<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by What the P*rpose? on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by What the P*rpose? on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@whatthepurpose?source=rss-da19977d6832------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*M-N4QL-C_sQxlWBsjOCUgw.jpeg</url>
            <title>Stories by What the P*rpose? on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@whatthepurpose?source=rss-da19977d6832------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Tue, 17 Nov 2026 02:09:38 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@whatthepurpose/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Een gesprek met Joan Nunnely]]></title>
            <link>https://medium.com/@whatthepurpose/een-gesprek-met-joan-nunnely-f2aaa1643952?source=rss-da19977d6832------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/f2aaa1643952</guid>
            <category><![CDATA[purpose]]></category>
            <category><![CDATA[purposeful-business]]></category>
            <category><![CDATA[young-professionals]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[What the P*rpose?]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 09 Dec 2017 12:25:50 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-12-09T12:25:50.584Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Founder Eye For You</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*v-0VtT6WVdqN5pGsOD30ug.jpeg" /></figure><p>Ik spreek met Joan Nunnely. Zij houdt zich bezig met talentontwikkeling van young professionals met haar bedrijf <a href="http://www.eyeforyou.net/">Eye For You</a>. De reden dat ik haar spreek is dat in 2020 een belangrijk deel van de ‘werkvloer’ gevuld zal zijn met jonge mensen uit de zogenaamde generatie Y terwijl de eerste lichting van generatie Z al aan de deur klopt. Hoe kijkt zij tegen de behoefte aan purpose in het werk van deze jonge generatie?</p><p>Het eerst dat mij opvalt aan het gesprek met Joan is haar prachtige uitspraak: ‘Het gerecht moet kloppen.’ Daarmee zitten we gelijk midden in een actueel dilemma dat veel organisaties moeite hebben om jongeren van andere culturen aan zich te binden. Het gerecht moet kloppen, moet goed zijn. Dat betekent dat organisaties ook naar binnen moeten kijken. Waarom is er moeite, waarom lukt het soms niet? Wat ontbreekt er aan het huidige ‘gerecht’?</p><p>Joan is iemand die zich vooruit heeft moeten knokken. Moeite heeft gedaan om te zijn waar ze nu is. Opleidingen gedaan, in organisaties gewerkt, en over ‘gerechten’ gesproken, de uitspraak ‘if you can’t stand the heat, get out of the kitchen’ gaat voor Joan en haar carrière niet op.</p><p>Daarmee komen we op worden wie je bent. Dat geldt natuurlijk ook voor young professionals. Zij worden wie ze zijn — en met de goede hulp en inzet van organisaties doen ze dat ook op hun werkplek. Dat betekent, vertel Joan dat we nu echt moeten ophouden met denken in functiebeschrijvingen. Young professionals zijn vooral ondernemend, nieuwsgierig, willen afwisseling en zijn niet een functie. Ze willen de ruimte om te groeien.</p><p>Joan helpt young professionals te groeien en dat doet ze op haar manier, met kip en roti aan tafel in haar keuken. In verbinding zijn, hen te helpen groeien als mens, talenten te laten ontdekken en begrijpen dat ze gezien willen worden.</p><blockquote>‘Durf in de rivier te duiken, ontdek of je kunt zwemmen.’</blockquote><p>Worden wie je bent, daar gaat het om. Voor Joan is daarvoor een periode in Suriname belangrijk geweest. Daar, midden in die natuur, zwemmend in de rivier de Marowijne ontdekken wie je diep van binnen bent.</p><p>Worden wie je bent, ontdekken waarom je doet wat je doet en wat je kracht is. Organisaties doen er goed aan om die aanpak te claimen.</p><p><strong>Ron van Es</strong> — <a href="http://www.workandpurpose.nl/">Work and Purpose</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=f2aaa1643952" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Een gesprek met Gert-Jan Sikking]]></title>
            <link>https://medium.com/@whatthepurpose/een-gesprek-met-gert-jan-sikking-b6f12c218a65?source=rss-da19977d6832------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b6f12c218a65</guid>
            <category><![CDATA[purpose]]></category>
            <category><![CDATA[purposeful-business]]></category>
            <category><![CDATA[purpose-driven-business]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[What the P*rpose?]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 30 Nov 2017 05:37:07 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-11-30T05:37:07.635Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Senior adviser responsible investment PGGM</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*UTE-5i_fTqpAflUsDSCX3w.jpeg" /></figure><p>Ik had een gesprek over geld. Raar ding, dat geld. Zeker in een wereld waar geld en alles met geld het gesprek van de dag geworden is.</p><p>In een eerder gesprek ooit met <a href="https://medium.com/@whatthepurpose/what-the-p-rpose-een-gesprek-met-joost-holleman-966de2c4f65c">Joost Holleman</a>, die partner is bij een private investerings maatschappij vertelde hij: ‘Eigenlijk zou ik me weleens bezig willen houden hoe ons kapitalistisch systeem anders kan worden opgezet’, zegt hij, ‘Of omgevormd. Zoals we het nu blijven doen is uiteindelijk toch ook niet houdbaar. En ik wil me in de toekomst ook meer gaan bezighouden met social impact investing.’