<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Г. Шандас on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Г. Шандас on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@vaporshit?source=rss-a004528b57ae------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*9yDKdLSjpvRpZMmOtTyGjQ.jpeg</url>
            <title>Stories by Г. Шандас on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@vaporshit?source=rss-a004528b57ae------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 05:13:33 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@vaporshit/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[2023.05.18]]></title>
            <link>https://vaporshit.medium.com/2023-05-18-60f2610fc696?source=rss-a004528b57ae------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/60f2610fc696</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Г. Шандас]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 18 May 2023 11:38:24 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2023-05-18T11:40:39.673Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>2023.05.18</p><p>Цаг агаар бага багаар дулаарахад гутрал маань арай дээрдэх шиг болсон ч, тйим ч сүртэй дээшлээгүй байж. Хэд хоног уучихлээр л байж тогтож суулгүй гутрах юм. Бие хаа ч их тавгүйрхэх болждээ.</p><p>“Энэ хүмүүс үхэж чадахгүй болохоор л амьд явцгаагаад байна уу ? Аль эсвэл яг үнэндээ амьдралд тийм их хайртай дуртай байдаг юм болов уу?”</p><p>Гэх иймэрхүү бодлууд өдөр ирэх тусам хавдрын эс шиг өсөж, бугшрах болов.</p><p>Яагаад тэр тухай өдөр бүр бодож, хэдэн сар жилийг тиймэрхүү байдалтай өнгрүүлж, даван туулснаа гайхаж сууна. Өөрөө өөрийгөө хөнгөхөн саатуулаад жам ёсны үхлээрээ үхчих юмсан гэж их л хүсэх юм. Уул нь амиа хорлохгүй гэж өөртөө амалсан. Гэхдээ өдөр ирэх тусам л их төвөгтэй болсоор байх аж.</p><p>Эргэн тойрныхоны санаа зоволтонд баярладаг шүү.</p><p>Хэтэрхий гутраад байхаар, уурлаж бухимдан барин байж надад ийн хэлнэ. Уухаа боль, юундаа гутардаг юм үхэл хагацлын зовлон ч алга гэлцэнэ. Болдогсон бол амбицтай амьдрахсан. Даанч тийм тэнхээ байтугай амгалан тайван оршчих орон зай олдохгүй санагдах.</p><p>Тэдгээр хүмүүс бухимдан ундууцаж л хэлж байгаа болхоос, амьхандаа намайг л бодож хэлж буйг нь би сайтар мэдэрдэг.</p><p>Гэвч байнга л толгойд эргэлдэх энэ мэтийн, “Яг юундаа хорогдох билээ” гэх үнэт зүйлийн тухай эрэл хайгуулаа зогсоож дийлэх хүч төрөхгүй.</p><p>Утга учрын эрэлд оюун санаагаа хөвчлөн хайж өөртөө олдсон жижиг ч болтугай үнэ цэнийг өөрөө өөртөө хуурамчаар итгүүлж суух өдөр хоногуудын төгсгөл ойр байгаасай.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=60f2610fc696" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[5-н настай Хүрэлээгийн дурсамж]]></title>
            <link>https://vaporshit.medium.com/5-%D0%BD-%D0%BD%D0%B0%D1%81%D1%82%D0%B0%D0%B9-%D1%85%D2%AF%D1%80%D1%8D%D0%BB%D1%8D%D1%8D%D0%B3%D0%B8%D0%B9%D0%BD-%D0%B4%D1%83%D1%80%D1%81%D0%B0%D0%BC%D0%B6-26560b6a3f40?source=rss-a004528b57ae------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/26560b6a3f40</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Г. Шандас]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 22 Aug 2022 08:36:40 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2025-01-09T17:22:52.192Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Бүдэг бадаг санагдаж буй дурсамж тул үнэн ч бай худал ч бай. Санагдаж байгаагаараа л найруулан бичих гээд үзье.</p><p>Тухайн үед манайх хар цаасан дээвэртэй, бороо орохоор дусаал гоождог. Аав, ээжийн орлого гэж гавихгүй. Хаяа махгүй дан сонгиныг уурагжуулсан гоймонтой хуурч идээд оройн хоолоо аргацаадаг тийм л айл байлаа. Ядруухан, ядуухан залуу эцэг эх маань аль болох болгох гээд хэрдээ л хичээж байсан биз. Амьдрал л юм хойно хосууд хоорондоо хэрэлдэнэ, зодолдоно, өвдөнө гээд асуудал зовлон мундахгүй.</p><p>Дүүг маань төрөөд удаагүй байхад ээж маань сүрьеэ тусаад хэдэн сарын турш эмнэлэгт өвчинтэйгөө тэмцсэн сэн. Одоогоос 20-гаруй жилийн өмнөх явдал шүү дээ. Тэр үед сүрьеэг тийм муу эдгээдэг байсан юм уу бүү мэд одоо бодохоор гайхаад байдаг юм. Нэг нагац маань хүртэл сүрьеэгээр таалал төгссөн сөн.</p><p>Тэгэхэд аавын маань хамгийн хүнд хэцүү үе байсан байх гэж би таамагладаг. Хоёр хүүхэд нь энд тэнд хүний гар дээр өөрөө өдөржин халтуурны хар ажил хийнэ. Эхнэр нь эмнэлэгт өвчтэй. Дотроо уудлаад сайхан ярилцчих нэгээхэн ч хүнгүй тул хямарсан сэтгэлээ дэвтээх гэж л архи уудаг байсан биз. Ажиллаад л уугаад л байдаг байсан шиг санагдана.</p><p>Одоо бодоход яалт ч үгүй траншейн л гэж санагдаад байдаг ч, сүүлд аавтай ярих нь ээ, Подвал л гээд байгаа юм. За аль нь байсан ч дүүрч. Газар доор л байсан юм даг. Тэнд аав нэг ажил л хийж байсан санагдана. Би дулааны хоолой дээр унтаж байлаа. Сэрээд хартал хүн байхгүй байсан тул эргээд унтахыг хичээн хэвтэж байтал аав орж эрээд : -Өө чи сэрчихсэн үү. За хоёулаа харьцгаая гэж хэлэхэд, хар бор ажилд ядарсан нүдээр, халтайж ноорсон хувцастай аавын минь дүр зураг их л ядруухан сэтгэлд хоногшин үлдсэн.</p><p>Нэг өдөр намайг харах хүн байхгүй болсон тул аав намайг дүүдээ үлдээхээр шийдэв ээ. Миний авга ах гэсэн үг л дээ. Тухайн үед ах эхнэртэйгээ үерхдэг байсан санагдаж байна. Би тэр хоёртой хамт хараагүй эмээгийндээ хэд хонов. Залуу хүмүүс ууж иднэ, хөгжилдөнө мөн ажлаа ч хийнэ. Тэгээд хэд хоноод байж байтал ахиад харах хүнгүй болов оо. Уул нь хараагүй эмээ маань ах эгч хоёрыг ажилтай байхад намайг харчихдаг байсан юм. Гэтэл эмээ гадуур хөөцөлдөх ажилтай гээд намайг ахын эхнэрт үлдээв. Тэгээд эгч намайг дагуулан ажилдаа явлаа. Тэгэхэд эгч ГОВЬ үйлдвэрт ажилдаг байлаа. Тэр хавын зам гэж шороо тоос бужигнасан л газар байж билээ.