<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Calcifer  on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Calcifer  on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@thrasoskolt2?source=rss-185f423b5fab------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*JSqfjNLbiKIesxWzBrDR1Q@2x.jpeg</url>
            <title>Stories by Calcifer  on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@thrasoskolt2?source=rss-185f423b5fab------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sun, 22 Nov 2026 23:01:26 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@thrasoskolt2/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[“Τα 5 videogames που διαμόρφωσαν το γούστο μου”]]></title>
            <link>https://medium.com/@thrasoskolt2/%CF%84%CE%B1-5-videogames-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BC%CF%8C%CF%81%CF%86%CF%89%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CF%84%CE%BF-%CE%B3%CE%BF%CF%8D%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CE%BF%CF%85-ffaedb23932e?source=rss-185f423b5fab------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ffaedb23932e</guid>
            <category><![CDATA[games]]></category>
            <category><![CDATA[gaming-news]]></category>
            <category><![CDATA[game-notes]]></category>
            <category><![CDATA[gaming]]></category>
            <category><![CDATA[gamer]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Calcifer ]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 30 Oct 2026 11:43:13 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-10-30T11:43:13.660Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>“Τα 5 videogames που διαμόρφωσαν το γούστο μου”</blockquote><p>Η δυσκολότερη στιγμή σε κάθε κουβέντα, είναι αυτή που καλείσαι να απαντήσεις ποια είναι τα αγαπημένα σου παιχνίδια. Και αυτό γιατί, τις περισσότερες φορές αγαπάς τόσα πολλά που δεν χωράνε σε λίστες και κατατάξεις. Αυτή τη στιγμή ήδη σκέφτομαι δύο games τα οποία με έχουν στιγματίσει σε υπέρμετρο βαθμό, αλλά είναι αδύνατον να αντικαταστήσουν οποιαδήποτε προσθήκη της βασικής μου λίστας με αποτέλεσμα να αποτυπωθούν ως honorable mentions. Ο λόγος ,λοιπόν, γίνεται για τα:</p><ul><li>Outer Wilds και</li><li>Disco Elysium.</li></ul><p>Δεν θα επεκταθώ περισσότερο στα παραπάνω· εάν τα έχεις παίξει καταλαβαίνεις απόλυτα για ποιο λόγο έχουν ξεχωριστό μέρος στις λίστες μου. Εάν πάλι όχι, είναι η καταλληλότερη στιγμή να καταπιαστείς με αυτά τα κρυφά διαμάντια. Χωρίς περαιτέρω καθυστερήσεις πάμε να δούμε την βασική μου λίστα:</p><h3>Metal Gear Solid</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/563/1*lrXW0hN19EtC2hsYjbblHw@2x.jpeg" /></figure><p>Είναι λίγα τα πράγματα που δεν θα έδινα για να βιώσω ξανά -με πρωταρχική ματιά- την εκκίνηση του πρώτου MGS ή ακόμη καλύτερα την απίστευτη ιστορία και τους ευφάνταστους μηχανισμούς του MGS3. Ένα από τα παιχνίδια που καθόρισε αυτό που πραγματικά ψάχνω στα videogames, μια στιβαρή κινηματογραφική εμπειρία με έντονες συγκινήσεις και σωστά δομημένο gameplay. Από τους χαρακτήρες έως την μουσική που συνοδεύει τις συζητήσεις τους, ο Kojima καταφέρνει και επικοινωνεί όλον αυτόν τον πολυσύνθετο εσωτερικό του κόσμο -πλασμένο από ατελείωτη κατανάλωση σινεμά και της γενικότερης pop κουλτούρας- και ακροβατεί μόνιμα μεταξύ της “καθαρής διάνοιας” και του “κιτς”, χωρίς όμως να χάνει την ταυτότητα του.