<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Tolga Gonlusen on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Tolga Gonlusen on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@tolgagnlsn?source=rss-78a29cd2339a------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*RSQkTvzjAchMZrtlWl0gAA@2x.jpeg</url>
            <title>Stories by Tolga Gonlusen on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@tolgagnlsn?source=rss-78a29cd2339a------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 04:09:44 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@tolgagnlsn/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[TİLKİ İLE KARINCA]]></title>
            <link>https://medium.com/@tolgagnlsn/ti%CC%87lki%CC%87-i%CC%87le-karinca-66b83aae248b?source=rss-78a29cd2339a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/66b83aae248b</guid>
            <category><![CDATA[psychology]]></category>
            <category><![CDATA[philosophy]]></category>
            <category><![CDATA[writing]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Tolga Gonlusen]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 22 Nov 2025 18:14:32 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-11-22T18:14:32.967Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bir varmış,bir yokmuş.Uzak diyarların birinde parlak tüylü bir tilki yaşarmış.Tüyleri o kadar parlakmış ki gören bir daha bakarmış.Gel gelelim bu arkadaş bu parlaklıktan şikayetçiymiş.Durmadan söylenir ve etrafındakilere de “Yeter artık,sus be Tilki kardeş” dedirtirmiş.Sadece bir hayvan onun sürekli söylenmesinden mutlu olurmuş.Evet,tahmin ettiğiniz gibi,Karınca :)</p><p>Tilki yine söylene söylene yürürken Karıncaya rastlamış.Karınca hemen lafa girmiş:</p><p>“Tilki kardeş,gelsene buraya,burada seni kimse rahatsız etmez.İstediğin gibi söylenirsin”</p><p>“Çok teşekkürler Karınca kardeş”demiş Tilki ve devam etmiş:</p><p>“Gelmesine gelirim de o yuvaya sığamam ki ben,şu parlak tüylerimden bir parça koparsam ve desem ki al bunu yuvana götür,o bile zor girer,hatta sen tek başına götüremezsin,arkadaşlarını çağırmak zorunda kalırsın”</p><p>Karınca üzülerek :</p><p>“İyi de Tilki kardeş,bu nasıl bir tavır ve nasıl bir betimleme,sen parlak tüylerin olduğunu söyledikleri için sinirleniyorsun ve cümle kurarken tüylerini “Parlak”diye niteliyorsun,üstüne üstlük beni aşağılıyorsun”</p><p>Tilki, Karınca’nın söylediklerini duyunca bir an duraksamış. Gözlerini yere indirmiş ve hiç alışık olmadığı bir şekilde içine doğru konuşmaya başlamış:</p><p>“Belki de,belki de haklısın Karınca kardeş. Ben de bilmiyorum neden bu kadar öfkeliyim. Belki de bu tüyler, düşündüğüm gibi bana verilmiş bir ödül değil de, bana yapışmış bir yük”</p><p>Karınca hafifçe gülümsemiş:</p><p>“Tilki kardeş, senin tüylerinle sorunun yok aslında. Sen kendinle derdindesin. Biri sana ‘parlaksın’ dediğinde sinirlenmiyorsun, kendini sadece o parlaklıktan ibaret sanmaktan yoruluyorsun.”</p><p>Tilki başını sallayarak:</p><p>“Sen ne küçüksün, ama aslında ne büyüksün Karınca.Benim derdim de bu işte. Kendimi bu dış görüntüye sıkıştırılmış hissediyorum. Beni bu parıltının içine hapsettiler. İçimde bir boşluk var ve kimse orayı görmüyor.”</p><p>Karınca dayanamamış ve yukarılara bir yere çıkmış, Tilki’nin göz hizasına gelmeye çalışmış:</p><p>“Sen o boşluğu doldurmak istiyorsun, ama anlamı dışarıda arıyorsun Tilki kardeş. Varoluşun, başkalarının sana verdiği tanımlardan bağımsızdır. Tüylerin parlak olabilir, olabilir de… Ama sen yalnızca o değilsin. Neysen, onu seçerek olacaksın. Sartre ne der bilir misin? ‘İnsan, kendini yaptığı seçimlerle tanımlar.’ Tam olarak böyle olmasa da sanırım bu anlamı veren birşeydi”</p><p>Tilki gözlerini açmış, kulaklarını dikmiş.</p><p>“Yani ben,ben kendi varlığımı kendim mi kuracağım?”</p><p>“Evet,” demiş Karınca. “Sen neysen osun değil. Sen, ne olmak istiyorsan osun. Parlak tüylerini istersen taşırsın, istersen koparırsın. Ama önce, neden taşıdığını ya da neden kopardığını kendine sormalısın.”</p><p>Tilki usulca yere oturmuş. Ormanın sesi bir anda kesilmiş ve içinde yankılanan düşünceleri dinlemeye başlamış.</p><p>“Demek ki,bana biçilen rolü oynamak zorunda değilim.”</p><p>Karınca:</p><p>“Değilsin. Hiçbirimiz değiliz. Ama bu özgürlük, aynı zamanda bir yük. Seçimlerinin sorumluluğunu taşıyacaksın.”</p><p>Tilki gülümsemiş. Belki de ilk kez gerçekten gülümsemiş.</p><p>Ve ormanda, o gün itibarıyla, her şey aynı kalmış ama Tilki değişmiş. Karınca’nın yuvasına hala sığamıyormuş belki ama artık oraya uğradığında söylenmek yerine sohbet ediyormuş.Çünkü biliyormuş ki,kendi varoluşunu artık dışarıda değil, içerden inşa edecekmiş.</p><p>TG/2025</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=66b83aae248b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[MORAL]]></title>
