<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Tugce Arslan Ucer on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Tugce Arslan Ucer on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@tugcearslan?source=rss-a0e03be66e94------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*2wKKABXEMYM_3Y-dCQAguw.png</url>
            <title>Stories by Tugce Arslan Ucer on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@tugcearslan?source=rss-a0e03be66e94------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 20:39:36 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@tugcearslan/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[İşinizi bırakmak sizi başarısız biri mi yapar?]]></title>
            <link>https://medium.com/@tugcearslan/i%CC%87%C5%9Finizi-b%C4%B1rakmak-sizi-ba%C5%9Far%C4%B1s%C4%B1z-biri-mi-yapar-b41eed064d9f?source=rss-a0e03be66e94------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b41eed064d9f</guid>
            <category><![CDATA[esnaf]]></category>
            <category><![CDATA[kariyer]]></category>
            <category><![CDATA[hikaye]]></category>
            <category><![CDATA[podcast]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Tugce Arslan Ucer]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 13 Feb 2020 12:53:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-02-13T12:54:33.250Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Merhaba ben Tuğçe! 3 sene önce büyük bir özveri ile kurup büyüttüğüm işimi bıraktım (Bilmeyenler için <a href="https://www.instagram.com/pattis.co/">Pattis</a>). Üzerinde konuşacak enerjiyi bulmam bile 6 ay sürdü. Bir süre inanılmaz rahatlamış hissetim, sonrasında ne yapacağımı bilemedim. Görüştüğüm bir ‘business consultant’ bana bu hikayeyi bir ‘failure story’ olarak pazarlamamı önerdi. Kendimi iyi bir pazarlamacı olarak görsem de bu kadarı fazla geldi; eve dönüp ağladım. Yaptığım şeyin başarısızlık olmadığından oldukça emindim ama gerçekten işimi bırakmak beni başarısız biri mi yapmıştı?</p><p>Başlangıçlar, bitişler ve değişimlerle aram hep iyi olmuştur. Yaklaşık 4 yıl önce Pattis fikri ortaya çıktığında çok fazla insanın hayali denebilecek bir işte çalışıyordum. Hatta bu hayalini kurduğum, üniversitede planladığım kariyer hedefine de tam olarak oturan bir işti. Tatmin olmadım, kendi kurallarım olsun istedim, ellerim kirlensin dedim… Bu kısmı uzattıkça uzatabilirim ama çok da uzun sürmedi. 1 ay sonra cafenin tezgahının ardındaydım.</p><p>Çocukluğumuzdan bu yana bize kazananların asla vazgeçmeyenler olduğu söylendi durdu. Benim de alışkanlıklarım ve zihnim bununla yoğruldu. Herkesten farklı olarak belki diğer insanların ne düşündüklerine çoğunluktan daha az önem veriyordum. Bu da kararlarımda beni kısmen özgürleştirdi.</p><p>Hayır, hiç kolay olmadı. Evet, 6 ayda nasıl kaçmadım şimdi bile hayret ediyorum. Hayır, müşterilerle ilgilenmek zor değildi. Evet, çok genç bir ekibi yönetmek oldukça uğraştırdı. Hayır, para kazanmadığım için bırakmadım. Evet, epey tanınmıştık ve iyi iş yapıyorduk. Evet, yorulmuştum ama sebep sadece bu değildi. Hayır, artık bırakma zamanı geldiği için bıraktım.</p><p>‘Ne zaman’ bırakıp devam edeceğimizi bilmenin değerini azımsıyoruz. Devam etmeye harcadığımız enerjiyi nasıl bitireceğimize ve bundan sonra ne yapacağımıza aktarabilsek ortaya çok daha verimli sonuçlar çıkacağından oldukça eminim aslında. Önceki işlerimde değil ama Pattis’i bırakırken kendime 3 soru sordum:</p><ul><li>Bu işe devam etmek istiyor muyum?</li><li>Bu iş benim hayatımdaki yerini tamamladı mı?</li><li>Bu işi daha ne kadar süre, bu şekilde yapabilirim?</li></ul><p>Sonrasını planlamamda değil belki ama bırakma kararını almamda üç soruya da hayır yanıtını vermem hem etkili hem de çok rahatlatıcı oldu. Kendimi başarısız hissettim ama bıraktığım için değil. Aksine bu işte yaptığım en iyi şeyin 3 senelik hedeflerimin birçoğunu gerçekleştirmiş olarak bırakmak olduğunu düşünüyorum. Daha iyi olabilir miydi? Evet. Bırakırken ders çıkarmayı unutmayın deme sıkıcılığını göze almak zorundayım bu noktada. :) İşinizin gereklerinde ve sizi başarıya götüren, iyi hissettiren şeyler üzerine emek vermekte, üretmede ısrarcı olmakla; size artık hizmet etmeyen ve sizi içten içe tüketen şeylerde ısrarcı olmak arasında fark var. T zamanda doğru olan karar T artı 2&#39;de size iyi gelmeyebilir. Bırakmak her zaman kolay değil ama farkında olmak ve bu yönde adım atmak güzel bir başlangıç. Pattis benim için mükemmel bir yolculuktu ama bittiği için mutluyum. Eminim ki şimdi o da yeni sahibi ile daha mutlu. :)</p><p>Bu arada kariyerin sadece lineer bir yol, bir işi bitirmenin de dünyanın sonu olmadığını; 9–6 işlerini bırakıp kendilerine alternatif hayatlar yaratan insanların hikayelerini konuştuğumuz Podcast Serisi Out Of Office de bugün yayın hayatına başladı (Böyle söyleyince çok havalı oldu). Sesime tahammül edemediğim için az konuşmaya çalıştığım 3 yetenekli insanın hikayelerine aşağıdaki linklerden ulaşabilirsiniz.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*qa7g3GbDdsSWt5cgsvP37A.png" /></figure><p><a href="https://open.spotify.com/show/7wcD8vuzIFohegUCHStWEw?si=89Y0PxerSkS1tW0yQphDJA">Spotify</a></p><p><a href="https://anchor.fm/out-of-office">Anchor</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b41eed064d9f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Adamlık, Kadınlık ve Diğer Şeyler]]></title>
