்க தொடங்கியதும் லயத்து கடைகளில் வியாபாரம் படுத்து விட்டது. இது அத்தனையும் அந்த மூன்று மாத கொரோனவினால் எற்பட்ட மாற்றங்கள். <br> <br>அப்போது, கடைக்குள்ளிருந்து வந்த ஒலியைக்கேட்டு கடைக்குள் செல்லும் போதே என்னவெல்லாம் கேட்க வேண்டுமோ எல்லாவற்றையும் மனதுக்குள்ளே அசைப்போட்டுக் கொண்டான். <br> <br>“என்னப்பே… மூனு மாசமா பில் வரல. சாமானும் வாங்கல் எப்டி சாப்டுறீங்க?” என முதலாளி கேட்டது கொஞ்சம் அக்கறை தொனிபோல் இருந்தாலும் அது விஷயத்தை கறக்கவென அறிந்தவனாக, “டவுன்லதான் அண்ணே…” என்றான். <br> <br>“ஒஹோ. ஏன் என்ன பிரச்சின, இங்க கடன் எவ்லோ இருக்கு தெரியுமா? மூணு லட்சத்துக்கு வந்திருச்சி…” என முதலாளி கூற, “கடன மொல்ல மொல்ல முடிச்சுர்றோம்…ஆனா இங்க சாமான் வாங்கி ‘கட்ட மாட்டேங்குது’ , திரும்ப திரும்ப கடன் கூடிகிட்டுதான் இருக்கு அதான்…” என்றான். <br> <br>“ஆ… அப்போ இவ்லோ நாளா கடன் கேட்டு சாப்டபோ இங்க வாங்குறது பத்துனுச்சி இப்பதான் பத்தலயோ…” எனக்கூறியபடி கணக்கு புஸ்தகத்தை எடுத்து ராமையா என்ற பெயரின் கீழ் செப்டம்பர் மாசம் தொடங்கி ஒக்டோபர் வரைக்குமான கணக்கு என ரூபா எழாயிரத்தை கணக்கு காட்ட <br> <br>“கடன் வாங்குனது உண்ம, நாங்க இல்லனு சொல்லல. ஆனா எதுக்கும் நாயம்னு ஒண்ணு இருக்கு. இப்ப, இங்க பத்தாயிரத்துக்கு வங்குற சாமான டவுன்ல ஐயாயிரத்துக்கு வாங்குறோம் எதுக்கும் ஒரு விலை இருக்கு, நீங்க வைக்கிற வெலைக்கு எங்க வருமானம் பத்தாது…” எனக்கூறினான். <br> <br>“ஏன் கடன் வாங்கி திங்கிறப்ப ஒங்களுக்கு வெல கூடனு தெரியலயா…” <br> <br>“நீங்க இந்த மூனு மாசமாதானே அதிசயமா வெல வச்சி விக்கிறிங்க…” என முதலாளியின் கேள்விக்கு பதிலளித்தான். <br> <br>“எல்லாரும் இப்டி இங்க கடனுக்கு வந்து வந்து வாங்கிட்டு இப்ப கடனையும் ஏத்திட்டு போயிட்டா நாங்க என்ன பன்றது…” என ஒரு அதிகார, அதட்டும் தொனியில் கேட்டான். இவனோ பயப்படாமல், <br> <br>“கடன வாங்கிட்டு நாங்க ஊர விட்டு ஓடல, இல்லனா எங்கப்பா கடன வாங்கி எங்கயும் சைட்ல குடுக்கல… எங்க வீட்ல புள்ளைங்க கூட சாப்ட வாங்குனோம் எப்டியும் கட்டிருவோம்…” என்றான். <br> <br>முதலாளி கேட்ட எல்லாக்கேள்விக்கும் மறு கேள்வியும் கேட்டு தக்க பதிலும் தந்தமை முதலாளிக்கு முகத்தை சுளிக்க செய்தது. <br> <br>“ஒங்க கடன மாசம் மாசம் எப்டியோ கட்டிருவோம். ஆனா இனி டவுன்லதான் வாங்குவோம். எல்லாம் படிக்கிறோம் அதுனாலதான் இவ்லோ கடன். இப்டியேவா இருந்துற போறோம்…” எனக்கூறி வெடுக்கென கடையைவிட்டு வெளியேறினான். <br> <br>உண்மையிலேயே, அவன் அப்படி பேசுவதற்கான தேவை அன்று கொஞ்சம் தான் என்றாலும், ஒருநாள் அவனது தம்பி கையிலுருந்த பத்து ரூபாயை நீட்டி கடனாக சவர்காரம் கேட்ட போது அதற்கு முதலாளி “ஊத்த பேச்சியில எத்தாச்சும் சொல்லிற போறேன் போயிடு… “ என கொஞ்சமும் நா கூசாமல் பேசியமை, கடைக்கு செல்பவர்களிடம் அநியாய விலைக்கு நியாயம் கூறுவது போன்ற பலதையும் கேட்டுதான் அவன் முதலாளியிடம் அப்படி பேசினாலொழிய இதை கடந்துவிட்டுப்போக முடியாது என்பதை உணர்ந்தான். <br> <br>அதுவரையும் தன் மனதிற்குள் வைத்திருந்த பேசப்படா ஆதங்கத்தினை பேசிவிட்டேன் என்ற பெருமிதம் ஒரு புறமிருக்க, முதலாளி சொன்னது போல் நாம் மட்டுமல்ல தோட்ட மக்கள் பலரும் விலைவாசி அதிகம் என்பதை உணர்ந்து முதலாளியை மறைமுகமாக எதிர்த்திருந்தமையும் டவுனுக்கு சென்று சாமான் வாங்க தைரியம் கொண்டமையையும் எண்ணி மனதிற்குள் “மாற்றம் பிறந்து விட்டதென…” அசைப்போட்டுச் சென்றான்.