</p><p>(Өглөө 10 цагийн үед) ажлынх нь гадаа иртэл ажил руу нь хамт орох бус гадаа нь эгчийг тартал нь хүлээх ёстой ойлгов. Эгч надаа 500 төгрөг өгөөд бас нэг мульт ундаа, 2 ороомог авч өгөөд <br>-За энэ эмээтэйгээ зогсож байгаарай гээд (замын хажууд ороомог зарж суугаа эмээг зааж) -Анай нь жоохон байж байгаад гараад ирнэ гээд ажил руугаа орж билээ.</p><p>(13,14 цагийн үед) Би 2 ороомгоо идчихээд ундаагаа ууж дуусаад, хүлээсээр л байлаа. Тэгээд төд упалгүй ахиж өлсөөд, хажууд байсан эмээд хандан : -Би ахиад идэж болох уу гэхэд <br> -Наад мөнгөөрөө солиод ав. гэхэд<br>Би мөнгөө өгөөд 2 ороомог авлаа. Тэрүүхэн тэндээ л 500 төгрөгөөр худалдаж авсан бяцхан тайвширлаа амтархан идэн, замын тоос шороонд даруулан, зуны халуун эд үдийн наранд зогссоор л байв.</p><p>Тэгээд үдээс хойш ч өнгөрч нар буух үесд ахиад л өлслөө. Эмгэнд хандан : “эмээ ахиад нэгийг идчихье тэгэх үү ?” гэж гуйхад эмгэн “чамд мөнгө байхгүй шд” гэж хэлчхээд юмаа цэгцлээд төд удалгүй яваад өгөв.</p><p>Би ганцаар хүлээсээр л нар нэлээн доошлоод оройн 7н цаг болж байсан санагдана. Өглөө 10-с орой 7 хүртэл 9н цаг шахуу өлсөж цангаж зогсохдоо замын машины тоос шороонд дарагдан, байгаа газраасаа жоохон холдоод сүүдэр ч бараадаад зогсчих сүйхээгүй. Хаягдсан гөлөг шиг, энэ тэрүүгээр холхих хүн, машин, дээрээс төөнөх нар, золбин нохой, үүл зэргийг гуйланчлан харж зогсох гэнэн бяцхан жаал байжээ. <br>Тийм л жоохон байж. <br>Яг л хүүгийнхээ насан дээр байж.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*mAN5QQ9cQj0DbLHdOLiP1g.jpeg" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/406/1*uXwOdYSU2N3QMLM8AaMj_Q.png" /><figcaption>Зүүн талаас миний хүү, Баруун тал миний зураг</figcaption></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=26560b6a3f40" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Зүүд 2022.01.24.07.00]]></title>
            <link>https://vaporshit.medium.com/%D0%B7%D2%AF%D2%AF%D0%B4-2022-01-24-07-00-67e875be5dae?source=rss-a004528b57ae------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/67e875be5dae</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Г. Шандас]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 24 Jan 2022 00:06:20 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-01-24T07:04:55.722Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Зүүд 2022.01.24.07.00</p><p>Нэгэн зун Моханик хамтлаг хэсэг завсардсаны эцэст Сэлэнгийн хаа нэгтээ тоглолтоо хийхээр болов. Шинэ дуу, шинэ цомог гэж догдлон бодоод мотоциклтой, Цай хэмээх найзаа дагуулан тэр нэг Сэлэнгийн хаа ч юм байдаг газар луу явж байв.</p><p>Нар шингээд нэлээд харанхуй болох үед зам ч дөхөж ойртсон юм уу ? Хоосон газрын хаа нэгтээгээс “Тайвшралын хөндийд” сонсогдож тэнгэрт олон зүйлийн гэрэл цацраад, урд хойгуур мотоциклтой хүмүүс давхилдаж уухайлаад ирэв. Тэр дунд Цожо ах хүүдээ нэг дөл дамжуулан цээжинд нь хийж шувуу болгон хувиргаад хоёул асар хурднаар түрүүлээд нисээд явчихав. Иймэрхүү зүйлсийг нүдээр харсандаа итгэж ядсан уу ? Аль эсвэл төсөөлж байснаас минь илүү том гайхалтай тоглолт болох нь ч гэж бодсон уу ? Сэтгэл хөөрөөд ноён Цайг мотоцикл жолоодож явахад нь олон юм ярьж сатааруулж орхив.</p><p>-Гүэ чи тэр сая Цожо ах хүүгээ яаж шувуу болгосныг харав уу ?</p><p>-Айн…</p><p>-Яааж.. Шувуу.. Болсоныг.. Нь ээ..</p><p>-Аа тэр чинь Хүү нь биш ээ…</p><p>-Юу вэ? Гол нь хүн яаж шувуу болж байгааг харав уу гэж байхад даа.</p><p>-Айн…</p><p>-Зааза яршиг. Гүэ чи ингэхэд ямар лалрын замаар яваад байнаа. Энэ доод талын замаар яв. <strong>Сэлэнгэ ийм өндөрт байдаггүй юм.</strong></p><p>-Айн…</p><p>-Доогуур гэм дээ. Доогуур Доогуур гэхэд МС Цай нэг толгой дохиод тээ доор, бараг л онгоцноос чөлөөт уналт хийхээр хэмжээний тийм өндрөөс мотоциклтойгоо хариачих нь тэр. Би гайхаж балмагдсандаа МС Цайгаас тас зуурч яадаг пязда вэ ? Гэж дуу алдаад, хэзээ газардаж нуруугаа хуга шааж үхэх юм болдоо ? Гэж бодов. Гэтэл унаад л байлаа. Аль хэдийн унах цаг ч болчихлоо доо хэмээн нэг бодсоноо. Газартай бага багаар дөхөж байгаагаа харан тайвшраад…</p><p>Нэгэнт тоглолт үзэж чадахгүй болсондоо уурсаж.</p><p>-Би чамд хэлсийшд писда минь. <strong>Сэлэнгэ ийм өндөрт байдаггүй юмаа гэж.</strong> Гээд толгой руу нь дэлсээд автал МС Цай надруу хараад хачин өрөвдөлтэй инээхтэй зэрэгцэн мотоцикл бид 3 эх дэлхийтэй цөм мөргөлдөж, унахад ухаан балартаж буй нүдэнд минь :</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*1mGFVnXkr1Rv-_m9lds-NQ.jpeg" /></figure><p>Бас энэ template :</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/581/1*SNVFvMliRTYbNm6FoyybeA.jpeg" /></figure><p>Л харагдаж билээ.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=67e875be5dae" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ГовьД]]></title>
            <link>https://vaporshit.medium.com/%D0%B3%D0%BE%D0%B2%D0%B8%D0%B9%D0%BD-%D0%B3%D0%B0%D0%B9%D1%85%D0%B0%D0%BC%D1%88%D0%B8%D0%B3-2e0f2640fab8?source=rss-a004528b57ae------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/2e0f2640fab8</guid>
            <category><![CDATA[dogs]]></category>
            <category><![CDATA[gobi]]></category>
            <category><![CDATA[daily-life]]></category>
            <category><![CDATA[god]]></category>
