<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Walter van den Berg on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Walter van den Berg on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@vandenb?source=rss-f698c53ac157------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*IMB9Yxn5W9Qdibix.jpg</url>
            <title>Stories by Walter van den Berg on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@vandenb?source=rss-f698c53ac157------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 03:27:52 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@vandenb/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Boek van de maand bij DWDD worden]]></title>
            <link>https://medium.com/planeet-vandenb/boek-van-de-maand-bij-dwdd-worden-f94f21b15f64?source=rss-f698c53ac157------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f94f21b15f64</guid>
            <category><![CDATA[schrijven]]></category>
            <category><![CDATA[dwdd]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Walter van den Berg]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 10 Mar 2016 15:11:26 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-03-11T09:15:59.802Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>Boek van de maand worden en hoe dat precies voelt</h3><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ej20qiybty31dhNvQosKDw.png" /></figure><p>Het ging ongeveer zo: ik was alleen thuis. Mijn vrouw was op haar avondopleiding, de hond was uit logeren. Ik zat te tikken aan een project, en om tien over zeven dacht ik: ik zal de tv eens aanzetten, want straks is het boekenpanel bij DWDD.</p><h4>Stel je voor dat</h4><p>Mijn ‘want straks is het boekenpanel’ klinkt meteen veel nonchalanter dan ik de hele maand februari was, want er spookte een voortdurende gedachte in mijn hoofd: <em>stel je voor dat</em>. Die gedachte deelde ik af en toe met mijn vrouw, op een lacherige manier, en met mijn uitgever, en bij mijn uitgever ging het dan van: heeft een lid van het boekenpanel al buitensporig veel exemplaren ingekocht voor zijn of haar boekhandel?</p><p>Maar deze dinsdag was ik die gedachte een beetje vergeten, omdat, voor zover wij wisten, geen enkel lid buitensporig veel, etc. Dus ik tikte door aan mijn project tot ik de tv aanzette. Toen ik Matthijs van Nieuwkerk het panel hoorde aankondigen, keek ik weer op, en op onze blurry tv dacht ik mijn boek te zien liggen, en ik hapte dus een beetje naar adem, en ik sms’te mijn vrouw:</p><p>IK LIG OP TAFEL</p><p>En daarna: ‘en ik geloof dat ik boek van de maand ben’. Omdat ik bovenop lag bij Matthijs, en ik dacht mezelf te zien liggen bij panellid Wouter Cajot, tegen wie Matthijs zei dat hij zo het boek van de maand mocht gaan aankondigen.</p><p>Mijn vrouw belde me een paar seconden daarna. Ze was haar les uitgelopen en we schreeuwden wat hysterische dingen naar elkaar, en daarna zet ik haar op de speaker en luisterden we samen naar wat Wouter over mijn boek zei, en hoe de anderen daarop reageerden. En toen nog de heel erg <a href="http://renskecuijpers.com/?p=643">mooie animatie</a> gekeken, waarbij ik dingen zei als: het is mooi. Het is echt heel mooi.</p><h4>Hard lachen</h4><p>Daarna begon ik heel hard te lachen. Lachen is mijn zenuwenreactie, en ik denk niet dat ik ooit zo hard heb gezenuwlachen.<br>We hebben nog een paar minuten nagepraat, en daarna moest ze terug naar haar les, en ik ging nog even door met lachen.</p><p>In de uren daarna volgden de telefoontjes met mijn uitgevers, smsjes, whatsapps, tweets, facebookberichten. Twitter verversen, hard lachend. Wachten tot <a href="http://dewerelddraaitdoor.vara.nl/media/354003">het fragment online</a> zou worden gezet zodat ik het kon delen.