<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Turan Baş.                     (Günlük yazıyorum.) on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Turan Baş.                     (Günlük yazıyorum.) on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@turanbas969?source=rss-1c0f0461c76e------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*uU2jVJOazSPyUCEcyZ5uOw@2x.jpeg</url>
            <title>Stories by Turan Baş.                     (Günlük yazıyorum.) on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@turanbas969?source=rss-1c0f0461c76e------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Tue, 17 Nov 2026 03:41:29 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@turanbas969/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Perondaki Yolcu 01.07.2025]]></title>
            <link>https://medium.com/@turanbas969/perondaki-yolcu-01-07-2025-2c01f347ebf5?source=rss-1c0f0461c76e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2c01f347ebf5</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Turan Baş.                     (Günlük yazıyorum.)]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 02 Jul 2025 16:03:36 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-07-02T16:03:36.706Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/360/1*J8YDD9WfgtAwGRwW-Y20SQ@2x.jpeg" /></figure><h2>Sabiha Gökçen İstasyonu, öğleden sonra saat üç sularında tam bir kaos merkeziydi. Turnikelerde yolcular birbiriyle çarpışıyor, bağrış çağrışlar havada uçuşuyordu. Genç güvenlik görevlisi, saatlerdir ayakta, bu curcunanın göbeğindeydi. “Bilet nerede?”, “Tren kaçta?”, “Kayıp eşyam nerede?” soruları zihnini pelteleştirmişti. Yorgunluktan algıları körelmiş, kalabalığın uğultusu arasında her şey bulanık bir rüyaya dönmüştü. Omuzları çökmüş, bacakları sızlarken, bir anlık nefes almak bile hayaldi. Derken, turnikelerde uzun boylu bir adam belirdi. Elinde bir Mardin Kart’la turnikeyi zorluyor, telaşla Arapça mırıldanıyordu. Davranışları garipti; sanki zihinsel olarak engelliymiş gibi bir izlenim bırakıyordu. Şaşkın, aceleci, İstanbul’un kaotik dünyasına düşmüş gibiydi. Görevli, yorgun bir sesle, “Bu kart burada geçmez!” dedi ve el kol işaretleriyle, “Git, İstanbul Kart al!” diye yönlendirdi. Adam başını sallayıp gişeye doğru seğirtti. Tam o sırada diğer güvenlik görevlisi gelip nöbeti devraldı. Görevli, derin bir nefes alarak dinlenme odasına geçti. Çayını yudumlarken, zihnindeki uğultu biraz olsun hafiflemişti. Ama tam o anda, iletişim merkezinden anons geldi: “Peronda bir yolcu sigara içiyor, müdahale edin!” Kameradaki güvenlik ekibi adamı tespit etmişti. Görevli, çay bardağını masaya bırakıp, “Tam da mola yapıyorum!” diye içinden geçirdi. Hızla perona koştu. Karşısında, tabii ki o uzun boylu adam vardı! Peronda, elinde sigarayla, etrafa dalgın dalgın bakıyordu. Sanki savaşın, bombaların kaosundan sıyrılıp bu betondan dünyaya savrulmuş, ne yapacağını bilemiyordu. “Sigara yasak burada!” diye seslendi görevli, sesi yorgunluktan çatallı. Adamın gözlerinde bir anlık panik parladı; sanki dünya yine üstüne gelmişti. Görevli, adamı merdivenlerden yukarı, istasyon amirinin yanına çıkardı. İstasyon amiri ve görevli, adama nazikçe, “Çantanı açar mısın, lütfen?” dediler. Adam telaşla çantasını açtı. İkisi, çantanın içine üstünkörü bir göz attı; bir şey yoktu. “Tamam, kapatabilirsin,” dediler, sonra kimliğini istediler. Kimliğe bakarken, adamın Gazzeli olduğunu gördüler. O an ikisinin de yüreği burkuldu. “Bu adam neler yaşamış kim bilir?” diye düşündü görevli. Bombalar, kayıplar, belki öksüz, gariban bir hayat… İstasyon amiriyle göz göze geldiler. Amir, kısa ve net, “Ceza yazmayalım,” dedi. “Hali ortada, bırakalım gitsin.” Görevli başıyla onayladı, “Haklısın,” dedi. Amir ekledi, “Böyleleri çok gelir, insanlık yapalım yeter.” Görevli, adama trene kadar eşlik etti. Uzun boylu, şaşkın bu yabancının elinde artık bir İstanbul Kart vardı. Tren kapıları kapanırken, adamın gözlerinde korku mu, minnet mi, yoksa sadece bitkinlik mi vardı, görevli o yorgun haliyle tam çözemedi. Tren raylarının gıcırtısı uzaklaşırken, görevli dinlenme odasına geri döndü. Yarım saatlik molasında biraz toparlanmıştı, ama kaos bitmemişti. Çay bardağı soğumuş, masada duruyordu. Son bir yudum alıp turnikelere, nöbet yerine geri döndü. Kalabalık hâlâ uğulduyor, sorular bitmiyordu. Ama o Gazzeli adamın hikayesi, istasyonun gri betonları arasında küçücük bir insanlık izi bırakmıştı. Görevli, vardiyasına devam ederken, içinde bir huzur kıvılcımı taşıyordu. “Belki bir gün tekrar görürüm,” diye düşündü, ama bu kaosta bir yüzün tekrar bulunması zordu.</h2><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2c01f347ebf5" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[28.06.2025]]></title>
            <link>https://medium.com/@turanbas969/28-06-2025-79a48cd733c1?source=rss-1c0f0461c76e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/79a48cd733c1</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Turan Baş.                     (Günlük yazıyorum.)]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 28 Jun 2025 20:13:11 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-06-28T20:20:25.474Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>28.06.2025</p><p>Sabah gözlerimi açtığımda saat 10:30’u gösteriyordu. Tekrar uyuyamayacağımı anlayınca yataktan kalktım. Güne enerjik başlamak için oturma odasına spor bisikletimi çektim. Hem biraz hareket edeyim hem de gündemi takip edeyim diyerek YouTube’dan canlı haber yayınını açtım. Bir yandan pedal çevirirken bir yandan da Türkiye ve dünyadaki gelişmeleri dinledim.