<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by พี่บอลลูน บ้านดอยปุย on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by พี่บอลลูน บ้านดอยปุย on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@up2gu?source=rss-93426f96e672------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*dgzOjyfRGjDvF9WHmpUIUg.png</url>
            <title>Stories by พี่บอลลูน บ้านดอยปุย on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@up2gu?source=rss-93426f96e672------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Thu, 19 Nov 2026 20:13:49 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@up2gu/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[About up2gu.net]]></title>
            <link>https://www.up2gu.net/about-up2gu-net-b03b4cd73bea?source=rss-93426f96e672------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b03b4cd73bea</guid>
            <category><![CDATA[about-me]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[พี่บอลลูน บ้านดอยปุย]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 19 Apr 2024 15:15:22 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-05-02T11:46:10.337Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>ขอบันทึกความทรงจำในหน้า About ของ Up2gu.net ไว้หน่อย มันคือจุดเริ่มต้นของการมีชีวิตอยู่บนโลกออนไลน์ ซึ่งเมื่อถึงวัยชราภาพแล้วก็อาจหลงลืมปีพุทธศักราช และบรรยากาศบางอย่างไป</p><p>และนี่คือข้อความที่เขียนไว้อยู่</p><blockquote>แรกเริ่มเดิมที ผมก็เป็นแค่เด็กมัธยมที่อยากทำเว็บเป็นธรรมดาทั่วไป<br>นับถอยหลังไปเมื่อปี พ.ศ. 2541 ในวันที่การทำเว็บคือการเขียนโค้ด HTML บนโปรแกรม notepad อยู่</blockquote><blockquote>การทำตารางแต่ละชิ้นแต่ละชั้น เป็นเรื่องที่ยากลำบากเหลือเกิน ไม่มีโปรแกรมอำนวยความสะดวกอื่นใด</blockquote><blockquote>ดังนั้น ความรู้ด้านการเขียน HTML ทั้งหมด จึงเกิดจากการทดลองศึกษาเอง ผ่านหนังสือบ้าง ผ่านการดูโค้ดจากเว็บคนอื่นมาลองปรับใช้บ้าง ผ่านครูพักลักจำจากพี่ๆ Catcha.com เสิร์ชเอ็นจิ้นชื่อดังในสมัยนั้น</blockquote><blockquote>จนกระทั่งวันนึง ได้อ่านข่าวจากหนังสือพิมพ์ไทยรัฐในห้องหมวดวิชาสังคมศึกษาที่โรงเรียน เห็นคนกลุ่มหนึ่งที่ทำเว็บไซต์รวมตัวกันเขียนไดอารี่ผ่านเว็บ หรือเรียกว่า “ไดอารี่ออนไลน์”</blockquote><blockquote>หากเปรียบเทียบในยุคสมัยนี้ มันก็คือ “บล็อกเกอร์” ดีๆ นี่เอง เพียงแต่จะเขียนเรื่องราวเกี่ยวกับตนเองมากกว่าเรื่องอื่นๆ</blockquote><blockquote>ผมจึงเริ่มเข้ามาสู่การเป็นนักเขียนบนโลกออนไลน์ทีละก้าว ผ่านเรื่องราวประสบการณ์มากมาย</blockquote><blockquote>เริ่มต้นจากการจด up2gu.com เพื่อเป็นชื่อเฉพาะสำหรับการเขียนไดอารี่ จะได้จดจำ url ได้ง่ายๆ ต่อมาก็เริ่มชวนสมัครพรรคพวก พี่น้องผองเพื่อนมาช่วยกันเขียน และถ่ายทอดเรื่องราวต่างๆ ใน up2gu.net</blockquote><blockquote>จากเดิมที่เคยตั้งใจไว้ว่า UP2GU จะกลายเป็นสำนักหนึ่ง ที่รวบรวมนักเขียนงานทางเลือกไว้ แต่ด้วยเหตุผลทางด้านเทคโนโลยีที่ไม่รองรับ ด้วยความสามารถของผมเองที่ยังน้อยเกินไป และด้วยความเป็นเสรีของทุกคน จึงไม่อาจบังคับให้ใครอยู่ในสถานที่แห่งใดได้นาน</blockquote><blockquote>ที่แห่งนี้ จึงรกร้างอยู่พักใหญ่ จนกระทั่งวันที่อะไรๆ พร้อมมากขึ้น ผมจึงกลับมาเขียนที่บ้านของผมอีกครั้ง</blockquote><blockquote>คุณจะได้เห็น UP2GU ในหลากหลายช่องทาง ทั้งทางทวิตเตอร์ (@up2gu) อินสตาแกรม (up2gu) ยูทูป (youtube.com/up2gu)</blockquote><blockquote>ที่มีลักษณะงานแตกต่างออกไป แต่ครอบคลุมในด้านของความ “คิดต่างอย่างสร้างสรรค์” ด้วยการสื่อสารแบบตรงไปตรงมา</blockquote><blockquote>กว่า 15 ปี ที่อยู่บนโลกออนไลน์ เกือบ 10 ปี ที่เป็นไดอาริส และบล็อกเกอร์<br>ผมก็เชื่อว่า บนพื้นที่แห่งนี้ ยังมีเรื่องราวดีๆ ซ่อนอยู่มากมายให้ค้นหา</blockquote><p>ข้อความนี้น่าจะถูกเขียนขึ้นราวๆปี 2556 พอย้อนดูความคิดและชีวิตตัวเองในปี 2567 แล้วรู้สึกว่าเฟี้ยวดีหว่ะ 55555 เคยคิดเห็นเป็นอย่างไร ก็ยังรู้สึกแบบนั้นอยู่เสมอ ต่อให้อยู่ในบทบาทอะไร ผ่านเรื่องราวชีวิตมาอย่างไร เราก็ยังอยากเป็น “นักเล่าเรื่อง” อยู่ดี</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*wryO3tuz3ef2wCZbZ5vckw.png" /></figure><p>ทิ้งท้ายหลักฐานการมีอยู่ของ up2gu.net ตั้งแต่ปี 2002</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b03b4cd73bea" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://www.up2gu.net/about-up2gu-net-b03b4cd73bea">About up2gu.net</a> was originally published in <a href="https://www.up2gu.net/">up2gu</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ชีวิตที่ย่ำอยู่กับที่]]></title>
            <link>https://medium.com/@up2gu/%E0%B8%8A%E0%B8%B5%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%95%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%A2%E0%B9%88%E0%B8%B3%E0%B8%AD%E0%B8%A2%E0%B8%B9%E0%B9%88%E0%B8%81%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88-fc66f8d944ce?source=rss-93426f96e672------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/fc66f8d944ce</guid>
            <category><![CDATA[positive-thinking]]></category>
            <category><![CDATA[life]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[พี่บอลลูน บ้านดอยปุย]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 27 Jan 2016 09:12:29 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-01-27T09:12:29.808Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>จำโมเม้นท์ตอนม.6 ได้แม่นยำราวกับเกิดขึ้นเมื่อวันสองวันก่อน ในขณะที่เพื่อนๆทุกคนพยายามดิ้นรนอ่านหนังสือเพื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัยดังๆ ผมเป็นเพียงคนไม่กี่คนที่ไม่คิดว่าการติวสอบคือเรื่องสำคัญอะไรกับชีวิต การสอบเข้ามหาวิทยาลัย ควรเป็นการวัดผลคุณภาพการศึกษาตลอดชีวิตของเด็กนักเรียน ไม่ใช่การวัดผลระยะสั้น ไม่เช่นนั้น ใครมีเงินมากกว่า ก็ติวได้ดีกว่าในระยะที่สั้นกว่า และที่เรียนมาทั้งหมดตลอด 12ปี ก็ไม่ได้มีความหมายอะไร</p><p>นั่นจึงเป็นเหตุให้ผมเลือกที่จะอ่านหนังสือแค่พอรับไหว เข้าสอบอย่างไร้ความกดดัน และเลือกมหาวิทยาลัยรองๆ อย่างมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ เพราะเชื่อว่าค่าของคนอยู่ที่ผลของงาน ไม่ใช่ชื่อเสียงของคณะ หรือมหาวิทยาลัย</p><p>1</p><p>2</p><p>3</p><p>4</p><p>5</p><p>6</p><p>7</p><p>8</p><p>9</p><p>10 