</p><p>Social Impact Investing. Zorgen dat geld iets meer toevoegt dan alleen maar meer geld. Dat er met geld impact kan worden gemaakt. De levens van mensen kan verbeteren. In dat gesprek met Joost vroeg ik naar zijn ‘waarom’ dan. ‘Ik kom er steeds meer achter dat ik het niet kan verantwoorden om de wereld aan haar eigen lot over te laten. Ik word er ook emotioneel van als ik mensen zie die het niet redden.’</p><p>En dat is precies de reden waarom Gert-Jan Sikking die ik sprak op dé plek zit waar hij zitten wil. Of beter, handelen kan. Bij PGGM kijkt hij samen met anderen naar waardevol en <a href="https://www.pggm.nl/wat-doen-we/Paginas/Verantwoord-Beleggen.aspx">verantwoord</a> beleggen. Als pensioenuitvoeringsorganisatie mogen zij met het geld van hun pensioenfondsenklanten dat verschil maken. Gert-Jan: ‘Onze slogan is ‘zorgen voor een waardevolle toekomst’. Dat is een toekomst van mensen die hun pensioen sparen, maar die we graag van waardevoller willen maken. Daarom geloven we dat beleggen met zorg ook betekent dat je het niet moet beleggen in tabak, of clusterbommen of kinderarbeid. En kijken we als pensioenuitvoerders mee met bedrijven wereldwijd waar we in investeren en gaan we met hen in gesprek. Zomaar geld ergens wegzetten is echt onvoldoende vinden we hier.’</p><blockquote>‘Een belangrijke vraag die mij al bezig hield vanaf mijn studie: waar draag ik nu aan bij? Hier, waar ik nu ben, draag ik bij, en ben ik blij dat te mogen doen.’</blockquote><p>‘Van het pensioenfonds Zorg en Welzijn hebben we nu óók de opdracht om 20 miljard impactvol te beleggen in <a href="https://www.pggm.nl/wat-doen-we/Paginas/Beleggen-in-oplossingen.aspx">vier domeinen</a> — klimaat, voedsel, gezondheid, water. Natuurlijk met zorg voor een goed rendement maar wel met aandacht voor bedrijven die bijdragen aan oplossingen voor problemen in deze sectoren. Zo bouwen we mee aan een betere toekomst.’</p><p>En we kijken ook weer verder. Hoe zit het met nieuwe technologieën in de energietransitie waar we nu middenin zitten? Zoals geothermie, waterstof, maar ook iets als energieinfrastructuur via blockchain. Hoe dragen al dit soort ideeën bij aan een betere wereld en wanneer zijn ze rijp voor ons om in te stappen en te investeren?</p><p>Pratend met Gert-Jan merk ik dat geld natuurlijk een middel is, een voertuig om dingen in gang te zetten. Mooie dingen waar we als wereld veel aan hebben. Die waardevolle toekomst dus. Geld hoeft niet het verhaal te zijn van alleen maar rendement, procenten, constructies om meer geld te verkrijgen. Geld is het verhaal van mensen. ‘Eigenlijk, vertelt Gert-Jan hebben we dat ook nodig. Een andere taal. We moeten we meer in verhalen met elkaar gaan spreken wat we met geld kunnen doen. Mogen doen.’</p><p>Eigenlijk, denk ik aan het eind van ons gesprek, is geld van ons, mensen, en niet andersom.</p><p><strong>Ron van Es</strong> —<a href="http://www.workandpurpose.nl/"> Work and Purpose</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b6f12c218a65" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Een gesprek met Madelon Engels]]></title>
            <link>https://medium.com/@whatthepurpose/een-gesprek-met-madelon-engels-cc54e67c61b0?source=rss-da19977d6832------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/cc54e67c61b0</guid>
            <category><![CDATA[purposeful-business]]></category>
            <category><![CDATA[purpose]]></category>
            <category><![CDATA[purpose-driven-life]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[What the P*rpose?]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 28 Nov 2017 18:46:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-11-28T18:46:01.761Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Strategische communicatie en learning communities Achmea International</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*MgRHL5F6qjz0oSJnu4sRig.jpeg" /></figure><p>Aandacht. Verbinding. Luisteren. Diep luisteren. Je hoort dit soort woorden niet veel in bedrijven. Sterker nog, je ziet het mensen ook niet veel doen. Er wordt vergaderd. Er wordt gesproken, veel gesproken. Maar diep luisteren? Naar elkaar, naar klanten, naar de ander. En toch is dit wat ze bij <a href="https://www.achmea.nl/en/brands/paginas/default.aspx">Achmea International</a> gaan doen. Diep luisteren, verstaan we elkaar eigenlijk?</p><p>Ik sprak met Madelon Engels, die de motor is achter dit idee. Onder leiding van de hoogleraar <a href="https://www.uts.edu.au/staff/jim.macnamara">Jim Macnamara</a>, bekend van zijn boek ‘Organizational Listening’ wordt ook onderzoek gedaan. Wat levert dit luisteren naar elkaar, naar klanten, ons op?</p><p>Als Madelon begint te vertellen, is het over haar paard. Hoe hij haar leert te luisteren, en hoe zij in verbinding ‘weet’ wat er nodig is. Geen macht en controle, maar vertrouwen in het contact. ‘Ik heb geleerd dat deze manier van contact maken de basis is waarop ik kan handelen, waarop ik mag acteren. Het is ook een uitnodiging geweest. Stel nu dat we deze intentie om samen te werken ook in het werk creëren? Niet jij moet dit doen, maar een verbinding maken zodat we samen dingen doen. Niet op basis van macht en controle, maar op basis van gedeeld vertrouwen.’</p><p>Madelon heeft een lange carrière in marketing en communicatie. Heeft in het verleden aan de basis gestaan van de <a href="https://nl.wikipedia.org/wiki/Cruyff_Court">Cruyff Courts</a> en is initiatiefnemer van <a href="http://www.beyondmarketing.today/">Beyond Marketing</a>. Alles in haar lijkt erop dat ze verder kijkt dan ‘op het eerste gezicht’. Dat moet ik even uitleggen. Wat Madelon doet, is natuurlijk het praktische, het alledaagse, handen uit de mouwen, maar ze weet dat daar achter dan iets anders tevoorschijn komt dat de echte bedoeling is.