            <link>https://medium.com/@tugcearslan/adaml%C4%B1k-kad%C4%B1nl%C4%B1k-ve-di%C4%9Fer-%C5%9Feyler-aa0789d947c2?source=rss-a0e03be66e94------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/aa0789d947c2</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Tugce Arslan Ucer]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 11 Nov 2018 18:02:08 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-11-11T18:02:08.714Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Bazı konulara nereden başlayacağını bilemiyor insan. Aslında başlasa mı ondan bile emin olamıyor. Çok klişe belki ama oturdum ve kendime şöyle dedim: ‘Ben anlatmazsam kim anlatacak?’ Hem kendime hem de bu yazıyı bir vesile okuyan tüm kadınlara yalnız olmadıklarını hatırlatmak niyetiyle.</p><p>Dün gece, gece yarısından biraz sonra telefon sesiyle uyandım. Eşim Ankara’da iş seyahatinde olduğu için evde yalnızdım, arayan üniversite döneminde bir ay kadar süre ile flört ettiğim -5 yıl önce-, daha sonra arkadaş olarak yoluma devam ettiğim, ara sıra görüştüğüm, ortak arkadaşlarımın da olduğu biriydi. Telefonu açtım ve ‘Bu gece kimleydim bil bakalım’ sesi ile karşılaştım. Biliyordum, malum arkadaş bu gece eşim ile aynı ortamdaydı. Eşim söylemişti. Bu cümleden sonra hayatımın sanıyorum ki en zor 1 saatini geçirdim. Malum arkadaş, aynı zamanda şu anki işimi kurarken benimle olan daha sonra çeşitli gerekçelerle yolumu ayırdığım bir diğer eski arkadaşımın da arkadaşıydı. Birçoğunuzun bildiği üzere yollarımızı iyi ayırmadığımız bu arkadaş aramızda geçenleri yalan yanlış veya doğru -bu kısım bu yazının konusu değil, halihazırda başka bir davanın konusu- bu kişiye aktararak kendine bir tetikçi seçmişti. Açıkçası konunun nasıl aktarıldığı, nasıl anlaşıldığı, kimin bir diğerinin duygularını kullandığı ya da arada ne yaşandığı ile ilgilenmiyorum. 1 saat boyunca işimin elimden nasıl alınacağı, karşımdakinin nasıl güçlü bir adam olduğu, hayatımın ve ilişkimin nasıl mahvedileceği, ‘O parayı vermezsen o dükkanı başına yıkarım’lara varan bir psikolojik şiddete maruz kaldım. Adamlığı sorgulamamaktan, ‘Ben aslında seni hala seviyorum ve sana zarar vermek istemiyorum’a varan (Tabii ki, çünkü nedense hep sevgiden yaşanır bunlar), önce diplere çekilen sonra da ‘Sen benim için çok kıymetlisin, sana asla bunu yapamam’ çizgisinde ve şok halinde bu konuşmaları dinledim.</p><p>Bunu yazıyorum çünkü ben bu olay karışısında -en azından 1 saatliğine- çaresiz kaldım ve kendimi bu teröre maruz bıraktım. Ne yapacağımı bilemedim, korktum, şoktan aramaları sildim (Sanki onları silince bu olay yaşanmayacakmış gibi) ve bu adama kendimi, olayların öyle olmadığını açıklamaya çalıştım. Ancak her şey bittiğinde kendime ‘Ne yapıyorsun kendine gel’ diyebildim. 3 saat kabuslu bir uykudan sonra her şeyi önce eşime sonra da diğer kadınlara anlatmaya karar verdim (O sırada telefonuma uyduruk meditasyon uygulamamdan ‘Korkularının yerine sevgiyi koy’ uyarısı geldi, tamam, dedim). Biliyorum ki işi, eğitimi, pozisyonu ne olursa olsun birçok kadın buna benzer olaylara maruz kalıyor. Diş gösterdiğimiz, kendi özgürlük alanlarımızı yarattığımız, bir karakter olarak, bir kadın olarak var olduğumuz anda bu şiddeti hak ediyoruz adeta. Fiziksel olunca daha büyük bir şeymiş gibi algılanıyor ama sıkça nesnesi olduğumuz, erkek egemen toplumun her gün karşımıza farklı şekillerde çıkardığı bu şiddetin karşısında hayır susmayacağım.</p><p>Susarsam kendime, tüm kadın arkadaşlarıma, yanımda çalışan genç kadınlara, belki de gelecekteki kızıma haksızlık etmiş olacağım. Susarsam tüm kadınlara haksızlık etmiş olacağım.</p><p>Şimdi bir kez daha söylüyorum: Beni, ailemi, işimi yaşanmışlıklarla, iki arkadaşın arkadaşlıkları dolayısıyla bildiği olaylarla tehdit eden bu insana ve bu insanın aciz, güşsüz, başkalarından medet uman azmettiricisine karşı susmuyorum. Yaşanan olayla ilgili tüm yasal haklarımı saklı tutarak tüm genç kadınlara umut olması dileği ile paylaşıyorum.</p><p>Tuğçe Arslan Üçer</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=aa0789d947c2" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ZAMDAN ÖNCE ALINACAK KİTAPLAR LİSTESİ]]></title>