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/360/1*vK3YF9hiVSzzfpndtwnVqw@2x.jpeg" /></figure><p>Türkiye’de gündem her zamanki gibi yoğun. CHP’ye kayyum atanması ve Kemal Kılıçdaroğlu’nun partiye geri dönme ihtimali konuşuluyor. Pazartesi günü mahkeme var; eğer kayyum atanırsa, CHP’de taşlar yerinden oynayabilir. Partinin içi şimdiden kaynıyor, herkes bir şeyler söylüyor. Yaz sezonuyla birlikte orman yangınları da başladı. Zeytinliklerin sökülmesi, ormanların yanması, deniz kenarındaki kumsalların zenginlere peşkeş çekilmesi… Bu haberler hiç bitmiyor, içimi sıkıyor.</p><p>Dünyada da durum farklı değil. İran-İsrail savaşında bir süredir ses seda çıkmıyor, ateşkes sonrası saldırılar durdu. Bir ara karşılıklı füze atışları yüzünden hepimiz üçüncü dünya savaşının eşiğine geldiğimizi düşündük. Ama asıl yürek burkan, Filistin’deki insanlık dramı. İsrail’in soykırım gibi uygulamaları devam ediyor; hastaneler, okullar, evler… Taş üstünde taş kalmadı. İnsanlar göçe zorlanıyor, dünya da bu zulmü seyrediyor. Haberler bitmek bilmiyor, her an yenisi ekleniyor.</p><p>Sporun ardından duş alıp kahvaltı yaptım. Sonra biraz İngilizce çalıştım, evi süpürdüm, balkondaki çiçekleri suladım. Aşağıdaki kediler, kuşlar, martılar ve köpekler için dondurmacıdan aldığım boş kapları yıkayıp hazırladım. Beş kiloluk kapları belirli köşelere bağlayıp içlerini suyla doldurdum ki hayvanlar faydalansın. Küçük bir katkı ama onların susuz kalmaması için elimden geleni yapmak iyi hissettiriyor.</p><p>Motosikletin ön freni tutmadığı için tamirciye gittim. Ne yazık ki fren tamir edilemeyecek durumda, yenisini almak gerekiyormuş. Üstüne bir de birkaç parça daha değişecek. Tamirciyle konuşup eve döndüm. Kapının önünde yan komşumuz Ali Abi’yi tekerlekli sandalyede otururken gördüm. Ali Abi daha önce geçirdiği kaza yüzünden belini kırmıştı, fizik tedavi görüyor ama tekrar yürüyebilip yürüyemeyeceği belirsiz. Bana arabasını geri almam için ricada bulundu, ben de hemen hallettim. Sonra diğer komşuyla birlikte Ali Abi’yi evine taşıyıp yerleştirdik. Onun için bir şey yapabilmek güzel, ama durumu içimi burkuyor.</p><p>Eve dönünce annemle birlikte onun yaptığı mis gibi çorbadan yedik, akşam yemeği niyetine. Ardından Endonezya’daki arkadaşım Leni ile görüntülü konuştuk. Leni ile konuşmak hem keyifli hem de İngilizcemi geliştirmeme yardımcı oluyor. Bana bulunduğu bölgeden, oranın kültüründen bahsetti, epey sohbet ettik. Sonra oturma odasına geçtim. Hava çok sıcaktı, yanıma bir bardak su ve biraz kuruyemiş aldım. Telefondan faydalı bulduğum videoları izledim, zaman nasıl geçti anlamadım. Saat bayağı geç olmuş, artık yatıp uyuma vakti.</p><p>Bugünlük böyle geçti, yarın görüşmek üzere!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=79a48cd733c1" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[21.06.2025]]></title>
            <link>https://medium.com/@turanbas969/21-06-2025-0a8d8d8ae74e?source=rss-1c0f0461c76e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/0a8d8d8ae74e</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Turan Baş.                     (Günlük yazıyorum.)]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 21 Jun 2025 22:41:55 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-06-21T22:41:55.923Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/360/1*TRgr4yK2Muiai6h6eqVy8Q@2x.jpeg" /></figure><h2>Bir Düğün Günü ve Düşünceler</h2><p>Sabah, kulaklarımın yavaş yavaş çevrilen bir kapı gibi açılmasıyla uyandım. İlk önce dışarıdan gelen cılız sesler doldu zihnime; kuşların ötüşü, uzaktan bir arabanın korna sesi… Ardından gözlerim, öğlen güneşinin odama sızan ışığına alışmaya çalıştı. Saat hayli ilerlemişti. Yataktan kalktığımda kendimi biraz yorgun ama bir o kadar da kararlı hissettim. Bugün kuzenimin düğünü vardı ve hazırlık telaşı beni bekliyordu.</p><p>Banyoya gidip sakal tıraşı oldum, duş aldım. Aynada yüzüme bakarken, akşam için kendimi biraz toparlamam gerektiğini düşündüm. Sonra mutfağa geçtim. Annem masanın üzerine bir şeyler bırakmıştı; ekmek, peynir, zeytin… Ben de tavada yumurta kırdım, salatalık, havuç, maydanoz ve roka gibi yeşillikleri ince ince doğradım. Üzerine biraz limon sıkıp renkli bir tabak hazırladım. Volkan ❤️😻 henüz kahvaltı yapmamıştı. Onu çağırdım, birlikte masaya oturduk. Kahvaltı masasında sohbet ettik, gülümsemeler havada uçuştu.</p><p>Kahvaltıdan sonra kendime bir fincan kahve yaptım, kokusu evi sararken biraz soluklandım. Ama düğün telaşı aklımdaydı. Arabayı hazırlamak için dışarı çıktım. Önce petrol istasyonuna uğrayıp mazot aldım, ardından arabayı yıkattım. Parlak ve temiz haliyle araba, akşamki yolculuğa hazırdı. Eve dönüp düğün için kıyafet seçmeye koyuldum. Çok süslenmedim; her zamanki gibi sade, günlük elbiselerimden birini seçtim. Aynada kendime bakarken, “Bu da yeter,” dedim içimden.</p><p>Kız kardeşim işten dönünce, saat 17:30 civarında evden çıktık. Beykoz’daki düğün yerine ulaşmak için yola koyulduk, ama trafik beklediğimizden yoğundu. İki saatlik bir yolculuktan sonra ormanın içinde, açık havada düzenlenen düğün alanına vardık. Yeşilliklerin arasında, hafif bir esintiyle serinleyen bir atmosfer vardı. Masalardan birinin köşesine oturduk.</p><p>Yolda annem biraz rahatsızlanmıştı. Muhtemelen şekeri düşmüştü. Trafiğin yoğunluğu, havanın sıcaklığı ve arabanın içinde geçen uzun süre onu fenalaştırmıştı. Hemen dilaltı ilacını verdik. Düğün yerine vardığımızda biraz toparlandı, ama yine de gözüm üstündeydi. Akrabaları görmek, onlarla sohbet etmek iyi geldi. Kahkahalar, eski anılar, tanıdık yüzler… Ama bir yandan da içimde garip bir his vardı.</p><p>Düğünde, gençliğini bildiğim insanların yaşlanmış hallerini görmek tuhaf bir duyguydu. 20’li, 25’li yaşlarında capcanlı olanlar, şimdi 55–60 yaşlarında, saçları beyazlamış, yüzlerinde zamanın izleriyle karşımdaydı. Bu görüntü, insanın içini burkuyor. Kendime bakıyorum; 45 yaşındayım. Sanki ben hâlâ aynıymışım, hâlâ gençmişim gibi geliyor. Ama değilim. Zaman, hepimizi usul usul değiştiriyor.