<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Tharana Boolert on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Tharana Boolert on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@tharana.boolert?source=rss-997b306eb3c5------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*JdctYQeiWlsmz76U</url>
            <title>Stories by Tharana Boolert on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@tharana.boolert?source=rss-997b306eb3c5------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 13:37:38 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@tharana.boolert/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA["เอิ้นว่าชีวิต": บทเพลงที่สะท้อนปรัชญาการใช้ชีวิตด้วยการเรียนรู้และเติบโต]]></title>
            <link>https://medium.com/@tharana.boolert/%E0%B9%80%E0%B8%AD%E0%B8%B4%E0%B9%89%E0%B8%99%E0%B8%A7%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%8A%E0%B8%B5%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%95-%E0%B8%9A%E0%B8%97%E0%B9%80%E0%B8%9E%E0%B8%A5%E0%B8%87%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%AA%E0%B8%B0%E0%B8%97%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%8A%E0%B8%8D%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%83%E0%B8%8A%E0%B9%89%E0%B8%8A%E0%B8%B5%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%95%E0%B8%94%E0%B9%89%E0%B8%A7%E0%B8%A2%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%99%E0%B8%A3%E0%B8%B9%E0%B9%89%E0%B9%81%E0%B8%A5%E0%B8%B0%E0%B9%80%E0%B8%95%E0%B8%B4%E0%B8%9A%E0%B9%82%E0%B8%95-2e9827f53460?source=rss-997b306eb3c5------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2e9827f53460</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Tharana Boolert]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 02 Sep 2024 06:21:57 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-09-02T06:21:57.517Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>เนื้อเพลง: #เอิ้นว่าชีวิต <br>คำร้อง – ทำนอง: ดุ่ย เชียงรัมย์</h3><p>หากแมนว่าได้ย้อนเวลาคืนได้<br>เริ่มต้นใหม่ ได้แก้ไขในเรื่องเก่า<br>ความผิดพลาดมันคงบ่เกิดกับโตเฮา<br>คำที่คนเว่าว่า ฮู้จั่งซี่ คงบ่ได้ว่า</p><p>แต่เวลานั้นแหละหนาคือความจริง<br>มวลสรรพสิ่งบ่อาจสิย้อนคืนได้<br>พิจารณาแล้วให้เฮียนฮู้ให้เตือนใจ<br>โลกนี้บ่มีไผบ่ผิดพลั้งแต่เกิดมา</p><p>สุริยาเทิงฟ้าตะเว็นแจ้ง<br>ส่องทางย่างแยงให้เห็นส่องป่องไป<br>คึดนำแต่ความเก่าแล้วมื่อใด๋เจ้าสิเติบใหญ่<br>ปล่องวางส่างมันไปอย่าแบกไว้ในความคิด</p><p>คำว่า ชีวิต บ่แมนว่าเกิดมาดนไป่<br>ถ้าคึดได้มื่อใด๋จั่งมีความหมายขึ้นมา<br>คำว่า