            <link>https://medium.com/@tugcearslan/zamdan-%C3%B6nce-alinacak-ki%CC%87taplar-li%CC%87stesi%CC%87-6c187b47c1d9?source=rss-a0e03be66e94------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/6c187b47c1d9</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Tugce Arslan Ucer]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 09 Sep 2018 19:20:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-09-11T20:58:48.368Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/266/1*4KVyu3JcFtKqpGoFxQT8Vg.jpeg" /><figcaption>Yeni kapaktan edinmek gerek</figcaption></figure><p>Lafı uzatmadan konuya giriyorum. Malum ekonomik kriz temelli ciddi bir kağıt sıkıntısı var. Önümüzdeki aylarda kitap fiyatlarında ciddi bir artış yaşanacak, öncesinde stok yapmak isteyen olabilir. Benim, Tunca’nın ve arkadaşım Gülçin’in listesini derledim, isteyenler için buraya da ekliyorum.</p><ol><li>Utanç- John Maxwell Coetzee</li><li>Türkiye’de Görülecek 123 Yer - Francis Russell</li><li>Mahcubiyet ve Haysiyet - Dag Solstad</li><li>21. Yüzyıl için 21 Ders — Yuval Noah Harari</li><li>Mutfaktaki Kimyacı- Bülent Şık</li><li>Dünyadan Aşağı — Gaye Boralıoğlu</li><li>Yedi Yıl — Peter Stamm</li><li>Theo’ya Mektuplar — Vincent Van Gogh</li><li>Baba Öyküler — Jehan Barbur</li><li>Ölümüne Sadakat — Nick Hornby</li><li>Öykünün Şimdiki Zamanı — Semih Gümüş</li><li>Kaos’un Kutsal Kitabı — Albert Caraco</li><li>Bildiğimiz Dünyanın Sonu — Erlend Loe</li><li>Dünyanın Öbür Ucunda Ne Var? — Kerimcan Akduman, Zeynep Sevde</li><li>Şikago Mezbahaları — Upton Sinclair</li><li>Yedinci Gün — Yu Hua</li><li>Tutku — Jeanette Winterson</li><li>Middlesex — Jeffrey Eugenides</li><li>Pnin — Vladimir Nabokov</li><li>Yarışçı — Tim Krabbe</li><li>Momo — Michael Ende</li><li>Arzunun Botaniği – Michael Pollan</li></ol><p>Hala okumayan varsa Bizim Büyük Çaresizliğimiz- Barış Bıçakçı. Eklemezsem olmaz, her zaman her yerde!!! Ha bir de Kürk Mantolu Madonna. Şaka :)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=6c187b47c1d9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Food Stories]]></title>
            <link>https://medium.com/series/food-stories-9ef48d017630?source=rss-a0e03be66e94------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9ef48d017630</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Tugce Arslan Ucer]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 05 Sep 2018 15:17:26 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-09-05T15:17:26.343Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Instagramda yaptığım mini oylama sonucunda görünen o ki büyük çoğunluk tarifleri merak ediyor. Aslında tek ‘Hayır’ cevabı veren kardeşimdi. Sanırım beraber yaşadığımız 7 yıl boyunca pilav, döner ve çiğ köfte ile beslendiği için bana ‘Artık çok geç.’ mesajı vermek istiyor. :)</p><p>Madem ki hikaye anlatıyoruz, ben de tarifleri dümdüz vermek yerine çoğunu o anki moduma göre hazırladığım yemeklerin hikayesini de yazayım istedim. Çünkü biliyorum ki bazen ‘Ne yesem?’ sorusu işkenceye dönüşüyor. En azından benzer durumlarda, benzer hikayeleri paylaşırız belki.</p><p>Tuğçe</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*qtNDP3AugNM3TzBf1yhsSw.jpeg" /><figcaption><strong>Fırında Sebze</strong></figcaption></figure><p>Çok mu basit oldu? Ama sorun neden diye. Birkaç haftadır bizim evin yakınındaki Feneryolu pazarından alışveriş yapıyorum. Sebepleri muhtelif. Markette aradığım hiçbir yeşilliği ve sebzeyi bulamıyorum, bulabildiğim yerler de çok pahalı. Ben de çareyi pazara gitmekte buldum. Taze sebzeleri ve baharatları bulmuşken de evde yalnız olduğum bir akşam dümdüz bir yemek yapmak istedim. Türkiye’de ne yazık ki malzemenin iyisine ulaşmak çok mümkün değil. O yüzden de yemeklerimiz lezzetsiz. Ben de iyi malzeme bulunca kaçırmıyorum, tüm tatları ayrı ayrı hissedebildiğim ‘kolay’ şeyler yapıyorum. Sos yok, süs yok, her şey net.</p><h4>Malzemeler:</h4><p><em>2 adet patates,</em></p><p><em>2 adet pancar</em></p><p><em>150 gr taze fasulye — 1 avuca denk gelir</em></p><p><em>3 dal kişniş,</em></p><p><em>1 çay kaşığı muskat</em></p><p><em>Tuz, karabiber</em></p><p><em>Soğuk sıkım zeytin yağı ya da hindistan cevizi yağı </em>(Hindistan cevizi yağı ile ilgili birtakım tartışmalar var, okuduğum kadarıyla benim anladığım ‘Zaten çok pahalı, fazla kasmasanız da olur’. Sebzelere çok yakışıyor ama yoksa da iyi bir zeytin yağı her zaman iş görür.)</p><p>Pancar ve patatesi dilediğiniz gibi dilimleyin (En zor pancar pişeceğinden dilimlerinin diğer sebzelerden biraz daha küçük olmasına dikkat edin). Tüm sebzeleri (Hindistan cevizi yağı kullanıyorsanız bu aşamada soğuk sıkım zeytin yağı ise piştikten sonra yağı ekleyin) diğer baharatlarla karıştırıp fırın torbasına ya da yağlı kağıt üstüne koyun. Fırın torbası, yağlı kağıt… konusunda şüpheleri olanlar olabilir, benim de var :) Öyleyse bir fırın kabında üstünü kapatarak da pişirebilirsiniz. 140 derecede 40 dakika sebzeleri pişirin. Fırının ısısını daha düşük tutup pişirme süresini uzatabilirsiniz. Ne kadar düşük, o kadar iyi!</p><p>Ben bu düz yemeği düz bir beyaz şarapla eşleştirmiştim: Suvla- Kınalı Yapıncak</p><p>Yaparken dinlediğim müzik listesi de Jean Marc Vallee ustanın son başyapıtı Sharp Objects’in Spotify playlisti!</p><p><em>5 Eylül 2018, İstanbul</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9ef48d017630" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bu Çocuklar Nasıl Çalışacak?]]></title>