</p><h4>De beloning</h4><p>Dat klinkt allemaal heel uncool en heel erg niet des kunstenaars. Een schrijver zit op zijn zolderkamer te tikken aan zijn volgende meesterwerk, maar de realiteit leert dat Boek van de Maand bij DWDD worden een enorme <em>boost</em> aan de verkoop van het laatst geproduceerde meesterwerk geeft, en dat is belangrijk om al die volgende meesterwerken te kunnen produceren. Ook al had ik vóór <em>Schuld</em> drie goed ontvangen boeken geschreven, <a href="http://vandenb.com/recensies/">de recensies</a> en de verkoop matchten nooit helemaal. Dat die twee nu wel gelijk gaan lopen, voelt als de grootst mogelijke beloning.</p><h4>Wat er verder gebeurde</h4><p>Mijn vrouw heeft haar lessen in Utrecht, dus toen ze sms’te dat ze in de trein zat, ben ik op de bus gestapt om haar tegemoet te gaan (sms’je van mij: ‘ik sta nu op de halte op de bus te wachten’, sms’je terug van mijn vrouw: ‘DE MAN VAN HET BOEK VAN DE MAAND STAAT OP DE HALTE’). Op het plein voor station Zuid kwamen we elkaar tegemoet, en mijn vrouw toverde een fles champagne uit haar tas, en samen waren we erg, erg gelukkig.</p><p>Bekijk het filmpje:</p><p><a href="http://dewerelddraaitdoor.vara.nl/media/354003">De Wereld Draait Door</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f94f21b15f64" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/planeet-vandenb/boek-van-de-maand-bij-dwdd-worden-f94f21b15f64">Boek van de maand bij DWDD worden</a> was originally published in <a href="https://medium.com/planeet-vandenb">Planeet vandenb</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Waar zijn de Hollanders/where are the Dutchies?]]></title>
            <link>https://medium.com/planeet-vandenb/waar-zijn-de-hollanders-where-are-the-dutchies-4f9b0b78b66f?source=rss-f698c53ac157------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4f9b0b78b66f</guid>
            <category><![CDATA[dutch]]></category>
            <category><![CDATA[holland]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Walter van den Berg]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 21 Jul 2015 11:36:51 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2015-07-21T11:37:53.862Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*N85EAkIHyP7a_4K5O_SlEA.jpeg" /></figure><p>Ik vind medium.com redelijk briljant. Of beter: ik vind heel veel verhalen op medium.com redelijk briljant. Maar: de verhalen die ik lees/tegenkom gaan allemaal over technologie en zijn allemaal door Amerikanen getikt.</p><h3>Roepende</h3><p>Ik krijg mijn verhalen binnen via een dagelijkse nieuwsbrief, en dat is de enige dagelijkse nieuwsbrief die ik braaf lees. Maar als ik zelf op ontdekkingsreis wil, loop ik meestal vast; vooral omdat die ontdekkingsreis is gericht op Nederlandse inbreng. Want: ik word enthousiast over medium.com, ik wil er zelf weer wat doen, en ik blijk een roepende in de woestijn te zijn. Althans: ik denk dat ik sta te roepen in een woestijn. Want ik vind nauwelijks recente Nederlandse teksten.</p><h3>Behoefte aan een lekkere boomstructuur</h3><p>Maar: dingen vinden is sowieso een probleem op medium.com. Ik heb heel erg behoefte aan een overzicht. Een lekkere boomstructuur om doorheen te klikken. Maar die is er niet. En als ie er is, kan ik ‘m niet vinden, wat al duidelijk maakt dat, etc.</p><h3>De moeite waard?</h3><p>Ik wil weten of het de moeite waard is om hier stukken te gaan tikken. Natuurlijk, dat weet je pas als je het doet, ik ken het verhaal, maar gaan die stukken bij Nederlandse lezers komen?</p><h3>Die handjes de lucht in</h3><p>Nederlandse lezers: gooi die handjes de lucht in. Medium.com heeft reply-en mogelijk gemaakt, dus laat weten als je er bent. Misschien kunnen we zelf zo’n structuur opzetten <a href="https://medium.com/in-nederlands-in-dutch">zoals eerder gepoogd is</a>.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4f9b0b78b66f" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/planeet-vandenb/waar-zijn-de-hollanders-where-are-the-dutchies-4f9b0b78b66f">Waar zijn de Hollanders/where are the Dutchies?</a> was originally published in <a href="https://medium.com/planeet-vandenb">Planeet vandenb</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Over het lezen van Murakami]]></title>