</p><p>Sanki her şey bir an düzelecek, her şey daha güzel olacakmış gibi bir umut var içimde. Ama biliyorum, hiçbir şey eskisi gibi olmayacak. Gençken her şeyi düzeltebileceğine, her şeyin yoluna gireceğine inanıyorsun.</p><p>Yaşlanınca ise gerçeği görüyorsun: Bazı şeyler düzelebilir belki, ama gençlik geri gelmez. O heves, o enerji bir daha yaşanmaz. İnsan, yavaş yavaş çürüdüğünü hissediyor. Sanki bir kıyamet kopuyor, sessizce.</p><p>Düğün ilerledikçe, saatler geçti. Yavaş yavaş toparlanmaya başladık. Akrabalara “Hoşça kalın,” diyerek veda ettik ve yola koyulduk.</p><p>Eve vardığımızda arabayı evin önüne park ettim. Yukarı çıkıp üzerimi değiştirdim, rahat bir şeyler giydim. Dolapta bir tane bira kalmıştı. Yanına biraz kuruyemiş alıp koltuğa uzandım.</p><p>Biramı yudumlarken düşüncelere daldım. Hayat, bir düğün telaşı gibi; koşturuyorsun, gülüyorsun, hüzünleniyorsun, sonra bir bakmışsın gece olmuş. Yarın sabah işe gideceğim. Bugün de böyle geçti.</p><p>Yarın görüşmek üzere, sevgili günlük.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=0a8d8d8ae74e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[30.05.2025]]></title>
            <link>https://medium.com/@turanbas969/30-05-2025-b4526ebee4f9?source=rss-1c0f0461c76e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b4526ebee4f9</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Turan Baş.                     (Günlük yazıyorum.)]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 30 May 2025 20:43:27 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-05-30T21:02:55.301Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h2>30.05.2025 Cuma</h2><p>Gözlerimi açtığımda, yataktan kalkmak istemeyen bir ruh haliyle mücadele ediyordum. Nedendir bilmiyorum, ama sanki yatağım beni bağrına basmış, bırakmak istemiyordu. Kulaklarım açık, gözlerim ise yarı kapalı; öylece yatakta dönüp duruyorum. Mutfaktan gelen tencere tava sesleri, annemle kız kardeşimin sabah sohbetleri kulaklarımı tırmalıyor. “Kalksam artık,” diye mırıldanıyorum kendi kendime.</p><p>El yordamıyla telefonumu arıyorum. Yatağın kenarında, battaniyenin altında bir yerde olmalı. Nihayet buluyorum ve kısık gözlerle ekrana bakıyorum: Saat öğleden sonra üçü dört geçiyor! “Aman Allah’ım,” diyorum içimden, “bu kadar mı uyumuşum?” On iki saat yatakta kalmak, hem de uyumak… Tembelliğin dibine vurmuşum resmen. Kendimi toparlamam lazım, hem de hemen.</p><p>Hızlıca yataktan fırlayıp banyoya yöneliyorum. Ilık bir duş, beni kendime getiriyor; sanki sabahın tüm ağırlığını akıtıp götürüyor. Sonra mutfağa geçiyorum, güzel bir kahvaltı hazırlıyorum. Salata yaparken YouTube’dan haberleri açıyorum. Gündemi takip etmek, dünyayla bağ kurmak iyi hissettiriyor. Taze salatalık, domates ve bir tutam zeytinyağı… Basit ama keyifli.</p><p>Kahvaltıdan sonra demli bir çay koyuyorum. Çayın kokusu mutfağı sararken, içindeki kaçak çayın hikayesi aklıma geliyor. Bir zamanlar Almancılar Türkiye’den Almanya’ya kaçak çay götürürdü, şimdi ise teyzemin kızı Almanya’dan hediye olarak kaçak çay getirmiş. Ne ilginç, değil mi?</p><p>Çayı yudumlarken oturma odasındaki her zamanki koltuğuma kuruluyorum. yıllardır aynı yere oturmaktan koltukta götümün izi kalmış.</p><p>Tam o sırada arkadaşım Leni görüntülü arıyor. Biraz sohbet etmek iyi gelecek derken, internet bağlantısı yüzünden keyfimiz kaçıyor. Görüntü bulanık, sesler cızır cızır…</p><p>“Neyse,” diyorum, “başka zaman konuşuruz.” Dışarı çıkmaya karar veriyorum. Yatak odasında üzerimi değiştirirken, giydiğim tişört ve pantolonun buruşukluğunu fark ediyorum. İçimde bir ütü yapma isteği uyanıyor. Uzun zamandır ütü masasını açmamıştım, ama bugün kendime çekidüzen vermenin vakti gelmiş. Ütülenmiş kısa pantolon ve tişörtle kendimi daha iyi hissediyorum. Aynada kendime bakıyorum: “Evet, biraz bakımlı olmak lazım.”</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/645/1*GzpAdO2MTEl2lBvZhTGfcQ@2x.jpeg" /></figure><p>Dışarı çıkıyorum. Evin yakınındaki kedilerin su kabı gözüme çarpıyor; epey kirlenmiş. Kabı yıkayıp taze su dolduruyorum. Duvar kenarındaki mama kabı da boş, onu da dolduruyorum. Kediler başıma toplanıyor, sanki teşekkür eder gibi mırıldanıyorlar. Sonra evin etrafında kısa bir yürüyüş yapıyorum. Hava ferah, içim açılıyor.</p><p>Yürürken Samet’in berber dükkânına uğramaya karar veriyorum. İçeri girince Ahmet’le sohbete dalıyoruz. Gündemden, hayattan, iyiyle kötüyü ayırmaktan konuşuyoruz. Ahmet genç, ama hayat ona birkaç darbe vurmuş. İki ay önce kolu kırılmış, şimdi iyileşmiş ama can sıkıntısından sigaraya başlamış. “Bir an önce bırak,” diyorum, “kendine faydalı şeyler yap. Ne yapmaktan hoşlanıyorsun, neyi iyi yaparsın, bunları düşün.” Ahmet gülümsüyor, “Haklısın,” diyor. “Kolay gelsin,” deyip dükkândan ayrılıyorum.</p><p>Eve dönüyorum. Annem dinlenmek için odasına çekilmiş. Oturma odasına geçip biraz kuruyemiş atıştırıyorum, yanına bir bardak su alıyorum. Televizyonda YouTube’dan kendimi geliştirecek videolar açıyorum, gündeme dair birkaç şey izliyorum. Yarın işe gideceğim için erken yatmayı planlıyorum. Gün böyle geçti, sakin ama dolu. Bilmem, anlatabildim mi?</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b4526ebee4f9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[26.05.2025]]></title>
