<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Wim Berden on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Wim Berden on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@wimberden?source=rss-7576ae4ae2f6------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/0*XU6K9AYaXGa71iRu.</url>
            <title>Stories by Wim Berden on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@wimberden?source=rss-7576ae4ae2f6------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Wed, 18 Nov 2026 00:15:23 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@wimberden/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[Aan de twitterende vogelaar]]></title>
            <link>https://medium.com/@wimberden/aan-de-twitterende-vogelaar-b588930c9c38?source=rss-7576ae4ae2f6------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b588930c9c38</guid>
            <category><![CDATA[iceland]]></category>
            <category><![CDATA[environment]]></category>
            <category><![CDATA[travel]]></category>
            <dc:creator><![CDATA[Wim Berden]]></dc:creator>
            <pubDate>Wed, 26 Oct 2016 09:46:55 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2016-10-26T10:07:32.633Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Beste,</p><p>U kent mij niet, ik ken u niet. We waren afgelopen maand toevallig allebei in IJsland. Tijdens één van de natuurexcursies waaraan ik deelnam werd ik ongevraagd gewaar van uw bestaan. U zal mij wellicht niet opgemerkt hebben, ik u nochtans wel. Wie de zuidelijke kust van IJsland bezoekt mag niet vergeten om te passeren aan het Reynisfjara strand, dat moet u ook geweten hebben. Woorden zullen altijd te kort schieten bij een poging om de aanwezige natuur daar te beschrijven. Dit moet Edmund Burke bedoeld hebben met zijn definitie van ‘het sublieme’: mooi en groots, helemaal onvatbaar en daarom toch ook een beetje beangstigend. Ontzagwekkend, om een ander woord te gebruiken. Op de achtergrond van het gitzwarte Reynisfjara strand vecht de Dyrhólaey, een machtige turfstenen klif, tegen het kolkende water van de Atlantische Oceaan. De golven kunnen er behoorlijke afmetingen aannemen en de verraderlijke stroming maakt zelfs van pootjebaden een ondenkbare onderneming. Misschien zocht u daarom een andere uitdaging?</p><p>Waarlijk, zoveel natuurpracht en toch slaagde u erin om eventjes met onze aandacht te gaan lopen! U vond het immers een leuk idee om de zeshoekige basaltpilaren, die langs het strand oprijzen, een eindje te beklimmen. Deze statige pilaren werden langgeleden gevormd; onze directe voorouders hebben het niet meegemaakt. Misschien ging deze gedachte wel door het hoofd terwijl u trots omhoog klom? Met elke genomen trede leek u groter te worden terwijl wij ongetwijfeld een beetje nietiger werden. U klom tot u niet meer kon. Soms valt de laatste horde gewoon niet te nemen; zelfs de meest onversaagde klimmer weet dat. Aldus, moet u gedacht hebben, werd het tijd om u er gewoon bij neer te leggen. Letterlijk.</p><figure><img alt="" src="https://cdn-images-1.medium.com/max/720/1*1Sj3fUOtvls2TSrNs6G0UQ.jpeg" /></figure><p>Daar lag u dan, als een monarch op zijn troon. Een triomf voor de mensheid, zo leek het wel. En bovenal, wat een prachtig uitzicht moet u daar gehad hebben! Toegegeven, ik was eventjes jaloers. Heel eventjes maar. Er hing immers een vuil geurtje aan uw avontuurlijke onderneming (het zweet van uw noeste inspanning uiteraard even terzijde gelaten). Uw aanwezigheid bovenop de basaltformatie was storend voor de vele vogels die aldaar hun nest hebben. De prachtige papegaaiduikers waren gelukkig niet thuis, de noordse stormvogels wel. Hun zenuwachtig gedrag, een reactie op uw fysieke nabijheid, leek u zelfs te storen terwijl u frivool naar het schermpje van uw smartphone staarde tijdens het nemen van een selfie. Wellicht was u druk bezig met het delen van uw recentste fratsen aan de wereld. Zo gaat dat tegenwoordig, er is niets écht gebeurd zolang het geen passende weergave heeft in de digitale wereld. Niet erg hoor, ik deel ook graag mijn vakantiekiekjes en verhalen met de goegemeente. En iets doet me vermoeden dat wij helemaal niet alleen zijn. Mochten uw vrienden en kennissen ook meegenieten van uw slaande bewegingen en verwensingen richting de geschrokken vogels?</p><p>Weet u, we gaven u eerst graag het voordeel van de twijfel. Misschien was u gewoon iets te enthousiast uit de toeristenbus gestapt en had u vervolgens de reusachtige infoborden aan de ingang van het strand niet opgemerkt. Dat kan gebeuren, het ware u vergeven. Helaas, toen onze gids u vriendelijk verzocht om de vogels met rust te laten was u daar duidelijk niet mee opgezet. Uw asociaal gedrag staken was blijkbaar teveel gevraagd. Liever trakteerde u de goede man op een obsceen handgebaar waarna u hem vervolgens gewoon straal negeerde. Dat was eigenlijk helemaal niet zo netjes van u! Het moet gezegd, een aantal aanwezige natuurliefhebbers waren eveneens oprecht verontwaardigd over uw gedrag. Maar een hoop omstaanders reageerden minstens even onverschillig als u. En dus bleef u rustig op uw basaltentroon zitten terwijl de ijskoude golven in de verte stevig tegen de Dyrhólaey sloegen.