</p><h3>Prince of Persia</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/308/1*r95W28WYVtIiktGS7Vg_hQ@2x.jpeg" /></figure><p>Οι ένδοξες εποχές της Ubisoft σίγουρα έχουν στιγματίσει τους περισσότερους από εμάς με κάποιο videogame, είτε αυτό είναι κάποιο Splinter Cell, είτε κάποιο Farcry, είτε η original τριλογία του Ezio. Για εμένα η “ζημιά” έγινε με τα Prince of Persia – επικεντρώνοντας κυρίως στα πρώτα δύο. Το πρώτο PoP μας εισήγαγε σε έναν παραμυθένιο κόσμο, με μια textbook ιστορία αγάπης, η οποία όμως δίνεται μέσα από την αναδρομική αφήγηση του πρίγκιπα και κλείνει τόσο γλυκόπικρα και δυναμικά που είναι αδύνατον να μη το λατρέψεις. Το δεύτερο μέρος (και αγαπημένο μου) της τριλογίας, όμως, κάνει απότομη στροφή και βυθίζει τον παίκτη στο σκοτάδι· με μουντό και ζοφερό setting, heavy μουσική και τόσο απελπιστική ιστορία, που καλείσαι να διαλέγεις την λιγότερο κακή έκβαση ανάμεσα στις χειρότερες.</p><h3>Bioshock</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/588/1*HF8xMTyXG1sbVel4uE8uCg@2x.jpeg" /></figure><p>Αχ αυτό το Bioshock…</p><p>Όταν με ρωτούν “τι σημαίνει για εσένα videogame;” πάντα μου έρχεται στο νου η πρώτη φορά που άνοιξα το Bioshock. Τόσο βαθειά σκεπτόμενο, με χαρακτηριστική γραφή και μοναδικό κόσμο. Με μόνη μου ένσταση το τέλος του παιχνιδιού, το οποίο και θα ήθελα να ολοκληρώνεται στην στοιχειωτική ομιλία του Andrew Ryan, είναι μια εμπειρία ζωής που σμίλευσε τα σημερινά μου “θέλω”. Δυστυχώς, το δεύτερο μέρος δεν στεκόταν αντάξιο μπρος στο μεγαλείο του πρώτου παιχνιδιού. Ωστόσο, η σειρά επανήλθε στα φυσιολογικά της με το εκπληκτικό τρίτο μέρος, το οποίο κατέχει και αυτό ένα ξεχωριστό μέρος στην καρδιά μου.</p><h3>Resident Evil</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*9tV9LJrKlc-ZbzU0heBIeQ@2x.jpeg" /></figure><p>Δεν έχω την δυνατότητα να ξεδιαλύνω μέσα μου τις αξίες που καθιστούν τα resident evil τόσο καλά παιχνίδια. Το πρώτο είναι, αδιαμφισβήτητα, το καλύτερο και με την μεγαλύτερη επιρροή στο μεταγενέστερο game industry· όμως, η καρδιά μου πάντα θα ανήκει στο Resident Evil 3. Ίσως είναι αυτή η εκπληκτική ισορροπία μεταξύ gunplay και γρίφων, σε συνδυασμό με την αίσθηση ότι βρίσκεσαι συνέχεια σε κάποιο liminal space. Και εκεί είναι η μαγεία του· η αίσθηση της οικειότητας των χώρων του παιχνιδιού, που ταυτόχρονα μοιάζουν τόσο παγωμένοι και απόμακροι.</p><h3>Ico/Shadow of the Colossus</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/736/1*eX2lt9t2tqLDmfyYNric-Q@2x.jpeg" /></figure><p>Εδώ, ίσως, κλέβω ελαφρά και τοποθετώ στην ίδια θέση δύο παιχνίδια, τα οποία όμως θεωρώ και άρρηκτα συνδεδεμένα. Δύο παιχνίδια που με στοιχειώνουν ακόμη και σήμερα, κάθε φορά που αποφασίζω να τα επισκεφθώ. Ίσως, είναι ο μινιμαλισμός τους σε συνδυασμό με την απόκοσμη και σαγηνευτική μουσική τους· ίσως ,πάλι, είναι οι θαυμαστές ιστορίες τους που με κάνουν να “λυγίζω” κάθε φορά που τις ολοκληρώνω. Προσπαθώ να διαμορφώσω τη σκέψη μου και να χαρακτηρίσω αυτά τα δύο παιχνίδια, και η μόνη λέξη που μένει στο νου μου είναι: ειλικρινή. Χωρίς περιττά λίπη και εντυπωσιασμούς, είναι δύο εμπειρίες ζωής που ευαισθητοποιούν, σε φέρνουν σε επαφή με την παιδική σου ηλικία και τα χρόνια της αγνότητας, και ταυτόχρονα σε αφήνουν κενό να περιπλανιέσαι μέσα στους κόσμους τους οι οποίοι φαντάζουν τόσο νοσταλγικοί – ακόμη και αν ποτέ σου δεν τους είχες επισκεφθεί.