<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Sahika Koyun on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Sahika Koyun on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@ucankoyun?source=rss-21e5ca8123ef------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*qQEOFYjdZTmQ8vWfP_P8CQ.png</url>
            <title>Stories by Sahika Koyun on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@ucankoyun?source=rss-21e5ca8123ef------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 14:11:43 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@ucankoyun/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[10 Maddede Gözlüklü Yaşam]]></title>
            <link>https://medium.com/cleaning-and-zen/10-maddede-g%C3%B6zl%C3%BCkl%C3%BC-ya%C5%9Fam-a2499ccc3e19?source=rss-21e5ca8123ef------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/a2499ccc3e19</guid>
            <category><![CDATA[contact-lenses]]></category>
            <category><![CDATA[gözlük]]></category>
            <category><![CDATA[görme-bozukluğu]]></category>
            <category><![CDATA[gözlüklü-hayat]]></category>
            <category><![CDATA[medium-turkish]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sahika Koyun]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 04 Mar 2018 19:50:39 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2018-03-04T19:50:39.499Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Varlığı dert, yokluğu yara!</h4><p>Gözlük kullanan herkesin bir hikayesi vardır. Gözü ilk şu zaman bozulmuştur, bir anda ailecek gözlüklü olunmuştur, öncesi pek hatırlanmaz, aksesuar olarak gözlük kullananlara şüpheyle* yaklaşılır vesaire. Bu hikaye, çoğunlukla giriş ve bitmeyen bir gelişmeden oluşur; ancak bazı hikayeler sonuca ulaşır.</p><p><em>*Bir gözlüklü yaşam destek grubumuz olmasa da karşılaştığım, uzun süredir gözlük kullanan herkesin genel kanısı.</em></p><h4>1. İlk bozulmalar</h4><p>Sene, bücür bir dördüncü sınıf öğrencisi olduğum sene. Yaklaşık kırk kişilik sınıf mevcudumuz dört sütun beş sıradan oluşan iki kişilik sıralara sığdırılmış. Ben de önden ikinci sırada oturuyorum, tahtayla aramdaki mesafe yaklaşık iki metre olsa gerek. Fakat ben tahtayı göremiyorum.</p><p>Aslında tahtayı görüyorum ama üstündeki çizgiler pek bir anlam ifade etmiyor. Bulanık olmalarının yanı sıra iç içe geçen yerler var, boynumu her ne kadar uzatıp gözlerimi ne kadar kıssam da ben sadece genel hatlarıyla tahtayı ve üstündeki soyut sanat çalışmasını seçebiliyorum.</p><p>Neyse ki sıra arkadaşımın (Uğur) gözleri kartal gibi görüyor, ben de onun defterini görebiliyorum. Uğur tahtadan ben onun defterinden yazıyorum, hayat güzel, kuşlar uçuyor. Gel zaman git zaman benim yazım bozulmaya başladı. Ailem ilk sinyalleri böyle almıştı ama hastalık konusunda biraz sabıkalı olduğumdan sinyaller gerekli etkiyi yaratamadı. Tahtada yazılanları göremediğimi anlatmaya çalışmam da başarılı sonuçlanmayınca, mevcut çözümle devam ettim.</p><p>Sonra bir akşam, <em>Kim 500 milyar ister? </em>seyredilirken benim <em>Cevapları okuyamıyorum ama doğru cevap İnebahtı Savaşı.</em> dememle sinyaller uyarı seviyesine ulaştı. Ertesi gün intikal edilen göz doktorundan 1.5 numara miyop astigmat teşhisi ile ayrıldık. Liseye kadar olan süreçte de her sene ufak ufak ilerleyen gözlerim sonunda 5.0 numara miyopta karar kıldı.</p><h4>2. Bu harf kaç?</h4><p>Göz muayenesi öyle korkulacak bir şey değil. En fazla gözünüze bir damla damlatıp karanlıkta biraz bekletilirsiniz. Sıradan kontrol ise gözünüze üfleyen bir makine, balona veya eve odaklanmanızın istendiği bir makine ve eğer gözünüz bozuksa merceklerinizin belirlendiği <em>Bunu oku, şimdi bunu oku. Net mi? Ya böyle? Peki, ya böyle? </em>süreci.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/163/1*yeWvRrtsT3YaxDLO449qXA.jpeg" /><figcaption>Hangi harf?</figcaption></figure><p>İlk <strong>E</strong> her zaman en kolayıdır. Muayenenin bu kısmında genellikle kafamda deli sorular olur.</p><ul><li>Bütün tablo <strong>E</strong>’lerden oluşuyor ama bu biraz <strong>F</strong> gibi. Şimdi <strong>F </strong>desem doktor beni aptal mı sanır?</li><li>Evet öyle netti ama böyle daha net.</li><li>Buna net demesem mi acaba?</li><li>Hala en alt iki satırı göremiyorum.</li><li>Normal görmek nasıl bir duyguydu acaba?</li></ul><p>Neticede numaralar belirlenir, gözlük beğenilir, şöyle filtreli böyle hafif bir mercek seçilir ve biz bunu inceltelim denir. Fiyat öğrenilince ortam biraz ısınmış mıdır ne? Devlet denizde damla ödüyordur tabii. En erken ertesi gün gözlüğünüzü teslim alırsınız ve hayatınıza göz yordamıyla devam edersiniz.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Ftenor.com%2Fembed%2F5360353&amp;url=https%3A%2F%2Ftenor.com%2Fview%2Fouran-kyoya-gif-5360353&amp;image=https%3A%2F%2Fmedia.tenor.com%2Fimages%2Fc3741b94d4a3031f09c08ee013b8b00f%2Fraw&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=tenor" width="600" height="400" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/11873412e1ef5deb398b3917b68bc1cd/href">https://medium.com/media/11873412e1ef5deb398b3917b68bc1cd/href</a></iframe><h4>3. Kayan gözlük, kaymayan gözlük, kayar kaymaz kayan gözlük</h4><p>O ilk gözlük istediği kadar hafif olsun, burnunuzun üstünde bir ağırlıktır artık. Yer çekimine asla karşı koyamaz, kayar. Eğer mevsimlerden yazsa sürekli kayar. Bir süre sonra gözlük takmadığınız zamanlarda bile gözlüklerinizi düzelteceğiniz kadar kayar.</p><p>İşte, gözlük kullanan birisini tam olarak böyle tanıyabilirsiniz. O gün lens takmış olabilir, gözlüklerini unutmuş olabilir. Eğer istemsizce burnundan iki kaşının arasına doğru bir hareket görüyorsanız, o kişi bir gözlük sahibidir.</p><p>Kaymasın diye daha hafif bir gözlük, kaydırmaz burunluklu gözlük, burunluksuz gözlük gibi denemeler yapsanız da olmaz. O gözlük takıldıysa kayar.</p><p>O kadar.</p><h4>4. Kayıp gözlüğün sırrı</h4><p>Hani korku filmlerinde bir an olur; şişko eleman ölür ve gözlüklü eleman o hengamede gözlüklerini düşürür. Yerde emekleyerek gözlüklerini arar ve en güçlü kalbi bile tekletecek bir kırılma sesi duyulur. Sıradaki kurban gözlüklü elemandır artık, resmileşmiştir.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/250/1*418feAtj7iYhAclrR1zLkA.gif" /><figcaption>Müjdemi isterim, artık yeni bir korkunuz var!</figcaption></figure><p>Gerçek hayat tabii ki bu kadar dramatik değil. Gözlüklerinizi aramak için dört ayak üzerine inmeniz gerekmez, daha çok eski mumya filmlerindeki gibi kollarınızı öne doğru uzatarak yürümeniz gerekir. Böyle bir duruma düşmemek için iki tavsiyem olabilir:</p><ol><li>Gözlüklerinizi kaybetmeyin.</li><li>Yanınızda sizin için görebilecek en az bir kişi olsun.</li></ol><p>Kayıp bir gözlüğü aramak elinizdeki kalemi aramak gibidir. Çoğunlukla başınızın üstünde veya yakanızda bulursunuz. En acısı da gözlüğünüzün zaten üstünüzde olduğunu size birisinin söylemesidir.</p><h4>5. Temiz gözlüğün sırrı</h4><p>Bir başka bitmeyecek temizlik öyküsü.</p><p>Zaman olur, gözlüğünüz temiz zannedersiniz. Kir son derece eşit dağılmıştır merceğe. Gözlüğünüzü ışığa tutup da gerçeklerle yüzleştiğiniz anda nasıl görebildiğinize şaşarsınız. Yanınızda gözlük temizleme mendili bulundurmuyorsanız, zımpara hariç her katlanabilir yüzeye başvurursunuz. Gömleğinizin yeni, tişörtünüzün eteği, arkadaşınızın bluzu… Her şey iş görür hale gelir.</p><p>Her temizlikte olduğu gibi gözlük temizliğinde de inatçı lekeler vardır. Hohlarsınız, pohlarsınız olduğundan beter hale gelebilir. Sabunlu suyla yıkamak güzel bir çözümdür; ancak kurulamak için güzel, uygun ve temiz bir beziniz varsa. Yoksa, haliniz harap. Çünkü artık damlacık lekeli bir gözlüğünüz vardır.</p><p>Kolaylık olsun diye marketlerde satılan gözlük temizleyici ıslak mendillerden alabilirsiniz. Başta, vay anasını dedirtecek şekilde temizleseler de yavaştan mercekte bir renklenme olur. Kafanızda soru işaretleri gözlükçüye gittiğinizde bu mendillerin merceğin envai çeşit filtresini bozduğunu öğrenirsiniz. Bu noktada artık çok geçtir, gözlüğünüzü yenilemeniz gerekebilir.</p><p>Kesin çözümü ise, gözlükçünüzden temizlik için özel bir sıvı edinmeniz ve yanınızda sürekli ama sürekli temiz bir gözlük mendili bulundurmanızdır.</p><h4>6. Sınırlı sorumlu görüş alanı</h4><p>Çok özeniyorum, sürekli lens kullanabilen veya gözleri sağlam insanlara. Kafa oynatmadan çok daha geniş bir görüş alanına sahipler. Çaktırmadan bakabilir bu kişiler, göz ucuyla süzebilirler.</p><p>Gözlüklü bir kişininse bu eylemleri gerçekleştirebileceği sınırlar gözlük çerçevesinin boyutlarıyla sınırlıdır. <em>Şimdi bakma ama…</em> şeklinde başlayan cümleler anlamsızlaşır. Görüş alanınız gözlüğünüzün etkilediği bir aktif alandan ve her şeyin soyutlaştığı gözlük dışı pasif bir alandan oluşmaktadır.</p><p>Bu eksikliği gidermek için başınızı da çevirmek, ikinci doğanız olur.</p><h4>7. Lens ilk tecrübesi</h4><p>Bu kadar söylendim, gözlük şöyle gözlük böyle. <em>E, lens kullan!</em> dediğinizi duyar gibiyim. Lens kullanmanın başka aşamaları vardır. Gözlük edinmek ne kadar kolaysa lens edinmek o kadar zordur. Doktoru ikna etmeniz gerekir öncelikle.</p><p>Ben doktorumu sonunda ikna etmeyi başardığımda, sanırım lise ikinci sınıftaydım. Şöyle bir konuşma hatırlıyorum:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*zBxzuku7YMeDfSg5pLeYOw.jpeg" /><figcaption>“Bak, ben de gözlük kullanıyorum.”</figcaption></figure><p>Ben: Lens kullanmak istiyorum</p><p>Doktor: Olmaz.</p><p>Ben: Neden?</p><p>Doktor: Okuyorsun sen, tebeşir tozu zarar verir.</p><p>Ben: Bizim tahta tebeşirli değil.</p><p>Doktor: Tırnakların uzun.</p><p>Ben: Keserim.</p><p>Doktor: Gözüne mikrop kaptırma riskin yüksek, el temizliğine ayrıca özen göstermen gerekir. Okulda zor.</p><p>Ben: Evde takıp, evde çıkarmayacağım mı? Dikkat ederim, gerçekten.</p><p>Bu şekilde uzayıp giden konuşmanın ardından, doktoru yıldırıp lenslerime kavuşmuştum. Muayehanede lens nasıl takılır, nasıl çıkarılır, temizliği nasıl yapılır gibi bütün bilgilendirmeleri sabırla dinleyip uygulamalı olarak öğrendikten sonra dışarı çıktığımda ilk tepkim:</p><blockquote>Renkler ne kadar parlak! Bütün yaprakların sınırlarını göre biliyorum.</blockquote><p>Her güzel şey gibi lens serüvenim de çok uzun sürmedi. Alerjik bir bünye sahibi olarak sürekli olarak lens kullanmak bir azaba dönüştü. Bu yüzden düğün fotoğraflarımda ermiş* gibi gözüküyorum. Çünkü kameraya baktığımız her fotoğrafta aslında kameraya değil genel olarak bulunduğu yere bakıyorum.</p><p><em>*Kızgın gözüktüğümü de söyleyenler var.</em></p><h4>8. Lensle uyuma ilk tecrübesi</h4><p>Alerjimin beni lens kullanmaktan men etmediği zamanlardı. Lenslerle uyumam gerekmişti. Lensle uyumanın öyle garip bir özelliği yok. Gözünüzü kapatıp normal bir şekilde uyuyorsunuz. Asıl olay uyanmakta!</p><p>Biraz gözleriniz yapışır, lensler tekrar nemlenene kadar biraz batışır ama sonrasındaki hisse değer bence.