Kim bu kız bilmiyorum. Hep orda mıydı? Kötü anımı mı bekliyordu çıkmak için hala anlayamıyorum. Normalde bana bu kadar acımasız olmazdı. Acaba o içimdeki sesi başkaları mı ele geçirdi ondan da emin değilim.

Sürekli analiz edip neden ve nerden böyle hissedip davrandığımı merak eden birisiydim. Şu sıralar bu yaptığım ve sevdiğim özelliğim kendime bile iyi gelmiyor, beni dibe çekiyor. Hala da çekmeye devam ediyor, bunun sonu nerde bilmiyorum. Evet iniş var bunun farkındayım ancak çıkış için hiç olmadığım kadar bu kez yoruldum.

Eskiden bir parkurmuşçasına çıktığım merdivenlerin şimdi ne kadar zahmetli olduğunu düşünür oldum. Bazı şeyler değişiyor farkındayım ancak bu iyi hissettirecek mi ve doğru yönde bir değişim mi olacak bunun telaşı sardı içimi.

Tesadüfler demiştik, aslında bu yazıyı yazmaya karar vermeme sebep olan tesadüfler… Yine notlarıma rahatlamak için ve kendimi dinlemek için yazı yazmaya hazırlanıyordum buraya da nasıl yazmadığımı, nasıl da en sevdiğim şeyi yapmaktan kendimi mahrum bıraktığımı düşünürken. Ama zaten her şey anlamsızdı ve kendime bu ödülü bile vermek istemiyordum.

Buraya girdiğimde karşıma bir yazı çıktı ve yazıyı ben yazmışçasına okudum, gelecek satırda ne yazdığını neredeyse tahmin edebiliyordum. O kadar benim şuanki durumumu ve yaşadıklarımı anlatıyordu ki. Bir buhranda olduğumu, tükenmiş hissettiğimi, özlediklerimi yazıda okudum.

25 Yaşındayım ancak yazan kişi 30 yaşındaydı ve benim evli halim gibiydi. Ben de hep ideallerim olduğunu ve evlenmeyeceğimi veya geç evleneceğimi düşünürdüm küçüklüğümden beri. Ancak yazıyı okuduğumda o kadar benmiş gibi hissettim ki bir an kendi 30 yaşımı okuduğumu düşündüm.

30 Yaşımda evlendiğimi fark edip etrafıma baktığımda sıkışmış ve ettiğim tüm sözleri, hayallerimi, inanışlarımı yutmuşum gibi hissettim. İlk girdiğim yazıydı ve o da rahatlamak, paylaşmak istiyordu.

Kendimizden çoğunlukla bir şeyler bulmak için veya kendimize bir şeyler katmak için yazıyor ve okuyoruz. Bu bir tutku ve hayal benim için. Diğer bir düşüncemde ise hayalden de öte hayatın kendisi.

Küçükken neden yazdığımı hatırladım. Bazen sadece eğlenceli ve unutulmasını istemediğim anılarımı yazardım defterime -başardım okumasam da hatırlayabiliyorum. Bazen ise sadece düşüncelerimi somutlaştırmak hoşuma giderdi. Bu benim en zevk aldığım yanımdı ve bu yanımlayken çok mutlu ve kendimdim. Kendime küçük bir dünya yaratmanın şifresini bulmuştum resmen, bu herkese bahşedilmez diye düşünürdüm hep. Orada bir ben vardım ve kimse giremiyordu.

Şuan ise o kadar çok kaybolmuş ve yönsüz olduğumu düşünüyorum ki. Yeni mezun olmak, ülkenin ve dünyanın olumsuzluklarını düşünmek, kararlarım, nerede yaşayacağım, ne iş yapacağım düşünceleri arasında o kadar çok sıkıştım kaldım ki devam edemeyeceğimi düşünüyorum zaman zaman. Çok yorgun hissediyorum “bu bir süreç” diye içimdeki o küçük enerjisi yüksek kız benimle hala konuşsa da. Ona şuan ki halimle teşekkür ediyor ve sanki onu küçük görüyorum gibi gerçek hayat adı altında hayatın sorumluluklarını ve gerçeklerini düşünüp kaybolmuş hissetmeye devam ediyorum.

Boğulmamak için geldim, en kaçmayı sevdiğim şey hala kendimim bunu bir kez daha anladım.