ชีวิต มันเริ่มจากการสร้างคุณค่า<br>เฮียนฮู้จากปัญหา เอาปัญญามาแก้ไข</p><p>จั่งเอิ้นคนคนได้ซาติหนึ่ง</p><p>บทเพลง &quot;เอิ้นว่าชีวิต&quot; เขียนและประพันธ์โดย ดุ่ย เชียงรัมย์ เป็นผลงานที่นำเสนอปรัชญาการใช้ชีวิตที่ลึกซึ้งและครอบคลุม เนื้อหาของเพลงนี้ไม่เพียงแต่เป็นการเล่าถึงประสบการณ์ชีวิตและความผิดพลาดที่เกิดขึ้น แต่ยังสะท้อน (ประกอบสร้าง) ให้เห็นถึงแนวทางในการเผชิญหน้าและจัดการกับความท้าทายเหล่านั้น บทเพลงนี้จึงเป็นการสะท้อนภาพของชีวิตที่เต็มไปด้วยการเรียนรู้ การยอมรับ การเติบโต และการสร้างคุณค่าให้กับตัวเอง</p><h3>1. การยอมรับความผิดพลาดและความไม่สมบูรณ์ของชีวิต</h3><p>บทเพลงนี้เปิดฉากด้วยความคิดที่ว่า หากเราสามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาดได้ ชีวิตอาจจะเป็นไปในทางที่ดีขึ้น ตรงนี้ผมมองว่ามีความคล้าย &#39;Nostalgia&#39; หรือภาวะรู้สึกโหยหาอาลัยอาวรณ์อดีต แต่ความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้คือ เราไม่สามารถย้อนเวลากลับไปได้ สิ่งที่เกิดขึ้นแล้วคือความจริงที่ต้องเผชิญ</p><p>&quot;หากแมนว่าได้ย้อนเวลาคืนได้ <br>เริ่มต้นใหม่ ได้แก้ไขในเรื่องเก่า <br>ความผิดพลาดมันคงบ่เกิดกับโตเฮา <br>คำที่คนเว่าว่า ฮู้จั่งซี่ คงบ่ได้ว่า&quot;</p><p>การใช้คำว่า &quot;คำที่คนเว่าว่า ฮู้จั่งซี่ คงบ่ได้ว่า&quot; (ฮู้จั่งซี่ คือรู้อย่างงี้) สะท้อนถึงความเสียใจและความเสียดายที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงอดีตได้ การเลือกที่จะยอมรับว่าเราทุกคนต่างเคยทำผิดพลาด เป็นก้าวแรกของการเรียนรู้ที่สำคัญ บทเพลงนี้ไม่ได้พยายามหลีกหนีความเจ็บปวด แต่เลือกที่จะเผชิญหน้าและยอมรับมันว่าสิ่งเหล่านี้ก็เป็นส่วนหนึ่งของการเติบโต</p><p>&quot;แต่เวลานั้นแหละหนาคือความจริง <br>มวลสรรพสิ่งบ่อาจสิย้อนคืนได้ <br>พิจารณาแล้วให้เฮียนฮู้ให้เตือนใจ <br>โลกนี้บ่มีไผบ่ผิดพลั้งแต่เกิดมา&quot;</p><p>การพิจารณาและยอมรับว่าทุกสิ่งทุกอย่างไม่สามารถย้อนกลับมาได้ เป็นการเตือนใจให้เราใช้ชีวิตด้วยความตระหนักรู้ ไม่เพียงแต่ยอมรับความผิดพลาด แต่ยังต้องเรียนรู้จากมัน บทเพลงนี้ย้ำเตือนว่าความผิดพลาดเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่สิ่งที่สำคัญคือการเรียนรู้จากมันและใช้เป็นบทเรียนในการก้าวไปข้างหน้า เพราะ “โลกนี้บ่มีไผบ่ผิดพลั้งแต่เกิดมา&quot; เราต่างผิดพลาดและบกพร่องด้วยกันทั้งนั้น ไม่มีอะไรสมบูรณ์แบบ</p><h3>2. แสงสว่างแห่งความหวังและการเติบโต</h3><p>การใช้ภาพของดวงอาทิตย์หรือ &quot;สุริยาเทิงฟ้าตะเว็นแจ้ง&quot; เป็นสัญลักษณ์ของแสงสว่างที่นำทางให้เราเดินไปข้างหน้า เพราะดวงอาทิตย์เป็นสัญลักษณ์ของความหวังและการเริ่มต้นใหม่</p><p>&quot;สุริยาเทิงฟ้าตะเว็นแจ้ง <br>ส่องทางย่างแยงให้เห็นส่องป่องไป <br>คึดนำแต่ความเก่าแล้วมื่อใด๋เจ้าสิเติบใหญ่ <br>ปล่องวางส่างมันไปอย่าแบกไว้ในความคิด&quot;</p><p>ท่อนนี้สื่อถึงความสำคัญของการปล่อยวางอดีตและไม่ยึดติดอยู่กับความผิดพลาดหรือความคิดที่ไม่ได้ช่วยให้เราเติบโต