“Yanlış anlamazsanız size bir şey sorabilir miyim?” dedi.

“Tabi ki buyurun” dedim.

“Parfümünüzün markasını öğrenebilir miyim?” dedi. Şaşırmadım çünkü güzel kokuları bulma ve üzerimde taşıma konusunda iyiyimdir. Takside, otobüsde veya insanlarla aynı ortamda bulunduğum nice ortamda bu soruyu çok duymuşumdur.

Markayı söyledim ancak içimdeki meraka yenik düşüp; “Birine hediye mi alacaksınız, ondan dolayı mı sordunuz?” diye ekledim.

“Hayır, uzun zamandır ben bu kokunun hangi markaya ait olduğunu arıyordum. 15 yaşındayken bir sevgilim vardı. Bu onun kokusuydu. Markasını bilmediğim için bulamıyordum ama sizde bu kokuyu alınca hemen tanıdım” dedi.

“Travmalarınızı tetikledim galiba dedim”. Ama detayları soramadım. Şuan neden hayatında olmadığını, bir parfüm kokusuna neden bu kadar önem verdiğini… Kafamda oluşan hiçbir soruyu soramadım, sesindeki hüznü hissettiğimden sanırım. Bu hüzün, beni içten içe çok öfkelendirdi. Konu orda kapandı, bir defa gördüğüm hiç tanımadığım biriydi. Belki de denk gelemeyeceğiz bir daha. Detaylarını bilmediğim bir hikaye beni neden bu kadar öfkelendirdi?

Konuşma bittikten hemen sonra kafamda bu hikayeyi bir çok senaryo ile tamamladım. Evet gerçek hikayeyi bilemeyeceğiz. Günler geçiyor ama ben yeni kurgular daha yapıyorum bu parfüm kokusu takıntısına. Bugün de bu yazıyı yazarak sizleri de beynimin kıvrımlarında dolaşan senaryolara davet etmek istedim. Bu kişinin otuzlu yaşlarında olduğunu tahmin ediyorum. 15 yaşında yaşanan bir aşksa en az 15 yıl geçmiş. Ve belli ki iletişim kopmuş, yeniden iletişim de kurulamıyor. Kimin haklı olduğundan, neler yaşandığından bağımsız, bu geçen 15 yılın neden onun anılarından bu kokuyu silemediğini anlayamadım. Eminim ki bu 15 yıl da başka insanlarla da bir şeyler yaşadı. Belki aşk, belki sevgi… Neden o hikaye de takılı kaldı? İlk aşk unutulmaz mı? Ya da bu duygu aşk değil, takıntı mı? Kafamda deli sorularla herkesin hikayesi kendine özeldir deyip onları geçmiş zamanın girdaplarına geri uğurluyorum. Hikayeyi, nedenlerini onlar biliyor. Ben kendi beynimin, kalbimin girdaplarına yolculuğa çıkıyorum.

Yeni bir ilişkiye başlarken, kendimi hep sıfırlarım çünkü yeni bir hikaye başlıyordur, yeni bir ben doğuyordur. Her hikayedeki sen farklı olursun, ilişkinin dinamiklerine göre şekil alırsın. Bazen hele ki yanlış bir ilişkideysen kendini tanıyamaz ve kendinden uzaklaşırsın. İlişki de yaşadığın duyguların yüksekliğinden daha çok seni nasıl bir insana çevirdiği daha önemlidir bence. Ama bazen de bazı kişiler geçmiş ilişkilerinden arınmadan her yeni ilişkisinde eskileri yaşamaya devam eder. Çünkü geçmiş olumsuzluklardan arınmamıştır, duygularının yasanı tutup vedalaşmamıştır. Süre kişiden kişiye değişebilir ama ilişkiler bittikten sonra o yas süresi illa ki yaşanmalıdır ileride ki sene ve yaşayacaklarına haksızlık olmasın diye. Parfüm kokusunu arayan adamın hikayesinde beni rahatsız eden de buydu. Ben kendimi yeni bir ilişki için bu kadar hazır ederken, hazır değilsem bir ilişkiye başlamazken ya karşımdaki benim gibi dürüst olmazsa. Benle yürüdüğü yollara geçmişinden izler getirmesi, bizim yolumuza baştan taşlar döşemesi demek. Evet, geçmiş yaşadıklarımız bizim deneyimlerimiz. Deneyimlerinden bahsetmiyorum. Korktuğum, geçmişe duyabileceği bağ. Çünkü hiçbir ilişki geçmişten gelen hayaletlerle baş edemez.