            <link>https://medium.com/@tugcearslan/bu-%C3%A7ocuklar-nas%C4%B1l-%C3%A7al%C4%B1%C5%9Facak-5779c6a63ecf?source=rss-a0e03be66e94------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5779c6a63ecf</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Tugce Arslan Ucer]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 04 Jul 2018 05:01:02 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-07-04T05:01:02.842Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>Bu Çocuklar Nasıl Çalışacak?</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/750/1*3vr2HTjzLvCGb1GgNASftQ.jpeg" /></figure><p>Bir süredir elim kişisel tecrübelerimi ya da sayıklamalarımı yazmak üzere kalem kağıda gitmiyordu. Biliyorum ki özellikle bültende kendi ürettiğim içerikleri daha çok görmek istiyorsunuz. Biraz da bu motivasyonla uzundur beni hem fiziksel hem de psikolojik olarak çokça meşgul eden bir konuya değinmek istiyorum: ekip.</p><p>Dükkanda işin doğası gereği neredeyse en başından beri çok genç bir ekiple çalışıyorum. Genç demişken 19–24 yaş aralığından bahsediyorum. Ben genelde özellikle en küçüklerinden bahsederken çocuk diyorum ama şimdi hepsi bülteni takip ediyor. ‘Bize neden çocuk dedin?’ diye iş yavaşlatma eylemine başlayabilirler. :)</p><p>Bu tatlı çocuklarla çalışmak inanılmaz keyifli olduğu kadar yorucu da. Motivasyonlarını sürekli diri tutabilmek için hayatlarının bütün detaylarıyla ilgilenmem, terk edildiklerinde teselli etmem, sınavları başlamadan tüm programları onlara göre ayarlamam, aşık olduklarında onlarla heyecanlanmam gerekiyor. Yanlış anlaşılmasın, tüm konulara insani olarak dahil olmadığımdan değil, bunu işin bir parçası olarak da yapmam gerektiği için. Abla- arkadaş arasında gidip gelen çizgide ‘patronluk’ dengesini kurmada kimi zaman zorlanıyorum. Örneğin geçen akşam içlerinden biri gece 11.00&#39;de ‘Tuğçe aşık oldum’ diye mesaj attı -ki bundan memnunum. Bir diğeri beni dünyanın en iyi patronu ilan ettikten 2 gün sonra dükkanla ilgili attığı bir tweete daha dikkatli olmasını söyledim diye trip attı.</p><p>Peki o zaman şunu sorayım: Ekip yönetmek tam da böyle bir şey mi? Bizde yıllarca iş tanımlarında en baş sıralarda aranan self-motivation yeni jenerasyonda çok da bulunmayan bir nimet mi? Yoksa kafede garsonluk yapmayı, mutfakta çalışmayı sadece para kazanma aracı olarak gördüklerinden yeteri kadar motive olamıyorlar mı? Ben genelde bu seçenek üzerinde durduğumdan tüm aksiyonlarımı uzun zaman bu konuda aldım. Ama hala kurumsal hayatta olan arkadaşlarımla konuştuğumuzda anlıyorum ki asıl sorun tam olarak bu değil. Ne iş yaptıklarından bağımsız çalışmakta zorlanıyorlar. ‘Sen zorlanmıyor musun?’ diyebilirsiniz. En nazik ifadeyle en azından onların yaşında biraz daha hevesliydim diyebilirim. :)</p><p>Acayip yaşlı görünmeyi göze alarak bu yazıyı neden yazdın derseniz, kendi içimde yeni bir döneme adım atma kararı aldım. Kendimi eksik hissettiğim konuları paylaşarak azaltmak niyetindeyim. O yüzden tecrübelerinizi paylaşırsanız sevinirim. Genç arkadaşlar da kendi taraflarından yorumlayabilirler konuyu. Bakalım neleri gözden kaçırıyorum…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5779c6a63ecf" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Esnaflık Nedir?]]></title>
            <link>https://medium.com/@tugcearslan/esnafl%C4%B1k-nedir-60496bb7e32a?source=rss-a0e03be66e94------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/60496bb7e32a</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Tugce Arslan Ucer]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 16 Apr 2018 11:55:51 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-04-17T10:44:27.641Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/604/1*hDG4UNQp1NsUR7KJfyFe_g.jpeg" /></figure><p><strong>Türk Dil Kurumu:</strong></p><p>1.Küçük sermaye ve zanaat sahibi<br>“<em>Kendileri balıkçı olmayıp da balık satan esnafı da severim.</em>” — <strong>S. F. Abasıyanık</strong><br>2. Başlıca düşüncesi, mesleğinin bütün inceliklerinden yararlanıp bunları karşısındakinin zararına kullanarak ve meslekte kötü örnek oluşturarak çok para kazanmak olan kimse <br>3. Kötü yola sapmış olan kadın<br>“<em>Esnaftan bir kadın.</em>”</p><p><strong>Wikipedia:</strong></p><p>Esnaf, kelime anlamı olarak <a href="http://www.wiki-zero.com/index.php?q=aHR0cHM6Ly90ci53aWtpcGVkaWEub3JnL3dpa2kvVG9wbHVtc2FsX3MlQzQlQjFuJUM0JUIxZg">sınıflar</a> anlamına gelir. Bağımsız çalışan, yaptığı iş sermayeden ziyade kol ve <a href="http://www.wiki-zero.com/index.php?q=aHR0cHM6Ly90ci53aWtpcGVkaWEub3JnL3cvaW5kZXgucGhwP3RpdGxlPUJlZGVuX2clQzMlQkNjJUMzJUJDJmFjdGlvbj1lZGl0JnJlZGxpbms9MQ">beden gücüne</a> dayanan <a href="http://www.wiki-zero.com/index.php?q=aHR0cHM6Ly90ci53aWtpcGVkaWEub3JnL3dpa2kvR2lyaSVDNSU5Rmlt">girişimcileri</a> tanımlamak için kullanılır. <a href="http://www.wiki-zero.com/index.php?q=aHR0cHM6Ly90ci53aWtpcGVkaWEub3JnL3dpa2kvWmFuYWF0ayVDMyVBMnI">Zanaatkâr</a> ve küçük <a href="http://www.wiki-zero.com/index.php?q=aHR0cHM6Ly90ci53aWtpcGVkaWEub3JnL3dpa2kvVGljYXJldA">ticarethane</a> sahipleri esnaf olarak anılır. Esnaf ile taciri ayırmada temel olarak <a href="http://www.wiki-zero.com/index.php?q=aHR0cHM6Ly90ci53aWtpcGVkaWEub3JnL3dpa2kvRW1law">emek</a>-<a href="http://www.wiki-zero.com/index.php?q=aHR0cHM6Ly90ci53aWtpcGVkaWEub3JnL3dpa2kvU2VybWF5ZQ">sermaye</a> yoğunluğu dikkate alınır.