<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Toon Hudsha on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Toon Hudsha on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@vorapod-e?source=rss-3418334b381e------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/2*erQXz7_l0_Ux5dYoqklS4Q.jpeg</url>
            <title>Stories by Toon Hudsha on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@vorapod-e?source=rss-3418334b381e------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Fri, 20 Nov 2026 04:00:48 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@vorapod-e/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[งานแต่งของผม]]></title>
            <link>https://vorapod-e.medium.com/%E0%B8%87%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B9%81%E0%B8%95%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%9C%E0%B8%A1-4aca52849391?source=rss-3418334b381e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/4aca52849391</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Toon Hudsha]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 14 May 2024 03:52:13 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-05-14T03:52:13.267Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>ชีวิตคู่</h3><p>คำถามในงานแต่ง 18/12/2565</p><h3>ประทับใจอะไรในตัวเจ้าสาว ?</h3><h4>ชอบแต่งตัว</h4><ul><li>ผมว่าผู้ชายส่วนใหญ่ก็คงชอบนะ หรือ มันอาจจะเป็นเรื่องปกติของผู้ชาย</li><li>เราเป็นคนไม่แต่งตัว แต่เวลาไปไหนมาไหน รู้สึกมั่นใจเวลาเดินใกล้เขา</li><li>บางครั้งแต่งตัว วาบหวิว ก็หวงบ้าง เขาจะรู้แหละ ผมเคยบอกตลอด</li></ul><h4>ความเห็นที่แตกต่าง</h4><ul><li>บางเหตุการณ์เรามีความคิดในแง่ลบกับเหตุการณ์นั้น แต่เขากลับมองในแง่บวก</li><li>หรือ บางครั้งเรากลับคิดแต่ด้านดีมากเลย แต่เขากลับมองในด้านร้าย</li><li>เขาเป็นเหมือนความคิดแบบขั้วตรงข้ามที่ทำให้ ความคิดของเรามันสมดุล</li><li>ทำให้เราได้เห็นโลกได้ในหลาย ๆ มุม เข้าใจกับเหตุการณ์ที่เจอได้มากขึ้น</li></ul><h4>ความกตัญญู</h4><ul><li>คือเรื่องนี้ ป๋าจะสอนเสมอตอนที่ผมเป็นโสด</li><li>ป๋าจะบอกว่า “เวลาเลือกคู่ครอง ให้ดูว่าเขาดูแลพ่อแม่เขาแค่ไหน เขามีปฏิบัติต่อพ่อแม่เขาอย่างไร”</li><li>ซึ่งพอกลับมามองตัวอุ้ยอ้าย สิ่งเล็ก ๆ ที่เห็นได้เลย คือเวลาไปเที่ยวด้วยกัน เขาจะนึกถึงพ่อแม่ กับ ยาย ตลอด</li><li>เวลาเจอร้านขนมปังในห้าง หรือ ซาลาเปาวราภรณ์ เขาจะซื้อไปฝากครอบครัวเสมอ</li></ul><h3>ถ้าเปรียบบ่าวสาวกับของ 1 สิ่ง อยากเปรียบเป็นอะไร ?</h3><p>“คนดูแลม้า”</p><h3>อยากจะบอกอะไรเจ้าสาวในงานแต่งวันนี้ ?</h3><ul><li>ขอบคุณที่เราได้เจอกัน และอยู่เคียงข้างกันมาจนถึงวันนี้</li><li>เวลาทุกข์ เราก็ให้กำลังใจกันแบบที่ทำอยู่นะ กอดกัน เหนื่อยไปด้วยกัน ร้องไห้ไปด้วยกัน รับฟังกัน ช่วยกันแก้ปัญหา พูดให้กำลังใจกัน</li><li>เวลาสุข กอดกัน ยิ้มไปด้วยกัน ตักข้าวให้กัน กินมูมมามไปด้วยกัน ฉลองไปด้วยกัน</li><li>สิ่งสุดท้ายที่อยากจะบอกอ้วนคือ เราจะบอกอ้วนเสมอนะ ว่าชีวิตคนเรามันไม่มีอะไรแน่นอนเลย ไม่ว่าจะเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เราสองคนได้ผ่านมา หรือ ไม่ว่าจะเรื่องในอนาคต อ้วนรู้ว่าเราบอกอ้วนตลอด</li><li>แต่เราก็มานั่งคิดดู จริง ๆ แล้วมันก็มีอยู่ 1 สิ่ง ที่เราเชื่อว่ามีอยู่จริง คือ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในอนาคต ไม่ว่าอะไรจะเปลี่ยนแปลงไปสักแค่ไหน สิ่งนั้นคือ คำมั่นสัญญาที่เราจะบอกอ้วนในตอนนี้ คือ เราจะดูแลอ้วนไปจนวันสุดท้ายของชีวิตเรานะ</li><li>เรารักเธอนะ ลลิตา :)</li></ul><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=4aca52849391" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[อนาถบิณฑิกเศรษฐี]]></title>
            <link>https://vorapod-e.medium.com/%E0%B8%AD%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%96%E0%B8%9A%E0%B8%B4%E0%B8%93%E0%B8%91%E0%B8%B4%E0%B8%81%E0%B9%80%E0%B8%A8%E0%B8%A3%E0%B8%A9%E0%B8%90%E0%B8%B5-584bef4db007?source=rss-3418334b381e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/584bef4db007</guid>
            <category><![CDATA[วิปัสสนากรรมฐาน]]></category>
            <category><![CDATA[โกเอ็นก้า]]></category>
            <category><![CDATA[ทาน]]></category>
            <category><![CDATA[ธรรมะ]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Toon Hudsha]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 19 Apr 2022 08:44:37 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-04-19T08:44:37.463Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/700/1*RQSmAPR-DjzzwcfRjXfOLw.jpeg" /></figure><p>ท่าน “อนาถบิณฑิกเศรษฐี” เป็นอุบาสกที่ร่ำรวยมากที่สุดคนหนึ่งในสมัยพุทธกาล<br>ก่อนที่จะพบกับพระพุทธเจ้าเป็นผู้ที่ชอบทำทานเป็นประจำอยู่แล้ว สงเคระห์อาหารแก่ผู้ยากไร้ในสมัยนั้นเป็นประจำ</p><p>จึงได้ชื่อว่า อนาถบิณฑิก ซึ่งแปลว่า “ผู้มีก้อนข้าวให้คนอนาถา”<br>แต่การให้ทานของเขานั้น เป็นทานที่ให้โดยการหวังในชื่อเสียง ซึ่งเป็นทานในแบบที่ไม่มี ”ธรรม”กำกับ ส่งผลให้ทานที่ให้นั้นเป็นการสะสมอัตตาของเขาขึ้นเรื่อยๆ</p><p>หลังจากที่เขาได้พบกับพระพุทธเจ้า แล้วได้ลิ้มรสธรรมะ ความเห็นและความมุ่งหมายการให้ทานของเขาก็เปลี่ยนไป</p><p>เขาได้เห็นความสำคัญของ ธรรมะ และ ธรรมทาน อย่างมาก จึงได้ไปเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้า เพื่อขอถวายวัดในนครสาวธี ซึ่งเป็นเมืองที่หนาแน่นที่สุดในอินเดียในสมัยนั้น และผู้คนเหล่านั้นเต็มไปด้วยความทุกข์ หากมีสถานปฏิบัติธรรมตั้งอยู่ในที่หนาแน่นเช่นนั้น จะทำให้คนทั้งหลายแถวนั้นก็จะได้รับประโยชน์จากธรรมะ เหมือนที่ตนได้สัมผัสมา</p><p>พระพุทธเจ้าแย้มประโอษฐ์ แล้วก็นิ่งอยู่ ซึ่งท่านเศรษฐีก็ได้ถือว่าเป็นได้รับอนุญาต จากพระองค์ จึงได้กระวีกระวาด เสาะหา สถานที่ ที่เหมาะสมที่สุดในนครสาวธี จนได้พบอุทยานอันงมงาม สงบเงียบ แห่งหนึ่ง ย่านชานเมือง อุทยานแห่งนั้นเป็นที่พักผ่อนของเจ้าชายองค์หนึ่ง คือ เจ้าเชษฐ์</p><p>เศรษฐีจึงขอซื้อต่อ อุทยานแห่งนั้นกับเจ้าชาย แต่เจ้าชายไม่พอพระทัย จึงไม่ยอมขายให้ แต่เศรษฐีก็ยังเฝ้าอ้อนวอนแก่เจ้าชายอย่างสม่ำเสมอ</p><p>เพื่อตัดความรำคาญ เจ้าเชษฐ์ จึงรับสั่งว่าจะขายให้ แต่ให้ท่านเศรษฐีชำระค่าที่ดินในจำนวนเท่ากับทองแท่งที่สามารถปูแผ่พรมที่ดินนั้นได้ทั้งหมด</p><p>ท่านเศรษฐีตอบตกลง แล้วตกเย็นก็เอาทองมาปูแผ่พรมทันที ทำให้เจ้าชายตกใจ และถามแก่เศรษฐีว่าทำไมที่ดินถึงมีค่าแต่เพียงนั้น</p><blockquote><strong>เศรษฐี ทรงอธิบายให้ทราบว่า จะใช้ที่ดินพื้นที่นั้นเพื่อให้พระพุทธเจ้าเสด็จมาโปรดผู้คน และมีคนใดแม้แต่เพียงคนเดียว สามารถบรรลุธรรมได้ในที่นั้น ก็ถือได้ว่า บังเกิดคุณค่ามากมายจมหาศาล อันประเมิณค่าไม่ได้ มากเสียกว่าเงินทองของข้าที่เสียไป อย่างมิอาจจะเปรียบเทียบกันได้</strong></blockquote><p>และเศรษฐีก็เชื่อว่า มิใช่มีบุคคลเพียงคนเดียวจะสามารถก้าวเดินในเส้นทางอันประเสริฐนี้ หากแต่จะมีแต่หมู่คนนับพัน นับหมื่น ที่จะมาใช้สถานที่นั้นเพื่อมาปฏิบัติธรรม</p><p>นับได้ว่าทานครั้งนี้เป็นไปเพื่อเจตนาอันบริสุทธิ์ เพื่อความดีงาม และความสุขของผู้อื่น โดยไม่ได้ต้องการสิ่งตอบแทนใดๆ ไม่ว่าจะเป็นชื่อเสียง หรือ เกียรติ์ยศ เป็นการให้แต่สถานเดียว</p><p>มีอยู่ระยะหนึ่งท่านเศรษฐีพลาดพลั้งถึงขั้นสิ้นเนื้อประดาตัว ทำให้สภาพไม่ต่างจากขอทาน แต่ก็ยังคงปฏิบัติภาวนาทุกวันในวัดที่ตนสร้างขึ้น</p><p>สมัยนั้น ในฐานาผู้ครองเรือนเมื่อไปวัดต้องมีสิ่งหนึ่งสิ่งใด ติดไม้ติดมือนำไปถวายเพื่อเป็นธรรมะบูชา ในเมื่อเขายากจนเช่นนั้น ทำให้เขาไม่สามารถหาสิ่งใดมาบูชาได้</p><p>แต่เขาก็ไม่ยอมไปมือเปล่า ในสมัยที่เขาร่ำรวยอยู่นั้น เขาได้นำดินปุ๋ยต่างๆ ทั่วอินเดียเก็บไว้ในสวนเล็กๆ หลังบ้าน และเมื่อไม่มีอะไรทีจะนำไปถวายวัด</p><blockquote><strong>เขาจึงใช้มือทั้งสอง กอบดินปุ๋ย นำไปถวายวัด เพื่อนำไปใส่ต้นไม้ในวัด เพียงหวังว่าดินปุ๋ยนี้จะช่วยให้ต้นไม้ต้นนั้นเจริญงอกงาม แตกกิ่งก้านสาขา เกิดร่มเงาที่ร่มรื่นแก่ผู้ปฏิบัติธรรม และหากผู้หนึ่งผู้ใดสามารถบรรลุธรรมได้ภายใต้ต้นนี้ ทานของท่านเศรษฐีก็จะสำเร็จได้ด้วยดี</strong></blockquote><h4>การทำทานของท่าน เป็นไปเพื่อลด หรือ เพิ่มอัตตาตัวเอง ?</h4><p>ข้อมูลจากบทความนี้นำมาจาก ธรรมะบรรยายวันที่ 6 ของหลักสูตรการปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐาน สอนโดยท่านอาจารย์โกเอ็นก้า</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=584bef4db007" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[สิ่งป๋าฝากไว้]]></title>