</p><p>Ik begrijp het wel hoor meneer. Waarom zouden we in hemelsnaam rekening houden met een paar vogels? We leven nu toch in het Antropoceen, nietwaar?! Wetenschappers zeggen het al eventjes: dit is ónze tijd. We hebben de natuur aan ons onderworpen en daarom leven we nu in het tijdperk van de mens! We zijn geen onderdeel meer van de natuur, we zijn een natuurkracht an sich geworden. Machtige rivieren werden door ons verlegd, bergen geslecht en uitgestrekte wouden werden getransformeerd tot immense sojavelden en stijlvolle nachtkastjes. We hebben de oceanen verzuurd en de natuurlijke koolstofcyclus van de aarde ernstig ontregeld. We halen massaal van alles uit de aardbodem en proppen het vervolgens weer vol met onze rommel. Momenteel zijn we eigenhandig verantwoordelijk voor de grootste uitstervingsgolf van dier- en plantsoorten sinds een asteroïde 66 miljoen jaar geleden 75% van alle leven op aarde wegvaagde. Wie kan dan nog beweren dat wij geen almachtige goden zijn? Waarom moest u dan van uw troon nederdalen voor een paar vogels? De gedachte alleen al is volslagen absurd!</p><p>Ach goed, beste man. Mea culpa, ik heb mij even laten gaan in een veel te dramatisch discours. Natuurlijk waant u zich geen god! Uw gedrag was alleszins weinig verheven. Ook vind ik de gedachte dat wij geen onderdeel meer zijn van de natuur ronduit weerzinwekkend. We hebben ons biologische korset afgelegd en ons doorheen de geschiedenis steeds meer losgemaakt van het landschap waarin wij leven, dat is waar. Desondanks zijn we nog steeds zeer kwetsbare wezens en blijven we schatplichtig aan de aarde; net zoals die prachtige vogels die u zo nodig moest verstoren. Mogelijks was u dat even vergeten, waarschijnlijk heeft u er geen gedachte aan gewijd. U bracht mij in ieder geval wel aan het denken. Als schepen van leefmilieu in Herk-de-Stad word ik wel vaker geconfronteerd met het eeuwigdurende conflict tussen mens en natuur. Zo ziet iedereen graag bomen, totdat de blaadjes op de oprit of in het zwembad vallen. En in de zomer is het aangenaam vertoeven onder de bomen, totdat men zonnepanelen wil leggen en de schaduw opeens niet meer zo nuttig blijkt. Spinoza zei ooit dat de natuur geen doel kent en alleen oorzaken heeft. De natuur is alleszins wat ze is: onbevangen, onverdorven en zonder plan. De menselijk cultuur daarentegen is utilitair en pragmatisch: we zoeken nut in alles. Het moderne, hedonistische individualisme maakt dat utilitarisme vaak problematisch voor onze omgeving en daarom in wezen ook voor onszelf. Met de vernietiging van onze planeet ondergraven we immers de fundamenten van ons eigen bestaan. De onbegrensde behoeftenspiraal waarin we vandaag gevangen lijken is zelfs vaak niet eens gestoeld op echte noodzaak. Helaas dreigen we daardoor wel veel moois kwijt te spelen of zelfs gewoon nooit te zien. Immers, als de natuur volledig onderworpen is aan de mens dan verliest ze automatisch haar betovering. En daardoor verliezen we vervolgens onvermijdelijk het vermogen om ons te kunnen verwonderen en oprecht ontzag en respect te hebben voor de natuur.</p><p>Ja, ik weet zeer goed dat ook mijn eigen levensstijl gevolgen heeft voor de planeet. Het is bijvoorbeeld evident dat ik IJsland niet bereikt heb per <em>snek</em> of een ander louter door wind voortgedreven (vaar)tuig. Toch doe ik elke dag mijn uiterste best om mijn ecologische voetafdruk te beperken. Het pijnlijke besef dat het waarschijnlijk niet genoeg zal zijn doet me vaak dromen van een wereld waarin zulke zorgen niet meer aan de orde zijn. Een wereld waarin we de ‘economie van de vernietiging’ hebben vervangen door een duurzame versie. Een economie waardoor we eindelijk een goed en rijk leven efficiënt kunnen verzoenen met de grenzen van onze planeet. Maar, om tot zo’n wereld te komen moeten we wel eerst ons ontzag voor de natuur herstellen. Waarom zouden we immers investeren in iets dat ons niet interesseert? En daar knelt nu net het schoentje: uw zelfzuchtig gedrag was niet alleen compleet nutteloos en dom maar ook harteloos. Men kan maar door iets getroffen worden als er een ontvankelijk hart voor is. Dat hart had u duidelijk niet voor de prachtige natuur op het Reynisfjara strand. Ik vrees zelfs, en het is vooral daarom dat ik u schrijf, dat uw onvermogen tot respect voor die paar vogels schrijnend typerend is voor het gedrag van een groeiende hoop mensen. Dat is problematisch. Als er zelfs geen respect kan zijn voor een paar prachtige en onschuldige vogels, hoe gaan wij dan in hemelsnaam onze planeet redden?</p><p>Hopende u toch getroffen te hebben,</p><p>Wim Berden</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b588930c9c38" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>