Bir kokudan nerden nerelere geldim. Kendi yaşayacaklarımızın, önümüzdeki yolların o kadar güzel potansiyelleri var ki… Bu yazıyı biraz da bu yüzden kaleme almak istedim. Evren sonsuz olasılık doluyken, geçmişin girdabına takılı kalmayalım. Bu yazıyı 9 Kasım Akrep yeniayında yazıyorum. Güzel denk geldi. Sevgili Okur, bizlere yeni güzel başlangıçlar diliyorum. Yazılacak güzel hikayelere selamla ☺️ Beni ben yapan bütün özelliklerimle ben hazırım ☺️ Ya sen, sevgili okur….

Parfüm was originally published in Türkiye Yayını on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

Yazmaya başlarken insanın ilhamı aldığı yer önemlidir. Aklına gelen bir anı, gördüğün bir manzara, bir duygu… Seni yazmaya iten o tetikleyici her seferinde farklı olabilir. Ama bazen de yola farklı yerlerden çıksan da hep aynı yere varırsın. İçinde çözemediğin mesele ya da meseleler her neyse bir bakarsın ki konu yine ona bağlanmış. Kurgu hikayelerde de böyledir. Yazar olarak kendinden en uzak karakteri bile seçsen, illa kendinden bir şeyler bırakırsın o karaktere de.

Hele ki şiir yazarken… Deneme yazılarımda daha çok kendimi anlatıyorum. Tecrübelerim, gözlemlerim, duygularım, başardıklarım, başaramadıklarım, çabaladıklarım… Ama kendimi asıl ifşa ettiğim tür şiir. Birçok edebi tarzı denemiş yazarlar bilir. Her yazıya kendinle alakalı perde çekebilirsin ama şiirde işe yaramaz. Şiir ele verir insanı. Şiir yazmak cesaret ister çoğu zaman. Çünkü okuyucu karşısında çıplak kalacağını bilirsin. Bence en güzel şiirler bu yüzdendir ki duygularının o en yüksekte olduğu anlarda ortaya çıkar. Duygularının yoğunluğu ile ne kadar çıplak kaldığını umursamazsın bile. Ama gel gör ki duyguların dinginleştikçe kelimelerinin üzerine perde çekmek istersin. Bu yazımın ilhamı farklı duygularla başlayıp sonunun hep aynı yere vardığı şiirlerim oldu. Yazdığı yazıları sonradan da hep aynı tat da okuyanlardanım ben. Bazılarımız eski yazılarını okumayı sevmez. Son zamanlarda yazdıklarıma bakıyorum da hep aynı sokağa çıkıyor. Çünkü yazmak en büyük terapi yollarından biri ve eğer kelimelerinin nabzını tutabiliyorsan seni asıl üzen, sıkan, mutlu eden tüm olayları tüm gerçekliği ile görebiliyorsun satırlarda. Kelimelerimin bana fısıldadıklarını çok net duyabiliyorum bende.