            <link>https://vorapod-e.medium.com/%E0%B8%AA%E0%B8%B4%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%9B%E0%B9%8B%E0%B8%B2%E0%B8%9D%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B9%84%E0%B8%A7%E0%B9%89-ac53345a2270?source=rss-3418334b381e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ac53345a2270</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Toon Hudsha]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 31 Dec 2020 09:47:30 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2022-12-07T01:38:07.747Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h3>สิ่งที่ป๋าฝากไว้</h3><p>อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะเข้าสู่ปี พ.ศ. 2564 แน่นอนว่าแต่ละคนก็จะพบกับสิ่งที่เปลี่ยนแปลงของชีวิตที่แตกต่างกันออกไปในแต่ละปี</p><p>บางคน สิ่งที่ไม่เคยมีก็ได้มี ได้ซื้อบ้านหลังใหม่ รถคันใหม่ เจอคนรักใหม่ ได้เลื่อนตำแหน่งใหม่ ได้ลูกค้าคนใหม่ ได้ไปเที่ยวในสถานที่ใหม่ ได้ลองทำกิจกรรมใหม่ ๆ กับสิ่งที่ตัวเองไม่เคยทำ</p><p>บางคน บ้านถูกยึด รถต้องขาย มีเหตุต้องเลิกรากับคนรัก โดนลดตำแหน่ง ลูกค้าเลิกจ้าง กิจการต้องปิดตัวลง</p><p>ส่วนตัวผมเองไม่ได้สูญเสียสิ่งใด ๆ เลยที่กล่าวมาด้านบน แต่…ผมสูญเสียสมาชิกในครอบครัวไปอีกหนึ่งคนครับ นั้นก็คือ ป๋า หรือ คุณพ่อ ผมก็เลยอยากเขียนบทความนี้ไว้เพื่อเป็นคำสอนที่ย้ำเตือนตัวเองในทุก ๆ ช่วงชีวิต และอยากเก็บไว้ให้ลูกของตัวเองอ่าน ซึ่งข้อความต่อไปนี้ เป็นส่วนหนึ่งที่ผมใช้กล่าวในวันฌาปนกิจของคุณพ่อครับ</p><p><strong>ขออนุญาติใช้คำว่า ป๋า แทนคำว่าเรียกคุณพ่อนะครับ</strong></p><p>4 สิ่งที่ป๋าได้คอยสอนลูก ๆ อยู่เสมอ</p><blockquote><strong>1.</strong> <strong>ความกตัญญู</strong></blockquote><p>เมื่อเราได้เกิดมาแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดที่ลูก ต้องยึดถือ คือ ความกตัญญูที่มีต่อพ่อแม่ ญาติ หรือ ผู้มีพระคุณ ไม่ว่าเราจะลำบากแค่ไหน หรือ ยากดีมีจนเพียงใด ต้องห้ามลืมเด็ดขาด การตอบแทนบุญคุณไม่จำเป็นต้องอยู่ในรูปแบบของตัว “เงิน” ขอเพียงแค่มีเจตนาที่ดี มีความตั้งใจที่จะสำนึกในบุณคุณต่อบุคคลที่ช่วยเหลือ ดูแลเรา ก็เพียงพอแล้ว</p><p><strong>ตักกับข้าว</strong></p><p>ป๋าเคยสอนในเรื่องนี้ ในมื้อเย็นวันหนึ่ง โดยสอนเรื่องการตักข้าวให้กับพ่อแม่ ป๋าบอกไว้ว่า สิ่งเล็ก ๆ ที่เราจะกระทำให้กับพ่อแม่ได้ในวงกินข้าวคือ การตักกับข้าวให้กับพ่อแม่ ป๋าบอกว่าแค่เราตักกับข้าวเพียงแค่นี้ เปรียบเสมือนการกตัญญูอย่างหนึ่งแล้ว</p><blockquote><strong>2.</strong> <strong>อยู่เพื่อผู้อื่น</strong></blockquote><p><strong>ด้านครอบครัว</strong></p><p>เมื่อครอบครัวประสบปัญหา ป๋าจะปฎิบัติหน้าที่ในฐานะผู้นำครอบครัวได้เป็นอย่างดียิ่ง ให้คำแนะนำ ให้คำปรึกษา ให้ความช่วยเหลือ ป๋าจะพยายามทำทุกวิธีทางเพื่อให้ครอบครัวอยู่อย่างเป็นสุข ทำให้ครอบครัวรู้สึกถึงความอบอุ่น และรู้สึกถึงความปลอดภัยเมื่อมีป๋าอยู่ใกล้ ๆ</p><p><strong>ด้านสาธารณะ</strong></p><p>ภาพความทรงจำในวัยเด็กของเรา 2 คน ทุกครั้งที่ป๋าไปส่งที่โรงเรียน หากระหว่างทางพบรถเกิดอุบัติเหตุ หรือ ผู้ร่วมทางต้องการความช่วยเหลือ ภาพที่ผมกับพี่ชายจำได้ดี คือ ป๋าจะไม่รีรอที่จะเปิดประตูรถลงไปให้ความช่วยเหลือรีบส่งคนเจ็บและให้ความช่วยเหลือแก่ผู้เดือดร้อนก่อนเสมอ จวบจนมาถึงปัจจุบัน เป็นภาพที่เราจำได้ดี</p><p><strong>ด้านพุทธศาสนา</strong></p><p>ป๋าจะพาครอบครัวเข้าวัดอยู่สม่ำเสมอ เพื่อไปช่วยงานทางวัด เช่น จัดอาหารให้กับพระสงห์, จัดสถานที่, กวาดลานวัด จนไปถึง ช่วยเป็นอาจารย์ผู้สอนวิปัสสนากรรมฐาน</p><h3>“ตั้งแต่เด็กยันโต สิ่งที่ป๋าทำให้ดูอยู่ทุกวัน คือ การได้อยู่เพื่อช่วยเหลือผู้อื่น”</h3><blockquote><strong>3.</strong> <strong>การปล่อยวาง</strong></blockquote><p>ในยามที่ลูก ๆ พบเจอปัญหาทุกข์ใจ ที่ไม่สามารถหาทางออกได้ ป๋าจะใช้คำนี้ ในการสอนอยู่เสมอ คือ “<strong>เดี๋ยวมันก็ไปผ่านไปนะลูก</strong>” ป๋ากล่าวไว้ว่า “<strong>เมื่อใดที่เราเจอเรื่องทุกข์ใจ เรื่องที่ทำให้เราไม่สบายใจ จนเอาใจไปผูกกับปัญหาที่ไม่สามารถแก้ไขได้ ให้บอกคำนี้กับตัวเองทุกครั้ง ว่าเดี๋ยวปัญหามันก็ผ่านไป ให้เวลามันช่วยแก้ไขเอง”</strong></p><p>ทำให้เมื่อใดที่ลูก ๆ พบกับเหตุกาณ์วิกฤตของชีวิต แล้วได้นึกถึงคำ ๆ นี้ มันทำให้รู้สึกว่า ป๋า ได้ยืนอยู่ข้าง ๆ เป็นกำลังให้เราสองคนเสมอ</p><blockquote><strong>4.</strong> <strong>ความไม่แน่นอน</strong></blockquote><p>ครอบครัวเราจะเอาเรื่องความตายมาพูดกันอยู่บ่อย ๆ เพราะป๋าจะสอนอยู่เสมอว่า “<strong>ชีวิตคนเรามันไม่มีอะไรแน่นอนนะลูก เกิดได้ ก็ต้องตายได้ สะสมความดี ๆ ติดตัวไว้เยอะ ๆ เพราะไม่รู้เราจะตายตอนไหน</strong>”</p><p>เมื่อมองย้อนกลับไปวันที่ป๋าถึงแก่กรรม มันเป็นวันเดียวกับที่ป๋าจะได้กลับมาพักฟื้นอยู่ที่บ้าน ซึ่งมันเป็นความจริงทุกประการอย่างที่ป๋าสอนไว้</p><p>โต๊ดกับตูนขอเป็นตัวแทนป๋า อยากจะขอบคุณเพื่อน ๆ ในสวนเซ็นทรัล เพื่อนสมัยเรียน เพื่อนทางธรรม กัลยาณมิตร รวมไปถึงเครือญาติทุก ๆ ท่าน ที่คอยช่วยเหลือ บริจาคทั้งทรัพย์ ทั้งสิ่งของ และกำลังใจที่มีให้กับป๋าตลอด 3 ปีที่ผ่านมา</p><p><strong>“ชาติหน้าไม่รู้จะได้พบกันไหม แต่ชาตินี้โต๊ดกับตูนภูมิใจที่ได้เกิดมาเป็นลูกป๋านะ ป๋าที่ชื่อ นาย รุ่งกฤษ เอิบโชคชัย”</strong></p><p>พี่ชายเคยตั้งคำถามกับผมว่า ถ้าเลือกได้อยากจะย้อนเวลากลับไปแก้ไขอะไรไหมเกี่ยวกับเรื่องของป๋า ? คำตอบที่ผมกับพี่ชายตอบเหมือนกันคือ “ไม่” เพราะเราสองคนเชื่อว่าเราสองคนได้ทำหน้าที่ของความเป็นลูกเต็มที่เท่าที่เราจะทำได้แล้ว อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด</p><p>เมื่อเราสองคนร่วมกันผ่านเหตุการณ์ป๋ากับแม่มา แล้วมองย้อนกลับไป มันเปรียบเสมือนยาแรงที่ป๋ากับแม่ฉีดไว้เราทั้งสองคน เพื่อเป็นวีคซีนให้ทนทานต่อเหตุการณ์แย่ ๆ ที่ต้องเจอในอนาคต และ ก็คงไม่มีเหตุการณ์ใดจะเสียใจได้เท่าเหตุการณ์นี้แล้วละครับ สุดท้ายก็ต้องอยู่กับปัจจุบัน พร้อมกับสะสมกรรมดีกันต่อไป</p><blockquote>ไม่ว่าจะปีไหน ก็อย่าลืมนึกถึงคนที่เรารัก และ สร้างความทรงจำดี ๆ ให้กันและกัน นะครับ :)</blockquote><p>คำลา 2563 สวัสดี 2564</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ac53345a2270" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[แดง กับ Schema Version]]></title>
            <link>https://vorapod-e.medium.com/%E0%B9%81%E0%B8%94%E0%B8%87-%E0%B8%81%E0%B8%B1%E0%B8%9A-schema-version-cb5e446f42e9?source=rss-3418334b381e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/cb5e446f42e9</guid>
            <category><![CDATA[database-administration]]></category>
            <category><![CDATA[database]]></category>