เพลงนี้เตือนว่า หากเรายังคงยึดติดกับความผิดพลาดหรือความเสียใจ เราจะไม่สามารถเติบโตและก้าวไปข้างหน้าได้ “คึดนำแต่ความเก่าแล้วมื่อใด๋เจ้าสิเติบใหญ่” ดวงอาทิตย์ที่ส่องสว่างไม่เพียงแต่เป็นทางออกที่มองเห็นได้ แต่ยังเป็นสัญลักษณ์ของการเติบโตที่เกิดขึ้นเมื่อเราปล่อยวางสิ่งที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ “ปล่องวางส่างมันไปอย่าแบกไว้ในความคิด&quot;</p><h3>3. การสร้างคุณค่าและความหมายให้ชีวิต</h3><p>บทเพลงนี้ไม่ได้หยุดเพียงแค่การยอมรับความจริงและปล่อยวางสิ่งที่เป็นความทุกข์ แต่ยังเน้นไปที่การสร้างคุณค่าและความหมายให้กับชีวิตอีกด้วย</p><p>&quot;คำว่า ชีวิต บ่แมนว่าเกิดมาดนไป่ <br>ถ้าคึดได้มื่อใด๋จั่งมีความหมายขึ้นมา <br>คำว่า ชีวิต มันเริ่มจากการสร้างคุณค่า <br>เฮียนฮู้จากปัญหา เอาปัญญามาแก้ไข&quot;</p><p>ชีวิตที่มีความหมายไม่ได้วัดจากระยะเวลาที่เรามีชีวิตอยู่ แต่คือคุณค่าที่เราสร้างขึ้นในช่วงเวลาที่มีอยู่ “ถ้าคึดได้มื่อใด๋จั่งมีความหมายขึ้นมา” วรรคนี่คือการตกผลึกทางความคิดที่น่าชื่นชมมาก ๆ กินใจและลึกซึ้งจริง ๆ ความหมายของชีวิตเกิดขึ้นจากการเรียนรู้และการแก้ไขปัญหาด้วยปัญญา “เฮียนฮู้จากปัญหา เอาปัญญามาแก้ไข&quot; การใช้ปัญญาในการแก้ไขปัญหาเป็นการสร้างคุณค่าให้กับชีวิตของเราเอง และทำให้ชีวิตนั้นมีความหมายยิ่งขึ้น</p><h3>4. ความเป็นมนุษย์</h3><p>เพลงนี้ปิดท้ายด้วยการเรียกคืนความเป็นมนุษย์ที่แท้จริง โดยการสร้างคุณค่าให้กับชีวิตและการเผชิญหน้ากับปัญหาด้วยปัญญา</p><p>&quot;จั่งเอิ้นคนได้ซาติหนึ่ง&quot;</p><p>การที่เราสามารถสร้างคุณค่าและความหมายให้กับชีวิตได้นั้น อาจทำให้เราเป็นมนุษย์ที่แท้จริง? ไม่ใช่เพียงการมีชีวิตอยู่ แต่คือการใช้ชีวิตอย่างเต็มที่และมีความหมาย...</p><p>ผมมองว่าบทเพลง &quot;เอิ้นว่าชีวิต&quot; ของ ดุ่ย เชียงรัมย์&#39; เป็นบทเพลงที่ไม่เพียงแต่สะท้อน (ประกอบสร้าง) ถึงการยอมรับความผิดพลาดและการเรียนรู้จากมัน แต่ยังเป็นการชี้แนะให้เราปล่อยวางอดีตและสร้างคุณค่าให้กับชีวิตของเราเอง การใช้ปัญญาในการแก้ไขปัญหาเป็นการสร้างความหมายให้กับชีวิต และทำให้เราสามารถก้าวไปข้างหน้าได้อย่างมีความหวังและเต็มไปด้วยคุณค่า บทเพลงนี้เป็นการสอนให้เรามองชีวิตในมุมใหม่ และใช้ชีวิตอย่างมีความหมายด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งมากยิ่งขึ้นเพราะ</p><p>&quot;คำว่า ชีวิต บ่แมนว่าเกิดมาดนไป่ <br>ถ้าคึดได้มื่อใด๋จั่งมีความหมายขึ้นมา”</p><p>ธารณา บุญเลิศ<br>พ. 21 สิงหาคม 2567</p><p>ฟังเพลง &quot;เอิ้นว่าชีวิต&quot; ได้ที่: <a href="https://youtu.be/HbuWgomUojI?si=DZrpSQ39zAsscnzg">https://youtu.be/HbuWgomUojI?si=DZrpSQ39zAsscnzg</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2e9827f53460" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>