</p><p>‘Ik had nooit gedacht dat ik in de financiële sector zou gaan werken, maar toen ik werd gevraagd, stelde ik mijzelf de vraag: hoe kan ik hier van betekenis zijn? Niet alleen praktisch, elke dag, maar ook in een groter geheel. Luisteren, of empathie, is dan een manier van werken die ons hier verder helpt. Menselijk maakt. Door dat handen en voeten te geven, zie ik mensen in verbinding komen. En uit die verbinding komen dan mooie cadeaus. Daar mag ik hier mee vorm aangeven.’</p><blockquote>‘Inlevingsvermogen zorgt ervoor dat we meer inzicht en begrip hebben hoe anderen denken en voelen. Dat leidt tot betere prestaties.’ Roman Krznaric (uit ‘Empathy)</blockquote><p>‘De cultuur van Achmea is die van een coöperatie, samen. Hier kom ik de grond tegen waar het goed zaaien en oogsten is. Naar elkaar luisteren als werknemers, ook of misschien juist doordat we uit verschillende culturen komen binnen Achmea International betekent dat we de ‘value of listening’ begrijpen. Toen we elkaars verhalen hoorden, gebeurde er iets in de groep. We werden geraakt, we konden elkaar’s droom horen, en vooral we begrepen beter hoe we samen kunnen werken. Het is een verschuiving van controle en macht naar liefde en aandacht.’</p><p>‘Hoe ik dit samen met anderen verder ga uitwerken binnen het bedrijf, welke vorm, welke smaak, welke kleur het wordt, moet ik nog zien. Maar weet je, net als met die Cruyff Courts, waarvan we niet konden bevroeden wat ze voor een buurt gingen betekenen, is dat misschien hier ook wel zo. Misschien is dat ook iets wat ik van mijn paard leer, elke stap is een stap.’</p><p>Ik ontdek later dat Madelon’s paard ‘Chess’ heet. Om Shakespeare dan maar te parafraseren: ‘it’s in a name’.</p><p><strong>Ron van Es </strong>— <a href="http://www.workandpurpose.nl/">Work and Purpose</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=cc54e67c61b0" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Een gesprek met John Kreuze]]></title>
            <link>https://medium.com/@whatthepurpose/een-gesprek-met-john-kreuze-ae0035522bfc?source=rss-da19977d6832------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/ae0035522bfc</guid>
            <category><![CDATA[purpose-driven-business]]></category>
            <category><![CDATA[purpose]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[What the P*rpose?]]></dc:creator>
            <pubDate>Sat, 18 Nov 2017 08:44:07 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-11-18T10:49:39.863Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4><em>Bestuurder Triora, CEO Parnassia International Holding</em></h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*JAqqCfy_w92yvvhlQENk7g.jpeg" /></figure><p>Ik spreek regelmatig mensen met een heldere purpose in hun leven en werk. John Kreuze, bestuurder bij <a href="https://triora.nl/">Triora</a> en CEO bij Parnassia International Holding is er weer zo een. Iemand die weet wat hij doet en waarom. Al jarenlang in de verslavingszorg werkzaam. Met mensen die om welke reden dan ook de achterkant van het leven zijn tegengekomen. Geen makkelijk werk, en zonder empathie voor je mede-mens hou je daar ook snel weer mee op.</p><p>‘Ik zit al 35 jaar in de zorg en toen we midden in de crisis zaten hier moesten we mensen uit onze organisatie ontslaan. Dat viel mij zwaar. Mensen aan wie ik zelf het diploma heb mogen uitreiken, waar we in hadden geïnvesteerd, moesten we nu laten gaan. Toen kreeg ik van een bevriende huisarts die in Spanje woont de vraag of we niet daar iets in de verslaafdenzorg konden gaan doen. Gekke vraag. Maar het bleef rondzingen in mijn hoofd. Kijk, we hebben hier in Nederland echt een hele goede zorg met ongelooflijk veel kennis. Wat nu, dacht ik, als we daar een win-win model van weten te maken?’</p><p>Nu zijn we zover dat we in Spanje twee en straks drie verslavingsklinieken hebben. Op een ander vergoedingsmodel dan in Nederland, maar het leuke is dat we van de winst daar hier in Nederland mensen gaan ondersteunen. Micro-kredieten voor mensen die na hun verslaving een bedrijf willen opzetten. Of een kleine studiebeurs voor jongeren, die weer willen gaan studeren. Zo snijdt het mes mooi aan verschillende kanten.</p><blockquote><em>‘Ik zie hoe goed we het in Nederland hebben, ook binnen de zorg, en als ik iets kan bijdragen in deze wereld, iets van solidariteit kan neerzetten met verslaafden elders, dan doe ik dat met grote liefde.’</em></blockquote><p>Ik spreek mijn bewondering naar John uit, die overigens na ons gesprek weer naar Spanje afreist. Het is zelfs een win-win-win model vertel ik hem want met Nederlandse kennis worden verslaafden in Spanje (deels komen ze van elders in Europa) geholpen. Nederlandse kennis en werk blijft geborgd. En van de winst worden ex-verslaafden hier op weg geholpen.</p><p>‘Ik kom uit een gezin, mijn ouders hebben het Rotterdamse bombardement aan den lijve meegemaakt, waar ik kon profiteren van de groei in de welvaart. Ik heb geleerd in dat gezin dat het goed is om te delen. En wij hebben iets om te delen. Kennis in de eerste plaats, maar ook goed opgeleide mensen. Misschien is dit wel mijn idee van ontwikkelingswerk.’</p><p>Natuurlijk heeft zo iets veel voeten in de aarde gehad om dit operationeel te krijgen, of zoals John zegt: ‘Bloed, zweet en tranen.’ Ik geloof dat wel, want zo buiten de lijntjes kleuren met mogelijkheden is niet gebruikelijk in de zorg. Toch is deze manier van denken en werken heel hard nodig in de toekomst. Ons zorgstelstel is binnenkort echt aan de financiële grenzen en we moeten op zoek naar nieuwe kansen.</p><p>‘Kijk, als je op een business manier aan het werk gaat binnen de zorg redt je het niet. Kijk naar al die zakenjongens die dachten hun slag te slaan, allemaal failliet. Je moet het doen met een ruim hart voor mensen, en met een lange adem. Dan krijgen dit soort initiatieven vlinderkracht.’</p><p>Mooi om zo’n gedreven mens te horen en goed om te zien dat we kunnen delen. Want na Spanje kan John mogelijk dit jaar al in Turkije aan de slag. En wie weet waar dit gaat eindigen? Genoeg te doen in de wereld lijkt me.</p><p><strong>Ron van Es</strong> — <a href="http://www.workandpurpose.nl/">Work and Purpose</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=ae0035522bfc" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Een gesprek met Oscar van Opstal.]]></title>
            <link>https://medium.com/@whatthepurpose/een-gesprek-met-oscar-van-opstal-3f016a7dc33?source=rss-da19977d6832------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/3f016a7dc33</guid>
            <category><![CDATA[purpose-driven-life]]></category>
            <category><![CDATA[purpose-driven-business]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[What the P*rpose?]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 08 Nov 2017 06:48:44 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-11-14T14:32:48.007Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4><em>Associate Partner Fakton</em></h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*TocB0I72cZIfaYPF7Vd-pw.jpeg" /></figure><p>De wereld verandert in een ongelooflijk tempo. Dat is een beetje een platgeslagen zin, maar wel waar. Als de Nederlandse designer Laurens van den Acker van Renault over prototype Symbioz in een <a href="https://www.volkskrant.nl/economie/-onze-auto-s-moeten-kopers-verleiden~a4526069/">interview</a> dit zegt: ‘Waarom parkeer je zo’n mooi object 300 meter verderop in een donkere parkeergarage? Als auto’s straks elektrisch zijn en ze geen schadelijke uitlaatgassen meer uitstoten, kun je hem binnen zetten. En als ze online zijn, kun je ze verbinden met je huiselijke ecosysteem. Dat de Symbioz de woonkamer ingaat, is dus een beetje provocatief, maar niet heel ver weg.’</p><p>In die snel veranderende wereld werkt Oscar van Opstal. Als associate partner van <a href="http://fakton.com/nl">Fakton</a> houdt hij zich bezig met vastgoedbedrijven, gemeenten en woningcorporaties. Hoe ziet de wereld er morgen en verder uit? Hoe wonen wij, hoe werken wij, hoe leven wij?</p><p>Natuurlijk staat duurzaamheid hoog op hun agenda. Circulaire economie, energieneutrale woningen. Maar verder dan? Hoe ziet de stad eruit? Hoe zit het met mobiliteit? Gezondheid en welzijn? Dat zijn de thema’s waar Oscar zijn gesprekspartners op uitdaagt en hen meeneemt in de verbeelding.</p><p>In zijn laatste <a href="https://www.linkedin.com/pulse/duurzaamheid-van-ambities-naar-%C3%A9chte-impact-oscar-van-opstal/">blog</a> schrijft Oscar: ‘De eenzijdige focus op duurzaamheid moet worden doorbroken. De werkelijkheid is namelijk complexer. Duurzaamheid kent vele facetten en verdient een meer holistische benadering.’</p><p>Op mijn vraag wat hij daar onder verstaat, zegt hij: ‘Een gebouw is veel meer dan het gebouw alleen, het gaat erom wie er in zitten. Sterker nog, de werkelijke waarde zijn de mensen die er werken en wonen. Waarom gaan ondernemers naar dit gebouw, welke kennis zit daar op welk moment? Dat zijn meer wezenlijke vragen dan de locatie.’</p><p>Sharing economy, blockchain, het zijn begrippen die bijvoorbeeld in de bankensector en toeristenindustrie al aardig ingeburgerd raken, maar die in de wereld van het vastgoed nog met schrik in de ogen wordt bekeken.</p><p>Oscar en ik komen te spreken over <a href="http://www.diamandis.com/">Peter Diamandis</a>, de man van Singularity University en zijn boek <a href="https://www.amazon.com/Abundance-Future-Better-Than-Think-ebook/dp/B005FLOGMM/ref=sr_1_1?ie=UTF8&amp;qid=1509981381&amp;sr=8-1&amp;keywords=peter+diamandis">‘Abundance’</a>. Zijn stelling is dat techniek alle problemen kan oplossen.</p><p>‘Er zal steeds beter moeten worden gekeken naar de betekenis van wat we met vastgoed doen. Natuurlijk is daar de voortrazende techniek en dat is goed en daar geloof ik ook sterk in. Maar het betekent ook dat we beter naar de mens moeten kijken. We bouwen ten slotte niet om een technisch probleem op te lossen, we bouwen om een betere samenleving te creëren.’</p><blockquote>‘The goal of my work is to help assure that we can create a world of abundance in which we meet the basic needs of every man, woman and child.’ — Peter Diamandis</blockquote><p>Wordt jouw boodschap gehoord, vraag ik Oscar? ‘Steeds meer en steeds beter’, vertelt hij. ‘Vooral omdat iedereen in deze wereld wel begrijpt dat je moet aanpassen aan een nieuw ecosysteem. Onze vragen over wonen en werken zullen steeds specifieker worden. Alles wat we bouwen in de toekomst moeten dus gericht zijn op die vragen. En ja, er is nog een lange weg te gaan voor de hele vastgoedsector, maar kijk eens naar de energiesector, hoe snel dat nu gaat. Het moment is nu, anders komt het als een boemerang terug en blijk je versneld niet meer relevant te zijn. Kijk om je heen — van buiten naar binnen — en wees nieuwsgierig. We gaan naar nieuwe waardemodellen, ook in het vastgoed. Meebewegen en aanpassen is niet meer genoeg. Het gaat om meecreëeren en bijdragen.’</p><p><strong>Ron van Es </strong>— <a href="http://www.workandpurpose.nl/">Work and Purpose</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=3f016a7dc33" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Een gesprek met Han Hendriks.]]></title>