            <category><![CDATA[database-development]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Toon Hudsha]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 23 Sep 2020 15:37:47 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-09-23T16:56:36.888Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>แดง เป็นพนักงานฝ่าย ไอที ตำแหน่ง Database Admin (<strong>DBA</strong>) วันหนึ่งได้มอบหมายหน้าที่จากหัวหน้าให้ทำเรื่อง Schema Version จาก Database ที่มีอยู่ เมื่อมีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ ก็ตามกับ Database ต้องสามารถตรวจสอบข้อมูลที่มาที่ไปได้</p><p>ในเวลาต่อมา ทีม Dev ได้พัฒนา Feature ที่เกี่ยวกับข้อมูล Customer และต้องมีการเพิ่ม Table ใหม่คือ Table Customer ดังนั้นทีม Dev เลยต้องแจ้งให้นาย แดง ทราบ</p><p>แดง ไม่รอช้าจึงเริ่มไอเดีย Schema Version ในแบบของตัวเอง โดยเริ่มจาก สร้าง Structure Folder ไว้สำหรับเก็บ Script ต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลง Database ดังนี้</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*u0q6C1VyNaD-EYzpeeB5ug.png" /></figure><p>- Folder หลัก ชื่อว่า “SchemaVersion” ภายใน จะมี Folder แต่ละ Version<br>- Folder ของแต่ละ Version จะมี 2 ไฟล์คือ<br>ไฟล์ที่ 1 คือ “script.sql” สำหรับเก็บ script การเพิ่ม/แก้ไข Table หรือ Field เช่น create, update หรือ alter เป็นต้น<br>ไฟล์ที่ 2 คือ “rollback.sql” สำหรับเก็บ script ไว้ rollback ข้อมูลจากไฟล์ที่ 1 เช่น drop หรือ delete เหตุผลเพราะ แดง กลัวว่าถ้าเกิดเจอปัญหาที่ไม่สามารถ release feature ได้ จะได้มี script นี้ไว้ถอย Database กลับไปจุดเดิม<br>*ทั้ง 2 ไฟล์ จะมี comment วันที่ release เพราะเอาไว้ตรวจสอบว่า feature ที่ release ในวันนั้นว่ากระทบส่วนใดของ database บ้าง</p><p>แดง เริ่มจาก Version ที่ 1 และ script ที่อยู่ในไฟล์ script.sql และ rollback.sql คือ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/640/1*1s-Ji05-FDQ0EQ2Xok_clQ.png" /><figcaption>scipt.sql</figcaption></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/612/1*StyXBd24o9yxSJNiYXOsjA.png" /><figcaption>rollback.sql</figcaption></figure><p>อ๊าาา ทุกอย่างก็ดูเป็นไปได้สวย มีทั้ง version ของการเปลี่ยนแปลง มีทั้ง script rollback กันพลาดไว้อุ่นใจ มีวันที่สำหรับ tracking วันที่ release</p><p>วันเวลาผ่านไป ทีม dev ก็พัฒนา feature ใหม่ออกมาเรื่อย ๆ ส่งผลให้ Database เริ่มใหญ่ขึ้น ๆ และ Script ก็มีมากขึ้น ๆ จนไปถึง version ที่ 9</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*IhB2t_3gOLE_jFmo6MHS6g.png" /></figure><h4>เหตุการณ์ที่ 1</h4><p>วันหนึ่งทีม dev จะพัฒนา feature เกี่ยวกับการซื้อขายสินค้า ทำให้มีสิ่งต่าง ๆ เกิดการเปลี่ยนแปลงกับ database เยอะมาก ส่งผลให้ script.sql ของ version ที่ 10 ยาวเป็นหางว่าวดังภาพด้านล่าง</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*ym5hF79EQjsbip3x5uLK0g.png" /></figure><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Hjftg0XgQz-SVrJ1256Ygg.png" /></figure><p>ทีมวางแผนจะ release feature การซื้อขายนี้ในเวลา 03.00 น. แดงก็ต้องรอด้วย เพราะต้องเป็นคนที่จัดการเรื่อง Database</p><p>เวลา 03.00 น.</p><ul><li>แดงมีอาการง่วงหงาวหาวนอนเป็นธรรมดา แต่ก็ไม่ละทิ้งหน้าที่ความรับผิดชอบที่เป็นคนรัน script อย่างที่เคยทำมา</li><li>แดงแจ้งกลับไปทาง dev เพื่อให้ deploy application</li><li>dev นำ app ขึ้นเสร็จสิ้น ก็แจ้งให้ tester</li><li>tester ทดสอบ</li><li>ทันใดนั้นเอง tester พบข้อผิดพลาดบางอย่าง ว่าไม่สามารถสร้างข้อมูล Customer ได้</li><li>ก็แจ้งกลับมาที่ dev เพื่อตรวจสอบ ตรวจสอบประมาณ 3 ชม. ก็ได้พบว่า Table Customer ไม่มีข้อมูล card_id เลยแจ้งกลับไปหาแดง</li><li>แดงหน้าชาพร้อมกับแจ้งว่า “อ๋อออ ผมรัน script ไม่ครบ ขาดบรรทัด 63 ไป ผมไม่ทันได้สังเกตุครับ ขออภัยด้วยครับ”</li><li>แดงรันบรรทัด 63 ใหม่ ระบบก็กลับมาทำงานได้ปกติ</li></ul><h4>เหตุการณ์ที่ 2</h4><p>พอบริษัทใหญ่ขึ้น แต่ละทีมมีการพัฒนา Feature ที่แตกต่างกันออกไป และมีเครื่องในแต่ละ Environment อย่างละ 3 เครื่อง คือ Dev, SIT และ UAT (ยกเว้น Prod มี 1 เครื่องเดียว) และ Folder “SchemaVersion” ก็ไปไกลถึง Version ที่ 15 แต่ <strong>Version ของ Database แต่ละทีมไม่เท่ากัน</strong> เหตุการณ์สมมุติคือ</p><ul><li>Database ทีม 1 เป็นทีมพัฒนา Feature หลัก ทำให้ทุก Environment อยู่ที่ Version 15 ใหม่ล่าสุดเสมอ</li><li>Database ทีม 2 เป็นทีมพัฒนา Feature เสริม และกำลังทดสอบอยู่ที่ SIT ทำให้ Database ของ Dev, SIT อยู่ใน Version 15 แต่ UAT ยังเป็น Version 13 อยู่</li><li>Database ทีม 3 เป็นทีมที่พัฒนา Product ใหม่ และใช้เวลาพัฒนานานกว่าทีมอื่น ๆ ทำให้ Database ของทุก Environment อยู่ Version ที่ 10</li></ul><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/211/1*TDUBa1u4D2vtuogQpKQz7Q.png" /><figcaption>เหตุการณ์สมมุติ Version ของ Database แต่ละทีม</figcaption></figure><blockquote>แดง มีภาระหน้าที่มากขึ้น แต่เงินเท่าเดิม :)</blockquote><ul><li>วันหนึ่งทีม 2 พร้อมจะทดสอบ Featrue ใหม่ที่ UAT</li><li>จึงแจ้งกับแดงว่า “รบกวนอัพเดท Database ที่ UAT ให้เป็น Version ล่าสุดให้หน่อยครับ” ซึ่ง ณ ตอนนั้นแดงก็ไม่ได้การเก็บข้อมูลใด ๆ ไว้ว่า Database ของแต่ละ Environment ของแต่ละทีมอยู่ที่ Version ใด แต่…<strong>ดันโชคดีจำได้ว่า UAT ของทีม 2 เป็นเวอร์ชั่น 13</strong></li><li>แดงก็เลยนำ script.sql ของ Version 14 และ 15 มาอัพเดทให้ทีม 2</li></ul><p>เวลาผ่านไป 2 สัปดาห์</p><ul><li>ปรากฏว่าทีม 3 ปั่น Product ใหม่ได้ไวกว่าแผนที่วางไว้ และพร้อมจะทดสอบบน SIT</li><li>จึงแจ้งกับแดงว่า “รบกวนอัพเดท Database ที่ SITให้เป็น Version ล่าสุดให้หน่อยครับ” <strong>ครั้งนี้ แดง โชคร้าย ที่ตัวเองดันจำไม่ได้ว่า Database ที่ SIT ของทีม 3 อยู่เวอร์ชั่นไหนและแถมเจ็บแล้วไม่จำ ยังไม่เริ่มเก็บข้อมูลใด ๆ ไว้อีกด้วย</strong></li><li>แดง จึงต้องทำการเปิด Script แต่ละ Version เทียบกับ Database เพื่อหาคำตอบ</li><li>โชคดีในความโชคร้าย ก็ได้รู้ว่า Database ที่ SIT ของทีม 3 อยู่ Version ที่ 10</li><li>แดงก็เลยนำ script.sql ของ Version 11-15 มาอัพเดทให้กับทีม 3</li></ul><h3>คุณเห็นปัญหาอะไรที่เกิดขึ้น จาก 2 เหตุการณ์นี้บ้างครับ ?</h3><ul><li>ถึง Script ถูกแบ่งออกเป็นแต่ละ Version แต่ไม่มีข้อมูลใดเลยที่บ่งบอกว่า Database แต่ละก้อนอยู่ Version อะไร<strong><br>แดงก็ต้องต้องเสียเวลาในการเปิด Script เพื่อดูเทียบกับ Database ถ้าแดงมีความชำนาญมากพอก็อาจจะไล่ไม่นาน เพราะอาจจะคุ้นเคยอยู่แล้ว แต่ถ้าเป็นคนอื่นที่ไม่เชี่ยวชาญเท่าแดง ผมว่าต้องใช้เวลาและลงแรงมากนะครับ</strong></li><li>มีคำถามต่อว่าถ้าแดง มีไฟล์ Excel สำหรับเก็บข้อมูลดังกล่าวไว้ละ<br><strong>สิ่งที่แดงต้องทำก็คือ ไฟล์นี้ต้องถูกอัพเดทอย่างสม่ำเสมอ และ ต้องเป็นแดงที่เพียงคนเดียวที่ต้องดูแลไฟล์นี้อย่างเคร่งครัด ลองคิดดูว่าไฟล์นี้ทุกคนสามารถเปลี่ยนแปลงได้ จะเกิดความวุ่นวายอย่างมาก เปลี่ยนแปลง 1 ครั้งต้องอัพเดททุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องรู้</strong></li><li>แล้วถ้าทุกคนสามารถเปลี่ยนแปลง Database ได้ ไม่ใช่แค่แดงเพียงคนเดียว<br><strong>วันดีคืนดี Dev คนที่ 1 มีการแก้ไข Field และ Dev คนที่ 2 เพิ่ม Table ใน Database เดียวกัน แล้วไม่ใครเลยที่แจ้งให้แดงทราบ แล้ว Dev ก็จำไม่ได้ด้วยว่าแก้ไขอะไรไปบ้าง สิ่งที่เกิดขึ้นคือแดงก็ต้องมานั่งไล่เหมือนเดิม แต่อาจจะต้องใช้พลังวิชามารมากกว่าเดิม</strong></li><li>วิธีที่แดงนำ Script ไปรันในแต่ละครั้ง คือ Copy แล้วก็เอาไปวางบน Server แล้วก็กดรัน<br><strong>ทุก Process ไม่ว่าจะนั่งไล่ Script, การนำ Script มารัน, การจัดการข้อมูลต่าง ๆจะเห็นได้ว่าเป็น Manual ทั้งหมด ดังนั้นมีความเสี่ยงสูงมากกกกกกกที่จะมีข้อพลาดเกิดขึ้น</strong></li><li>แล้วถ้าทุกคนสามารถเปลี่ยนแปลง Database ได้ อีกทั้งไม่มีการเก็บข้อมูล Version ของ Database ใด ๆ ไว้ด้วย สมมุติมีวันที่ต้อง Release ระบบครั้งใหญ่ที่มีความเสี่ยงจะส่งผลกระทบกับ Database สูงมาก แล้ววันนั้น แดง ดันถูกรถชน แต่ต้องหาคนมา Maintance แทนแดง<br><strong>ลองนึกภาพกันดูกันนะครับว่าหายนะอะไรจะเกิดขึ้นบ้าง</strong></li></ul><p>ครั้งหน้าจะมาแชร์ว่าจะนำ <a href="https://www.liquibase.org/">Liquibase</a> มาปรับปรุง Process ของแดงได้อย่างไร</p><p>ปล. ขอบคุณสำหรับความรู้ที่แบ่งปันให้จากลุงบอม สยามชำนาญกิจ</p><p>18/09/2020</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=cb5e446f42e9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Designing a Test Automation Strategy]]></title>