            <category><![CDATA[drugs]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Г. Шандас]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 10 Dec 2021 17:30:14 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-01-12T20:14:27.341Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Хотын дуу чимээ хөдөлгөөнөөс туйлдаа ортлоо ядарч залхсан Сүхээ 7 хоног тасралтгүй уучихаад тэр өдрийхөө үүрээр нь Сайншанд явах гэж байсан найзаа даган эхнэрээсээ зүрүүдэлсээр говь луу зүглэв.</p><p>7 хоног барааг нь хараагүй эхнэр нь байдаг бүхий л үгээ утасны цаанаас чулуудаж, сүүлдээ бүр харилцуураа авахгүй болохоор нь сошиал хаягуудаар нь тасралтгүй 3,4н цаг хамаг амьдралаа дүгнэн бичиж байлаа.</p><p>Сүхээ зүгээр л утасаа машинд нь холбон дуу чагнаж явав. Төд удалгүй сүлжээ ч тасалдан орж гарах үесд, эхнэр нь ч залхсан бололтой таг чиг болов.</p><p>Цонхоор үзэгдэх цэлгэр тал нутгийн барааг ажин явахдаа тэрээр энэ хавийн хаа нэгтээ өөрийгөө булаад үлдээчихмээр гэнэт санагдсанд сэтгэл нь хонхойтолоо цохиулсан юм шиг болоод явчихав.</p><p>Гэр бүл зохиогоод удаагүй байхдаа тэрээр ганцаараа мэргэжил дээшлүүлэхээр гадагш явсан ч тэр нь нээх бүтэлтэй бололгүй 2 жил болоод сэтгэлдээ асар том хар толботой үлдэн буцаж ирснээсээ хойш тэрээр элгээ амраалгүй архи дарстай нөхөрлөж яваа нэгэн билээ.</p><p>Улаанбаатраас Сайншанд луу урагш зүглэх тусам байгалын өнгө бага багаар бор шаргал болон хувирч доторыг нь улам бачимдуулан явахад :</p><p>- За хөгшөөн одоо жоохон сэргэ сэргэ. Хотоос гараад аль хэдийн 200 гаруй километр явчихлаа. Агаарт гарж байгаагийнх жаахан хөгжилтэй явцгаая. Дуугаа соль. Мань очоод чамд говийн гайхамшгийг харууламз гайгүй.</p><p>- Болтугай болтугай.</p><p>Гэж хэлээд муухан жуумалзах тэрээр шарталтаасаа бус, өөрийнх нь өдөр тутмын амьдрал нь ердөө л Сисипусын домогтой ижилхэн байгаадаа дур гутан гөлөрч явсан хэрэг.</p><p>Хэсэг зуур ч гэсэн хүний хөл хөдөлгөөнөөс ангижарсандаа тэрээр бага зэрэг дээрдэн толгойд эргэлдэх бодлоосоо суларч энэ хавийн хүмүүсийн аж ахуйг найзтайгаа ярилцан, өөрөө энд амь зуувал яах бол гэсэн шүү юм давхар бодон явлаа.</p><p>Замаараа нэг цайны газар зогсон хооллох болов. Уг ядруу жижигхээн хоолны газрын барааг хараад нэг л танил санагдав. Гэвч өмнө нь Сайншанд зүглэж үзээгүйгээр барахуу, Монголын аль нэг аймаг, сумаар явж байгаагүйгээ хэнээс ч илүү өөрийгөө сайн мэдэх билээ.</p><p>Уг жижиг газар яваад орвол, хүүхэд байхаас нь хойш үзэгдээгүй дүр зураг нүдэнд нь гэнэт тодорч дурсамжинд нь байтугай зүүднээс нь ч хүртэл арилах дөхсөн бага насаных нь Улаанбаатарт байх жирийн л нэг хуучин цайны газрын дүр зураг буув. Дотор нь цэнхэр дэвсгэр дээр хэдэн жимс жимсгэнэ, хоол ундны зурагтай гялгар хулдаасан хэвлэл, түүний хажууд нимгэн панераар бүрсэн кассын тавиур мөн цагаан модон хүрээтэй цонх болон ялааны баасаар дүүрсэн намхан тааз гэх мэт багадаа л харсан 2000д оны дүр зураг буухад, энэ газрын цаг хугацаа зогссон мэт хачин сэрэл мэдрэмж төрөв.</p><p>Цайны газарт идсэн шөлтэй хоолны амт нь багадаа идэж байсан буяны ажлын хуйцааг санагдуулж, аяга нь мөн л багадаа хэрэглэж байсан будаатай шаазан болохыг хараад нэг л тайвшран тэндээс гарч цааш хөдлөхдөө цаг харахыг ч хүссэнгүй. Учир нь цаг хугацаа тэр чигтээ зогссон байгаасай гэж хүссэн бөгөөд хэсэг хугацаанд ухаалаг утасаа харахыг ч хүсэлгүй цүнхнийхээ мухарт чулуудаж орхив.</p><p>Тэр оройноо Шандыг хэд тойрч үзээд үнэхээр сэлүүхэн буйдхан суурин болохыг мэдэв. Тэгээд найзыгаа хадмынх луу нь явуулан өөрөө буудалд хоноглов.</p><p>Маргааш нь Хамрын хийд, Хүслийн уул гэх мэт тэндээ л аялал жуулчлалын хэсэг болох бүхий л газраар явсан боловч түүнд тийм ч таатай байсангүй. Найзынхаа хэлээд байсан говийн гайхамшгийг үзэж чадахгүй нь хэмээн бодон бүхчим халуунд элсэн дундуур машинтай давхиж явав.</p><p>- Яахав цаг хугацаа нь зогсчихсон юм шиг сайхан л газар юм. Гэхдээ нэг л бүхчим, бас элс, цөлөөс өөр юмгүй газар шивдээ” гэтэл</p><p>- Харин тийм цаг хугацаа зогссон юм шиг гэдэг нь үнэн шүү. Гэхдээ чи нэг зүйлийг үзээгүй байна орой хоюулаа хээр хононоо хө</p><p>Гэхэд одоо л сонирхолтой болох юм шиг бяцхан найдвар төрсөн ч үсрээд л орой согтотлоо уугаад, согтуу нүдээр говь хээр нутагыг харах эсвэл говийн тэнгэр дэх оддыг хорсолтойяа ширтэх нь төсөөлөгдөн тийм ч таатай байх нь юу л бол хэмээн бодохтой зэрэгцээд нөгөө асах гэж байсан сэтгэлийн гал цог нь буцаад л таг нурам болчих шиг болов.</p><p>Тэгээд гэгээ тасрахтай зэрэгцэн нэлээн хэдэн пиво аваад Сайншандаас гарах гэтэл толгойд нь хэний ч билээ хэлсэн яриа нь ахин сонсогдож, найздаа эмийн сан орох хэрэгтэйгээ хэлээд эмийн санлуу орж 40 ширхэгтэй ханиадны эм аваад гараад ирэв. Найз нь ч олон юм асууж шалгаасангүй. Тэгээд тэр хоёр шууд л Шандаас гараад 50д километр явсны эцэст буудаллах газраа хүрсэн бололтой зогсож Майхан саваа засаад бэлэн идэж уух зүйлсээ дэлгэн юм ярьж суув. Тэгж суутал Сүхээ нөгөө эмээ гаргаж ирээд :</p><p>- Шааж байл уу ?</p><p>- Аа бас хэсэг шаасаан. Гэхдээ ходоод жоохон мууддаг юм билээ. Арай бүгдийг нь шаах гэж байгаа юм биш биздээ ?</p><p>- Яахав хуваалцвал хуваалц л даа</p><p>- Заза мань 10ширхэгийг л шаая илүүг чадахгүй гэдэс өвдөнө. Бас чамайг ганцаараа бүгдийг нь шаана гэж бодохоор нэг л эвгүй санагдаад байгаа болохоор хуваалцъя.</p><p>- 10ширхэг гэдсэнд чинь гайгүй гэж бодож байвал болноо.</p><p>Гээд хувааж аваад залгин нөлөөг нь хүлээн пиво шимэн суув.</p><p>Говийн нар бууж салхи нь үл ялиг сэрүүсэн таатай болох үесд тэр 2 түүдэг асаах гэснээ араа бодоод больчихов. Тэгээд сууж байтал учиргүй дотор нь муухай оргиж байж суухын эцэсгүй болоод Сүхээ холхиж гарав.<br> <br>- Өөр юм бод. Тэгэхгүй бол нөлөөлөхгүй хамаг юмаа гаргачихдаг юм.</p><p>Гэж хэлэх нь мөн л адил бөөлжисөө барьж ядсан аятай нэгэн шиг сонсогдож Сүхээгийн инээд нь хүрсэн ч тэр дороо нөгөө л огиудас нь цутгав. Тэгээд Сүхээ арай ядан бөөлжисөө барин : <br>- Тэгээд энэ лалар чинь хэр удах юм. <br>- За одоо 20иод минут үлдсэн байх. Уусны дараах 30минут зүгээр дараагийн 30 минут амь тавих шахдаг юм. <br>- Хараал ид!!! Хараал ид!!!<br>- Андаа чи удахгүй дахин төрнөө!!!<br>- Чи намайг энэ эмийг авна гэдгийг яаж мэдэж байсан юм. <br>- Юу шаагаад байгаан ??? <br>- Чи надад ГОВИЙН ГАЙХАМШИГ үзүүлнэ гэсэн биздээ. Тэгээд одоо ингэж яриад сууж байгааг чинь бодвол яг л намайг энэ хараал идсэн эмийг авна гэдгийг мэдэж байсан юм шиг л яриад байна даа !!!</p><p>Гэхэд хойд зүгт тэнгэр нүргэлэв.<br> <br>- Чиний дотор чинь гайгүй болчихсон юм бишүү.