Madem şiir üzerine konuşuyoruz, bir konuya daha değinmek istiyorum. Çok uzun zamandır şiir yazıyorum ve tabi ki hayatıma giren kişilerde bu yanıma tanık oluyorlar. “ O şiiri bana mı yazmıştın?” Evet, buna benzer sorular yönetilebiliyor bana. Hikaye bitmişte olsa, sanırım bazen bir şiirde yaşayabiliyor olmak istiyorlar. Burda şuna dikkat çekmek isterim; eğer bir yazar ya da şair eserinin kime ithafen yazıldığı belli olsun isterse, sadece o iki kişinin anlayacağı bir şifre koyar. Örneğin, Attila İlhan ‘ın Aysel git başımdan şiirinde emin miyiz kadının adının Aysel olduğundan. Tüm Ayseller üstlerine mi alınmalı ☺️ Yine Atilla İlhan ‘ın yazdığı Belma Sebil ya da diğerleri… Bırakalım bazı sırlar şairlere kalsın, biz duyguya odaklanalım. Bir mesajımda, o şiir bana mı diye merak edenlere. Yazılan şiirin kime ait olduğu önemli değil, kelimeler yazılır da silinir de. Siz yaşadıklarınıza konsantre olun, hakkını verin zamanında tüm duyguların. Zamanında yaşayamadığın duygunun peşine bir satır sonunda koşsan ne fayda…

Sevgili okur; cümlelerimi toparlarken bizlere şiirlere konu olacak tüm güzel duyguları hakkıyla yaşamayı diliyorum, duygu ortaklığı yapabileceğimiz daha nice yazımda buluşmayı da diliyorum. Esen kalın, sağlıcakla ☺️

Şiir Üzerine was originally published in Türkiye Yayını on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

O çok sevdiğin şiirdim, hatta en sevdiğin mısra

Kitap satırlarında bulduğun, annenin gülümsemesiydim

Gözlerime baktığında gördüğün oydu

Sokağının köşesinde duran kırık bir saksıydım

Okuldan her döndüğünde gördüğün

Ama bir türlü gidip de düzeltmediğin

Kafanın karışıklığıydım, kör üstüne kör düğüm

Girdap için de girdap

Ondandır kalamadın, gidemedin, gelemedin

Bensiz bir dünyayı hayal edemedin

Benli bir dünyayı da yaratamadın

Aynalara bakamadın, aynalarsız da yapamadın

Kendine yabancı, bana tanıdık

Sokağının köşesinde hep uyuyan kediydim

Elini uzatsan sevecektin

Ellerin dolandı, parmakların kırıldı

Dokunmadın, sevmedin, gidemedin

Evinin kapısının önünde duran bavuldum

İçeri alamadığın, bir oda veremediğin

Beklemekten toz yutmuş bir bavul

Toz üstüne toz, Sis ütüne sis

Baksan görecektin

Şaşı oldun, kör oldun, duvarlar ördün

Görmedin, bilmedin, gidemedin

Aynalarını topladım önce

Sonra kitaplarımı

Sonra bavullarımı

Sonra kırık saksımı

En son da kediyi aldım

Gittim, gidebildim ve dönmedim

En Son Kediyi Aldım was originally published in Türkiye Yayını on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

Neden kendimi bir gezgin olarak adlandırıyorum? Aradığı bir şeyler olup da bunu farklı farklı yerlerde bulacaklarına inanan insanları, gezgin olarak tanımlayabilirim. Hepimizin bu hayatta aradığı birçok şey var ama gezginler bunu farklı farklı diyarlarda bulacaklarını seziyorlar. Bu çok içgüdüsel bir şey. Yani gezgin bir ruha sahip olmanın doğuştan geldiğine inanıyorum.

Aradığımız şeyler birbirine çok benzese de çok farklı yollardan ilerleyebiliyoruz. Kimi gezginler kendilerini hep doğa da bulurlar. Sanki evrenin tüm sırı tabiat da saklı gibi ve onlarda bunu bulmaya yeminli gibiler. Ben mi? Ben ne arıyorum? Benim yolum ne? Ben, bana ilham olacak hikayeler arıyorum. Bu hikayeyi bana bir şehir, bir yapı ya da bir insan anlatabilir. Hayatın bir sırrının olduğuna değil de hikayelerin bir sırrı olduğuna inanıyorum. O yüzdendir ki tarihi yapılar içerisinde bulunmayı çok severim. Yüzyıllar öncesinden kalma duvarlar bana çok şey anlatır. Dokunsam, benden önce buradan geçmiş tüm insanların hikayesinden çıkarılacak derslerin benim olacağına inanırım.