</p><p>Σε αυτό το σημείο θέλω να αποτίνω φόρο τιμής στο “gaming γεγονός” που απαντά στο όνομα Silent Hill 2. Κρίνω, ότι μια τέτοια εμπειρία πρέπει να αποτυπωθεί ολομόναχη στο χαρτί, χωρίς ανταγωνισμό, για να λάβει την αξία που της αρμόζει. Είναι ένα παιχνίδι που δεν ανήκει σε απλές λίστες αγαπημένων videogames, αλλά είναι κάτι δικό του που υπερβαίνει τα όρια των παιχνιδιών και αγκαλιάζει την ίδια την τέχνη.</p><blockquote>Calcifer</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ffaedb23932e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[«Η πραγματική αξία των Videogames»]]></title>
            <link>https://medium.com/@thrasoskolt2/%CE%B7-%CF%80%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B1%CE%BE%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-videogames-013dbf895b10?source=rss-185f423b5fab------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/013dbf895b10</guid>
            <category><![CDATA[gamer]]></category>
            <category><![CDATA[games]]></category>
            <category><![CDATA[video-game-review]]></category>
            <category><![CDATA[video-games-industry]]></category>
            <category><![CDATA[gaming]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Calcifer ]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 16 Oct 2026 08:13:19 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-10-16T08:13:19.650Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>«Η πραγματική αξία των Videogames»</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/1*Ks6Hqfsec9T82Fd041BmyA@2x.jpeg" /></figure><p>Πολλές φορές βρίσκω τον εαυτό μου να δείχνει υπέρμετρο ζήλο υπέρ των παιχνιδιών, γεγονός το οποίο με φέρνει συχνά σε λεκτική αντιπαράθεση με πολλούς συνομιλητές μου – και σίγουρα είναι κάτι το οποίο δεν κυνηγώ. Και αυτό γιατί αγαπώ τόσο πολύ αυτό το «μέσο», που με θλίβει να εκφέρονται απόψεις ελλείπεις και βιαστικές από ανθρώπους που είτε έχουν ελάχιστη, είτε μηδαμινή επαφή με το gaming. Και ως ελάχιστη χαρακτηρίζω την επαφή που έχει ο μέσος enjoyer με την πλατφόρμα του, όταν αυτή αναπαράγει ένα παιχνίδι το μήνα. Ας πάρουμε όμως αυτές τις δύο ομάδες ξεχωριστά και ας εξετάσουμε τα στοιχεία που τις αποτελούν στο σύνολο:</p><blockquote>“Για εκείνους που ασχολούνται ελάχιστα”</blockquote><p>Η πραγματική αξία ενός παιχνιδιού δεν κρίνεται από τις ώρες που μπορεί να σε απασχολήσει, ούτε από τη σχέση κόστους-περιεχομένου. Ένα videogame απαρτίζεται από δεκάδες τομείς με αυτούς που υπερισχύουν στην κοινή αντίληψη να είναι: η ιστορία, η μουσική και το gameplay. Είναι μια πολύ λεπτεπίλεπτη εξίσωση με μεταβλητές αυτούς τους τρεις παράγοντες· εάν κάποιος από αυτούς χωλαίνει, τότε το παιχνίδι που έχεις μπροστά σου αυτόματα μετατρέπεται σε μια ημιτελή εμπειρία που σε αφήνει διψασμένο για το κάτι παραπάνω.</p><p>Υπό αυτό το πρίσμα, άνθρωποι που εισάγουν στις λίστες αγαπημένων Videogames τους, παιχνίδια σαν τα τελευταία Assassin’s Creed (είτε αυτό ονομάζεται Valhalla, είτε Mirage κ.