<br>- Тийм ч юм уу ? Чинийх яаж байна. <br>- Чамаас арай жин ихтэй учраас арай л болоогүй байна. <br>Гэхдээ хэсэг хугацааны өмнөхөө бодвол арай дээрдлээ. <br>Хойшоо хардаа !!! <br>Хойд зүгт яг л асар том фестивал болж байгаа юм шиг аянга гэрэл шиг анивчин, тэнгэр дуугарч байгаа нь алсад яг л асар чанга хөгжим нүргэлж буй мэт. <br>Харин үүлс дундуур цахих аянганы гялс хийх гэрэлд олон хүний сүүдэр үүлс дунд хэт томоор бүжиж байгаа шиг үзэгдэхэд Сүхээ : <br>- Орчихжээ..<br>Хэмээн дуу алдав. Төд удалгүй тэнд болж буй газар тэнгэрийн бурхадын үдэшлэгийг наашлахийг зөнгөөрөө мэдэрсэн хоёр чадлынхаа хэрээр дэлгэж тавьсан зүйлсээ майхантайгаа хумиж зогсоход, юу юугүй хүчтэй шуурч элс нүүр нүдгүй балбаж гарав. Аргагүйн эрхэнд бүрэн баглаж чадаагүй майхангаа тэр чигээр нь машиндаа чихээд агуйдаа шургасан хүй нэгдлийн хүмүүс шиг машиндаа амь хоргодон суув. <br>Үүнээс хойш юу болохыг таамаглаж ядан суутал найзынх нь тавьсан аянаас болоод ч тэрүү гадаа хүмүүс ярилцаад байгаа ч юм шиг Сүхээд санагдаж цонхоо онгойлгон харахад гадаа аанай л хүн байтугай амьтан ч тогтхооргүй хүчтэй шуурч байхыг үзээд хэсэг санаа нь амарч эгц урагш хартал машины дээвэр нь алга болчихож. Тэгсэн хэрнээ салхигүй. Араас машины гэрэл тусах шиг болоод хартал мөн л юу ч алга. Найзыгаа нэг ажваас зөвхөн өөрийн сонсож буй аяндаа орчихсон суугаа л дүр зураг үзэгдэнэ. Яалтчгүй энэ эмний нөлөө гэж бодохтой зэрэгцэн урагш харан суутал урдаас хоёр морьтой хүн үзэгдэв. <br>Гайхсан Сүхээ нүдээ нухлан байж хартал мөн л хэвээрэй 2 морьтой хүн. Харин Аав охин хоёр бололтой. Машинд дөхөж ирээд Сүхээрүү толгой дохиод хаалттай цонхны цаанаас манайх энд гэж хэлээд өмнө нь хаана ч байгаагүй хоёр давхар тоосгон байшинг заав. Сүхээ мэл гайхсан чигтэй толгой дохиод тэр хоёрыг үдэв.</p><p>Өглөө сэрээд харахнээ ямар ч хоёр давхар байшин байтугай ойр хавьд Монгол гэртэй хүн ч харагдсангүй. Мөн машин замаас хамаагүй хол гарч буудалласанаа ч анзаарав. <br>Сүхээ яг ямар оронзай цаг хугацааны хүмүүстэй уулзсанаа гайхан хэвтэхийн цэрэгцээ бурхадын үдэшлэг нь энэ байвуу ч гэж бодов. <br>Эцэст нь энэ зүгээр л говийн гайхамшиг уу эсвэл хүнээс айх Трама маань байв уу гэж бодсон гэнэлээ.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=2e0f2640fab8" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Нарны домог]]></title>
            <link>https://vaporshit.medium.com/%D0%BD%D0%B0%D1%80%D0%BD%D1%8B-%D0%B4%D0%BE%D0%BC%D0%BE%D0%B3-69f1f09f5687?source=rss-a004528b57ae------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/69f1f09f5687</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Г. Шандас]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 02 Dec 2021 13:53:04 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-12-02T14:02:38.065Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Хэзээ хаана үүссэн домог яриаг нь мэдэхгүй ч амнаас чих дамжсаар ирсэн энэхүү яриаг бичвэрт буулган дурьдах хэрэгтэй мэт санагдав.</p><p>Ямартай ч дуу хөгжим гэдэг зүйлийг хүн төрлөхтөн сэтгэлийнхээ гүнээс нээж илрүүлсэн цаг үеэс л эхлэн библэ судар шиг болтлоо зарим хүмүүсийн хооронд эл түүх нь яригдаж ирсэн гэдэг.</p><p>Тухайн цаг үед хамгийн бие бялдар сул дорой нэгэн нь дуу хөгжмийг оролддог байжээ. Зарим овог аймагт бүр хөгжимчин дуучидыгаа оюун ухааны хомсдолтой хэмээн гадуурхан доромжилдог байсан тохиолдол ч цөөнгүй байсан гэдэг. Энэхүү дутуу үнэлэгдэх мэдрэмжиндээ бачимдаж ядсан хөгжимчид өөрсдийн дуу хоолойг хөвчлөн гүрийж олонд гайхагдах хоолой, сэтгэлийн өнгө эгшгийг илэрхийлэхүйц шар үс босгож бие зарайлгам аязыг зохиоход төвлөрч эхэлсэн гэлцдэг.</p><p>Уг хүчин чармайлт нь ч үр дүнгээ өгч урлагын салбарт хөгжим гэдэг зүйлийн үнэ цэн одоог хүртэл өсөн нэмэгдэж буйг бид бүхэн бодитоор мэдэрж байгаа билээ.</p><p>Тухайн үедээ мэдрэл муутай доожоогүй хэмээн хэлэгдэж байсан хөгжимийн ая зохиогч дуулаач нар нь одоогоор бол цэвэр артист байсан бөгөөд хөгжмийн зэмсэг, ая, дууны үг, гээд бүгдийг л оргүй хоосноос бий болгож дараа нь өөрсдөө гудамжинд дуулдаг байсаныг бодохоор тэд үнэхээр л их хүчин чармайлт гарсаныг уншигч та ойлгон гадарлаж буй бизээ. Тэд эхлээд өөрсдийгөө хүлээн зөвшөөрүүлхийн тулд ард иргэд овог аймгийнхаа хүндэлж биширдэг, шүтдэг шүтээн, нар, сар, уул, ус, сүм шашны дуу болон цэргийн дайн тулаанд орох үеийн сэтгэлзүйг чангатгах зорилгоор бахархал төрхүйц хэмнэлийг зохион нийтэд санал болгосон нь өөрсдийн нийгэмд ямархуу чухал нөлөөтэйг харуулж чадсан гэдэг.</p><p>Одоо цагт бол дуу хөгжим гэдэг нарны илч лугаа адил чухал нэгэн хэрэгцээ болсон билээ. Хүн бүр л өөрийн туршлага, мэдлэг, сэтгэлгээнийхээ хүрээнд таарсан утга агуулгатай, төрөл бүрийн аятай дуунуудыг сонсох ба сонсогч этгээд тэрхүү дуугаа чихэвчээр сонсон хэнтэй ч ярилгүй сэтгэл дотрох бяцхан галаа ганцаардал гэх усаар унтраачихгүйхэн шиг хотын гудмыг метрлэн алхдаг болсныг бид зөрж буй нэгнээсээ төвөггүй харж чадна.</p><p>Уншигч та гайхаж байгаа байх. Нарны домог гэчихээд юун дуу хөгжим бэ ? гэж. Гарчигийг ажваас таны толгойд их тэсрэлтийн онол, аль эсвэл сайндаа л эрхий мэргэний домог мэтийн юм эргэлдэж байсан нь гарцаагүй биз. Гэвч одоо л уг нарны домог эхлэх бөгөөд дуу хөгжимтэй салшгүй ЛОГИК холбоотойг илтгэх домгийг эх хувилбараар нь уншсан нэгэн хүүрнэгчийн яриаг сийрүүлэн би уншигч таньд дамжуулах гэж чармайя.</p><p>Нарнаас хэдэн төрлийн ямар ямар бодис ялгарч огторгуйд цацран бидний оршихуйг тогтоон барьж байгааг би хэлж мэдэхгүй ч, Та ч би ч төсөөлж чадах байх гэж найдаж байна. Мэдээж хүн бүр наргүй бол амьдрал үгүйг мэддэг. Харин тэр домог дээр өгүүлснээр нарнаас цацран буй бүхий л бодис нь хими болон физик хэмжигдэхүүний нөлөөгөөр амьдрал бүрэлдэн тогтсноос гадна, тухайн бодис бүрээс хүн амьтны сэтгэл зүйн өнгө, түүнээс ялгарах хөг эгшиг, цаашилбал хөгжмийн Жанрыг бий болоход асар том нөлөө үзүүлсэн гэж үздэг юм билээ.