ปีผ่านไป</p><p>ผมนั่งมองความเคลื่อนไหวของผู้คนรอบตัว ผ่าน Social Media เป็นกิจวัตรประจำวัน จนไม่อาจรู้จุดสิ้นสุดว่าเมื่อไหร่เราถึงจะอิ่มตัวกับสิ่งนี้ ครั้นเมื่อเงยหน้าจากหน้าจอแล้วมองบนโลกแห่งความเป็นจริง หลายๆคนรอบตัวเราไปได้ไกลกว่าที่เราเคยประเมินไว้</p><p>เพื่อนสมัยเรียนมัธยมไม่ได้ตั้งใจเรียนอะไรมากมาย เกเรไปวันๆ เป็นเจ้าของกิจการต่อจากที่บ้าน ร่ำรวยสุขสบายในแบบที่ผมทำงานหนักไปอีก 10 ปีต่อจากนี้ ก็ไม่มีวันได้อย่างที่เขาเป็น</p><p>เพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยก็ล้มลุกคลุกคลาน ไม่ได้มีทัศนคติที่ดีในการทำงานร่วมกับผู้อื่น กำลังจะได้เป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย แบบที่ผมเรียนให้ตายยังไง หรือเขียนงานวิจัยดีงามแค่ไหน ก็ไม่มีวันได้อย่างที่เขาเป็น</p><p>ฟังแล้วชีวิตมันดูโหดร้าย เหมือนพยายามเดินไปเท่าไหร่ก็ย่ำอยู่กับที่ ยิ่งเหนื่อยกับสิ่งที่ทำมากเท่าไหร่ มันกลับไม่เคยออกดอกออกผลให้ชื่นชมได้อย่างน่าพอใจ</p><p>แล้วอะไรถึงทำให้ชีวิตเราเป็นเช่นนั้น</p><p>…</p><p>…</p><p>ตัดพ้อ</p><p>ท้อถอย</p><p>นั่งนอยด์</p><p>ขี้เกียจ</p><p>หมดแรง</p><p>ตื่นสาย</p><p>ทะเลาะกับนาย</p><p>อยากปลีกตัว</p><p>คิดไปเมืองนอก</p><p>รีเซ็ตชีวิตใหม่</p><p>…</p><p>…</p><p>เคยทำมาหมดแล้ว ชีวิตแม่งก็อยู่ที่เดิมวันยันค่ำ</p><p>แล้วอะไรคือทางออกของปัญหาชีวิตเหล่านี้ สิ่งที่คนส่วนใหญ่เผชิญอยู่ คนที่พอมีแรงก็สู้ต่อไป คนที่หมดหวังแล้วก็ก้มหน้าก้มตาทำสิ่งเดิมๆ แล้วให้ชีวิตไหลไปตามกระแส เช่น ทำงานแล้วตัน &gt; เรียนต่อ &gt; เจอแฟน &gt; แต่งงาน &gt; มีลูก &gt; ซื้อบ้านซื้อรถ &gt; ส่งลูกเรียน &gt; รอลูกเลี้ยง &gt; เกษียณ &gt; ตายห่า</p><p>โชคดีอย่างหนึ่งจากการได้ใช้ชีวิตและหมั่นคิดตั้งคำถามกับสิ่งรอบตัว ผมก็ได้ค้นพบกับคำตอบของความลับจักรวาลนี้</p><p>ง่ายๆ ครับ “ปล่อยวาง”</p><p>เพราะคนที่เก่งกว่า ก็ไม่ได้หมายความว่าเขามีความสามารถเยอะกว่า</p><p>เพราะคนมีความสามารถเยอะกว่า ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาฝึกมากกว่า</p><p>เพราะคนที่ฝึกมากกว่า ก็ไม่ได้หมายความว่าจะประสบความสำเร็จได้มากกว่า</p><p>เพราะคนที่ประสบความสำเร็จได้มากกว่า ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะรวยกว่า</p><p>เพราะคนที่รวยกว่า ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะมีความสุขมากกว่า</p><p>เพราะบางทีการที่เราปรากฎตัวอยู่บนโลกใบนี้ อาจเป็นเพียงแค่ฝุ่นเล็กๆ ที่ดูไร้ค่า แต่โลกขาดมันไม่ได้ก็เป็นได้ครับ :)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=fc66f8d944ce" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ความขี้เกียจคือฝันร้ายที่สุดในชีวิต]]></title>
            <link>https://medium.com/@up2gu/%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%82%E0%B8%B5%E0%B9%89%E0%B9%80%E0%B8%81%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%88%E0%B8%84%E0%B8%B7%E0%B8%AD%E0%B8%9D%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%A3%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%AA%E0%B8%B8%E0%B8%94%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B8%8A%E0%B8%B5%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%95-d2203d8023c5?source=rss-93426f96e672------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d2203d8023c5</guid>