            <link>https://medium.com/@tolgagnlsn/moral-23559a2359fe?source=rss-78a29cd2339a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/23559a2359fe</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[writing]]></category>
            <category><![CDATA[life]]></category>
            <category><![CDATA[mental-health]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Tolga Gonlusen]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 14 Nov 2025 16:07:59 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-11-14T16:07:59.202Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bugünlerde, görünmez ama mucizevi duyguların en önemlilerinden biri olan moralin ne kadar büyük bir güç olduğunu yeniden anladığım günleri yaşıyorum.</p><p>Öyle böyle değil “mucize” kelimesi belki de az kalır tanımlamak için. Neden mucize diyoruz? Çünkü moral, olmayanı oldurabiliyor, imkansızı başarabiliyor, hastalıkları iyileştiriyor, ayakları yerden kesiyor ve adeta havada kalmamızı sağlıyor. Doğrudur, biraz abartı oldu belki ama bazen bazı şeyleri vurgulamak için mübalağa sanatından faydalanmak gerekir,tıpkı karikatüristlerin, büyük burnuyla tanınan bir karakterin burnunu olağanüstü büyük çizmeleri gibi.</p><p>Burada asıl konu moralin neler yapabildiği değil,insanların bunun ne kadar farkında olduğu ya da olmadığıdır.</p><p>Moral bizlere iki ana yolla gelir:</p><p>Birincisi, kendi kendimize yarattığımız moral. Bu, her insanda olan bir yetidir. Ancak çoğumuz bunun farkında bile değiliz. Farkında olanlar da nasıl kullanacaklarını pek bilmez. Peki, bu yeteneğimizi nasıl kullanabiliriz?</p><p>İlk olarak, kendimizi tanımamız gerekir. Tıpkı çok iyi tanıdığımızı iddia ettiğimiz sevgilimize, arkadaşımıza, eşimize ya da dostumuza “Seni çok iyi tanıyorum” derken olduğu gibi.Bu cümleyi kurmak, bizi mutlu eder,birini çok iyi tanımak bize ayrı bir haz verir.</p><p>Peki neden bu çabayı kendimizi tanımak için göstermiyoruz? Zor geliyor olabilir. Oysa belki de en kolayı bu. Belki de en büyük engel, tarafsız kalamıyor oluşumuzdur. Hep kendi tarafımızı tutuyoruz. Buradaki anahtar kelime dizisi objektif olmak. Başkalarını tanımaya çalışırken gösterdiğimiz güveni, aynı şekilde kendimize karşı da göstermeliyiz. Eğmeden, bükmeden, doğrudan yüzümüze söylemeliyiz gerçekleri.</p><p>İşte bu içten itirafları yaptıktan sonra, kendimizle barışabiliriz. Böylece moral dediğimiz o duyguyu içimize işleriz. Her koşulda, ne olursa olsun,akşamları yüzümüzde bir gülümsemeyle uyuyabilir, sabahları yine gülümseyerek uyanabiliriz.</p><p>Moralin ikinci yolu ise, başkaları tarafından bize verilmesidir. Bu, birincisine göre daha kolaydır. Çünkü başkasına moral verirken, onu illa içtenlikle hissetmeniz gerekmez. Söylediğiniz şeyler gerçek duygularınız olmayabilir ama olsun. Önemli olan, karşınızdaki insanın bu morali almasıdır.</p><p>Ama bir moral var ki,hem hissedilip hem de karşıya tüm açıklığıyla, tüm şeffaflığıyla verilen moral. İşte o zaman bu duygu, gerçek anlamda bir mucizeye dönüşür.</p><p>Çünkü moral, ruhun ilacıdır.</p><p>Kimi zaman bir bakışta, kimi zaman tek bir kelimede gizlidir. Kimi zaman bir sessizlikte bile hissedilir. İnsan insana iyi gelir ama bu “iyi”nin içinde en saf, en sade haliyle MORAL varsa…</p><p>İşte o zaman, sadece fiziksel olarak değil ruhsal olarak da iyileşmenin adı olur.</p><p>TG/2025</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=23559a2359fe" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[WITHIN YOU,WITHOUT YOU]]></title>
            <link>https://medium.com/@tolgagnlsn/within-you-without-you-9cc5025039ff?source=rss-78a29cd2339a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9cc5025039ff</guid>
            <category><![CDATA[beatles]]></category>
            <category><![CDATA[life]]></category>
            <category><![CDATA[writing]]></category>
            <category><![CDATA[mental-health]]></category>