</p><p>Уг домгийг надад ярьсан нөхөр хэлэхдээ : Энэ домгийг би Ватиканы шашны номын сангаас оюутан байхдаа уншиж байлаа. Бас Хятадын үндэсний номын сангийн эртний номын хэсэгт хураангуй хувилбар нь байдаг юм гэсэн. Мань өвгөн өөрийнхөө тухай юу ч яриагүй бөгөөд миний салхилдаг байсан цэцэрлэгт хүрээлэнд орой бүр саксфон тоглож суудаг нэгэн байсансан. Би ч салхилна гэхээсээ илүү орой бүр тэнд очиж Чюүхай “Alc 9%тай Сода” гудрангаа япончуудын амьдалыг согтуу нүдээр сонирхон суудаг байлаа.</p><p>Тэгээд тэрээр надад газарзүйн байрлалаас хамааран нарны тусгал нь өөр өөр тусдаг бүс нутгийн хүмүүсийн хөгжмийн соёлыг эрт эдүгээ одоо гэсэн цаг хугацааны хөгжлийг товчхон ярьж гарав. Жишээлбэл : Black Metall урсгал нь хойд европд их байдгийг сануулан, тэдний өнгө аяс яагаад тийм байдаг талаар нарны тусгалтай холбов. Мөн Японы Сити Поп-ыг ч дурьдав.</p><p>Сити поп нь Поп хөгжмөөс салаалсан нэгэн төрөл бөгөөд цоглог, их хотын аж амьдралын өнгө аястай ч цаагуураа илэрхийлдэг мэдрэмж нь хэврэгхэн богино хугацааны итгэл үнэмшил болон амьдралаас авч буй сэтгэлийн зовлон шаналалыг эерэгээр илэрхийлдэг онцлогтой. Дээр нь нэмээд японд (C)үсгийг (Shi) гэж дууддаг нь тохиолдлоор ч юмуу албаар ч юм уу тэгж таарсан нь инээдэмтэй. Учир нь City Pop-г “Шити поп” гэж уншиж байгаа нь нөгөө талаараа Shitty Pop гэж сонсогдоод байдаг болхоор тэр.</p><p>Ийнхүү өвгөн олон олон хөгжмийн жанр ярисны эцэст :<br>- Энэ бүгд нарны цацрагаас бий болж буй үр дүн юм. Дуу өөрөө хоосон чанартай. Гэвч дуу хөгжим бидний сэтгэл зүрхэнд үргэлж нэг зүйлийг тогтоон барьж тайвшруулж байдаг нь нарны мөн чанартай адилхан. Хүмүүс нар жаргах бүрд сэтгэл санаа нь унхиагүй болж ирдэг нь дуу хөгжим ахиж сонсохгүй болсонтой төстэй мэдрэмж авдаг болхоор тэр.</p><p>Нар бол хэзээ нэгэн цагт унтрах хязгааргүй орон зайд орших жижигхээн дулаан ялгаруулагч од. Тиймээс нар бол энэ хорвоо ертөнцийн хязгааргүйд гуравхан минут л эгшиглэх сайхан аятай адил бяцхан итгэл найдварын дөл юм гэж хэлсэн юм…</p><p>…Би нэг сэрэхнээ үүр хаяарсан байгааг олж үзээд эргэн тойрноо ажвал өвгөн ч яваад өгсөн байв. Хэчнээн 12-р сар ч гэсэн Токёогийн өвөл дулаахан болхоор ямартайч хөлдөж үхэлгүй унтаж сэрээд дотуур байрныхаа зүг алхаж явтал чихэнд : “Эндхийн амьдрал бүлээн нойр</p><p>Хүйтэн зүүдтэй байв.”</p><p>Гэж хэн нэгэн хэлэхийг сонсоод гайхан эргэж хартал аанай л анир чимээгүй, зөөлөн бөгөөд хүйтэвтэр салхи сэвэлзэж, тээ тэнд нар мандан хүмүүс өглөөний гүйлт гимнастикаа хийн итгэл найдварын галаа нартай хамт чихэндээ эгшиглэх хөгжимтэй хамт тэр өдрийг угтаж байсан билээ.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=69f1f09f5687" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Черниковская хата]]></title>
            <link>https://vaporshit.medium.com/%D1%87%D0%B5%D1%80%D0%BD%D0%B8%D0%BA%D0%BE%D0%B2%D1%81%D0%BA%D0%B0%D1%8F-%D1%85%D0%B0%D1%82%D0%B0-4fc9962f922e?source=rss-a004528b57ae------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4fc9962f922e</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Г. Шандас]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 05 May 2021 17:18:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-06-07T14:56:16.828Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Хэзээ язааны л байсан, өөрчлөгдөж хувирдаггүй орцны дүр төрх. Дээгүүрээ цагаан шохой доогуураа ногоон цэнхэр хятад будаг. Шатны хашлаганд хатсан шүлсний ором, шохойнд, шүдэнз зориудаар асаан наасан хар толбонуудыг зөрөн хуучны есөн давхраас шатаар би уруудна. Орцны хаалга нээгдэж орчлонд ховор санагдах боловч энэ л суурингийн дийлэнхэд нь үзэгдэх саарал өнгө нүд бүрхэж, зөвлөлтийн уур амьсгалын шавхруу шингэсэн хамтлагын аялгуу орчныг чимнэ. 20-н жилийн өмнө өөрийнх нь амьдралыг саарал өнгө чимнэ гэж төсөөлөө ч үгүй би бээр саарал өнгөө баяжуулахаар пивонд алхаж явна.</p><p>Нажми на кнопку — получишь в результат<br>И твоя мечта осуществится…</p><p>Толгойд нищце, камю, сартр гэх мэт нэлээн хэдэн хий үзэгдлүүд хэрүүл хийгээд хэрэг алга. Хэзээнээс ч билээ… Аа тийм Достоевский ахыг уншиж байсан чинь энэ хэдэн салбадайнууд дагаад ороод ирсэн. Яаж хөөх гаргах аргаа мэдэх юмгүй. Анхнаасаа Достоевский архичинг урьж залах хэрэггүй байсан юм гэж хаа нэг бодол төрдөг л юм. Ах хүү өөрөө болхоор одоо эвтээхэн нэр хүндтэй толгойноос минь цэвэрхэн гарчихсан. Харин бааснууд нь толгойгоор дүүрэн эргэлдээд амар заяа үзүүлэх шинжгүй.</p><p>Өнөөдөр миний төрсөн өдөр. Найзуудтайгаа уухгүй. Ууя гэсэн ч олигтой яриа нийлэх хүн ховордсон тул тэдгээр бааснуудтай л уухаас өөр замгүй. Тэгэхээс ч өөр аргагүй. Гэхдээ тэд хүний урманд ганц ч татахгүйн дээр мөнгө ч гаргахгүй. Би л ганцаар мөнгө элэг хоёроо шавхаж дуусгана. Энэ хооронд тэд нөгөө л дуусашгүй хараал идсэн оршихуйн жогорхойгоо ярилцана. Тархины минь өрөөний нэг буланд Кафка түгжээтэй байгаа. Түгжээтэй ч гэж дээ. Аймхай зожиг нэгэн тул энэ хэдтэй гарж ирж үг сольдоггүй юм. Бас хурлын протокол хөтөлдөг нэг нөхөр бий. Тэр нь Аюур. Энэ хэдтэй адилхан хачин амьтан мөртлөө нэлээн өмхий санаатай нөхөр байгаа юм. Бусдыгаа бодвол түүний ямар үг амнаасаа унагаж юу ярих нь надад арай дээр сонирхолтой санагддаг юм. Тэрээр яг голыг нь олоод хэлчих зориггүй энд тэндээс сайхан сайхан үг олоод холбоод хэлчихдэг. Туйлбаргүй нэгэн юм.</p><p>Белая ночь опустилась как облако<br>Ветер гадает на юной листве<br>Слышу знакомую речь вижу облик твой<br>Ну почему это только во сне</p><p>Гэх үгсээр сая сэхээ орж харвал нөгөө л дэлгэцнийхээ ард ДҮҮМЕР листээ чангалчихсан сууж байгаагаа анзаарав. Мөн толгой дахь хурал ч дууссан бололтой. Өрөөний энэ тэрүүнгээр хог новш хөглөрч, тамхины бохь ханхалж байв. Юу ч үр дүнтэй хийж шалиагүй хирнээ өөргийгөө хэт ядарснаа мэдрэн өнөөдрийг дуусгахаар энэ хундагатайгаа хөнтөрч маргаашийг стокан сүүгээр эхлүүлэе.<br>Поехали!!!</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4fc9962f922e" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Өөрийгөө зохиолч гэж боддог нэгэн ядруу эр байж гэнэ.]]></title>