            <link>https://vorapod-e.medium.com/designing-a-test-automation-strategy-fc82d98c53c3?source=rss-3418334b381e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/fc82d98c53c3</guid>
            <category><![CDATA[testing]]></category>
            <category><![CDATA[test]]></category>
            <category><![CDATA[test-automation]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Toon Hudsha]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 09 May 2020 04:09:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-09-23T16:55:58.394Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>สืบเนื่องมาจากพี่หนุ่มแนะนำเว็บเกี่ยวกับ Test Automation มาให้ศึกษา เลยอยากเขียนบทความนี้ขึ้นมาเพื่อทบทวนความเข้าใจตัวเอง และนำมาแบ่งปันความรู้กันครับ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*W8QjQCn-xbGKbOLazcEO5g.png" /><figcaption><a href="https://testautomationu.applitools.com/setting-a-foundation-for-successful-test-automation/">https://testautomationu.applitools.com/setting-a-foundation-for-successful-test-automation/</a></figcaption></figure><p>ในคลิปอธิบายถึงพื้นฐานสำคัญสำหรับการเตรียมพร้อมในการทำ Test Automation โดยมีประเด็นสำคัญอยู่ 3 ส่วน ดังนี้ครับ</p><h3>1. เป้าหมายของคุณคืออะไร? (WHAT)</h3><p><em>What is your goal for starting a test automation initiative and what is it that you want to accomplish?</em></p><p>คุณอยากมี Test Automation ไว้เพื่อ… ?</p><ul><li>อยากลดเวลาการทดสอบระบบเก่าที่ทำซ้ำๆ ซากๆ ทุกครั้งเมื่อจะปล่อยของใหม่ออกสู่ตลาด</li><li>อยากลดเวลาขั้นตอนต่าง ๆ ที่เป็น Manual เพื่อที่จะมีเวลาไปโฟกัสของใหม่เพิ่มขึ้น</li><li>เพิ่มความมั่นใจว่าเราไม่ได้สร้างกรรมใหม่ (technical debt) ให้กับระบบ</li><li>อยากให้มีการตรวจสอบคุณภาพ(Quality)ของระบบโดยรวมทุกครั้ง เมื่อเข้าสู่กระบวนการแพ็คของ</li></ul><blockquote>The key here is to understand what it is you’re trying to accomplish. Before you begin any planning, take a moment to decide why it is that you need test automation.</blockquote><p>เพราะฉะนั้น</p><ul><li>นั่งจับเข่าคุยกัน เป้าหมายของการมี Test Automation คืออะไร</li><li>แผนที่เราจะเดินในอีก 1 เดือน 3 เดือน 5 เดือน หรือ 1 ปี มีหน้าตาเป็นอย่างไร</li><li>จะวัดผลอย่างไร ว่าสิ่งที่เราทำมันสอดคล้องกับเป้าหมายที่เราวางไว้</li><li>ใครมีส่วนเกี่ยวข้องบ้าง</li><li>เครื่องมือที่เหมาะสมกับงานที่สุดคืออะไร</li></ul><blockquote>“อย่าอยากมีเพียงเพราะไปอ่าน ไปฟัง จากชาวบ้านเขามา ว่ามันดี”</blockquote><h3>2. ใครต้องมีส่วนร่วมบ้าง? (WHO)</h3><p><em>Who do you envision participating in your test automation initiative and in what capacity?</em></p><p>ก่อนจะตอบคำถามนี้ มาดูผลกระทบต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นเมื่อต้องทำ Test Automation</p><ul><li>ต้องมีใครสักคน ที่สามารถเขียน Test Automation Scripts ได้</li><li>ต้องมีใครสักคน ที่คอยตรวจสอบผลลัพธ์จากการทดสอบทุกครั้ง</li><li>ต้องมีใครสักคน ที่ต้องคอยปรับปรุงชุดทดสอบทุกครั้งเมื่อระบบมีการเปลี่ยนแปลง</li></ul><p>ซึ่งทั้งหมดที่กล่าวมาด้านบน อาจจะจบได้ภายในเพียงคนเดียว หรือ แบ่งหน้าที่กันภายทีมก็ได้ แต่คำถามคือ</p><p><em>who is going to write the test scripts?</em></p><p>บางคนตอบว่า เอ้าไม่น่าถาม !!! จะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจาก Developer สิ ก็เขาเขียนโค้ดได้นิ และอีกอย่างของใหม่ที่ผลิตก็เป็นฝืมือของเขาเอง เขาก็ต้องรู้ดีกว่าใคร ๆ ว่าจะทดสอบในสิ่งที่เขาสร้างมาอย่างไร</p><p>Developers คนที่คุณบอก อาจจะสวนกลับมาว่า ของใหม่ก็ต้องผลิต ไฟลนก้นอยู่ทุกวัน นี่จะให้มานั่งเขียน test อีก จะเอาเวลาที่ไหนไปทำครับผม?</p><p>บางคนอาจตอบว่า T<strong>ester </strong>ที่มีความสามารถเขียน Test scripts ไง เขาน่าจะทำได้ดีนะเพราะเขามีชำนาญในการทดสอบโปรแกรมมาอย่างโชกโชน มองปุ๊บ รู้ปั๊บ อย่างกะอัปดุล ว่าต้องทดสอบอะไรบ้าง</p><p>T<strong>ester </strong>คนที่คุณบอก อาจจะสวนกลับมาว่า งานเก่าก็ยังทดสอบไม่หมด งานใหม่ก็มีมาเรื่อย ๆ แถมยังต้องเขียน test เพิ่มอีก ร่างผมก็แยกไม่ได้ด้วย ทำอย่างไรดี ?</p><p><strong>นี่คือชีวิตจริงที่เกิดขึ้นครับ</strong> ตราบใดที่ยังให้ Developer หรือ Tester ทำงานหลักของเขาอยู่ ปัญหาด้านบนก็ยังคงมีอยู่ไปเรื่อย ๆ ถ้าไม่เกิดการเปลี่ยนแปลงใด ๆ ดังนั้น โปรดจงเข้าใจก่อนว่า การจะทำสิ่งใหม่ ๆ ให้เกิดขึ้นได้ มันต้องให้เวลาและทรัพยากรแก่พวกเขา</p><blockquote>test automation is a software development project in and of itself. It takes a considerable amount of time and skill to do it.</blockquote><h4>“Test Automation ไม่ได้สร้างเสร็จภายในวันเดียว”</h4><p>แล้วจะทำอย่างไรต่อดีละ ? …<br>ในคลิปให้คำแนะนำอยู่ 3 ทางเลือก</p><p>ทางเลือกแรก มอบหมายแบบชั่วคราว ใครสักคนที่มีความชำนาญเกี่ยวกับเรื่อง Automation พร้อมกับการวางแผนและเตรียมการล่วงหน้าในอนาคตผ่าน regression backlog แต่ข้อควรระวังคือ ถ้าบริหาร regression backlog ไม่ดี มันก็จะโตไปเรื่อย ๆ เหมือนดินพอกหางหมู</p><p>ทางเลือกสอง มอบหมายแบบถาวร ให้ใครสักคนรับผิดชอบส่วนงานนี้โดยเฉพาะ อาจจะปั้น Developers หรือ Tester หรือทั้งคู่ ในองค์กรมาทำในตำแหน่งนี้ อีกทั้งต้องให้ความมั่นใจด้วยว่า ตำแหน่งนี้จะต้องให้ความสำคัญในเรื่องของการเรียนรู้ การทำงาน ที่เกี่ยวกับ Test Automation เท่านั้น</p><p>ทางเลือกสุดท้าย จ้าง Automation Engineer คนที่เคยมีประสบการณ์ และเชี่ยวชาญด้าน Automation development จะต้องป็นคนที่สามารถให้คำแนะนำ ให้คำปรึกษา แบ่งปันประสบการณ์และนำพาโดยการลงมือทำไปพร้อมกับทีมได้ เพื่อให้ทีมบรรลุเป้าหมายที่ได้วางแผนไว้</p><h3>3. แล้วจะเดินตามกลยุทธ์ที่วางไว้ได้อย่างไร ?(HOW)</h3><p><strong><em>How do you plan for the execution of this strategy?</em></strong></p><p>ในคลิปมีคำถามให้ชวนคิดดังนี้ครับ</p><p><em>Which tests should we automate?</em></p><p>ปรึกษาและหาข้อสรุปกันในทีมว่าเราจะทำ Test Automation ในในระดับ Level ใดบ้างที่เกิดประโยชน์สูงสุดกับทีม เพราะทุกการลงมือ มันมีค่าใช้จ่ายเสมอ (Cost)</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/560/0*Eabe4fLEx1sZFeY0.png" /><figcaption><a href="https://martinfowler.com/bliki/TestPyramid.html">https://martinfowler.com/bliki/TestPyramid.html</a></figcaption></figure><p><em>What’s the scenario?</em></p><p>ปรึกษาและหาข้อสรุปกันในทีมว่าเราจะเล่าเหตุการณ์เพื่อให้สอดคล้องกับ Test ต่าง ๆ ที่เราจะทำ ซึ่งเหตุการณ์ที่เล่าทุกคนในทีมต้องเห็นเป็นภาพเดียวกัน เช่น Action ของเหตุการณ์นี้คืออะไร, ผลลัพธ์ทั้งหมดที่เกิดจากเหตุการณ์นี้คืออะไร อาจจะอยู่ในรูปแบบของ Acceptance tests, Gherkin scenarios หรือ Test cases เป็นต้น ภาษาที่ใช้เขียนควรเป็นภาษาที่คนทั่วไปอ่านแล้วเข้าใจได้</p><p><em>What about implementation?</em></p><p>ปรึกษาและหาข้อสรุปกันในทีมว่าใช้ภาษาใดในการพัฒนา พร้อมทั้งกำหนด standards and conventions ให้ชัดเจน เช่น ชื่อ Method ของ Test case, การกำหนดชื่อของตัวแปร บลา ๆ ๆ เพื่อให้คนในทีมทำงานอยู่ในมาตรฐานเดียวกันทุกคน รวมไปถึง Tool ที่จะนำมาใช้ทำ Automate (Selenium, Postman, etc.) ด้วย</p><p><em>How will the tests be executed?