            <link>https://medium.com/@turanbas969/gecenin-zifiri-karanl%C4%B1%C4%9F%C4%B1-odam%C4%B1-bir-battaniye-gibi-sarm%C4%B1%C5%9Ft%C4%B1-00ba9d2c0089?source=rss-1c0f0461c76e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/00ba9d2c0089</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Turan Baş.                     (Günlük yazıyorum.)]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 26 May 2025 22:41:24 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-05-26T22:50:09.133Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/645/1*DxKr9dbvAEfldj_X7g4IIQ@2x.jpeg" /></figure><h2>Gecenin zifiri karanlığı odamı bir battaniye gibi sarmıştı. Saat 02:00’yi gösteriyordu ve gözlerim, uykunun o tatlı kollarından sıyrılıp uyanıverdi. Bir daha uyuyamamanın huzursuzluğuyla yastığımı doğrulttum, sırtımı yasladım ve telefonumun ekranına daldım. Sosyal medyanın bitmeyen akışında kaybolurken, kendime faydalı birkaç video izledim. Ama telefonun o parlak ekranı, karanlıkta gözlerimi yormaya başlayınca odanın ışığını yaktım. Zaman su gibi aktı; saat 05:30 olduğunda uykum nihayet geri geldi. Işığı söndürüp yatağa gömüldüm.</h2><p>Gözlerimi tekrar açtığımda saat öğlen 12:30’du. Yataktan fırlayıp kendimi güne hazırladım. Spor yapma isteği içimi kıpır kıpır etti. Oturma odasının ortasına sabit bisikletimi yerleştirdim, bir yandan pedal çevirirken bir yandan da telefonumdan gündemi taradım. 30 dakika boyunca ter attım, ardından dambıllarla ağırlık kaldırdım ve karın egzersizleriyle tempomu tamamladım. Ilık bir duşun ferahlığıyla yenilendim, üstümü giyindim ve kahvaltı masasına oturdum. Çayımı yudumlarken, evin sakin atmosferinde bir an soluklandım.</p><p>Kız kardeşim Mehtap’la vakit geçirme fırsatım oldu; henüz işe gitmemişti. Yeni aldığı arabayı görmek için dışarı çıktık. Araba, parlak yüzeyiyle göz kamaştırıyordu, ama yaşına göre kilometresi biraz fazlaydı. Üstelik satanlar ne kriko ne de yardım çantası bırakmıştı; araba adeta bomboştu. Görünüşüyle gönlümüzü çelse de içindeki eksikleri çözmek için biraz daha zaman lazımdı. Mehtap işe gidince ben eve döndüm.</p><p>Tam o sırada annem pazara gitmek için hazırlanıyordu. Onu yalnız bırakmak istemedim; hemen toparlanıp yanına katıldım. Pazarın renkli ve gürültülü dünyasına adım attık. Annem her zamanki gibi önce fiyatları kontrol etmek için pazarın bir ucundan diğerine yürüdü. Sonra geri dönüp uygun fiyatlı, taze sebzeleri ve meyveleri seçmeye başladık. Ama annemin pazar maceraları her zaman sakin geçmez. Bir pazarcıya “Sarımsak neden 400 TL? Yukarıda 100 TL’ye satıyorlar!” diye çıkışınca, pazarcı da ona laf yetiştirdi. Annem söylenmeye devam ederken ben kenarda, sanki olaya karışmamış bir yabancıymışım gibi durdum, hafif gülerek. 😂 Annemin bu çıkışları bir gün başımızı belaya sokacak, hissediyorum.</p><p>Pazarda soğan, patates, domates ve salatalık gibi temel ihtiyaçlar nispeten uygundu, ama kiraz, çilek, erik ve karpuz gibi “lüks” meyveler ateş pahasıydı. Onlara sadece uzaktan bakıp geçtik; bütçemiz daha mütevazı seçimlere uygundu. Bolca patates ve soğan aldık. Evde soğanlı yumurta yapalım desek, yumurtanın da fiyatı cabası. Neyse ki, pahalı ürünleri alamasak da aç kalmayacak kadar alışveriş yaptık.</p><p>Eve döndüğümüzde pazar arabasını merdivenlerden yukarı taşıdım, aldığımız ürünleri dolaba yerleştirdim. Sonra mutfakta kolları sıvayıp nefis bir salata hazırladım; yemesi de yapması kadar keyifliydi. Çay suyunu tüpe koydum, demlik fokurdarken oturma odasına geçtim. O sırada Leni’den görüntülü bir arama geldi. LINE üzerinden İngilizce sohbet ettik; onun enerjisi her zaman içimi açar. Eylülde Endonezya’ya gitme planları yapıyorum. Önce Cakarta’ya uçacağım, oradan Leni’yle Bali’ye geçeceğiz. Leni Endonezya’da yaşıyor. Hiçbir gün bir araya gelmedik sadece telefonda görüntülü görüşüyoruz. Eğer senelik iznimde Endonezya’ya gidersem Leni ile de beraber tatil yapmış olacağız. Bu tatil için senelik iznimi, uçak biletini ve bütçemi iyi planlamam lazım.</p><p>Günün kalanında biraz İngilizce çalıştım, sonra YouTube’dan bir film açtım. Çayımı yudumlarken, masaya atıştırmalıklar dizdim. Film, çayın sıcaklığı ve atıştırmalıkların keyfiyle gün yavaşça sona erdi. Yarın yeni bir macera, yeni bir sayfa. Görüşmek üzere!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=00ba9d2c0089" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[23.05.2025 Cuma]]></title>
            <link>https://medium.com/@turanbas969/sabah-beynim-bir-orkestra-%C5%9Fefi-gibi-kulaklar%C4%B1ma-emirler-ya%C4%9Fd%C4%B1r%C4%B1yordu-23f086da3897?source=rss-1c0f0461c76e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/23f086da3897</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Turan Baş.                     (Günlük yazıyorum.)]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 23 May 2025 21:33:07 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-05-23T21:35:07.027Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>23.05.2025 Cuma</p><p>Sabah, beynim bir orkestra şefi gibi kulaklarıma emirler yağdırıyordu. Dışarıdan gelen sesler, kuş cıvıltıları ve komşuların hafif mırıltıları, odamı bir yaz sabahının neşesiyle dolduruyordu. Ama gözlerim, uyanmamak için inat eden yaramaz bir çocuk gibi sıkı sıkı kapalıydı. Son zamanlarda yataktan geç kalkıyorum; saat öğleden sonra ikiyi buluyor, ben hâlâ yorganın altında miskinlik ediyorum. Eğer bu tembelliğe bir dur demezsem, korkarım alışkanlık haline gelecek.</p><p>Sonunda karar verdim: Bugün bu döngüyü kırmalıyım! Tembellik, ruhumu ve bedenimi ağır bir zincir gibi sarıyor. Oysa dışarıda yaz kendini hissettirmiş, güneş ışıl ışıl çağırıyor. Daha çok dışarıda olmalı, bu güzel havanın tadını çıkarmalıyım.</p><p>Odamın kapısını açtığımda, mutfaktan gelen mis gibi yemek kokuları burnuma doldu. Annemle kız kardeşim, yemek masasında sohbete dalmıştı. “Günaydın!” dedim, yüzümde uykulu bir gülümseme. “Asıl sana günaydın, gün bitti!” diye takıldılar. gülümsedim, sabahın neşesi içimi ısıttı.</p><p>Kız kardeşim heyecanla büyük haberi verdi: Kendine araba almış! Tüm işlemleri tamamlamış, araba şu an bakımdaymış. Onu tebrik ettim, “Güle güle kullan, artık özgürüz!” dedim. Arabasız günlerde akraba ziyaretleri, hasta ziyaretleri hep aksıyordu. Hastaneye taksiyle gitmek zorunda kalıyorduk, düğün dernek işleri ise hayal oluyordu. Artık kapıda bir araba olması, hayatımıza hareket katacak.