            <category><![CDATA[psychology]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Tolga Gonlusen]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 10 Nov 2025 17:46:09 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-11-10T17:46:09.460Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>We were talking about the space between us all</p><p>And the people who hide themselves behind a wall of illusion</p><p>Never glimpse the truth, then it’s far too late, when they pass away</p><p>We were talking about the love we all could share</p><p>When we find it, to try our best to hold it there with our love</p><p>With our love, we could save the world, if they only knew</p><p>Try to realise it’s all within yourself</p><p>No one else can make you change</p><p>And to see you’re really only very small</p><p>And life flows on within you and without you</p><p>We were talking about the love that’s gone so cold</p><p>And the people who gain the world and lose their soul</p><p>They don’t know, they can’t see, are you one of them?</p><p>When you’ve seen beyond yourself then you may find</p><p>Peace of mind is waiting there</p><p>And the time will come when you see we’re all one</p><p>And life flows on within you and without you</p><p>George Harrison</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9cc5025039ff" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[İMKANSIZ AŞK vs İMKANLI AŞK]]></title>
            <link>https://medium.com/@tolgagnlsn/i%CC%87mkansiz-a%C5%9Fk-vs-i%CC%87mkanli-a%C5%9Fk-333f18128b33?source=rss-78a29cd2339a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/333f18128b33</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Tolga Gonlusen]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 08 Nov 2025 05:07:13 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-11-08T05:07:13.027Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Hafif serin bir havada sahilde yürüyüş yapmak gibisi yoktur desem tam olarak düşüncemi yazıya dökmüş olmam.Çünkü ben dağ,bayır,çayır çimen tercih ederim,daha gerçek gelir bana,daha ciddi,çok sulu değil anlayacağınız.Oksijen de fazladır,derin derin nefes alabilirsin.İçindeki ateşi yakmak için de oksijene ihtiyacın var.Evet nasıl getirdim ama konuyu oraya.</p><p>İşte bu ateşin adını kimse koyamıyor ama ben koydum. Aşk. Hem de imkansız olanından. Dağ başında yanan bir orman yangını gibi,ulaşılmaz, söndürülemez ama her yerden görülebilir. Sen başka yerde nefes alsan bile, o aynı noktada seni bekler.</p><p>Onu her düşündüğünde hava biraz daha serinliyor gibi olur sanki.Bir bakışıyla içini ısıttığı zamanları hatırlarsın</p><p>Gerçekçi olmak zorunda kaldığın o anlar var ya, işte o zamanlardan nefret edersin</p><p>İmkansız aşk, insana tuhaf bir sadakat duygusu da verir. Kimsenin görmediği bir yere bir çiçek dikmişsin gibi. Sen biliyorsun orada olduğunu, o yetiyor bazen.Ama yetmezmiş gibi de yapıyorsun. Gülüyorsun, konuşuyorsun, yaşar gibi yapıyorsun. Ama her şey biraz eksik kalıyor. Çünkü bazı duygular tamamlanmaz. Bazı aşklar yaşanmaz, sadece hissedilir.</p><p>Onun sesi, duvarın diğer tarafındaki bir şarkı gibidir,harfler sana ulaşsa da melodisi hep eksik.</p><p>Onunla aynı hikayenin farklı sayfalarına yazılmışsınızdır.Birbirlerini görse de asla buluşamayacak kelimeler gibi.</p><p>Hey,dur bakalım,neler yazıyorum ben,işte gördünüz mü,bakın gördünüz mü,bol oksijen,dağ,bayır insana neler yazdırıyor.Düşünmesi bile bunu yaparsa varın düşünün gerçeğinde ne olur.İster misiniz bir de sahili hayal edelim.Hani yazıya da öyle başlamıştık ya.</p><p>Evet,işte yürüyorsun,püfür püfür esen bir rüzgar,dalgaların sesi,sahile vurunca yükseliyor ve sonra birden azalıyor.Aynı anda uzaktan rüzgarın getirdiği “Beach Club” müziği .Bas sesler sonuna kadar açık,rüzgarın hızına bağlı olarak ses yükseliyor ve azalıyor.Yürümeyi birden durduruyorsun ve denize bakmaya başlıyorsun.En uzak nereyi görebilrsin acaba?İlkokulda öğrendiğin “Dünya yuvarlaktır,karşıdan gelen geminin önce dumanını görürsün,sonra yavaş yavaş kendisini”bilgisi aklına gelir.5–10 dk beklersin,öylece bakarsın belki bu metaforu yıllar sonra yaşayabilirsin diye ama yok olmaz asla olmaz.O geminin dumanını hiçbir zaman göremezsin.Baktığınla kalırsın ve sonra yürümeye devam edersin.Ve sonra,birden bire görürsün,sahilde o ateş yanmıştır.