</p><blockquote>Gözünüzü açtığınızda bulanık bir dünyaya değil, her şeyiyle net bir dünyaya uyanırsınız.</blockquote><p>İlk seferinde de ve sonrasında her sefer ilk düşüncem: <em>Vay be! Demek gözün bozuk olmayınca böyle uyanıyorsun! </em>Lens takmak için uğraşmak yok, gözlük aramak yok, makyaj yapmak için aynaya yapışmak yok.</p><p>Tekrar bulana kadar ne kadar önemli olduğu unutulan şeyler bunlar.</p><h4>9. “Oha! Sen baya~ körmüşsün.”</h4><p>Hayır, kör değilim beş numara miyopum. Senin gözlerin bozuk değil.</p><p>Görüşleri sağlam kişilerden sürekli duyduğum sorulara verdiğim cevapların genel karşılığı: <em>Oha! Sen baya körmüşsün.</em> Bu sorular; <em>sen şimdi nasıl görüyorsun mesela</em>’dan başlayıp <em>gözlüğünü bir versene bende nasıl duracak</em>’a kadar gider. Şahsen, bütün bu sorulara cevaben gözlüğümü uzatıp denemelerini rica ediyorum*, aslında ne kadar da görmediğimin onayını aldıktan sonra hayatımızın normal seyrine dönüyoruz.</p><p><em>*5 numara gözlüğü takınca genelde başları döndüğü için ikinciye soran pek çıkmıyor.</em></p><h4>10. Güneş gözlüğü</h4><p>Gözleriniz mi bozuk? O zaman çekilecek cefanız çok demektir.</p><p>Lens kullanabiliyorsanız ne ala.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/400/1*yd9ALxoYKgH0HPOaZ3WYYg.gif" /><figcaption>Lens kullanamıyorsanız, bu size yok.</figcaption></figure><p>Yoksa, birkaç alternatif mevcut.</p><ol><li>Görmemeyi tercih edip, normal bir güneş gözlüğü kullanabilirsiniz.</li><li>Paranız bolsa, numaralı bir güneş gözlüğü yaptırabilirsiniz.</li><li>Paranız bol değilse, normal gözlüğünüzün üzerine takılabilir bir aparat alabilirsiniz.</li><li><em>Umurumda mı dünya!</em> diyorsanız, iki gözlüğü üst üste takabilirsiniz.</li></ol><p>Ben, yukarıdakilerin hepsini denedim. İlk seçenek, bir noktadan sonra mutluluk bile verebiliyor. Gözden ırak gönülden ırak sözünü benimsiyorsunuz.</p><p>İkinci seçenek, sürdüğü sürece büyük rahatlık. Göz numaranız değişmez, gözlüğün başına bir zeval gelmezse tek sorununuz mekan değiştirdikçe gözlük değiştirmek zorunda kalmanız.</p><p>Üçüncü seçenek, gerçek rahatlık ve pratik. İç mekanda mısın, hop kaldır gözlüğü. Dışarı mı çıktın, hop indir gözlüğü. Müthiş! Biraz kaba dursa da onun da çözümünü bulmuşlar, mıknatıslı gözlükler var.</p><p>Dördüncü seçenek iş görüyor. Üstüne bir de kişisel alan koruma garantisi de var.</p><p>Colormatik mercek denemedim, o teknolojinin de çok geliştiğini söylüyorlar. Kısmet.</p><p>Kısaca gözünüze gözünüz gibi bakınız ve gözlüksüz kalınız.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=a2499ccc3e19" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/cleaning-and-zen/10-maddede-g%C3%B6zl%C3%BCkl%C3%BC-ya%C5%9Fam-a2499ccc3e19">10 Maddede Gözlüklü Yaşam</a> was originally published in <a href="https://medium.com/cleaning-and-zen">Temizlik ve Zen</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Düş-ün’ce]]></title>
            <link>https://medium.com/cleaning-and-zen/d%C3%BC%C5%9F-%C3%BCnce-60be27348da9?source=rss-21e5ca8123ef------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/60be27348da9</guid>
            <category><![CDATA[türkçe]]></category>
            <category><![CDATA[düşünce]]></category>
            <category><![CDATA[universite]]></category>
            <category><![CDATA[medium-turkish]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sahika Koyun]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 28 Nov 2017 21:26:13 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-11-28T21:26:13.818Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Güzel Türkçe’mizin esnekliğini benden öğrenecek değilsiniz!</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*G966QiPU1A8Xf1lc1Zoqqg.jpeg" /><figcaption>Uyurken düşünebiliyorsak, gözümüz açıkken de düşünebiliriz.</figcaption></figure><p>Bir kişiyi düşünmeye en çok ne iter? Aslında soruyu ‘çeker’ şeklinde sormalıyım. Cevap -bence- yer çekimi.</p><p>Fiziksel olarak düşmek öncelikle gülüşmelere yol açsa da ardından ‘Nasıl düştüm?’ sorusu gelir.</p><ul><li>Neden düştüm?</li><li>Nasıl düştüm?</li><li>Nereye düştüm?</li><li>Kırık var mı? ve benzeri sorular da gelebilir.</li></ul><p>Mühim olan artık kafanızda bir takım sorular vardır. Bunlar cevaplanmalıdır ki en azından arkadaşlar arasında kendinizle dalga geçerek maddi manevi acılarınızı dindirebilin. Yukarıdaki soruların bazıları ruhumuzun kaba etinin üzerine düştüğümüzde de aklımıza gelebilir.</p><blockquote>Kısaca düşmenin şekli çok da önemli değildir.</blockquote><p>Hemen örneklendireyim.</p><p>Yıl 2010, üniversiteden taze mezun olmuşum. Ailemin yanında 1 sene geçirmeye karar vermişim. İkinci ayın sonlarına doğru can sıkıntısı vuku bulmuş ve neticede annemi raftinge gitmem için ikna etmeye çalışıyorum. Annemin Wipe Out yarışmasının raftingten daha güvenli olduğunu iddia etmesinin ardından tartışma paraşüt kursuna başvurmam ile noktalandı. Derken atlayış zamanı geldi. Uçaktan çıkış yapıp yere ayak basmamın arasında geçen 1 dakikadan az süre boyunca düşüncelerim arasında:</p><ul><li>Paraşütüm delik mi?</li><li>Paraşüt açıldı mı?</li><li>Yer biraz hızlı mı yaklaşıyor? vs vardı.</li></ul><blockquote>Lafın kısası yer çekimine kapılmak insanı düşüncelere sürüklüyor.</blockquote><p>“Düşünmek” kelimesinin kökü “düş (rüya)” imiş. Gayet mantıklı, hayaller alemine dalan insan evladı düşler. Hadi biraz daha dil bilgisine girelim, öznesi ve nesnesi aynı olan eylemler vardır; giyinmek, yıkanmak gibi. O zaman ne imiş? Düşünme eylemi de insanın kendi yapıp kendine ettiği bir eylemmiş!</p><h4>Düşün düşün…</h4><p>Bu kelimenin arkasına sıklıkla saklanıyoruz. Saklanıyoruz ama olumsuz halinin: düşünemedim, düşünmedim, hiç düşünmedim. Hele bir de “Düşün düşün b’tur işin!” tarzı atasözlerimiz, “Çok düşünüp beyninizi yakmayın!” diyen büyüklerimiz var. Haliyle düşünme eylemine karşı tepkiliyiz.</p><p>Sürüden ayrılanı kurt da kapar, mazallah. Sürüden kim ayrılır? “Orada ne varmış?” diye merak eden kuzucuk. E bu kuzucuk durup dururken mi meraklanmış? Düşünmüş de sonunda meraklanmış. Niye düşünmüş? Karnı tok sırtı pek iken uyuyakalmış düşe dalmış. Düşleye düşleye düşünmeye başlamış. Yahu, bu kadar yol alan bir kuzucuk -bence- kurttan da haberdardır. Sürüden de ne zaman ayrılacağı üzerine düşünmüştür.</p><p>Düşünmek, ağır iş. Düşünmemenin verdiği dayanılmaz bir hafiflik olsa da sonuçları ağır. Sürekli önümüzde beliren tek kalıp hedefleri yakalayabilmek için paralanıyoruz. İsteyip istemediğimizi bile bilmediğimiz hedefler için debeleniyoruz. Hani demiş ya birisi “Mühim olan varış noktası değil, yolculuktur.” diye, hah! İşte biz onun tam tersini yapıyoruz. Hele bir varalım da, bakarız diyoruz ama bakma kısmına gelemiyoruz.</p><p>Şehirler arası yolculuk yaparken babam ve annem benim bitmek tükenmek bilmeyen “Geldik mi?” sorularıma “Bu dağın arkasında.” şeklinde cevap verirlerdi. O dağlar bitene kadar benim sabrım çoktan tükenmiş olurdu. Mevcut yaşam tarzımız da böyle, o dağlar hiç bitmiyor. Liseyi kazan, aman iyi bir üniversiteye kapağı at da, uzatmadan mezun ol bir iş bul da, ay terfi alana kadar sabret…</p><p>Çok şanslı olanlarımız, bu aşkın ızdırabını erken yaşlarda fark ederken bazılarımız da çektiğinin ızdırap olduğunu bile anlamadan devam ediyor. Kimisi zor yoldan öğreniyor bunu, ruhen bir ayak kayması ve ruh-i kaba etin yerle temas etmesinin ardından. Kimisine de bir el veren oluyor.</p><h4>Bayram değil seyran değil, eniştem beni niye öptü?</h4><p>İki hafta önce birinci vize haftasını atlattık. Notlar fena, moraller fena. Geçen hafta 3. defa girdiğim uygulama dersinde hala sıfırdan başlamam gerektiğini görünce; kızdım, üzüldüm, hevesim kaçtı, umutsuzluğa düştüm… Bütün öğrencilere birer boş kağıt verdim ve üniversiteden ne beklediklerini yazmalarını istedim.</p><blockquote>Keyfimin daha da kaçacağını tahmin etmemiştim.</blockquote><p>23 tane yazı, hepsini tek tek okudum. İçim acıdı. Yazıların bir kısmı hedefi şaşırmış. (Olur öyle.) Üniversitenin nasıl bir şey olması veya olmaması gerektiğini yazanlar da var, heveslerinin nasıl kırıldığını anlatanlar da var, böyle gelmiş böyle gider diyenler de var, “üzülmeyin hocam” diyen de var.</p><blockquote>Üzüldüm, yalan yazamayacağım.</blockquote><p>Aha da işte bu kadar yazıyı bu sebeple yazdım. Öğrencileri bir şekilde kendileri üzerine düşünmeye sevk etmekti amacım, umarım en azından bir iki tanesine dokunabilmişimdir.</p><p>Düşünün, hayal kurun, olmazsa başka hayal kurun, hevesinizi kırmalarına izin vermeyin. Düşünmek kendimiz için yaptığımız en değerli eylem. Elinizden alınmasına izin vermeyin.</p><h4>Netice:</h4><ul><li>Bırakın üniversiteden ne beklentisi olduğunu düşünmeyi, çoğunluk şimdiye kadar niye üniversitede olduğunu düşünmemiş.</li><li>Vaad edilen topraklar olarak görülen üniversiteye gelen herkes hayal kırıklığı yaşamış.</li><li>Yarısı kendini öğrenilmiş çaresizliğe teslim etmiş, diğer yarısı üniversiteden umudu kesip özgeçmişlerini doldurmaya başlamış.</li><li>Bir kısım sürekli ödev yapmak, ders çalışmak istemiyor. Bir kısım da üstüne düşenin farkında ama motivasyonu yok.</li></ul><p>Kısaca, garip bir öğrenim sisteminden elimize kadar gelmeyi başarmış olan heyecanlı, hevesli bireylerin içinden ruhlarını çekip çıkarmayı başarmışız, başarıyoruz ama umarım başarmaya devam etmeyiz.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=60be27348da9" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/cleaning-and-zen/d%C3%BC%C5%9F-%C3%BCnce-60be27348da9">Düş-ün’ce</a> was originally published in <a href="https://medium.com/cleaning-and-zen">Temizlik ve Zen</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Yine bir gün öğrenim aşkıyla yanıp tutuşuyorum…]]></title>
            <link>https://medium.com/cleaning-and-zen/yine-bir-g%C3%BCn-%C3%B6%C4%9Frenim-a%C5%9Fk%C4%B1yla-yan%C4%B1p-tutu%C5%9Fuyorum-5ee9c40694d8?source=rss-21e5ca8123ef------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/5ee9c40694d8</guid>
            <category><![CDATA[natcor]]></category>
            <category><![CDATA[teşvik]]></category>
            <category><![CDATA[yolculuk]]></category>
            <category><![CDATA[sabiha-gökçen-havaalanı]]></category>