</p><blockquote>இச்சிறுகதை மொறட்டுவை பல்கலைக்கழக தமிழ் இலக்கிய மன்றம் நடத்திய பிரம்மம் போட்டித்தொடரில் ஒன்றான எழுத்தோவியம் — 2020 சிறுகதை போட்டியில் பங்கு பெற்றி இறுதிப்போட்டிக்கு தேர்வாகியுள்ளது.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*nGCV0ML9PPKkuR17R5jR7g.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6d1caa94cde5" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/%E0%AE%A4%E0%AE%B4%E0%AE%B2%E0%AE%BF/%E0%AE%89%E0%AE%AA%E0%AF%8D%E0%AE%AA%E0%AF%81%E0%AE%A4%E0%AF%8D%E0%AE%A4%E0%AE%BF%E0%AE%A9%E0%AF%8D%E0%AE%B1-%E0%AE%95%E0%AE%9F%E0%AE%A9%E0%AF%8D-6d1caa94cde5">உப்புத்தின்ற கடன்</a> was originally published in <a href="https://medium.com/%E0%AE%A4%E0%AE%B4%E0%AE%B2%E0%AE%BF">தழலி</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[முடுக்கத்தின் மடியில் ஒரு நாள்]]></title>
            <link>https://medium.com/%E0%AE%A4%E0%AE%B4%E0%AE%B2%E0%AE%BF/%E0%AE%AE%E0%AF%81%E0%AE%9F%E0%AF%81%E0%AE%95%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AE%A4%E0%AF%8D%E0%AE%A4%E0%AE%BF%E0%AE%A9%E0%AF%8D-%E0%AE%AE%E0%AE%9F%E0%AE%BF%E0%AE%AF%E0%AE%BF%E0%AE%B2%E0%AF%8D-%E0%AE%92%E0%AE%B0%E0%AF%81-%E0%AE%A8%E0%AE%BE%E0%AE%B3%E0%AF%8D-8920b1b544f6?source=rss-e73fb76fc888------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/8920b1b544f6</guid>
            <category><![CDATA[ezhuththoviyam2020]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Tamil Literary Association]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 22 Sep 2020 14:21:11 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-09-22T14:21:11.968Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*P2kpXPvK6i3w4XlXoTYyEA.jpeg" /></figure><p>“விபத்து சேவைப் பிரிவுக்கு வரும் வீட்டு வன்முறையால் பாதிக்கப்பட்ட பெண்களின் எண்ணிக்கை கொரோனா தொற்று காலத்தில் அதிகரித்துள்ளதாக தேசிய வைத்தியசாலையின் தாதி ஒருவர் தெரிவிப்பு.” தினக்குரலில் ஒரு செய்தி. இன்னும் இதற்குள் எண்ணிக்கை எவ்வளவு தான்அதிகரிக்க போகிறதோ! ஒரு சலிப்பான புன்னகையுடன் சமையல் வேலைகளை தொடங்க அடுக்களை நுழைந்தாள் சரிதா.