</em></p><p>ปรึกษาและหาข้อสรุปกันในทีมว่าชุดทดสอบต่าง ๆ จะถูก execute เมื่อใด และใครบ้างที่สามารถดู Report/Result ได้บ้าง</p><ul><li>execute เมื่อต้องการดูเท่านั้น อาจจะอยู่ในรูปแบบของการรันบนเครื่อง local</li><li>execute หลาย ๆ ครั้งต่อวันผ่าน Continuous Integration jobs</li><li>execute ทุก ๆ ครั้งเมื่อโค้ดมีการเปลี่ยนแปลง</li></ul><p>และ จงอย่าลืมว่า “ an automation project is a software development project” ถ้าไม่อยากให้สิ่งที่เราสร้างมากลายเป็นขยะก้อนหนึ่ง ก็อย่าลืมที่จะวางแผนแนวทางสำหรับการบำรุงดูแลรักษาให้ดีขึ้นทุก ๆ วัน ด้วยนะครับ :)</p><p>ถ้าผู้อ่านสนใจเรื่องนี้ และอยากศึกษาเพิ่มเติม สามารถติดตามซีรีย์ของ แน็ตตี้ และ พลอย จาก สยามชำนาญกิจ ตามลิ๊งค์ด้านล่างได้เลยครับ</p><p><a href="https://welovebug.com/test-automation-%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%97%E0%B8%94%E0%B8%AA%E0%B8%AD%E0%B8%9A%E0%B8%AD%E0%B8%B1%E0%B8%95%E0%B9%82%E0%B8%99%E0%B8%A1%E0%B8%B1%E0%B8%95%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%AA%E0%B8%9A%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%AA%E0%B8%B3%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B9%87%E0%B8%88-%E0%B8%95%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B9%80%E0%B8%95%E0%B8%A3%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%A1%E0%B8%9E%E0%B8%B7%E0%B9%89%E0%B8%99%E0%B8%90%E0%B8%B2%E0%B8%99%E0%B8%AD%E0%B8%B0%E0%B9%84%E0%B8%A3%E0%B8%9A%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%87-3e0c629c6bb9">[Test Automation] : การทดสอบอัตโนมัติที่ประสบความสำเร็จ ต้องเตรียมพื้นฐานอะไรบ้าง?</a></p><p>09/05/2563</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=fc82d98c53c3" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[กอด (Hug)]]></title>
            <link>https://vorapod-e.medium.com/%E0%B8%81%E0%B8%AD%E0%B8%94-hug-507cd8e11804?source=rss-3418334b381e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/507cd8e11804</guid>
            <category><![CDATA[hugs]]></category>
            <category><![CDATA[ความรัก]]></category>
            <category><![CDATA[กอด]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Toon Hudsha]]></dc:creator>
            <pubDate>Sun, 19 Apr 2020 06:56:04 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-04-19T07:30:47.760Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>คุณกอดคนในครอบครัวหรือคนรักของคุณ ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ ?</blockquote><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/939/1*Evqi1e6gVpz5aZZUrS2keQ.jpeg" /></figure><ul><li>คุณพรวรินทร์ นุตราวงศ์ ซึ่งมีประสบการณ์ กรณีที่<strong>สามีของเธอเป็นโรคมะเร็งผ่านการคีโมบำบัด โดยที่หมอระบุว่าคงมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน แต่ในที่สุดสามีของเธอได้มีชีวิตกว่า 6 ปีแล้ว </strong>โดยการกอดของเธอและบอกรักวันละสิบๆ ครั้ง (<a href="https://www.youtube.com/watch?v=UtK6QJgVlUw">https://www.youtube.com/watch?v=UtK6QJgVlUw</a>)</li><li>งานวิจัยของทีมนักวิทยาศาสตร์จากภาควิชาจิตวิทยา จากมหาวิทยาลัยคาร์เนกี เมลลอน ได้สังเกตพฤติกรรมทางสังคมของผู้คนมากกว่า 400 คนในช่วงเวลากว่า 2 สัปดาห์ พบว่า “<strong>การกอด หรือสัมผัสร่างกายแบบยินยอมพร้อมใจกันทั้ง 2 ฝ่าย จะช่วยบรรเทาความรู้สึกที่ไม่ดีลง หลังจากพวกเขาเผชิญกับความขัดแย้งหรือเหตุการณ์ในเชิงลบที่พวกเขาเจอในแต่ละวัน”</strong></li><li>ศ.เซลดอน โทบ หัวหน้านักวิจัยจากมหาวิทยาลัยโตรอนโต ประเทศแคนาดา ได้ศึกษาชายและหญิงจำนวน 216 คน เป็นเวลา 1 ปี ซึ่งแต่ละคนล้วนเคร่งเครียดในงานที่ทำ แต่เมื่อกลับบ้านและได้รับสัมผัสที่ดี และ<strong>การโอบกอดจากคู่สมรสหรือสมาชิกในครอบครัว พบว่าระดับความดันโลหิตที่สูงขึ้นจากความเครียดลดลงอย่างเห็นได้ชัด</strong></li></ul><p>มีงานวิจัยมากมายทั้งในและนอกประเทศที่พิสูจน์มาแล้ว ว่าการกอดมันมีพลังมหาศาลมากแค่ไหน อีกทั้งยังเป็นยาวิเศษที่ใช้ในการรักษาทางกายและทางใจ</p><p>ตั้งแต่อดีตมาจนถึงปัจจุบัน คนที่ผมได้พบส่วนใหญ่ เวลาเขาอยากกอดเพื่อแสดงความรักต่อครอบครัวของเขา หรือ อยากจะกอดเพื่อขอกำลังใจจากคนที่เขารัก อุปสรรคหนึ่งที่ผมเห็นและเป็นกำแพงปิดกั้นเขาไว้คือ <strong>ความเก้อเขิน หรือ อาย</strong> ซึ่งส่งผลให้ความรู้สึกเหล่านั้นมันถูกเก็บอยู่ไว้ข้างในเพียงคนเดียว หรือ ถูกถ่ายทอดได้เพียงแค่ทาง คำพูด เท่านั้น</p><p>มันก็ไม่ได้ผิดอะไรนะ เพราะวัฒนธรรมการแสดงความรักของแต่ละคน อาจจะแตกต่างกันออกไป บางคนชอบแสดงความรักผ่านคำพูด แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกัน บางคนผ่านการเขียน การบันทึก ผ่านตัวอักษร หรือ บางคนผ่านการสัมผัสทางกาย การหอม หรือ การกอด</p><p>แต่สิ่งที่ผมอยากให้คุณลองทำดูสักครั้ง นั้นคือ การกอดครับ เป็นอีกวิธีหนึ่งในการสื่อสารหรือแชร์ความรู้สึกผ่านทางกายที่ไม่ได้เกิดจากคำพูด และผู้รับสารต้องใช้ใจเท่านั้นในการรับฟัง</p><p>สิ่งที่ยากที่สุดของแสดงความรักผ่านการกอด คือ <strong>“การกลับมากอดด้วยใจอีกครั้ง” </strong>ในความหมายของผมคือ บางคนสมัยวัยเด็ก เราอาจจะกอดคนในครอบครัว จนเป็นเรื่องปกติ แต่พอโตขึ้น เข้าสู่วัยรุ่น ไปจนถึง วัยทำงาน ทำให้วุฒิภาวะ ความคิด หรือประสบการณ์ต่าง ๆ ได้เปลี่ยนแปลงไป จนทำให้ละเลยที่จะแสดงความรักต่อคนในครอบครัว คนรัก หรือ บางช่วงชีวิตที่เจอมรสุม แล้วต้องการกำลังใจจากใครสักคน แต่ก็ไม่กล้าที่จะแสดงความรู้สึกอ่อนแอนั้นออกมาให้คนอื่นเห็น <br>ผมอยากให้ลองครับ ลองกอดคนที่อยู่ข้าง ๆ คุณ ไม่ว่าจะทุกข์ หรือ จะสุข ขอให้กอดเขาด้วยความรู้สึกที่แท้จริงจากใจของคุณ และ กลับมากอดคนที่คุณรักทุก ๆ วัน</p><blockquote>กอดกันจน อีกฝ่ายมองเป็นเรื่องปกติ :)</blockquote><p><strong>อ้างอิงจาก</strong><a href="https://mgronline.com/goodhealth/detail/9610000096702"><br>https://mgronline.com/goodhealth/detail/9610000096702</a><br><a href="https://health.kapook.com/view10814.html">https://health.kapook.com/view10814.html</a><br><a href="https://www.voathai.com/a/hug-effect-2018/4610390.html">https://www.voathai.com/a/hug-effect-2018/4610390.html</a><br><a href="https://varunjdeori.com/family-time-bedtime-hug">https://varunjdeori.com/family-time-bedtime-hug</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=507cd8e11804" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[เวลา (Time)]]></title>
            <link>https://vorapod-e.medium.com/%E0%B9%80%E0%B8%A7%E0%B8%A5%E0%B8%B2-time-91030b4724c?source=rss-3418334b381e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/91030b4724c</guid>
            <category><![CDATA[คนรัก]]></category>
            <category><![CDATA[เวลา]]></category>