λπ.), τα Ghost of Tsushima &amp; Yotei ή οποιοδήποτε άλλο μη σκεπτόμενο 3Α παιχνίδι (βλ. Days Gone) δεν θα έπρεπε να χαρακτηρίζονται ως gamers, αλλά ως average enjoyers του μέσου. Και αυτό γιατί, οι εκτενείς χάρτες, η πολύωρη τριβή με το ατελείωτο περιεχόμενο και η ασταμάτητη δράση δεν “κάνουν” το παιχνίδι. Ένα παιχνίδι πρέπει να μορφώνει (σε γνωστικό και συναισθηματικό επίπεδο) και να διαμορφώνει χαρακτήρες και απόψεις, να επικοινωνεί τις θεματικές του και να προκαλεί αντιδράσεις από τον χρήστη οι οποίες μετά θα γίνουν αναζήτηση.</p><p>Αντίστοιχα, στην ίδια λίστα, ανήκουν και εκείνοι που μιλούν τόσο μανιωδώς για την υπεροχή των soulsborne και soulslike games έναντι των υπολοίπων. Ένας ολοκληρωμένος gamer ασχολείται με όλα τα genres και εμπλουτίζει τις εμπειρίες και τις απόψεις του ξεχωρίζοντας τις αξίες του κάθε παιχνιδιού χωρίς να παθιάζεται απερίσκεπτα με το παιχνίδι αυτό καθ’ αυτό, αλλά με το ίδιο το μέσο και τα θαυμαστά έργα που μπορεί να παρέχει στον τομέα της τέχνης.</p><blockquote>Για εκείνους που δεν ασχολούνται</blockquote><p>Δυστυχώς, ένα από τα μεγαλύτερα πάθη του ανθρώπου είναι να καταδικάζει κάτι το οποίο φοβάται ή έχει ελάχιστη γνώση για αυτό. Όπως, λοιπόν, ο κόσμος δυσκολεύτηκε να αποδεχτεί αρχικά ότι ο κινηματογράφος πηγάζει από την ίδια την τέχνη και την μετουσιώνει σε βιωματική εμπειρία εύκολα προσβάσιμη από το ευρύ κοινό, έτσι δυσκολεύεται να αποδεχτεί και την πραγματική αξία των videogames, φοβούμενος για την επίδραση τους και το υποτιθέμενο ελλιπές “βάθος” τους. Άλλωστε, οι μεγαλύτερες σύγχρονες μορφές τέχνης γεννήθηκαν μέσα στα πλαίσια της λαϊκής διασκέδασης, παρεκκλίνοντας από τους παραδοσιακούς θεσμούς.</p><p>Σίγουρα υπάρχουν videogames τα οποία δρουν ως “μαύρες τρύπες” και καταπίνουν τον χρήστη σε τέτοιο βαθμό, όπου δικαιολογημένα ο κόσμος τα έχει δαιμονοποιήσει. Αυτά όμως απαρτίζουν μια μικρή μερίδα του γενικού συνόλου και δεν αποτελούν επαρκές παράδειγμα. Τα πραγματικά videogames είναι αυτά που αφυπνίζουν συναισθηματικά τον παίκτη είτε μέσω της μουσικής τους, είτε της ιστορίας τους. Τον καλούν να πάρει δύσκολες αποφάσεις σε μικρό χρονικό περιθώριο και να υποστεί τις συνέπειες τους μέχρι το τέλος, διδάσκοντας του παράλληλα την εμπάθεια προς τα πρόσωπα στα οποία έχει επιβάλλει αυτές τις επιπτώσεις. Του δημιουργούν την όρεξη να εξερευνήσει και να αναζητήσει, μέσω της επίλυσης πολυάριθμων γρίφων, την αλήθεια για την ιστορία την οποία βιώνει.</p><p>Τα βιντεοπαιχνίδια για πολλούς είναι ένας τρόπος διαφυγής από την καθημερινότητα. Για άλλους είναι ο λόγος που “χαλάνε τα μάτια των παιδιών”. Για εμένα, κάθε φορά που τοποθετώ τον επόμενο μου δίσκο στις κονσόλες μου, είναι το σκίρτημα στην καρδιά που ένιωθα παιδί όταν η μητέρα μου μας έφερνε στο σπίτι videogames με κόσμους που ανυπομονούσα να εξερευνήσω και να χαθώ μέσα τους. Είναι η πορεία μου και η διαμόρφωση του χαρακτήρα μου, ανά τα χρόνια, με όλες τις γλυκόπικρες αναμνήσεις που συνόδευσαν τις ατέλειωτες ώρες πάνω από μια κονσόλα ή ένα pc, με τον αδερφό μου ή τους φίλους μου. Σήμερα και για κάθε σήμερα ζω και αναπνέω videogames με μοναδική ελπίδα ο κόσμος να κατανοήσει την πραγματική αξία τους.</p><blockquote>Calcifer</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=013dbf895b10" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[«Τα 5 πιο απολαυστικά games για τις βροχερές μέρες του Οκτώβρη»]]></title>