</p><p>İşte bu ateşin adını kimse koyamıyor ama ben koydum. Aşk hem de en imkanlı olanından,çünkü yanında. Çünkü o da orada, aynı rüzgarı hissediyor, aynı denize bakıyor belki de. Bu sefer yangın ormanın ortasında değil; tam karşında, gözlerinin içinde yanıyor. Ulaşılmaz değil artık, uzansan dokunabileceğin kadar yakın. Söndürmek gibi bir niyetin de yok, çünkü ilk defa yanmak sana güzel geliyor</p><p>İmkanlı aşk, daha sessizdir belki. Ama bir sabah kahvaltısında birlikte çayın demini beklerken içine düşen o huzur, işte o her şeydir. Onun sesi artık bir duvarın arkasından gelmiyor, yanı başından geliyor. Eksik kalan melodiler tamamlanıyor, kelimeler bir araya gelip bir cümle oluyor.</p><p>Bu aşkın öyle sahneleri yok belki, herkesin hayran kalacağı türden değil. Ama senin içinde bir şey tamamlanıyor. Eksik olan o bir parça var ya hani, yıllardır içini kemiren, işte o sessizce yerine oturuyor. Hiçbir şeyin fazla büyük olmadığı, ama her şeyin tam olduğu bir denge. İmkansızın şiirselliği yok belki ama, imkanlının dinginliği var.</p><p>İmkansız aşkta hep aynı cümleleri tekrar edersin: “Belki bir gün, acaba, keşke”</p><p>İmkanlı aşkta ise şöyle cümleler kurarsın: “Bugün, şimdi, iyi ki”</p><p>İşte bu yüzden, ikisini de bilmek gerek. Birini yüreğinle, diğerini aklınla anlamak için. Biri seni yakar, diğeri seni sarar. Biri özlemdir, diğeri varlık.</p><p>Ve bazı şanslı insanlar,ikisini aynı kişide yaşar. O zaman da işte, ne dağ, ne bayır, ne sahil,O ateş neredeyse orası evin olur.</p><p>TG/2025</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=333f18128b33" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[İMKANSIZ ESNAF OLUŞUMLARI]]></title>
            <link>https://medium.com/@tolgagnlsn/i%CC%87mkansiz-esnaf-olu%C5%9Fumlari-f5d12affa1fa?source=rss-78a29cd2339a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f5d12affa1fa</guid>
            <category><![CDATA[mizah]]></category>
            <category><![CDATA[humor]]></category>
            <category><![CDATA[writing]]></category>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <category><![CDATA[komik]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Tolga Gonlusen]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 30 Oct 2025 16:58:14 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-11-01T10:37:28.330Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Dünyada çok ilginç mağazalar,dükkanlar vardır eminim ama öyle şeyler aklıma geliyor ki,asla var olamaz,öyle bir girişim yapılamaz.En azından ben öyle düşünüyorum.Bu yazı dizisinde bu tarz absürd sayılabilecek örneklerle ilgili diyaloglar yazmak istedim.Kendi kendime böyle olası durumları düşündüğüm zaman çok eğleniyorum, yazılı da olsun kalsın burada bakalım.</p><p>Bu arada hikayedeki dialogla ilgili kısaltmaların açıklaması aşağıdaki gibi olacak</p><p>D:Dükkan Sahibi</p><p>M:Müşteri</p><p><strong>SATRANÇ TAŞI DÜKKANI</strong></p><p>Gayet kalabalık bir cadde hayal edin.Sıra sıra mağazalar var ve müşterimiz bu mağazalardan birinden içeriye giriyor.Unutmayın dükkan Satranç Taşı satıyor ve. başka bir şey yok.Kasa önünde sakız vs bile bulunmuyor.</p><p>M:Merhaba,iyi günler</p><p>D:Merhabalar efendim,hoş geldiniz.</p><p>M:Şey,ben Fil alacaktım,fil var mı siz de?</p><p>D:Olmaz mı,tam yerine geldiniz.Nasıl bir şey olsun?</p><p>M:Yani hangi çeşitler var mesela ?</p><p>D:Çeşit derken,işte Siyah var,Beyaz var.</p><p>M:Hmm,anladım.Beyaz olsun o zaman.</p><p>D:Çok güzel bir seçim,hem oyuna da önce siz başlarsınız.Hemen getiriyorum.</p><p>Abimiz her mağazanın olmazsa olmazı meşhur depoya gider ve elinde bir adet beyaz fil satranç taşı ile gelir.</p><p>D:Buyurun efendim</p><p>M:Aa,gerçekten çok güzelmiş.</p><p>D:Geçin,arka tarafta deneme kabinlerimiz var,doya doya hamle yapın,deneyin</p><p>M:Valla çok iyi olur</p><p>Müşteri içerideki kabine girer,ve asla tam kapanmayan perdeyi kapatıp,denemeye başlar.</p><p>M:Pardon,pardon bakar mısınız?</p><p>D:Geldim efendim,nasıl,beğendiniz mi?</p><p>M:Yaa,bu çapraz gidiyor,bunların düz gideni yok mu?</p><p>D:Olmaz mı efendim,düz gideni isterseniz Kale verelim.</p><p>M:Olur sanırım ama emin değilim</p><p>D:Eğer daha fonksiyonel bir taş isterseniz Vezir var.Her yöne gidiyor,sınırsız,sağ-sol,yukarı-aşağı,çarpraz hem de istediğiniz kadar</p><p>M:Ciddi misiniz ya,kulağa çok iyi geliyor</p><p>D:Bence kaçırmayın,çeşitlerimiz var</p><p>M:Çeşit derken?</p><p>D:Yani siyah ve beyaz</p><p>M:Bir dakika,bu muhabbet az önce yaşandı değil mi?</p><p>D:Evet,burası 180 derece bir yaşam düzlemi,dönüp dolaşıp aynı yere geliyorsunuz</p><p>M:Şimdi bırakın varoluşçu felsefeyi de ben hala kararsızım.