            <link>https://medium.com/@whatthepurpose/een-gesprek-met-han-hendriks-99b84727af3b?source=rss-da19977d6832------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/99b84727af3b</guid>
            <category><![CDATA[purpose]]></category>
            <category><![CDATA[purpose-driven-business]]></category>
            <category><![CDATA[purposeful-business]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[What the P*rpose?]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 07 Nov 2017 20:45:55 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-11-14T14:33:03.717Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Managing partner Kirkman Company</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*Af_NrYTqNv5GxAjQlfvBYA.jpeg" /></figure><p>Bijna op het eind van mijn gesprek met Han Hendriks gebeurt er iets dat misschien wel tekenend is voor wie hij is. Ik vraag naar een foto, want op internet vind ik slechts twee nogal gedateerde afbeeldingen van hem. Ja, zegt Han, ik heb toevallig afgelopen vrijdag een nieuwe laten maken, ik heb nogal een hekel aan foto’s van mijzelf. Het typeert de mens Han Hendriks, een man die niet zo nodig in de schijnwerper hoeft te staan. Hij stuurt me per telefoon dan zijn foto die je hierboven ziet. Han Hendriks, managing partner van <a href="https://www.kirkmancompany.com/">Kirkman Company</a>.</p><p>De eerste keer dat we elkaar tegenkwamen was in ‘zijn’ <a href="https://sifutrecht.nl/">Social Impact Factory</a> in Utrecht. Een fantastisch pand midden in Utrecht waar mensen kunnen werken, vergaderen, maar waar vooral ondernemende plannen worden geboren van projecten, initiatieven en bedrijven die de wereld beter maken. In ons gesprek vertelt Han dat het idee om de wereld een beetje beter te maken vooral gekomen is nadat hij kinderen kreeg. Dat hoor ik trouwens wel vaker van mensen. Het is aan de ene kant de verantwoordelijkheid die je als ouder gaat voelen en aan de andere kant de kans die je krijgt om door de ogen van je eigen kind te gaan kijken. <em>Is dit de wereld die ik hen gun?</em></p><p>‘Naast het besef dat ik nu kinderen heb, realiseer ik mij ook dat het leven kwetsbaar is. Mijn moeder stierf uiteindelijk aan de ziekte van Parkinson die ze al op haar 42e kreeg en dan weet je dat maakbaarheid van het leven relatief is. Wat is dan belangrijk? Waar maak je je dan druk over? Geld, carrière, macht? Natuurlijk niet.’</p><p>‘Mijn ambitie is om als ondernemer positieve impact te maken, hoe kun je — soms vastgelopen — dingen veranderen? Waar kan een organisatie beter in worden? Welke maatschappelijke vragen kan ik helpen oplossen? Daar, en alleen daar wil ik warm voor lopen.’</p><blockquote>‘Ik heb alleen impact als anderen in het licht gaan staan, daar doe ik dan graag moeite voor.’</blockquote><p>Ik vertel Han dat het allemaal klinkt als het aloude idee van rentmeesterschap. Hoewel hij geen specifieke christelijke opvoeding kreeg, kan hij zich wel vinden in dat idee. ‘Ik ben een product van twee oude hippies. Nogal onafhankelijk en autonoom, maar ja, dat je verantwoordelijk bent voor de wereld om je heen, ja, dat zit er wel diep in.’</p><p>Terug naar die foto — wat ik merk is dat Han graag verbindt — mensen, zaken, problemen, kansen — en niet in zelf in de picture wil staan. ‘Ja, dat is wat ik graag doe. Ook de grote corporates verbinden met de kleinere sociale ondernemers om zo te zien hoe we elkaar vooruit kunnen helpen. Soms is tegenstelling goed, zoals Tony Chocolonely zich heeft afgezet tegen de grote jongens, en daardoor een belangrijke speler in de markt kon worden. Maar ik ben dan benieuwd hoe we vanaf een punt dan weer samen kunnen. Ik heb ook bewondering hoe Paul Polman van Unilever en Feike Sijbesma van DSM zaken regelen, maar ook bewondering voor Maurits Groen, die met WakaWaka en Kipster bezig is de wereld te veranderen.’</p><p>Han Hendriks, niet de grote voorganger of het boegbeeld, maar wel de man die een aanstichter is. Iemand die het vuurtje aansteekt. En anderen er dan bij haalt. ‘Gelijkgestemd zijn op de droom, en vooral verschillend zijn op wat we kunnen bijdragen, dat levert bijzondere impact op.’</p><p><strong>Ron van Es</strong> — <a href="http://www.workandpurpose.nl/">Work and Purpose</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=99b84727af3b" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Een gesprek met Jeroen Schouten.]]></title>
            <link>https://medium.com/@whatthepurpose/een-gesprek-met-jeroen-schouten-9a41df5a693?source=rss-da19977d6832------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/9a41df5a693</guid>
            <category><![CDATA[purpose]]></category>
            <category><![CDATA[purposeful-business]]></category>