Daha önce gezgin bir ruh olma ile ilgili yazı yazmıştım. Bu yazımda asıl değinmek istediğim yolcuğumun çıkış noktası; bana ilham olacak kişi ve onun ürettikleri, yaptıkları… Öncelikle ne mutlu ki bana çoğunlukla kendi yaptıklarım bir sonraki adımlarım için bana ilham oluyorlar. Ama kendime ilham olacak kişi bulma konusunda o kadar şanslı olduğumu düşünmüyorum. Yalnızlık tanımımda yıllar içerisinde değişti. Eskiden yalnızlığı tanımlarken daha somut örnekler verirdim, tek başına hastaneye gitmek gibi. Kendine ilham olacak insanların azlığını, bugün ki yalnızlık tanımıma eklerim.

Hayatın anlamını sorgularken, varoluşsal sancılar çekerken, derinleşirken, bazen de susarken önce kendi varoluşumun ışığının ilhamı ile yeni hikayelere öyle açığım ki. Ben bu hayatı anlamaya geldim. Anlarken kaybolmaya geldim. Kaybolurken keşfetmeye geldim. Keşfederken anlatmaya geldim. Ondandır ki yazıyorum ve yazıyorum… Aslında kendi hayatımı, kendi yolumu anlamlandırma araçlarımdan biri yazmak. Yazıya hangi konudan başladık nerelere geldik değil mi, Sevgili Okur? 40 ‘a iki kala yaş sendromu bu sanırım ☺️ Artık her yaş grubuna bir sendrom buluyorlar ya. Şaka bir yana, ilham olacak hikayelere rastladığımızda onları fark edebilmeyi diliyorum her birimize…

Esenlikle…

Bana ilham olur musun? was originally published in Türkiye Yayını on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

Seni pamuklara sarar da severim… Büyük sözlerden biri zannımca. Yapmışlığımda var zamanında. Şimdi kendimi pamuklara sarıp da seviyorum. Başkalarını sevmeye o yüzden pamuk mu kalmıyor, bilmiyorum. Tam vazgeçmişken tüm sevda masallarından yeniden bir prens geliyor. Ooo, Prens hoş geldin diyorum ve bakıyorum girdiği savaşlardan yorgun bitap düşmüş, hemen kendi pamuklarımdan birini ona veriyorum. Vücudumda darbe almaya açık yer kalıyor ve ne hikmetse tam da oradan darbe alıyorum. Uzattığı pamuklar nasıl olur da insana diken olup döner, bu hâlâ benim için bir bilinmez.

Öğren öğren, hayat okulu bir türlü bitmiyor. Bu nokta da öğrenmem gereken de biraz fulü hâlâ. Kendi pamuklarımdan kimseye vermemem lazım bunu anladım. Karşıma çıkan insanlarla iletişime geçerken; kendini sarabilmiş mi, yeteri kadar pamuğu var mı, ona mı bakmalıyım? Yoksa tası tarağı toplayıp iyice kendi kabuğuma mı çekilmeliyim? Ya da herkese pamuk dağıtma fikrindeysem, bir pamuk fabrikasına mı dönmeliyim?