</p><p>Banyoya yöneldim. Ilık suyun altında duş alırken, tembelliğin ağırlığı yavaşça üzerimden akıp gitti. Üzerime rahat bir tişört ve şort geçirdim; yaz gelmişti, özgürlük vaktiydi. Mutfağa döndüm, annem sofrayı hazırlamıştı. Ben de salatayı soslayıp masayı kurdum. Yemeğimi yedikten sonra kendime mis kokulu bir kahve yaptım.</p><p>Oturma odasında her zamanki koltuğuma kuruldum. Yıllardır aynı yere oturuyorum, bu bir çeşit sığınak gibi. Kız kardeşim bazen oraya oturunca, sanki başka yer yokmuş gibi içten içe sıkılıyorum. Kahvemi yudumlarken koltuğa uzandım, telefondan Duolingo’yu açtım. Her gün İngilizce çalışıyorum, ama düzensizliğim yüzünden bir arpa boyu yol alamıyorum. İçimden bir ses, “Bir plan yap, üç ay disiplinli çalış!” diyor. Hemen bir takvim çıkarmalıyım.</p><p>Pencereden dışarı bakınca, güneşin davetkâr ışıkları göz kırpıyordu. Canım dışarı çıkmak istedi. Hızla hazırlandım, en sevdiğim kısa pantolonu giydim ve terliklerimi geçirdim. Ayakkabıdan daha rahat, tam yazlık! Motosikletimin anahtarını kaptım, ama aklımda bir dert: Ön frenler tutmuyor. Tamirciye götürmeliyim. Motosikleti binanın önüne park ediyorum, hırsızlığa karşı kilitliyorum. Tek kontakla çalıştırdım, hafif bir gaz verdim. Rölantide ısınırken, motorun mırıltısı içimi kıpır kıpır yaptı. Kısa mesafe diye kask takmadım, ama biliyorum, bu bir hata; her zaman kask takmalıyım.</p><p>Caddeye çıktım, yazın sıcak nefesi yüzümü okşuyordu. İlkay ve Samet’in berber dükkânının önünden geçerken onları içeride gördüm. Motosikleti kenara çektim, biraz laflamak iyi gelir diye düşündüm. Dükkâna girdim; tadilat bitmiş, ama koltuklar yanlış geldiği için açılış ertelenmiş. Yeni koltuklar gelince dükkân canlanacak. Onlarla biraz şakalaştık, eski anıları yâd ettik, sonra vedalaşıp yola devam ettim.</p><p>Motosikletin fren problemi canımı sıktı. Aslında başka sorunları da var, ama tamir için ay sonunu, yani maaşımı beklemem gerek. Biraz dolaştıktan sonra eve döndüm. Motosikleti her zamanki yerine park ettim, kilidi taktım. Kedilerin mama ve su kaplarını kontrol ettim; her şey tamamdı. Eve çıkıp rahat kıyafetlere geçtim. Annem çay demlemişti, bir bardak çay aldım. Çayımı yudumlarken günlüğümü yazmaya başladım, günün telaşı yavaşça zihnimde yerini buluyordu.</p><p>Sonra spor için dışarı çıktım. Ahmet Yesevi Mahallesi’nde, top sahasının etrafındaki yürüyüş parkuruna gittim. Yaklaşık 5 kilometre hızlı yürüdüm. Parkurda kıvırcık saçlı, tombul bir kız ve babası yürüyordu. Baba, kızına tatlı tatlı nasihatler veriyordu; muhtemelen obeziteyi önlemek için yürüyüş yaptırıyordu. Kızın terliklerle, elinde küçük bir su şişesiyle minik adımlarla yürümesi beni gülümsetti. Abur cuburun çocuklarda obeziteye yol açtığını biliyoruz, bu yüzden dikkatli olmalıyız.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/605/1*Gacn0J5-8dSso9UOo8QJKw@2x.jpeg" /></figure><p>Parkın kenarı cıvıl cıvıldı. Top sahasında gençler birbirine laf atıyor, bazen de uygunsuz şakalar yapıyordu. Etrafı seyrederek, aldırış etmeden yürüyüşüme devam ettim. Eve döndüğümde yorgun ama huzurluydum. Yarın işe gideceğim, sabah erken kalkmam lazım. Bu yüzden birazdan yatacağım. Günlüğümü yazarken, yarına daha enerjik başlama sözü verdim kendime. Yarın görüşmek üzere!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=23f086da3897" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[21.05.2025]]></title>
            <link>https://medium.com/@turanbas969/21-05-2025-e4eadb0b3585?source=rss-1c0f0461c76e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e4eadb0b3585</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Turan Baş.                     (Günlük yazıyorum.)]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 21 May 2025 23:37:32 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-05-22T22:55:25.016Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h2>21.05.2025 Çarşamba</h2><h2>Bir Günün Hikâyesi</h2><p>Küçük Sarı Kedi</p><p>Sabahın erken saatlerinde Metro İstasyonu’nun kalabalığı, adeta bir nehir gibi akıyordu. Binlerce insan turnikelerden geçiyor, her biri kendi hikayesine koşuyordu. Kimi sevgilisinin kollarına, kimi hastaneye, kimi işe yetişme telaşındaydı. Ben ise güvenlik kontrol noktasında, bu insan seline sessizce tanıklık ediyordum. Gözlerim, kalabalığın ritmini yakalamaya çalışırken, bir yandan da istasyonun nabzını tutuyordum.</p><p>Günün sonunda, istasyonun hareketliliği yerini derin bir sessizliğe bıraktı. Merdivenlerde yankılanan ayak sesleri kesildi, asansör sustu, kepenkler indi. Kocaman istasyon, bir anda karanlık bir denize dönüştü; bomboş, hareketsiz. Kameralardan son bir kez baktım: Hiçbir insan, hiçbir hareket yoktu. Anonsu yaptım: “…….. İstasyonu işletmeye kapatılmıştır.” Derin bir nefes aldım. Bugün de sorunsuz geçti, dedim kendi kendime.</p><p>Dinlenme odasına geçtim. Kahverengi bardağıma biraz gold kahve koydum, sade kahvenin keskin acısını yumuşatmak için bir tutam şeker ekledim. Sıcak suyu dökerken kahvenin mis kokusu odayı sardı. Çay kaşığı bulamayınca, kahvemi çatalla karıştırdım ve kendi kendime gülümsedim.😂Silahımı emniyetli bir köşeye bıraktım, üniformamın ağırlığını masaya yığdım. Evden getirdiğim atıştırmalıkları masaya dizdim, koltuğa uzandım. Bir yudum kahve, bir lokma atıştırmalık… Yorgunluğum yavaşça hafifledi.</p><p>Gece boyunca her saat başı “Durum normal” anonsları yaptım. İstasyon sakindi, sadece gece yarısı istasyondaki işletmenin poğaça, börek ve pasta teslimatı için asansörü açtım. Onları yolcu ettikten sonra yine sessizlik.</p><p>Sabah 5:20’de toparlanmaya başladım. Masayı düzenledim, çöpleri attım, silahımı taktım. Aynada kendime şöyle bir baktım, anahtarları aldım. Önce peron merdivenlerini, sonra birinci ve ikinci çıkışları açtım. Bilgisayardan aydınlatmaları yakıp istasyonu uyandırdım. Saat 5:45’te anonsu verdim: “ ….. İstasyonu işletmeye açılmıştır.”