            <category><![CDATA[ingiltere]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sahika Koyun]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 02 Sep 2017 16:21:18 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-09-02T16:21:18.027Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>İngiltere Yolunda</h4><p>Günlerden geçmiş bir gün, gözüme çarpmıştı <a href="http://www.natcor.ac.uk/default.asp?">NATCOR</a>. Üzerinden en az 2 sene geçmiş bir günden bahsediyorum. Başvurmayı hatırladığımda hep geç kalmış oluyordum. Ta ki bu seneye kadar.</p><blockquote>İnsanın kendine yıllık hedefler koyması faydalı oluyormuş.</blockquote><p><a href="https://www.euro-online.org/web/pages/1568/natcor-bursaries">EURO </a>organizasyonu her sene para birimi zayıf ülkelerden (mesela biz) belli sayıda öğrenciye bu kurslara katılabilmeleri için burs imkanı sağlıyor. Burs kapsamında kursun ücreti ve kalacak yer var. Lafın kısası uçak biletini al, git. Mis!</p><h4>Vefakat!</h4><p>NATCOR İngiltere üniversitelerinin bir organizasyonu olduğundan kurslar da haliyle İngiltere’de gerçekleşiyor. Bu şaşırtıcı olmayan gerçek uçak bilet fiyatlarını etkiliyor haliyle. Aslında “uçak biletini al, git. Mis!” kadar da kolay değil. Neyseki araştırma görevlisiyiz, akademinin neferleriyiz, öğrenme aşkıyla yanıp tutuşuyoruz da okulumuz da elimizden tutuyor; “Aferim evladım, aferim çocuğum!” diyor. Diyor fakat sonuna ekliyor “Yalnız geçen sene teşvik almaya hak kazanamadığın için zırnık vermem.”</p><h4>İzninizle biraz içimi dökeceğim bu konuda:</h4><p>Teşvik almak için yayın yapmak gerekiyor. Çok güzel, tabii yayın yapalım. Çalışmalarımızı herkes görsün. Bilime, kültüre katkımız olsun.</p><p>Yayın yapmak için konferans, kongre, sempozyum gibi toplantılarda bildiri sunabilirsiniz. Bilimsel makale yazabilirsiniz, basılması ayrı bir konu. Patent alabilirsiniz. Kitap yazabilirsiniz, vesaire.</p><p>Bunlar çok iyi, çok güzel, çok faydalı da asıl durum şöyle:</p><ul><li>Konferans vb. toplantıların uluslararası nitelik taşıması gerekiyor.</li><li>Makalelerin bilimsel ve sahte olmayan bir dergide basılmış olması gerekiyor.</li><li>Kitap, yazayım yazayım da doktorasını tamamlamamış bir araştırma görevlisinin yazdığı kitabı basan yayın evi bulunur mu? Bulunsa da nasıl bir kitap yazabilirim? Roman veya öykü derlemesinin sayılacağını zannetmiyorum. (Dokunmayın yarama!)</li><li>Patent hakkında yazmak bile istemiyorum.</li></ul><p>Haliyle, 5 senelik bir araştırma görevlisi olarak teşvik almam o kadar kolay değil. Bir makale yazmak rüyaya yatmaya benzemiyor. 3 senedir çeşitli dergilerden çeşitli sebeplerle reddedilen &lt;link&gt; bir makalem var mesela. Makale yazmak bir maraton. Öte yandan bildiri sprint sayılır. Kafanızda çalışmanın veya projenin en azından bir taslağı bile varsa ya da yaptığınız bir -orijinal- uygulamanın sonuçları varsa bir konferansa gönderebilir, büyük ihtimalle kabul edilir ve sunumunuzu yapabilirsiniz. Sırf bildiri ile teşvik almak isterseniz eğer, senede yaklaşık 10 adet uluslararası katılımlı konferansta sunum yapmış olmanız gerekir.</p><blockquote>Uzmanlık sorusu: Şahika bir araştırma görevlisi. Yılda 10 tane farklı ve orijinal çalışma üretebileceği varsayımı altında:<br>a) Türkiye’de alanıyla ilgili gerçekleşen kaç tane uluslarası katılımlı konferans vardır?<br>b) Bu konferansların katılım ücreti, konaklama ücreti ve günlük temel ihtiyaç masrafları düşünüldüğünde, yılda kaç konferansa katılabilir?<br>c) Bu konferansların kaç tanesi yurt içinde olabilir?</blockquote><p>Sonuç olarak, teşvik alamadığım için okuldan artık ödenek alamıyorum. Ödenek alamadığım için de konferanslara katılamıyor, dolayısıyla bildiri yapamıyorum ve teşvik alamıyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/648/1*NXJgwHoe3MCes0OHJL9Qxg.gif" /><figcaption>İtiyom itemiyoom</figcaption></figure><h4>N’alet olsun bu aşkın ızdırabına!</h4><p>Ne diyordum, evet: NATCOR! Kurslardan Kombinasyonel (Kombinezonlu, Kombinatoriyal!?) Optimizasyon olanını gözüme kestirdim. Sonra daha önce <a href="https://medium.com/cleaning-and-zen/bir-ara%C5%9Ft%C4%B1rmac%C4%B1n%C4%B1n-makine-%C3%B6%C4%9Frenmesi-%C3%B6%C4%9Frenme-maceras%C4%B1-3d59978d56b4">şurada </a>bahsi geçen arkadaşlardan Ezgi’yi de kandırdım. EURO organizasyonunun bursuna başvurduk. Bizi de kabul ettiler (Yaşasın!). Gözümüzü kararttık cebimizden uçak biletlerini aldık. 8 ay önceden ve bol taksitli olunca çok soğuk su içmemiz gerekmedi neyse ki.</p><p>Biletlerimizi almış olmanın verdiği rahatlıkla bu konuyla ilgili her şeyi ilerleyen aylarda ilgilenmek üzere rafa kaldırdık. Konuyu tekrar ele alınca fark ettik ki aslında biletleri alırken de çok kafa patlatmamışız. “<em>Aha da bu ucuz, al bunu al al AL!</em>” yapmışız.</p><h4>Sonra böyle bir “elamet” geldi</h4><p>“<em>Eyvaaah</em>” diyene kadar da geçti: YAEM 2017. Uzunca Yöneylem Araştırması ve Endüstri Mühendisliği Kongresi 2017. Henüz yorgunluğu çok taze, o yüzden kongre maceramızı bir başka yazıya bırakıyorum.</p><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fembed%2Fg4TxUUnAILQ%3Ffeature%3Doembed&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.youtube.com%2Fwatch%3Fv%3Dg4TxUUnAILQ&amp;image=https%3A%2F%2Fi.ytimg.com%2Fvi%2Fg4TxUUnAILQ%2Fhqdefault.jpg&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=youtube" width="640" height="480" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/6c4fead4063cd8af8ee6b5921300a383/href">https://medium.com/media/6c4fead4063cd8af8ee6b5921300a383/href</a></iframe><p>Kongrenin hikayemizle ilgili olan kısmı üstte bulunan haber videosundaki teyzenin hortum için dediği gibi hayatımızı alt üst etmiş, iyice havalandırmış olması. Hiç yün dövdünüz mü bilemem ama ikinci dönem adeta bir yün dövme dönemiydi. Sadece yün bizdik, kongre de oklava.</p><h4>Sayılı gün çabuk geçermiş!</h4><p>Diyen atamız muhtemelen Einstein’dan önce yaşamış. Ocak’ta yıllık hedeflerimi listelediğim gün üzerinden 7 ay geçmiş olduğunu algılayamıyorum. Hiç gelmeyecek gibiydi bugün. Kongre de hiç gelmeyecek gibiydi zaten. Bitmeyen bir eğitim öğretim yılıydı. 1 Eylül 2017&#39;ye nasıl geldik? Hiçbir fikrim yok. Arkadaş tarih olmuş 1 Eylül, 2017 bitmiş neredeyse. Halbuki 2017 neydi, 2017 umuttu! Bu sene az zamanda çok ve büyük işler başarılanacaktı. Hedeflerimle aramda hala 1 sene var. Listede varsa 10 madde, ben ancak 3&#39;üne ulaşabildim.</p><blockquote>Hadi buyrun bir diğer uzmanlık sorusu:<br>%30&#39;luk başarı oranı mı %70&#39;lik başarısızlık oranı mı?</blockquote><h4>Hayaller 2017&#39;nin ilk çeyrek gerçekler 1 Eylül</h4><p>Şu an itibariyle İngiltere’ye 1 saat daha yakınım. Bir kez daha Sabiha Gökçen hava limanından uçağa bindim. Tereyağından kıl çekmek gibiydi demek isterdim. Çok isterdim, gerçekten. İnanmazsanız kulağımdaki sanayi tipi kulaklıklara sorun. İnanmazsanız uçağın kapısında elimden alınıp bagaja gönderilen sırt çantama sorun.</p><p>Bu sefer uçağın kapısına kadar sorun yaşamadan gelmeyi başarmıştım, çok umutluydum, hayallerim vardı. Şu anda dilimde “Stressed out!” şarkısının yaklaşık olarak bildiğim tek dörtlüğü var:</p><blockquote>I wish we could turn back time</blockquote><blockquote>To the that old place</blockquote><blockquote>…</blockquote><blockquote>Stressed out</blockquote><p>An itibariyle iki yolcu arasında çıkan tartışmayı da sayarsak önümüzdeki iki buçuk saat ben bu şarkıyı gevelerim.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/360/1*rBdo4lk9kr-04RZNd6edXw.gif" /><figcaption>Bunun buruk halini düşünün.</figcaption></figure><h4>Uzun yolun kısa hikayesi</h4><p>Kabin bagajı olarak planladığım sırt çantam tam olarak istenilen ağırlıkta idi: 8kg. Ufak sırt çantama da bilgisayarımı ve diğer elzem belgeleri koymuştum. Geleneksel olarak bir seyahat yastığı daha almıştım. Gümrüksüz alanda çantalarımın toplam ağırlığını hissetmeden ceylan gibi sekiyordum. Belki biraz buruktu sevincim, Ezgi’nin vize işlemleri yetişmediğinden tek başıma sekmek zorunda kalıyordum. Ayrıca bütün planlama işi bana kalmıştı, halbuki bütün işi ona yıkmak gibi hayallerim vardı. Acımı bağrıma basmış biniş kapısına doğru kararlı adımlarla ilerliyordum.</p><p>Kapıya 5m kala bir kadın “<em>Excuse me!</em>” dedi. Ercan uçağının nereden kaktığını biliyor muydum acaba? Diyemedim “<em>Ben Ercan ner’de onu bile bilmiyorum!</em>”. Onun yerine “<em>Şuracıkta ekranlar var. Orada yazıyor olmalı.</em>” Kadıncağız ekranları bilmediğini belirtince telefondan bakmayı önerdim. Telefondaki o uçuş kodunun yanımızdaki kapıdan kalkacağını belirtiyordu; ancak o kapıdaki görevli böyle olmadığını alt katta ve diğer uçtaki bir kapıdan kalkacağını fakat zaten uçağın artık kapıları kapattığını söyledi. Bunları Türkçe söyledi, yardımcı olmak maksadıyla eşlik etmiştim. (1) Görevlinin uçağın kapıları kapandı sözleri üzerine “Hanımefendiye siz açıklarsınız durumu madem.” dedim, görevli de yardımcı oldu ama bana ufak bir laf sokuşturdu bunun aslında nasıl onun görevi olmadığı üzere. Ben de durmadım yapıştırdım tabii, benim de değil!</p><p>Biniş kapısının kapısına ulaştıktan sonra şu içinde bulunduğum eğlenceli uçağa binebilmek için üçüncü kez güvenlik aramasından geçtim. İkinci kez yoklandım, neyseki kibar hanımlardı özellikle ikincisi de hoştu hani. Uçağa gitmek üzere sıraya girdik, apron otobüsü geldi. Bu sefer koltuğumu kontrol ettim, kuruydu. Gönül rahatlığıyla oturdum. Otobüse ilk binen ve son inen olunca uçağa da son binen yolcu ben oldum. Hatta bununla ilgili komiklikler yaptım kendi kendime. Sonra kabin görevlisi (KG) ile göz göze geldik:</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/960/0*8nqkC_uuRrBs6voM.jpg" /><figcaption>Bu kadar kuru olmasa da!</figcaption></figure><p>KG: Uçak çok kalabalık, çantalarınızdan birini almak durumunda kalabilirim.<br> Ben: Ama bu hafif, kabin bagajı. Bu da yanıma aldığım çantam, bilgisayar var içinde bir şey yok. (Kalabalık kısmını anlamadığımdan, çantayı vermemek için konuşuyorum.)<br> KG: Koyacak yeriniz olmayacak çantayı, küçükte bilgisayar varsa onu yanınıza alın öbürünü bagaja indirelim.<br> Ben: Ya kaybolursa?<br> KG: Kaybolmaz.<br> Ben: İngiltere içeren uçuşlarımının ikinsinde de valizle ilgili sıkıntılar oldu. Emin miyiz?<br> KG: Ben bizzat ilgileneceğim.<br> Ben: Fekat!? Kaybolmaz değil mi?<br> KG: Siz bana biniş kartınızı verin ben etiketi size getireceğim. Direk buradan aşağıya bagaja indireceğiz.<br> Ben: (Gönülsüzce çantayı verirken) Bakın size güveniyorum, çantamı kaybetmeyin n’olur.</p><p>Sen o kadar ölç biç, çantayı kabine alacağım diye hazırlan son dakikada bagaja gitsin. Uçakta boş koltuk yoksa banane, herkesin bir hakkı yok mu? Ben son bindim diye benim suçum ne? Ayrıca bu uçakta neden bu kadar çocuk var? Çocukları severim ama uçakta değil. Ses ayarı yok, hareket ayarı yok. Zaten valizimi aldılar, önümdeki çocuk neden vururcasına koltuğa yaslanıyor? Şu anda uçaktan çok kreş burası. Hani ucuz bilet alan mutlu oluyordu? (Evet lafım, gülen suratlı reklama.) Ner’de hayallerim? Ner’de düşlerim?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/354/0*cWvQT6qp5Ns0ipMK.gif" /><figcaption>Dileğim bagajımın da benimle beraber uçaktan inmesi ve bana ulaşması. Dinimiz, amin.</figcaption></figure><p>Çocuklar şu anda kim daha uzun aaaaa diyebilecek yarışması yapıyorlar. Sanayi tipi kulak tıkaçlarım bile zayıf kalıyor. Uçağın motoruna karşı etkili ama çocuk gürültüsüne karşı güçsüz.</p><p>Şu uçaktan sapasağlim bir ineyim, biraz gezeyim dolaşayım. Yeni bir yazıyla karşınıza çıkayım.</p><p>(1) — <em>Tartışma hala sürüyor, kabin görevlileri müdahil oldu. Buradan kulaklıklar için sevgili eşime teşekkür etmek isterim.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=5ee9c40694d8" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/cleaning-and-zen/yine-bir-g%C3%BCn-%C3%B6%C4%9Frenim-a%C5%9Fk%C4%B1yla-yan%C4%B1p-tutu%C5%9Fuyorum-5ee9c40694d8">Yine bir gün öğrenim aşkıyla yanıp tutuşuyorum…</a> was originally published in <a href="https://medium.com/cleaning-and-zen">Temizlik ve Zen</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Babam ve Kızı]]></title>