            <link>https://medium.com/@thrasoskolt2/%CF%84%CE%B1-5-%CF%80%CE%B9%CE%BF-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B1%CF%85%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AC-games-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B9%CF%82-%CE%B2%CF%81%CE%BF%CF%87%CE%B5%CF%81%CE%AD%CF%82-%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%B5%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BF%CE%BA%CF%84%CF%8E%CE%B2%CF%81%CE%B7-e0a0ad6c91ea?source=rss-185f423b5fab------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e0a0ad6c91ea</guid>
            <category><![CDATA[gaming]]></category>
            <category><![CDATA[video-games-industry]]></category>
            <category><![CDATA[gaming-news]]></category>
            <category><![CDATA[gamer]]></category>
            <category><![CDATA[games]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Calcifer ]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 15 Oct 2026 17:01:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2026-10-15T17:01:00.498Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>«Τα 5 πιο απολαυστικά games για τις βροχερές μέρες του Οκτώβρη»</blockquote><ul><li>Silent Hill: Townfall</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/719/1*IGOO4F48mdiM2Fmx8XbmXg@2x.jpeg" /></figure><p>Η ομιχλώδης υπόσταση και η σκοτεινή του ιστορία δένουν τόσο αρμονικά με την περίοδο του Οκτωβρίου που πραγματικά πρέπει να επενδύσεις τον χρόνο σου. Η μουσική του είναι το λιγότερο στοιχειωτική και έρχεται να δέσει όλο το σύνολο.</p><ul><li>MOUSE: P.I. For Hire</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*DG7upgdUlY5PqPP_vh2N5A@2x.jpeg" /></figure><p>Noir αισθητική με ασταμάτητη βροχή σε κάθε πλάνο, ατάκες που εμπεριέχουν λογοπαίγνια με όλα τα τυριά που έχει εφεύρει η ανθρωπότητα, καμπαρντίνες και tommy guns. Πολύ διασκεδαστικό και χαλαρωτικό καθ’όλη τη διάρκεια του – και με εύκολη πλατίνα για τους fellow trophy hunters.</p><p>· Control Resonant</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*hRJRo3vQUiRtOm2e5vIw0A@2x.jpeg" /></figure><p>Απολαυστικό στο έπακρο με πολύ φρεσκαρισμένο hack ‘n’ slash χαρακτήρα και μια στιβαρή ιστορία στον πυρήνα του. Κλασική mind-bending αφήγηση από την Remedy με βασικό φόντο το φθινοπωρινό Μανχάταν.</p><ul><li>Onimusha: Way of the Sword</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/800/1*1HObrE_E2_FfG4rTcluT-A@2x.jpeg" /></figure><p>Ακόμη ένα παιχνίδι της Capcom που παραδίδει μια τόσο απολαυστική και γεμάτη εμπειρία στον τομέα του gameplay. Η βροχερή Ιαπωνία ντυμένη με την μουσική υπόκρουση των παραδοσιακών shamisen – ο,τι πρέπει για αυτή την περίοδο.</p><ul><li>Ghost of Yotei Complete Edition</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*7kd1Tor_fSUh215yA5BAyg@2x.jpeg" /></figure><p>Μένουμε στο ίδιο φόντο και πάμε στην επανακυκλοφορία του Ghost of Yotei. Για όσους δεν είχαν την ευκαιρία να το δοκιμάσουν την ημέρα της κυκλοφορίας του είναι η κατάλληλη στιγμή, ειδικότερα με το ανανεωμένο QSSR για τα base ps5.</p><blockquote>Calcifer</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e0a0ad6c91ea" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>