            <category><![CDATA[time]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Toon Hudsha]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 18 Jan 2020 08:48:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-01-18T09:05:13.996Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/626/1*HyQWrHxcR6_MiIDTuDAmoQ.jpeg" /></figure><blockquote>คุณแบ่งเวลาให้คนที่รักคุณต่อวันกี่ชั่วโมง</blockquote><p>แรงบันดาลใจบล็อกนี้มาจาก Daily ของพ่อ เมื่อวันที่ 31/01/2017</p><p>“วันนี้ก็เหมือนกับหลาย ๆ วันที่ผ่านมา คือหลังจากออกกำลังกายกลับมา ก็มาหาข้าวกินแล้วก็โทรหาลูกค้า นั่ง ๆ นอน ๆ แล้วก็ไปเดินเซนทรัลตอนเย็น วันนี้ขากลับแวะร้านอาหาร กินเบียร์ 1 ขวด และก็กับแก้ม 1 อย่าง แล้วก็ขี่มอไซค์กลับบ้านนอน <strong>(เป็นเช่นนี้ทุกวัน)</strong>”</p><p>หลังจากที่ผมอ่านจบ คำถามหนึ่งคำถามเกิดขึ้นจากคำว่า<strong> “เป็นเช่นนี้ทุกวัน” </strong>คือ<br><strong>“ตอนนั้นตัวเราไปอยู่ที่ไหน”</strong> ผมก็เลยหาเวลานั่งคิดและทบทวนตัวเอง เพื่อตอบคำถามดังกล่าวครับ</p><p>ความจริงของชีวิตคนเราคือมีเวลาต่อวันเท่ากัน 24 ชม. <br>หักเวลานอน 8 ชม. เหลือ 16 ชม.<br>หักเวลาทำงาน 8 ชม. เหลือ 8 ชม. (มนุษย์เงินเดือน)<br>8 ชม. นี้ เอาเข้าจริง หักเวลาเดินทางต่อวันเฉลี่ยก็ประมาณ 1 ชม.<br>นั้นแสดงว่า เราจะเหลือเวลาในการใช้ชีวิตจริง ๆ คือ 6–7 ชม. ต่อวัน</p><ul><li><strong>สายสังสรรค์ปาร์ตี้</strong> เวลาในการใช้ชีวิตต่อวันลดลงไปเรื่อย ๆ ตามเวลาที่คุณนั่งสังสรรค์กับเพื่อน</li><li><strong>สายสุขภาพ</strong> เวลาในการใช้ชีวิตก็ลดลงไปเรื่อย ๆ ตามเวลาที่คุณดูแลสุขภาพตัวเอง</li><li><strong>สายบ้างาน </strong>เวลาในการใช้ชีวิตก็ลดลงไปเรื่อย ๆ ตามเวลาที่งานของคุณที่จะต้องทำให้สำเร็จ</li></ul><blockquote>คำถามคือ ในช่วงเวลาที่ทำกิจกรรมต่าง ๆ ในแต่ละวัน คุณได้นึกถึงคนที่เขารักคุณบ้างหรือไม่ ?</blockquote><p>จากเรื่องราวดังกล่าว ผมคิดว่า ณ ช่วงเวลานั้น พ่อก็มีสังคมของเขา มีเพื่อนฝูง เพื่อนออกกำลังกาย และ ไปเที่ยวกับเพื่อน อยู่บ่อยครั้ง ก็คิดว่า เขาก็คงมีความสุขดี และ ถ้าผมมีเวลาว่างในวันหยุด หรือ วันพิเศษ ก็แค่พาท่านไปทานอาหารด้วยกัน มันเลยคิดแค่ว่าแบ่งเวลาแค่นี้ก็น่าจะเพียงพอแล้ว</p><p>แต่เมื่อมาเจอ Daily ของพ่อ ผมจึงได้รู้ว่า ณ ช่วงเวลานั้นผมยังแบ่งเวลาและนึกถึงท่านน้อยเกินไป ในวันธรรมดาก็เอาเวลาไปคิดแต่เรื่องงานที่ทำ พอหลังเลิกงานเหนื่อย ๆ ก็เอาเวลาไปสังสรรค์ สนุกสนาน หรือ เอาเวลาไปเตะบอลกับเพื่อน เพื่อดูแลสุขภาพตัวเอง จึงยังไม่ได้ให้ความสำคัญกับเวลาที่ต้องมีให้กับท่านมากนัก</p><p>และยังไม่มีความคิดที่จะหยุดตั้งคำถามกับตัวเองด้วย ว่า</p><ul><li>ในวันธรรมดาที่เราไปทำงาน “พ่อทำไรอะไรอยู่”</li><li>ในตอนที่เราถึงที่ทำงานตอนเช้า “พ่อออกกำลังกายอะไรอยู่ รำไทเก๊ก หรือ รำมวยจีน”</li><li>ในตอนที่เราสังสรรค์อยู่หลังเลิกงาน “ข้าวเย็นพ่อกินอะไร”</li><li>ในวันธรรมดา “พ่ออยากกินอะไรที่พิเศษไหม จะได้รีบกลับบ้าน”</li></ul><p>ผมเชื่อว่าถ้าเราตั้งคำถามอย่างนี้กับตัวเราอยู่บ่อย ๆ แล้วนำคำถามนั้นถามคนที่เรารักอยู่เสมอ ๆ ทำให้คนที่เรารักรู้สึกว่า เราอยู่ใกล้เขาตลอดเวลานะ ไม่ว่าเราจะทำอะไร เรานึกถึงเขาอยู่เสมอ ผมว่ามันมีพลังมากกว่าที่ คุณทำอะไรพิเศษ ๆ เพียงครั้งเดียว</p><p>และเมื่อคุณมีเวลาให้กับคนที่คุณรักแล้ว ขอให้จงใช้เวลาที่อยู่ด้วยกันนั้น อย่างมีคุณภาพ (Quality) คำว่ามีเวลาอยู่ด้วยกัน ก็คือขอให้อยู่ด้วยกันจริง ๆ พูดคุย รับฟังคนรักของคุณอย่างตั้งใจ เช่น มีเวลากินข้าวอยู่ด้วยกัน แต่ต่างคนต่างกดมือถือ อันนี้ผมว่าไม่ได้เรียกอยู่ด้วยกันนะครับ :)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=91030b4724c" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ความตาย (Death)]]></title>
            <link>https://vorapod-e.medium.com/%E0%B8%84%E0%B8%A7%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%95%E0%B8%B2%E0%B8%A2-death-ec78bc5865c9?source=rss-3418334b381e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ec78bc5865c9</guid>
            <category><![CDATA[ความหมายชีวิต]]></category>
            <category><![CDATA[ชุมชนแห่งการฟัง]]></category>
            <category><![CDATA[การตาย]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Toon Hudsha]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 11 Jan 2020 19:48:00 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-01-12T15:44:35.153Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<blockquote>ถ้าคุณมีความสามารถพิเศษ หยั่งรู้ได้ว่า พรุ่งนี้เป็นวันตายของคุณ คุณได้วางแผนการตายของตัวเอง อย่างไรบ้าง ?</blockquote><p>ผมมีโอกาสได้เข้าอบรมเป็นครั้งที่ 2 ของชุมชนแห่งการฟังกับพี่เรือรบ(CEO LearningHub) ในหัวข้อ “ <strong>The Meaning of Life ความตายและความหมายของชีวิต</strong>” หัวข้อนี้จะจัดปีละ 1 ครั้งเท่านั้น ในเดือน ธค. ของทุก ๆ ปี</p><p>ผู้เข้าอบรมก็จะมีตั้งแต่วัยที่เพิ่งจะเริ่มต้นทำงาน ตลอดจนไปถึงวัยเกษียณ โดยบรรยากาศแบบนั่งคุยกันสบาย ๆ ดังภาพด้านล่าง พี่เรือรบจะกำหนดหัวข้อสนทนามาให้ จากนั้นก็ให้ผู้อบรมร่วมกันแลกเปลี่ยนมุมมอง ความคิด และ ประสบการณ์กัน</p><p>ผมเลยอยากจะเขียนบล็อกนี้ไว้เพื่อแบ่งปันสิ่งต่างๆ ที่ได้รับจากอบรมครั้งนี้ คิดว่าจะเป็นประโยชน์ต่อผู้เข้ามาอ่าน และ ขอเพียงแค่ผู้อ่าน 1 คนได้ฉุกคิดในเรื่องของความตาย ผมก็ยิ้ม :) แล้วครับ</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*FQho2Qmn39uV1jjdzjJvTQ.jpeg" /></figure><p>พี่เรือรบ เริ่มหัวข้อด้วย “ความรู้ 4 ระดับ” เพื่อใช้ในการอธิบายระดับของความเข้าใจในเรื่องของความตาย</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/601/1*nA5eVbl800qlh-TErVRTrA.jpeg" /></figure><blockquote><strong>“รู้จักความตายไหม ?”</strong></blockquote><p>ระดับที่ 1 <strong>รู้จัก</strong><br>อยากให้คุณถามคำถามดังกล่าวกับ <strong>เด็กวัยเล็ก อายุประมาณ 4 ขวบ</strong></p><p>ผมเชื่อว่าคำตอบที่คุณได้รับประมาณว่า คนที่ไม่ลืมตา, คนที่นอนนิ่ง ๆ หรือ คุณอาจจะไม่ได้รับคำตอบเลยก็ได้ เพราะว่าระดับความรู้ของเด็กในวัยนี้ คงตอบได้เพียงจากสิ่งภายนอกที่เขาเห็น ก็เลยเข้าใจคำว่า ความตาย คือ คนที่ไม่ลืมตา</p><p>ระดับที่ 2 <strong>เข้าใจ</strong><br>อยากให้คุณถามคำถามดังกล่าวกับ <strong>เด็กที่โตขึ้นมาหน่อยประมาณ 8–12 ขวบ</strong></p><p>ในวัยนี้ อาจจะมีความรู้ในเรื่องของการทำงานของอวัยวะต่าง ๆ ในร่างกาย คำตอบที่คุณได้รับ อาจจะมีรายละเอียดเพิ่มมากขึ้น เช่น คนที่หัวใจหยุดเต้น, คนที่สมองหยุดทำงาน หรือ เด็กคนนั้นสามารถอธิบายกระบวนการทำงานต่าง ๆ ของอวัยวะของคนที่กำลังจะตายได้เป็นขั้นเป็นตอน</p><p>ระดับที่ 3 <strong>เข้าถึง</strong><br>อยากให้คุณตั้งคำถามดังกล่าวกับ <strong>คนที่เคยมีประสบการณ์ที่เข้าใกล้ความตายมากที่สุด</strong></p><p>ผมเชื่อว่าคุณจะได้รับรู้ถึงความรู้สึกของผู้ตอบอย่างแท้จริง เพราะเขาได้เคยผ่านประสบการณ์จากตัวเขาจริง ๆ ไม่ได้เกิดจากการบอกเล่า หรือ ฟังคนอื่นมา ซึ่งบางคนหลังจากผ่านเหตุการณ์เฉียดตายมาแล้ว อาจจะมีบางสิ่งที่ส่งผลกระทบเข้าไปถึงในหัวใจของเขา จนทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างกับตัวเขาไปตลอดกาล <br>ตัวอย่างเช่น คุณไปถามคนที่มีประสบการณ์เฉียดตายที่เกิดจากการเมาแล้วขับ ผู้ตอบคนนั้นอาจจะเลิกดื่มไปตลอดชีวิตเลยก็ได้ หรือ คุณไปถามคนที่ทำงานหนักจนต้องนอนห้อง ICU ผู้ตอบคนนั้นอาจจะแบ่งเวลาจากการทำงานมาออกกำลังกาย เพื่อดูแลสุขภาพตัวเองมากขึ้น</p><p>ระดับที่ 4 <strong>รู้แจ้ง</strong><br>อยากให้ตั้งคำถามดังกล่าวกับ <strong>บุคคลที่เข้าใจหลักธรรมะอย่างถ่องแท้</strong></p><p>คำตอบที่คุณได้รับจะเป็นประมาณว่า ความตายเป็นเรื่องของธรรมชาติ ทุกคนเกิดมาก็ต้องตาย คำตอบจะอยู่ในความรู้สึกที่ว่า เขาพร้อมที่ตายได้ทุกเมื่อ เพราะ เขาเข้าใจถึงหลักของธรรมชาติของมนุษย์ เข้าใจหลักธรรมคำสอนของพระพุทธเจ้า เข้าใจความเป็นไปของสิ่งต่าง ๆ บนโลกนี้ นั้นก็คือ</p><blockquote><strong>เกิดขึ้น …ตั้งอยู่ …แล้วก็ดับไป</strong></blockquote><p>จากนั้นพี่เรือรบมีกิจกรรม 2 อย่าง ให้ผู้เข้าอบรมลองทำกันดู ผมชอบมากครับ โดยเฉพาะกิจกรรมที่ 2 ผู้อ่านสามารถทำตามได้นะครับ</p><h4>กิจกรรมแรก คือ <strong>Bucket List ก่อนตาย</strong></h4><ol><li>มีเวลาให้ 15 นาที สมมุติว่าคุณกำลังจะตายในอีก <strong>10 ปี</strong> คุณอยากทำอะไรมากที่สุด เขียนออกมาเป็นข้อ ๆ (ขอย้ำว่าเป็นสิ่งที่อยากทำจริง ๆ ชนิดที่ว่า ไม่ทำสิ่งนี้ยังตายไม่ได้)</li><li>มีเวลาให้ 5 นาที ร่นระยะการตายของคุณเหลือ <strong>1 ปี</strong> คุณอยากทำข้อใดมากที่สุดในขั้นตอนที่ 1</li><li>มีเวลาให้ 5 นาที ร่นระยะการตายของคุณเหลือ <strong>1 เดือน</strong> คุณอยากทำข้อใดมากที่สุดในขั้นตอนที่ 2</li><li>มีเวลาให้ 3 นาที ร่นระยะการตายของคุณเหลือ <strong>1 ชั่วโมง </strong>คุณอยากทำข้อใดมากที่สุดในขั้นตอนที่ 3</li></ol><p>ในหัวข้อที่คุณเขียนมาทั้งหมดนี้ มีส่วนใดที่เกี่ยวข้องกับการวางแผนการตายของคุณบ้างไหม เช่น</p><ul><li><a href="https://www.wonder.legal/th/creation-modele/%E0%B8%9E%E0%B8%B4%E0%B8%99%E0%B8%B1%E0%B8%A2%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1">พินัยกรรม</a></li><li><a href="https://www.redcross.or.th/donate">การบริจาคร่างกาย</a></li><li><strong>Living will (</strong><a href="http://www.thailivingwill.in.th/">หนังสือ แสดงเจตนาปฏิเสธการรักษา</a><strong>)</strong></li><li>รูปแบบของงานศพคุณ</li></ul><h4><strong>กิจกรรมที่สอง คือ วาระจิตสุดท้าย หรือ ซ้อมตาย 1 ชม.