            <category><![CDATA[purpose-driven-life]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[What the P*rpose?]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 30 Oct 2017 15:21:39 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-11-14T14:33:18.803Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Senior adviseur en mede-eigenaar bij Rijnconsult</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*2nAk-VAOi-Ok_sk6vyyQGA.jpeg" /></figure><p>‘Weer normaal doen’, Jeroen Schouten, senior adviseur bij <a href="http://www.rijnconsult.nl/">Rijnconsult</a> geeft antwoord op mijn vraag wat er nodig is in de zorg. Weer normaal doen. Jeroen bedoelt daarmee dat we in de zorg weer terug moeten naar de menselijke verbinding. Ik vroeg hem ernaar omdat hij zelf een kort stuk had geschreven waar mijn oog op viel: <a href="http://www.boardroomzorg.nl/ziel-terug-zorg/">‘De ziel terug in de zorg.’</a></p><p><em>‘Dit gaat verder dan een goede missie, visie en kernwaarden formuleren. Het gaat hier om de concrete belofte die een organisatie met al haar medewerkers waar wil maken. Het gaat hier om het aanwakkeren van de vele waakvlammetjes die aanwezig zijn bij medewerkers, maar die om tal van redenen niet of onvoldoende worden opgestookt.’</em></p><p>Als kleine jongen liep Jeroen door het verpleeghuis waar zijn vader directeur was; ik vraag hem wat hij daar zag. ‘Ik zag de community, het gemeenschapsgevoel, juist tussen zieke mensen.’ Het is een beeld dat hem altijd is bijgebleven. En nu hij zelf, zoveel jaar later, adviseur is in de gezondheidszorg als gezondheidswetenschapper, wil hij bijdragen aan die community. ‘Ik ben natuurlijk een passant, en ik hoef absoluut niet in het licht te staan, maar ik wil wel bijdragen aan goed klimaat in onze zorg voor mensen.’</p><p>Eigenlijk, vertel ik hem, lijkt de cirkel rond. Als kleine jongen ‘begreep’ je wat er in het verpleeghuis speelde en nu, als adviseur, kun je daar handen en voeten aangeven. Ik vertel hem het oeroude verhaal van de jonge ridder Parcifal. Als bij toeval wordt hij ridder van de Ronde Tafel, tussen de stoere bonken. En net als zij is zijn taak het vinden van de heilige Graal. Parcifal lukt dat uiteindelijk als hij een koning ontmoet die ziek van verdriet in zijn kasteel woont en in bezit is van die heilige Graal. Dat lukt niet bij de eerste keer, dan kan hij eigenlijk geen woord uitbrengen, maar bij de tweede keer op zijn reis weet hij de enige vraag te stellen die nodig is op dat moment: ‘Waaraan lijdt gij?’ Die vraag, is gelijk ook de belangrijkste vraag in onze zorg voor mensen. Het verwijst naar compassie.</p><blockquote>‘De bron van het verlangen, van de ziel van de organisatie zit in de oorsprong, de roots.’ — Jeroen Schouten</blockquote><p>‘In de zorg’, vertelt Jeroen, ‘gaat de verandering naar verbinding, naar aandacht voor elkaar nog maar heel langzaam. Maar de vraag leeft. De vraag naar dat wat ons verbindt, waarom we er zijn, wat we willen? Twee jaar geleden zaten we in een enorme organisatorisch verandering, dat stof is neergedaald. Nu moeten we verder. Of beter: terug naar de basis. Reflectie op die vragen is nodig en daar draag ik graag mijn steentje bij.’</p><p>‘Hoe we dat bijvoorbeeld deden bij een zorginstelling voor verstandelijk gehandicapten waar we hen op het podium hebben gezet. Voor hen doen we het namelijk. Maar ook door bij te dragen aan betere aandacht voor het personeel. Personeel dat zo keihard nodig is. Samen zorg maken en zorgdragen, in een verbindende community.’</p><p>Ik hoor de kleine jongen bij Jeroen. De oprechte stem. En ik hoor mijn kleine jongen met hem instemmen.</p><p><strong>Ron van Es</strong> — <a href="http://www.workandpurpose.nl/">Work and Purpose</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=9a41df5a693" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Een gesprek met Pol van Tuijl.]]></title>
            <link>https://medium.com/@whatthepurpose/een-gesprek-met-pol-van-tuijl-bb0a6fba7bb1?source=rss-da19977d6832------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/bb0a6fba7bb1</guid>
            <category><![CDATA[purpose]]></category>
            <category><![CDATA[pursuit-of-happiness]]></category>
            <category><![CDATA[purpose-driven-business]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[What the P*rpose?]]></dc:creator>
            <pubDate>Mon, 18 Sep 2017 06:14:11 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-11-14T14:33:35.529Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>organisatie-ontwikkelaar bij Hiemstra &amp; De Vries</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*iXb0rTV7Tntt9vMQiET2LA.jpeg" /></figure><p>Ik spreek Pol van Tuijl, adviseur bij <a href="https://www.hiemstraendevries.nl/">Hiemstra &amp; De Vries</a> terwijl hij onderweg is naar Den Haag. Vandaag werkt hij met een team van provincie Zuid-Holland. Ik duik maar gelijk de diepte in met hem: ‘Waarom stond jij nou vanochtend op om zo vroeg in je auto te kruipen?’ Pol moet een beetje lachen om mijn directheid, maar komt gelijk met een antwoord. ‘Wat mij drijft, is dat ik in het ontmoeten met mensen zoek naar onze essentie. Want natuurlijk stel ik dan vragen die ook over mij gaan. Ik zie teveel mensen in organisaties die het niet naar hun zin hebben. Dat kan toch niet de bedoeling zijn.’</p><p>Zelf heeft Pol een behoorlijke leercurve achter de rug in zijn leven waarin hij steeds beter leerde om vanuit <em>ont-spanning</em> zijn werk te doen. Zelf zegt hij daarover: ‘Ik leer steeds beter om verbonden te zijn met mijn omgeving. Dat vertel ik ook mensen met wie ik werk. Je werk moet je niet verwarren met wie je bent. Dan kun je daarna ook jezelf beter verbinden met dat werk. Maar het vraagt veel oefenen voor me, want ook blijf me soms verliezen in het werk.’