</p><p><strong>Nedir.com:</strong></p><p>El sanatları veya küçük ticaretle geçinen kimselere verilen genel ad. Eskiden esnaf deyince, çok az bir sermaye ile daha çok bedeni faaliyete dayanan işleri yapan kimseler hatıra gelirdi. 1964 Ağustos ayı içinde yürürlüğe giren 507 sayılı Esnaf ve Küçük Sanatlar Kanunu esnafı, “İster gezici olsun, ister bir dükkanda veya bir sokağın belli bir yerinde sabit bulunsunlar, ticareti sermayesi ile birlikte vücut çalışmalarına dayanarak ve geliri o yer gelenek ve teamülüne nazaran tacir niteliği kazanmasını icab ettirmeyecek miktarda sınırlı olan” kimseler olarak tarif etmiştir.</p><p><strong>Vergidosyası.com:</strong></p><p><a href="https://vergidosyasi.files.wordpress.com/2017/01/5362-sayili-esnaf-ve-sanatkarlar-meslek-kuruluc59flari-kanunu-30-01-2017.pdf">5362 sayılı Esnaf ve Sanatkarlar Meslek Kuruluşları Kanununa</a> göre <strong>esnaf ve sanatkar</strong>; ister gezici ister sabit bir mekânda bulunsun, <a href="https://vergidosyasi.files.wordpress.com/2017/01/esnaf-ve-tc3bcccar-ve-sanayi-belirleme-koordinasy-korulu-kararc4b1.pdf">Esnaf ve Sanatkâr ile Tacir ve Sanayiciyi Belirleme Koordinasyon Kurulunca</a> belirlenen esnaf ve sanatkâr meslek kollarına dahil olup, ekonomik faaliyetini sermayesi ile birlikte bedenî çalışmasına dayandıran ve kazancı tacir veya sanayici niteliğini kazandırmayacak miktarda olan, basit usulde vergilendirilenler ve işletme hesabı esasına göre deftere tabi olanlar ile vergiden muaf bulunan meslek ve sanat sahibi kimseleri ifade etmektedir.</p><p>Dolayısıyla bir kimsenin esnaf ve sanatkar olarak nitelendirilebilmesi için ilgili komisyonca belirlenen <a href="https://vergidosyasi.files.wordpress.com/2017/01/esnaf-ve-sanatkarlar-meslek-kollarc4b1-2016-dan-itibaren-gec3a7erli-liste.pdf">esnaf ve sanatkar meslek kollarına</a> dahil olması, ancak tüccar veya sanayici sayılacak büyüklüğe erişmemiş olması, başka bir deyişle basit usulde vergilendirilme şartlarında veya işletme hesabı defteri tutma hadlerinde kalması gerekmektedir.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=60496bb7e32a" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Kafe Açarken Yapılan Temel Hatalar]]></title>
            <link>https://medium.com/@tugcearslan/kafe-a%C3%A7arken-yap%C4%B1lan-temel-hatalar-a3be19d4237d?source=rss-a0e03be66e94------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a3be19d4237d</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Tugce Arslan Ucer]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 03 Apr 2018 09:00:34 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-04-03T17:43:31.730Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/0*xEYBdmfSlI9lPlwj." /><figcaption>“Bartenders of different genders serving cocktail drinks in a bar” by <a href="https://unsplash.com/@crew?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Crew</a> on <a href="https://unsplash.com/?utm_source=medium&amp;utm_medium=referral">Unsplash</a></figcaption></figure><p>Bu süreç özellikle de tecrübesiz olanlarımız için çok heyecanlı. O yüzden gözden kaçırdığımız noktalar tabii ki oluyor. Bedelini ağır ödememek için en temel hataları listelemeye çalıştım.</p><ol><li>Yanlış Ortak Seçimi: Bu sorunun çözümü ile ilgili öneri vermek oldukça zor çünkü her ortaklığın dinamiği farklı. ‘Arkadaşla ortaklık olmaz’ seviyesinde yaklaşmayı doğru bulmuyorum ama beraber işe başladığınız kişi ile aynı ciddiyette olup olmadığınıza dikkat etmekte yarar var. Sorumluluklarınızı iyi değerlendirin ve herkesin belirli alanlara çözüm ürettiğinden emin olun.</li><li>Yatırım Miktarını Yanlış Hesaplamak: İş planınızın en önemli kalemlerinden biri bu olacak. %10-%20 oranında görünmeyen giderleri düşünmek yararınıza olacaktır. Bu konuda bir profesyonelden yardım almak da doğru bir yaklaşım olabilir.</li><li>Yanlış Yer Seçimi: Doğru yer seçimi ile ilgili detaylı bir yazı yazacağım ancak lokasyonun önemli bir etken olduğunu şimdiden göz önünde bulunduralım. Doğru lokasyon en kalabalık cadde anlamına gelmiyor. Önemli olan müşteri ile buluşabileceğiniz doğru yer.</li><li>Hemen Para Kazanılacağına İnanmak: Aranızda buna hala inanan var mı bilmiyorum ama ben gene de uyarayım :) Yapacağınız en büyük hata elinizdeki tüm bütçeyi açılış giderlerine harcamak olur. Muhakkak bir ek bütçe ayırın ve kendinizi ilk 6 ay için güvenceye alın.</li><li>Bir Hedefinizin Olmaması: Bu başlık biraz kaygan zeminde gelebilir ama başarılı olmak için hem kendinizi hem de çalışanlarınızı inandırmalısınız. ‘Self-motivated’ denen kavram git gide azalıyor ve çalışanlarınızı motive etmek için bir hedefe ihtiyacınız olacak!</li><li>Patronun Personel Gibi Çalışması: İki taraflı okumak da mümkün. İlk başlarda patronun personel gibi çalışması bütçesel anlamda bir artı olsa da uzun vadede sorunlara sebep olabilir. Hatta direkt olarak şu soruyu soralım: O zaman diğer işleri kim yapacak?</li></ol><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a3be19d4237d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[CHE!]]></title>