</p><p>சற்றுமுன் வாசித்த அந்த செய்தியையே மனதில் போட்டு குழப்பிக்கொண்டவளாக சப்பாத்தி மாவை பிசைந்து கொண்டிருந்தாள். சத்தமின்றி சமையலறை வந்த அவள் கணவன் பின்னால் இருந்து அவளை அணைப்பதாக உணர்ந்து அவன் ஸ்பரிசத்தை முழுமையாக அனுபவிக்கும் நோக்கில் தன் கண்களை மூடி புன்னகை சிந்தினாள். அவள் சுகம் திடீரென வலியாக மாறுவது ஏன் என புரியாமல் கண்களைத்திறந்து வலியின் காரணத்தை தேடினாள். “ஏன் இப்படி செய்தீர்கள்?” அவள் குரலில் சற்றும் அதிகாரம் இல்லை. கண்களில் நீர் சிந்த பரிதாபகரமாக அவன் கண்களை விழித்தாள். அவள் கணவன் ராகேஷ் மிகவும் மென்மையாக இரத்தம் கொட்டிக் கொண்டிருந்த அவளது வலது கையை தன் உள்ளங்கையில் வைத்து தடவியவாறே கூறினான். “ஐ அம் வெயிட்டிங் ஃபார் யுவர் பெட் காபி சின்ஸ் லாங் டைம் வாட் ஆர் யூ டூயிங் ஹேர்?” கூறியதுதான் தாமதம் அவள் கையை உதறிவிட்டு பதம் பார்த்த அந்தக் கத்தியை சமையலறை கழிவு தொட்டியில் போட்டுவிட்டு கோபமாகக் தன் அறை நோக்கி விரைந்தான். விறைத்த கண்களுடன் அவன் செய்கைகளை பார்த்து கொண்டிருந்தவள் குனிந்து இரத்தம் படிந்த தன் கைகளை அவதானித்தாள். அது இரண்டு வருடங்கள் முன் இதே ரத்த சிவப்பான ரோஜா செண்டுடன் தன்னை பெண் பார்க்க வந்த வேளையில் தன்முன் சம்மதம் கோரி நின்றிருந்த ராகேஷை நினைவூட்டியது. பிரபல தொலைபேசி நிலையத்தில் வாடிக்கையாளர் சேவை அதிகாரியாக வேலை செய்கிறார் என்பதையும் தாய் தந்தையருக்கு பிடித்த ஒருவர் என்பதையும் தவிர வேறு எதுவும் அவளுக்கு அன்று தெரிந்திருக்கவில்லை. அந்த இரண்டு காரணங்களும் அவள் சம்மதம் தெரிவிப்பதற்கு போதுமானதாகவும் இருந்திருந்தது. பழைய நினைவுகளை அதோடு நிறுத்தி விட்டு என்றும் போல மௌனமாக காயத்துக்கு மருந்து பூசினாள். <br>இந்த கொடுமைக்கு பின்னும் கணவன் கேட்டிருந்த அந்த கோப்பியை அவன் கைகளில் திணித்துவிட்டு மற்ற சகல பணிகளையும் நிறைவேற்றுவதற்காக தயார் செய்த கோப்பியுடன் அவன் அறைக்கு புறப்பட்டாள்; காரணம் சரிதா பல்கலைக்கழக பட்டதாரி ஆனாலும் ஐதீகம் சொல்லும் சைவத்தமிழ் மனைவியாகவே இருந்தாள். சூரியன் எழ முதல் அதிகாலையில் எழுந்து, கணவனை கடவுளாய் மதித்து, அறுசுவை உணவு சமைத்து அவள் திருமண வாழ்க்கை ஓடிக்கொண்டிருந்தது.</p><p>இருந்தும் கொரோனா தொற்று காலத்திற்கு முதல் கணவரின் தொல்லைகளில் இருந்து தன்னை தற்காலிகமாக பாதுகாத்துக்கொள்ளும் அபய நிலையமாக அவள் பணிபுரியும் பாடசாலை இருந்திருந்தது. அத்துடன் அடிக்கடி ராகேஷின் பணி நிமித்த வெளியூர் பயணங்களும் உதவி செய்தது. இன்று அனைத்து உதவிகளையும் இழந்தவளாய் நான்கு சுவற்றினுள் தன் கணவருடன் தனித்திருக்கிறாள். ராகேஷுக்கு அவளுடன் சேர்த்து ஆறுதலாக அவன் ஏற்கனவே தற்காப்புக்காக மேலதிகமாக வாங்கி வைத்திருந்த மது போத்தல்களும் இருந்தன. <br>அதிசயமாக அவற்றை அருந்துகையில் மட்டும் அவன் மனச்சாட்சி இடைக்கிடை அவன் மனைவிக்காக பரிதாபப்பட்டு கொள்ளும், இருந்தும் 24 மணி நேரமும் வேலையின்றி இருக்கும் அவனும் பாவம் தானே என சமாதானமும் செய்து கொள்ளும்.