            <link>https://medium.com/cleaning-and-zen/babam-ve-k%C4%B1z%C4%B1-37d4705d25b6?source=rss-21e5ca8123ef------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/37d4705d25b6</guid>
            <category><![CDATA[babalar-günü]]></category>
            <category><![CDATA[babalar-ve-kızları]]></category>
            <category><![CDATA[baba]]></category>
            <category><![CDATA[fathers-and-daughters]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sahika Koyun]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 18 Jun 2017 16:11:06 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-06-18T16:15:06.588Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Babalar, babalarımız… Sıcak havalarda içimizi serinleten esprilerin tükenmez kaynakları.</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/726/1*W1lcs3kaElt_EmMzzmklNg.jpeg" /></figure><p><strong>Baba</strong>, <a href="http://www.tdk.gov.tr/index.php?option=com_gts&amp;arama=gts&amp;guid=TDK.GTS.59469212873f02.34786183">TDK</a>’ya göre 10&#39;uncu anlamı <em>çok kaliteli, üstün nitelikli</em> ve sıfat olarak kullanılıyor. Babamın adını yazsalar olurmuş aslında.</p><blockquote>Herkesin sözlüğünde babasının adı çıkmalı bence.</blockquote><h3>O Bir Ekol, O Bir Marka, O Bir Kont</h3><h4>O benim babam!</h4><p>Babam bence ilginç, sınır tanımayan bir adam. Kızının isteyeceği bir şey için en ütopik isteklerin normal olduğu bir dünyada yaşıyor. Nasıl mı? Henüz açılmamış bir üniversite hakkında bilgi almak için büyükelçiliği aramak gibi… İğneden korkusuna ciyak ciyak bağıran kızının sesini duyunca “Kızıma ne yapıyorsunuz?” diye kliniğe dalmak gibi… “Benim Kızım!” cümlesini markalaştırmış babalardan.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*ktU5sd81jl-RmOEw996omA.gif" /></figure><p>Ortada fol yok yumurta yokken</p><ul><li>İyi misin?</li><li>Emin misin?</li><li>Ben hissederim.</li><li>Bak bir derdin var da söylemiyor değilsin değil mi? sorularıyla bombardıman eden ve örümcek hislerini ikna etmemin en azından yarım saatimi aldığı, söyleyeceklerini telepati ile aktarmaya çalışan, milimetrik kesim salatalarıyla nam salmış, rüzgar ters esip de saçımı bozarsa rüzgara sinirlenebilen kişi, benim babam.</li></ul><blockquote>Yaklaşık 30 senedir evladıyım; ancak hala ne zaman ciddi ne zaman şaka yapıyor kestiremiyorum.</blockquote><h3>Hala mı uyuyorsun?</h3><h4>Hafta sonu saat 08.00 civarı telefondan duyulan ses!</h4><p>Bütün ortaokul ve lise öğrenimim boyunca babam her sabah usanmadan bıkmadan sabahın köründe kalkıp bana kahvaltı hazırladı. Kendisi işe giderken kahvaltı yapmamasına rağmen hem de! Ben 5 dakikanın hesabını yaparken beni yataktan çıkarmak için bin bir takla attı. Servise geç kalmayayım diye çok uğraştı ama olmayınca olmuyor işte. Erken uyanabilen bir insan olmadığımı kabullenemedi hiçbir zaman.</p><blockquote>Zaman oluyor “Baba beni dün evlatlık mı edindin? Hayırdır?” diyesim geliyor.</blockquote><p>Hala özellikle hafta sonlarında sabah 08.00 civarı arayıp benim hala uyur bir şekilde “Efendim babacığım!?” dememi hayretle karşılıyor. “Saat kaç oldu hala uyuyor musun?” cevabıyla beni benden alıyor. Gerçi uzun zamandır bu konuşmaları yapmıyoruz. Baba, babacığım, afiyettesiniz inşallah.</p><h3><strong>Yemek yemiş mi?</strong></h3><h4>Üniversite boyunca -muhtemelen hala- annemin maruz kaldığı soru.</h4><p>Üniversiteyi kazanmam babamda buruk bir sevinç ve gurur yarattı. Çok süper, harikulade, 5 yıldızlı bir okul ve bölümdü ama Ankara’da değildi. Eczacılık da değildi üstüne üstlük! Ara ara “Hatırım için bir eczacılık yazmadın.” diye sitem etse de koltuklarının kabardığı gerçeğini saklayamadı benden.</p><p>Tuttular elimden, getirdiler İstanbul’a yaptırdık kaydımı okula ve yurda. Sonra evli evine yurtlu yurduna gidince işler heyecanlandı. Aynı evin içinde birbirlerine çaktırmadan annem, babam ve teyzem tarafından edilen telefonlar, herkesin kendi kendine pimpiriklenmesi ama diğerlerine çaktırmaması… Hey gidi günler!</p><p>Evde sık sık gerçekleşen diyalog:</p><p>Babam: Yemek yemiş mi?</p><p>Annem: Bilmiyorum, yemiştir herhalde.</p><p>Babam: Yurda gitmiş mi?</p><p>Annem: Ben burada seninle Ankara’dayım!</p><h3>Ben sana bunları sevmen için izin verdim mi?</h3><h4>Rock’n Coke’a gitmek için izin isteyen bana cevaben.</h4><p>Lisedeyken ergenliğin bana verdiği yetkiye dayanarak depresif ve asiydim. Müzik listemin başında Placebo vardı. Bütün sözleri ezbere biliyordum. Mezun olacağım sene Rock’nCoke’ta Placebo da vardı. Biz birkaç arkadaş heyecandan yerimizde duramıyor ve ailelerimizi nasıl ikna edebileceğimizin istişaresini ediyorduk. Biletleri erkenden alıp indirimden faydalanmak için 3 ay öncesinden ailelerimize açılmaya karar verdik.</p><p>Annemin beni göğsünde yumuşatıp babama paslamasının ardından aramızda geçen diyalog:</p><p>Ben: Babacığım şimdi şöyle bir konser var, böyle bir grup var. … Biletler şimdi şu kadar, şimdi almazsak bu kadar… (Hepimizin bildiği ikna etme cümleleri kurdum böyle 5 dakika kadar.) Çok sevdiğim bir grup, lütfen lütfen lüüt..</p><p>Babam bir süre dinledi dinledi ve cevaben <em>“Ben sana böyle şeyleri sevmen için izin verdim mi?”</em> dedi. Sonuç olarak ben bu sorunun cevabını hala düşünüyorum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/339/1*064zwUFXTUQhRd-hrodpAA.jpeg" /><figcaption>Beklemeden dökünüz.</figcaption></figure><h3>Yoksa babam mı geliyor?</h3><h4>Soyadınızın Koyun olmasının yarattığı yanlış anlaşılmalar.</h4><p>Soyadınız Koyun olunca çok eğlenceli bir çocukluğunuz oluyor. Okulda “Ehuhehehe! Soyadı Koyun’muş! Mehehehe meheheh” ve benzeri yorumlar olduğu gibi aile içinde de bir takım şakalar oluyor doğal olarak.</p><blockquote>9 Yaşındaysanız ve soyadınız Koyun ise bazı yanlış anlaşılmalar kaçınılmazdır!</blockquote><p>Ankara’ya taşınacağımız zamanlar. Ben teyzemde kalıyorum, annem ve babam evi toplamak için İzmir’e gitmiş. Önümüz kurban bayramı. Televizyon seyrediyoruz. Ben seyrediyorum en azından, arkamda oturan yetişkinler koyun aşağı koyun yukarı muhabbet ediyorlar. Konuşma bitmiyor arkadaş! Zaten anamı babamı özlemişim ve sordum:</p><blockquote>Babam mı geliyor bu hafta sonu?</blockquote><iframe src="https://cdn.embedly.com/widgets/media.html?src=https%3A%2F%2Fgiphy.com%2Fembed%2FZAzUpXB1cqKrK%2Ftwitter%2Fiframe&amp;url=https%3A%2F%2Fmedia.giphy.com%2Fmedia%2FZAzUpXB1cqKrK%2Fgiphy.gif&amp;image=https%3A%2F%2Fmedia.giphy.com%2Fmedia%2FZAzUpXB1cqKrK%2Fgiphy.gif&amp;key=a19fcc184b9711e1b4764040d3dc5c07&amp;type=text%2Fhtml&amp;schema=giphy" width="435" height="244" frameborder="0" scrolling="no"><a href="https://medium.com/media/11ca210b33d3ac8d472324e6fba74b9b/href">https://medium.com/media/11ca210b33d3ac8d472324e6fba74b9b/href</a></iframe><h3>Dur ben de geliyorum!</h3><h4>Evden çıkmak üzere kapının koluna uzandığım anlar.</h4><p>Ortaokuldayım, yanlış hatırlamıyorsam 2&#39;nci sınıf. İlk defa arkadaşlarımla dışarıda buluşmak üzere plan yapmışız. Ölüyoruz heyecandan. İzinler alınmış, her şey tıkırında gidiyor. Hazırlıklar tamam, ayakkabılar giyilmiş kapının koluna değmeme milimetreler kalmış.</p><p>Babam: Dur bekle. Ben de geliyorum.</p><p>Ben: Nereye geliyorsun!?</p><p>Babam: Seninle geliyorum.</p><p>Ben: Ee, biz arkadaşlar.. kimsenin babası… kem küm…</p><p>Babam: Arka masalardan birisine otururum ben, seni tanıdığımı çaktırmam.</p><p>Ben: !? E ben gitmeyeyim o zaman.</p><p>Biraz uğraştıktan sonra rağzı oldu neyse ki. Takip etmiş olabilir yine de, bana çaktırmadı gerçekten de!</p><h3>Dar alanda kısa paslaşmalar</h3><h4>Hayır cevabının geleceğinden emin olan annem ve babamın şaşırtıcı cevabı</h4><p>Çoğumuz bunu yaşamışızdır. Bir şey için izin alınması lazım gelir, ebeveynlerden en izin verebilecek gibi gözükenine karar verilir. Soru sorulur, diğer ebeveyne itinayla pas atılır</p><blockquote>Bence olur ama annen/baban da izin verirse tabii!</blockquote><p>Yine bir gün lisedeyim, paintball’a gitmek için gaza gelmişiz bütün sınıf. Neden? Bilmiyorum. Birbirimizi vuracağız, pıtıf pıtıf! Başka sebebe gerek var mı?</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*SOOdUF7hb2r0pKHN4OIYJg.gif" /><figcaption>pıtıf pıtıf!</figcaption></figure><p>Gözüme annemi kestirmiştim ama fiyaskoyla sonuçlandı benim için. Babam evet derse gidebileceğim belirtilmişti. Yan odadaki babamın yanına gittim, anlattım böyle böyle bir etkinlik var ona gitmek istiyoruz sınıfça. Babamın “Tamam, gidebilirsin.” demesiyle annemin içeriden şaşırmış bir şekilde “Neeee! Ben hayır demeni bekliyordum.” diye seslenmesi bir oldu. Sonuç olarak gerekli çoğunluğu sağlayamadığımız için gidemedik belki ama annemin tepkisi paha biçilemezdi!</p><p>Sanırım bu tip ters köşe cevaplar ebeveynlere “Annenle/Babanla konuşayım, bakarız.” demeyi öğretiyor.</p><h3>Ondan sonra 11 gelir…</h3><p>Bugün babamı aradım, babalar gününü kutlamak için. Sabah sınav görevi olduğundan erkenden kalmıştım; ancak telefon edecek vakit yoktu. Belki de uyuyorlardır -olur ha- diye sabahın köründe aramak istemedim. Sınavdan sonra aradım aradım, açan yok. Ah! Kesin daha erken aramadım diye gönül koydu diye düşünürken bu yazıyı yazmaya babamın nasıl da <em>Süper Baba </em>olduğunu herkese anlatmak istedim. Daha yazıyı tamamlayamadan aradı beni, tadilat yapıyorlarmış telefonu duymamışlar. <em>Ben arıyorum, duyulmuyorum ondan sonra… </em>dememe kalmadı</p><blockquote>Ondan sonra 11 gelir!</blockquote><p>dedi, içim serinledi valla. İyi geldi!</p><p>Babalar günün kutlu olsun Kont Erol, seni seven cadı kızın.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=37d4705d25b6" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/cleaning-and-zen/babam-ve-k%C4%B1z%C4%B1-37d4705d25b6">Babam ve Kızı</a> was originally published in <a href="https://medium.com/cleaning-and-zen">Temizlik ve Zen</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bir araştırmacının makine öğrenmesi öğrenme macerası]]></title>
            <link>https://medium.com/cleaning-and-zen/bir-ara%C5%9Ft%C4%B1rmac%C4%B1n%C4%B1n-makine-%C3%B6%C4%9Frenmesi-%C3%B6%C4%9Frenme-maceras%C4%B1-f9bde32c63a0?source=rss-21e5ca8123ef------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f9bde32c63a0</guid>
            <category><![CDATA[macera]]></category>
            <category><![CDATA[yapay-öğrenme]]></category>
            <category><![CDATA[matematik-köyü]]></category>
            <category><![CDATA[makine-öğrenmesi]]></category>