</p><p>İstasyon canlanmaya başladı. Merdivenlerden inen ayak sesleri, turnikelerden geçenlerin telaşı… Sabahları insanlar genelde gergin oluyor. Kiminin parası eksik, kiminin interneti çekmiyor, kimi sinirli bir şekilde turnikeden geçmeye çalışıyor. Mümkün olduğunca sakin kalmaya, yardım isteyenlere el uzatmaya çalışıyorum. Ama bazen sorular azar gibi geliyor, cevaplar teşekkürsüz kalıyor. Yine de son ana kadar müdahale etmiyorum; insanlar tahammülsüz, her an gergin bir anın içinde bulabiliyorum kendimi.</p><p>Güvenlik noktasında beklerken ,istasyon amiri geldi, ayaküstü biraz sohbet ettik. “Bir süre burada kalırım, sen dinlen,” dedi. 15 dakika içeri geçip ihtiyaçlarımı giderdim, sonra nöbete geri döndüm ve amire teşekkür ettim. Amir, ……… ……. İstasyonu’na geçmek için ayrıldı.</p><p>Çok yoruldum , nöbeti sabahçı arkadaşa devrettim, deftere imzamı attım. Çantamı toplayıp istasyondan ayrıldım. Bir süre trende yolculuk yaptım diğer metro istasyonuna inerek oradan dışarı çıktım. Yolun kenarında otobüs durağında bekledim sonra otobüse binip evin yanındaki durakta indim.</p><p>Binanın önünde sapsarı bir yavru kedi gördüm; muhtemelen bizim Ömer’le siyah kedinin yavrusuydu. Çantamdan biraz mama çıkardım, mamayı kedinin önüne bıraktım.Kedi önce ürktü ama mamanın kokusunu alınca hemen atıldı. Yavrucak çok acıkmış. Mamaları çiğnemeden yutmaya başladı. Çok da sevimli. Dışarısı onun için çok tehlikeliydi. umarım başına bir şey gelmez.😔</p><p>Duvarın kenarına biraz daha mama bıraktım, sonra sularını kontrol ettim ve eve çıktım.</p><p>Üniformamı çıkarıp rahat kıyafetler giydim, mutfakta bir şeyler atıştırdıktan sonra o kadar yorgundum ki odama geçip kapıyı kilitledim ve yastığa başımı koyar koymaz uykuya daldım.</p><p>Öğleden sonra 3:00 gibi uyandım. Duolingo’dan biraz İngilizce çalıştım, sonra Leni’yi aradım. O, YouTube için video hazırlıyordu. Görüntülü sohbetten sonra yataktan kalktım.</p><p>Akşam yine işe gideceğim için traş oldum, duş aldım, tişört ve şortla evde rahat takıldım. Mutfakta yemek hazırlarken telefondan gündeme dair haberleri izledim. Annem dışarıdaydı, kız kardeşim işte. Kendime güzel bir sofra kurdum, yemek yerken evdeki kedim Miya’yı da besledim. Miya, ben otururken masanın soluna geçip patileriyle koluma vuruyor, “Bana da ver!” der gibi. Mama istiyordu !Alışkanlık yaptı, yemek saatlerinde hep yanımda oluyor.</p><p>Yemekten sonra kendime kahve yaptım, balkondaki çiçekleri ve sebze bahçesini suladım. Biberler sık dikilmişti, onları ayırıp yerlerini değiştirdim. Bu seneki balkon bahçemiz çok çeşit liydi biberler domatesler salatalığımız bile vardı. Sık sık suluyor bakımlarını ihmal etmiyorum .</p><p>Oturma odasında koltuğa uzandım biraz sosyal medyaya baktım. Türkiye o kadar hareketli bir ülke ki her gün binlerce haber binlerce olay hiç eksilmiyor.</p><p>Saat 19:00’a yaklaşırken işe hazırlanma vakti geldi. Üzerimi giyindim mis kokulu parfümümü sıktım saçlarımı spreyledim işe gitmek için hazırdım saat 19:30 gibi evden dışarı çıktım.</p><p>Kapının önünde çocuklar oynuyordu, sabah gördüğüm küçük sarı kedi de oradaydı . Sarı kediyi bebek gibi sarmışlar seviyorlardı. Çocuklarla biraz sohbet ettim. Küçük sarı kedi çok kirlenmişti çocuklara kediyi eve götürüp yıkamalarını istedim. Maalesef Çocuklar kediyi eve götüremeyeceklerini söylediler anneleri babaları kızıyormuş.</p><p>Çantamdan çıkarıp çocuklara sarı kedi için mama verdim ve oradan ayrıldım.</p><p>Otobüs durağına kadar yürüdüm. Otobüs durağında benden başka kimse yoktu.Otobüse bindim ve köşede duran boş koltuğa oturdum. Otobüste giderken pencereden manzarayı seyrettim. Akşamüstü, ben işe giderken insanlar işten dönüyordu. Yorgun yüzler, uykulu gözler ve insanlardaki dikkat dağınıklığı göze çarpıyordu.</p><p>Çalıştığım istasyona geldim bugün ikinci günüm. İşe başlamadan önce mutfakta kendime bir kahve yaptım.Kahvemi de içtikten sonra çalışmaya hazırdım.</p><p>Nöbeti arkadaşımdan teslim aldım. Arkadaşımı dinlemesi için evine yolcu ettim.Bugün istasyon sakindi. Tek kulaklığımı taktım telefonumdan Sabahattin Ali’nin Hasan Boğuldu hikayesini, ardından Oğuz Atay’ın Beyaz Paltolu Adam’ını dinledim.</p><p>Hikaye yazmayı düşündüğüm için farklı yazarlardan hikayeler dinlemeye başladım. Bir gün ben de kendi hikayemi yazacağım.</p><p>Bugün de böyle geçti. Yarın görüşmek üzere.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/472/1*ZGcU4tyu0w2xTjZr8jrUGg@2x.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e4eadb0b3585" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[20 Mayıs 2025, Salı]]></title>
            <link>https://medium.com/@turanbas969/20-may%C4%B1s-2025-sal%C4%B1-fffe33a74180?source=rss-1c0f0461c76e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/fffe33a74180</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Turan Baş.                     (Günlük yazıyorum.)]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 20 May 2025 20:42:28 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-05-20T22:51:41.956Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/645/1*ipNQUoUoHD3EQVCB0ovIag@2x.jpeg" /></figure><p>Sabahın köründe değil, öğlen bir sularında yatağımdan zar zor kalktım. Akşam işe gideceğim düşüncesiyle tembellik hakkımı sonuna kadar kullandım. Aslında biraz daha uyumak istiyordum, ama uyku gözlerime küs mü ne, daha fazla gelmedi. 😂 Gözlerim kapalı, yatakta sağa sola yuvarlanırken telefonu aradım. Nihayet buldum! Yastığımı sırtıma destek yapıp yaslandım ve biraz sosyal medyada gezindim. Bildirimler, hikayeler, bir iki komik video derken zaman su gibi akıp gitti.</p><p>Sonra aklıma arkadaşım Leni geldi. Hemen görüntülü aradım, bir saat boyunca lafladık. Her zamanki gibi kahkahalar, dedikodular havada uçuştu. Konuşmamız bitince banyoya attım kendimi. Bugün iş günümdü, önce traş, sonra mis gibi bir duş. Üzerimi giyinip mutfağa geçtim, karın gurultusu başlamıştı bile.