</p><p>‘Als kind heb ik geleerd weg te blijven van conflicten en als je vanuit dat aangeleerde gedrag de wereld blijft bekijken, lijkt het wel alsof je een ‘avatar’ van jezelf hebt gemaakt. Maar ten volle leven betekent voor mij leren om in balans te komen met mijn hele zelf en dat ook te gebruiken in mijn werk.’</p><blockquote><em>‘Als je als mens vanuit een eigen essentie kunt werken, is het werken en leven zoveel leuker.’</em></blockquote><p>‘Kun je je eigen leerweg ook toepassen binnen organisaties’, vraag ik Pol? ‘Zeker’ antwoordt hij, ‘een leuk klein voorbeeld is dan de sectie Duits die ik laatst begeleidde op een VO school. Ik begin dan niet met wat er allemaal niet goed loopt, maar stel de vraag wat hen verbindt. Wat is jullie essentie? En dan blijkt dat iedereen heel graag jonge mensen begeleidt in hun leren. Als je dat van elkaar hoort, roept dat verbinding op, en kun je daarna de dagelijkse irritaties vrij makkelijk oplossen.’</p><p>‘Daarom moet je de vraag naar purpose altijd centraal maken in organisaties’, vertelt Pol verder, ‘zoals ik vandaag ook in Den Haag zal doen. Het is dan goed om door een paar muurtjes heen te breken en samen te kijken naar wie we willen zijn en wat we samen te doen hebben. Ik heb nu een jaar met dit team gewerkt en je merkt dat in het werk problemen anders en beter kunnen worden opgelost.’</p><p>‘Iemand die mij inspireert op dit moment is professor <a href="http://pauldeblot.nl/">Paul de Blot</a>, die nu op heel hoge leeftijd nog maandelijks <a href="https://www.youtube.com/watch?v=bu4bxgkIhnA">lectures</a> geeft. Prachtig zo’n man die nog steeds vrolijk aan het onderzoeken is waar het leven over gaat. De Blot kijkt — ondanks alles — ook nog steeds naar de mens met een verwondering en zonder veroordeling.’</p><p>‘Zo wil ik ook blijven in mijn leven. Een nooit ophoudende onderzoekende geest en een open hart voor mensen om mij heen. Gelukkig kan ik dat ook doen in mijn werk, wat heb ik toch een leuke baan!’</p><p><strong>Ron van Es</strong> | <a href="http://www.workandpurpose.nl/">Work and Purpose</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=bb0a6fba7bb1" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Een gesprek met Nathaly Bouwers.]]></title>
            <link>https://medium.com/@whatthepurpose/een-gesprek-met-nathaly-bouwers-elker-d862261f4f5d?source=rss-da19977d6832------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d862261f4f5d</guid>
            <category><![CDATA[purpose-of-life]]></category>
            <category><![CDATA[purpose-driven-life]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[What the P*rpose?]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 20 Jul 2017 06:24:09 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-11-27T11:48:56.779Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Marketingcommunicatie adviseur Elker</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*RZUcYt9PdrowQRDgcW_BEA.jpeg" /></figure><p>Elke keer als ik met iemand spreek die met een duidelijke purpose aan het werk is binnen een organisatie valt het me op dat er in het eigen verleden heel vaak een aanwijzing te vinden is waarom iemand zo werkt. Soms is dat de opvoeding, soms zijn het sterke voorbeelden van andere mensen, en soms, soms is het gewoon, nou ja, gewoon omdat het zo is. Het is er gewoon.</p><p>Als ik aan Nathaly Bouwers vraag wat voor haar de reden is waarom ze zo sterk vanuit een persoonlijke purpose gedreven is, vertelt ze dat ze als kind al op zaterdagmorgen langs de deuren ging met de collectebus. Andere kinderen hadden waarschijnlijk hun sportclubs, maar Nathaly voelde de sterke urgentie om te collecteren voor goede doelen. Ze voelde gewoon dat ze wilde bijdragen.</p><p>Nathaly is marketingcommunicatieadviseur bij <a href="https://www.elker.nl/over-elker/de-organisatie/combinatie-elker-het-poortje">Elker-Het Poortje</a>, een jeugdzorginstelling in Groningen. En dat gevoel als klein meisje met die collectebus is er nu eigenlijk nog. Voor Nathaly is dit geen gewone baan, maar heeft ze ook hier sterk het gevoel bij te willen dragen.</p><p>‘Eigenlijk, en ik werk hier nog niet zo gek lang trouwens, heb ik gezien dat vanaf dag één mensen hier allemaal willen bijdragen. Bijdragen om de problemen van jongeren — en gezinnen — op te lossen. Voor niemand hier is het dan ook een gewone baan. Ik zie echt een enorme betrokkenheid van het personeel en daar geniet ik van.’</p><blockquote>‘Mijn purpose? Elke dag iets doen voor een ander, al is het maar één ding.’</blockquote><p>Dat is ook een van de doelstellingen binnen werken met purpose — een persoonlijke betrokkenheid met je werk. Anders gezegd: weten waar je je bed voor uitkomt. De andere twee doelstellingen zijn dat een organisatie een verbondenheid voelt om medewerkers in staat te stellen hun werk goed te doen. Doe je de dingen goed en doe je de goede dingen? En als laatste de verbinding met de samenleving. Wordt je als organisatie gemist als je er niet meer zou zijn?</p><p>Over die laatste is geen twijfel, de organisatie Elker-Het Poortje heeft een sterke binding met de doelgroep en zal gemist worden als ze er niet meer zou zijn. Maar zoals veel instellingen in de zorg kunnen dingen natuurlijk ook bij Elker-Het Poortje beter. Moeten zelfs beter. Toch wel verwonderlijk dat het dan niet ten koste gaat van de motivatie van de medewerkers om hun uiterste best te doen voor deze jongeren.</p><p>‘Je komt hier natuurlijk niet werken voor het salaris’, zegt Nathaly. ‘Je komt hier werken omdat je gelooft dat je iets komt brengen dat nodig is. Dat is ook mijn motivatie, mijn purpose: elke dag iets doen voor een ander, al is het maar één ding.’</p><p>Een mooi uitgangspunt om elke werkdag te starten denk ik. Hoeveel mensen zouden dat ook willen? Of in gunstige zin, hoeveel mensen doen dat al? Bij Elker-Het Poortje een heleboel heb ik wel begrepen.</p><p><strong>Ron van Es </strong>— <a href="http://www.workandpurpose.nl/">Work and Purpose</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d862261f4f5d" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Een gesprek met Wolter van der Vlist.]]></title>