            <category><![CDATA[medium-turkce]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sahika Koyun]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 31 May 2017 10:13:44 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-05-31T10:13:44.692Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>3. Bölüm: Matematik Köyü — “Pardon, buraya yerleşebiliyor muyuz?”</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1000/1*sWB_S7pKugz_Lgt8cH5IgA.jpeg" /><figcaption><a href="https://matematikkoyu.org/fotograflar.php">https://matematikkoyu.org/fotograflar.php</a></figcaption></figure><blockquote>Henüz Köy’e ulaşamamış olmanın verdiği tedirginlik ufukta Köy’ü görmenin heyecanını gölgeliyordu.</blockquote><p>Evet. Durumu biraz dramatize ediyor gibi gözüküyorum, farkındayım. Yine de Matematik Köyü’ne vardığımızı anladığımda gözlerim dolu dolu olmuştu. Tek başlarına gülüp geçilebilinecek fakat birleşince sinir sisteminde geçici travmalara yol açabilecek talihsizlikleri atlatıp resmen Köy’e gelebilmiştim. Buraya kadar gelebilmiştim ya, dersleri anlamasam da sorun değildi.</p><h4>Buradan sonra yokuş aşağı…</h4><p>Azimliyiz, heyecanlıyız. Eh biraz da temiz hava çarpmış. Alışkın değil bünyelerimiz bu denli temiz havaya. Birkaç (!) kadeh şarap ile kâh manzaranın tadını çıkararak kâh sohbet ederek bağladık günü.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*nm4QsnpyYlXA1Hjv8_9-3w.gif" /><figcaption>Oleeeeey!</figcaption></figure><h4>Asıl konuya girmeden söylemeliyim ki</h4><p>Matematik Köyü’ne gidin! Matematik ile en son para hesabı yapmışsanız da gidin. “Ben matematikle uyanır matematikle uyurum.” diyorsanız da gidin. Ama gidin!</p><p>Her yaş grubuna ve öğrenim seviyesine yönelik çeşit çeşit etkinlikler, programlar… Alanlarında tabiri caizse <em>guru</em> mertebesine erişmiş insanlardan dinleyin. O temiz havayı bir çekin ciğerlerinize. Toplu yaşamanın nasıl da uyumlu olabileceğini deneyimleyin. Öğrendikleriniz de cabası!</p><h4>Hayatımda ikinci kez köye gittim</h4><p>İlk köy deneyimim fındık toplamak için gittiğim babamın köyü Trabzon Vakfıkebir’de idi. Fındık toplayanlara su taşımış, kurutulmak için serilen taze fındıklardan aşırmış ve hayatımın önemli derslerinden birini almıştım.</p><blockquote>Oyalanırsan aç kalırsın.</blockquote><p>Bir sofranın başına toplanmış 20 kişinin arasında aç kalmamak için <em>yırtık</em> olmayı öğreniyor insan. Demem o ki, ilk köy deneyimimden de aydınlanarak dönmüştüm. İkinci deneyimimin de farklı olmasını beklemiyordum.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/443/1*4O99SzVbm6IFSLZKlQGteQ.gif" /><figcaption>Zihin açıcı bir hafta için, adresi artık biliyorsunuz.</figcaption></figure><h4>Bu köy bir harika dostum!</h4><p>Şimdi gözlerinizi kapatın ve… Yani tam şimdi kapatmayın da bu paragrafın sonunda kapatın:</p><p>Uzun süredir uyumadığınız kadar verimli bir uykudan tamamen dinlenmiş bir şekilde uyanmışsınız. Saati merak edip kontrol etmiş ve sabah 6.30 civarını görmüşsünüz. Başka zaman olsa “5 dakika daha!” deyip uyurdunuz ama o isteğin esamesi bile yok. Mükellef bir kahvaltıya doğru kısa bir yürüyüşün ardından aslında bugün kahveye ihtiyaç duymadığınızı fark etmişsiniz. Sadece keyif için kahvaltının üstüne içilen bir fincan kahvenin ardından kütüphane görünümlü dersliğe geçmişsiniz. Adeta bilgiler şelale olmuş siz de tüm susuzluğunuzu boğulma pahasına da olsa gidermeye karar vermişsiniz.</p><blockquote>Şimdi gözlerinizi kapatabilirsiniz.</blockquote><p>Yeterlilik sınavından yeni çıkmışsanız ve hocaların dediklerini sanki biraz anlıyorsanız, içiniz bir anda umut doluyor. Sıklıkla “Şimdi anladım.”, “O, bu mu demekmiş?”, “Vay arkadaş!” gibi düşüncelerin belirmesi insana ayrı bir keyif ayrı bir şevk veriyor. Aynı sıklıkta olmasa da “Bir ben mi anlamıyorum acaba?” civarında dolaşan hissiyatlar da beliriyor tabii. Bu iki durumun karışımının bende yarattığı sonuç:</p><blockquote>En azından neyi bilmediğimi öğrendim!</blockquote><h4>Ben bunları öğrenirim arkadaş !</h4><p>Feynman 1963&#39;te verdiği bir konferansta bilimin belirsizliği üzerine “<a href="http://www.alfayayinlari.com/kitap.php?id=10994"><em>Yeni yönlere bakamayacak veya bunu arzu edemeyecek olsak, bir şüphemiz olmasa veya bilgisizliğimizi kabul etmezsek yeni fikirlere ulaşamayız.</em></a>” demiş. Bilgisizliği kabul etmek ne kadar zorsa bilmediğiniz şeyin ne olduğunu bilmeden ilerlemek de bir o kadar zor. Adeta kafasız tavuk gibi ortalıkta dolaşmaktan farkı yok. Öte yandan -Polyanna’cılık gibi gözükse de- bilmediğiniz şeyin ne olduğunu bilmek onu öğrenmek için nereden başlayacağınıza dair en büyük ipucunu veriyormuş.</p><p>Ben ipin ucunu, bir şekilde yakaladım gibi hissediyorum. Kolay kolay da bırakmaya -hatta zor zor da (!) bırakmaya- niyetim yok. Onlar öğrenilecek, nokta. En azından durumu anlayabilecek, takip edebilecek kadar da olsa öğrenilecek. Döner kapının içinden geçip binaya girememe hissiyatını içimden söküp aldı matematik köyü. Eh, binaya girmişken de bir zahmet yürürüm herhalde!</p><blockquote>Temiz havadan mı nedir iki köy deneyimim de önemli hayat dersleri verdi bana.</blockquote><p>İlk köy deneyimim daha ilkel olan karın açlığıyla ilgili hayat dersi, ikincisi de bilgi açlığıyla ilgili verdi. İkisinde de karnımı veya zihnimi nasıl doyurabileceğimi öğrendim. Kendi adıma bu dersleri çok önemli buluyorum çünkü açken ben, ben değilim.</p><p>Buraya kadar geldiyseniz maceranın şimdilik sonuna geldiğinizi söyleyebilirim. Merak etmeyiniz hala öğreniyorum, makinalara da bir şeyler öğretmeye çabalıyorum.</p><p>Zamanınızı ayırıp okuduğunuz için teşekkür eder ve sizleri Matematik Köyü’nü ziyaret etmeniz için son bir kez daha teşvik etmek isterim.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/284/1*q2pV537hcgEu9OEbzWNzdQ.gif" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f9bde32c63a0" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/cleaning-and-zen/bir-ara%C5%9Ft%C4%B1rmac%C4%B1n%C4%B1n-makine-%C3%B6%C4%9Frenmesi-%C3%B6%C4%9Frenme-maceras%C4%B1-f9bde32c63a0">Bir araştırmacının makine öğrenmesi öğrenme macerası</a> was originally published in <a href="https://medium.com/cleaning-and-zen">Temizlik ve Zen</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[But first,]]></title>
            <link>https://medium.com/cleaning-zen/but-first-d4cef0d13c4c?source=rss-21e5ca8123ef------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d4cef0d13c4c</guid>
            <category><![CDATA[photography]]></category>
            <category><![CDATA[selfie]]></category>
            <category><![CDATA[women]]></category>
            <category><![CDATA[responsibility]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sahika Koyun]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 30 Apr 2017 19:42:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-04-30T19:42:50.097Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Let me take a selfie!</h4><p>I used to take selfies before it was defined as selfie! Oh yes! With analog cameras.</p><blockquote>Recommend if you can hear the cries of 35mm films.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/585/1*ZPuMzNY2loOx3mr66zv8yw.jpeg" /></figure><p>I am not ashamed of it, I do have many many frames of selfie shots. Wasted they may be but all culprits included had fun. It was also exciting and permanent. We would try a couple of shots than determine one of them must have been a decent shot. Than we would try to fill remaining frames so that we could have the film developed, and see results. Catastrophic, ambigous results mostly.</p><blockquote>Half of a face there, half of a body here.</blockquote><p>Only way to delete a shot was to burn the film, I guess. Though we would laugh at our experimental, very very close up shots we would be sorry for wasted frames. It wasn’t a cheap hobby like it is now. Then again we were on allowance so we didn’t have to worry about grown up stuff.</p><blockquote>No duck face. No hundred trials. No instagram. No likes.</blockquote><p>I miss analogue cameras. Sometimes I still use them. Sometimes I still take selfies with them just to have fun. It has an excitement to it: you have limited number of shots to make the most of it. If you are at the end of your film, a couple at most. You have to make it count or at least have the most fun while you can.</p><p>I guess there is a life lesson here that digital environment has killed. You do not have unlimited shots to try and fail. You plan then try if you fail you analyze and try again. It is not like “try it until you make it!”.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/480/1*EQbL1K3WDGvtV2JLdQVCtw.gif" /></figure><blockquote>Unlimited chance is like an endless loop of trial and error.</blockquote><p>Both has it’s own merits but the latter is more surrealist. It makes us think that we will never grow old and die. It allows us to evade the responsibility of our actions with a simple statement: “Well, I tried!”</p><blockquote>Take the responsibility take the lead.</blockquote><p>If you can take the responsibility of your actions independent of their consequences then you are good to go. Blaming self or others doesn’t achieve anything. The ability to rising up to the occasion and saying “I did this. I will clean it up.” or “I will take the credit” is really important to become an individual.</p><blockquote>You are an individual who decides for herself and takes her own responsibility.</blockquote><p>The choice is yours:</p><ul><li>You can either take the responbility and continue as it is.</li><li>Or you can take the responsibility and change things.</li></ul><p>The other end of the stick is just an illusion.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/398/1*YwtRaF5TxHKK2pB0SP1IEA.png" /></figure><p>Responsibility: The best horror story there is.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d4cef0d13c4c" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/cleaning-zen/but-first-d4cef0d13c4c">But first,</a> was originally published in <a href="https://medium.com/cleaning-zen">Cleaning &amp; Zen</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bilimkurgu bu değil!]]></title>
            <link>https://medium.com/cleaning-and-zen/bilimkurgu-bu-de%C4%9Fil-b30bf242b5e9?source=rss-21e5ca8123ef------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b30bf242b5e9</guid>
            <category><![CDATA[oscars]]></category>
            <category><![CDATA[bilimkurgu]]></category>