İçimden geçen ne mi, Sevgili Okur? Kendimle ilgilenmek sadece. Çünkü yalnızca kendimin hislerinden emin olabiliyorum. Tuğçem, Tuğçem ‘i hiç yarı yolda bırakmıyor, kafasını karıştırmıyor, hayal kırıklığına uğratmıyor. Eee, o zaman bütün pamuklar benim. Bu satırları okurken, hayır Tuğçem doğru çözüm bu değil dediğinizi duyar gibiyim. Bağlanma problemleri ile ilgili daha önce uzun bir yazı yazmıştım. Okumadıysan o satırlarda da buluşmak isterim ama bu yazıma dönecek olursam, eskiden kaygılı bağlanan biriydim ben. Bunu anlamam ve kendimi korumam zaman aldı. Kaygılı bağlanan insanlarda, kaybetme korkusu o kadar büyük oluyor ki, hep kendinden veriyor, kendini bitirecek hale getirene kadar. Kaygılı bağlanan bizler iyileşmeye çalışırken sanırım bir yerde dengeyi kaçırıp kaçıngan bağlanan tarafa geçebiliyoruz. Kaçıngan bağlanan adı üstünde, ilişkinin ona vereceği zararları düşünüp, o ilişkiye başlayamayan ya da başlasa bile sürdüremeyen oluyor. Yani kendimi koruma isteğim o kadar fazla ki, yara almamak uğruna kimse ile iletişimde kalmak istemiyorum çoğu zaman. Bu bir itiraf olsun, ilişkilerde sağlıklı bağlanma konusunda daha dengeye gelemediğimi biliyorum. Ama benim gibi hissedenlere ve bana da umut olsun. Bu bir süreç. Eskiden kaygılı bağlananların doğruyu bulma, dengeye gelme aşamalarında bu tür korkular yaşamları ve kendilerine aşırı korumacı davranmaları normal. Yeter ki kendimize karşı dürüst olalım. Bu kadar kaçmak da doğru değil. Doğruluğundan öte, çözüm değil.

Keşke insan ilişkileri daha kolay olsaydı ama maalesef ki o kadar düz bir zemine oturmuyor. Bir sürü viraj ve dönemeçlere sahip. Geçen gün o kadar güzel bir video ya denk geldim ki. Video da diyor ki; “Siz karşınızdaki kişinin hisselerini hiçbir zaman tam bilemezsiniz. Size ne hissettirdiğine bakın. Ne söylediği de önemli değil, sen ne hissediyorsun bu önemli. “ O kadar doğru ki, bugün benim de hayatımda yapmaya çalıştığım şey tam olarak bu. Diyelim ki bana seni özledim diyor, peki ben onun beni özlediğini sözlerinde ya da davranışlarında hissediyor muyum? Hisselerim de de özlemini görebiliyorsam oh ne âlâ. Ama tam tersi göremiyorsam ona da pek âlâ…

Bulacağız bu dengeyi ben inanıyorum…

Benim gibi eskiden kaygılı, bugün ise kaçıngan bağlanan herkese benden Sezen Aksu ‘nun şu şarkısı gelsin;

Ben de yoluma giderim
Ezdirmem kendimi
Ama gezdirmem de gönlümü
Gider acımı çekerim ☺️

Seni Pamuklara Sarmalar Sararım was originally published in Türkiye Yayını on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

Sabrın eğer bir ödülü varsa o sen ol isterim. Çıktığım yokuşların inişi sen ol. Denize çıkan sokaklar misali tüm sokaklarım sana çıksın. Uzun bir seyahat bitişi evime varmışım gibi sana varayım her zaman. Tövbekarım nicedir, seninle bozulsun tüm yeminlerim. Hayat denen bu yemeğin altını kısıp dinlenmeye alıp, tatlısını arttıralım, dilerim. Aynı beslenme çantasına sahip iki çocuğun sevinci tadında sofralarımız olsun. Varlığımı hep yıldızlara benzetirsin, bilirim. Senle benim bir yıldızımız olsun gökyüzünde ama kimseye söylemeyelim. Mutluluk sırlarımız olsun evrenin karanlık sokaklarına inat. Yürüdüğümüz tüm yol kenarlarına renk renk saksılar ekelim bu zamana kadar ki tüm üzüntülerimize bin bir nispetle. Elini uzatıp da elimi tutamadığın günler çoktur, biz biliriz. Bu sefer hiç bırakma ellerimi isterim. Eller, ellerimiz kaç duaya birlikte amin diyebilirse o kadar duamız kabul olsun, dilerim. Bazen eller titrer, yanan mumun alevi titrer, yürekler titrer ama yanan kalbimiz hep sıcak olsun isterim. Gülmek, çok gülmek, kahkahalarla gülmek hep dudaklarının kenarında bir gonca olsun dilerim. Gözlerin, gözlerimiz kelimelerimizden önce konuşsun isterim. Gözlerin, gözlerimiz birbirinin yörüngesinden hiç ayrılmasın dilerim. Dünya bir yana, herkes bir yana ama senin için ben bir yana olayım isterim. Makam-ı tahtımız hep birbirimizin gönlünde olsun dilerim. Ezberlerimiz, anılarımız hatta sustuklarımız bile bizi biz yapsın isterim. Biz çok sustuk, biz biliriz. Gönül sazımız hiç susmasın dilerim. Aşk şarabının tadı sarhoş eder adamı derler, aşk sarhoşluğumuz hiç bitmesin isterim. Dudakların, dudaklarımız kaç kadeh şarap içebilirse birlikte, o kadar sarhoş olalım, dilerim…