            <link>https://vaporshit.medium.com/%D3%A9%D3%A9%D1%80%D0%B8%D0%B9%D0%B3%D3%A9%D3%A9-%D0%B7%D0%BE%D1%85%D0%B8%D0%BE%D0%BB%D1%87-%D0%B3%D1%8D%D0%B6-%D0%B1%D0%BE%D0%B4%D0%B4%D0%BE%D0%B3-%D0%BD%D1%8D%D0%B3%D1%8D%D0%BD-%D1%8F%D0%B4%D1%80%D1%83%D1%83-%D1%81%D1%8D%D1%82%D0%B3%D1%8D%D1%86%D0%B8%D0%B9%D0%BD-%D3%A9%D3%A9%D1%80%D1%87%D0%BB%D3%A9%D0%BB%D1%82%D1%82%D1%8D%D0%B9-%D1%8D%D1%80-%D0%B1%D0%B0%D0%B9%D0%B6-%D0%B3%D1%8D%D0%BD%D1%8D-faadec814d2b?source=rss-a004528b57ae------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/faadec814d2b</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Г. Шандас]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 01 May 2021 19:38:49 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-06-07T15:16:31.382Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Өөрийгөө зохиолч гэж боддог нэгэн ядруу эр байж гэнэ. Хэвлүүлсэн нэгээхэн ч ном үгүй тэрээр өөрийгөө хорвоогийн гайхалтай зохиолчдын нэг хэмээн боддог байлаа. Мань хүн төлөвлөгч дэвтрээ гарган тухайн өдрийнхөө юу хийх ёстойгоо нэг нягталж хараад базаахгүй царай гарган өндийж нэг шил архи ширээн дээрээ гарган тавьж хоёр хундага болон давсалсан өргөст хэмх, түүхий өндөг, хатаасан загас, бөөрөнхий сонгино тэргүүтэн ширээн дээрээ бэлдэж тавив.</p><p>Зочноо хүлээж буй мань эр умгар өрөөнийхөө хойморт байрлах орос маягаар зассан ширээндээ цомцойн суун хармаанаасаа хуучны зогсчихсон цаг гаргаж ирэн харав. Түүнд өвөө нь хэлэхдээ “миний өвөө петрбургт явж байхдаа зохиолчдын эд хэрэгсэл зардаг дэлгүүрээс авсан юм” гэж хэлж байсан нь бодогдхын зэрэгцээ өнөөх барьж байсан цаг нь Алисе гайхамшигийн оронд гэдэг кинон дээр гардаг галзуурсан цаг шиг үсэрч цовхцоход, хаалгаар түүний үеийн, халтар польто хэдэрсэн нэг залуу орж ирэв. Манай зохиолч залуу ам нээхийн завдалгүй өөдөөс нь “Цаад балиар өвгөн чинь намайг явууллаа. Би 19-р зуунаас олон олон хавар намар зун өвлийг дамнан тэр хараал идсэн өвгөний захиасыг чамд дамжуулахаар ирлээ” Гэхэд зохиолч залуу хэлэх гэсэн үгээ залгиж орхиод, та суулдаа гэж ширээнд урив. Өнөөх нөхөр тогтож суухгүйн дээр засаж тавьсан ширээ лүү хялам ч хийсэнгүй. Өрөөгөөр өрөнд баригдсан галзуу хүн шиг холхиж холхиж гэнэт хөөрхий муу зохиолч залууг заандаж өргөөд нүдлүү нь минут орчим айхавтар ширтэв.</p><p>Зохиолч залуу түүний нүднээс яг юу харснаа хэдэн үгээр холбоод хэлчихье гэсэн ч чадхааргүй болтлоо туйлдсанаа мэдрээд доошоо лагс хийн унав. Ямартайч өчнөөн юмыг нэг хормийн дотор мэдрэх тархинд нь хурцадсаныг анзааран ядан байв. Харин өнөөх зочин нь манай залууг доош буулгаад хаалга зүглэх мөчид манай залуу амжиж нэрийг нь асуувал түүнийг Расколников гэдэг гэв.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=faadec814d2b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Гүйцэгдэх мэдрэмж]]></title>
            <link>https://vaporshit.medium.com/%D0%B4%D3%A9%D0%BD%D0%B3%D3%A9%D0%B6-%D0%B3%D1%83%D1%87%D1%80%D1%83%D1%83-%D0%B4%D3%A9%D1%85%D3%A9%D0%B6-%D1%8F%D0%B2%D0%B0%D0%B0-%D1%85%D2%AF%D0%BD%D0%B8%D0%B9-%D1%85%D1%83%D0%B2%D1%8C%D0%B4-%D0%B8%D0%B9%D0%BC-%D1%8E%D0%BC-%D1%8F%D1%80%D0%B8%D1%85-%D0%BD%D1%8C-%D0%B8%D1%87%D0%B3%D1%8D%D0%B2%D1%82%D1%8D%D1%80-%D1%85%D1%8D%D1%80%D1%8D%D0%B3-350c8853812b?source=rss-a004528b57ae------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/350c8853812b</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Г. Шандас]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 01 May 2021 16:52:08 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-12-29T22:30:44.029Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote><strong>Гүйцэгдэх мэдрэмж</strong></blockquote><p>Дөнгөж гучруу дөхөж яваа хүний хувьд ийм юм ярих нь ичгэвтэр хэрэг. Гэсэн хэдий ч хөгшрөлт гэж ийм мэдрэмж юм болов уу гэж таамагласнаа бичих шаардлагатай болчихлоо. Юуны түрүүнд сэтгэл хөдлөл багасжээ. Инээхээ нь Уйлахаа ч больж, цаашлавал үеийн хүмүүсийнхээ яриаг сайн сонсож байгаа юм шиг чагнадаг хирнээ дотроо наадах чинь тийм ч сонирхолтой түүх биш байна гэх мэтийн юм бодохоос гадна, санаа нийлэх зүйл ч багассан байгаагаа анзаарсан юм. Мөн өмнөх жилүүдээс илүү 00 ороод байгаа ч юм шиг хахаха.</p><p>Орь залуу нас гэдэг их гялтганадаг үе шиг санагддаг. Яг Янжиндулам гуайн дуу шиг. Намайг гялалздаг үе дээрээ байхад ахимаг насныхан “Угаасаа ингэдэг юм. Чи ч гэсэн удахгүй ойлгоно” гэж ирээд л айхавтар сануулж хэлдэг байж билээ. Тэгэх бүрийд нь би гэж гялтганасан амьтан, сүүлтэй бол бараг л үнэг шиг сүүлээ шарваж ирээд л “Тийм юм ч гэж байдаггүй байхаа зүгээр” гэж хэлээд ширэв татан хаалгаар гарч оддог байснаа санахаар сайхан ч юм шиг. Тухайн үед насанд хүрэгчдийн хэлж байсан зүйл яг л хараал шиг санагддаг байж билээ. Тиймдээ ч би тэгж аашилдаг байсан биз. Харамсалтай нь тухайн үедээ хараал гэж бодсоноос болоод ч тэр үү одоо тэдгээр хүмүүсийн яг л хэлснээр болчихсон өөрийгөө хархаар хааяа гутарч гуних ч гэсэн тухайн үеийн минь дэврүүн сэтгэлээс үлдсэн өчүүхэн цог цээжний минь мухарт ямартай ч унтарчхаагүй байгаад баярладаг юм. Хэрэв түүнийгээ тордож түлээ нэмэхгүй л бол, яг л тэдэн шиг дүү нартаа дээрээс ирсэн хараалыг дамжуулагч нэгэн төдий болох гээд байгаа юм шиг санагддаг тул хэчнээн дүү байлаа ч гэсэн тэр хүний доторх галруу нь ус цацахгүй байхыг л хичээж чадахаараа хүндэлж явдаг даа. Заримдаа хэтэрхий галтай дүү нар намайг дайраад л унагаадаг юм. Би хариуд нь юу ч болоогүй юм шиг босож хувцсаа гөвөөд цааш алхахыг л хичээдэг.</p><p>Манай нэг найз “Үзэл бодол нь хараахан төлөвшиж амжаагүй нэгнийг өөрийн философиороо хүчиндэх ч сайхан байдаг шүү” гэж хэлж билээ. Тэр нь үнэний ортой. Гэсэн хэдий хүчин бол хүчин гэдгийг ойлгох нь зүгээр юм билээ. Ташрамд хэлэхэд өөрийн философио хэн нэгэнд шахаж байсан удаа бий. Хэрэв тэр хүмүүс уншиж байвал би өөрийн сонгосон замаараа гай болохгүйг хичээн оршихдоо төвлөрч байгаагаа дуулгах таатай байна.</p><p>Хэлүүлэх дургүй хүнийг зөнд нь орхивол тэртээ тэргүй хэлэх гэсэн хэдэн ядмаг өгүүлбэрээс тань амьдрал хавь илүү түүнд арай ухаалгаар ойлгуулчих байх гэдэгт итгэлтэй байна.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=350c8853812b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[1. Энд ирээд би зүүдэндээ үхсэн газраа олсон.]]></title>