            <category><![CDATA[passengers]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sahika Koyun]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 22 Apr 2017 01:11:41 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-05-30T20:15:42.587Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Sen kaç yüz milyor?</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/350/1*T1JebVUkBmUt7fWxpDnEww.gif" /></figure><blockquote>Sen kaç yüz milyon, kaç yüz milyor! Sen bu kadar bilimkurgu edebiyatını sen ne yaptın?</blockquote><h4>Belli ki okumamış!</h4><p>Bilimkurgu neydi?</p><p>Bilimkurgu Jules Verne idi. Isaac Asimov idi. Ursula K. Le Guin idi. H. G. Wells idi. Ray Bradbury, Philip K. Dick, Douglas Adams idi.</p><blockquote>Bunlar ilk aklıma gelenler.</blockquote><p>Bilimkurgu soru sorar, problem yaratır ve çözer, adı üstünde bilim ve kurgu. Kurgu bir öyküyü bilim üzerine kuruyorsun. Kurgu bu, birebir gerçek bilim kurallarına uyacak diye bir şey yok. Yok da…</p><p>İçine bir fincan uzay yolculuğu, bir kaşık tesadüfi kaza (çünkü kimse on görememiş böyle bir olasılığı), bir tutam da Adem ile Havva prototipi koyup önceden açılmış Word’de 180 dakikada yazmak da bilimkurgu değil. Aynı tarifin çeşitleri de mevcut tabi, biraz robot biraz sayborg tat vermek için de iyi kötülere karşı teması. Sabit menü hikayeler, romanlar ve filmler.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/384/1*kKqbAY_KQWc-nk3BegbvLQ.gif" /></figure><h4>Yanarım yanarım boşa giden ~2 saatime yanarım.</h4><p>Ortaokulda bir Türkçe dersinde öğretmenimiz gramer anlatıyor. Ne soruyu ne de cevabını hatırlıyorum ama öğretmenimizin cevabını unutamıyorum.</p><blockquote>Deden ak sakallı diye her gördüğün ak sakallı deden değildir.</blockquote><p>Adeta kazınmış zihnime. Halen daha yankılanır kulaklarımda çünkü her gün en az bir kere yerinde kullanabileceğim bir durum muhakkak oluyor.</p><p>Bu sıralar çokça gördüğüm bir olgu: ‘Yaptım oldu!’. Bir tanesi kazara büyük kitlelere ulaşırsa patır patır çeşitli güzellemeleri virüs gibi çoğalıyor. En çok gözüme çarpan türleri terimlendirdim:</p><h4>1. Kavuşamayanlar</h4><p>Malzemeler: Esas kız, esas oğlan, kaderin cilveleri.</p><p>Genel akış:</p><p>Esas kız ve esas oğlan birbirlerine ya yanıktır ya da 3 vakte kadar yanacaktır. Yanma olayı gerçekleştikten sonra:</p><ul><li>Bir türlü açılamazlar birbirlerine.</li><li>Bir milyon yanlış anlaşılma ve potansiyel rakiplerle ortam şenlenir.</li><li>“Oh! Tam kavuşacaklar.” derken pat yine bir şey olur (ölümcül hastalık, vatan millet Sakarya, ölümcül düşmanlar, zombi kıyameti vs.) ve kavuşamazlar.</li></ul><p>İsteğe göre:</p><p>Düşmanlar fantastik olabilir. Dünyaya hızla meteor yanaşıyor olabilir. Kısaca taş düşebilir kurt inebilir.</p><h4>2. Bir genç kızın gizli defteri</h4><p>Malzemeler: Lise çağında esas kız, en az 5 yaş büyük esas oğlan, ergenlik.</p><p>Genel akış:</p><ul><li>Platonik bakışmalar.</li><li>Esas kızın hayalleri.</li><li>Serseri esas oğlanı bu hayattan kurtarma isteğiyle yanıp tutuşan esas kız.</li><li>Esas kızı sürekli iteleyen, öteleyen fakat aslında kıza süzme aşık olan fakat ona layık olmadığını veya zarar vereceğini düşünen ve aslında kıza bunun için sürekli kıza hayatı zindan eden esas oğlan. (Bi’ bitmedi)</li><li>‘Seviyo’san git konuş bence’ler.</li><li>Neticesinde sonsuza kadar mutlu mesut yaşamalar.</li></ul><p>İsteğe göre :</p><p>Esas oğlan fantastik bir canavar olabilir. Sınıfların (zengin-fakir, kapitalist-sosyalist vs.) çatışması olabilir. Esas kızın akıl grubu olabilir.</p><h4>3. Bir genç kadının gizli defteri</h4><p>Malzemeler: Genç ve cinselliğini yeni keşfeden bir kadın. <em>Aslında biraz kendine baksa güzel ama…</em> hissiyatı. 0’dan 100’e 2 ciltte çıkan bir özgüven.</p><p>Genel akış:</p><ul><li>…’den dolayı etrafa batan genç (bu önemli çünkü) kadın.</li><li>Bundan dolayı üzgün, yalnız, kırılgan olan kadın ve bu hayattan onu kurtaracak bir adam.</li><li>İlk aşk.</li><li>Bir takım eğlenceler.</li><li>Adamın genç kadının kalbini parça pinçik etmesi.</li><li>Sonra ayrılık. (1. Kitap sonu)</li></ul><p>Sonra bu* tamam, bu tamam, …, bu da tamam.</p><p>İsteğe göre:</p><p>*çeşitli fantastik yaratıklar, çeşitli başarılı erkekler, çeşitli yakışıklı erkekler, genel olarak erkekler.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/245/1*uJT-zyskuCPsfUDgT28uKg.gif" /></figure><blockquote>Vee 2. Favorim:</blockquote><h4>4. Bilimlikurgu</h4><p>Malzemeler: çeşitli bilimsel alet, edevat, teknoloji; uzay veya zamanda yolculuk, konu hakkında Wikipedia araştırması, CGI (bu mühim), yeşil perde, ‘Amcası/Teyzesi bakın çocuğun hayal gücü ne kadar da geniş!’ zihniyeti</p><p>Genel akış :</p><ul><li>Yıl: mevcut yıl +~ 30</li><li>Bilimsel ıvır zıvır</li><li>Bilimsel bir şeyler söyleyen karakterler</li></ul><p>İsteğe göre:</p><p>Bilimsel bir şeyin farkındalık kazanıp insanlığa karşı ayaklanması, bilimsel bir şeyin çok çok ama çok kötü bir karakterin elinde olması, bilimsel bir ıvır zıvırın bozulması sebebiyle insanlığın tehdit altında olması, savaş alanında aşıklar.</p><h3>Adı bende saklı, baş harfi Passengers</h3><p>Muhtemelen şöyle bir konuşmanın ardından çekimine karar verilen <em>bilimlikurgu</em> filmi:</p><p>-Yalnız Interstellar nası’ gişe yaptı ama?</p><p>+Biz daha iyisini yaparız oğlum.</p><p>-Lan nası yapıcaz? Filmin çoğunu anlamadım ben.</p><p>+Bak şimdi: Teknoloji almış yürümüş, ilk gezegen kolonisi kurulalı sittin sene olmuş. Taksi gibi kolonlar arası yolculuk yapılıyormuş. Şimdi yol uzun tabi, ölmemek için de bir şey yapmak lazım.</p><p>-Uyutalım abi, donduralım.</p><p>+Evet süper. Sonra bunlar daha yolu yarılayamadan gemide büyük bir arıza oluyor ve 1 yolcu uyanıyor.</p><p>-Vay anasını! Bu iş yapar abi.</p><p>+Tabi lan!</p><p>Bu, arkadaşlar, <strong>bilimkurgu </strong>değil.</p><h4>Neden Bilimlikurgu?</h4><ol><li>Teknoloji o kadar gelişmiş ki ışık hızının yarısı hızında gidebilen bir uzay gemisi var. Fakat ana bilgisayar yapay zekadan yoksun aç kapa şeklinde çalışıyor. Bu gemi 120 yıl (!? İnsan yılıyla 120 yıl ise ve gemi de c/2 hızında ilerliyorsa...) Alet çarpışma rotasında nesne var deyip rotayı düzenleyebiliyor, meteor fırtınasına giriyoruz kalkanlar tam güç diyor; ancak yaralanıyor. Ve fakat kendisini tamir edemiyor. Şu işe bakınız ki böyle bir acil durumda uyandırılmak üzere belirlenmiş bir grup tayfa yok. Acil durum planı? Yok. Yok oğlu yok.</li><li>Bir de bakıyoruz ki bir yolcu uyanıyor. O da ne? Kendisi makine mühendisi. Lazım tabi gemiyi tamir eder. Yahu vicdansız yazar adamı bari yolcu değil tayfa yap. Onu da geçtim sanki bilgisayar adamı özellikle seçmiş gibi ekrana <strong>nal gibi</strong> makine mühendisi yazma. 258 tane tayfa var sen git 5000 yolcudan birisi uyandır. O da tesadüfen uyansın. Adamın uyku kabuğu bozulmasa 3 yıl içinde 5258 insan mevta.</li></ol><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*0gKgctEp2qgv4TNKjVP3Jw.jpeg" /><figcaption><strong>at nalı kadar (deyim): P</strong>ek büyük (nişan, madalya, elmas, plaka vb. şeyler).</figcaption></figure><blockquote>Kaderimse çekerim.</blockquote><p>3. Bak şimdi, adam makine mühendisi olduğundan biraz zorluyor bir şeyler. Gördüğü her bilgisayara koşuyor onu bunu soruyor, derdini sormuyor. Bilgisayar da durmuyor yapıştırıyor cevabı ‘Günaydın abi açsındır. Ne vereyim abime?’</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*geMaoBz-bYUG8sHVHw6j8w.gif" /></figure><p>Adamın suçu yok aslında. Bir acil durum planı yok, tayfa mışıl mışıl uyuyor. 5258 adet insanın olduğu gemide 1 (yazıyla bir) tanecik revir ünitesi var. Çünkü esas oğlan feda edebilsin kendini. Esas kız da kendini feda edebilsin. Sevenler ayrılmasın, mutlu son olsun. Adem Havva temalı “biz kafamıza göre ekmek elden su gölden yaşadık. Eee hepinizi biz kurtardık. O kadar nazımız geçsin!” akışlı 2 Oscar ödüllü bir film bu.</p><p>Gece gece gaza geldim resmen.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/426/1*30DdKqui59JT3S6gy0LY9Q.gif" /></figure><p>Bilmiyorsan da az oku be <a href="http://www.imdb.com/name/nm3123612/?ref_=tt_ov_wr">adam</a>. Filmi çıkınca seyrederim diyorsan da izle be <a href="http://www.imdb.com/name/nm3123612/?ref_=tt_ov_wr">adam</a>. O filmin bütçesiyle (110 milyon dolarcık) öküz sürüsü alırdık. Neyse, istihdam yaratmışlar diyerek teselli edeyim kendimi.</p><p>*27 Nisan 2017 — Bir takım düzeltmeler yapılmış ve gece gece asabiyetle yapılmış yazım hataları giderilmiştir. Görmezden geldiğiniz için teşekkürler.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b30bf242b5e9" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/cleaning-and-zen/bilimkurgu-bu-de%C4%9Fil-b30bf242b5e9">Bilimkurgu bu değil!</a> was originally published in <a href="https://medium.com/cleaning-and-zen">Temizlik ve Zen</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bir araştırmacının makine öğrenmesi öğrenme macerası]]></title>
            <link>https://medium.com/cleaning-and-zen/bir-ara%C5%9Ft%C4%B1rmac%C4%B1n%C4%B1n-makine-%C3%B6%C4%9Frenmesi-%C3%B6%C4%9Frenme-maceras%C4%B1-38145136f31f?source=rss-21e5ca8123ef------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/38145136f31f</guid>
            <category><![CDATA[izmir]]></category>
            <category><![CDATA[matematik-köyü]]></category>
            <category><![CDATA[yolculuk]]></category>
            <category><![CDATA[istanbul]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sahika Koyun]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 29 Mar 2017 08:20:24 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-05-15T22:20:59.039Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>2. Bölüm: İstanbul’dan Şirince’ye gitmek ne kadar zor olabilir ki?</h4><p>Yol haritası temel olarak şu şekilde: İstanbul’dan İzmir’e uçakla gidilecek, oradan hava alanı servisi ile Selçuk’a geçilecek ve ardından dolmuşla Şirince’ye varınca oradan <a href="https://matematikkoyu.org/index.php">Matematik Köyü</a> zaten 800 metre. Şirince’den köye de servisle geçmeyi de sayarsak toplam 4 vasıta ile İstanbul’dan Nesin Matematik Köyü’ne <em>(yuvarlak hesap 576 km) </em>ulaşılabiliyor. Keza İstanbul içi en az 4 vasıta kullanarak ancak ulaşabilecek yerler mevcut ve gidebilinecek en uzun mesafenin <em>576 km</em>’den daha az olacağı kesin. Uzun lafın kısası bir sürü aktarma yapmak yabancı olduğumuz bir konu değil. Ne de olsa halihazırda üçümüz de İstanbul’da yaşıyoruz. Metrobüs tecrübemiz yüksek. Kendimize güveniyoruz.</p><blockquote>Şimdi size bir fıkra anlatacağım: İki Endüstri Mühendisi ve bir Matematikçi yola çıkmışlar.</blockquote><p>Efendim, her şey aslında Gizem’in “Biletinizi Sabiha’dan aldınız. Kesin rötar olur, ben sizden önce İzmir’e varırım.” demesiyle başladı. Ezgi ve ben sabahın altısında Sabiha Gökçen Havalimanı’ndan uçağa bineceğiz, Gizem ise Atatürk Havalimanı’ndan saat dokuz küsür uçağına binecek. Dahası bizden önce İzmir’e varacak.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*FQiU5XedHwp_8Lid9Z6q_Q.gif" /><figcaption>Onu demeyecektin Gizem, kabul et!</figcaption></figure><p>Ezgi de bir yandan bana sürekli “Bak, sabah uyanamazsan sensiz giderim. Ona göre!” şeklinde abanın altından sopayı gösteriyor. Erkenden uyanmak benim için çok zor. Gözler üzerimde tedirginim.</p><p>Yeterlilik sınavımın üstünden 24 saat ancak ya geçmiş ya geçmemiş ve ben hala sınav esnasında çarkıfelek hostesi gibi davranmış olmamı atlatamamışım. Özetle, gerginim.</p><blockquote>Yeterlilik jürisine rezil olmuş olabilirim, Ezgi tarafından geride bırakılabilirim ve uçak rötar yapabilir.