</strong></h4><ol><li>ให้จับคู่ 1 คน</li><li>ให้มโนว่า บุคคลที่เราจับคู่ด้วยคือ คนที่เราอยากจะคุยด้วยก่อนที่เราจะตาย</li><li>ให้คุณนอนลง แล้วหลับตา เปรียบเสมือนคุณกำลังจะตายจริง ๆ</li><li>ให้อีกฝ่ายถามคำถามคุณ คำถามเช่น (ไม่จำเป็นต้องเป็นรูปแบบคำถามที่ชัดเจน ให้ถามคำถามอะไรก็ได้ตามความรู้สึก ณ ช่วงเวลานั้น)</li></ol><ul><li>คุณรู้สึกอย่างไรกับชีวิตที่ผ่านมา</li><li>อะไรที่คุณยังเป็นห่วงอยู่ไหม</li><li>อะไรที่คุณอยากฝากไว้</li><li>อะไรที่คุณภูมิใจ หรือ เสียใจที่สุด</li></ul><p>ผมขอแบ่งปันประสบการณ์ 2 เรื่อง</p><p><strong>เรื่องแรกเกิดกับตัวเอง</strong></p><ul><li>พ่อผมได้ฝากเงินประจำไว้ ธนาคารแห่งหนึ่ง</li><li>หลังจากพ่อออก รพ. ก็กลายเป็นบุคคล ทุพพลภาพ</li><li>ไปทำเรื่องขอถอนเงินครั้งแรกที่ ธนาคาร ไม่สามารถทำได้ เพราะธนาคารแจ้งว่าต้องให้พ่อมาที่ธนาคารด้วย ซึ่งไม่สะดวกอย่างมาก</li><li>ทำเรื่องขอถอนเงินครั้งที่สอง โชคดีเจอผู้จัดการดี เขาช่วยทำเรื่องให้ โดยการมาถ่ายรูปถึงบ้าน จึงขอถอนออกมาได้</li><li>ระยะเวลากว่า 1–2 เดือน กว่าจะดำเนินการเสร็จสิ้นเพื่อขอถอนเงิน</li><li>หลังจากเกิดเหตุการณ์นี้ ผมจึงรวบรวมวิธีการทำธุรกรรมการเงินผ่านมือถือทั้งหมดไว้ในเอกสาร 1 แผ่น เช่น รหัสผ่านมือถือ, รหัสผ่านธุรกรรมการเงิน เก็บไว้ที่พี่ชายผมเพียงคนเดียว</li></ul><p><strong>เรื่องที่สอง เกิดกับ ผู้เข้าอบรม (พี่ A นามสมมุติ)</strong></p><ul><li>เรื่องเกิดกับคุณแม่ของพี่ A ท่านได้บริจาคร่างกายไว้กับ รพ. แห่งหนึ่ง</li><li>คุณแม่พี่ A เสียชีวิต ร่างกายของคุณแม่กลับไม่สามารถบริจาคได้ เพราะสัดส่วนไม่ผ่านเกณฑ์ตาม รพ. กำหนด เช่น ผอมเกินไป</li><li>พี่ A บริจาคร่างกายเหมือนกัน และ ได้บทเรียนจากคุณแม่</li><li>ทุกวันนี้ พี่ A ออกกำลังกายทุกวัน พร้อมกับทานอาหารสุขภาพทุกมื้อ เพราะต้องการให้ร่างกายตัวเองผ่านเกณฑ์การบริจาค</li></ul><h3>สรุป</h3><p>ผมว่าเรื่องของความตายมันไม่ใช่สิ่งที่ อัปมงคล แต่อย่างใด ในทางตรงกันข้าม ผมว่า เป็นสิ่งที่คุณควรจะคุยกับคนในครอบครัว หรือ คนรักของคุณอย่างเปิดเผย และถ้าเป็นไปได้อยากให้ร่วมวางแผนกันด้วย อย่างน้อย ๆ คนรอบข้างจะได้รู้เจตนารมณ์ของคุณอย่างแท้จริง และ ตัวคุณเองก็จะนอนตายอย่างที่ไม่มีอะไรต้องห่วง</p><p>คำถามที่ว่า<strong> “ถ้าวันพรุ่งนี้เป็นวันสุดท้ายของชีวิต คุณจะยังทำสิ่งเหล่านี้ ที่ทำอยู่ ณ ปัจจุบันต่อไปไหม” </strong>คำถามนี้มันเหมือนเป็นคำถามแบบเชย ๆ คำถามหนึ่งนะที่หลายๆ คน ชอบถามกัน แต่ผมคิดว่า <strong>คำถามนี้มันเป็นคำตอบของสิ่งที่คุณทำอยู่ ณ ปัจจุบัน ว่ามันมีความหมายกับคุณมากแค่ไหน และ มีความหมายกับคนอื่นอย่างไร</strong></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ec78bc5865c9" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[การให้ (Giving)]]></title>
            <link>https://vorapod-e.medium.com/%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%83%E0%B8%AB%E0%B9%89-giving-e7cd6aad7bd2?source=rss-3418334b381e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/e7cd6aad7bd2</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Toon Hudsha]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 05 Nov 2019 03:47:51 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2020-09-02T09:09:42.187Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*_L60-xJ5-m2nKEq9qmb4qA.jpeg" /></figure><p>คุณมีเหตุการณ์ใดบ้างไหม ที่มันตราตรึงอยู่ในความทรงจำของคุณมาโดยตลอด เมื่อใดที่คิดถึงคนที่คุณรักหรือคนรู้จัก เหตุการณ์นั้นจะทำให้คุณต้องนึกถึงเป็นอันดับแรก ของผมมีอยู่ 2 เหตุการณ์ ที่เกิดระหว่างผมกับแม่ครับ</p><p><strong>เหตุการณ์ที่ 1</strong></p><p>ช่วงผมทำงาน part-time ที่สเวนเซ่น ซึ่งอยู่ในช่วงโปรโมชั่น ไอติมมะม่วง เป็นรสชาติที่แม่ผมชอบมาก เอาเป็นว่าโปรนี้มาทีไร แม่ผมต้องได้กิน !!!</p><p>คืนวันหนึ่งหลังเลิกงาน ผมก็ตั้งใจซื้อไปให้ท่าน ในตอนนั้นผมก็คาดหวังที่จะได้เห็นภาพ ตอนท่านกินอย่างเอร็ดอร่อย กินอย่างมีความสุข</p><p>แต่…วันรุ่งขึ้น ท่านกลับเอาไอติมที่ผมตั้งใจซื้อมาให้ นำไปถวายพระ คือตอนนั้น ผมจำความรู้สึกของตัวเองได้แม่นมาก รู้สึกผิดหวังมาก เพราะตั้งใจซื้อมาให้ท่าน แต่ท่านนำไปให้ผู้อื่น</p><p><strong>เหตุการณ์ที่ 2</strong></p><p>ช่วงเริ่มต้นเข้าสู่วัยทำงานได้ไม่ถึงปี ช่วงนั้นสิ้นเดือนพอดี เงินเดือนออก บทสนทนานี้ก็เกิดขึ้น</p><p>แม่: เงินออกมาได้ให้เงินอาม่าบ้างไหม ?<br>เรา: เงินเดือนยังไม่พอใช้เลย จะเอาที่ไหนมาให้<br>แม่: ก็ให้แค่ 200 300 ก็ให้ได้นะลูก<br>เรา: อื้มๆ โอเคๆ (ในใจก็คิดว่าจะให้ทำไมแค่ 200 300 ให้ทีนึงก็ควร 1000 กำลังสวย)</p><p>สิ่งที่ผมได้เรียนรู้จากสองเหตุการณ์นี้</p><ul><li>การให้ไม่ควรจะไปคาดหวังกับผลลัพธ์ที่จะได้ ไม่ว่าจะเป็น วัตถุ หรือ ความรู้สึก (ถ้าให้แล้วเป็นทุกข์ภายหลัง คิดเล็กคิดน้อยกับผู้รับ ผมว่ามันคือ <strong>การแลกเปลี่ยน</strong>)</li><li>ตอนที่เราได้สิ่งที่เราอยากได้ จะมีวิธีใดบ้างไหม ที่เราจะแบ่งให้กับคนอื่น</li><li>ไม่ว่าจะมีมาก หรือ มีน้อย ก็ให้ได้ <strong>เพราะการให้มันอยู่ที่เจตนาล้วน ๆ <br></strong>คือผมมองว่า คุณค่าของแต่ละคนมันไม่เหมือนกัน ตัวอย่างเช่น<br>ขอทานที่นั่งตากแดดทั้งวัน เพื่อประคับประคองชีวิตให้อยู่รอดไปวัน ๆ แต่ยอมสละเงิน 100 บาทเพื่อซื้อข้าวให้คนที่ขาดแคลนกว่า กับ <br>มนุษย์เงินเดือน เมื่อถึงวันเงินเดือนออก เลยถือโอกาสเลี้ยงข้าวเพื่อนร่วมงาน 1000 บาท<br><strong>ถามว่าใครจะรับคุณค่าทางใจมากกว่ากัน ?</strong></li></ul><p>การให้มันมีหลายรูปแบบ มันอยู่ที่เราจะสะดวกและสบายใจแบบไหน</p><ul><li>การให้ด้วย <strong>เงิน</strong> <br>- ให้เงินคนในครอบครัว ญาติพี่น้อง หรือ คนรัก<br>- การใส่บาตร<br>- บริจาคเงินให้แก่ผู้ด้อยโอกาส หรือ ขอทาน</li><li>การให้ด้วย <strong>สิ่งของ<br>- </strong>พาครอบครัวไปกินข้าว (ไม่จำเป็นต้องเป็นมื้อแพง ๆ แค่เป็นอาหารตามสั่งแถวบ้านก็ยังได้)<br>- ซื้อของฝากให้เพื่อนบ้าน หรือ คนที่รู้จัก<br>- โล๊ะเสื้อผ้าเก่า ๆ ไปบริจาค</li><li>การให้ด้วย <strong>ความรู้ หรือ ประสบกาณ์<br>- </strong>เปิด Workshop เล็ก ๆ แบ่งปันความรู้ให้กับคนในหรือนอกองค์กร<br>- เขียนบทความ<br>- ให้ข้อคิดผ่านทางตัวอักษร ผ่าน Facebook หรือ IG<br>- ให้ข้อคิดผ่านทางคำพูด Podcast หรือ Youtube</li><li>การให้ด้วย <strong>กำลังใจ<br>- </strong>เป็นผู้ฟังอย่างตั้งใจ เมื่อเขากำลังทุกข์<br>- เป็นผู้พูดให้กำลังใจ เมื่อเขากำลังท้อ<br>- แสดงความยินดี เมื่อเขาประสบความสำเร็จ</li><li>การให้ด้วย <strong>การอภัย</strong> (ข้อนี้ต้องสู้กับใจตัวเองหน่อยนะ แต่รับรองมันดีต่อใจอย่างแน่นอน)<br>- ให้ความช่วยเหลือกับคนที่เคยเอาเปรียบคุณ<br>- ให้อภัยกับคนที่เคยทำให้คุณทุกข์ใจ<br>ขออนุญาตอธิบายเพิ่มเติมด้วยเหตุกาณ์นี้ครับ คือ เมื่อก่อนเพื่อนบ้านที่อยู่ติดกับผม ไม่เคยคุยหรือทักทายกันเลย บางทีจอดรถเกยหน้าบ้านนิดนึงก็จะมีกระดาษมาแปะอยู่หน้ารถ ต่างคนก็ต่างไม่ชอบพอกัน จนเมื่อเดือนที่แล้ว ผมกลับจากเชียงใหม่ เลยตัดสินใจซื้อแคปหมูมาฝากเขา ต่อมาวันรุ่งขึ้นเขาก็ซื้อข้าวหลามมาฝากผม คือผมว่าแค่เรายอมถอยมาหนึ่งก้าว เพื่อสร้างมิตรไมตรีกับคนรอบข้าง มันไม่น่าอายหรอกครับ</li></ul><p>หลังจากที่แม่จากผมไปได้ 6 ปี สิ่งเหล่านี้มันเหมือนเป็นตัวแทนคำสอนของท่านโดยที่ท่านไม่ต้องมานั่งอธิบายให้ฟังเลยแม้แต่คำเดียว</p><p>ขอบคุณแม่ที่ไม่มีธุรกิจใหญ่โต, เงินทอง, ที่ดิน, บ้านหลังใหญ่ หรือ รถหรู ทิ้งไว้ให้<br>และ ขอบคุณแม่ที่ทิ้งคำสอนเหล่านี้ไว้ในตัวผม คำสอนที่ทำให้รู้จักกับคำว่า “ให้” อย่างถ่องแท้</p><blockquote>ในขณะที่คุณให้ ตอนนั้นแหละคุณเป็นผู้รับ (ความสุขที่ได้รับที่เกิดจากตัวคุณเอง)</blockquote><p>ปล. อ่านมาถึงตรงนี้แล้ว ก็อย่าลืมหาโอกาสในทุก ๆ ครั้ง ที่จะเป็นผู้ให้ ในทุก ๆ วันนะครับ :)</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=e7cd6aad7bd2" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[ปัญญา (Wisdom)]]></title>
