<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" version="2.0" xmlns:cc="http://cyber.law.harvard.edu/rss/creativeCommonsRssModule.html">
    <channel>
        <title><![CDATA[Stories by Xanti on Medium]]></title>
        <description><![CDATA[Stories by Xanti on Medium]]></description>
        <link>https://medium.com/@xantiiiii?source=rss-3f90b732ffff------2</link>
        <image>
            <url>https://cdn-images-1.medium.com/fit/c/150/150/1*giShGhldn5d1p8j7V-4iSg@2x.jpeg</url>
            <title>Stories by Xanti on Medium</title>
            <link>https://medium.com/@xantiiiii?source=rss-3f90b732ffff------2</link>
        </image>
        <generator>Medium</generator>
        <lastBuildDate>Sat, 21 Nov 2026 03:19:07 GMT</lastBuildDate>
        <atom:link href="https://medium.com/@xantiiiii/feed" rel="self" type="application/rss+xml"/>
        <webMaster><![CDATA[yourfriends@medium.com]]></webMaster>
        <atom:link href="http://medium.superfeedr.com/" rel="hub"/>
        <item>
            <title><![CDATA[1-р сард ирсэн хавар гээчийн тухай 2-р сард бичсэн шүлэг]]></title>
            <link>https://medium.com/@xantiiiii/1-%D1%80-%D1%81%D0%B0%D1%80%D0%B4-%D0%B8%D1%80%D1%81%D1%8D%D0%BD-%D1%85%D0%B0%D0%B2%D0%B0%D1%80-%D0%B3%D1%8D%D1%8D%D1%87%D0%B8%D0%B9%D0%BD-%D1%82%D1%83%D1%85%D0%B0%D0%B9-2-%D1%80-%D1%81%D0%B0%D1%80%D0%B4-%D0%B1%D0%B8%D1%87%D1%81%D1%8D%D0%BD-%D1%88%D2%AF%D0%BB%D1%8D%D0%B3-13b2f2817da4?source=rss-3f90b732ffff------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/13b2f2817da4</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Xanti]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 13 Feb 2024 14:05:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2024-02-13T14:05:01.933Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<ol><li>Хавраас өмнө</li></ol><p>1-р сарын хотын дуун солгой<br>Салхины өнгө зэврүүн<br>Зэврүүн өнгөтэй салхи хүйтэн<br>Хүйтнээс хүйтэн.<br>Шүлэг бичих зав байхгүй<br>Шүлэг бичих гуниг байхгүй<br>Гунигтаа согтож гуйван алхах ч<br>Шад холбоход хүрэхгүй.<br>1-р сард хотын гудамж дүүрэн<br>Пивоны шил хоосон<br>Зүүдэлж сэрэхэд зүрх минь хоосон<br>Хоосноос хоосон.<br>Гунгиглах шалтгаан байхгүй<br>Гуниглахгүй байх шалтгаан байхгүй<br>Зөн, зүүдээ ялгалгүй тэмтчиж<br>Гурван цагийн нойрондоо ханахгүй</p><p>Зуурдхан өнгөрсөн зунаа санагалзавч <br>Зуурдхан байсанд нь талархана.</p><p>2. Хавар ирэв.</p><p>Ойн зах<br>Нэвт үлээх салхи<br>Орой нь чанадад моддын доор<br>Олны дунд дотроосоо жиндэнэ.</p><p>Доороос хатгах хадаас зулзган өвс шиг санагдаад<br>Дотроос хашгичих хоолой шаазгай шагшрах шиг сонсогдоод<br>Тэнгэрт есөн үүл давхралдаж<br>Ес дэх үүлэн дээр нь миний сүүдэр бүжиж үзэгдээд<br>Тэвэрч тээсэн гуниг минь<br>Яарч сэрсэн зүүд шиг минь хоосон амтагдаад<br>Яргуйн үнэрээр өөртөө хясаж хаягласан<br>Ял дөнгийг минь тайлж эрх чөлөөг сэн хийлгээд</p><p>“Хуурамч Гэгээ”-г үнэн гэдэгт итгээд үнэнг нь би мэдээд<br>Хаа нэг хавирга нэвтлэн зүрх сүлбэх хаврын салхинд<br>Хачин удаанаар алхаад<br>Алхаж явснаа <br>Энэ хэдэн шадаа сийрүүлэхээр би салхи ханз гүйлээ.