<br>இன்று அவன் குடித்தது காரணம் இன்றி சற்றே அதிகமானதால் அந்தக்குடி அவனை வாந்தி எடுக்க வைத்தது. சுத்தத்தை அதிகம் விரும்பும் ராகேஷ் அவற்றை கழுவுமாறு சரிதாவின் கழுத்தை பிடித்து வாந்தி எடுத்த மீதங்களை நோக்கி அழுத்தும்போது, அவள் தன்னுடைய முழு பலத்தையும் பிரயோகித்து அவன் கையை உதறிவிட்டு கன்னத்தில் பளாரென்று ஒன்று போட்டு “ “ஐ வில் ட்ரீட் யு ஆஸ் மை பிரின்சஸ்” என்று பொண்ணு பாக்க வந்தபோ சொன்னியே “இஸ் திஸ் த வே யு ட்ரீட் யுவ பிரின்சஸ்”” அவன் முகத்தில் உமிழ்ந்து துப்ப எண்ணிய அவள் கண்களின் முன் 70 வயதில் கண்களை இழந்து பற்களையும் இழந்து தள்ளாடிய படி நடமாடும் அவளது பெற்றோரின் உருவம் நிழலாடியது. இத்தனை துன்பங்களுக்கும் மேல் தானும் ஒரு துன்பமாய் அவர்கள் முன் நிற்க அவளுக்கு துணிவிருக்கவில்லை. “ஆறு மாதங்கள் கடந்து ஆயிற்று இன்னும் சில காலங்கள் தானே இந்த கொரோனா” மனதை ஆசுவாசப் படுத்தினாள். அனைத்தும் இடங்களையும் சுத்தம் செய்தானது.</p><p>தினம் தினம் என்னதான் கஷ்டப்பட்டாலும் தன் மன தைரியத்தையும் தன்னம்பிக்கையையும் உடைக்கும் அளவு எதுவும் வீரியம் கொண்டிருக்கவில்லை என்று மனதுக்குள் திருப்திப்பட்டுக் கொண்டு காலாறிய அவளுக்கு அன்றும் தினமும் வரும் சாதாரண இரவு தான் வந்தது. ஆனால் மின்சாரக் குமிழ்கள் அணைக்கப்பட்டு, மெழுகுவர்த்தி ஒளினால் அறை வெளிச்சப்படுத்தப்பட்டு, சுவர்கள் எங்கும் இதய வடிவ பலூன்கள் தொங்க, கட்டில் முழுவதையும் ரோஜாப்பூக்கள் அலங்கரித்திருக்க, வாசனை திரவியங்களை முகர்ந்தபடியே அவள் சம்மதம் வினவி அவளைத் தொட்ட அந்தக் கணவன் இந்த இரவில் இல்லை. அவள் குரல் கேட்கவும் தோனவில்லை அவனுக்கு இன்று.</p><p>“திருமண கற்பழிப்பு”</p><p>அந்த முடக்குதல் காலத்தில் தினமும் இரவுகள் நெருங்கும்போது அவள் மனதில் ஏதோ ஒரு கோர உணர்வு.<br>கண் புருவங்கள் சுருங்க மேல் இமை புருவம் தொட “இன்றாவது வேண்டாம்” குரல்வளை வரை வந்த கதறல்கள் பாதை மாறி விழி வழியே கண்ணீராக வெளிப்பட்டது. <br>ஒரு குரங்கின் கையில் கிடைத்த அழகிய பொம்மையாக உணர்ந்தவள் வலியுடன் கண்ணயர்ந்தார். அவளுள் புதைந்திருந்த பூலான்தேவியும் இந்திரா காந்தியும் கனவுகளில் அவளை முத்தமிட்டனர். கண்ணீருடன் அவளுக்கான இன்னொரு நாள் முடக்க காலத்தில் காத்திருக்கிறது.</p><blockquote>இச்சிறுகதை மொறட்டுவை பல்கலைக்கழக தமிழ் இலக்கிய மன்றம் நடத்திய பிரம்மம் போட்டித்தொடரில் ஒன்றான எழுத்தோவியம் — 2020 சிறுகதை போட்டியில் பங்கு பெற்றி இறுதிப்போட்டிக்கு தேர்வாகியுள்ளது.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*nGCV0ML9PPKkuR17R5jR7g.png" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=8920b1b544f6" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/%E0%AE%A4%E0%AE%B4%E0%AE%B2%E0%AE%BF/%E0%AE%AE%E0%AF%81%E0%AE%9F%E0%AF%81%E0%AE%95%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AE%A4%E0%AF%8D%E0%AE%A4%E0%AE%BF%E0%AE%A9%E0%AF%8D-%E0%AE%AE%E0%AE%9F%E0%AE%BF%E0%AE%AF%E0%AE%BF%E0%AE%B2%E0%AF%8D-%E0%AE%92%E0%AE%B0%E0%AF%81-%E0%AE%A8%E0%AE%BE%E0%AE%B3%E0%AF%8D-8920b1b544f6">முடுக்கத்தின் மடியில் ஒரு நாள்</a> was originally published in <a href="https://medium.com/%E0%AE%A4%E0%AE%B4%E0%AE%B2%E0%AE%BF">தழலி</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>