            <link>https://vorapod-e.medium.com/%E0%B8%9B%E0%B8%B1%E0%B8%8D%E0%B8%8D%E0%B8%B2-wisdom-276a5ba8839d?source=rss-3418334b381e------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/276a5ba8839d</guid>
            <category><![CDATA[โกเอ็นก้า]]></category>
            <category><![CDATA[ธรรมะ]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Toon Hudsha]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 23 Oct 2019 18:08:43 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2019-10-24T05:00:20.021Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/400/1*oLy4XhWyQO-p2UQLwRXV6Q.jpeg" /><figcaption>ท่านอาจารย์โกเอ็นก้า</figcaption></figure><p>ได้มีโอกาสไปปฏิบัติธรรมหลักสูตรของท่านอาจารย์โกเอ็นก้า ณ จังหวัดลำพูน ครั้งที่ 2 ในวันที่ 9–21/10/2019</p><p><strong>หลักสูตรนี้ระยะเวลาปฏิบัติ 10 วัน</strong></p><ul><li>อานาปานสติ 3 วันแรก</li><li>วิปัสสนากรรมฐาน 7 วันต่อมา</li></ul><p><strong>กฏเหล็กของหลักสูตร</strong></p><ul><li>ห้ามใช้อุปกรณ์สื่อสารทุกชนิด</li><li>ห้ามสื่อสารทางวาจา หรือ ทางกาย ใน 9 วันแรก</li></ul><p>(อ่านรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่นี้ครับ <a href="https://www.thaidhamma.net/index.php?option=com_content&amp;task=view&amp;id=14&amp;Itemid=29">https://www.thaidhamma.net/index.php?option=com_content&amp;task=view&amp;id=14&amp;Itemid=29</a>)</p><p><strong>ลักษณะของหลักสูตร</strong></p><ul><li><strong>ท่าในการปฏิบัติแต่ละครั้งจะอยู่ในรูปแบบของการนั่ง ท่านั่งที่สบายที่สุดของแต่ละบุคคล <em>(ห้ามนั่งกอดเข่า หรือ ยืดขาไปข้างหน้า)</em></strong></li><li>ไม่ว่าจะนับถือศาสนาใดก็สามารถเข้าร่วมหลักสูตรได้</li></ul><p>แต่ก่อนที่จะไปปฏิบัติ ผมได้พบกับหนึ่งคำถามที่มันเป็นตัวจุดฉนวนที่ทำให้เกิดบทความนี้ จากคำถามที่ว่า <strong>“นั่งสมาธิ มันนั่งที่บ้านก็ได้นิ ทำไมต้องไปถึงลำพูน”</strong> คือ โมเม้นนั้นผมก็ตอบกลับแบบยังไม่ได้ไตร่ตรองใด ๆ ว่า “เออ… ไม่รู้เหมือนกันอ่ะ คือชอบ และอยากไปอีก” ซึ่งหลังจากวันนั้น คำถามนี้มันกลับวนเวียนอยู่ในหัวของผมมาโดยตลอด</p><p>เผื่อในวันหน้าอาจมีคนมาถามอีก ผมจึงอยากให้บทความนี้เป็นตัวแทนของคำตอบที่ผมอยากจะตอบที่สุด ซึ่งคำตอบนี้ได้มาจากการฟังธรรมะบรรยายของท่านอาจารย์ในคืนที่ 3 และ อีกเหตุผลหนึ่งคืออยากจะแบ่งปันปัญญาที่ได้มาเล่าสู่กันฟังครับ</p><p>ท่านสอนไว้ว่า ปัญญามี 3 ขั้น โดยแต่ละขั้นผมขอยกตัวอย่าง “ชานมไข่มุก อาม่า” เพื่อให้สอดคล้องกับสิ่งที่ผมอยากจะสื่อนะครับ</p><h4>ขั้นที่ 1 สุตมยปัญญา</h4><p>คือ ปัญญาที่เกิดจากใช้<strong>ตา</strong> หรือ ใช้<strong>หู</strong> เช่น “การฟัง/การได้ยิน” หรือ “การอ่าน/การมองเห็น”</p><ul><li>คุณอาจจะพบเจอเพื่อนที่ทำงาน หรือ คนรู้จัก เดินตรงมาหาคุณแล้ว เพื่อแนะนำหรือชักชวนให้ซื้อชานมไข่มุกร้านอาม่าในห้างดังแห่งหนึ่ง พร้อมบรรยายสิ่งที่เขาได้ไปสัมผัสจากร้านอาม่า เช่น ความเข้มข้นของชา กลิ่นของชา ความนุ่มของไข่มุก หรือ ความเป็นมาของร้าน การบริการ บรรยากาศในร้าน</li><li>คุณอาจจะกำลังปัด FB หรือ IG ไปเจอดาราดัง เน็ตไอดอล ถือแก้วชานมไข่มุกอาม่า พร้อม caption ชวนให้ลิ้มลอง</li><li>คุณอาจจะเดินผ่านร้านอาม่าเฉย ๆ แต่ดัน…ไปสังเกตุเห็นคนที่รอต่อคิวยาวจนไปถึงหน้าห้าง</li></ul><p>จนทำให้คุณเชื่อใจในระดับหนึ่งว่า ร้านอาม่านี้ต้องมีอะไรดีแน่ ๆ ในเรื่องของชานมไข่มุก</p><h4>ขั้นที่ 2 จินตมยปัญญา</h4><p>คือ ปัญญาที่เกิดจากใช้<strong>สมอง </strong>เช่น การไตร่ตรอง การวิเคราะห์ การหาสาเหตุ</p><ul><li>เมื่อคุณเกิดความเชื่อใจในขั้นที่หนึ่ง ทำให้คุณเกิดความรู้สึกอยากจะไปลองด้วยตัวเอง แต่มันก็ยังมีคำถามอยู่ในหัวคุณมากมาย เช่น <br>- มันอร่อยอย่างที่เขาว่าจริง ๆ หรอ<br>- เน็ตไอดอลอาจจะถูกจ้างให้มารีวิวละมั้ง<br>- ร้านอาม่าคงอยู่ในช่วงโปรโมชั่นละมั้ง คนเลยรอต่อคิวเยอะ</li><li>เมื่อเกิดคำถามมากมาย คุณก็เลยต้องค้นหาเหตุผลมา เพื่อเป็นหลักฐานยืนยันให้กับตัวเองว่าสิ่งที่ตัวเองเชื่อมานั้นมันถูก เช่น นั่งค้นหารีวิวจากเว็บ Pantip หรือ Wongnai</li><li>เข้า Google หาข้อมูลต่าง ๆ มาสนับสนุนความเชื่อของตนเอง จนเชื่อสนิทใจว่า ร้านอาม่าเนี่ยของจริง นับเบอร์ วัน ในเรื่องของชานมไข่มุก</li></ul><h4>ขั้นที่ 3 ภาวนามยปัญญา</h4><p>คือ ปัญญาที่เกิดจาก<strong>การลงมือทำ</strong></p><ul><li>เมื่อคุณเชื่ออย่างสนิทใจ คุณจึงอยากจะลองมันด้วยตัวเอง เพื่อให้ได้คำตอบจริง ๆ จากสิ่งที่คุณพยายามค้นหามาจากขั้นที่ 1 และ 2</li><li>คุณจึงไปรอต่อคิวร้านอาม่า เพื่อซื้อขานมไข่มุกนั้น</li><li>จนคุณได้ชานมไข่มุกมา คุณบรรจงเจาะหลอดลงไปในแก้วอย่างตั้งใจ</li><li>จากนั้นคุณให้เวลากับการพิจารณาไข่มุกแก้วนั้น จนอาจจะมีบางสิ่งที่มันคัดค้านในสิ่งที่คุณเชื่อมาทั้งหมด เช่น ความนุ่มของไข่มุกอาจจะเหนียวเกินไป กลิ่นของชาอาจจะเหมือน ๆ กันกับร้านอื่น ๆ ที่คุณเคยกินมา หรือ มันจะไม่อร่อยสำหรับคุณเลยก็ได้</li></ul><blockquote>แต่วิธีนี้มันก็ได้มาซึ่งคำตอบจากประสบการณ์จากตัวคุณเองนะ</blockquote><p>กลับไปที่คำถาม <strong>“นั่งสมาธิ มันนั่งที่บ้านก็ได้นิ ทำไมต้องไปไกล ๆ” </strong>มันก็จริงนะครับว่านั่งสมาธิมันนั่งที่ใดก็ได้บนโลกนี้ แต่…ถ้าผมเอาแต่นั่งอยู่บ้าน ผมจะไม่สามารถหาคำตอบของคำถามด้านล่างนี้ได้เลย</p><ul><li>ระหว่าง การนั่งที่บ้าน กับ การนั่งแบบปฏิบัติจริง ๆ มันให้ความรู้สึกที่แตกต่างกันอย่างไร</li><li>การที่ไม่ได้คุยกับใครเลย 9 วัน มันเป็นอย่างไรกัน</li><li>การนั่งสมาธิ 11 ชม. ต่อวัน มันจะต้องใช้ความอดทนเท่าใด</li><li>ไอที่บอกเจอปฏิหารนู้นนี่นั้น มันเป็นมีหน้าตาเป็นอย่างไร</li><li><strong>ทำไมพ่อกับแม่เรา หรือ ทุกคน ต้องปฏิบัติธรรมด้วย</strong></li></ul><p>ความเห็นส่วนตัว ผมว่าธรรมะ มันเป็นสิ่งที่จับต้องไม่ได้นะ และ ประเมินค่าไม่ได้ด้วย เมื่อเทียบกับ รถหรู ๆ ที่คุณขับ, แก้ว แหวน เงินทองที่คุณใส่, เงินในบัญชีของคุณ, การได้รับการยอมรับจากผู้อื่น ไม่ว่าจะเรื่องความรัก หน้าที่การงาน หน้าตาทางสังคม <br>มันจึงกลายเป็นเรื่องปกติในสังคมที่คนส่วนใหญ่ไม่เห็นคุณค่าในตอนที่ปกติสุข<br>…แต่วันใดวันนึงคุณเกิดพบเจอกับความล้มเหลวจากอะไรบ้างอย่าง ไม่ว่าจะทางกาย หรือ ทางใจ จนคุณไม่สามารถหาสิ่งใดมาเป็นที่พึ่งได้แล้ว คุณจึงจำเป็นจะต้องเลือก ธรรมะ เป็นที่พึ่งในที่สุดท้าย แต่เมื่อถึงเวลานั้นจริง ๆ ผมว่า มันอาจจะสายเกินแก้ไปแล้วก็ได้นะครับ คุณอาจจะนอนอยู่บนเตียง รพ. รอวันที่จะจากโลกนี้ไป หรือไม่ก็จิตใจคุณไม่ปกติอีกต่อไปแล้ว</p><blockquote><strong>ธรรมะเปรียบเหมือนคู่มือการดำเนินชีวิต ใช้ชีวิตแบบไม่สนใจคู่มือ มันอันตรายนะครับ</strong></blockquote><ul><li>ขอบคุณท่านอาจารย์ เอส. เอ็น. โกเอ็นก้า ที่ทำให้ผมได้รู้จักกับคำว่า “ธรรมะ”</li><li>ขอบคุณผู้เข้าร่วมปฏิบัติที่ได้พบเจอทุกท่าน ที่ได้แบ่งปันเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิต จนสะท้อนออกมาให้เห็นมุมมอง ความคิด สิ่งต่าง ๆ ที่ได้รับจาก “ธรรมะ”</li><li>สุดท้ายคือ ขอบคุณน้องสาว(ชีน) ที่ทำให้ได้เจอกับแนวทางการปฏิบัตินี้</li></ul><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=276a5ba8839d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>