</blockquote><h4>Sabiha Gökçen Havalimanı</h4><p>Sabiha Gökçen benim için tarihimizdeki en önemli kadınlardan birisi. Dolayısıyla adı verilen havalimanindan da beklentim hep büyük oluyor. En ilginç yolculuklarımın çoğunun merkezinde de burası var ama onlar başka hikayeler.</p><p>Aslında yolculuk çok basit tabii ben değilseniz. Yol arkadaşlarım çok eğlendiler gerçi.</p><p>Sabah 4&#39;te Ezgi’den korkuma uyanmayı başardım. Bilişsel faaliyetlerim uyanmamış ama motor faaliyetler tam kapasite çalışıyordu. Taksi ve Havaş kısmını hayal meyal hatırlıyorum. Gözümü tam olarak açtığımda havalimanına gelmiştik. Rutin işleri tamamladıktan sonra elimi yüzümü yıkayayım bari diyerekten tuvalete doğru seğirttim. Duvarın yanındaki lavabodayım sakin sakin elimi yüzümü yıkıyorum, kimseye bulaştığım yok. Zaten korku filminde figüran gibiyim, kendimi görsem okunmuş su atıp kaçarım. Fakat bir de baktım ki bir ana kız üzerime son hızla geliyorlar, arkamda duvar var. İkili hiç hız kesmiyor, duvara yapıştıracaklar beni belli. Benim de gözler 5 numara miyop ama gözlüksüz de üstüme gelen objeleri seçebiliyorum, ayıp değil gözü bozuk olmamak ama teyzeciğim ablacağım diye düşünürken:</p><p>Anne: Ay burada da çantayı koyacak hiç yer yokmuş.<br>Kızı: Şuraya koyarız canım.<br>Ben: (Beni kastetmiyordur herhalde?)<br>Anne: Orası ıslak gibi…<br>Ben: (Oh!)</p><p>O anda duvarla samimi pozlar veriyorum zaten, teyze çantayı kafama koyacak diye korkuyorum. Onlar hala benim farkımda değiller. Duvarın bir parçası olmadığımı fark edince “Pardon!” diyerek sıyrıldım ama saat daha 06.00 olmamış sinirlerde hafif bir gerilme hissettim. Söylenmelerim eşliğinde Ezgi ile ikinci güvenliğe doğru yöneldik.</p><p>Bence Sabiha Gökçen Havalimanı tahmin edilemez davranışlarıyla nam yapmalı. Kapımızı öğrendik ve ilerlemeye başladık, yol uzun biz uykulu. Kapıya geldik ama ekranda bir şehir adı yazıyor ama ben sadece İzmir olmadığını algılayabiliyorum.</p><p>Ezgi, Ben: !?<br>Ezgi: Kapıyı mı değiştiler? Uçağın kapıyı açmasına 15 dakika var!<br>Ben: Yok canım, yapmamışlardır.<br>Ezgi: Vallahi değişmiş, kapı bilmem kaç olmuş.<br>Ezgi, Ben: Eh, koşalım madem.</p><p>Doğru kapıya ulaştık sonunda ama “süpriz süpriz” bir miktar rötar olmuş ya da olacak. Kapı kapalı ve görevli yok hiç. 10 dakikanın ardından 15 dakika rötar yazısı belirdi. Aramızda şu andan itibaren mi yoksa ilk andan itibaren mi ona karar vermeye çalışıyoruz. Biz bir sonuca ulaşana kadar rötar üstüne rötar oldu ve yaklaşık 1 küsür saat salonda bekledik. Aslında bu kısım günlük şakalar, eğlenmeler. Bunları saymıyorum.</p><blockquote>Naçizane önerim: Siz siz olun, kapalı mekan da olsa oturacağınız koltuğu bir kontrol edin.</blockquote><p>Ben etmedim ve kapıdan geçer geçmez, boş olan apron otobüsüne doğru depar attım. Gördüğüm ilk koltuğa oturmamla kalkmam bir oldu. Ciyaklamayla karışık bir küfür etmiş olabilirim. Ezgi durumu hemen kavradı ve yanıma koyduğum çantayı kaptı. Kapalı mekanda ıslak olan iki koltuğu bulmuş olmamı daha fazla kurcalamak istemiyorum. İnsan klima suyudur diye teselli etmeye çalışıyor kendini.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/245/1*xpiYFwbtkV-vjrX1CSwcow.gif" /><figcaption>Bahtsızın halinden bahtsız anlar. Gel gör şu halimi bir teselli ver. (Hiç mi yok?)</figcaption></figure><p>Şahika 29 yaşında ve pantolonun arkası tamamen ıslak, insanlar gülecek diye endişem yok ama ıslak pantolonla yürümek… Zormuş. Uçağa binerken karşılayan hosteslere hızlıca durumu açıklarken bir yandan arkalarında valizi açmaya başlamıştım. Sakin bir şaşkınlıkla karşıladılar sanıyorum. Valizi kapattım, üst bagaja yerleştirdim ve tuvalete ışınlandım. Yerime geçeceğim, orta koltuk benimkisi. Koridor tarafında oturan arkadaş (!) bıyık altından söylenmeye başladı. Üstünden atlamamı bekledi galiba, bilmiyorum.</p><p>Hemen kalkışa geçeriz diye rahatsız bir şekilde oturdum ve,</p><blockquote>“Sayın yolcularımız ben kaptanınız bilmem kim, gecikme için özür dileriz. … Kalkış için 7. sıradayız.”</blockquote><p>Fırsat bu fırsat deyip yerimden kalktım ve hostesle köşe kapmaca oynayacakmış gibi karşı karşıya kaldık.</p><p>Hostes: Hanımefendi, yerinize geçmeniz lazım.<br>Ben: Neden?<br>Hostes: Arkadaşlar güvenlik bilgisi verecekler, bütün yolcuların oturuyor olması lazım.<br>Ben: Benim işim çok kısa zaten, diyerek tuvalete daldım. <br>Hostes: Fakat!?</p><p>Sözümü tuttum hızlıca çıktım, ilk boş koltuğa oturdum (öğrenmiyorum çünkü) ve hostesin şaşkın bakışlarına karşılık olarak “Buyrun, başlayabilirsiniz dinliyorum.” dedim.</p><p>Tekrar bıyık altı söylenen arkadaşın önünden yerime geçtim. Ezgi’ye baktım ciddi ciddi bir şey yapıyor, ön koltuktaki muhabbeti dinliyor. Şimdi kulak kabartma değil aslında çünkü bu arkadaşın sesi biraz gür ve çok ilginç şeyler söylüyor. Pilotların ki de hayat mı? Otel köşelerinde sürünüyorlar hep. Aileleri de yoktur şimdi! Bilmem ne kadar para verseler de pilot olmam. Gözlerimi şaşkınlıkla kırpıştırdım, kulaklığımı taktım ve arkama yaslanıp gözlerimi kapadım. Biraz uyumam lazımdı, daha fazla dayanamayacaktım. İzmir’e inerken uyandım.</p><p>Bir havalimanından ikinci en hızlı çıkışımı yaptım o gün. Gizem’den mesaj geldi “Ben indim neredesiniz?” Ufak bir tuvalet macerasından sonra (Yepyeni valizin fermuarı bozuldu ve kapanmadı bir süre. Sonra ikna ettim kapanmaya.) kapıda buluşalım diye anlaştık.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/500/1*4AoTMsCqMXlsGXDXpg22lQ.gif" /><figcaption>Kapanmazsan çok kötü şeyler olacak valiz, son kez uyarıyorum bak! (Ezgi: Valizle mi konuşuyorsun!?)</figcaption></figure><p>Gizem’i bekliyoruz kapıda. Haber geldi valizler gelmemiş daha (He he!). Ezgi ile Havaş nerede, nerede inecektik diye sohbet ediyoruz. Yanımıza bir genç yanaştı ve,</p><p>Genç: Havaş çok pahalı Selçuk’a gidecekseniz bizim özel aracımız var. Biz götürebiliriz.</p><blockquote>Özel araç deyince ben birilerini almaya gelmiş, arabada yer var sizi de götürebiliriz diyor sandım.</blockquote><p>Ben: Teşekkürler, biz arkadaşımızı bekliyoruz.<br>Peki dedi gitti, 2 dakika sonra yine geldi:<br>Genç: Bizim araç 5 TL daha ucuz Havaş’tan. Düşünürseniz.<br>Ben: Vallahi, ben bugün prensip olarak karar almıyorum. Diğer arkadaş da gelsin onlar karar versin. Ona göre bakarız, deyip geri yolladım.</p><p>Ezgi’ye “Bendeki bu şansla adamlar organ kaçakçısı falan çıkar, riske atmayalım bence. Ben böbreklerimi seviyorum.” dedim. Ezgi daha çok gülmemeye çalışıyordu, neden uğraşıyordu acaba? Bence Gizem gelince beni arkada bırakıp gitseler yeriydi. Gerçi ayrı Havaş’lara binme teklifimi geri çevirdiler.</p><p>Gizem geldi ve ardından genç tekrar yanaştı, alacak böbrekleri kararlı. Bir de doğrudan benimle konuşuyor. Ya biz orada 3 tane kadınız, aralarından beni mi seçtin kardeşim? Yetkili bir ablaya benzer halim mi var? Yüzüm gözüm seğiriyor, bir git. Aynı teklifi sundu yine, Gizem’le Ezgi’yi gösterip yetkili arkadaşlar burada, karar onların dedim. Artık 4dördüncüye gelmemek üzere uzaklaştı genç.</p><p>Sonrası, Havaş’la Selçuk’a geçtik. Aç karınlarımızı doyurduk, dolmuşa bindik Şirince’ye vardık. Arada bir takım devede kulak olaylar oldu, olmadı değil. Sonuçta Şirince’ye varınca toprağı öpecek hale gelmiştim zaten.</p><blockquote>3. Bölüm:</blockquote><blockquote><a href="https://matematikkoyu.org/index.php">Matematik Köyü</a> — “Pardon, buraya yerleşebiliyor muyuz?”</blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=38145136f31f" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/cleaning-and-zen/bir-ara%C5%9Ft%C4%B1rmac%C4%B1n%C4%B1n-makine-%C3%B6%C4%9Frenmesi-%C3%B6%C4%9Frenme-maceras%C4%B1-38145136f31f">Bir araştırmacının makine öğrenmesi öğrenme macerası</a> was originally published in <a href="https://medium.com/cleaning-and-zen">Temizlik ve Zen</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Bir araştırmacının makine öğrenmesi öğrenme macerası]]></title>
            <link>https://medium.com/cleaning-and-zen/bir-ara%C5%9Ft%C4%B1rmac%C4%B1n%C4%B1n-makine-%C3%B6%C4%9Frenmesi-%C3%B6%C4%9Frenme-maceras%C4%B1-3d59978d56b4?source=rss-21e5ca8123ef------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3d59978d56b4</guid>
            <category><![CDATA[matematik-köyü]]></category>
            <category><![CDATA[yapay-öğrenme]]></category>
            <category><![CDATA[gerçek-hikaye]]></category>
            <category><![CDATA[yeterlilik]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sahika Koyun]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 28 Feb 2017 09:56:59 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-03-29T08:27:29.160Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>1. Bölüm: Üç kağıt yapmayı nasıl öğrendim?</h4><blockquote>Tam zamanında yazılan geç kalmış bir aydınlanma hikayesiyle karşınızdayım. İçimdeki “<em>hadi gelin köyümüze geri dönelim”</em> isteğinin durdurulamaz yükselişinden dolayı kıpır kıpırım.</blockquote><p>Doktoranın üçüncü dönemine başlayacağım zamanlar. Yeni bir şeyler öğrenmenin aşkıyla yanıp tutuşuyorum. Okuldaki bütün dersleri inceliyorum. Önceki dönem almış olduğum <em>işlemsel zeka</em> dersinden kalmışım ama ne yazar? Hoca <em>bilim kurgu</em> dediği anda oltaya takılmıştım zaten. Benim için yeni olan kavramlar öğrenmişim; <em>sürü zekası, akıllı sistemler, zeki sistemler, veri madenciliği</em> derken halihazırda aşırı çalışan hayal gücüm iyice coşmuş, bu konuda bir şeyler öğrenmem şart olmuştu.</p><p>Dersleri incelerken m<em>akine öğrenmesi </em>ve v<em>eri madenciliği </em>derslerini gözüme kestirmiştim. Ezgi de (<em>Kendisi ofis arkadaşım olur.</em>) gaza gelmiş beraber alacağız dersleri. Bende bir heyecan bir heyecan, dersler bir an önce başlasın istiyorum. Anlatılmaz bir bilgiye açlık, merak, sabırsızlık derken dönem başladı. E şimdi bunlar Bilgisayar Mühendisliği’nde verilen dersler, kodlama bilmek şart. Lisans döneminde programlama derslerinde zorlanma ve kalmamı meşrulaştırmak için söylemiş bulunduğum “<em>Aman, yazılım işini yazılımcılara bırakmak lazım.” </em>(Bkz. <em>Cahil lisans öğrencisi</em>) ifadesinin acısını çoktan yüksek lisans tezimi yazarken yaşamışım. Derdimi anlatacak kadar <a href="http://www.python.org/">Python</a>’ı el yordamıyla öğrenmişim ama o kadar var sadece. Hoca “<em>Bu derste şu dili kullanacağız.” g</em>ibi bir şey diyecek ve o dil de Python olmayacak diye soğuk terler döküyorum.<em> </em>Ezgi “<em>Uydum senin aklına! </em>” dercesine kötü kötü bakıyor çünkü onda derdini anlatacak kadar da kodlama yok.</p><blockquote>Bilmiyorum ki her dil her algoritmaya uygun değil, o kadar cahilim.</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/370/1*Ks3h_kgtsOq1628c7Mtdtw.jpeg" /><figcaption>Cahil olma demiyorum, hobi olarak yine cahil ol…</figcaption></figure><p>Hoca tabii ki öyle bir şey demedi ama ödevler verdi. İlk ödevle beraber kodlama becerilerimi -kendime göre- oldukça ilerlettim. İkinci ödevin algoritması ilkine göre daha kolaydı, o ödevde döktürdüm. Sonra geldik üçüncü ödeve: işbirlikçi filtreleme (collaborative filtering) kodlanacak, Netflix datasına uygulanacak. Bir ay da süremiz var, teslimi geciktirdiğimiz her gün için 10 puan ardında gözü yaşlı bizleri bırakıp gidecek.