            <link>https://medium.com/@tugcearslan/che-e48763941b45?source=rss-a0e03be66e94------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e48763941b45</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Tugce Arslan Ucer]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 05 Mar 2018 14:30:57 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-03-05T14:30:57.652Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>CHE!</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*xBeRcPWj8Idhk6ulCe7gCQ.png" /></figure><p>‘Küba’nın bir kokusu olsa bu eski kitap kokusu olurdu.’ Bunu bir yerde okuduğumu çok net hatırlıyorum. Nostaljik çağrışımlar yapmak istediğiniz bir şeyi eski kitap kokusuna benzetmek kolay ama dünya üzerinde bir yer, eski kitap kokusuna benzeyecekse burası mutlaka Küba olmalı. Evet evet kesin böyle olmalı.</p><p>Jose Marti Havaalanı’na indiğimde o kadar şaşkınım ki değil koku almak, düzgün nefes aldığımdan bile emin değilim. ‘Üzerimdeki paraları doğru mu beyan etmeliyim?’ ile ‘Giriş damgasını pasaporta basarsa Amerika vizesi alamaz mıyım?’ endişelerinin kesişim noktasında kendimi havaalanından dışarı atıyorum. Önceden ayarladığım ‘özel’ aracım beni bekliyor. Havalı bir Amerikan arabası ummuştum, kırmızı bir Lada geldi. Tamam sorun yok, minik hayal kırıklıklarının üstesinden gelmede uzmanım. Şu kitap kokusunu hala alamadım ama şu anda bitki örtüsünün rengine bakmakla meşgulüm zaten. Bir süre daha bekleyebilirim.</p><p>Şöför arabayı çalıştırıyor, korkunç bir yakıt ve egzoz kokusu içeri doluyor. Hayır şımarıklık yapmıyorum, kesinlikle nefes alamıyorum, abartı yok. Otoyola çıktıkça nefes almak daha da güçleşiyor; bunda hava kirliliğinin etkisi büyük; bir de üstüne beynim her gördüğüm ‘yeni/eski’ şeye tepki veriyor. Biraz daha zorlasam vücudum antikor üretmeye başlayıp Küba ile savaşacak diye korkup arkama yaslanıyorum, telefonu elimden bırakıp gördüklerimi sakince sindirmeye çalışıyorum.</p><p>Şehir merkezine varıyorum. Kalacağım ev şehrin turistik kısmı Old Havana’da, bir inşaatın yanında. Bu inşaat bitmez çünkü at arabası ile yük taşıyıp elle çimento karıyorlar; bununla savaşacak halim yok, gürültüyü kabulleniyorum; zaten bizimkiler gibi saçma sapan saatlerde de çalışmıyorlar. Eski Havana 101 bilgi: Evet arkadaşlar haklısınız, çok gürültülü. Orada kalmayıp lokal deneyim mi yaşayalım? Hıhı peki. E tamam ben de turistim ama Havana’da nasıl lokal deneyim yaşayayım?</p><p>İlk yemeği bir tapas/kokteyl barda yiyorum. Güzeeel, yemekler beklentimin kesinlikle çok üzerinde. Kendimi aç kalmaya o kadar hazırlamışım ki büyük bir şok yaşıyorum. Valizdeki dev leblebi-kuru üzüm karışımı ve enerji barlara çok da ihtiyaç duymayacağımın ilk sinyalini alıyorum. Burada şaşkınlığımı dile getirme ihtiyacı hissediyorum. Küba’nın şu meşhur değişimi hızla yaşanıyor da mı açlık çekmiyorum yoksa insanlar mı durumu çok abartmış? İkisi de olduğuna karar veriyorum. Fiyatlar pahalı. Yerel para birimi CUP ve CUC arasındaki dolaşımın nasıl olduğunu ise çözmeme daha çok vakit var. O yüzden fazla kafa yormaya gerek yok, kendimi gelecek her şeye sükunetle teslim ediyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*lm60OkaWNXLJYvkAdK-9zQ.png" /></figure><p>Havana’da yapılabilecek en iyi şeyi yapıyorum ve kendimi sokaklara bırakıyorum. Renkli evlere yıkık binalar, sokak berberlerine manikürcüler, araba tamircilerine su depoları karışıyor. ‘Aradığım kesinlikle bu’ diye düşünürken biraz rahatsız hissediyorum. ‘Şimdi tam zamanı, değişmeden kesin gidin.’cilerden olmaktan korkuyorum. O zaman kendimi Universal Studios’a göndermem gerekecek çünkü. Gerçi insanların benimle ilgilenir bir hali yok. Belki kadınlar 2 saniyeliğine kıyafetlerime bakıyor, taksiciler Amerikan arabaları ile tur satmaya çalışıyor ya da bahşiş bıraktığım restorandaki garson kız arkamdan sevinç çığlığı atıyor. Hayatlarına bırak dokunmaya, geçerken omzumun sürtmesine bile iznim yok gibi. Gene de evlerinin kapısından içeri girip sebebini anlamadığım danslı kutlamalarını izlememe sorgusuz sualsiz izin veriyorlar. ‘Burada ne işin var?’ demiyorlar, ne zaman gideceğimi ise asla sormuyorlar. Belki de nasılsa kendiliğimden gideceğime çok eminler. Herkes gibi nasılsa gideceğim. Evet kesinlikle böyle olmalı.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*MV9ABOwCpylNuGnjS7nP9g.png" /></figure><p>Havana’daki 4. günümden sonra collectivo (kiralık paylaşımlı araçlar) ile Trinidad’a gitmek üzere yola çıkıyorum. Aracım bu kez bir Mitsubishi, şöförüm Jose. Aracı bir çiftle paylaşıyorum. Çift yol üzerindeki Cienfuegos şehrinde iniyor. Ben de şöföre burada 1 saat kadar kalıp yemek yemeyi teklif ediyorum ama kabul etmiyor, saat konusunda çok hassas. Çaresiz kabul ediyorum. Burada herhangi birini bir şeye ikna edebileceğimi sanmıyorum. Trinidad’a doğru yola devam ediyoruz. Kaldığım ev bir avlunun içinde, ailenin kendi yaşadığı evden ayrı büyükçe bir oda ve banyo-tuvalet. Evet sonunda bu gerçekle ben de karşılaşıyorum, işte gerçek Küba deneyimi: Odamın pencerelerinde cam yok. 2 tane klima var ama cam yok (O sırada tam da bu yüzden o gece Küba’daki en iyi uykumu çekeceğimden habersizim). Ve delicesine bir sağanak başlıyor. Buranın en yağmurlu zamanı, panik yok. Evinde kaldığım aile koşarak bahçedeki çamaşırları topluyor ve bahçeye boş tenekeler yerleştiriyor. Suyu biriktirip doğru kullanmak gerek. Aslında burada her şeyi biriktirip doğru kullanmak gerek. Uzundur hiçbir şey biriktirmiyorum sanırım. Yok ya o kadar seyahat ediyorum, anılarımı biriktiriyorum işte! İçim rahatlıyor.