            <link>https://vaporshit.medium.com/1-%D1%8D%D0%BD%D0%B4-%D0%B8%D1%80%D1%8D%D1%8D%D0%B4-%D0%B1%D0%B8-%D0%B7%D2%AF%D2%AF%D0%B4%D1%8D%D0%BD%D0%B4%D1%8D%D1%8D-%D2%AF%D1%85%D1%81%D1%8D%D0%BD-%D0%B3%D0%B0%D0%B7%D1%80%D0%B0%D0%B0-%D0%BE%D0%BB%D1%81%D0%BE%D0%BD-b12b6846967f?source=rss-a004528b57ae------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b12b6846967f</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Г. Шандас]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 19 Apr 2021 08:52:40 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-04-19T11:30:45.775Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Эндхийн цаг агаар үргэлж ийм бүрхэг чийглэг бас гунигтай. Гуниг гэдэг сэдэвт цаг хугацааны хэмжүүр хамаарахгүй юм шиг санагддаг. Сэтгэл зүрхний минь нийслэл. Гэвч энэ хавийг би огт мэдэхгүй зүүдэндээ л ирж байсан биз. Миний хамгийн сайн мэдэрж бас мэдэж байсан зүйл нь энэ цаг агаар л байна. Цээжинд дулаан хэрнээ гадаанаа зэврүүн.</p><p>Өглөөг сүүгээр эхлүүлж шөнийг спиртийн төрлөөр дуусгана. Өглөөний сүү бол миний сэтгэл, шөнийн спирт бол гадаах цаг агаар. Өдөр тутмын амьдрал маань утга авцалдаагүй бодлууд шиг минь ар араасаа урсаж буй үзэгдэл төдий. Зурагдсан пянз шиг давтагдан бодит байтал хэмээх тойрогт хальж асгарахгүйхэн шиг хэлбэлзэнэ. Хэдэн жилийн давтамжтай зочин зүүд маань байс гээд л ирнэ. Сарын тэмдэг шиг аль эсвэл холбоо барьдаггүй ч амьд явж л байдаг зүрхний анд шиг минь тодорхой хугацааны огтлолцох давтамжтай.</p><p>Зочин зүүдэнд минь өгүүлэгдэхүүн гээд байх зүйл үгүй. Би гудмаар алхана. Явган хүний зам дагуу тарьмал цэцэгс болон алсхан сонстох метроны зарлан мэдээллэх чимээ задгай агаарт тархах нь бүдэг бадаг. Хаашаа ямар зорилгоор юуг яах гэж гэдэг нь мэдэгдэхгүй түгшүүр өвөртлөн алхана. Гэнэт дэлхийн тектоник хөдөлгөөн намайг хөлд ороод ядаж яваа жаал шиг болгон газар сөгдүүлж, асфальтан зам хоёр тийш ангайн ёроолгүй хар нүхнээс хэн нэгэн намайг ширтэх шиг. Сонирхолтой нь нүдэнд нэг зүйл гялтганан тусаж, сайтар ажвал түлхүүрний минь оосор тээр доор гялтганахыг хараад гайхаж хоцорсон би дэмий л түлхүүрээ тэмтрэн гартаа барьж нэг харчихаад өнөөх ангалруу дахин харвал тэнд зөвхөн миний тусгал л байсан юм билээ.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b12b6846967f" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Элбэгээгийн гэгээн дурсгалд зориулав]]></title>
            <link>https://vaporshit.medium.com/%D1%8D%D0%BB%D0%B1%D1%8D%D0%B3%D1%8D%D1%8D%D0%B3%D0%B8%D0%B9%D0%BD-%D0%B3%D1%8D%D0%B3%D1%8D%D1%8D%D0%BD-%D0%B4%D1%83%D1%80%D1%81%D0%B3%D0%B0%D0%BB%D0%B4-%D0%B7%D0%BE%D1%80%D0%B8%D1%83%D0%BB%D0%B0%D0%B2-60bc61391bc7?source=rss-a004528b57ae------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/60bc61391bc7</guid>
            <category><![CDATA[гэр-бүл]]></category>
            <category><![CDATA[найз]]></category>
            <category><![CDATA[family]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Г. Шандас]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 19 Feb 2021 19:40:06 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-09-03T08:09:11.356Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote><strong>Элбэгээгийн гэгээн дурсгалд зориулав</strong></blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/323/1*s1aorRwg3HgPdXFtHy8cdw.png" /></figure><p>(Хамгийн сүүлд уулзахад түүний харцнаас : Намайг хүлээн зөвшөөрсөн үү? гэсэн асуулт харагдах шиг болж билээ.)</p><p>Ихэнх айл өөрсдийн тэжээвэр амьтандаа Цасхан, Сфайк, гэдэг ч юм уу тэжээвэр амьтадын нэр хайралдаг бол манайх гэдэг айл тэжээсэн нохой бүртээ ихэвчлэн хүний нэр хайрладаг. 2008 оны ерөнхийлөгчийн сонгуулийн үеэр манай нохой (Хатуна, аль нэг улсын түүхэнд гардаг гүнжийн нэр) амаржсан юм. Эхний ээлжинд үд дунд гурван гөлөг гарсан байлаа. Харин орой нэмж дөрвөн гөлөг гарсан юм. Маргааш өдөр нь сонгуулийн дүнгээр Ц. Элбэгдорж гуа Монголын дөрөв дэхь ерөнхийлөгчөөр тодорсонтой зэрэгцээд цээжний гөлөг болох Элбэгээ маань мэндэлсэн юм. Тэгээд Шинэхэн Еөкийнхөө нэрээр тэрхүү гөлгийг нэрэлсэн юмдаг. Эби маань хатунаагийн цээжний гөлөг ( цээжний гөлөг гэдэг сүүлд гарсан хамгийн нялх нь) байсан юм. Хатуна амаржаад хэд хоногийн дараа гөлөгнүүд нүдээ нээж, хашааны энүүгээр тэрүүгээр паацаганан алхацгаах болов. Эби маань бусдаасаа хамгийн бараан хар өнгөтэй цээжэн хэсэгтээ цагаан шар өнгийн толботой байсан юм. Нэг өдөр нөгөөх маань гэрийн үүдний өрөөнд явж байв. Тэгэхээр нь барьж аваад ноолж гарав. Бусад ах дүүсийг нь ажваас хамгийн эгдүүтэй сэргэлэн цовоо нь яалт ч үгүй Элбэгээ маань л байсан учир манайхан ярилцаж байгаад Элбэгээгээс бусдийг нь айлуудад өгөхөөр болов.</p><p>Тэр үед хотын захын айлуудаар хулгай зэлгээ ихтэй учраас айлууд нохойгоо сүрхий дайрдаг, урдаг болгож өсгөдөг байсан жишгээр бид ч мөн адил Элбэгээгээ тийм ууртай нохой болгосон юм. Эхний хоёр сар дураар нь байлгасан ч Намартай золгоод грашиндаа хагас жил харанхуйд хорьсон юм. Эзэн нь болох надтай нийлээд зургаан хүн л өдөрт хоолыг нь өгөх гэж грашаар эргэлддэг байлаа. Граш маань нэг машин ороод л пиг дүүрчих нь, дээр нь илүү дутуу зайнд нь хашааныхаа хэрэгтэй хэрэггүй хогийг овоолчихсон их л давчуу. Дэвсгэр тавьж өгдөг байснаа санах ч юм алга. Бас оройдоо өдөржингөө явж ирсэн дизель хөдөгүүртэй машины үнэрт хагас жилийг Эби маань яаж шуухан өнгрөөсөн юм гэж бодхоор одоо л дотор давчддаг юм. Т<strong>ухайн үедээ грашийн хаалга онгойх үед л цэвэр агаар амьсгалж амжих уу үгүй юу байсан биз.