Küçükken ben hep dolapların içinde küçük dar alanlarda saklanıp hiç sesimi çıkarmadan beklemeyi severdim. Beni ‘Tuğçe’ diye seslenerek arasalar bile çıkmazdım. Bulunduktan sonra dolabın içinden çıkarken gülümsediğim fotoğrafım bile var. Kendimi yazı yazdığımda tam olarak böyle hissediyorum. Tekrar o çocukluğa dönüyorum sanki. Gerçek hayattan kaçıp sanki birileri beni bulana kadar saklanmak istiyorum burda. Burda kalmak karanlıkta dinlenmek istiyorum.

Gariptir ki, 25 yaşındaki bu halim karanlıktan da hoşlanmıyor. Oysa ki ne kadar çok kapalı alanda görünmez olmayı severdi bir yanım. Şimdi sanki hayatta yaşadıklarım bana ışık açmam gerektiğini öğretti, sürekli önümü görmem ve geleceklere hazırlıklı olmak zorundaymışım gibi hissettiriyor bana bu açtığım ışıkta. Oysa karanlıkta beklemek ne kadar konfor alanımdı o zaman, nasıl olsa annemin geleceğini bilmek. Beni her şekilde birinin bulacağını biliyordum belki de. Şimdi ışıkları tamamen söndürürsem zaten kaybolmuşken daha da yitip gitmekten mi korkuyorum bilmiyorum.

Görünmez olmak… Yazı yazmak benim için sanırım biraz da bu demekti. Ben tıpkı karanlık dolapların ardında gizlendiğim zamanlardaki gibi burda da gizleniyorum, kendi yazdıklarımda saklanıyorum. Güvendiğim biri beni bulduğunda tekrar çıkmak istiyorumdur belki, çünkü her zaman beni annem bulmuş hatta saklandığım için de bu hoşuna bile gitmişti.

Çok korkmasına rağmen bile gülümsemesini eksik etmemiş ve bugün bile hatırladığım somut bir ana sahip olmama sebep olmuştu. Kimin saklandığı için fotoğrafı olurdu ki.

Şimdi ise saklanmayı düşünsem sonsuza kadar orada kalacakmış gibi hissettirdiği bir dönemindeyim hayatımın. Sessizce kenara çekilemediğim için huzursuz hissediyorum ve eğer sessizce çekilirsem bile bir kapıda üstüme hayat örtecekmiş gibi düşünmek beni o en saf halimden uzaklaştırıyor.

Aslında yapılan şeylerin tekrarı mıydı senin tepkilerin yoksa tamamen özgün olabildiğin zamanlar var mıydı?

İşte tüm bu sorular beni hem farklı cevaplara itiyordu hem de bazen baştan almama neden oluyordu. İçten içe hepimizin istediği şey özgün bir var olma hali ve özgürlük. Hepimiz içten içe tamamen özgür olmayı diliyoruz ve bu düşüncede bir şeylerin tamamen bizim kontrolümüz altında olduğunu düşünmek yaşamla ilgili odağımızı daha pozitif bir yöne çevirmemize ve kendimizi güçlü hissetmemize bir noktada neden oluyor.

Ancak bizim hiç suçumuz ve kontrolümüzün olmadığı olaylar yaşadığımızda, doğa olayları, hastalıklar, felaketler…

İşte kendimizi hazırlıksız yakalamamıza, bir şeylerin insan kontrolünün dışında bir şekilde geliştiğini kabul edemediğimizde yaşadığımız o depresif ruh hallerinden birisine adım atmış oluyoruz. Bir şeyler bize böyle anlarda sürpriz oluyor ve büyük bir şok ve hüzüntü yaşıyoruz. Belki doğamız gereği belki de hep bu şekilde öğrenip ilerlediğimiz için kontrolden çıkmak hakkında yapılacaklar adlı bir listeye çoğumuz sahip değiliz. B planlarımız var, c planlarımız var kimimizin. Tüm bu akışta giden bir hayattan sonra gelebilecek olumsuzluk duygusuyla baş etmek için de tecrübelere, yaşamış görmüş insanlara kulaklarını açanlarımız var, evet. Ama bu büyük çoğunlukta mı? Bunlar çoğunlukla huzur kaçıran ve keyifsiz diye adlandırdığımız sohbetlerden. Başımıza geldiğinde halledebileceğimizi sadece o şekilde tecrübe ile yol alabileceğimizi düşünüyoruz. Bu bir noktada doğru. Herkesin olayları karşılama biçimi ve yorumu birbirinden farklıdır. Yalnızca farkında olarak ilerlemek, iyiyle kötünün birlikte gelebileceğini bilmek, mutsuzluğunda mutluluk var olduğu için yaşandığını görebilmek belki bazen doğduğun ev ile, bazen kişisel tecrübelerinle, bazen ise sadece içinde sorgulayarak yeşerttiğin farkındalık tohumları ile mümkün olabiliyor. Bazen kontrol etmekte tıpkı mutsuzluk gibi kontrol edemediğin olayları kabul edebilmekten geçiyordur. Her şeyin içinde, sende zaten mevcut olduğu inancına sahip olabilmek veya bunu zaten doğduğun büyüdüğün yolculukta öğrenmiş olmak çok büyük bir avantaj mıdır? Yoksa sadece bilmek yetmiyor mu? Yalnızca bilmeyen insanlar mı uyuşturulmuş olduğu için mutlu yaşıyorlar?