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*yLnIL5EdnshAqzRdzr2QLw.png" /></figure><p>Üstümü değiştirip sokağa çıkıyorum. Sokak dediysem de öyle bildiğiniz sokaklardan değil. Bana daha çok başka bir zamana geçmişim gibi geliyor. Gördüğüm şeyler bildiğim şeylere benzemiyor. Buradaki favori içeceğim mango suyu. Hiçbir şey bulamazsam bunu içiyorum, portakal suyundan bile ucuz. Rüyalar ülkesine hoş geldiniz! Bu kez gittiğim restoranda mango suyu lynchburg lemonade bardağında geliyor. Kolalı dantel peçeteler üzerinde lynchburg lemonade bardağında mango suyu içiyorum. Öyle ki tekrarlama ihtiyacı hissediyorum; yakında bir yerde nükleer santral sızıntısı olan bir tünel var sanırım. Arada böyle zamanlar arası geçişler yapıyorum.</p><p>2. günümü sahilde geçirmeye karar veriyorum. Deniz kenarına ulaşımımı sağlayan araç ‘City bus’. Turist nostaljisine kapılarak yukarı oturuyorum, bu rüzgarda hastalanmasam bari! Bir tatil köyü otelinin sahil kısmı son durak. Burada inip hızlı adımlarla bir şezlong kapıyorum. İçimden: ‘Sakin ol, şu anda Trinidad’dasın.’ Arkamı döndüğümde otelin 80&#39;lerden bu yana hiç değişmediğine neredeyse emin oluyorum. Bu salıncakları, bu lobiyi, bu açık büfeyi çocukluğumdan hatırladığıma eminim. Yalnızca müzikler farklı. Bella Ciao desem değil. Ah hayır, Despacito çalıyormuş. Eh, şikayetçi değilim, o sıralar bu şarkıya bayılıyorum; yalnız remix hali mi orijinali mi şimdi hatırlamıyorum.</p><p>Eve dönüş için Havana’ya geri döndüğümde hemen tanıdık bir yere gelmişim hissine kapılıyorum. Uyum sağlama/sindirme yeteneğim cidden baş döndürücü. 4 gün önce bir sokağa adım atmadan 3 kez düşündüğüm şehir bana tanıdık gelmeye başlıyor. Nerede yemek yiyeceğimi, hangi noktada internete girmek üzere kart kazıyıp şifre tuşlayabileceğimi, hangi eve bakıp kimden gözümü kaçırmam gerektiğini çok iyi biliyorum. Şehir turu yaptığım üstü açık pembe arabayı gördüğüme bile eminim hatta. Dönerken -bu kez havalı bir Amerikan arabası beni havaalanına götürüyor- egzoz ya da yakıt kokusu almıyorum. Bagajı teslim ederken çantamı açıyorum, kaldığımız evdeki eski baskı Lonely Planet bende kalmış. Biraz vicdan azabı çekiyorum; umarım ihtiyaçları yoktur.</p><p>Bu arada şu malum kokuyu alıyorum. Evet kesinlikle doğruymuş.</p><ul><li>* Canım Tunca’nın Küba notlarına teşekkürlerimle. Her yerde tabii ki beraberdik ama yazıları anı formatından çıkarmaya çalıştığından 1. tekil şahıs kullandım.</li><li>** Gezi notları için ayrıca başvurunuz. Bu yazıda zaman ve mekan geçişleri yapıldı, gezi yazısı olarak değerlendirip ‘ Küba’da kayboldum, tüm sorumlusu sensin’ olmasın. :)</li></ul><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e48763941b45" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yazamamak Üzerine]]></title>
            <link>https://medium.com/@tugcearslan/yazamamak-%C3%BCzerine-c7b5f3c7a8fa?source=rss-a0e03be66e94------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c7b5f3c7a8fa</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Tugce Arslan Ucer]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 24 Nov 2017 13:33:54 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-11-24T13:49:42.475Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/750/1*0ZQxmlbLNmbgPpr0ckfF-Q.jpeg" /></figure><p><em>Bundan tam 1 yıl önce bu mecradaki ilk paylaşımımı yaptığımda büyük bir enerji ile devamının geleceği üzerine sözler vermiştim. 1 yıl 22 gün geçmiş; arada birkaç başarısız denemeyi saymazsak işte buradayım. Kendimce haklı sebeplerim var, -sebepler genelde kendince haksız olmuyor zaten- yazamadım ama neden yazamadım bir sorun. Yok şimdi sormayın, o 1 yılı ayrıca anlatacağım; kenardan çalışmalara başladım. Bugün yakın geçmişten bahsedeceğim.</em></p><p>Dün gece aklımda iki yazı şablonu oluşturdum ve uyumak üzere yatağa gittim. Telefonumu baş ucumdaki şarja taktım. Son günlerde kendinden beklenilenin çok üstünde bir performansla bizi sevgiye boğan kedimi ayak ucuna göndermeye çalıştım; başarısız oldum. Instagram ve whatsapp’taki en sevgili kız grubumdan seri mesajlar gelmeye başladı; -Bella Hadid üzerinden yaptığımız hararetli bir tartışmanın ortasındaydık- zaten hiç uykum da yoktu, mesajlara şöyle bir göz atmaktan zarar gelmezdi; ‘Hayatım Bella’ya ben de bayılmıyorum, bir Gigi değil ama kadının vücuduna laf söylemek olacak iş değil.’di…</p><p><em>Uyandım.</em> Saate bakmak üzere dün gece baş ucumdaki şarjda bıraktığım telefonumu aldım. Umduğumdan çok geç olmuştu. Yazmam gereken iki yazı, yapmam gereken 1 lt süt reçeli ve 1 cheesecake vardı (<em>Neden diye soranları buraya alalım: </em><a href="https://goo.gl/aMo2Ev">https://goo.gl/aMo2Ev</a>). Ama biraz instagramda takılmaktan zarar gelmezdi; hem zaten bu benim işimdi. Sahi günde kaç tane tarif, mekan, yemek fotoğrafı incelediğimden sizin haberiniz var mıydı? Ah bugün Black Friday’di! Dün gece hazırladığım alışveriş sepetindeki ürünler yerinde duruyor muydu? Yok ya bunların hiçbirine ihtiyacım yoktu. Ama bak Biletix’teki indirim çok iyiydi, birkaç tiyatro bileti kapsam fena olmazdı. Aaa bu konser de güzel gibi bak -iyi de ben bu adamı sevmem ki-. ‘İndirimden kıyafet falan almadım tabii ki, birkaç oyun vardı görmek istediğim, onlar indirimde olunca affetmedim.’ miydi? Zaten hepsi tükenmiş, sağlık olsundu.</p><p><em>Hala kahvaltı etmediğimi fark ettim.</em> Dükkana gelip ‘sağlıklı yaşam’ temalı profilinde paylaşmak üzere ‘Avokadolu yumurtalı bir şeyler yapabilir misiniz?’ diye soran kız hikayesinde ‘Black Friday çılgınlığına inanmayın, biz minimalist yaşıyoruz.’ dedi. Biz dediği takipçileri, topluluk olarak biz. Avokadolu yumurtalı ekşi maya ekmeklerini sevenler grubu olarak biz -Hele yumurta poşe olursa bayılırım doğrusu- Konumuz bu değildi -ya da bu muydu?- Neyse ne, bu sitedeki indirim de mobilden düzgün görüntülenmiyordu ki, macbooktan baksam iyi olurdu -işte kalkmak için gerçek bir sebep-.</p><p><em>Yataktan kalktım.</em> Bir süre daha Black Friday, Süper Hafta Sonu, Muhteşem Cuma indirimi inceledikten sonra dedim ki ‘Tuğçe yeter bu tüketim çılgınlığı, sen minimalist yaşıyorsun, artık bir şeyler ye!’ <em>Yedim.</em> Ama önce evin ışığını ayarladım, tabağımın güzel bir fotoğrafını çektim, instagram hikayemde paylaştım. Bu arada yan taraftaki camiden bugünün gerçek cuma olduğunu hatırlatır sesler yükseldi; duymamak için tüm panjurları kapadım. Sayfayı açtım: ‘Yazamamak üzerine’ O arada gözüm telefona takıldı, en sevdiğim whatsapp grubumda 22 mesaj vardı, Udemy’de istediğim kurs indirimdeydi, dur şu fotoğrafı beğenmem lazımdı.</p><p>4 saat sonra yazıyı tamamladım. Dün gece planladıklarımı değil ama bunu.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c7b5f3c7a8fa" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Esnaflık nasıl, mı?]]></title>
            <link>https://medium.com/@tugcearslan/esnaflik-nas%C4%B1l-mi-ade56131b289?source=rss-a0e03be66e94------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ade56131b289</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Tugce Arslan Ucer]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 01 Nov 2016 19:04:23 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-03-29T08:16:39.593Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><strong>Esnaflık nasıl, mı?</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*0JU3brsj6QrJ6cYSqC2XQQ.png" /></figure><p><em>‘İş nasıl gidiyor?’</em> çoğunuz için anlamlı bir soru. Çalışmaya başladığımdan bu yana benim için de öyle. Bir şekilde. Hangi AVM’ye mağaza açacağız, bu kurumsal kırmızının tonu tutmuş mu şimdi, olaylar büyürse iletişimi hemen keselim, insanlar bizim markaya bayılıyor… Yani evet; aslında iş fena gitmiyordu ama bunu sonra anlatacağım. Soruya gelince, bir süredir bunu daha içten -o ya da bu sebeple- sorduğunuzu fark ettim; topluca, adım adım yanıtlamak istedim. Şu anda ilkini okuduğunuz yazı serisi de buradan yola çıktı.</p><p>Mart 2016&#39;da küçük bir cafe devraldım. Aklım beş karış havada değildi, kendime o kadar da haksızlık etmeyeyim. Ayaklarım yere basıyordu ama bu sürede hala stiletto giyiyormuşum. Sanırım. Kafamda bazı soru işaretleri vardı: Bir süre az para kazanabilirdim, önceki hayatımın standartlarını düşürmem gerekebilirdi, ben mekan işletmekten ne anlardım (o zamanlar menemen yapmayı bile bilmediğimin farkında değildim), insanlarla iletişim kurmaya çok da bayılmıyordum nasıl servis yapacaktım, temizlik mi o da neydi, arkadaşımla bu iş yürür müydü… gibi. Ama çok da sıkıntı yoktu, zaten küçücük bir dükkandı, bir kişi her koşulda hallederdi, o yüzden ortağım dükkanı idare ederken ben bir yandan <em>‘freelance’</em> işler yapardım, sürekli dükkanda olmam gerekmediği için de sıkılmazdım. ‘<em>Marketing’</em>e yoğunlaşıp işi büyütmeye odaklanırdım, <em>‘network’</em>umu kullanırdım, yeni lokasyonları araştırırdım… Yapabilirdim yapmasına evet ama bu sürede başka işlere yoğunlaşmam gerekti. Menemen yapmak, peynir kesmek, belediyeden ruhsat almaya çalışmak, bulaşık makinesinin servisini günde 5 kez aramak gibi. Hemen gözünüz korkmasın. Bu işler herkes için böyle yürümüyor. Profesyonellerle çalışabilirsiniz, dükkana günde 2 saatliğine ‘Çocuklar buranın tozunu almamışsınız’ demek için uğrayabilirsiniz ya da bankanızın mobil uygulamasıyla yazarkasa POS’tan hesabınıza geçenleri kontrol edebilirsiniz. Bu da bir yöntem; benim de severek, yer yer uyguladığım bir yöntem ama bizim konumuz o değil.</p><p>Geçenlerde yeni tanıştığım biri ‘cool’ bir iş yapıyorsun dedi. Aslında daha ‘cool’ işler yapmıştım ama ne yalan söyleyeyim hiçbirinden bu kadar -yer yer acınası- bir zevk almadım. Hikaye sanırım tam da burada başlıyor. Sizin bu kadar ilgiyle dinlemeniz de bu yüzden, benim gibi birinin bu kadar yüksek sesle anlatması da (Hadi tamam dükkandaki müziği bastırmak için yüksek sesle konuşmaya alışmış olmamın da etkisi var).</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ade56131b289" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>