Şöyle değişik bir şey istiyorum.Farklı olsun anlıyor musunuz?</p><p>D:Anlamaz olur muyum efendim,siz At istiyorsunuz.</p><p>M:At mı?</p><p>D:Evet At,L gider</p><p>M:Çok ilginç,hem At hem de L gidiyor.Peki büyük L mi yoksa küçük l mi?</p><p>D:Büyük efendim büyük,küçük l zaten Kale’den falan bir farkı yok,dümdüz çizgi yani.</p><p>M:Hmm,tamam şimdi oldu.O zaman bana bir Vezir bir de At lütfen.Hayallerim çok geniş,her yere gidebilir.</p><p>D:Ooo,sayın müşteri,bana diyorsunuz,siz de felsefeye başladınız.</p><p>M:Bazen oluyor,içimden geliyor,umarsızca ve aniden</p><p>D:Tamam,tamam,sorun yok.Ben hazırlıyorum şimdi siparişleri.Yalnız,hamleleri burada mı yapacaksınız,yoksa paket mi yapayım</p><p>M:Paket olsun lütfen,hemen bitmesin,keyfini çıkarayım hamlelerin</p><p>…Ve işte muhabbet bu şekilde sonlanır.Sevgili müşterimiz değişik anlamlar içeren ve bir o kadar da sürreal bir muhabbet sonrasında hamlelerini yapmak üzere yola koyulur.</p><p>TG/2025</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f5d12affa1fa" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[KİMİ]]></title>
            <link>https://medium.com/@tolgagnlsn/ki%CC%87mi%CC%87-c15aa02f7604?source=rss-78a29cd2339a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c15aa02f7604</guid>
            <category><![CDATA[humor]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[life]]></category>
            <category><![CDATA[mizah]]></category>
            <category><![CDATA[writing]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Tolga Gonlusen]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 26 Oct 2025 12:58:20 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-10-26T12:58:20.683Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h2>Kimi</h2><p>Kimi diyor bundan başkası olmaz,</p><p>Kimi yazıyor yazıları vakit geçirmek için,</p><p>Kimi uzanmış tavana bakıyor, bir şey düşünmeden,</p><p>Kimi kelimelerin tozunu üflüyor, hatıralar arasından,</p><p>Kimi sessizce pencereden dışarı bakıyor, yağmuru izleyerek,</p><p>Kimi kahvesini soğutuyor, konuşacak kimse bulamadan,</p><p>Kimi kalabalıkta yalnız, yalnızlıkta kalabalık gibi hissediyor,</p><p>Kimi gülüyor ama gözleri hiç gülmüyor,</p><p>Kimi susuyor, çünkü anlatmak yoruyor,</p><p>Kimi hayal kuruyor, sanki hepsi gerçek olacakmış gibi,</p><p>Kimi eski bir şarkıya rastlayıp aniden gözleri doluyor,</p><p>Kimi kapatıyor telefonunu, kimse ulaşmasın diye,</p><p>Kimi hayal kuruyor, uzaklara gitmek için,</p><p>Kimi uyuyor, çünkü uyanık kalmak daha zor geliyor,</p><p>Kimi markete ekmek almaya çıkıp bir poşet abur cuburla dönüyor,</p><p>Kimi diyet yapıyorum deyip gece dolabı talan ediyor,</p><p>Kimi “sadece bir bölüm” diyerek diziye başlayıp güneşin doğuşunu görüyor,</p><p>Kimi spor salonuna yazılıp kartını hiç okutamadan yıl bitiriyor,</p><p>Kimi telefonda “geliyorum” deyip hâlâ pijamalarıyla oturuyor,</p><p>Kimi kitap alıp ayraç koyacak sayfaya bile ulaşamıyor,</p><p>Kimi kahvesini karıştırırken kaşığı içinde bırakıp devriliyor,</p><p>Kimi telefon şarjdayken bile onu elinden bırakamıyor,</p><p>Kimi evde tek başına otururken bile kulaklık takıyor,</p><p>Kimi alarmı erteliyor,erteliyor,erteliyor da erteliyor,</p><p>Kimi yeni bir defter alıp ilk sayfasına ne yazacağını bile bilemiyor,</p><p>Kimi alışveriş listesi yapıp markette aldıkça üstünü çiziyor,</p><p>Kimi evden çıkmadan önce anahtarını, çıktığında ise neden çıktığını unutuyor,</p><p>Kimi film izlerken patlamış mısırı film başlamadan bitiriyor,</p><p>Kimi selfie çekip atmaya karar veriyor ama sonra vazgeçip siliyor,</p><p>Kimi çektiği fotoğrafa onlarc filtre deniyor ama hala beğenmiyor,</p><p>Kimi telefonda konuşurken yürüyorda yürüyor,</p><p>Kimi yemek yaparken doyuyor,</p><p>Kimi “beş dakika” deyip iki saat sonra hala hazırlanıyor,</p><p>Kimi fotoğraflara bakarken yanlışlıkla eski sevgilinin gönderisini beğeniyor,</p><p>Kimi mutfağa gidip neden geldiğini hatırlamadan geri dönüyor,</p><p>Kimi kahve yaparken su ısıtıcısına su koymayı unutuyor,</p><p>Kimi spotify ı açıp saatlerce müzik dinliyor,</p><p>Kimi “bu hafta para harcamayacağım” deyip herzamankinden daha fazla harcıyor,</p><p>Kimi otobüste yanlış durakta inip “zaten yürümek istemiştim” diyor,</p><p>Kimi bulaşıkları makineye yerleştirip çalıştırmayı unutuyor,</p><p>Kimi ütü yapmaya başlıyor ama YouTube açınca kıyafetler öylece kalıyor,</p><p>Kimi Raikonnen,kimi değil 😊</p><p>TG/2025</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c15aa02f7604" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[“SINCE” STANDARDI]]></title>