Dilerim… was originally published in Türkiye Yayını on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

Takibi zor sözlerimin. Günde kaç kelime ile konuştuğumuz hep araştırmalara konu oldu zaten. Beni hiç ilgilendirmedi bu sayılar ama belli bir yaşa geldiysek epey bir kelime sarf ettiğimiz bir o kadar da aşikar. Kimse sözlerinin arkasında adam taktırıp tabi ki takip ettirmiyor. Ama ben hep ne söylediğimi hatırlamaya çalıştım. Sağ olsun iyi bir hafızaya sahip olmam da bana yardımcı oldu. Hayatta önem verdiğimiz birçok olgu var. Ama sözünün eri olmak benim önceliklerim arasında başta gelir. Önce kendimden bekliyorum bunu. Kelimeler hem ağzımdan çıkarken hem de sonrasında takip ediyorum ben ne söylüyorum diye. Olumlu ya da olumsuz ne konuştuysa sorumluluğunu alabilmeli insanoğlu. Söz ağzından çıktıysa sözünün hakkını veren insanları da hep oldum olası daha çok sevmişimdir. Bu kişiler bana daha erdemli gelirler. İnsan bu hayatta ne için yaşar? Benim bu soruya vereceğim ilk cevabım; “Onuru için yaşar” demek olur. Erdemli, onurlu, gururlu insanlar ağızlarından çıkan sözleri hep takip eden kişilerdir.

Takibi zor sözlerinin. Öyle adamlar tanıdım ki tek ayak üzerinde bin yalan. Dışından baksan adam ama içleri çöplükten beter. Yalan, dolan, dalavere ile kör düğüm olmuş bir benlik. Çok yalan söyleyen kişiler de sözlerini takip etmeye çalışırlar ama yakalanmamak için. Doğal olarak söz kümesindeki yalan oranı arttıkça yakalanma olasılığı da artar. Yalanlarını toparlamak için yeni bir yalan daha söylerler. Rezillik diz boyu yani. Bu insanların motivasyon kaynağını ben bu yaşıma kadar çözemedim. Sonucu kendisine bile fayda sağlayamayacak rezillikler için neden gururlarından ödün verirler? İnsan dediğimiz tüm varlıklar için gurur, onur kavramları o kadar da önemli değil belki de. Ama o insanların yüzlerinde fark ettiniz mi bir gölge olur. Sürekli yalan söylediğini düşündüğünüz bir insanla karşılaşırsanız yüzüne dikkatlice bakın, gölgeleri göreceksiniz. Bence bu gölgeler onlarında içten içe boka battıklarını bilmelerinden dolayı oluyor. Peki biliyorlarsa neden düzelmek için bir şeyler yapmıyorlar, inanın onu da çözemedim. Bu insanları fark ettiğimde ışık hızıyla etraflarından uzaklaşmak da buluyorum çareyi.