            <link>https://medium.com/planeet-vandenb/over-het-lezen-van-murakami-11d0b43bda68?source=rss-f698c53ac157------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/11d0b43bda68</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Walter van den Berg]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 19 Oct 2014 13:07:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2014-10-19T13:10:12.607Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p><em>Dit is een stuk uit 2009 — ik heb het geïmporteerd van mijn aloude weblog. Het importeren werkt, kan ik u vertellen.</em></p><p>Een paar weken geleden heb ik mijn eerste Murakami gelezen: <em>South of the Border, West of the Sun.</em><br>Murakami is een dikke hype, en dan niet zo’n hype als, ik zeg maar wat, Hosseini of Siebelink, want Murakami wordt over het algemeen gelezen door mensen die een beetje neerkijken op dat soort ‘volkse’ hypes. Heel veel mensen hebben van zichzelf het idee dat zij de eersten waren die de schrijver ontdekten; in de Groene Amsterdammer stond een tijdje terug een leuk stuk van Joost de Vries over de teleurstelling die hij voelde toen hij ontdekte dat hij niet meer de enige was die ‘m las.</p><p><a href="http://nielsthooft.com/">Niels ‘t Hooft</a> is heel erg fan van Murakami, en ik ben fan van Niels’ fanheid — er zijn weinig mensen die mij zo kunnen *kuch* inspireren als Niels.<br>En vriend Dennis vond dat ik ‘m op z’n minst moest proberen: hij raadde me South of the Border aan, want dun en leesbaar en exemplarisch.</p><p>Welnu.<br>Het begint al met het noemen van die titel. Ik heb <em>South of the Border </em>gelezen. Maar waarom niet <em>Ten zuiden van de grens</em>?<br>Ik ben een ongelooflijke snob als het op vertalingen aankomt: Engelse boeken lees je in het Engels. Een vertaling is altijd een kopie waarbij wat scherpte verloren is gegaan. Mijn Engels is niet perfect, maar mijn Amerikaans (en ik lees voornamelijk Amerikanen) is qua lezen redelijk vlekkeloos. En als je dan in vertalingen zinnen tegenkomt waarin je zonder het origineel te kennen al de fouten ziet, of de onbekendheid van de vertaler met een bepaalde uitdrukking (die jij kent uit foute films, bijvoorbeeld), dan ga je de originelen lezen. (Dirk Jan Arensman heb ik qua vertalen overigens wel betrapt op heel erg ter zake kundig zijn, maar volgens mij woont hij met z’n hoofd allang in Amerika.)</p><p>Maar ja: mijn Amerikaans mag dan best ok zijn, mijn Japans is een beetje roestig. Dus <em>Kokkyō no minami, taiyō no nishi (</em>zoals Ten zuiden van de grens origineel heet) had ik niet aangekund. Dus ik ben verplicht een vertaling te lezen. Maar wat mis ik aan scherpte in die kopie?</p><p>Bij Amerikaanse boeken kan ik me daar vaak een voorstelling bij maken.<br>Ik denk te weten hoe Amerika ruikt.<br>Ik weet hoe een Amerikaans trailerpark eruit ziet, en ik weet hoe daar een gemiddeld zakendistrict oogt. Ik kan me een voorstelling maken van hoe mensen hun huizen hebben ingericht en hoe ze tegen elkaar praten, wat voor ideeën de Amerikaan heeft over godsdienst of over orale seks — jarenlang gevoed zijn met die cultuur via tv-series, documentaires, films, boeken en comics heeft me een halve Amerikaan gemaakt.</p><p>Maar Japanners?<br>Japanners zijn arrogant en nederig, denk ik; ze buigen naar je maar ze vinden zichzelf het beste volk in de wereld; ze zijn gek op krankzinnige tv-shows maar je baan verliezen is al vernedering genoeg om zelfmoord te plegen. Huizen zijn daar van papier, toch?<br>Een totaal onbegrijpelijke cultuur, en mijn interpretatie van die cultuur kan helemaal verkeerd zijn. En dan een boek lezen dat in die cultuur verankerd zit.</p><p>Als je een Nederlands boek leest waarin de dialogen een beetje vlot zijn opgeschreven, weet je hoe mensen tegen elkaar praten, hoe dat gesprek klinkt. Met een Amerikaans boek kan je je dat ook heel goed voorstellen; tv-series genoeg gezien. Maar hoe praten Japanners met elkaar?