</strong></p><p>Хатуна бол 2001 оны нохой. Манайхан бас л ууртай нохой болгож өсгөсөн юм. Намайг дөрөвтэй байхад өвөл аав авчирч билээ. Хатунагын үс муу ургадаг төрлийн нохой учир бид тэр өвөлдөө Хатунаг жижигхэн ноорхой байшиндаа өвөлжүүлсэн санагддаг. Элбэгээгийн эх нь эрлийз немец овчарка эцэг нь бас л эрлийз Шиба Инү үүлдэрийнхэрхүү (Эцэг нь манай гудамны үзүүрийн айлийн нохой) байсан юм. Элбэгээгийн эцэг нь хүн урдаг шав шар нохой байсан юм. Өвөөг хоёр удаа шилбийг нь хонхойтол нь урсансан. Эх нь хав хар Эцэг нь шар. Эби маань томроод яг л эцэг шигээ шар зүстэй болсонсон.</p><p>Элбэгээгээ грашнаас нь гаргасан тухайн үеийн дурсамж надад тод байдаггүй юм. Бүдүүн баарагаар санахад хорчийсон туранхай үхлүүт л юм байсан биз. Ямар ч байсан гаргаж ирээд эхээс (Хатуна) нь зайтай нэг газар уясансан. Гарж ирээд цэвэр агаар, нар, салхи, газар шороогоо мэдрээд их л сайхан байсан биз. Миний санахаар нэг удаа өвөө бид хоёр эхээ таних нь уу ? Гээд гинжэнээс нь хөтлөөд эх лүү нь дөхүүлтэл хэд үнэрлэсэнээ эхийнхээ багалзуурнаас зуугаад хоёр тийш нь сэгсчиж гарав. Би хүүхэд л байсан юм хойно ээжийгээ таниад долоогоод эрхлээд унах байх л гэж таамагласан. Гэвч миний төсөөлөлийг Эби маань хурц соёогоороо тасар татаад хаях шиг л болсон, би айж сандарсандаа хойш бөгсөөрөө унаж. Өвөө рүү хартал Элбэгээг байдаг чадлаараа хойш татаад дийлэхгүй, унасан надруу хүч нэмж татаач гэсэн аятай “АЛИВ” хэмээн арга барагдсан өнгөөр хэлж билээ. Би ч ухаан орж өвөөтэй хамжлин байж татаад байранд нь уяв. Элбэгээг уячихаад би өвөөгийн нүүр лүү дахин харахад өвөөгийн нүдэнд гэмшлийн өнгө бүртийж байсансан.</p><p>Жилийн дараа өвөө эмээ хоёр Өлзийт тосгонлуу нүүж Элбэгээг хашаа мануулахаар авч явав. Манай Элбэгээ тэнд ганц 2 жил үүрэгт ажилаа онц хийсэн юм. Өвөө эмээ 2 маань зундаа ногоо тарьж, жилийн дөрвөн улиралын туршид тахиа, галуу гэх зэрэг амьтад тэжээдэг байлаа. Нэг том хашаанд хөл гар муутай хоёр хөгшин хүн амьдардаг болхоор байс гээд л галуу юм уу тахиаг нь хулгай хийхээр оролддог байлаа. Харин Элбэгээ маань манай хоёр хөгшинд сайн хань болсондоо хэд хэдэн удаагийн хулгайг зогсоосон гэдэг. Харанхуй грашд 8н сар хоригдсондоо ч тэрүү эзнээсээ бусад хүнд ер итгэл үзүүлдэггүйсэн. Цус нөжтэй нь хутгаж хаяна. Нэг удаа гадаа пижигнээд нохой хуцалдаад байхаар нь өвөө гараад очтол нэг хулгайчийн өгзөгнөөс тас зуурчихсан. Нөгөө хулгайч нь айж сандран хашаа давахад нь хүртэл тавихгүй хамт хашаа давсан гэдэг.</p><p><strong>Хүмүүс сайн удмын адуу гэж ярьдаг шиг ямар ч үүлдэрийн нохойноос хавь илүү зүтгэлтэй амьтан байсныг одоо л бодож сууна.</strong> 2011 байна уу ? 2012 оны үеэр Хатуна хөгширсний улмаас бид Хатунааг Өлзийтрүү явуулж оронд нь цэл залуу Элбэгээг төрхөмд авчирсан юм.Үүнээс хойш Эби маань бидний гэр бүлийн төлөө насаа бартал зүтгэсэн юм. 2014 онд манайх хашааныхаа ихэнх хэсгийг цементээр бүрсэн. Нохойны хувьд газар ухах нь нэгэн төрлийн алжаал тайлах үйлдэл байж магадгүй юм. Гэвч бид үүнийг бодолцож үзэлгүй Элбэгээгээ цементэн газар үүрийг нь байрлуулж эх дэлхий газар хөрснөөс нь салгасан юм. Тэглээ гээд Элбэгээ бидэнд гомдолгүй өөрийн үүрэгт ажилаа давуулан биелүүлсээр л байсан юм. Манайд ирдэг хүн болгон луу чоно шиг шүдээ ярзайлган дайрдагсан. Уяатай мөртлөө хоолойгоо шахан барин зүтгэж боргодогсон. Элбэгээгээ задгай сансарт хальсний дараа Ган төмрөөр хийгдсэн гинжнийх нь хоорондын эдэлгээг үзтэл айхавтар нимгэрсэн байсансан. (Доорх гинжний 2 талыг сайтар харна уу)</p><p>Тэрний маань биднийг гэсэн сэтгэл асар их байсныг илтгэх зүйл бол эзэн нь болох хүмүүс лүү муухай аашилж ярдаггүйгээс гадна. Хашаа манах ажлаа үргэлж чин сэтгэлээсээ хийдэг байснаар нь баталж болно. <strong>Түүнтэй хамт байсан он жилүүдэд манай хашаа амьтай байсан юм. </strong>Өнгөрсөн хавар би өглөө эрт сэрчихээд хашаан дотроо сууж байтал Эбигийн нэг хөдөлгөөн их л нүдэнд туссан юм. Үүрнээсээ гарж ирж суниачихаад биеэ засав. Нохой л юм хойно шээснийхээ дараа хойд хоёр хөлөөрөө ялгадасаа булдаг үйлдэл хийхдээ их л уцаарлангүй тэр үйлдэлээ хийж билээ. Хүнээр бол баачаад 00-н цаас ч алга гэж байгаа юм шиг. Хэрэв ярьдагсан бол “Пизда Шороо ч алга” гэсэн шиг л болсон. <strong>Бидний хувьд тэр хашааны манаач байсан ч Элбэгээгийн хувьд бид түүний гэр бүл байсан юм.</strong></p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/519/1*uuFUslLx8OlG6mExgzCZSg.png" /></figure><p>Амьдралын шаардлагаар би өөр газар амьдарж гэртээ хааяа нэг очиход Эби байдгаараа байдаг байсан ч зуны сүүлээр нэг гэртээ ирэхэд цонхийсон амьтан үүрэндээ хэвтэж байх нь тэр. Дуудаж гаргаж ирээд чи чинь яачихва гээд бие хааг нь илтэл хөл дээрээ тогтож ядсан амьтан. Юун нөгөө хүн барьж идэх. Тэгээд гинжийг нь салгаад ойр хавийн баас шээсийг нь цэвэрлээд үүрэн дэх хониний нэхийг гаргаж хаятал өтнүүд язганаж байх нь тэр. Ингээд л ойлгомжтой. Тэр хавийг нь цэгцэлж дуусгаад муу найзыгаа салхилуулах санаатай Туул голруу зүгэлсэн ч замын талаасаа тэнхэл нь хүрэлгүй буцъя гэсэн аяьтай өөрөө гэрийн зүг гэлдэрсэнсэн. Түүнээс удалгүй хэд хоногийн дараа 8.4нд Задгай сансарлуу явсансан. Тэр өдөр нь би хамт байгаагүй. Ямартайч Хамгийн сүүлд уулзахад түүний харцнаас : Намайг хүлээн зөвшөөрсөн үү? гэсэн асуулт харагдах шиг болж билээ.<strong> Бодвол би гэр бүлийн чинь нэг хэсэг байж чадсан уу гэсэн утга байх гэж мунхаг би таамаглаж байна. </strong><br>Миний найзын талаар цаг гаргаж уншсанд баярлалаа. Хорвоод Ийм зүтгэлтэй амьтантай ховорхон таарна шүү гэсэн аавын үгээр ингээд дуусгаядаа.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*XnObjT9g_MMjQd7jwFipWw.jpeg" /></figure><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=60bc61391bc7" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>