</p><p>Урь орж — уулын орой дээрх буурал цасыг булгийн ус шиг хүртээд<br>Урьд хождын гуниг харууслаа даруулж залгилаад<br>Бодол, сэтгэл, зүүд, дурсамжаа хольж хутгалгүй<br>Уудам тэнгэрт үүл нүүхийг ширтэн хэвтэхдээ<br>Дулаан — дулаанаас дулаан<br>Тайван — тайвнаас тайван</p><p>Цэг таслал бүхэн надруу харж инээгээд<br>Цэцэгс бүхэн надад хаврыг хайрлахыг шивнээд<br>Мөчир бүхнээс нь жимс ургах шиг модод согтуу<br>Мөд буцахыг нь огоорох миний сэтгэл халамцуу</p><p>3. Хавар үлдэв.<br>…</p><p>4. Хавар төрлөө</p><p>…</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=13b2f2817da4" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[-Өглөө явахгүй юм чинь үхсэн юм шиг унтмаар байна.]]></title>
            <link>https://medium.com/@xantiiiii/%D3%A9%D0%B3%D0%BB%D3%A9%D3%A9-%D1%8F%D0%B2%D0%B0%D1%85%D0%B3%D2%AF%D0%B9-%D1%8E%D0%BC-%D1%87%D0%B8%D0%BD%D1%8C-%D2%AF%D1%85%D1%81%D1%8D%D0%BD-%D1%8E%D0%BC-%D1%88%D0%B8%D0%B3-%D1%83%D0%BD%D1%82%D0%BC%D0%B0%D0%B0%D1%80-%D0%B1%D0%B0%D0%B9%D0%BD%D0%B0-77498c359bcc?source=rss-3f90b732ffff------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/77498c359bcc</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Xanti]]></dc:creator>
            <pubDate>Fri, 07 May 2021 00:01:43 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-05-07T00:01:43.578Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>-Өглөө явахгүй юм чинь үхсэн юм шиг унтмаар байна.</p><p>-Би зүгээр үхмээр байна. Хэзээ ч явахгүй юм шиг.</p><p>-Ичмээр юм.</p><p>-Ичмээр биш ээ. Хүсмээр.</p><p>-Гэхдээ чи чадахгүй ээ.</p><p>-Чадахгүй байгаа нь ичмээр.</p><p>-Хэхэ, аргагүй дээ.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=77498c359bcc" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Нулимсандаа живсэн сормуус нууртайгаа хөлдсөн зэгэс шиг аньсага даран доошоо бөхийжээ.]]></title>
            <link>https://medium.com/@xantiiiii/%D0%BD%D1%83%D0%BB%D0%B8%D0%BC%D1%81%D0%B0%D0%BD%D0%B4%D0%B0%D0%B0-%D0%B6%D0%B8%D0%B2%D1%81%D1%8D%D0%BD-%D1%81%D0%BE%D1%80%D0%BC%D1%83%D1%83%D1%81-%D0%BD%D1%83%D1%83%D1%80%D1%82%D0%B0%D0%B9%D0%B3%D0%B0%D0%B0-%D1%85%D3%A9%D0%BB%D0%B4%D1%81%D3%A9%D0%BD-%D0%B7%D1%8D%D0%B3%D1%8D%D1%81-%D1%88%D0%B8%D0%B3-%D0%B0%D0%BD%D1%8C%D1%81%D0%B0%D0%B3%D0%B0-%D0%B4%D0%B0%D1%80%D0%B0%D0%BD-%D0%B4%D0%BE%D0%BE%D1%88%D0%BE%D0%BE-%D0%B1%D3%A9%D1%85%D0%B8%D0%B9%D0%B6%D1%8D%D1%8D-b62ac24a76de?source=rss-3f90b732ffff------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/b62ac24a76de</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Xanti]]></dc:creator>