<br>Een baas en een werknemer hebben — althans, zo stel ik me voor, met mijn matige kennis van de Japanse cultuur — zulke gezagsverhoudingen dat een gesprek niet bepaald joviaal zal gaan, maar hoe praten een man en zijn vrouw met elkaar? Hoe klinkt dat? Ik kan het me niet voorstellen. En Murakami is niet bepaald verplicht me dat uit te leggen. Ik doe dat tenslotte ook niet als ik een boek schrijf: het zou alleen maar afdoen aan de kwaliteit van de literatuur.<br>Mijn belevingswereld staat echt te ver af van de Japanner: als Murakami het heeft over een secretaresse met ‘gorgeous hair’, denk ik: maar al het Japanse haar is toch zwart en stijl?</p><p>Door deze ideeën beperk ik mezelf heel erg, natuurlijk. Als ik een boek lees dat in Afghanistan speelt, heb ik hetzelfde probleem. Dus snij ik mezelf af van een groot deel van de wereldliteratuur. Geen Mann of Marquez voor me (en dat heeft me ook nooit getrokken), alleen maar Bukowski, Carver en af en toe <a href="http://janvanmersbergen.nl/">een goeie Nederlander</a> tussendoor.</p><p>Toch heb ik <em>Kafka on the Shore </em>gekocht. Ik wil het nog een kans geven. Niels is er fan van, en zijn fanheid heeft het bijna nooit mis. Misschien kan ik het een keer andersom doen: een cultuur op de moeilijke manier leren kennen, niet via tv-series en films, maar via de literatuur.<br>En misschien kan ik net als <a href="http://milov.nl/">Milo</a> mezelf Japans leren (Milo kijkt graag anime, en niet alles wordt vertaald, dus het moest). Zodat ik ooit mijn hoofd kan schudden over matige vertalingen.</p><p><em>Originally published at </em><a href="http://vandenb.com/gelezen/over-het-lezen-van-murakami/"><em>vandenb.com</em></a><em> on April 9, 2009.</em></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=11d0b43bda68" width="1" height="1" alt=""><hr><p><a href="https://medium.com/planeet-vandenb/over-het-lezen-van-murakami-11d0b43bda68">Over het lezen van Murakami</a> was originally published in <a href="https://medium.com/planeet-vandenb">Planeet vandenb</a> on Medium, where people are continuing the conversation by highlighting and responding to this story.</p>]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[A cook in a filthy kitchen]]></title>
            <link>https://medium.com/@vandenb/a-cook-in-a-filthy-kitchen-43531d51acc4?source=rss-f698c53ac157------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/43531d51acc4</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Walter van den Berg]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 09 Jun 2014 16:12:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2014-06-10T07:33:51.242Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>I need my suspension of disbelief back</h4><p>We are watching Game of Thrones, The Girlfriend for the first time, I’m going for a second run, and we’re enjoying the ride; dragons, torture, severed heads — keep them coming. But then I hit the brick wall — my suspension of disbelief leaves me. Squire Podrick is a master in the sack, so it seems. The whores don’t want his money, he has pleased them too much. And all of a sudden we’re inside the private fantasy of a dirty old man.</p><p>Game of Thrones is a wonderful example of what imagination can achieve. George R. R. Martin is busy writing a series of novels that are the base of a tv-show, and that show is being eagerly watched and talked about by millions of people around the world; on monday mornings I avoid Twitter out of fear for spoilers. I want to see for myself which character dies in the latest episode. And that dying of characters is one of the main reasons for the success of the show: your hero can die. Just like that. That’s innovative in tv-shows, and it helps the overall credibility. Your hero gets in a fight, his opponent has a big sword, your hero dies, and he stays dead. That uncertainty gets a lot of people angry at the show, but it keeps me watching.