            <link>https://medium.com/@tolgagnlsn/since-standardi-875460292782?source=rss-78a29cd2339a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/875460292782</guid>
            <category><![CDATA[mizah]]></category>
            <category><![CDATA[edebiyat]]></category>
            <category><![CDATA[life]]></category>
            <category><![CDATA[humor]]></category>
            <category><![CDATA[makale]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Tolga Gonlusen]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 22 Oct 2025 16:32:26 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-10-22T16:32:26.227Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>“Since”, İngilizce’de “-den beri” anlamına gelen bir kelime. Ülkemizde o kadar sık kullanılıyor ki anlatamam. Neredeyse her işletme – ister bir kafe, ister bir şekerci olsun – isminin altına mutlaka bu ibareyi konduruyor: “Since 1998”, “Since 2012”, hatta “Since 2023”… Muhtemelen bu ifade onlara bir karizma katıyor gibi geliyor. Sanki “Bakın biz yıllardır bu işi yapıyoruz, bize güvenebilirsiniz!” demek istiyorlar.</p><p>Ama bana sorarsanız bu durum, çoğu zaman komik bir hal alıyor. Tamam, bir işi uzun süredir yapıyor olmak belli bir deneyim göstergesi olabilir. Ama her zaman çok uzun süredir yapılan bir işin iyi yapıldığı anlamına gelmiyor ki. Üstelik bu bilgi tüketiciyi seçim yaparken ne kadar etkiliyor, tartışılır.</p><p>Düşünsenize, iki tane dönerci var. Birinin adı “Bursa İskender – Since 1967”, diğerinin ki ise “Naturel Döner Evi – Since 1970”. Şimdi ben kalkıp da “Hmm, bu adam 1967’den beri yapıyormuş, öbürü 1970’te başlamış. Üç yıl daha tecrübeli olanı seçeyim” der miyim? Hayır. Hatta itiraf edeyim, “Naturel Döner Evi” kulağa daha hoş geliyor. İsim daha çekici, ambiyans belki daha davetkar. “Since 1970” yazmasının bir önemi kalmıyor.</p><p>Bence bu “Since” işine bir standart getirilmeli. Her önüne gelen kullanamamalı. Mesela bir işletme, en az 50 yılını devirmeden “Since” yazamamalı. Bu ibareyi kullanmak bir tür onur nişanı gibi olmalı. Hatta kimileri bu sınırın 100 yıl olması gerektiğini savunuyor ama oraya daha zaman var. Henüz hazır değiliz.</p><p>Gerçekten İstanbul’da “Since 2024” yazan işletmeler var. Şaka gibi. Daha geçen yıl açılmış,daha doğru düzgün oturmadan, marka haline gelmeden, hemen “Since” peşine düşülmüş. İş daha kara geçmeden tabelaya “Since” yazılıyor. Sonra da şikayet ediyorlar,</p><p>“Yok efendim işler kötü, yok vergiler çok…” E sen önce işine odaklan birader. Sen işini hakkıyla yap, halk zaten zamanı geldiğinde o “Since”i senin alnına değil ama tabelana layıkıyla yazar.</p><p>TG (Since I Was Born😊)</p><p>P.S. Bu yazıyı yıllar önce yazmıştım,hatta yerel bir dergide yayınlandı,sadece günümüze uyarladım.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=875460292782" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[SENECA – STOACILIK]]></title>
            <link>https://medium.com/@tolgagnlsn/seneca-stoaci-felsefe-85d3977b5808?source=rss-78a29cd2339a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/85d3977b5808</guid>
            <category><![CDATA[life]]></category>
            <category><![CDATA[psikoloji]]></category>
            <category><![CDATA[writing]]></category>
            <category><![CDATA[felsefe]]></category>
            <category><![CDATA[psychology]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Tolga Gonlusen]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 17 Oct 2025 17:18:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-10-18T05:48:21.617Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>SENECA – STOACILIK</p><ol><li>Rahata düşkünlük zayıflatır</li></ol><p>“Yumuşak bir yaşam insanı ister istemez yumuşatır. Bir şeyi bir süre yapmaktan kaçındığında, sonunda onu yapamaz hale gelirsin.”</p><p>⸻</p><p>2. Korkular yenilebilir</p><p>“Biz, incinmekten çok daha sık korkarız; ve gerçekte çektiğimizden daha fazla acıyı hayalimizde çekeriz.”</p><p>⸻</p><p>3. Özgürlük bedelsiz değildir</p><p>“Özgürlük ucuza kazanılmaz. Eğer onu gerçekten değerli görüyorsan, diğer her şeyi önemsiz saymalısın.”