            <pubDate>Thu, 06 May 2021 23:08:01 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-05-06T23:08:01.072Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Нулимсандаа живсэн сормуус нууртайгаа хөлдсөн зэгэс шиг аньсага даран доошоо бөхийжээ. Жаалхан минь.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=b62ac24a76de" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
        <item>
            <title><![CDATA[Ховх сорох]]></title>
            <link>https://medium.com/@xantiiiii/%D1%85%D0%BE%D0%B2%D1%85-%D1%81%D0%BE%D1%80%D0%BE%D1%85-68e722088ae2?source=rss-3f90b732ffff------2</link>
            <guid isPermaLink="false">https://medium.com/p/68e722088ae2</guid>
            <dc:creator><![CDATA[Xanti]]></dc:creator>
            <pubDate>Tue, 05 Jan 2021 08:00:10 GMT</pubDate>
            <atom:updated>2021-01-05T08:00:10.904Z</atom:updated>
            <content:encoded><![CDATA[<p>Өнөөдөр би уйллаа. Шалтгаан нь их хачин. Ердөө нэг хүнд дуу санал болгосноосоо болоод хүүхэд шиг мэлмэрүүлэв. Ер нь нулимсандаа их ойрхон хүн ч гэлээ энэ нулимсны амт, өнгө гээд бүх юм нь өөр байх шиг санагдав. Амьд хүн бүрийн л нулимс халуун байдаг ч энэ нулимс нэг л хачин дулаахан байв. Гэвч тэр илч халуун нь хаанаас гарав?</p><p>Уйлсны учир юунд гэвэл тэр дуу энгийн нэгэн дуу биш байлаа. Онцгой дуу. Онцгой хүнтэй хамт олж нээсэн онцгой дуу. Хэдхэн нот нь сонсогдохын төдийд шар үс босч жилүүдийн дурсамж тархи бүчихүйц хүчтэй дуу. Харамсалтай нь би тэр онцгой дуугаа нэг их онцгой биш хүнд “зарчихав”. Ганган зангианы төлөө өстөнтэйгээ хүчээр нөхцсөн мэт завхай мэдрэмж өөрөөсөө авав. Одоо ч тэр заваан байдал надаас ханхалсаар л.</p><p>Нулимс “дулаахан” байсны учрыг таавал тэр нулимс нүднээс биш зүрхнээс, зүрхэн дэх тэр онцгой нэгнийг тээн гаслах хамгийн халуун цэгээс ирсэн бололтой. Бид бүхэн хэн нэгнийг хайрлах үедээ тэр хүнтэйгээ махбод, тархи, сэтгэл, сүнсээрээ уусан сүлэлдэж нэгэн бүхэл болдог мэт. (“Чин сэтгэлээсээ хайрлах” гэдэг нэршил ашиглаагүйг минь анзаарна уу. Хайрлах гэдэг үг өөрөө абсолют утгатай бөгөөд “үнэн” л гэж байдаг болохоос “жинхэнэ үнэн”, “гарцаагүй үнэн” гэж байдаггүйтэй агаар нэгэн.)</p><p>Тэр бүх хайр үүрд зүрхний өчүүхэн халаасанд бүүдийн үлдэх ч хагацахын зовлон гэдэг зугтаж үл болох учрал аж. Хагацал гээчийн дараа хүний мэдэрдэг хамгийн нандин мэдрэмжүүд ч ул мөргүй алга болж сүнс гэгч нь гагцхүү тэдгээр мэдрэмжүүдийг үгүйлэх хоосролоор “дүүрч” үлддэг аж.</p><p>Сэмэрхий бидний зүрхний цоорхойг дүүргэдэг байсан хүмүүс хаяанд мэт ойрхон — ойрхон алсын алс чанадад одохдоо биднийг хоослоод оддог. Гэсэн ч хоослоод одогсод өөрсдөө дүүрээ нь үгүй.</p><p>Хэн хэнгүй ховх сорогддог аж.</p><p>Wandering in limbo.</p><img src="https://medium.com/_/stat?event=post.clientViewed&referrerSource=full_rss&postId=68e722088ae2" width="1" height="1" alt="">]]></content:encoded>
        </item>
    </channel>
</rss>