</p><p>Bahsi geçen datanın boyutu 1 milyona 1 milyon. Bizim bütün test datası için öneri yapma ihtimalimiz -çok- düşük ama azimliyiz. Gözlerde ekrandan yansıyan ışık pırıl pırıl. Ezgi ile karşılıklı “Aslansın, kaplansın! Lay lay lay laaay!” tezahüratlaşıyoruz.</p><p>İlk denemeler hüsranla sonuçlandı; bellek şişti, bilgisayar kitlendi. Sonraki denemelerde biraz daha ilerleme kaydettik ama cık, daha bütün kullanıcılar için korelasyon hesaplanamıyor. Yıldık mı? Hayır, bıraktık bilgisayarları çalışsın. Bir hafta çalıştı o bilgisayarlar. Sonra ne mi oldu?</p><h3>Sonra elektrikler gitti!</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/152/1*H-EHXCHrPcSLw7tgzgtlzA.gif" /><figcaption>Soldaki biz, sağdaki Tedaş.</figcaption></figure><p>Yaklaşan teslim tarihinin bize verdiği yetkiye dayanarak üç kağıda başvurduk. Yapılacak hesaplama sayısını düşürmek için ne kurnazlıklar yaptık. (2. Bölüm’de t<em>emel bilginin</em> neden önemli olacağını burası üzerinden göreceğiz.) Şahsen üç farklı kurnazlık denedim ama gerçekten işe yarayıp yaramadıkları hakkında henüz çalışamadım.</p><blockquote>Dikkat: Tercihen makine öğrenmesi bilen, en azından ikinci dil gibi kodlama yapabilen ve akademik makalede yer almak isteyen arkadaşlar arıyoruz!</blockquote><blockquote>Üç kağıt yapmayı kod yazarken öğrendim.</blockquote><p>Teslim tarihi yaklaştıkça bizim göz altı morluklarımız iyice koyulaştı, gözümüzün feri iyice söndü. Açıkçası o kısımları çok net hatırlamıyorum ama bir ara bilgisayarla konuştuğuma eminim. Netice:</p><h4>Olduğu kadar olmadığı keder</h4><p>Dedik ve derse gittik. Ezgi ve ben zannediyoruz ki biz hariç herkes teslim etmiştir. Ve fakat, o iş öyle değilmiş. Sınıfa bir girdik, cümbüş yeri gibi. Herkes bitmeyen işlem sürelerinden yakınıyor, 1 hafta ile birincilik bizde gururluyuz (!). Bütün sınıf ağlıyoruz hoca bir hafta daha süre versin diye. Ek süre alamadık belki ama teslim anlaşmasında iyileşmeler oldu. Geciken gün başına 10 değil 5 puan gidecek.</p><p>Hiçbir şey üzerinde neredeyse yerimden hiç kalkmadan bu kadar uzun süre çalışmamıştım. Besin ihtiyacımızın çoğunu kahveden temin ederek son bir haftayı tek bir gün gibi geçirdik. Datanın hepsi için sonuç üretemedik ama bir şeyler bulduk, ödevleri yolladık.</p><p>Ödevlerden kaçar puan aldık bilmiyorum ama dersleri başarıyla tamamladık. Hem de ufkumuz genişledi, zihnimiz açıldı, yeni tilkiler doğdu. İçinde <em>acaba, ya…, hımm</em> geçen cümlelerimizin sayısı arttı. Zoraki araladığımız bu yeni kapının önünde heyecanla bekliyoruz. Öğrendiklerimizi önce daha iyi kullanmayı öğrenmemiz gerektiğinden biraz da tedirginiz. “<em>Acaba boyumuzdan büyük işe mi kalkışıyoruz?” </em>diye şüpheleniyoruz.</p><p>Bir sonraki dönemin başlamasıyla bu soruları daha sonra cevaplanmak üzere bir kenara koyduk.</p><h4>Yeterlilik mi?</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*n6whNr0VQYDIT0vlESfmfQ.jpeg" /><figcaption>xLemmylsGox: <a href="http://imgur.com/gallery/4WuzF">http://imgur.com/gallery/4WuzF</a></figcaption></figure><p>O dönem bitti, bir sonraki bitti. Emin adımlarla üstüme yürüyen yeterlilik sınavından gözüne ışık tutulmuş tavşana dönmüştüm. Haliyle bu noktaya gelmiş olmamı sağlayan bütün geçmiş tercihlerimi sorgularken Gizem “<em>Yapay Öğrenmenin Matematiksel Temelleri diye bir ders olacakmış M</em><a href="http://nesinkoyleri.org/"><em>atematik Köyü’</em></a><em>nde.” </em>dedi. Ben cümlenin ortasında Google’a yazmaya başlamıştım bile. Tünelin sonundaki ışık oldu benim için.</p><p>Başvuru formunu doldurduğum gibi Ezgi’yi aradım, dedim böyle böyle. Hop! İkinci başvuru formu da doldurulmuş ve gönderilmişti.</p><p>Üç kafadar heyecanlıyız, Gizem’in kabul mektubu çoktan gelmiş. Bizim gözler e-posta kutusunda, telefon her bildirim verdiğinde bir heyecan fırtınası yaşıyoruz. Benim yeterlilik sınavım yaklaşmaya devam ediyor bir yandan. Kabul mektubu gelmedikçe gözlerim doluyor, alt dudakta hafif bir titreme izliyor onu.</p><blockquote>Yar bana bir cevap!</blockquote><p>Sonra beklenen cevap geldi: “Yedektesiniz”. Hayaller ufak bir deprem atlattı ama ayakta kaldılar. Bir takım yazışmaların ardından yetkili ablamız yeterince bunalmış olacak ki “Asildesiniz, kaydınızı yapabilirsiniz.”. Bizde bir bayram havası, herkes şen. Planlar yapıldı: Ben yeterlilikten çıkar çıkmaz İzmir’e uçuyoruz. Ekip arkadaşlarım veriyor gazı veriyor gazı: “Hadi daha İzmire gideceğiz!”</p><p>Yeterlilik geldi, bir şekilde geçti, sonra ben de yeterliliği geçtim derken uçağa bindik. Uçağa bindik ama bahtsızlık paratoneri gibi olduğumdan o kadar da kolay binemedik aslında. Gizem kendini kurtarmıştı fakat Ezgi o kadar şanslı değildi.</p><blockquote>2. Bölüm:</blockquote><blockquote><a href="https://medium.com/cleaning-and-zen/bir-ara%C5%9Ft%C4%B1rmac%C4%B1n%C4%B1n-makine-%C3%B6%C4%9Frenmesi-%C3%B6%C4%9Frenme-maceras%C4%B1-38145136f31f">İstanbul’dan Şirince’ye gitmek ne kadar zor olabilir ki?</a></blockquote><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3d59978d56b4" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/cleaning-and-zen/bir-ara%C5%9Ft%C4%B1rmac%C4%B1n%C4%B1n-makine-%C3%B6%C4%9Frenmesi-%C3%B6%C4%9Frenme-maceras%C4%B1-3d59978d56b4">Bir araştırmacının makine öğrenmesi öğrenme macerası</a> was originally published in <a href="https://medium.com/cleaning-and-zen">Temizlik ve Zen</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Cleaning and Zen]]></title>
            <link>https://medium.com/cleaning-zen/cleaning-and-zen-782e072a0afa?source=rss-21e5ca8123ef------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/782e072a0afa</guid>
            <category><![CDATA[cleaning]]></category>
            <category><![CDATA[productivity]]></category>
            <category><![CDATA[52-week-writing-challenge]]></category>
            <category><![CDATA[procrastination]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Sahika Koyun]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 06 Feb 2017 08:04:19 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-02-06T08:10:10.705Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>First things first. Let alone reaching <em>Zen </em>I have not taken a single step towards it, yet. I am one of those people who feels the urge to clean when they have a lot on their mind.</p><p>Considering a regular day, I am not bothered by clutter or a little dirt. By which I do not mean filth, everything is well within a limit. I wouldn’t suggest asking others but if you ask me my desk has its own chaotic order. I frequently claim “<em>It has an order of its own!</em>”. Those who share a common space with me answer with “<em>I do not think you know what order means</em>.”. Long story short, there are a lot of sighs on the both side until we can compromise.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/599/1*EgBPUJUT579szvMUv6Z94Q.jpeg" /></figure><p>Things and space tend to get dirty and untidy. An object goes through a process for finding its place. That’s why cleaning is a neverending job. You say “There, all clean!” before you can enjoy clean and tidy space with a cup of coffee these sneaky dust particules has already settled. Personally I prefer livelability rather than cleanliness. If a deadline is coming fast then boom! I transform into a meticulous person. A tiny spot here, a dusty surface there… Why is that thing there? Internally I start screaming “Death to all dust particules!”, “Every single thing has to be in its specific place although I don’t know where it is!”. The urge to clean overwhelms me as I think “This is not a suitable environment for working. I need a clean and tidy environment for efficiency.”. (No, I do not!) So if I started a war against everything dirty and unclean, there is a deadline coming fast.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/263/1*63GUCQPJBqtLb9NqIsz00Q.jpeg" /><figcaption>I couldn’t find the original source.</figcaption></figure><p>Distraction, procrastination, inertia… In general postponing something important with something less important. Then the feel of panic, discomfort of the eleventh hour, self-questioning, and finally more waste of time. Still postponing that <em>important thing</em> with cleaning creates a meditative effect for me. I think, the moments I am closest to being <em>Zen</em> is the times I distract myself with cleaning.</p><p>I try to meditate but I haven’t reached the point of clearing my mind bt only focusing on my breath. I feel like a kid chasing nasty flies with a swatter in my attempts of meditation. The moment I feel like I chased away all of the flies, another one pops out! While I may be doing something wrong, it is a work in progress. On the other hand a little scent of bleach, some scrubbing there, white noise of vacuum cleaner creates a clarity unlike anything else. I sincerely do not know what finding clarity in cleaning while I do not like it at all. Only after satisfying my urge to clean I can begin to work. The <em>motivation</em> caused by the eleventh hour and clarity I start to work like machine.</p><p>My question is how can I focus on something requires active thinking while I cannot focus on a single thought? If I can clear my mind with a rutin, and doesn’t involve thinking then am I really procrastinating? Is definition of <em>procrastination </em>affected by the trait of chosen act to postpone?</p><p>Although I reorder my priorities because <em>“I don’t feel like doing it.”</em>, a mechanical procrastination results in more efficient work. Yes, I can use the time I <em>wasted</em> on cleaning but then I <em>waste</em> at least that much time while try to focus on the job. The latter fits to <em>waste of time</em> if you ask me. Long story short meditative effect of <a href="http://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0191886916312016"><em>active procrastination</em></a> leads to a rested mind which is also ready to work.</p><p>My knowledge of psychology is very limited so this effect maybe personal. Everthing is a deduction from personal experience. If I try to generalize the ideal working process of individuals may differ but it doesn’t mean one is more right than other. As there is no account for tastes, <em>cleaning as an active procrastination</em> maybe my method of meditation.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=782e072a0afa" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/cleaning-zen/cleaning-and-zen-782e072a0afa">Cleaning and Zen</a> was originally published in <a href="https://medium.com/cleaning-zen">Cleaning &amp; Zen</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>