Takibi zor ama takip edelim sözlerimizi. Olmayacağı konuşmayalım. Olanı değiştirmeyelim. Gelip geçtiğimiz şu hayatta biraz erdemli olalım. Güzel şey erdem…

Selametle, sevgiyle, doğrulukla tekrar buluşmak üzere Sevgili okur ☺️

Takibi Zor Sözlerin was originally published in Türkiye Yayını on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

Sıradan bir Salı gününde mutlu olmak

Her şey bu kadar sıradanken

Bu sıradanlık yüzünden

Bu sıradanlığa rağmen mutlu olmak

Haftanın bir günü Salı

Diğer günlerin en sıradanı

Saymadım kaç kez sıradan dedim

Boş vermişliğin en dibinde

Hayata tutunmuşluğun en kuvvetlisinde

Güneşin en sıcağında

Gözlerin en ışıltısında

Sözlerin en serkeşinde

Ben sıradan bir Salı günü mutluyum

Hep bu sıradan Salı günlerinde kararlar aldım

Diyete hep Salı günleri başladım

Bir Salı günüydü aşık oldum

Bir Salı günü tüm gemilerimi ateşe attım

Bir Salı günü Nirvanaya ulaştım

Sıradan Salı günlerini sevdim

Sırandan Bir Salı Günü was originally published in Türkiye Yayını on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

Artık iyileşme dönemine geçtiğinizi nasıl anlarsınız? Bence bizi üzen şey her neyse, orada yeteri kadar kalıp hakkını verdikten sonra. Psikoloji uzmanları hep der ya, tutulmayan yasın acısı sonradan çıkar diye. Duyguyu kabul edip, onunla savaşmadan yaşarsan gün geliyor ve artık o duygu senden gidiyor. Ama görmezden geldiğin her duyguda bir yerde saklanıp yıllarca seninle yaşıyor.

Dibe vurduğunuzu nasıl anlarsınız peki? Bir konuda artık üzüntünün en dibine geldiğimi, eğer halının üzerinde yatıp ağlayacak duruma geldiysem anlarım. Bunun bir üst versiyonu da yerde taşa yatıp ağlamak. Bu çok olağan bir şey değildir. İçinizdeki çaresizlik ve acı duygusu birleşirse sizi bir halıda hüngür hüngür ağlayacak noktaya getirir. Ama bundan sonrası ferahlık. Çünkü o en dip noktadan, halıdan kalktığınız da artık her şey daha nettir. Bir arınma seansı gibi… İçinde ölmesi gerekenler ölür, yeni kararlar alman lazımsa alırsın, gitmek lazımsa gidersin ya da susman lazımsa susarsın… Uzun zamandır bu boyuta gelmedim, sanırım daha yoldayken artık her şeye o kadar anlam yüklemiyorum. Aslında yaşadığımız üzüntülerin derecesi bizim yüklediğimiz anlamlara bağlı. Olgunluk dediğimiz şeyin bize getirdiği hediyelerden biri de bu. Anlam yüklediğin şeyler arasında denge kurabiliyorsun. O yüzden sanırım en deli aşklar da gençlik dönemlerinde yaşanıyor. Bir hastalık hali bazen aşk çünkü. Gecelerce aşk acısı geçmekte genç yaşların sorunuydu. Geçen bir video da görmüştüm, gece tam aşk acısı çekeceğim ama uykum geliyor diyor ☺️ Bizim yaşlar da artık böyle…

Bu aralar iç dünyan da nelerle uğraşıyorsun derseniz, son zamanlarda içimdeki öfke duygusu ile baş etmeye çalıştım. İyi bir yere geldim bu duyguda da sanırım. Öfke den kastım şu, adalet duygumun bir türlü karşılık bulamaması beni içten içe öfkelendiriyordu. İlahi adalet tecelli etsin diye beklerken, bir türlü gelmeyen o adalet beni derin bir hayal kırıklığına sürüklüyordu. Adalet duygusunu içten içe beklemek de çok yorucu bir duygu. Bu konu üzerine düşündüm, araştırdım ve buldum ki eğer içindeki o adalet mahkemesini sonlandırmazsan, beynin bunu açık bir dosya olarak algılıyor ve hep önüne getiriyor. Önemli olan iç huzurumdu, o zaman açık dosyaları kapatmak lazımdı. Bir gün ilahi adalet yerini bulacak ondan yana hiç kuşkum yok ama ben bunu beklemeyeceğim. Bu beklentiyle artık kendimi yormayacağım. Adalet dosyamı ben kendim kapadım. Çünkü gereği düşünüldü ve karar verildi. Kötü olan hiçbir insanı affetmiyorum. İlahi adalete güveniyorum ve kendimi özgürleştiriyorum. Dosya kapandı… Artık takibi de bana ait değil…