</p><p>All this dying works miracles for your suspension of disbelief (your own willingness to put aside your sense of reality for an episode); I was astonished at the infamous Red Wedding-scene, and that astonishment surprised me: woah, a tv-show that does all this with my emotions. I was impressed.</p><p>But when we got to the scene in which squire Podrick receives a reward from his master, a visit to the brothels of King’s Landing, and returns with the money that should have paid for the services of the ladies, it all became way too clear: everything we were watching, was a fantasy of one man, and one man only.<br>I felt deceived.</p><p>I know: that’s like feeling insulted because no one ever told you ice is frozen water. Fantasy novels are funny that way: they are made up.<br>But suddenly it didn’t feel right anymore, joining one single man in his fantasies.</p><p>And that’s troubling me. Why would something like that feel bad? It’s pretty irregular for a novelist (which I am), right? I make a living out of making things up and writing them down.</p><p>But perhaps that’s just it: sometimes I feel like a cook in a filthy kitchen that doesn’t eat in other restaurants, a cook that exactly knows what’s happening behind the stove.<br>In cases like this, it probably is bad writing that comes to the surface. Like being submerged in videogame and waking up to the real world because there’s a glitch in the programming.</p><p>But I want back in. I want to believe the dragons, the torture, the severed heads. Can someone get me a doctor? I need my suspension of disbelief back.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=43531d51acc4" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Eindelijk volwassen]]></title>
            <link>https://medium.com/@vandenb/eindelijk-volwassen-1119adc648f7?source=rss-f698c53ac157------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/1119adc648f7</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Walter van den Berg]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 26 Jun 2013 15:26:40 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2014-04-07T12:17:48.309Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/700/0*-OXhO3EG6OnJNg0m.jpeg" /><figcaption>found on www.grcade.co.uk </figcaption></figure><h4>Gedachtes bij The Last of Us</h4><p>Ik zag gisteren een uil in het Rembrandtpark. Hij zat op de leuning van een brug en hij keek me aan. Ik had nog nooit eerder een uil gezien. Wat doet de moderne mens dan? Hij maakt een foto. Maar het was donker, natuurlijk, uilen zijn er alleen in het donker, en de foto mislukte.</p><p>Ik had een avond eerder een vergelijkbare ervaring. Ik speelde <a href="http://www.thelastofus.com/">The Last of Us</a>, en ik – of het karakter dat ik speelde – kwam een giraffe tegen.</p><h4>Speelbaarheid boven alles</h4><p>Ik ben een strenge gelover in de speelbaarheid van een videogame, speelbaarheid boven alles, maar die giraffe overtuigde me dat de graphics van een spelletje vanaf dit moment zo goed (kunnen) zijn dat slechts beeld in een game al iets met je kan doen. Mijn suspension of disbelief had me in het verhaal geschroefd, en de scene waarin tegenspeelster Ellie een giraffe vindt in de ruïnes van een post-apocalyptische stad, was alleen grafisch al zo mooi dat de ontroering me overspoelde. Daar stond een giraffe, en ik kon ‘m aaien. Het feit dat ik me (voor mijn gevoel, want ik zat diep in het spel) <em>maandenlang </em>door dood en verderf had moeten vechten en nu dit rustpunt bereikte, zorgde bijna voor een kleine huilbui.</p><p>Eens in de paar jaar komt er een game langs waarvoor je het stof van je console moet blazen, en The Last of Us is dat spel voor 2013 en wellicht ook voor de jaren daaromheen. Ik ga er een paar dingen over zeggen, en ik ga misschien flink <em>spoileren</em>: als je denkt dat je het nog gaat spelen, ga spelen en kom later terug.</p><h4>Premisse: nauwelijks verrassend</h4><p>De premisse van The Last of Us is nauwelijks verrassend. Man moet kind beschermen in een wereld met zombies, is eerst nurks, maar smelt later. De motivering en de uitwerking van die premisse is echter behoorlijk uniek. De psychologische laag onder het verhaal zou niet misstaan in een arthouse-film of in een goed boek.