Bu soruya aslında binlerce daha soru sığar. Ama benim bildiğim ve gördüğüm öğretilerimiz bizim tepkilerimizi belirliyor ancak biz o tepkileri neden ve niçin verdiğimizi bilene kadar. Sonrasında kendimize özgün bir yol çizmek tabiki mümkün ama tamamen onlardan arınmak bir noktada bizi özümüzden koparıp yalnız kalmaya da itebilir. Hayat doğarken sahip olduklarımız ve sonrasında üzerine katabildiklerimizden ibaret. Çıkartman gerekenleri de farkında olarak çıkartabilmek ise cesaret isteyen bir süreç.

Kabuğumdan kaç kez çıkmak zorunda kaldım, kaç defa yeni bir kabuk buldum kendime bana ait olmayan, tüm bunların sonunda kabuk değiştirmek zorunda olduğumu fark edip yepyeni bir kabuğa kaç kez alışmak zorunda kaldım, bilmiyorum.

Tüm bu değişmek zorunda kalma serüveni bazen gönüllü bazen gönülsüz gerçekleşebiliyor hayatımızda. Bazen aslında sergilediğimiz kişiyle içinde yaşadığın kişi farklı olabiliyor, sen onu daha görmediğin ve görme cesaretinde olmadığın için. Ben bu ikisini birleştirmek için çok hayaller kurdum. Zaten içinden geldiğini dışına da yansıtabilmek değil midir asıl mühim olan? Ama bunu neden geciktirdiğimi artık biliyorum. İnsanın içinde yaşadığı o saf kendi olma hali bazen dışarıda bambaşka şekilde belirebiliyor. Ben bazen bunu yansıtmak için gerek duyulmayacak yollar düşündüm, bazen ise daha fazla tanımam ve öğrenmem gerekiyordu. Aslında diğer yandan onun korkularını, değerlerini anlamaya çalışıyordum. Onu olduğu gibi dışarıya çıkarmak istiyordum fakat onu o kadar çok seviyordum ki, zarar görmesinden çok korkuyordum.

Kendi içinde bazen çocuğun gibi gördüğün fikirler, inançlar veya kendi gerçeklerini taşıyor olabilirsin. Tüm bunları doğurman gereken bir zaman vardır ve bunu ancak sen bilebilirsin. Ben dün doğum günümde, bazı şeyleri doğurma ve kabul edebilme cesareti bulduğumda bunu hissettim.

Benim küçükken en büyük hayalim yazarlık ve öğretmenlikti. Bu büyüdükçe bazen evrildi, bazen değişti ama temelleri hep aynı kaldı. Çocukken bu ikisini isteme sebebim aslında birilerine bir şeyler verebilmeyi çok sevmem ve çok hassas buluyor olmamdı, bunu çok sonradan keşfettim. Birine bir şey aktarabilmek ve hayatını iyi bir yöne çevirmesi farkındalığını ona verebiliyor olma durumu bana çok yüce bir konu gibi geliyordu. Diğer yandan yazı yazmak; kendine, sevdiğin birisine veya tanımadığın insanlara ulaşmak isteme duygusu da tıpkı öğretmek gibi çok hassas bir konu oldu benim için her zaman. Belki de bu nedenle yıllarca hep pamuklara sardım, kendime sakladım. İnsanın sevdiği bir hediyeyi veya nesneyi başına bir şey gelmesin diye her yere götürmekten korkması duygusu gibiydi benim içimde en sevdiğim taraflarımı sımsıkı sarmalarım. Fakat atalarımızdan bildiğimiz “sakınan göze çöp batarmış” sözü benim 24. yaşımın mottosu oldu. Sakındığım şeyin içimde eriyip gidebileceğini ve zarar görebileceğini bilmek bu gerçeği dışarı atmama sebep oldu.