Önümde halletmek istediğim yeni duygu durumun ne dersen Sevgili Okur, hayat stresimi biraz daha azaltmayı başarmak istiyorum. Çağımızın en büyük sorunlarından biri olan stresle baş etme durumu konusunda bende hala çabalayanlar grubundayım. Bu konuda Tibet ‘ deki keşişlerden ders almak isterdim. Meditatif huzur hali ruhumda hep kalsın isterdim. Bu konuda da eğer bir yöntem bulur başarılı olursam yine paylaşırım Sevgili okur… Benden haberler şimdilik bu kadar…

Satırlarda yine görüşmek dileğiyle… Sevgiyle…

İyileşiyorum… was originally published in Türkiye Yayını on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.

Bütün duyular birbiri ile yarışıyordu. Göz; ben ne görüyorsam gerçek o dedi. Kulak; olur mu ben ne duyuyorsam ondan şaşamayız dedi. Burun; hakikatın kokusunu ancak ben alırım dedi. Bense; ne hissediyorsam gerçek odur dedim. Hislerim beni hiç yanıltmanı. Anlatması çok zor. Duyu organlarınla algıladığın şeyleri anlatabilirsin ama hissi nasıl anlatabilirim bilmiyorum. Belki de tüm duyuların, beynin, hafızanın yani insan vücudunun sana verebileceği veriler toplamına his diyebilirim. Tüm verilerin toplamı olduğu için güçlü ama kanıtlanması bir o kadar da zor bir olgu.

Kanıtlanması insanın kendisi için bile zor olduğu için her zaman hislerimin peşinden gitmedim. Daha genç yaşlarımda hislerime bu kadar güvenemiyordum, beni yanıltacağından çok korkuyor ve somut veriler aramaya başlıyordum. Ama enin sonunda olayın ilk başında hissettiğim o his gerçek çıkıyordu. Olgunlaşmanın en güzel getirilerinden biri de artık hislerinle kavga etmeyi bırakıyorsun ve onlara olduğu gibi güveniyorsun. Bugün ki ben olarak; somut bir veri olmasa bile bir şey hissettiğimde diyorum ki, Tuğçem bir bildiğin vardır hislerine güven. Ve öyle de oluyor. O zaman göremediğim, sadece bir his olan o veri; zaman geçtikçe kendini gösterip gün yüzüne çıkıyor.

Bu gün neden böyle bir yazı kaleme alıyorum dersen Sevgili Okur, Bir hissimin gerçek olduğunu tam bir yıl sonra çok tesadüfü bir şekilde gördüm. Tesadüfler silsilesi ağını, Tuğçem çok haklıydın demek için ördü sanki. Zaten emin olduğum ama yine de gözlerimle de görüp, gerçek kanıtı yaşadığım bir andı. Hep de öyle olmaz mı? Hiç beklemediğiniz bir an da o kanıt gelir sizi bulur. Bu yazımın amacı, bekleyin bir gün hayat size kanıtlarını sunar demek değil. Bilakis amacım; kanıtları beklemeyin ve kendi his dünyanıza mutlak olarak güvenin demek.

Belki de bizi kötülüklerden korumak isteyen o ilahi gücün bizi koruma yöntemi, kalbimize o hisleri doğurmaktır.

Hislerinize güvenin…

His was originally published in Türkiye Yayını on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.