</p><p>Mutfakta kendime enfes bir salata hazırladım. Maydanoz, roka, kıvırcık, havuç, domates, salatalık… Renk cümbüşü gibi bir tabak! Üzerine biraz limon sıkıp zeytinyağı gezdirdim. Salatalıkları rendeleyip yoğurtla karıştırdım, ortaya mis gibi bir cacık çıktı. Annem de dolmanın üzerine yoğurt ve tereyağlı sos hazırlamıştı. Annemle masaya oturduk, keyifli bir yemek yedik. Kız kardeşim işten gelince yer diye salatadan ona da ayırdım.</p><p>Yemekten sonra oturma odasına geçtim. Annem çay demlemişti, sıcacık çayımı alıp koltuğa gömüldüm. Önce sosyal medya haberlerine göz attım, sonra Duolingo’yu açıp bir saat İngilizce çalıştım. Ama itiraf etmeliyim, bu İngilizce işi biraz dağınık gidiyor. Ne kadar çalışsam da planlı programlı olmadığım için pek ilerleme kaydedemiyorum. Kendime çeki düzen vermem lazım, yoksa bu iş böyle yarım yamalak kalacak.</p><p>Saat altıya kadar vakit geçti, koltukta biraz şekerleme yaptım. Yedi gibi uyanıp toparlandım, çantama atıştırmalık bir şeyler attım. Saat 19:35’te evden çıktım. Binanın önünde kedilerin su ve mama kaplarını kontrol ettim. Suları vardı ama mamaları bitmişti. Çantamdan biraz mama çıkarıp kaplarını doldurdum, minik dostlar mutlu mesut yemeye başladı.</p><p>Otobüs durağına yürürken İlkay ve Samet kardeşlerin berber dükkânı için hâlâ çalıştığını gördüm. Selam verip geçtim, ama tam o sırada karşıdan otobüsün geldiğini fark ettim. Koşarak durağa yetiştim! Otobüs pek kalabalık değildi, bir köşeye oturup camdan dışarıyı seyrettim. Normalde kulaklığımı takar müzik ya da sesli kitap dinlerim, bazen de telefondan sosyal medyaya bakarım. Ama bugün nedense sadece manzarayı izledim. Duraklarda inip binen yolcuları, etraftaki telaşı gözlemledim.</p><p>Mahallemizden büyük yola çıkarken dar sokaklar otobüs şoförlerini epey zorluyor. Eski binalar, plansız şehirleşme derken yollar öyle dar ki, koca otobüslerin geçişi adeta bir sanat eseri! Şoförleri içimden tebrik ettim. Gerçekten herkes bu işi yapamaz. Ben taksi ya da araba kullanırım ama bu dar sokaklarda otobüs sürmek? Asla! 😁</p><p>Tavşantepe durağında indim, metro istasyonuna yürüdüm. Orada arkadaşım Gülten’le karşılaştım. Babası kalp krizi geçirmiş, İstanbul’dan Tokat’a gitmişti. Durumunu sordum; yoğun bakımdaymış, hali pek iyi değilmiş. Böyle şeyler insanı gerçekten derinden üzüyor. Gülten’e moral vermeye çalıştım, güçlü olmasını söyledim. Ama içim burkuldu. Annem de öyle, şeker ve tansiyon hastası olmasına rağmen yemesine içmesine dikkat etmiyor. Bir ara o kadar ısrar ettim ki, “Anne, lütfen kendine bak, başına bir şey gelir!” dedim, ama o bizi pek umursamadı. Şekeri bazen 450’ye, hatta 550’ye kadar çıkıyor. Gülten’in babası da aynı, daha önce kalp krizi geçirmesine rağmen sigara ve alkolü bırakmamış. Doktorlar ne kadar çabalasa da nafile, sonuç yoğun bakım…</p><p>Bugün de böyle geçti. Yarın görüşmek üzere!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=fffe33a74180" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[19 Mayıs 2025, Pazartesi.]]></title>
            <link>https://medium.com/@turanbas969/19-may%C4%B1s-2025-pazartesi-a8404feb1eaa?source=rss-1c0f0461c76e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a8404feb1eaa</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Turan Baş.                     (Günlük yazıyorum.)]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 19 May 2025 20:17:15 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-05-20T22:49:53.847Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h2>19 Mayıs 2025, Pazartesi. Gece saat üç sularında gözlerimi açtım. Karanlık odada yatak beni sıkıca sarmıştı, ama uyku bir türlü geri gelmiyordu. Telefonu elime aldım; sosyal medyanın renkli dünyası, geceyi biraz olsun aydınlattı. Saatler geçti, gözlerim yoruldu. Beş gibi yatağa gömülüp uykuya dalmayı denedim. Sabah yedide spora gitmek için alarmı kurdum – ya da kurduğumu sandım. Gözlerimi açtığımda saat on olmuştu! Alarmı kurmayı unutmuşum. “Günün ortasında spor mu olur?” dedim kendi kendime. Akşam yaparım, diyerek planı revize ettim.</h2><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Fol8ztj4irVU-Qr8lawOLw@2x.jpeg" /></figure><p>Yatakta doğruldum, telefonumu kaptım ve Duolingo’nun renkli dünyasına daldım. Yaklaşık bir saat İngilizce çalıştım; kelimeler, cümleler, sanki bir bulmacayı çözer gibi zihnimi tazeledi. Sonra her zamanki sabah ritüelime geçtim: banyo, duş, temiz kıyafetler. Mutfakta annem kahvaltı sofrasını kurmuş, çaydanlık fokurduyordu. Bir şeyler hazırlayıp yanına oturdum. Çayın buğusu, peynirin kokusu, annemin gülümseyişi… Küçük ama güzel bir andı.</p><p>Bugün 19 Mayıs’tı. Ben zaten izinliydim, kız kardeşim ise resmi tatilin keyfini sürüyordu. Çayımı alıp oturma odasına geçtim, ama gözüm balkona takıldı. “Bu balkon ne kadar kirli!” dedim kardeşime. O da bana hak verdi ve anında kolları sıvadık. Kedimizin çiş kutusu iğrenç bir hal almıştı. Kutuyu temizledik, balkonu süpürdük, suyla yıkadık. Toprakları çuvallara doldurduk, malzemeleri tek tek elden geçirdik. Sonunda balkon pırıl pırıl oldu! Yetmedi, oturma odasını paspasladık, mutfağı ve koridoru süpürgeyle hallettim. Ev mis gibi kokuyordu.</p><p>Komşudan aldığım beş kiloluk dondurma kabını hatırladım. Sokaktaki kediler için su kabı yapacaktım. Kabı yıkadım, kenarlarına delikler açtım, damacanadan su doldurdum ve sokağa indim. Çöp kutusunun yanındaki direğe kabı kabloyla sabitledim, içini suyla doldurdum. Bir köşeye çekilip izlemeye başladım. Önce bir kedi yaklaştı, sonra bir martı, ardından kargalar ve güvercinler… Hepsi kaptan su içiyordu. İçimde bir sevinç patlaması! “Demek ki böyle şeyler işe yarıyor,” dedim kendi kendime. Dondurmacı, boş kapları bize vermeye devam edecek. Yaz boyunca bu kapları temizleyip mahallenin dört bir yanına su kapları yerleştireceğiz. Betonla kaplı bu şehirde, hayvanlar su bulmakta zorlanıyor. Ama bu küçük kaplar, onların hayatını kolaylaştıracak. Mahallemiz biraz daha güzel, biraz daha vicdanlı olacak.