            <dc:creator><![CDATA[พี่บอลลูน บ้านดอยปุย]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 18 Jan 2016 16:33:26 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-01-18T16:33:26.006Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>มีเส้นบางๆ กั้นระหว่าง ความขี้เกียจ กับ …</p><p>ความเหนื่อยล้าระหว่างวันจนไม่อยากจะทำอะไรต่อ</p><p>ความสบายเล็กๆ ที่หวังว่าจะมีใครมาช่วยแบ่งเบา (ซึ่งจริงๆอาจจะมีหรือไม่มีก็ได้)</p><p>ความไม่รู้คุณค่าของเวลาที่สูญเสียไปมากขึ้นทุกขณะ</p><p>ความเคยชินกับความเฉยชาและไม่เห็นความสำคัญของการเริ่มหรือทำสิ่งนั้นต่อ</p><p>แต่ใดๆ ก็ตามแล้ว มันก็เป็นเพียงแค่ช่วงเวลาวูบนึง ที่เรามักจะหาข้ออ้างเพื่อ ลด ละ เลิก ทำสิ่งที่ต้องทำไว้เพียงช่วงครู่ น่าแปลก ที่ความขี้เกียจมักถูกใช้ในเรื่องการทำ “สิ่งที่ควรทำ” หรือ “สิ่งที่ทำแล้วดีกว่าไม่ได้ทำ” เช่น ขี้เกียจทำการบ้าน ขี้เกียจล้างจาน แต่ไม่ยักมีใครพูดว่า ขี้เกียจทำความดี</p><p>หลายครอบครัว ถูกปลูกฝังให้เป็นคนขยัน แอคทีฟอยู่เสมอ ความขี้เกียจคือหมอกควันอันเลวร้ายที่ทุกคนไม่ควรมี แต่แท้ที่จริงแล้ว ทุกคนล้วนมีความขี้เกียจอยู่เสมอ ไม่ว่าจะสั่งสอนมาดีแค่ไหน</p><p>เหมือนฝันร้ายที่ใครต่อใครก็มีโอกาสเจอในเมื่อหัวถึงหมอนนั่นแหละ</p><p>ยิ่งเราขี้เกียจมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งโดนคนรอบข้างกดดันมากขึ้นเท่านั้น ทั้งพ่อแม่ ครูบาอาจารย์ จนถึงหัวหน้างานบริษัทต่างๆ หากใครไม่สลัดความขี้เกียจได้พอเหมาะพอเจาะเวลา ก็ยิ่งถูกมองในแง่ร้ายมากขึ้นทุกที</p><p>ทั้งที่ความเป็นจริง เวลาเราได้หลับฝัน จะฝันดี หรือฝันร้าย มันก็สนุกกว่าเรื่องจริงทั้งนั้น เพราะจินตนาการมันเป็นไปได้ทุกเรื่องไร้ขอบเขต</p><p>และหากฝันร้ายมันคือเรื่องสนุก และไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ ความขี้เกียจก็คงเป็นสิ่งที่คู่ควรกับเราๆ ท่านๆ ได้เช่นกัน</p><p>เพียงแต่ ต้องรู้เวลาไหนที่จะต้องตื่น และเผชิญความจริงต่อ เท่านั้นเอง :)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d2203d8023c5" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[อะไรคือ Medium]]></title>
            <link>https://medium.com/@up2gu/medium-be82552575a9?source=rss-93426f96e672------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/be82552575a9</guid>
            <dc:creator><![CDATA[พี่บอลลูน บ้านดอยปุย]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 23 Jul 2014 18:41:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2014-07-23T18:41:01.303Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>ใช้ชีวิตอยู่บนโลกอินเตอร์เน็ตเกือบ 20 ปี สร้างแอคเค้าท์อยู่หลายที่หลายแห่งจนบางครั้งก็จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าอะไรทำงานอย่างไร</p><p>นี่ก็ยังงงอยู่เลย ว่าอะไรคือ Medium มันแตกต่างจาก Social Media Platform อื่นๆ อย่างไร หรือมันก็แค่พื้นที่ให้บ่นเพิ่มขึ้น</p><p>และวันนึง เราก็จะหลงลืมมันไป เช่นเดียวกับความรู้สึกที่เป็นอยู่ ณ ขณะนั้น</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=be82552575a9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>