</p><p>⸻</p><p>4. Zihin her şeyi renklendirir</p><p>“Kötü bir zihin, iyi şeyleri bile zarara dönüştürür; doğru ve sağlıklı bir zihin ise talihsizlikleri düzeltir, zorlukları dayanarak hafifletir, iyi şansa şükran ve ölçülülükle karşılık verir ve hangi sınav olursa olsun sarsılmaz.”</p><p>⸻</p><p>5. Hayat yolculuktur, kolay değildir</p><p>“Hayat dümdüz bir ova değil, engellerle dolu bir yoldur. Tökezleyeceksin, yorulacaksın, ‘artık ölmeye hazırım’ diye haykıracaksın – ama bu yalan olacak. Çünkü dayanmalısın; senden öncekiler de böyle dayanmıştır.”</p><p>⸻</p><p>6. Belirsizlikte iyimserlik</p><p>“Belirsizlik olduğunda, daha iyi olanın olacağını varsay. Eğer daha kötü olursa, o an onunla cesaretle yüzleşirsin; neden önceden acı çekesin ki?”</p><p>⸻</p><p>7. Yok oluş ve sakinlik</p><p>“Hiçbir şeyin kaybından dolayı üzülme; çünkü sen de yakında yok olacaksın.”</p><p>⸻</p><p>8. Yarın için yaşamak</p><p>“Göreceksin ki bütün insanlar yarın için hazırlık yapıyor. Hayat erteleniyor. Hep sonsuza dek yaşayacakmış gibi yaşıyorlar; hiç şu anda yaşıyormuş gibi değil.”</p><p>⸻</p><p>9. Ölüm korkusu</p><p>“Ne çocuklar ne de deliler ölümden korkar. Akıl, cahilliğin ya da deliliğin sağladığı huzuru bize veremiyorsa bu utanç vericidir.”</p><p>⸻</p><p>10. Mütevazı başlangıç</p><p>“Hiç kimse zengin doğmaz. Herkes hayata süt ve bir parça bezle başlar. Böyle bir başlangıçtan gelip krallıklar talep ediyoruz!”</p><p>SENECA – STOACI FELSEFE</p><p>Düzenleme: TG/2025</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=85d3977b5808" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ÇALIŞAN]]></title>
            <link>https://medium.com/@tolgagnlsn/%C3%A7ali%C5%9Fan-b9b586148548?source=rss-78a29cd2339a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b9b586148548</guid>
            <category><![CDATA[humor]]></category>
            <category><![CDATA[life]]></category>
            <category><![CDATA[psychology]]></category>
            <category><![CDATA[writing]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Tolga Gonlusen]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 13 Oct 2025 16:48:32 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-10-13T16:48:32.369Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Dünya üzerinde milyonlarcası bulunan en yaygın insan türlerdendir. Dünyaya geldikten sonraki en büyük amaçları çalışmaya başlamaktır. “Artık çalışman lazım” lafını duyana kadar direnebildikleri kadar direnirler, ama sonra çalışan habitatının bir parçası olmaları kaçınılmazdır.</p><p>Çalışan, sabahları uyanmakta zorlanan bir varlıktır. Özellikle dışarıda hava soğuksa o yorgan öyle bir ağır gelir ki tasvir etmekte zorlanılır.Kahve ya da çay içmeden günün ritmine giremez. Onlar için kahve sadece bir içecek değil, varoluşsal bir destek ünitesidir. Çalışan neredeyse hergün şu soruyu kendi kendisine sorar “Ben bugün gitmesem mi?”O,bu soruya cevap ararken çoktan yola çıkmıştır bile</p><p>Habitatları çeşitlidir. Kimi camdan kulelerde yaşar, kimi yer altında floresan ışıklarla aydınlatılmış odalarda. Kimi tek bir bilgisayarla bütün gün savaşır, kimi elleriyle üretir. Ama nerede olurlarsa olsunlar, ne yaparlarsa yapsınlar şükür müessesesi hep devrededir.”Çok şükür bir “işimiz”var.Bu şükür müessesesini kişi kendisine hatırlatmasa da yakınları mutlaka devreye girer.”Şükret oğlum,şükret kızım”</p><p>Çalışanın en büyük fobisi mesaiye kalmaktır.Saat altıya yaklaşmaya başladığı an, kalp atışları hızlanmaya başlar,hafif terlemeyle beraber,o zamana kadar 2–3 defa bakılan saate,2–3 dakikada bir bakılır.Bir yandan gözler kapıda ve kulaklar telefondadır. “Son 5 dakika,artık çalmaz,tamam işte,bir gün daha bitti,az sonra çıkıyorum”</p><p>Fakat ertesi gün aynı döngü yeniden başlar. Bu garip döngüye alışan çalışan, zamanla mesaiyi hayatının doğal bir parçası olarak görür.</p><p>İletişim biçimleri genellikle kısa ve pratiktir. “Mail attım, döner misin?”, “Toplantıyı öne alabilir miyiz?”, “Raporu gördün mü?” gibi cümleler, onların dillerinin temelini oluşturur. Bu kısa cümleler zamanla ayrı bir dil haline gelir ve çalışan, kendi habitatı dışındaki kişilerle konuşurken bu dili farkında olmadan kullanmaya devam eder.Hele bir plaza dili vardır ki bambaşka bir yazının konusu olabilir.</p><p>Çalışanların sosyal hayatı da iş yaşamına göre şekillenir. Tatil günleri onlar için kutsaldır. Birkaç günlük kaçış, ruhlarını tazeler, onlara yeniden yaşadıklarını hatırlatır. Ama tatil dönüşü “işe uyum sağlama sendromu” kaçınılmazdır. Bu sendrom, çalışan türünün belki de en evrensel özelliklerinden biridir.