</p><p>Akşama doğru spora hazırlanma vakti geldi. Spor kıyafetlerimi giydim, ayakkabılarımı bağladım ve bir rota çizdim: Ahmet Yesevi, mezarlıklar, Dörtyol ve eve dönüş. Yola koyuldum. Derken, amcamın oğlu Levent’le karşılaştım. “Nereye?” dedim. “Öylesine geziyorum,” dedi. “Gel, benimle yürü, spor yapıyoruz!” dedim. Gülümsedi ve peşime takıldı. Evora Konutları’nın parkına kadar geldik, tur atmaya başladık.</p><p>Parkta iki genç, bankta bira içiyordu. Ama ne oturuş! Ayaklarını yola uzatmışlar, geçerken bize aldırmıyorlardı. İlk turda bir şey demedim. İkinci turda da aynı saygısızlık. Üçüncüde içimden bir ses, “Bir şey söyle!” dedi, ama dilimin ayarı yok. Kavga çıkar diye sustum. Dördüncü tura başlamadan parktan ayrıldık. Eğer kavga etmek bir şeyi düzeltecek olsaydı, o an durmazdım. Ama sokakta bu tür şeyler o kadar sık yaşanıyor ki, kavga çözüm değil.</p><p>Levent’le yürüyüşe devam ettik. Evin önünde turu bitirdik ve biraz lafladık. Levent’in psikolojik sorunları var. Antidepresan kullanıyor, ama ilaçlarını aksatırsa halüsinasyonlar görüyor. Bana birilerinin ona “Anne” dediğini, başka bir gün “Dışarıda bir çocuğun var,” dediğini anlattı. “Neden böyle şeyler duyuyorum?” diye sordu. “İlacını düzenli kullanıyor musun?” dedim. İlaçlarını aksattığında böyle şeyler yaşadığını, aslında kimsenin ona seslenmediğini söyledim. Genç yaşına rağmen, sorunları ağır. Üzücü, ama elimden gelen tek şey ona destek olmak.</p><p>Eve döndüm. Annemle akşam yemeği yedik; sofrada yine o tanıdık, sıcak sohbet. Yemekten sonra kahvemi yapıp oturma odasına geçtim. Televizyonu açtım, YouTube’da kendimi geliştirecek videolar buldum. Bilgiyle dolup taşarken gün bitti. Yarın başka bir macera, başka bir hikaye. Görüşmek üzere!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a8404feb1eaa" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[16.05.2025 Sıradan Birgün]]></title>
            <link>https://medium.com/@turanbas969/16-05-2025-s%C4%B1radan-birg%C3%BCn-c927b7368814?source=rss-1c0f0461c76e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/c927b7368814</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Turan Baş.                     (Günlük yazıyorum.)]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 16 May 2025 20:47:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-05-23T20:55:59.495Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h2>İzinli günlerimde hep aynı hikâye: akşamları geç yatıyorum, günün ortasında, öğlen vakti uyanıyorum. Yine öyle bir gün yaşadım. Neden mi geç yatıp geç kalkıyorum? İşimin düzeni böyle. İki gün gece vardiyasında sabaha kadar çalışıyorum, iki gün de gündüz koşturuyorum. Hal böyle olunca, izinli günlerimde bile gece uykusu tutmuyor, günün yarısında gözlerimi açıyorum. Aslında bu, işin getirdiği bir alışkanlık. Çözüm mü? İş saatlerimin değişmesi lazım, ama bu şimdilik imkânsız. O yüzden, bu düzene ayak uydurmaya devam ediyorum, ne yapalım.</h2><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/645/1*hJ9F9QbLGJf-uKf0iGm-8g@2x.jpeg" /></figure><p>Öğleden sonra, saat 15:00’te uyandım. Bu kez biraz daha fazla uyumuşum, hatta her gün sanki bir tık daha fazla uyuyorum. Yatakta doğruldum, sırtıma yastık dayadım ve bir süre telefonla oyalandım.Son zamanlarda yatakta epey vakit geçiriyorum. Kötü bir şey mi? Değil belki, ama yalnız başına bu kadar zaman geçirmek içimi biraz burkuyor.</p><p>Güne geç de olsa hareketle başladım. Sporu evde yaptım; önce televizyonu açtım, spor yaparken gündem de takip ederim diye düşündüm .bisikleti ekranın karşısına çektim ve yarım saat pedal çevirdim. Ardından dambıl ve karın egzersizleriyle ter attım, oh, mis gibi! Spor sonrası evi dağınık görünce kolları sıvadım. Oturma odası, mutfak, hol… Önce süpürgeyle her yeri çektim, sonra paspasla sildim. Temizlik yaparken WhatsApp’tan Leni görüntülü aradı. Ben toz alırken, o da beni izledi, gülüştük.</p><p>Temizlik bittiğinde saat epey ilerlemişti. Kendime geç bir kahvaltı, ya da daha doğrusu hafif bir yemek hazırladım. Bir tabak dolusu yeşillik yaptım: salatalık, havuç, domates, roka, maydanoz, temiz otu, kuzukulağı… Üzerine limon sıkıp ferah bir salata ortaya çıktı. Yanına haşlanmış patates, tam buğday ekmek, zeytin, peynir, bal, reçel, tereyağı ve kaymak ekledim. Sağlıklı beslenmeye özen gösteriyorum. İstanbul’da yaşayıp glikozdan, GDO’dan tamamen kaçmak zor, ama ne kadar dikkat edersem kâr. Çünkü hayatta en değerli şey sağlık; onsuz hiçbir şeyin tadı yok.</p><p>Yemekten sonra oturma odasına geçtim. Çayımı yudumlarken Leni’yle görüntülü görüşmemiz devam etti. Leni Endonezya’da yaşıyor, tam beş yıldır böyle görüşüyoruz. İngilizce konuşuyoruz; birbirimizi anlayacak kadar dil biliyorum, bu da İngilizcemi geliştirmeme yarıyor. Leni’yle yaklaşık bir buçuk saat sohbet ettik. Görüşme bitince banyoya girdim, duş aldım, üstümü başımı giyindim. Gece için bir poşete kedi maması koyup dışarı attım kendimi.</p><p>Binanın kapısının önüne, kediler için hazırladığım yere mama ve su bıraktım. Poşette mama fazla olunca, sokakta kedi aramaya koyuldum. Şok Market’in önünde iki kedi gördüm, onlara da mama verdim, mutlu mesut döndüm. Yolda, binamızın yanındaki dükkânda İlkay ve kardeşi Samet’le karşılaştım. Orayı berber dükkânına çeviriyorlar, içerisi hummalı bir çalışma. Ustalar iş başındayken İlkay’la dükkânın önünde lafladık, neredeyse bir saat ayaküstü sohbet ettik. Samet kafeden çay getirdi, çay keyfiyle muhabbet daha da tatlı oldu.</p><p>Eve döndüğümde saat 22:00’yi bulmuştu. Kendime bir tabak kuruyemiş hazırladım, sıcak su ısıtıp kahve yaptım ve oturma odasına çekildim. Duolingo’dan biraz İngilizce çalıştım, kelime dağarcığımı tazeledim. Saat 23:59’a yaklaşırken, “Artık yatayım,” dedim kendi kendime. Bugünlük bu kadar. Yarın görüşmek üzere</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=c927b7368814" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>