            <link>https://medium.com/@whatthepurpose/een-gesprek-met-wolter-van-der-vlist-dji-d467516ad795?source=rss-da19977d6832------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/d467516ad795</guid>
            <category><![CDATA[purposeful-business]]></category>
            <category><![CDATA[purpose]]></category>
            <category><![CDATA[purpose-driven-life]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[What the P*rpose?]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 18 Jul 2017 18:20:19 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2017-11-27T11:49:50.999Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<h4>Coördinator inkoopbeleid &amp; strategie dienst Justiële Inrichtingen</h4><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/1024/1*AzYiYHeyJBtGX9u5sSPtqg.jpeg" /></figure><p>Wolter van der Vlist is coördinator inkoopbeleid &amp; strategie bij <a href="https://www.dji.nl/">Dienst Justitiële Inrichtingen</a>. En dat doet hij met een enorme passie met een bijzonder oog voor sociale impact. Maar daarover straks meer. Want eerst vraag ik hem wat hem nou zo drijft in zijn werk en dan vertelt hij over het grootste muziekfestival <a href="http://www.glastonburyfestivals.co.uk/">Glastonbury</a> in Engeland. Voor hen die dat niet kennen: het is een muziekfestival dat door de boer <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Michael_Eavis">Michael Eavis</a> is opgezet in 1970. Inmiddels komen er elk jaar zo’n 150.000 mensen. Het festival heeft altijd al de sfeer uitgestraald dat de wereld er voor iedereen is.</p><p>Nu ken ik Glastonbury als plaats wel, maar niet het festival. De plaats is namelijk minstens zo interessant. Het was al een heilige plaats voor het christendom er was, maar dus ook de plaats waar het Keltisch Christendom ontstond (volgens de verhalen). Laat ik zeggen dat de buurt nogal bijzonder is, iets waar het muziekfestival vast een tikkie van meekrijgt.</p><p>Lange inleiding om eigenlijk het bijzondere werk dat Wolter nu doet te verklaren, want hij is voor mij een pionier in dat ambtelijke bedrijf. Per jaar wordt er namelijk een slordige 350 miljoen via duizenden leveranciers ingekocht. Daar zijn natuurlijk procedures voor. Wolter heeft ervoor gezorgd dat de aandacht ook is gaan liggen op impact. Niet alleen duurzamer, maar ook socialer. Met inzet van al die mensen die binnen de DJI moeten worden begeleid. Niet alleen insluiting telt, maar ook hoe er verder wordt gekeken hoe mensen hun plek weer in de samenleving gaan innemen. Wolter heeft kortweg gedacht: hoe kunnen bestaande trajecten met bestaande ‘spullen’ beter en socialer worden gemaakt. Met impact dus.</p><p>Staaltjes daarvan zijn bijvoorbeeld hoe leveranciers van bruin — en witgoed nu gedetineerden gaan opleiden om die spullen ook weer te reviseren en te onderhouden. Of hoe een stichting als <a href="http://www.stichtingzuiverekoffie.nl/">Zuivere Koffie</a> (ex) gedetineerden de kans geeft om als barista in het leven verder te gaan na hun straf. Of hoe leveranciers van verf — een aanbesteding van een miljoen — nu gevraagd wordt niet alleen verf te leveren, maar ook mee te denken met de maatschappelijke meerwaarde. Zoals KMPG dat bijvoorbeeld doet door jongeren de kans te geven hun MBO diploma te halen (inclusief coaching).</p><blockquote>‘Doe moeite om er iets moois van te maken!’</blockquote><p>Die denkwijze om voortaan in te kopen met impact is er niet zomaar natuurlijk. In een mooi traject heeft hij de mensen intern meegenomen in zijn vernieuwende denkwijze. Door juist samen plannen te maken wordt het gedachtegoed ook breed gedragen. Om zo samen de komende jaren de in — en uitstroom (jaarlijks stromen er 13.000 justitiabelen in; dat zijn delinquenten, jongeren, patienten) van mensen beter, waardiger, socialer en vooral met meer impact te maken.</p><p>En hij heeft nog veel meer plannen — zoals een community voor al die leveranciers waar ze elkaar leren kennen, maar vooral van elkaar gaan leren. Zo ontstaan weer nieuwe ideeën voor impact.</p><p>Maar terug naar het begin, naar dat Glastonbury muziekfestival. Want als ik hem vraag naar zijn ‘waarom’ dan ligt daar dus zijn antwoord. ‘Daar laten ze zien dat het anders kan, al die mensen bij elkaar, waar we samen de menselijkheid zien en proeven. Waar moeite wordt gedaan om er iets moois van te maken. Waar mensen uit de lokale economie bij worden betrokken en er ook veel geld gaat naar lokale projecten. Daar geloof ik in.’</p><p>Dat is het dus, werken met purpose is er in eerste instantie zijn voor de ander. En dan de vraag stellen: wat kan ik voor je doen?</p><p>Om dan maar te eindigen met deze heerlijke compilatie van <a href="https://www.youtube.com/watch?v=sMgZR1C8xO4&amp;feature=share">Glastonbury 2017</a>.</p><p><strong>Ron van Es </strong>— <a href="http://www.workandpurpose.nl/">Work and Purpose</a></p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=d467516ad795" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>