</p><p>Je vecht namelijk niet alleen tegen zombies; je bent ook aan de lopende band andere overlevers aan het afknallen. Eerst gaat dat werktuigelijk – het is een spel en het doel van het spel is verderkomen, zoals bij elk spel – maar op een gegeven moment realiseer je je met je hoofdpersoon dat die werktuigelijkheid een keuze is. Je bent aan het overleven. En daarvoor moet alles wijken.</p><h4>Wanneer stopt de wil te overleven?</h4><p>Aan de oppervlakte is dat waar The Last of Us over gaat: overleven. Maar een laagje dieper ligt de werkelijke vraag die het spel stelt: wanneer stopt de wil te overleven?</p><p>Voor de mensen die het spel al gespeeld hebben drie scènes die me op dat idee brachten (hier komen dus wat spoilers):</p><ul><li>Sam en Henry, de volwassen jongen met zijn kleine broer. Als het jongetje gebeten blijkt en een zombie wordt, stopt de wil te overleven bij de grote broer. Hij knalt een kogel door zijn eigen kop (ook een scène die me aangreep).</li><li>De dialoog tussen Joel en zijn broer Tommy. Joel zegt dat hij Tommy gered heeft door hem te beschermen, Tommy merkt op dat hij misschien niet gered wilde worden.</li><li>De (prachtig geschreven en geacteerde) dialoog aan het eind, waarin Joel Ellie voorliegt, omdat zij zijn wil tot overleven is.</li></ul><p>Natuurlijk bedenkt elke ‘gebruiker’ van een kunstwerk (zag je dat, ik noemde een game <em>een kunstwerk</em>!) wat de bedoeling van de kunstenaar moet zijn geweest, en het kan heel goed dat de mannen van gamebouwer Naughty Dog die vraag nooit hebben bedacht, maar voor mij was dat het Grote Thema dat boven kwam drijven.</p><p>Wat moet er gebeuren voor je niet meer wilt overleven?</p><h4>Games zijn volwassen, yadayadayada</h4><p>Liefhebbers van videogames roepen al heel lang dat games volwassen zijn (geworden). Ik ben een liefhebber, maar ik ben me er wel gewoon van bewust dat vrijwel elke game dat niet is, ook al staat er 18 op met een groot plakkaat.</p><p>The Last of Us is wéér een spel waar veel geschoten wordt, waarin je je vuist balt als je wapenarsenaal uitgebreid wordt met een pompbuks, maar ergens in het spel ga je jezelf vragen stellen over het schieten. In één van de laatste scènes (spoiler!) sta je tegenover een medisch team dat op het punt staat Ellie open te snijden omdat ze haar hersenen willen gebruiken. Ellie is immuun voor de beten van de zombies en haar hersenen zouden een vaccin kunnen bieden. De chirurg staat met een (onschuldige) scalpel in de weg.</p><p>Ik wist niet of er nog ‘vijanden’ met zwaardere wapens onderweg waren. Ik twijfelde een paar seconden, maar ik pakte die shotgun toch. Sorry, zei ik hardop. Maar ik wilde dat meisje redden. Het was het doel van het spel, red dat meisje, maar het <em>echte </em>doel van het spel was – voor mijn gevoel – jezelf vragen te stellen over al dat gemoord.</p><p>Phil Fish, enfant terrible in gameland, <a href="https://twitter.com/PHIL_FISH/status/346133739052605440">is teleurgesteld</a> dat het nog steeds <em>a guy with a gun </em>is. Maar The Last of Us kan de gamer aan het denken zetten over alle moorden die hij in zijn gamecarrière al op zijn geweten heeft.</p><h4>De maat stellen</h4><p>Heel erg goede speelbaarheid, graphics die mij eindelijk hebben overtuigd dat de mooiheid van een spel daadwerkelijk bijdraagt aan de beleving, en een filosofie die echt iets inhoudt. The Last of Us gaat de maat stellen voor elke game die vanaf nu op de markt komt.</p><p>Nog één ding: die giraffe was prachtig, maar wat ook <em>zo </em>mooi was: de winterse scène waarin je als speler plotseling Ellie bestuurt, die zachtjes door een besneeuwd dal met pijl en boog achter een hert aangaat. Je bent Ellie onmiddellijk. Je <em>bent </em>een meisje dat door de sneeuw loopt.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=1119adc648f7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>