İnsanın sevdiği bir şeyi gerçekleştirme zamanının geldiğini farkında olup adım atabilme ve kendini gerçekleştirmek isteme duygusu cesaret isteyen bir şeymiş. Doğru zamanın gelmesini sadece beklemek değil o geldiğinde farkında olup kendinle yürüyebilmek için kendi elini sımsıkı tutmak mühimmiş. 24 Yaşıma girdim ve en değerli öğrendiğim şeylerdir birisiydi benim için.

Ve hoş geldin 24. yılım, burda olduğun için ve çocukluktan beri defter kalemle geçmiş serüvenininde seni farklı bir gezintiye çıkardığım için çok heyecanlı ve memnun olduğunu biliyorum. Hep daha fazla güzelleşecek yıllarımıza…

PAZAR ANALİZİ NASIL YAPILIR?

1) Rakipleri tanıyarak hedef kitleyi belirleyebilirsiniz.

2) Pazar payı analizi yaparak rakiplerinizin pazar payını ve büyüme trendlerini belirleyin

3) Rakip profillemesi yapın.

4) SWOT analizi ile kendinizin ve işletmenizin güçlü ve zayıf yönlerini belirleyin.

5) PEST Analizi: Bir işletmenin başarı düzeyini ölçmek için onu etkileyen dış faktörleri de değerlendirmek gerekir. PEST analizi bu değerlendirmenin etkili yöntemlerle yapılmasını sağlar. Bu terim; Politik, Ekonomik, Sosyal ve Teknolojik kelimelerinin baş harflerinden oluşur. Bu yöntemle rakip analizi yapmak için aşağıdaki unsurları incelemek gerekir:

- Politik Unsurlar: Yasa değişikliklerinin sektöre etkisi, hükümet politikaları, vergi ve istihdam kanunları, sektöre ve piyasaya ilişkin düzenlemeler.

- Ekonomik Unsurlar: Faiz oranları, arz-talep dengesi, enflasyon, resesyon, ekonomik büyüme.

- Sosyal Unsurlar: Sektörün hitap ettiği demografik özellikler, yaş dağılımı, kültürel tutumlar, yaşam tarzı trendleri.

- Teknolojik Unsurlar: Sektörde kullanılan teknolojilerin gelişimi, rolü, genel kullanım trendleri.

6) Müşteri Geri Bildirimlerini İnceleyin.

7) Fiyatlandırma karşılaştırması yapın.

8) Pazarlama ve İletişim Stratejilerini İnceleyin, hangi kanalları kullanıyorlar, hangi mesajları iletiyorlar ve hangi hedef kitlelere odaklanıyorlar?

9) Yenilikleri ve trendleri takip edin.

10) Verileri sürekli güncel tutun.

Pazar Analizinde Kullanılacak Araçlar

Google Trends

İnternet kullanıcılarının, potansiyel müşterilerin en çok neleri aradığı ile ilgili bir kaynak. İnternet’te hangi kelimenin arandığını, bu kelimeleri arayanların başka hangi kelimelerle ilgilendiğini ülke ve şehir bazında görebilirsiniz.

Tableau

Verilerinize ve dosyalarınıza bağlantı sağlayarak analiz, görselleştirme ve iş zekası ile pazar araştırması sonuçlarınızı görmenize ve anlamanıza yardımcı olan bir veri görselleştirme aracıdır. Renkli grafikler ve tablolarla trendleri ve varyasyonları içeren etkileşimli ve paylaşılabilir bir gösterge tablosu oluşturabilirsiniz.

Ahrefs

Özellikle CEO çalışanları arasında tercih edilen bir araçtır. Kullanılabilecek anahtar kelimeler ile ilgili fikir sahibi olmanızı sağlar. Topladığı verilerle, rakiplerinizi neye göre arama sonuçlarında yüksekte olduğu ve aynı yükseklikte olmanız gerektiği ile ilgili bilgi verir. SEO stratejilerinizi oluşturmanıza yardımcı olur.

Similar Web

Rekabetin ve rakiplerden daha iyi performans göstermenin anahtarı onların neler yaptığını takip etmekten geçiyor. Similar Web ile kolayca yapabilirsiniz.

Moz

Rakiplerinizin internet sitelerinizi değerlendirmenizi sağlayabilecek bir araçtır. En iyi SEO taktiklerinden bazılarına hakim olmanıza yardımcı olabilecek ve pazarlama stratejilerinizi geliştirebilecek bir araçtır.