</p><p>En çok hayalini kurdukları şey ise emekliliktir. Emeklilik, çalışan için adeta bir ütopya gibidir. “Bir gün gelecek ve artık çalışmayacağım” Bunun düşüncesi bile onları ayakta tutar. Ancak o gün geldiğinde çoğu, çalışmadan geçen hayatın ne kadar sessiz olduğunu fark eder ve yeniden bir meşgale arar. Çünkü çalışan, aslında çalışmadığında da çalışmak isteyen bir türdür.</p><p>Sonuçta çalışan, modern dünyanın vazgeçilmez canlısıdır. Onlar olmadan fabrikalar, ofisler, hastaneler, okullar boş kalır. Onlar sadece üreten değil, aynı zamanda hayata anlam katanlardır. Yorulurlar, şikayet ederler, tatil hayali kurarlar,ama ertesi sabah yine kalkar ve işe giderler. Çünkü çalışan olmak, bu dünyanın en güçlü ve en zayıf yanını aynı anda taşımaktır.</p><p>Buradan tüm patronlara sesleniyoruz.Çalışanlara sahip çıkın,maaşlara zam yapın,biliyoruz asla yetmez ,bu nedenle yine yapın yine yapın 😊</p><p>Kalın sağlıcakla,</p><p>TG/2025</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b9b586148548" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[HAYVAN]]></title>
            <link>https://medium.com/@tolgagnlsn/hayvan-ad708f972e5d?source=rss-78a29cd2339a------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ad708f972e5d</guid>
            <category><![CDATA[life]]></category>
            <category><![CDATA[psychology]]></category>
            <category><![CDATA[writing]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Tolga Gonlusen]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 10 Oct 2025 16:25:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-10-10T16:25:50.883Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>“Hayvan sevenden zarar gelmez.”</p><p>Hayattaki en çok inandığım önermelerden biridir bu. Bugüne kadar tanıdığım, gerçekten hayvan sevgisi taşıyan tüm insanların bu sözü doğruladığına defalarca şahit oldum. Bahsettiğim şey, sokakta bir kedi görünce “Aman ne tatlıymış” deyip yoluna devam eden yüzeysel bir sempati değil. Sokakta yürürken gördüğü bir kediyle, köpekle göz göze geldiğinde içinden gelen dürtüyle konuşan, içtenlikle başını okşayan, onun halini merak eden insanlardan söz ediyorum. İşte bu insanlardan gerçekten zarar gelmiyor.</p><p>Çünkü hayvan sevgisi,katıksız, karşılıksız ve hesapsız bir sevgidir. Düşünsenize, herhangi bir çıkar gözetmeden kaç insana sevgi beslediniz? Belki anneniz, babanız, eşiniz… Onlar dışında liste pek de uzun değildir sanırım. Oysa bir sokak köpeğinin kuyruğunu sallayarak size yaklaşması, bir kedinin patisiyle dizinize dokunması vs.Bu kadar basit, ama bu kadar derin bir sevgi türüyle tanışmak insanı değiştiriyor.</p><p>Bir de şu var ;</p><p>“Sokaktaki hayvanlar sizden kaçmıyorsa, bilin ki orada iyi insanlar yaşıyordur.”</p><p>Alın size bir doğru önerme daha. Bir dönem gerçekten kiralık ev ararken bunu bile kriter olarak alıyordum. Sokağa çıkıp kedilere sesleniyordum, köpeklerin gözlerinin içine bakıyordum. Samimi söylüyorum,bir hayvan size güvenle bakabiliyorsa, orada insanlık da vardır. Ve ben gerçekten inanıyorum ki, hayvanlar Tanrı’nın sessiz kullarıdır.</p><p>Şimdi diyeceksiniz ki, “Bu kadar yazıyorsun, çiziyorsun ama sofraya oturunca da löp löp götürüyorsun.” Evet, belki de haklısınız. Ama dedim ya,çok seviyorum :) Şaka bir yana,bu da bir çelişki değil bence, insanın doğasıyla, doğanın dengesiyle ilgili bir konu.Doğaya karşı gelmemek gerektiğine inanıyorum. Dengeyi bozmamak, zinciri kırmamak gerek. Doğa, her dengesizliğin karşılığını mutlaka bir gün verir. Eğer doğada insanlar için beslenme zincirinin bir parçası olarak hayvanlar da varsa, buna da saygı duyulmalıdır.</p><p>Hayvana sevgi duymak, sadece bir duygu meselesi değil,aynı zamanda bir vicdan, bir terbiye, bir ahlak meselesidir. Kalbinizin içinden bir canlıya karşı şefkat geçebiliyorsa, bu sizin insanlığınızın en güzel yansımasıdır. Ve ben hep inanıyorum,kalbinde hayvanlara yer açan biri, insana da kötülük edemez. Çünkü gerçek sevgiyle temas eden biri, geri dönüp zarar veremez.</p><p>Son olarak,eğer çocuğunuzun sağlıklı,sevgi dolu bir birey olarak yetişmesini istiyorsanız,mutlaka onu bir hayvanla beraber büyütün.Sonuçlarını görünce inanamayacaksınız.</p><p>TG/2025</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ad708f972e5d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>